A Certain Ratio

A CERTAIN RATIO- grupa brytyjska. Powstała w 1978 w Manchesterze. Nazwę wzięta z tekstu jednego z utworów Briana Eno z płyty "Taking Tiger Mountain (By Strategy)" (Island, 1974).
Pierwszy skład: Simon Topping - voc, tp, perc, Peter Terel - generatory dźwięku, efekty, fc, Martin Moscrop - g, perc, voc, Jeremy Kerr - b, voc. W 1979 dołączył Donald Johnson - dr. W 1980 w składzie znalazła się też Martha Tilson - voc, znana z zespołów Occult Chemistry i Twilight Zonerz, ale w 1982 zrezygnowała ze współpracy z A Certain Ratio.
 Na początku 1983 Terrel wyjechał w długą podróż do Indii w poszukiwaniu sensu istnienia. A w kwietniu tego roku z formacją rozstał się też Topping, który postanowił udoskonalić swoją technikę gry na instrumentach perkusyjnych, a umiejętności te wykorzystał później w zespołach Quando Quango i T-Coy.
W grupie pojawili się w tym czasie Carol MacKenzie - voc i Andy Connell - k. W końcu lata 1984 na miejsce MacKenzie zaangażowano Tony'ego Quigleya - s z zaprzyjaźnionego z A Certain Ratio zespołu Kalima (Moscropowi i Kerrowi zdarzało się z nim grywać). A głównym wokalistą został Kerr. W 1987 odszedł Connell i wraz z Corinne Drewery -voc, która gościnnie uczestniczyła w nagraniach A Certain Ratio (współpracowała też z Working Week, a jako Teresa Del Fuego działała solo), założył zespół Swing Out Sister. W nagraniu albumu "Up In Downsville" z 1992 gościnnie wzięta udział Denise Johnson - voc, współpracowniczka Primal Scream.
Topping, Terel, Moscrop i Kerr, zafascynowani twórczością Kraftwerk, Briana Eno i Wire, punkiem oraz białym soulem, zaczęli muzykować dla własnej przyjemności - nie myśleli o karierze i nagrywaniu płyt. Menażer Joy Division, Rob Gretton, namówił ich jednak, by nawiązali współpracę z utworzoną w tym czasie małą manchesterską wytwórnią Factory, i w maju 1979 formacja zadebiutowała singlem All Night Party/The Thin Boys, zrealizowanym przy pomocy producenta Martina Hannetta. A w styczniu 1980 dorobiła się pierwszego albumu, "The Graveyard And The Ballroom", z początku wydanego tylko w postaci kasety, jedna strona zawierała nagrania dokonane w dwa dni września 1979 w maleńkim studiu Graveyard w Prestwich (znowu z Hannettem), druga dokumentowała występ w październiku tego roku w londyńskim Electric Ballroom (formacja zagrała tam u boku The Talking Heads), już wtedy zaczął się krystalizować jej styl - frapująca mieszanina punku, i jazzu, zwracająca uwagę wielką intensywnością i ostrością brzmienia.
W sierpniu 1980, z początku w Belgii (nakładem Factory Benelux), ukazał się singel, z przeróbką dyskotekowego przeboju Shack up zespołu Banbarra (na stronie B koncertowe nagranie And Then Again), i nieoczekiwanie przyniósł A Certain popularność w wielu krajach świata (został nawet notowany na liście hitów muzyki tanecznej amerykańskiego tygodnika "Billboard"). Grupa ugruntowała sukces następną małą płytką - Flight/And Then Again/Blown Away z pażdziernika 1980. A w grudniu tego roku wzięła z Throbbing Gristle i SPK udział w interesującej imprezie Psychic Youth Rally In Heaven. Tom Wilson, szef Factory próbował doprowadzić w tym czasie do współpracy A Certain Ratio z Grace Jones, ale powstało jedynie kilka wspólnych nagrań (zarejestrowano m.in. Houses In Motion z repertuaru The Talking Heads), które nie zostały wydane.
W maju 1981 ukazał się pierwszy właściwy album formacji, nagrany w Nowym Jorku "To Each...", ale był dla recenzentów rozczarowaniem, może dlatego, że zabrakło mu błogosławieństwa cenionego przez prasę muzyczną Hannetta - muzycy postanowili w tym czasie sami produkować swoje płyty. Zawierał wszakże sporo wspaniałej niekonwencjonalnej muzyki, jak łączące rock z funkiem utwory Forced Laugh i Felch czy długa, transowa, najeżona sprzężeniami kompozycja Winter Hill. W grudniu 1981 grupa wydała świetny singel Waterline/Funaezekea, a w styczniu 1982 pod nazwą zmienioną na tę jedną okazję Horatio i wyjątkowo w firmie Rock Steady instrumentalny Abracadubra/Sommadub. W tym samym czasie trafił na rynek album "Sextet". Uznany za największe osiągnięcie A Certain Ratio, odniósł też duży sukces - dotarł do pierwszego miejsca list bestsellerów wytwórni niezależnych. Formacja zdyskontowała sukces pojawiając się jako gwiazda m.in. w londyńskim Lyceum i manchesterskim Hacienda.
Świadectwem wyczerpywania się inwencji muzyków były następne płyty, single Guess Who/Guess Who? (Part 2) (wydany przez Factory Benelux) z lipca 1982 i Knife Slits Water/Tumba Rumba z września tego roku oraz "I'd Like To See You Again" z października. Po odejściu w 1983 Terrela i Toppinga kariera grupy się załamała. W następnym okresie ukazało się tylko kilka singli:we wrześniu 1983 I Need Someone Tonite/Don't You Worry 'Bout A Thing (przeróbka piosenki Steviego Wondera w grudniu 1984 Life's A Scream/There's Only This,w lutym 1985 Brazilia/Brazilia (nakładem Factory Benelux), a w czerwcu tego roku Wild Party/Sounds Like Something Dirty. Z 1985, dokładniej z grudnia, pochodzi też wydana własnym sumptem koncertowa kaseta "Live In America" z repertuarem silnie inspirowanym jazzem, zwłaszcza dokonaniami Ornette'a Colemana. Podsumowywująca dotychczasową działalność grupy składanka "The Old And The New" z marca 1986. Muzycy próbowali odbudować swoją karierę ostatnimi płytami dla Factory, m.in. singlem Mickey Way (The Candy Bar)/Inside/Si fermi ogrido z września 1986 i albumem "Force" z listopada tego roku, ale nie bardzo im się to udało i znowu zamilkli na jakiś czas.
W 1989 grupa związała się z wytwórnią A&M, ale płyty które dla niej nagrała, przepadły na rynku, mimo że w tym właśnie czasie wiele młodszych zespołów odniosło sukces muzyką wyrastającą z dawnych dokonań A Certain Ratio. Z tego okresu pochodzi kilka singli: The Big E (I Won't Stop Loving You)/Love Is The Way z czerwca, Backs To The Wall/Be What You Wanna Be z sierpnia i Your Blue Eyes/Thin Grey Libe z października 1989 oraz Good Together/Be What You Wanna Be z lutego, Won't Stop Loving You/The Big E z maja i Shack Up (Man) Shack Up (Machine) z września 1990, a także dwa albumy: "Good Together" z września 1989 i "ACR:MCR" z lipca 1990.
W 1991 grupa związała się znowu z małą firmą, Rob's Records, utworzoną przez Grettona, ale płyty, które dla niej nagrała, nie miały już świeżości i mocy jej dawnych dokonań. W tym czasie zwrócił na nią uwagę zbiór remiksów jej dawnych nagrań - "Looking For A Certain Ratio", przygotowany w sierpniu 1994 w dwóch zupełnie różnych wersjach przez wytwórnię Creation (autorami remiksów byli m.in. muzycy 808 State, Electronic, The Other Two i Sub Sub).
Dyskografię uzupełniają m.in. pojedyncze nagrania na składankach zawierających też muzykę innych artystów, np. koncertowa wersja Eelch na "From Brussels With Love" ( Le Disques Du Crepuscule, 1982) i radiowe nagranie Do The Du (Casse) na "Manchester - So Much To Answer For" Strange Fruit, 1990).
Quigley i Moscrop (jako perkusista) mieli udział w popwstaniu albumu wczesnego wcielenia grupy Kalima, występującej pod nazwą Swamp Children - "So Hot" (Factory, (l983). Connell w duecie Syncbeat z Martinem Jacksonem, obytym perkusistą Magazine, nagrał płytę "UK Electro" Street Sounds, 1984). A z zespołem Swing Out Sister, do którego także pozyskał Jacksona, zrealizował albumy "It's letter To Travel" (Mercury, 1987), "Kaleidoscope World" (Fontana, 1989), "Get In Touch Witch Yourself" (Fontana, 1992) i "The Living Return" (Mercury, 1994).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
All Night Party /The Thin Boys	A Certain Ratio	01.05.1979	-	-	Factory FAC 5	[produced by Martin Zero]
Shack Up/And Then Again (Live)	A Certain Ratio	07.1980	-	-	Factory FAC 135 [1986]
Flight /Blown Away	A Certain Ratio	10.1980	-	-	Factory FAC 22
Do the Du/The Fox	A Certain Ratio	01.1981	-	-	Factory US FACUS 4
Waterline /Funaezekea	A Certain Ratio	12.1981	-	-	Factory FAC 52
Knife Slits Water /Tumba Rumba	A Certain Ratio	09.1982	-	-	Factory FAC 62	[written by A Certain Ratio][produced by A Certain Ratio]
I Need Someone Tonight/Don't You Worry 'Bout a Thing	A Certain Ratio	07.1983	-	-	Factory FAC 72	[written by A Certain Ratio]
Life's A Scream /There's Only This	A Certain Ratio	12.1984	-	-	Factory FAC 112
Wild Party /Sounds Like Something Dirty	A Certain Ratio	06.1985	-	-	Factory FAC 128
Mickey Way (The Candy Bar)/Inside/Si Firmi O Grido	A Certain Ratio	09.1986	-	-	Factory FAC 168
Greetings Four EP	A Certain Ratio	09.1987	-	-	Materiali Sonori MASO 70 004 [Ita]
The Big E (I Won't Stop Loving You)/Love Is The Way	A Certain Ratio	06.1989	96[1]	-	A&M ACR 514	[written by A Certain Ratio][produced by Julian Mendelsohn]
Backs To The Wall /Be What You Wanna Be	A Certain Ratio	08.1989	-	-	A&M ACR 517	[written by A Certain Ratio][produced by Julian Mendelsohn]
Your Blue Eyes/Thin Grey Line	A Certain Ratio	10.1989	-	-	A&M ACR 534
Good Together/Be What You Wanna Be	A Certain Ratio	02.1990	-	-	A&M ACR 550	[written by A Certain Ratio][produced by A Certain Ratio]
Four for the Floor EP	A Certain Ratio	02.1990	-	-	A&M ACRY 550
Won' t stop loving you/The Big E	A Certain Ratio	06.1990	55[3]	-	A&M ACR 540	[written by A Certain Ratio][produced by Julian Mendelsohn]
Shack Up Man /Shack Up Machine	A Certain Ratio	09.1990	-	-	A&M ACR 590
Loosen Up Your Mind/The Planet	A Certain Ratio	07.1991	-	-	Robs 7ROB 2
Forever	A Certain Ratio	11.1991	-	-	Robs 7ROB 5
Mello	A Certain Ratio	10.1992	-	-	Robs 7ROB 6
Turn Me On	A Certain Ratio	02.1993	-	-	Robs 7ROB 11
Tekno	A Certain Ratio	11.1993	-	-	Robs 7ROB 18
Shack Up	A Certain Ratio	05.1994	-	-	Creation CRE 151T

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Graveyard and the Ballroom	A Certain Ratio	01.01.1980	-	-	Factory FACT 16	[produced by Martin Hannett]
To each...	A Certain Ratio	01.05.1981	-	-	Factory FACT 35	[produced by A Certain Ratio,Martin Hannett]
Sextet	A Certain Ratio	01.1982	53[3]	-	Factory FACT 55	[produced by A Certain Ratio]
I'd Like to See You Again	A Certain Ratio	10.1982	-	-	Factory FACT 65	[produced by A Certain Ratio]
The Old & The New	A Certain Ratio	01.1986	-	-	Factory FACT 135
Force	A Certain Ratio	11.1986	-	-	Factory FACT 166	[produced by A Certain Ratio,Stuart James]
Live In America	A Certain Ratio	02.1987	-	-	Castle Communications DOJOLP 47
Good Together	A Certain Ratio	09.1989	-	-	A&M AMA 9008	[produced by A Certain Ratio, Bob Kraushaar , Julian Mendelsohn]
MCR	A Certain Ratio	07.1990	-	-	A&M 397 057-1	[produced by A Certain Ratio]
Up In Downsville	A Certain Ratio	10.1992	-	-	Robs LROB 20	[produced by A Certain Ratio]
Looking For A Certain Ratio	A Certain Ratio	08.1994	-	-	Creation CRELP 159
Sampler	A Certain Ratio	11.1994	-	-	Creation CREVO 13
Change the Station	A Certain Ratio	01.1997	-	-	Robs CDROB 50	[produced by A Certain Ratio]
Early	A Certain Ratio	03.2002	-	-	Soul Jazz SJRLP 60
B-Sides, Sessions & Rarities	A Certain Ratio	06.2002	-	-	Soul Jazz SJR 65
Live In Groningen	A Certain Ratio	05.2005	-	-	LTM LTMCD 2443

A La Carte

Jedna z najsłynniejszych i najlepszych a jednoczesnie popularnych również i w Polsce grup kobiecych. Panie nazywały się Patsy, Julia oraz Elaine. Zespół rozpoczął nagrywanie w londyńskich studiach w 1980 roku. Następnie trzy panie, jako że były narodowości niemieckiej przeniosły sie do Monachium. Owocem ich pracy byla pierwsza płyta grupy "Do Wah Diddy Round" wydana przez wytwórnię Coconut. Panie tej wytwórni pozostały wierne już do końca trwania kariery zespołu. Krążek odniósł spory sukces a trzy single trafiły do pierwszej 20-tki list przebojów. Były to "Ring me honey" (7 miejsce), "Do Wah Diddy Diddy" -cover piosenki zespołu Manfred Mann ( 15 miejsce ) oraz "Doctor, Doctor" (8). Kolejny rok ( 1981 )i kolejna płyta. Tym razem o wdzięcznej nazwie "Viva". Czarny krążek powtarza a nawet poprawia sukces pierwszego. Single które odnoszą sukcesy to "River Blue"(17),"You get me on the run"(21),"In the summer sun of Greece"(47) oraz "Have you forgotten" (61).
Wszyscy są zgodni, ze zespół który w pierwszej setce ma 4 single jest rewelacją rynku muzycznego. I jest tak jeszcze przez rok, bowiem w 1982 roku wychodzi singiel który kończy sezon na miejscu siódmym, będąc przez parę tygodni numerem 1-szym!! Mowa o "Ahe Tamoure". Podsumowaniem jest składankowy album dziewcząt pt. "Wonderful hits of A la Carte", który rozchodzi się jak świeże bułeczki.
Rok 1983 to początek końca. Kolejna płyta długogrająca to stare standardy w nowych aranżacjach i to dość kiepskich aranżacjach...Ten komercyjny zabieg konczy się fiaskiem. Fani odwracają się od zespołu, który już nigdy nie wrocił do lat świetności.
Czemu grupa nie nagrywa aż do roku 1988 nie wiadomo. W tymże roku wydaje ona jeszcze dwupłytowy album "Dancing in the summertime" skądinąd bardzo przyjemny lecz to już zmierzch tej muzyki i próba odbudowy świetności A la Carte spełza na niczym.
Warto dodać że producentami zespołu byli Tony Hendrick i Karin Hartmann a parę utworów ( "Ahe tamoure" i "In the summer sun of Greece" ) skomponował słynny Michael Cretu! Ten sam Cretu w wielu nagraniach grupy był klawiszowcem!!

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Ger	US	Wytwórnia [Ger]	Komentarz
When the Boys Come Home / Price of Love	A La Carte	04.1979	28[11]	-	Hansa 100 478	[written by T. Hendrik, K. Van Haaren, H. Valverde][produced by T. Hendrik And K. Hartmann]
Doctor, Doctor / It Was a Night of Wonder	A La Carte	10.1979	28[14]	-	Hansa 101 080	[written by K. van Haaren , T. Hendrick][produced by T. Hendrik And K. Hartmann]
Do Wah Diddy Diddy	A La Carte	03.1980	22[17]	-	Hansa 101 677	[written by Jeff Barry,Ellie Greenwich][produced by T. Hendrik And K. Hartmann]
Ring Me Honey / Jimmy Gimme Reggae	A La Carte	09.1980	41[14]	-	Hansa 102 429	[written by K. van Haaren , T. Hendrick][produced by T. Hendrik And K. Hartmann]
You Get Me on the Run / Red Indian Drums	A La Carte	01.1981	41[8]	-	Coconut 102 871	[written by K. van Haaren , T. Hendrick][produced by T. Hendrik And K. Hartmann]
River Blue / Morning Songbird	A La Carte	06.1981	47[11]	-	Coconut 103 344	[written by K. van Haaren , T. Hendrick][produced by T. Hendrik And K. Hartmann]
Have You Forgotten / Bananas	A La Carte	09.1981	57[5]	-	Coconut 103 630	[written by Franz Lehár, A. Carstair][produced by T. Hendrik And K. Hartmann]
Viva Torero	A La Carte	11.1981	29[9]	-	Coconut 103 857	[written by K. van Haaren , T. Hendrick,Andreas Krause][produced by T. Hendrik And K. Hartmann]
In the Summer Sun of Greece / Cubata~o	A La Carte	04.1982	65[2]	-	Coconut 104 263	[written by K. van Haaren , Michael Cretu][produced by T. Hendrik And K. Hartmann]

Pierre de Charmoy

Pierre de Charmoy rozpoczął swoją karierę muzyczną w w St. Charles College w Natal, gdzie komponował i aranżował piosenki dla popularnego w niedzielę wieczorem Sondagaand-folkdienste.
Po    dwóch latach służby wojskowej śpiewał w Natal North Coast w restauracjach. , , a następnie jego kariera mocno przyśpieszyła. Piosenka Lonely Hearts z jego pierwszego LP, Ovation, był  przełomem.

Został wyróżniony jako najlepszy wokalista w 1983 roku -dzięki przebojom na południowoafrykańskich listach bestsellerów. Wszystkie cztery hity z jego albumu dotarły - może to tytuł był proroczym zwiastunem tego, co później się stanie  - znalazły się w Top 20-Trefferparade i zdobył nagrodę za najlepszy album   w 1984 roku.
W 1985 roku został ponownie uhonorowany nagrodą SARIE dla najlepszego wokalisty, dzięki piosenkom  z jego trzeciego albumu Emotions; Piosenki, które nagrał wiązały się z jego wizytą w Ameryce, korzystając z kompozytorów z Nashville. Na początku tego roku, Pierre nagrywa własny album country rockowy,Let My Music Touch You,który też wyprodukował. Album zdobył upragnioną nagrodę Scotty 3M Award w kategorii Najlepsze Nagranie 1996r.

.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	RPA	US	Wytwórnia [RPA]	Komentarz
Live On/Rock 'n Roll Lullaby	Pierre de Charmoy	07.1983	6[13]	-	RPM RPM 00/594	[written by Pierre De Charmoy][produced by Kevin Kruger]

Dealians

 Dealians była  grupą pop utworzoną w East London, Republika Południowej Afryki w styczniu 1968r przez  Mike Fullera. Grupa wzięła swoją nazwę od  lokalnego hotelu gdzie występowała.
Oryginalny skład tworzyli: Mike Fuller (gitara, chórki),Malcolm Martin (wokal),Ian McDonald (instrumenty klawiszowe, śpiew),Derek de Klerk (Bass),Mike Rome (perkusja).
W dniu 20 kwietnia 1971 roku,  osobowość radiowa i piosenkarz RPA Peter Lotis przedstawił grupę z ich    przebojem , "Look Out Here Comes Tomorrow",ze złotej płyty, na scenie kinowej Colosseum . Występowali na żywo w kinie w East London przed premierą filmu Midnight Cowboy , który został wybrany do Top10 filmów RPA w 1970 roku .

Nowy numer The Dealians "When Love Comes Knockin' ", ukazał się w   Republice Południowej Afryki w 1971 roku .

W dniu 24 stycznia 1975 roku,miejscowa gazeta  Daily Dispatch ogłosiła, że po siedmiu latach wystepowania razem, grupa, ciągle popularna, postanowiła się rozwiązać.  W momencie rozpadu, grupa składała się z Mike Fullera, lidera i gitarzysty ; Lena Coopera, wokalisty i trębacza; Petera Richardsona, perkusisty i Gary van Zyla, basisty. Laurene Gordon i Sue van Staden,które  obsługiwały organy, pianino elektryczne, syntezator i śpiewali chórki.
 Dealians tworzyli historię muzyki w RPA, będąc pierwszą grupą w historii ,która wygrała trzy z rzędu nagrodę Recording Industry RPA (SARI)  (odpowiednik RPA  Grammy).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	RPA	US	Wytwórnia [RPA]	Komentarz
Look Out Here Comes To-Morrow/Never Trust A Woman	The Dealians	12.1970	1[15]	-	Gallo PD. 9702	[written by Neil Diamond][produced by Peter Lotis][oryginalnie nagrany przez The Monkees]
When Love Comes Knocking At Your Door	The Dealians	05.1971	3[11]	-	-	-
All Of The Time Girl	The Dealians	01.1972	13[6]	-	Gallo PD. 9778	[written by R. J. Donk][produced by Peter Lotis]
Two Of Us/Twenty Miles	The Dealians	02.1973	17[3]	-	Gallo PD. 9861	[written by Bernstein, Krentzman][oryginalnie nagrany przez The Beatles]
Time/Moonshadow	The Dealians	06.1973	4[15]	-	Gallo PD. 9895	[written by Horton, Jennings]

Pharcyde

The Pharcyde,założona w 1990r w Los Angeles w składzie Booty Brown,Fatlip,Imani,Slimkid..Jedna z najbardziej oryginalnych grup z Zachodniego Wybrzeża,wyróżniająca się na tle gangsta rapu niemalże pod każdym artystycznym względem.Pierwszy i najbardziej znany skład zespołu tworzyli kalifornijscy raperzy Tre „Slimkid" Hardson, Romye „Booty Brown" Robinson, Imani Wilcox i Derrick „Fatlip" Stewart.

Pierwsza trójka tworzyła pod koniec lat 80-tych grupę Two For Two, której główną dziedziną działalności był taniec (występowali m.in. w popularnym amerykańskim programie telewizyjnym „In Living Color"). Szkolni koledzy dowiadywali się po zajęciach o sposobach działania przemysłu muzycznego na dodatkowych lekcjach, gdzie poznali się z Fatlipem i producentem J-Swiftem.
Kiedy młodzi artyści znaleźli wspólny język, postanowili razem stworzyć zespół. Wybitna demówka The Pharcyde wywołała wojnę o podpisanie kontraktu z grupą. Najciekawszą ofertę przedstawiła wytwórnia Delicious Vinyl. Nowoutworzony skład dal się po raz pierwszy poznać szerokiej publiczności dzięki występowi w kawałku „Soul Flower" acidjazzowej grupy Brand New Heavies. Nagranie pojawiło się na klasycznym jazz-hopowym albumie „Heavy Rhyme Experience, Vol. 1" (1992) i zostało uznane
przez krytykę za jeden z najciekawszych utworów tego dzieła. Było oto duże wyróżnienie, gdyż
na płycie gościnnie rymowali także legendarni raperzy  , Guru (Gang Starr),   Grand Puba ( Brand Nubian) i   Kool G Rap ( Kool G Rap & DJ Polo).

Debiutancki album grupy - „Bizzare Ride II The Pharcyde" (1992) - przeszedł do historii jako jedna z najważniejszych płyt kalifornijskiego rapu. Podczas gdy na Zachodnim Wybrzeżu dominował brutalny gangsta rap, czwórka emce wkroczyła na scenę ze zwariowaną, ekscentryczną twórczością. Pod wielkimi dawkami humoru kryły się (często nieodkryte przez fanów) poważne teksty, traktujące o problemach egzystencjalnych młodych czarnych ludzi i artystów, niepewnych swojej wartości. Album zawierał
wielkie podziemne hity, jak hymn samotnych mężczyzn „Passin' Me By", przezabawnie beztroski „Ya Mama" i wybuchowo funkowy „Soul Flower (Remix)".
 Pozytywne brzmienie kontrastowało z szorstkimi dźwiękami gangsta rapu równie mocno, jak tematyka tekstów grupy. Pomimo wielkiej popularności materiału, musiał on jednakże czekać aż pięć lat na zdobycie złota.
The Pharcyde na fali nagle zdobytego sukcesu odbyli kilka międzynarodowych tras (USA. Europa, Japonia), koncertując u boku takich grup jak - De La Soul i   A Tribe Called Quest oraz na wielkim festiwalu Lollapalooza.
Wielka sympatia fanów i krytyków musiała zrekompensować grupie gorycz,związaną z nieuczciwym jej zdaniem kontraktem płytowym.Poważne przejścia z realiami showbusinessu wpłynęły na wydźwięk kolejnego albumu ,.Labcabincalifornia" (1995), znacznie bardziej stonowanego od wesołego debiutu. Za muzyczną stronę produkcji odpowiadali m.in.   Diamond D,  Jay Dee oraz sami raperzy.
 Dojrzalsza brzmieniowo i tekstowo produkcja spotkała się ze skrajnymi opiniami, w których jednak przeważały te pozytywne. Największą popularnością cieszyły się numery „Runnin"', „She Said" i „Y?"
których wyraźnie poważniejsza tematyka ukazała wielu fanom nowe oblicze zespołu.

Po wydaniu drugiego krążka nastąpiła pięcioletnia przerwa w działalności zespołu. Szeregi grupy w 1996 r. opuścił Fatlip, który następnie zajął się solową karierą. Charakterystycznie rymujący raper nagrał popularny singiel „What's Up Fatlip" i zapowiedział w 1996r wydanie pełnego albumu „Revenge Of The Nerds", Oczekiwany latami krążek „The Loniiest Punk" ostatecznie ukazał się w październiku 2005, po dziewięciu latach, podczas których Fatlip dosłownie zniknął z rapowej sceny.
Oryginalny skład The Pharcyde (Booty Brown, Imani i Slimkid) zjednoczył ponownie siły w roku 2000, co przyniosło efekty w postaci świetnie przyjętej EP-ki „Chapter One: Testing The Waters" i pełnej płyty „Plain Rap". Nastrojowy album w niewielkim stopniu przypominał „Bizzare Ride", a trójka raperów dała się poznać bardziej jako poeci, niż beztroscy emce.
Kilkanaście miesięcy po trzecim wydawnictwie grupy, Slimkid wydał pod swoim nazwiskiem album „Liberation" (2002). Przepełniony brzmieniem żywych instrumentów krążek przypadł do gustu krytykom i fanom organicznego hip-hopu. Na oryginalnym materiale gościnnie wystąpili m.in. Chali 2na ( Jurassic 5), MC Lyte i wokalistka N'Dea Davenport.
W 2003 roku nakładem wytwórni Chapter One Records ukazała się płyta „Peacock Series Volume I", na której oprócz kilku kawałków zespołu pojawiły się utwory zaprzyjaźnionych grup Soul Unit i Pitch Hitters.

Ostatnią płytą w repertuarze The Pharcyde jest „Humboldt Beginnings" z 2004r. W nagraniu albumu udział wzięli tylko Imani i Bootie Brown,silnie wspierani na mikrofonach przez raperów o pseudonimach Spaceboyboogie X i Greg Smooche. Materiał został całkowicie zignorowany przez dziennikarzy muzycznych i fanów.
Podsumowaniem działalności grupy z czasów pierwszych dwóch płyt jest składanka "Cydeways: The Best Of The Pharcyde". wydana w roku 2001. Inną ciekawą kompilacją jest „Sold My Soul Remix & Ranty Collection" z listopada 2005r. zgodnie z tytułem zawierająca najciekawsze remiksy i niepublikowane wcześniej nagrania zespołu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Passin' Me By	Pharcyde	05.1993	55[3]	52[17]	Delicious Vinyl 98 434	[written by R. Robinson,T. Hardson,E. Wilcox,D. Stewart, J. Martinez][produced by J-Swift Additional Production][sample z "Summer In The City"-Quincy Jones][28[20].R&B Chart]
Runnin'/Drop	Pharcyde	10.1995	36[6]	A:55[15];B:93[3]	Delicious Vinyl 598 483	[A:written by T. Hardson, E. Wilcox,D. Stewart, J. Yancey][B:written by Bootie Brown, Slimkid3, & Imani][produced by Jay Dee][sample z "Summer In The City"-Quincy Jones][A:35[20].R&B Chart;B:73[8].R&B Chart]
She Said	Pharcyde	08.1996	51[3]	-	Go!Beat GODCD 144 [UK]	[written by D. Stewart, T. Hardson][produced by Trevant Hardson aka Slim Kid 3]
Runnin' / Drop – The Remixes	Pharcyde	05.2004	92[2]	-	Delicious Vinyl DV 8483 [UK]	[written by R. Robinson,T. Hardson,E. Wilcox,D. Stewart, J. Martinez][produced by Jay Dee]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bizarre Ride II the Pharcyde	Pharcyde	04.1993	58[1]	75[19]	Delicious Vinyl 92 222	[gold-US][produced by J-Swift,L.A. Jay,SlimKid 3]
Labcabincalifornia	Pharcyde	12.1995	46[6]	37[12]	Delicious Vinyl 35 102	[produced by The Pharcyde, Jay Dee, Diamond D, M-Walk]
Plain Rap	Pharcyde	11.2000	-	157[1]	Delicious Vinyl 182 232	[produced by Bootie Brown,J-Swift,Showbiz,Slimkid3]

Les Aiglons

Szwajcarska grupa założona w 1961r przez czworo muzyków:Léona Francioli, Antoine Ottino, Floriana Laurenta i Jeana Schmalza na obrzeżach Lozanny.W kwietniu 1962r Schmalz opuszcza zespół,a zastępuje go Christian Schlatter.Pod koniec roku kwartet powiększa się o Jean-Marca Blanca.
Lider grupy Léon Francioli,był synem architekta ,matka Laurenta Floriana była skrzypaczką,a obaj muzycy mieszkali w tym samym budynku na przedmieściach Lozanny,Chailly.Przez pierwsze pięć miesięcy ogrywają swój repertuar w kawiarni "Pont de Chailly",przygotowując się do pierwszego większego koncertu w Rock Suisse w Renens przewidziane na wrzesień 1962r.Wykonują tam kilka kawałków The Shadows wzbogaconych o kompozycje Francioliego.Pozostając pod wpływem amerykańskich grup rockowych i jazzowych wprowadzają do swojego brzmienia organy elektryczne na których gra Jean-Marc Blanc.
Pod koniec 1962r decydują się wyjechać do Paryża by konkurować z francuskimi zespołami.Henri Leproux papież rocka francuskiego, zachęca ich do występu w Golf Drouot, gdzie będą pierwszymi szwajcarskimi artystami wystepującymi w tej sali.Same występy nie były rewelacją ,ale wpadli tam w oko Barclay'owi,młodemu producentowi,który zaproponował im kontrakt płytowy.Wiosną nastepnego roku,Lean Ken,nagrywa ich materiał w Lozannie,w tym utwór Stalactite,i zabiera do Paryża.Eddie Barclay zainteresowany ich ofertą podpisuje z zespołem ostateczny kontrakt,na trzy lata.Co ciekawe jako,że wszyscy byli nieletni,za kierowcę służyła im matka Floriana.
W maju dostają studio Barclay Hoche na nagranie pierwszej płyty.Obok Stalactite nagrywają T'en vas pas,która to piosenka była prezentowana na Grand Prix Eurovision przez Emile Gardez i Géo Vournarda.Po nagraniu płyty dostają propozycję udziału w turnee sygnowanym jako Age Tendre organizowanym przez M. Camusa współpracownika słynnego Bruno Coquatrixa.Gwiazdą turnee była gwiazda francuskiego rock'n'rolla Gene Vincent.W 1964r nagrywają trzecią płytę.Paul Lederman,słynny impresario proponuje zespołowi akompaniowanie nowemu idolowi francuskiej sceny muzycznej Claude François.Oferta została odrzucona,gdyż sprzeciwiły się temu dwie rodziny członków zespołu.
W 1965r nadszedł czas na czwartą płytę nagraną pod kierownictwem Marco Vifiana.W Aiglons nie zostało więcej niż dwóch muzyków z wczesnego składu,a mianowicie Schlatter i Léon Francioli.Florian Laurent został po wypadku samochodowym zastapiony przez gitarzystę Michela Saugy ex członka Sorciers.Cookie Oreste zastąpił Jean-Marie Blanca,a Michel Klaux , Antoine Ottino.Płyta poniosła porażkę,a zmiany zachodzące w muzyce za sprawą merseybeatu doprowadzają do rozwiązania zespołu.Christian Schlatter, Cookie Oreste, i Michel Klaus reformują grupę włączając do składu wokalistkę i występując pod szyldem Sounds.
Jedynym z grupy ,który pozostał zawodowym muzykiem był Léon Francioli,pracując w Konserwatorium w Lozannie. 
 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Francja	Szwajcaria	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Stalactite / Christine	Les Aiglons	05.1963	13[23]	-	Golf Drouot 61001
Panorama/Dans le vent	Les Aiglons	10.1963	56[12]	-	Barclay 71004	[written by L. Francioli]

Afrodiziac

Afrodiziac to grupa R & B składająca się z LS i Shuga Shug.

Afrodiziac był w zasadzie kwartetem w składzie: LS (Le Smooth) , Shuga Shug, Sam Melse i Seb  Swing. W koćcu skupił się wokół duetu kuzynów Shuga i LS.
Przygoda Afrodiziac nieoficjalnie rozpoczęła się na początku lat 90-tych, by stać się oficjalną gdy Shuga Shug i LS stali się ostatecznymi członkami grupy i zaczęli dawać koncerty.

W połowie lat 90-tych, dwaj kuzyni wzbudzili zainteresowanie na undergroundowej scenie paryskiego R & B, tym samym zwiększając zainteresowanie wytwórni płytowych, które  szybko złożyły im propozycje nagraniowe. Mając chęć pozostania blisko undergroundu, to z  wytwórnią założoną przez Alexa (twórca marki Homecore) Lone (były członek grupy AS) i Faridja, decydują się podpisać swoją pierwszą umowę. Zaczynają pracować z Lone, z którym produkują "Trouve-Moi Un Job" i inne niepublikowane  utwory .

Ciągle nadchodzące propozycje wytwórni spowodowały,że grupa postanawia przyłączyć się do Delabel, w której wydają swój pierwszy singiel "Trouve-Moi Un Job" w roku 1998. Ten tytuł, którego teledysk został wyreżyserowany przez Jonathana Manniona (co  było jego debiutem reżyserskim), pojawia się na licznych składankach; w tym 24 Carats i Le Flow;będących wyznacznikiem  francuskiej sceny R & B.

W czasie, gdy grupa ma zamiar wejść do studia, aby nagrać swój album Delabel wstrzymuje przygotowanie albumu, ta decyzja wytwórni powoduje ,że kuzyni   opuszczają wytwórnię. Podpisują nowy kontrakt z Columbia Records. Po wielu kompromisach, aby spróbować zaspokoić wymagania swoich nowych chlebodawców  LS i Shuga wyprodukowali album, który ich nie zadowolił. W końcu przekonali Columbia by dała  im carte blanche, aby wyprodukowali swój album, jak uważali za stosowne. Wrócili do studia i nagrali to, co było ich pierwszym oficjalnym albumem: Ad Vitam Aeternam.

Album Ad Vitam Aeternam został wydany pod koniec 2001 roku  i CD w kilka miesięcy później. Pierwszym singlem z tego albumu jest "Toi + Moi", piosenka z wpływami uk garage i 2-step, gatunku muzycznego z Londynu. Album odniósł sukces u krytyków, jak również u fanów R & B i jest częścią dziedzictwa  francuskiego rhythm 'n ' bluesa.

4 lata po tym albumie, LS, bez wychodzenia z grupy,wydaje swój mixtape, a póżniej pierwszy solowy album: Different .Dwa lata później ukazuje się jego drugi solowy album " Autre Je "  z udziałem  bardziej egzotycznych brzmień Zouka.

W 2012 roku wydali Envie / Jalousie, EP-kę z 5 utworami.Pochodzą z niej dwa klipy wideo : Envie/Jalousie  i Tu N'Es Plus Là.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Francja	Szwajcaria	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Toi + Moi	Afrodiziac	01.2002	86[2]	-	Sony Music Entertainment 6724196000
Rester le même	Afrodiziac	07.2002	100[1]	-	-0
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Francja	Szwajcaria	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Ad vitam aeternam	Afrodiziac	10.2001	111[1]	-	Columbia COL 5033190

Mega City Four

MEGA CITY FOUR, grupa brytyjska, Powstała w 1982 w Farnborough w hrabstwie Hampshire. Pierwszy skład: Wiz (właśc. Darren Brown; 1962r, Londyn) - voc, g, Danny (właśc. Daniel Brown; 16.01.1965r, Tooting) -g, voc, Gerry (właśc. Gerald Bryant; 1965r, Portsmouth) - b. Martin - dr.
W 1986 Martina zastąpił Chris (właśc. Christopher Jones; 18.12.1966r, Reading) - dr z zespołu Exit East. Z początku, od 1982 do 1986r, działała pod nazwą Capricorn. Zmieniła ją na Mega City Four-adres  popularnego bohatera komiksów Judge'a Dredda.
Z początku jej działalność sprowadzała się do amatorskich nagrań na własny koszt i sporadycznych koncertów. Pierwszej płyty dorobiła się dopiero w marcu 1988 r- był to singel Miles Apart, wydany przez firmę Primitive.
Od jesieni tego roku nagrywała dla wytwórni Decoy: single Distant Relatives, Less Than Senseless, Awkward Kid i Finish oraz albumyTranzophobia, Who Cares Wins i przekrojowy Terribly Sorry Bob.

W 1990r nawiązała współpracę z firmą Big i dla niej zrealizowała m.in. single Words That Say, Stop i Shivering Sand oraz albumy Sebastopol Rd. , koncertowy Inspiringly Titled i Magic Bullets.
Płytę Peel Sessions wydaną przez Strange Fruit,wypełniły nagrania radiowe z 1988 i 1993r.
W swojej muzyce przywołała atmosferę punk rocka drugiej połowy lat siedemdziesiątych spod znaku Buzzcocks,Generation X,Stiff Little Fingers,The Lurkers czy 999.
Oprócz własnych utworów,jak Twenty One Again,Severe Attack of The  Truth,Occupation,Stop,Peripheral,Anne Bancroft, Ticket Collector, Scared Of Cats, Wasting My Breath, Finish, What You've Got, Wallflower, Perfect Circle czy Enemy Skies, zaproponowała m.in. przeróbkę Don't Want To Know If You're Lonely zespołu Husker Du.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Words That Say	Mega City Four	10.1991	66[1]	-	Big Life MEGA 2	[written by Wiz][produced by Jessica Corcoran]
Stop	Mega City Four	02.1992	36[2]	-	Big Life MEGA 3	[written by Wiz, Mega City Four][produced by Jessica Corcoran]
Shivering Sand/Everybody Loves You/Disturbed	Mega City Four	05.1992	35[2]	-	Big Life MEGA 4	[written by Wiz][produced by Christopher Marc Potter]
Iron Sky/On The Edge/Sometimes	Mega City Four	05.1993	48[1]	-	Big Life MEGA 5	[written by Wiz][produced by Christopher Marc Potter]
Wallflower/Wilderness	Mega City Four	07.1993	69[1]	-	Big Life MEGA 6	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sebastopol Rd.	Mega City Four	03.1992	41[1]	-	Big Life MEGCD1	-
Magic Bullets	Mega City Four	05.1993	57[1]	-	Big Life MEGCD 3	[produced by Christopher Marc Potter]

Emma Bunton

Emma Lee Bunton (ur. 21 stycznia 1976 w Finchley, Londyn w Anglii) – brytyjska piosenkarka, autorka tekstów i aktorka. Znana głównie jako członkini zespołu muzycznego Spice Girls, gdzie była znana pod pseudonimem Baby Spice.
W 2006 roku brała udział w IV edycji brytyjskiego Tańca z gwiazdami gdzie zajęła 3 miejsce. Jej partnerem był Darren Bennett. Emma jest również kibicem piłki nożnej - dopinguje londyński zespół Tottenham Hotspur. Córka Pauline, instruktora karate i Trevora, mleczarza. Rodzice rozwiedli się gdy miała 11 lat, była wychowywana przez matkę. Ma młodszego brata Paula. Ukończyła St. Theresa's Primary School w Finchley Central, po jej ukończeniu poszła do szkoły teatralnej Sylvia Young Theatre School w Marylebone. W 1993 roku zagrała pojedynczą rolę Bianki w The Bill na kanale ITV1.
W kwietniu 1994 dołączyła do grupy muzycznej Touch, po odejściu Michelle Stephenson. Wraz z girlsbandem Spice Girls odniosła światowy sukces. W 1996 wydały swój debiutancki album Spice, rok później ukazała się druga płyta Spiceworld. Obydwa albumy sprzedały się w Anglii w nakładzie 35 milionów sztuk. W 1998 roku z zespołu odeszła Geri Halliwell, w 2000 wydały płytę w czteroosobowym składzie o nazwie Forever. Dwa najpopularniejsze piosenki zespołu to Wannabe (1996) i Too Much (1997). Zespół Spice Girls rozwiązał się w 2000.
W 1999 zaśpiewała swoją pierwszą solową piosenkę (Hey You) Free Up Your Mind dla filmu Pokemon: The First Movie.
16 kwietnia 2001 wydała swoją pierwszą solową płytę o nazwie A Girl Like Me oraz trzy solowe single pochodzące z tej płyty What Took You So Long?, Take My Breath Away i We're Not Gonna Sleep Tonight. Album sprzedał się w nakładzie 125 000 kopii w Anglia. 9 lutego 2004 w Anglii i Kanadzie, a 20 września 2004 Ameryce i Brazylii ukazała się druga płyta Free Me. Emma wydała 3 single I'll Be There, Crickets Sing for Anamaria i Maybe. W listopadzie 2006 na kanale BBC Children In Need, miał swoją premierę teledysk Downtown. 4 grudnia 2006 ukazała się trzecia płyta studyjna, Emmy Life In Mono. Jej ostatni singiel All I Need to Know wydany został 12 lutego 2007.
28 lipca 2008 w Londynie na specjalnie zorganizowanej konferencji prasowej zespół Spice Girls reaktywował się. 19 listopada 2007 wydały ich pierwszy teledysk po długiej przerwie Headlines (Friendship Never Ends) oraz wydały składankę ich największych hitów Greatest Hits. Wyruszyły w trasę koncertową Return of the Spice Girls Tour.
Po zakończeniu pracy z Spice Girls, dla magazynu Hello! powiedziała, że nagrywa nową płytę. Pierwszy singiel ma ukazać się pod koniec tego roku. Emma żyje w długoletnim związku z angielskim piosenkarzem Jade Jones'em. 11 sierpnia 2007 urodziła syna o imieniu Beau.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
What i am/Weird (Save Yourself)	Tin Tin Out feat Emma Bunton	11.1999	2[24]	-	VC Recordings VCRD 053	[silver-UK][written by Kenny Withrow/Edie Brickell][produced by Tin Tin Out]
What took you so long/Merry-Go Round/(Hey You) Free Up Your Mind	Emma Bunton	04.2001	1[2][19]	-	Virgin VST 1796	[silver-UK][written by Richard Stannard/Julian Gallagher/Emma Bunton/Martin Harrington/John Themis/David Morgan][produced by Richard Stannard, Julian Gallagher]
Take my breath away/Close Encounter/	Emma Bunton	09.2001	5[15]	-	Virgin VST 1814	[written by Emma Bunton, Steve Mac, Wayne Hector][produced by Steve Mac]
We' re not gonna sleep tonight/Let Your Baby Show You How to Move	Emma Bunton	12.2001	20[14]	-	Virgin VSCDT 1821	[written by Emma Bunton, Rhett Lawrence][produced by Rhett Lawrence]
Free me/Who the Hell Are You	Emma Bunton	06.2003	5[17]	-	19/Universal 9807473	[written by Emma Bunton, Helene Muddiman, Mike Peden][produced by Mike Peden][4.Hot Dance Club Play]
Maybe/Don't Tell Me You Love Me Anymore	Emma Bunton	10.2003	6[19]	-	19/Universal 9812785	[written by Emma Bunton/Yak Bondy][produced by Mike Peden][6.Hot Dance Club Play]
I' ll be there/Taking It Easy	Emma	02.2004	7[18]	-	19/Universal 9816268	[written by Emma Bunton, Helene Muddiman, Mike Peden][produced by Mike Peden]
Crickets sing for Anamaria/Eso Beso	Emma Bunton	06.2004	15[13]	-	19/Universal 9866856	[written by Marcos Valle, Ray Gilbert][produced by Mike Peden]
Downtown/Something Tells Me (Something's Going to Happen)	Emma Bunton	11.2006	3[8]	-	19/Universal 1717348	[written by Tony Hatch][produced by Simon Franglen]
All I Need To Know/Midnight and Martinis	Emma Bunton	02.2007	60[3]	-	19/Universal 1723657	[written by Emma Bunton, Jamie Hartman][produced by Simon Franglen]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
A girl like me	Emma Bunton	04.2001	4[23]	-	Virgin CDV 2935	[gold-UK][produced by Richard "Biff" Stannard, Julian Gallagher, Steve Mac, Evan Rogers, Carl Sturken, Andrew Frampton, Tin Tin Out, Rhett Lawrence]
Free me	Emma Bunton	10.2003	7[21]	-	19 Recordings 9866158	[gold-UK][produced by Mike Peden, Yak Bondy, Cathy Dennis, Simon Ellis, Tim Lever, Peter Lewinson, Steve Lewinson, Mike Percy]
Life In Mono	Emma Bunton	12.2006	65[6]	-	19 Recordings 1718300	[produced by Simon Franglen]

A

Grupa została założona w Leeds, na północno-wschodnim wybrzeżu Anglii na początku lat 90-tych. XX wieku przez trzech braci o nazwisku Perry: Adam, Jason i Giles oraz ich dwóch przyjaciół, Marka Chapmana i Steve'a Swindona.
Inspiracjami dla zespołu były takie zespoły jak: Rush, The Beach Boys, Van Halen i Beastie Boys.
 Po zmianie nazwy zespołu z Grand Designs na "A" i stylu granej muzyce z rocka progresywnego na bardziej punkowy, grupa podpisała w 1996 roku międzynarodowy kontrakt z wytwórnią płytową Warner Bros. Records i wydała rok później swój debiutancki longplay pt.: "How Ace Are Buildings". W tym samym roku zespół wystąpił w teledysku do utworu "Anthem" zespołu The Wildhearts. Grupa w tym czasie wydała kilka singli, które odniosły sukces na rynku muzycznym w Wielkiej Brytanii.
Po nagraniu płyty How Ace Are Buildings basista Steve Swindon zdecydował się opuścić zespół. Zastąpił go Daniel Carter. Zespół wydał drugi album w roku 1999 pt. "'A' Vs. Monkey Kong" po raz pierwszy za pośrednictwem Mammoth Records na terenie USA i Kanady i za pośrednictwem Warner Music na terenie Europy. Zespół wyruszył w trasę koncertową po całym świecie. Wydali również album live pt. "Exit Stage Right" w roku 2000. Zespół wydał swój trzeci longplay, "Hi-Fi Serious", w roku 2002. Promował go największy jak dotąd hit zespołu zatytułowany "Nothing". Album pozwolił grupie wskoczyć na 9 miejsce UK Top Ten. Pod koniec 2002 roku grupa wygrała nagrodę Kerrang! dla najlepszego brytyjskiego zespołu.
27 lipca 2005 roku zespół wydał swój czwraty longplay, Teen Dance Ordinance. Materiał na album został nagrany dwa lata wcześniej, ale był przekładany w związku z chorobą Jasona Perry'ego i nieporozumieniami z wytwórnią płytową. Nie był wydany w USA.
Teen Dance Ordinance był ostatnim projektem zespołu – po jego wydaniu i po jego porażce działalność zespołu została zawieszona. Jego członkowie jednak są zaangażowani we własne solowe projekty. Jason Perry pracuje z Mattem Willisem. Pisze również piosenki dla zespołu McFly. Adam Perry ma swój epizod w zespole Bloodhound Gang, w którym to zastąpił dotychczasowego perkusistę i pojechał z nim na przełomie 2005 i 2006 w trasę koncertową po Europie. Daniel P Carter pisze piosenki razem z Jasonem Perrym oraz m.in. dla McFly. Jest również gitarzystą i głównym wokalistą w zespole Hexes. Mark Chapman dołączył do zespołu Malpractice, którego singiel "Breathe" ukazał się w lutym 2007.
Jason Perry powiedział w jednym z wywiadów, że ma nadzieję na to, że zespół znów skupi się w jedną całość i zacznie przygotowywanie materiału na nową płytę od początku 2008 roku. Nowy kontrakt z żadną wytwórnią płytową nie został podpisany po tym, jak Warner Bros. Records zerwał kontrakt w 2006 roku z powodu niskiej sprzedaży albumów zespołu. Zapytany o przyszłóść zespołu Daniel P Carter powiedział, że zespół być może wróci, by zagrać ze sobą kilka wspólnych koncertów.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Five in the Morning/ 8 Fingers	A	07.1996	-	-	Tycoon TY 1	[written by Jason Perry, A][produced by Clive Martin ,A ]
House Under the Ground/"40"	A	11.1996	-	-	Tycoon TY 2	[written by Jason Perry, A][produced by Clive Martin ,"A" Boiz]
Bad Idea / Look What You Made Me Do	A	05.1997	170[1]	-	Tycoon TY 3	[produced by Jason Perry , Thom Wilson]
Number One/Alright	A	04.1998	-	-	Tycoon TY 4	[produced by Jason Perry , Thom Wilson]
Foghorn /Last girl	A	02.1998	63[2]	-	Tycoon TY 5	[written by A][produced by Jason Perry , Thom Wilson]
Number One/Good idea	A	04.1998	47[3]	-	Tycoon TY 6	[written by A,Billy Joel][produced by Jason Perry , Thom Wilson]
Sing-A-Long /I'm Over It	A	06.1998	57[3]	-	Tycoon TY 7	[written by Jason Perry/Mark Chapman/Steve Swindon/Adam Perry/Giles Perry][produced by Jason Perry , Thom Wilson]
Summer On The Underground /Owner Of A Lonely Heart	A	10.1998	72[2]	-	London TY 8	[written by Jason Perry/Mark Chapman/Steve Swindon/Adam Perry/Giles Perry][produced by Al Clay]
Old Folks/One Day	A	05.1999	54[3]	-	London TY 9	[written by A][produced by Al Clay]
I Love Lake Tahoe/Monkey King Jr	A	08.1999	59[2]	-	London TY 10	[written by A][produced by Al Clay]
Nothing	A	03.2002	9[6]	-	London LONCD 463	[written by Jason Perry][produced by Al Clay]
Starbucks	A	06.2002	20[9]	-	London LONCD 467	[written by A][produced by Al Clay]
Something's Going On/Just Like Paradise	A	11.2002	51[2]	-	London LONCD 471	[written by Jason Perry/Giles Perry/Mark Chapman/Dan Carter/Adam Perry][produced by Al Clay]
Good Time (EP)	A	09.2003	23[7]	-	London	[written by Jason Perry][produced by Al Clay]
Rush Song/The One	A	05.2005	35[4]	-	London LON 487	[written by Jason Perry/Daniel Carter/Mark Chapman][produced by Terry Date]
Better Off With Him	A	07.2005	52[2]	-	London LON 488	[written by Jason Perry/Daniel Carter/Mark Chapman][produced by Terry Date]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
A vs Monkey Kong	A	08.1999	62[2]	-	London 3984 27695-2	[produced by Al Clay]
Hi-Fi Serious	A	03.2002	18[18]	-	London 0927-44776-2	[silver-UK][produced by Al Clay]
Teen Dance Ordinance	A	08.2005	95[1]	-	London 5046785852	[produced by Terry Date]