Z archiwum...rocka

poniedziałek, 2 maja 2016

Mega City Four

MEGA CITY FOUR, grupa brytyjska, Powstała w 1982 w Farnborough w hrabstwie Hampshire. Pierwszy skład: Wiz (właśc. Darren Brown; 1962r, Londyn) - voc, g, Danny (właśc. Daniel Brown; 16.01.1965r, Tooting) -g, voc, Gerry (właśc. Gerald Bryant; 1965r, Portsmouth) - b. Martin - dr.
W 1986 Martina zastąpił Chris (właśc. Christopher Jones; 18.12.1966r, Reading) - dr z zespołu Exit East. Z początku, od 1982 do 1986r, działała pod nazwą Capricorn. Zmieniła ją na Mega City Four-adres popularnego bohatera komiksów Judge'a Dredda.
Z początku jej działalność sprowadzała się do amatorskich nagrań na własny koszt i sporadycznych koncertów. Pierwszej płyty dorobiła się dopiero w marcu 1988 r- był to singel Miles Apart, wydany przez firmę Primitive.
Od jesieni tego roku nagrywała dla wytwórni Decoy: single Distant Relatives, Less Than Senseless, Awkward Kid i Finish oraz albumyTranzophobia, Who Cares Wins i przekrojowy Terribly Sorry Bob.

W 1990r nawiązała współpracę z firmą Big i dla niej zrealizowała m.in. single Words That Say, Stop i Shivering Sand oraz albumy Sebastopol Rd. , koncertowy Inspiringly Titled i Magic Bullets.
Płytę Peel Sessions wydaną przez Strange Fruit,wypełniły nagrania radiowe z 1988 i 1993r.
W swojej muzyce przywołała atmosferę punk rocka drugiej połowy lat siedemdziesiątych spod znaku Buzzcocks,Generation X,Stiff Little Fingers,The Lurkers czy 999.
Oprócz własnych utworów,jak Twenty One Again,Severe Attack of The Truth,Occupation,Stop,Peripheral,Anne Bancroft, Ticket Collector, Scared Of Cats, Wasting My Breath, Finish, What You've Got, Wallflower, Perfect Circle czy Enemy Skies, zaproponowała m.in. przeróbkę Don't Want To Know If You're Lonely zespołu Husker Du.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Words That Say	Mega City Four	10.1991	66[1]	-	Big Life MEGA 2	[written by Wiz][produced by Jessica Corcoran]
Stop	Mega City Four	02.1992	36[2]	-	Big Life MEGA 3	[written by Wiz, Mega City Four][produced by Jessica Corcoran]
Shivering Sand/Everybody Loves You/Disturbed	Mega City Four	05.1992	35[2]	-	Big Life MEGA 4	[written by Wiz][produced by Christopher Marc Potter]
Iron Sky/On The Edge/Sometimes	Mega City Four	05.1993	48[1]	-	Big Life MEGA 5	[written by Wiz][produced by Christopher Marc Potter]
Wallflower/Wilderness	Mega City Four	07.1993	69[1]	-	Big Life MEGA 6	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sebastopol Rd.	Mega City Four	03.1992	41[1]	-	Big Life MEGCD1	-
Magic Bullets	Mega City Four	05.1993	57[1]	-	Big Life MEGCD 3	[produced by Christopher Marc Potter]

Emma Bunton

Emma Lee Bunton (ur. 21 stycznia 1976 w Finchley, Londyn w Anglii) – brytyjska piosenkarka, autorka tekstów i aktorka. Znana głównie jako członkini zespołu muzycznego Spice Girls, gdzie była znana pod pseudonimem Baby Spice.
W 2006 roku brała udział w IV edycji brytyjskiego Tańca z gwiazdami gdzie zajęła 3 miejsce. Jej partnerem był Darren Bennett. Emma jest również kibicem piłki nożnej - dopinguje londyński zespół Tottenham Hotspur. Córka Pauline, instruktora karate i Trevora, mleczarza. Rodzice rozwiedli się gdy miała 11 lat, była wychowywana przez matkę. Ma młodszego brata Paula. Ukończyła St. Theresa's Primary School w Finchley Central, po jej ukończeniu poszła do szkoły teatralnej Sylvia Young Theatre School w Marylebone. W 1993 roku zagrała pojedynczą rolę Bianki w The Bill na kanale ITV1.
W kwietniu 1994 dołączyła do grupy muzycznej Touch, po odejściu Michelle Stephenson. Wraz z girlsbandem Spice Girls odniosła światowy sukces. W 1996 wydały swój debiutancki album Spice, rok później ukazała się druga płyta Spiceworld. Obydwa albumy sprzedały się w Anglii w nakładzie 35 milionów sztuk. W 1998 roku z zespołu odeszła Geri Halliwell, w 2000 wydały płytę w czteroosobowym składzie o nazwie Forever. Dwa najpopularniejsze piosenki zespołu to Wannabe (1996) i Too Much (1997). Zespół Spice Girls rozwiązał się w 2000.
W 1999 zaśpiewała swoją pierwszą solową piosenkę (Hey You) Free Up Your Mind dla filmu Pokemon: The First Movie.
16 kwietnia 2001 wydała swoją pierwszą solową płytę o nazwie A Girl Like Me oraz trzy solowe single pochodzące z tej płyty What Took You So Long?, Take My Breath Away i We're Not Gonna Sleep Tonight. Album sprzedał się w nakładzie 125 000 kopii w Anglia. 9 lutego 2004 w Anglii i Kanadzie, a 20 września 2004 Ameryce i Brazylii ukazała się druga płyta Free Me. Emma wydała 3 single I'll Be There, Crickets Sing for Anamaria i Maybe. W listopadzie 2006 na kanale BBC Children In Need, miał swoją premierę teledysk Downtown. 4 grudnia 2006 ukazała się trzecia płyta studyjna, Emmy Life In Mono. Jej ostatni singiel All I Need to Know wydany został 12 lutego 2007.
28 lipca 2008 w Londynie na specjalnie zorganizowanej konferencji prasowej zespół Spice Girls reaktywował się. 19 listopada 2007 wydały ich pierwszy teledysk po długiej przerwie Headlines (Friendship Never Ends) oraz wydały składankę ich największych hitów Greatest Hits. Wyruszyły w trasę koncertową Return of the Spice Girls Tour.
Po zakończeniu pracy z Spice Girls, dla magazynu Hello! powiedziała, że nagrywa nową płytę. Pierwszy singiel ma ukazać się pod koniec tego roku. Emma żyje w długoletnim związku z angielskim piosenkarzem Jade Jones'em. 11 sierpnia 2007 urodziła syna o imieniu Beau.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
What i am/Weird (Save Yourself)	Tin Tin Out feat Emma Bunton	11.1999	2[24]	-	VC Recordings VCRD 053	[silver-UK][written by Kenny Withrow/Edie Brickell][produced by Tin Tin Out]
What took you so long/Merry-Go Round/(Hey You) Free Up Your Mind	Emma Bunton	04.2001	1[2][19]	-	Virgin VST 1796	[silver-UK][written by Richard Stannard/Julian Gallagher/Emma Bunton/Martin Harrington/John Themis/David Morgan][produced by Richard Stannard, Julian Gallagher]
Take my breath away/Close Encounter/	Emma Bunton	09.2001	5[15]	-	Virgin VST 1814	[written by Emma Bunton, Steve Mac, Wayne Hector][produced by Steve Mac]
We' re not gonna sleep tonight/Let Your Baby Show You How to Move	Emma Bunton	12.2001	20[14]	-	Virgin VSCDT 1821	[written by Emma Bunton, Rhett Lawrence][produced by Rhett Lawrence]
Free me/Who the Hell Are You	Emma Bunton	06.2003	5[17]	-	19/Universal 9807473	[written by Emma Bunton, Helene Muddiman, Mike Peden][produced by Mike Peden][4.Hot Dance Club Play]
Maybe/Don't Tell Me You Love Me Anymore	Emma Bunton	10.2003	6[19]	-	19/Universal 9812785	[written by Emma Bunton/Yak Bondy][produced by Mike Peden][6.Hot Dance Club Play]
I' ll be there/Taking It Easy	Emma	02.2004	7[18]	-	19/Universal 9816268	[written by Emma Bunton, Helene Muddiman, Mike Peden][produced by Mike Peden]
Crickets sing for Anamaria/Eso Beso	Emma Bunton	06.2004	15[13]	-	19/Universal 9866856	[written by Marcos Valle, Ray Gilbert][produced by Mike Peden]
Downtown/Something Tells Me (Something's Going to Happen)	Emma Bunton	11.2006	3[8]	-	19/Universal 1717348	[written by Tony Hatch][produced by Simon Franglen]
All I Need To Know/Midnight and Martinis	Emma Bunton	02.2007	60[3]	-	19/Universal 1723657	[written by Emma Bunton, Jamie Hartman][produced by Simon Franglen]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
A girl like me	Emma Bunton	04.2001	4[23]	-	Virgin CDV 2935	[gold-UK][produced by Richard "Biff" Stannard, Julian Gallagher, Steve Mac, Evan Rogers, Carl Sturken, Andrew Frampton, Tin Tin Out, Rhett Lawrence]
Free me	Emma Bunton	10.2003	7[21]	-	19 Recordings 9866158	[gold-UK][produced by Mike Peden, Yak Bondy, Cathy Dennis, Simon Ellis, Tim Lever, Peter Lewinson, Steve Lewinson, Mike Percy]
Life In Mono	Emma Bunton	12.2006	65[6]	-	19 Recordings 1718300	[produced by Simon Franglen]

A

Grupa została założona w Leeds, na północno-wschodnim wybrzeżu Anglii na początku lat 90-tych. XX wieku przez trzech braci o nazwisku Perry: Adam, Jason i Giles oraz ich dwóch przyjaciół, Marka Chapmana i Steve'a Swindona.
Inspiracjami dla zespołu były takie zespoły jak: Rush, The Beach Boys, Van Halen i Beastie Boys.
Po zmianie nazwy zespołu z Grand Designs na "A" i stylu granej muzyce z rocka progresywnego na bardziej punkowy, grupa podpisała w 1996 roku międzynarodowy kontrakt z wytwórnią płytową Warner Bros. Records i wydała rok później swój debiutancki longplay pt.: "How Ace Are Buildings". W tym samym roku zespół wystąpił w teledysku do utworu "Anthem" zespołu The Wildhearts. Grupa w tym czasie wydała kilka singli, które odniosły sukces na rynku muzycznym w Wielkiej Brytanii.
Po nagraniu płyty How Ace Are Buildings basista Steve Swindon zdecydował się opuścić zespół. Zastąpił go Daniel Carter. Zespół wydał drugi album w roku 1999 pt. "'A' Vs. Monkey Kong" po raz pierwszy za pośrednictwem Mammoth Records na terenie USA i Kanady i za pośrednictwem Warner Music na terenie Europy. Zespół wyruszył w trasę koncertową po całym świecie. Wydali również album live pt. "Exit Stage Right" w roku 2000. Zespół wydał swój trzeci longplay, "Hi-Fi Serious", w roku 2002. Promował go największy jak dotąd hit zespołu zatytułowany "Nothing". Album pozwolił grupie wskoczyć na 9 miejsce UK Top Ten. Pod koniec 2002 roku grupa wygrała nagrodę Kerrang! dla najlepszego brytyjskiego zespołu.
27 lipca 2005 roku zespół wydał swój czwraty longplay, Teen Dance Ordinance. Materiał na album został nagrany dwa lata wcześniej, ale był przekładany w związku z chorobą Jasona Perry'ego i nieporozumieniami z wytwórnią płytową. Nie był wydany w USA.
Teen Dance Ordinance był ostatnim projektem zespołu – po jego wydaniu i po jego porażce działalność zespołu została zawieszona. Jego członkowie jednak są zaangażowani we własne solowe projekty. Jason Perry pracuje z Mattem Willisem. Pisze również piosenki dla zespołu McFly. Adam Perry ma swój epizod w zespole Bloodhound Gang, w którym to zastąpił dotychczasowego perkusistę i pojechał z nim na przełomie 2005 i 2006 w trasę koncertową po Europie. Daniel P Carter pisze piosenki razem z Jasonem Perrym oraz m.in. dla McFly. Jest również gitarzystą i głównym wokalistą w zespole Hexes. Mark Chapman dołączył do zespołu Malpractice, którego singiel "Breathe" ukazał się w lutym 2007.
Jason Perry powiedział w jednym z wywiadów, że ma nadzieję na to, że zespół znów skupi się w jedną całość i zacznie przygotowywanie materiału na nową płytę od początku 2008 roku. Nowy kontrakt z żadną wytwórnią płytową nie został podpisany po tym, jak Warner Bros. Records zerwał kontrakt w 2006 roku z powodu niskiej sprzedaży albumów zespołu. Zapytany o przyszłóść zespołu Daniel P Carter powiedział, że zespół być może wróci, by zagrać ze sobą kilka wspólnych koncertów.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Five in the Morning/ 8 Fingers	A	07.1996	-	-	Tycoon TY 1	[written by Jason Perry, A][produced by Clive Martin ,A ]
House Under the Ground/"40"	A	11.1996	-	-	Tycoon TY 2	[written by Jason Perry, A][produced by Clive Martin ,"A" Boiz]
Bad Idea / Look What You Made Me Do	A	05.1997	170[1]	-	Tycoon TY 3	[produced by Jason Perry , Thom Wilson]
Number One/Alright	A	04.1998	-	-	Tycoon TY 4	[produced by Jason Perry , Thom Wilson]
Foghorn /Last girl	A	02.1998	63[2]	-	Tycoon TY 5	[written by A][produced by Jason Perry , Thom Wilson]
Number One/Good idea	A	04.1998	47[3]	-	Tycoon TY 6	[written by A,Billy Joel][produced by Jason Perry , Thom Wilson]
Sing-A-Long /I'm Over It	A	06.1998	57[3]	-	Tycoon TY 7	[written by Jason Perry/Mark Chapman/Steve Swindon/Adam Perry/Giles Perry][produced by Jason Perry , Thom Wilson]
Summer On The Underground /Owner Of A Lonely Heart	A	10.1998	72[2]	-	London TY 8	[written by Jason Perry/Mark Chapman/Steve Swindon/Adam Perry/Giles Perry][produced by Al Clay]
Old Folks/One Day	A	05.1999	54[3]	-	London TY 9	[written by A][produced by Al Clay]
I Love Lake Tahoe/Monkey King Jr	A	08.1999	59[2]	-	London TY 10	[written by A][produced by Al Clay]
Nothing	A	03.2002	9[6]	-	London LONCD 463	[written by Jason Perry][produced by Al Clay]
Starbucks	A	06.2002	20[9]	-	London LONCD 467	[written by A][produced by Al Clay]
Something's Going On/Just Like Paradise	A	11.2002	51[2]	-	London LONCD 471	[written by Jason Perry/Giles Perry/Mark Chapman/Dan Carter/Adam Perry][produced by Al Clay]
Good Time (EP)	A	09.2003	23[7]	-	London	[written by Jason Perry][produced by Al Clay]
Rush Song/The One	A	05.2005	35[4]	-	London LON 487	[written by Jason Perry/Daniel Carter/Mark Chapman][produced by Terry Date]
Better Off With Him	A	07.2005	52[2]	-	London LON 488	[written by Jason Perry/Daniel Carter/Mark Chapman][produced by Terry Date]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
A vs Monkey Kong	A	08.1999	62[2]	-	London 3984 27695-2	[produced by Al Clay]
Hi-Fi Serious	A	03.2002	18[18]	-	London 0927-44776-2	[silver-UK][produced by Al Clay]
Teen Dance Ordinance	A	08.2005	95[1]	-	London 5046785852	[produced by Terry Date]

niedziela, 1 maja 2016

Tramline

Tramline był kwartetem hard-rockowym opartym na bluesie niezbyt różniącym się od Free i innych ciężkich gitarowych ansamblach z końca lat 60-tych, a przez pewien czas nawet wspólna przynależność do wytwórni płytowej z tym ostatnim zespołem.
Założona przez Johna McCoy'a (wokal, harmonijka), Micka Moody (gitara), Terry Sidgwicka (bas, wokal) i Terry Popple (perkusja). Chris Blackwell wyrwał ich ze sceny klubowej w 1968 roku i podpisał z nimi kontrakt w ramach Island Records, gdzie rozpoczęli pracę nad swoim debiutanckim LP, Somewhere Down the Line (z Blackwellem jako producentem).
Zespół zrobił trochę hałasu, występując w programie BBC, Top Gear, prowadzonym przez Johna Peela , ale album nie sprzedał się w dużych ilościach. Island Records nie wiedziała co z nimi zrobić, jednak w 1969 roku ujrzał światło dzienne drugi LP Moves of Vegetable Centuries , tym razem wyprodukowany przez renomowanego Guy Stevensa .
Nie zrobił większej kariery niż pierwszy album, choć jeden utwór z albumu cover zespołu Traffic "Pearly Queen " zwrócił uwagę prasy podziemnej i prog rockowych kręgów, kiedy został umieszczony na kompilacji Island, You Can All Join In .
Grupa rozpadła się w 1970r, a McCoy i Sidgwick porzucili muzykę ,podczas gdy Moody przeszedł przez Juicy Lucy i Snafu zanim osiągnął ogromny sukces z Whitesnake ; Popple dołączył przez pewien czas do Snafu , a także współpracował z Matthew Fisher i Alan Hull , i przeszedł przez skład Radiator .

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Somewhere Down the Line	Tramline	.1968	-	-	Island ILPS 9088	[produced by Christopher Blackwell]
Moves Of Vegetable Centuries	Tramline	.1969	-	-	Island ILPS 9095	-

Apollo 440

Muzycy Apollo 440 sami o sobie mówią: "jesteśmy i będziemy zespołem rockowym". Nie uciekają jednak od dyskotek i jak jednak dodaje jeden z liderów Apollo 440 - Trevor Gray: "Muzykę taneczną może stanowić właściwie wszystko - wystarczy tylko, że posiada rytm, w takt którego można się bawić. To właśnie ten brak jakichkolwiek granic jest w niej najbardziej fascynujący".

Jak rozszyfrować ich nazwę? Jej pierwszy człon - Apollo - pochodzi oczywiście od imienia greckiego boga piękna i muzyki (ale także życia, śmierci oraz prawdy), 440 natomiast odnosi się do częstotliwości 440 Hz, na którą ustawiany jest dźwięk podczas koncertów.
Zespół powstał w 1990 roku w Liverpoolu, a jego trzon tworzy trójka - bracia Trevor i Howard Gray oraz Noko. Wraz z nimi zakładał go jeszcze James Gardner, który postanowił przerwać współpracę z projektem po nagraniu debiutanckiej płyty, która, wydana została nakładem ich własnego labela Stealth Sonic.
Krążek ukazał się w roku 1994 pod tytułem "Millenium Fever". W tym czasie grupa miała już na koncie pierwsze sukcesy, przyniesione przez single "Lolita", "Blackout" i "Destiny", dzięki którym dostała propozycje zremiksowania utworów U2 (z płyty "Achtung Baby"), EMF, PWEI, Scritti Politti oraz Madonny (choć tego projektu nigdy nie zrealizowano). "Millenium Fever" w dużej części było hołdem dla francuskiego postmodernistycznego myśliciela Jeana Baudrillarda. Do jego prac odwoływał się choćby utwór "Astral America" (autorem tego terminu jest właśnie Francuz, a do jego słów nawiązywały także "The Perfect Crime" oraz "Stealth Requiem"), dedykowany również postfreudowskiemu terapeucie Wilhelmowi Reichowi, a stworzony wspólnie z Leonardem Bernsteinem i Stephenem Sondheimem i podchwycony przez japońską kampanię koszykarskiej ligi NBA. Filozoficzne odniesienia na tym albumie znaleźć też można w mówiącym o kriogenice "Liquid Cool" oraz "Omega Point", nawiązującym do stworzonej przez jezuitę Pierre'a Teilhard de Chardina koncepcji krańcowego punktu rozwoju rzeczywistości i historii całego stworzenia.

Już pod zmienioną nazwą, w 1996 roku, Apollo Four Forty wydało singiel "Krupa", przywołujący postać słynnego jazzowego perkusisty Gene'a Krupy. Utwór jeszcze promowany początkowo jako anonimowy wywołał sporo zamieszania wśród DJ-ów, a kiedy w końcu w sklepach pokazało się jego oficjalne wydanie z Frankiem Sinatrą na okładce (na zdjęciu z filmu "The Man With The Golden Arm", gdzie zagrał jazzowego bębniarza) zrazu zaczął mieszać na listach przebojów i trafił do telewizyjnej reklamy napojów Sunkist. Za pierwszy poważny przebój projektu Apollo należy jednak uznać "Ain't Talkin' 'bout Dub", z cytatem z filmu "Andromeda Strain" w tekście oraz muzycznym samplem z piosenki "Ain't Talkin' 'bout Love" grupy Get a Life (która notabene po sukcesie kawałka zażądała niebotycznej sumki za wykorzystanie fragmentu swojej kompozycji).

W 1997 roku na rynku ukazała się druga pełnowymiarowa płyta zespołu "Electro Glide in Blue", na której znalazły się wcześniej wspomniane single oraz gościnne występy amerykańskiego pisarza Charlesa Bukowskiego (dialog w utworze "Tears of the Gods") i Billy'ego MacKenziego (wokal w "Pain in Any Language"). Swoje przysłowiowe 5 minut sławy dostały także utwory "Stealth Mass in F#m" oraz "Carrera Rapida". Pierwszy ze wspomnianych kilkukrotnie pojawiał się na antenie radia BBC podczas żałoby po śmierci księżnej Diany (stacja postanowiła zawiesić wtedy swoją zwykłą ramówkę i nadawać nieco bardziej stonowany materiał). Drugi zaś początkowo, ze względu na swoją długość, nie miał szans poszaleć na listach przebojów, wrócił tam jednak w pięknym stylu po tym, jak trafił do gry "Rapid Racer", a telewizja ITV uczyniła go tematem przewodnim swojego programu "Pulling Power".

Rok 1998 to dla Apollo 440 głównie popisy na żywo, przerwane jedynie projektem zrealizowanym razem z Jeanem-Michelem Jarre'em. Współpraca artystów objęła najpierw remiks utworu "Oxygen 10", by później rozwinąć się do singla "Randez-vous '98" oraz wspólnego występu podczas wręczenia nagrody dla Najlepszego Piłlkarza Roku FIFA. Ich nagranie zostało także motywem przewodnim mundialowego studia w telewizji ITV, a muzycy stanęli obok siebie na scenie jeszcze raz - podczas koncertu "La Nuit Electronique" dla ponad miliona widzów, zorganizowanego z okazji World Cup Bastille Day. Rok 1998 to pojawienie się na ścieżce muzycznej do filmu "Zagubieni w kosmosie" ("Lost In Space") melodii z serialowego pierwowzoru tego obrazu. Numer w mocnym, gitarowo-perkusyjnego remiksie Apollo 440 promował całą produkcję.

- Wydawał nam się, że będzie lepiej, jeśli wezmą kogoś, kto jest trochę bardziej disco, ale oni ciągle mówili "nie, chcemy, żebyście wy to zrobili" - wspominał później Howard Gray w rozmowie z magazynem "Music for the Movies". - Więc pomyśleliśmy "ok.", jeśli rzeczywiście mamy to zrobić, to jedyną drogą jest zrobienie tego totalnie w stylu Apollo i wyciągnęliśmy wszystkie triki Apollo, jakie mamy. W zasadzie wszystkie sztuczki, których używamy od lat, są tu włożone w jeden kawałek

Piosenka trafiła w rok później na trzecią studyjną płytę zespołu pt. "Gettin' High On Your Own Supply", a nowinką i jego znakiem rozpoznawczym stały się wówczas dwa zestawy bębnów (oraz oczywiście dwóch pałkerów). Drugim hitem tego krążka okazała się piosenka "Stop the Rock", która trafiła do gry "FIFA 2000" oraz pojawiła się w filmie "Boys and Girls" (oraz w 2008 roku do parodii "Totalny kataklizm"("Disaster Movie")). Rok 2000 zapisał się także w historii zespołu kompozycją "Charlie's Angels 2000", stworzoną na potrzeby hollywoodzkiego hitu "Aniołki Charliego".

Rok 2003 to premiera "Dude Descending a Staircase", dwupłytowego albumu, który Noko w rozmowie z portalem Sector2000 streścił tak: "CD#1 jest radosny i funky, podczas gdy CD#2 jest majestatyczny i cudowny". Na płycie pojawili się m.in. Jack Kerouac, Pete Wylie, Jalal Nuriddin z The Last Poets i hip-hopowcy z The Beatnuts, a tytuł i okładka wydawnictwa były swoistym nawiązaniem do obrazu Marcela Duchampa i jego dzieła "Akt schodzący po schodach nr 2" ("Nude Descending a Staircase No. 2"), zdekonstruowanym na zdobiącym płytę obrazie pt. "Dude Descending a Staircase" ("Koleś schodzący po schodach") przez malarza z Los Angeles - Anthony'ego Ausganga. Jak się okazało, wielkim fanem artysty był Noko, a przygody roztrzęsionego kota z okładki kontynuowano w teledysku do tytułowego utworu z tego albumu.

Przez lata Apollo 440 (znane także jako Apollo Four Forty, @440 oraz ambientowe alter-ego Stealth Sonic Orchestra) współpracowało z wieloma wokalistami (za mikrofonem zaczynał Noko, później jednak ustąpił miejsca Billy'emu MacKenzie, Mary Mary, Elizabeth Gray i innym) i remiksowało utwory wielu artystów, wśród których znaleźli się choćby: Puff Daddy i Jimmy Page, Jeff Beck, Ennio Morricone, Manic Street Preachers czy Hotei (znany np. ze ścieżki muzycznej do "Kill Billa" oraz "Transformersów"). Ich kompozycje zasiliły pokaźną liczbę sundtracków do filmów (m.in. "S.W.A.T.", "Spiderman" czy "60 sekund") i gier ("Gran Turismo 4" oraz wiele innych produktów na PlayStation, co wiąże się z wieloletnim kontraktem z firmą Sony) oraz reklam, od piwa i napojów począwszy, na samochodach i sprzęcie elektronicznym kończąc. Jak donosi oficjalna strona zespołu rok 2009 ujrzeć ma kolejne - piąte już - pełnowymiarowe wydawnictwo liverpoolczyków.

Żródlo: http://muzyka.wp.pl

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Rumble EP	Apollo 440	10.1993	77[2]	-	Stealth Sonic Recordings SSXT 1	[written by Gray, Gardner, Noko, Gray][produced by Apollo 440]
Astral America	Apollo 440	01.1994	36[6]	-	Stealth Sonic Recordings SSXT 2	[written by Noko/Trevor Gray/Howard Gray/Leonard Bernstein/Stephen Sondheim][produced by Apollo 440]
Liquid cool [Theme from cryonic suspension]	Apollo 440	11.1994	35[3]	-	Stealth Sonic Recordings SSXT 3	[written by Noko/James Gardner/Trevor Gray/Howard Gray][produced by Apollo 440]
[Don't fear] The reaper	Apollo 440	03.1995	35[5]	-	Stealth Sonic Recordings SSXT 4	[written by Donald Roeser][produced by Apollo 440]
Krupa	Apollo 440	07.1996	23[20]	-	Stealth Sonic Recordings SSXT 5	[written by Noko/Howard Gray/Trevor Gray][produced by Apollo 440]
Ain't talkin' 'bout dub	Apollo 440	02.1997	7[11]	-	Stealth Sonic Recordings SSXT 6	[written by Van Halen][produced by Apollo 440]
Raw power	Apollo 440	07.1997	32[10]	-	Stealth Sonic Recordings SSXT 7	[written by Noko/Howard Gray/Trevor Gray/Ian Hoxley/Paul Colbourne][produced by Apollo 440]
Randez-vous 98	Jean Michel Jarre and Apollo 440	07.1998	12[12]	-	Epic 6661102	[written by Jean-Michel Jarre][produced by Apollo 440]
Lost in space [Theme]	Apollo 440	08.1998	4[15]	-	Stealth Sonic Recordings SSXT 9	[written by John Williams][produced by Apollo 440]
Stop the rock	Apollo 440	08.1999	10[15]	-	Stealth Sonic Recordings SSR 10	[written by Noko/Ian Hoxley/Trevor Gray/Howard Gray][produced by Apollo 440]
Heart go boom	Apollo 440	11.1999	57[3]	-	Stealth Sonic Recordings SSXT 11	[written by Paul Colbourne/Kevin Goodman/Ian Hoxley/Noko/Howard Gray/Trevor Gray][produced by Apollo 440]
Charlie's Angels 2000-Theme from the motion picture	Apollo 440	12.2000	29[14]	-	Stealth Sonic Recordings SSXT 13	[written by Jack Elliott/Allyn Ferguson][produced by Apollo 440]
Dude decending a staircase	Apollo 440 feat Beatnuts	06.2003	58[2]	-	Stealth Sonic Recordings SSXT 14	[written by Trevor Gray/Noko/Tineo/Fernandez/Oyewole][produced by Apollo 440]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Millennium Fever	Apollo 440	02.1995	117[1]	-	Stealth Sonic Recordings SSX 440	[produced by Apollo 440]
Electro glide in blue	Apollo 440	03.1997	62[8]	-	Stealth Sonic Recordings SSX 2440	[produced by Apollo 440]
Gettin' high on your own supply	Apollo 440	09.1999	20[5]	-	Stealth Sonic Recordings SSX 3440	[produced by Apollo 440]

czwartek, 28 kwietnia 2016

808 State

Najlepsza manchesterska grupa taneczna późnych lat 80. W jej skład wchodzili: Martin Price (ur. 26.03.1955 r.), właściciel renomowanego sklepu płytowego Eastern Bloc. Graham Massey (ur. 4.0S.1960 r. w Manchesterze: ex-Beach Surgeon, Danny &. The Dressmakers i awangardowo-jazzowy Biting Tongues. z którym zdążył wydać dwa albumy dla wytwórni Factory Libreville oraz ścieżkę dźwiękową do filmu "Feverhouse"), Darren Partington (ur. 1.11.1969 r. w Manchesterze) i Andy Barker (ur. 2.11.1969 r. w Manchesterze). Dwaj ostami tworzyli przedtem jako D.J-e duet Spinmasters, Massey pracował natomiast w kawiarni naprzeciwko sklepu Eastern Bloc. Partingrton i Barker regularnie sklep odwiedzali, przynosząc sporo taśm demo, z nadzieją podpisania kontraktu z należącą do Price'a wytwórnią Creed.
Cała grupa zaczęła nagrywać wspólnie (razem z Geraldem Simpsonem) jako luźny zespół house'owy: zwrócił on na siebie uwagę singlem "Pacific State" z końca 1989 r., który stał się wielkim przebojem undergroundu.
Po nim przyszły następne "Cubik", "In Yer Face", "Bombadin". Okazało się. że sukces miał i ciemniejsze strony: zespół zaliczono od razu do manchesterskiego nurtu niezależnej muzyki tanecznej, co jej członkom bardzo się nie podobało. Albumy New Build i Quadfaylate pomogły w zdobyciu pozycji jednej z najważniejszych brytyjskich grup grających techno dance.
W 1990 r. nastąpiły ważne wydarzenia dla grupy: podpisała ona lukratywny kontrakt z wytwórnią ZTT Records i opuścił ją Gerald Simpson, który założył własny zespół A Guy Called Gerald i przypuścił na 808 State zmasowany atak w prasie, domagając się spłaty zaległych tantiem. W utworze "Spanish Heart" z płyty Ex:El zaśpiewał Bernard Sumner z grupy New Order. a w "Oops" (wydanym też na singlu) i "Qmart" wystąpiia gościnnie Bjórk (wówczas jeszcze członkini Sugarcubes).
Przy nagrywaniu albumu North At It' s Heights i kilku singli zespół współpracował również z manchesterskim raperem MC Tunesem. W październiku 1991 r. Price odrzucił propozycję odbycia trasy koncertowej po USA - członkowie zespołu zajęci byli pracą solową (m.in. występowali w roli menedżerów raperskiej grupy Kaliphz z Rockdale; sam Price zajmował się własnym projektem pod nazwą Switzerland). Zapraszanie gości przy kolejnych nagraniach stało się regułą i tak na płycie Gorgeous pojawiają się Ian McCulloch z Echo And The Bunnymen (w numerze Moses, gdzie wykorzystano sample z utworów "Start" grupy Jam i "One In Ten" UB40, a nawet z filmu "Gwiezdne wojny" - głos Dartha Vadera) i Caroline Seamen z This Mortal Coil.
Lider grupy Massey powiedział:

"Sądzę, że nasza muzyka przypomina tę. jaką tworzy np. Jon Hassell. Jest w niej ten sam duch. Hassell produkuje eksperymentalną muzykę od lat. Nasza muzyka nigdy nie była wyłącznie taneczna, ma wiele wspólnego z tradycją eksperymentalną. Możesz posłuchać naszych starych płyt i tam właśnie to znajdziesz, tylko instrumentarium jest inne"
. Po bardzo przystępnej muzycznie płycie Gorgeous, zespół zamilkł na trzy lata. Jedynie w 1995 r. oficjalny fan club grupy wydal limitowaną płytę kompaktową zawierającą kilka zmienionych wersji starych nagrań, plus nieznane wersje koncertowe kilku przebojów. Massey pomógł napisać i wyprodukować Bjórk jej drugi solowy album Post.
808 State przypomnieli o sobie dopiero latem 1996 r. studyjna płytą Don Solaris, poprzedzoną singlem "Bond". na której miejsce Partingtona zajął Andrew Barker. W niektórych nagraniach gościnnie pojawiają się Louise Rhodes, Ragga, Doughty i stary znajomy MC Tunes. Podobnie jak wiele znanych zespołów, często przyjmują propozycje wykonania remiksów znanych przebojów, np. Finitribe "Id", Future Sound ot London "Papua New Guinea" , The Shamen "Human Energy", w tym także bardzo komercyjnych artystów zupełnie nie związanych ze sceną techno, np. Electronic "Disappointed", Siouxsie "Face To Face" czy Quincy'ego Jonesa "Back On The Block".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Pacific state/Pacific B	808 State	11.1989	10[11]	-	ZTT ZANG 1	[written by 808 State][produced by 808 State][30[5].Hot Disco/Dance;Tommy Boy 949 12"]
The extended pleasure of dance	808 State	03.1990	56[2]	-	ZTT ZANG 2	[written by 808 State][produced by 808 State]
The only rhyme that bites	MC Tunes vs. 808 State	06.1990	10[10]	-	ZTT ZANG 3	[written by MC Tunes/808 State/Jerome Mokoss/Jack Lewis][produced by 808 State]
Tunes splits the atom/Dance yourself to death	MC Tunes vs. 808 State	09.1990	18[7]	-	ZTT ZANG 6	[written by MC Tunes/808 State (Graham Massey/Darren Partington/Martin Price/Andrew Barker/Nicky Lockett)][produced by 808 State]
Cubik /Olympic	808 State	11.1990	10[12]	-	ZTT ZANG 5	[written by 808 State][produced by 808 State][8[11].Hot Disco/Dance;Tommy Boy 959 12"]
In yer face/Leo Leo [feat Raagman]	808 State	02.1991	9[6]	-	ZTT ZANG 14	[written by 808 State][produced by 808 State]
Ooops/The ski family	808 State	04.1991	42[3]	-	ZTT ZANG 19	[written by Bjork Gudmundsdottir/808 State][produced by 808 State][13[10].Hot Disco/Dance;Tommy Boy 986 12"]
Lift /Open your mind	808 State	08.1991	38[4]	-	ZTT ZANG 20	[written by 808 State][produced by 808 State][23[8].Hot Disco/Dance;Tommy Boy 989 12"]
Time bomb	808 State	08.1992	59[1]	-	ZTT ZANG 33	[written by 808 State][produced by 808 State][19[9].Hot Disco/Dance;Tommy Boy 540 12"]
One in ten	808 State & UB40	12.1992	17[8]	-	ZTT ZANG 35	[written by 808 State,UB40][produced by 808 State]
Plan 9/Olympic 93	808 State	01.1993	50[2]	-	ZTT ZANG 38	[written by 808 State][produced by 808 State]
10x10/La luz	808 State	06.1993	67[2]	-	ZTT ZANG 42	[written by 808 State][produced by 808 State][43[4].Hot Disco/Dance;Tommy Boy 562 12"]
Bombadin/Marathon	808 State	08.1994	67[2]	-	ZTT ZANG 54	[written by 808 State][produced by 808 State][3[13].Hot Disco/Dance;Tommy Boy 629 12"]
Bond/Chisler	808 State	06.1996	57[3]	-	ZTT ZANG 80	[written by 808 State][produced by 808 State]
Azura/Joyrider/Goa	808 State	08.1996	84[2]	-	ZTT ZANG 84
Lopez	808 State feat James Dean Bradfield	02.1997	20[11]	-	ZTT ZANG 87	[written by 808 State][produced by 808 State]
Pacific 808:98 /Cubik 98	808 State	05.1998	21[17]	-	ZTT ZANG 98	[written by 808 State][produced by 808 State][3[13].Hot Disco/Dance;ZTT [promo] 12"]
The only rhyme that bites [remix]	MC Tunes vs. 808 State	03.1999	53[3]	-	ZTT ZTT 125CD2	[written by 808 State][produced by 808 State]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
90	808 State	01.1990	59[4]	-	ZTT 2	[gold-UK][produced by 808 State]
Ex:El	808 State	03.1991	4[10]	-	ZTT 6	[gold-UK][produced by 808 State]
Gorgeous	808 State	02.1993	17[3]	-	ZTT 4509911002	[produced by 808 State]
Don Solaris	808 State	06.1996	88[3]	-	ZTT 0630143562	[produced by 808 State]
809:29:38	808 State	05.1998	40[3]	-	ZTT ZTT 100CD	[produced by 808 State]

"(Ghost) Riders in the Sky: A Cowboy Legend"

music:Stan Jones

lyrics:Stan Jones

Historia

"(Ghost) Riders in the Sky: A Cowboy Legend" jest typową piosenką kowbojską.Została napisana w 1948r przez Stana Jonesa,który tez był jej pierwszym wykonawcą.Kolejne wersje tego utworu trafiały na listę przebojów pop w 1949r,natomiast ponad 50-ciu artystów nagrało wersję tego klasyka.
Treść utworu opiera się na unowocześnionej wersji mitu Wild Hunt [Dziki Łów], rozpowszechnionego w dawnych czasach przede wszystkim w północnej Europie oraz Wielkiej Brytanii. Głównym założeniem tego mitu - niezależnie od jego wersji - są łowy, w których udział bierze gromada myśliwych-zjaw, w pełnym rynsztunku myśliwskim, gnających konno jak szaleni przez nieboskłon, z towarzyszącymi im psami i innymi nieodłącznymi elementami polowań.
Ujrzenie Dzikiego Łowu uważano za przepowiednię jakiejś katastrofy, np. wojny czy plagi, a w najlepszym wypadku - śmierci tego, kto go ujrzał. Śmiertelnicy, którzy przecięli trasę Łowu lub nią podążali, mogli zostać porwani i zabrani do krainy zmarłych.Od północnych bogów do kowbojów,jak tą wydawałoby się niedorzeczność wyjaśnia autor:
Mając 12 lat uwielbiałem podróżować po wzgórzach Arizony ze swoim starszym przyjacielem kowbojem.Pewnego popołudnia schroniliśmy się przed nadciągającym huraganem w wiatraku.Jego towarzysz opowiadał mu,że zobaczył w błyskach światła spomiędzy czarnych chmur diabelskie stado o czerwonych oczach,które prowadził jeżdziec-widmo.Kowboj ostrzegł młodzieńca,że jeśli nie będzie czujny,może któregos dnia być porwany przez nich i przepaść na wieczność.Przerażony chłopiec skacze na swego konia i ucieka do swego bezpiecznego domu.Po latach,na swoje 34-te urodziny ,osiadwszy w Dolinie Śmierci przypomina sobie tę historię i pisze tekst tej piosenki.

Covery piosenki na listach przebojów:

Vaughn Monroe   14.03.1949r   RCA Victor 47-2902  1[12][23] [gold]
Bing Crosby  22.03.1949r  Decca 24 618  14[10]
Burl Ives   17.02.1949r   Columbia 38 445  21[6]
Ramrods  9.01.1961r  Amy 813  30[9]
Lawrence Welk  25.09.1961r  Dot 16 237  87[3]
Baja Marimba Band  26.11.1966r  A&M 824  52[6]
Outlaws  27.12.1980r  Arista 0582  31[15]
Peggy Lee  28.05.1949r  Capitol 57-608  2[9]
 

inne wykonania
 
Concrete Blonde [2004]
Johnny Cash [1979]
The Spotnicks [1975]
Matchbox [1976]
Dick Dale [1963]
Lorne Greene [1962]
Marty Robbins [1978]
The Shadows [1979]
Gene Autry [1949]
Spike Jones & His City Slickers [1949]
Kay Starr [1959]
Dan Aykroyd-John Goodman & The Blues Brothers Band (1998) in film

Blues Brothers 2000



(Ghost) Riders in the Sky: A Cowboy Legend-Vaugh Monroe

(Ghost) Riders in the Sky: A Cowboy Legend-Ventures

Tekst piosenki:

An old cowpoke went riding out
One dark and windy day,
Upon a ridge he rested as
He went along his way,
When all at once a mighty herd
Of red eyed cows he saw,
A-plowin' through the ragged skies
And up a cloudy draw.

Yippee-yi-ya, yippee-yi-yo,
Ghost herd in the sky.

Their brands were still on fire and
Their hooves were made of steel,
Their horns were black and shiny and
Their hot breath he could feel,
A bolt of fear shot through him as
He looked up in the sky,
For he saw the riders comin' hard
And he heard their mournful cry:

Yippee-yi-ya, yippee-yi-yo,
Ghost riders in the sky.
	 	Their faces gaunt, their eyes were blurred,
Their shirts all soaked with sweat,
They're riding hard to catch that herd,
But they ain't caught 'em yet,
'cause they've got to ride forever on
That range up in the sky,
On horses snortin' fire, as
They ride on hear their cry:

Yippee-yi-ya, yippee-yi-yo,
Ghost riders in the sky.

The cowpokes loped on past him and
He heard one call his name,
If you want to save your soul from hell
A-riding on our range,
Then, cowboy, change your ways today,
Or with us you will ride,
A-trying to catch the devil's herd
Across these endless skies.

Yippee-yi-ya, yippee-yi-yo,
Ghost riders in the sky.

Freestylers

Freestylers sprzedali ponad 450 tysięcy płyt, zdominowali listy przebojów hitami takimi jak "B-Boy Stance" czy "Push up". Zaczynali od housowych produkcji ale jak twierdzą mają swoje korzenie w hip-hopie. Ich wyjątkowe brytyjskie brzmienie ewoluowało, w efekcie tworząc eklektyczny konglomerat stylów czerpiący inspiracje z breakbeatu i electro, nawiązując jednocześnie do soulu, dancehallu czy reggae.

Sława brytyjskiej ikony breakbeatu i muzyki elektronicznej już dawno wykroczyła poza granice Zjednoczonego Królestwa. Podczas ponad 15-letniej przygody w muzycznym show-businessu skład zespołu ulegał modyfikacjom, nie zmieniło się natomiast nowatorskie podejście do muzyki, łączące w sobie międzygatunkowy eklektyzm z ciągłym poszukiwaniem świeżej jakości w szeroko pojętej muzyce klubowej i tanecznej.
Powstali w 1996 roku z inicjatywy producentów muzycznych Matta Cantora, Astona Harvey`a i Andrew Galea. Ich pierwszy singiel nazywał się "Drop the boom (AK-48)", a pierwsza EP-ka "Freestyle EP" wyszła w 1996 roku. Po niej odszedł z grupy Andrew Galea, a formacja poszerzyła się o muzyków koncertowych (gitara, perkusja, bas, turntablism, dwóch MC i 3 breakdancerów). Debiutancki album "We rock hard" ujrzał światło dzienne w 1998 roku. Najpopularniejszy - "Raw as fuck" - w 2004. To z niego pochodzą największe przeboje grupy - "Push up" oraz "Get a life".
Do współpracy zaprosił ich sam Lenny Kravitz, dla którego otwierali koncerty. Występowali w Glastonbury przed 23-tysięczną publicznością, zbierając opinię najciekawszego wykonawcy na tym festiwalu.

Obecnie grupa skupia swą uwagę na brzmieniach, oscylujących wokół: ragga, breaks, dubstepu i dnb. Wśród inspiracji, które na początku lat 90-tych zbliżyły twórczo Astona Harveya i Matta Cantora – współzałożycieli kolektywu – niebagatelną rolę odegrała wspólna fascynacja takim gatunkami, jak hip-hop, electro i house. Obaj też zdobywali pierwsze dj-skie szlify jeszcze w dekadzie lat 80-tych Cantor wspólnie z Andy’m Gardnerem jako Plump DJs, a Harvey w ramach grupy The Blapps Posse.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
B-Boy Stance / Feel Da Panic / Breaker Beats EP.	Freestylers feat. Tenor Fly	02.1998	23[9]	-	Freskanova FND 7	[written by Matt Cantor,Winston Riley,Aston Harvey,Jonathan Sutter]
Warning	Freestylers feat. MC Navigator	11.1998	68[4]	-	Freskanova FND 14	[written by Matt Cantor,,Aston Harvey,Raymond Crawford][produced by Freestylers]
Here We Go	Freestylers feat. Definition Of Sound	07.1999	45[4]	-	Freskanova FND `19	[written by Harvey, Weekes, Cameron, Zachary, Clark, Cantor][produced by Freestylers]
Don't stop	Freestylers	12.1999	-	-	Mammoth MRPR 1062-0 [UK]	[8[14].Hot Disco/Dance;Freskanova 219 12"]
Get Down Massive	Freestylers ft. Navigator	10.2001	172[1]	-	Freskanova FND 32	[written by Aston Harvey, Matthew Cantor, Raymond Crawford][produced by Freestylers][16[10].Hot Disco/Dance;Mammoth 11 496 12"]
Get A Life	Freestylers	03.2004	66[2]	-	Against The Grain ATG 008	[written by Matt Cantor,Aston Harvey,Tracey Bowen][produced by Freestylers]
Push Up	Freestylers	06.2004	22[17]	-	Against The Grain ATG 009CD	[written by Matt Cantor,Reza Safinia,Aston Harvey,Theo Brehony][produced by Freestylers]
Boom Blast / Warrior Charge	Freestylers feat. Million Dan	02.2005	75[2]	-	Against The Grain ATG0 10R	[written by Aston Harvey, M. Dunn, Matt Cantor ][produced by Freestylers]
Painkiller	Freestylers feat. Pendulum & Sirreal	09.2006	117[4]	-	Against The Grain ATG0 19R	[written by Aston Harvey, Matt Cantor ][produced by Freestylers]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
We Rock Hard	Freestylers	08.1998	33[7]	-	Freskanova FNTCD 004	[produced by Freestylers]
Raw as Fuck	Freestylers	07.2004	130[1]	-	Against The Grain ATGLP 001	[produced by Freestylers]

Blue

Grupa Blue powstała pod koniec 2000 roku, gdy Duncan i Antony postanowili założyć grupę wokalną. Do nich wkrótce dołączyli Lee i Simon. W tym składzie uznali, że tworzą razem coś ciekawego, interesującego. Wkrótce grupa podpisała kontrakt płytowy z Innocent Records, grupy Virgin Records. W kwietniu 2001 r. ukazał się ich debiutancki singiel "All Rise", który wszedł na 4 miejsce Brytyjskiej Listy Przebojów i pozostał w pierwszej dziesiątce przez 5 tygodni. Stał się wielkim radiowym hitem nie tylko w Wielkiej Brytanii, ale i także w całej Europie czy Australii i Nowej Zelandii. W sierpniu 2001 r. drugi singiel "Too Close" zadebiutował na miejscu 1 na Wyspach Brytyjskich, podobnie jak "All Rise" znajdując uznanie w Europie, Oceanii i Azji. W listopadzie 2001 r. ukazał się trzeci singiel - "If You Come Back" poszedł w ślad "Too Close" i również znalazł się na miejscu 1 w Wielkiej Brytanii.
26 listopada 2001 r. w Wielkiej Brytanii, ale także i innych krajach Europy na rynek wszedł debiutancki album "All Rise", który już w pierwszym tygodniu sprzedaży był drugą najlepiej sprzedającą się płytą na Wyspach Brytyjskich. W krótkim czasie uzyskał status podwójnej platyny, a w innych krajach osiągnął co najmniej status złotej płyty. W marcu 2002 r. czwarty singiel "Fly By II" zadebiutował na miejscu 6 w Wielkiej Brytanii. 28 kwietnia 2002 r. płyta "All Rise" po raz pierwszy znalazła się na miejscu pierwszym listy sprzedaży albumów w Wielkiej Brytanii, dzięki ponad milionowej sprzedaży. 27 października 2002 r. singiel "One Love", zapowiadający nowy album, debiutuje na miejscu 3 na Wyspach Brytyjskich.
4 listopada 2002 r. na rynek brytyjski wchodzi drugi album "One Love", który już po pierwszym tygodniu sprzedaży zajmuje pierwsze miejsce na liście najlepiej sprzedającyh się płyt na Wyspach. W Irlandii album "One Love" osiągnął dotychczas miejsce 6, podobnie jak tytułowy utwór z tej płyty. Kolejnym singlem z najnowszej płyty będzie cover utworu Eltona Johna "Sorry Seems To Be The Hardest Word", który Blue wykonają w duecie z samym Eltonem Johnem !
W czerwcu 2003 roku Hugh i David Nicholson ze szkockiego zespołu muzycznego Blue pozwali członków boys bandu do sądu, gdzie domagali się od muzyków oraz ich wytwórni muzycznej EMI 5 milionów funtów za przyznanie im praw do wykorzystywania nazwy Blue. Po negocjacjach ze szkockimi muzykami, obie formacje zdecydowały się na umorzenie sprawy oraz kontynuowanie działań komercyjnych pod tą samą nazwą. Jesienią tego samego roku ukazał się trzeci album studyjny zespołu zatytułowany Guilty, który zadebiutował na pierwszym miejscu krajowych list najczęściej kupowanych płyt po osiągnięciu wyniku ponad 100 tys. sprzedanych egzemplarzy w tygodniu po premierze. Krążek promowały single „Guilty”, „Signed, Sealed, Delivered, I’m Yours” z gościnnym udziałem Steviego Wondera i Angie Stone, „Breathe Easy” oraz „Bubblin". Album został sprzedany w ponadmilionowym nakładzie w samej Wielkiej Brytanii. Oprócz czterech singli, grupa postanowiła wydać utwór „The Gift”, który ukazał się na rynku japońskim.

W listopadzie 2004 roku zespół wydał swój pierwszy album kompilacyjny zatytułowany Best of Blue, na którym znalazły się najpopularniejsze piosenki w dorobku grupy. Na płycie znalazły się także nowe utwory: „Curtain Falls”, „Only Words I Know” oraz nowa wersja utworu zespołu Kool and the Gang „Get Down on It” nagrana w interpretacji Blue z gościnnym udziałem formacji oraz piosenkarki Lil’ Kim. Płyta dotarła do drugiego miejsca list najczęściej kupowanych albumów w kraju, gdzie otrzymała także certyfikat podwójnej platynowej płyty. Po wydaniu składanki Simon Webbe i Antony Costa zdecydowali się na wydanie kolejnego krążka kompilacyjnego pt. 4ever Blue, tym razem zawierającego wybrane utwory ze stron B wydanych wcześniej singli, remiksy oraz wcześniej niewydane piosenki. Na płycie znalazł się także debiutancki solowy utwór Duncana Jamesa - „I Believe My Heart”.

W 2005 roku zespół ogłosił zawieszenie działalności, co było spowodowane chęcią rozwoju solowych karier wokalistów.

W kwietniu 2009 roku członkowie zespołu zapowiedzieli zagranie wspólnego koncertu na festiwalu Silverstone Classic organizowanego w sierpniu tego samego roku. W tym czasie pojawiły się także doniesienia, jakoby muzycy pisali nowy materiał i podpisali kontrakt płytowy z wytwórniami Innocent Records i EMI Music, jednak okazały się one nieprawdziwe.

Pod koniec stycznia 2011 roku ogłoszono, że w dziesiątą rocznicę istnienia boys bandu zespół będzie reprezentował Wielką Brytanię podczas 56. Konkursu Piosenki Eurowizji z utworem „I Can”], który miał swoją premierę 11 marca w talk-show The Graham Norton Show. W kwietniu telewizja BBC wyemitowała specjalny film dokumentalny prezentujący przygotowania grupy do występu w widowisku. 14 maja zespół wystąpił w finale Konkursu Piosenki Eurowizji organizowanego w Düsseldorfie i zajął ostatecznie 11. miejsce po zdobyciu łącznie 100 punktów, w tym m.in. maksymalną notę 12 punktów od Bułgarii.

W lutym 2012 roku zespół wyruszył w minitrasę koncertową po Manili zatytułowaną Boybands: The Greatest Hits Tour, podczas której zagrali razem z boys bandem A1 i Jeffem Timmonsem. Pod koniec czerwca ukazała się nowa piosenka formacji „Hurt Lovers”, którą zespół zaprezentował premierowo podczas koncertu w Chinach. Oficjalny singiel z utworem miał swoją premierę w październiku tego samego roku. W styczniu 2013 roku premierę miał czwarty album studyjny grupy zatytułowany Roulette. W lutym muzycy potwierdzili udział w specjalnym cyklu telewizyjnym The Big Reunion emitowanego na kanale ITV2. W tym samym miesiącu zagrali koncert w Hammersmith Apollo w Londynie, a zapis wideo z występu ukazał się na albumie koncertowym DVD wydanym w kwietniu.
Na początku maja boys band wyruszył w trasę koncertową po kraju. W połowie miesiąca zespół wydał drugi singiel z nowej płyty – „Without You”, który ukazał się w Niemczech, Szwajcarii i Austrii. Trzecim singlem promującym album został „Break My Heart”. W 2014 roku Blue zagrali w specjalnym programie Blue Go Mad in Ibiza emitowanym na kanale ITV2.

W listopadzie tego samego roku zespół poinformował o podpisaniu kontraktu płytowego z wytwórnią Sony Music. W marcu ukazał się ich piąty album studyjny zatytułowany Colours. Krążek osiągnął wynik jedynie 4 tys. sprzedanych egzemplarzy w pierwszym tygodniu po premierze, przez co w kwietniu wytwórnia w zerwała kontrakt z zespołem. 21 marca grupa wyruszyła w trasę koncertową po kraju. W maju wokaliści zagrali podczas ceremonii VE Day 70: A Party to Remember organizowanej w londyńskim Horse Guards Parade.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
All Rise	Blue	05.2001	4[31]	-	Innocent SINCDE 28	[silver-UK][written by Mikkel SE, H. Rustan, T. E. Hermansen, S. Webbe, D. Stephens][produced by StarGate]
Too Close	Blue	08.2001	1[1][22]	-	Innocent SINCD 30	[silver-UK][written by Kay Gee,Darren Lighty,Robert Huggar,Raphael Brown,Robert Ford,Den Z-il "D1" Miller,James Moore,Kurtis Walker][produced by Cutfather & Joe/Ray Ruffin]
If You Come Back	Blue	11.2001	1[1][25]	-	Innocent SINCD 32	[silver-UK][written by Ian Hope/Lee Brennan/Nicole Formescu/Ray Ruffin][producer by Ray Ruffin]
Keep on giving love	Rubberneck Feat. Blue	11.2001	100[2]	-	City Rockers ROCKERS 04	[written by Blue James, Simon Katz][producer by DJ D-Zire, Simon Katz, Stuart Zender]
Fly By II	Blue	03.2002	6[14]	-	Innocent SINCD 33	[written by Simon Webbe/Andy Armer/Herb Alpert/Tor Erik Hermansen/Hallgeir Rustan/Mikkel Eriksen][producer by StarGate]
One Love	Blue	11.2002	3[23]	-	Innocent SINCD 41	[silver-UK][written by Anthony Costa/Duncan James/Hallgeir Rustan/Mikkel Eriksen/Simon Webbe/Tor Erik Hermansen][producer by StarGate]
Sorry seems to be the hardest world	Blue feat Elton John	12.2002	1[1][23]	-	Innocent SINCD 43	[silver-UK][written by Elton John, Bernie Taupin][produced by StarGate]
U Make Me Wanna	Blue	03.2003	4[24]	-	Innocent SINCD 44	[written by Harry Wilkins/John II McLaughlin/Steve Robson][produced by StarGate]
Guilty	Blue	11.2003	2[37]	-	Innocent SINCD 51	[written by Duncan James/Eliot Kennedy/Gary Barlow/Tim Woodcock][producer by Ash Howes/Martin Harrington/True North]
Signed sealed delivered i' m yours	Blue feat Stevie Wonder & Angie Stone]	12.2003	11[48]	-	Innocent SINCD 54	[written by Stevie Wonder/Syreeta Wright/Lee Garrett/Lulu Hardaway][produced by Ash Howes, Martin Harrington]
Breathe Easy	Blue	03.2004	4[22]	-	Innocent SIN 58	[written by Lars Jensen/Lee Ryan/Martin Larsson][produced by Lars Jensen/Martin Larsson]
Bubblin' / Move On	Blue	06.2004	9[9]	-	Innocent SIN 64	[written by Jensen/Anthony Costa/Johannes Joergensen/Tennant][produced by Lars Jensen/Josh]
Curtain Falls	Blue	11.2004	4[17]	-	Innocent SINDX 67	[written by Blue/Hallgeir Rustan/Mikkel Eriksen/Stevie Wonder][produced by StarGate]
I Can	Blue	05.2011	16[4]	-	Blueworld GBX4F1100003	[written by Duncan James, Lee Ryan, Ciaron Bell, Ben Collier, Ian Hope, Liam Keenan, StarSign][produced by Ronny Svendsen, Hallgeir Rustan]
Hurt Lovers	Blue	05.2013	70[2]	-	Blueworld DEUM71204181	[written by Alexander Zuckowski, Martin "Fly" Fliegenschmidt, Jez Ashurst, David Jost][produced by Robin Grubert, Alexander Zuckowski, Martin Fliegenschmidt, Kiko Masbaum]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
All rise	Blue	12.2001	1[1][89]	-	Innocent CDSIN 8	[4x-platinium-UK][produced by Eliot Kennedy/Johnny Douglas/Ray Ruffin/Stargate]
One love	Blue	11.2002	1[1][51]	-	Innocent CDSIN 11	[4x-platinium-UK][produced by Stargate]
Guilty	Blue	11.2003	1[1][47]	-	Innocent CDSIN 13	[2x-platinium-UK][produced by Ash Howes/Deekay/Martin Harrington/Matthew Rowbottom/Stargate/Steve Robson/Supaflyas]
Best of Blue	Blue	11.2004	6[26]	-	Innocent CDSIN 18	[platinium-UK][produced by Ash Howes/Deekay/Martin Harrington/Ray Ruffin/Stargate]
Roulette	Blue	04.2013	13[3]	-	Blueworld BLUEW1CD	[produced by Jez Ashurst, Cufather & Joe, RedOne, TroyBoi, Lucas Secon, Hayleyz, DaBeatfreakz, Steve DuBerry, StarSign]
Colours	Blue	03.2015	13[3]	-	Sony Music CG 88875040372	[produced by Brian Rawling]