Fabrizio De André

Fabrizio De André (ur. 18 lutego 1940r w Genui, zm. 11 stycznia 1999r w Mediolanie) – włoski poeta piosenkarz, kompozytor i autor tekstów piosenek.
Razem z takimi piosenkarzami jak Gino Paoli, Umberto Bindi, Luigi Tenco i Bruno Lauzi był reprezentantem tzw. genueńskiej szkoły śpiewających autorów, ugrupowania artystów, którzy postawili sobie za cel gruntowne odnowienie włoskiej muzyki popularnej na przełomie lat 50. i 60-tych.

W swoich piosenkach śpiewał przeważnie o ludziach z marginesu, buntownikach, wykolejeńcach. Wiele jego tekstów nosi znamiona wybitnej poezji i jako takie zostały włączone do zestawu lektur szkolnych. W kręgach przyjaciół i admiratorów znany był jako Faber.

Fabrizio De André opublikował w ciągu 35 lat swej kariery artystycznej (1961-1996) 20 albumów (13 studyjnych i 7 kompilacji) co jest liczbą stosunkowo niewielką jeśli chodzi o ilość, ale nader istotną jeśli chodzi o jakość, zważywszy głębokie korzenie kulturowe artysty.

Fabrizio De André przyszedł na świat w genueńskiej dzielnicy Pegli, przy ulicy De Nicolay 12. Aby ulżyć bólom porodowym swej żony, profesor i adwokat Giuseppe De André podobno umieścił na gramofonie płytę z walcem „Valzer campestre” Gino Marinuzziego, którego motyw później, po latach, wykorzystał Fabrizio De André w jednym ze swych pierwszych utworów, „Valzer per un amore”.

Lata wojny Fabrizio De André spędził razem z bratem Mauro w Revignano d'Asti, rodzinnej wiosce jego matki Luisy Amerio, podczas gdy ojciec był zmuszony ukrywać się przed faszystami. Był to jeden z najważniejszych i twórczych okresów w jego życiu, cechujący się wolnością i lekkomyślnością ale także, za sprawą rządcy Emilio Fassio, miłością do zwierząt oraz do otoczenia, co będzie go później absorbować przez całe życie. Dzieciństwo na wsi to także mała towarzyszka zabaw, Nina Manfieri, której poświęcił jedną ze swych ostatnich piosenek, „Ho visto Nina volare”, czy chłopscy sąsiedzi, Emilio i Felicina Fassio, którzy również stali sie inspiracją dla jego ostatnich utworów.

W październiku 1946 Fabrizio De André poszedł do szkoły podstawowej prowadzonej przez siostry zakonne, Istituto delle suore Marcelline. Surowa dyscyplina szkoły niezbyt mu odpowiadała, więc już po roku kontynuował naukę w szkole państwowej. W sierpniu 1948 roku spotkał po raz pierwszy szesnastoletniego Paolo Villaggio. Obaj szybko się polubili ale ich wzajemna sympatia zaowocowała dopiero po latach bliższą znajomością i bliską współpracą artystyczną. Wakacje 1950 roku spędził Fabrizio De André po raz ostatni w Revignano. Bardzo przeżył decyzję ojca o sprzedaży gospodarstwa, ponieważ z tym miejscem związane były najlepsze wspomnienia z jego dzieciństwa. Sam, po latach, nawiązał do tych wspomnień, do idei życia na wsi, gdy kupił posiadłość nad morzem, na Sardynii.

W październiku 1951 roku rozpoczął naukę w gimnazjum Giovanni Pascoli. Ale, pochłonięty już wtedy życiem ulicy, nie przejawiał szczególnego zainteresowania sprawami nauki. Nie zdał do następnej klasy, więc rozgniewany ojciec zapisał go do szkoły prowadzonej przez jezuitów. Ale syn i tu nie odniósł sukcesów; przeciwnie, rygor szkoły sprawił, iż zaczął nabierać niechęci do religii jako instytucji. Dopiero liceum klasyczne było szkołą, którą udało mu się skończyć i gdzie zarazem osiągnął dobre oceny z literatury, nieco gorsze z nauk ścisłych. Jednocześnie matka wcześnie odkryła, że chłopiec ma zamiłowania muzyczne, bo już w wieku 8 lat rozpoczął naukę gry na skrzypcach a w wieku 14 – na podarowanej gitarze, z którą już miał się nigdy nie rozstawać. Zaczął pisać i nucić swoje pierwsze, młodzieńcze piosenki.

Wiosną 1956 roku miało miejsce ważne wydarzenie – ojciec przywiózł mu z Francji 2 single Georges'a Brassensa, francuskiego śpiewającego poety. Równocześnie Fabrizio zaczął zgłębiać dzieła znanych anarchistów, Bakunina, Malatesty, Kropotkina i Stirnera. W świecie piosenek Brassensa Fabrizio De André odnajdywał znajome postaci z własnego otoczenia. Miały to być najważniejsze źródła jego inspiracji artystycznej i ideowej, gdy za parę lat zaczął działalność piosenkarską.

Tymczasem Fabrizio De André zapisał się na uniwersytet ale szybko utwierdził się w przekonaniu, że nauka nie jest jego życiowym powołaniem. Miotał się tymczasem pomiędzy medycyną, literaturą a prawem, nie kończąc ostatecznie żadnego z tych kierunków, ku niezadowoleniu ojca i brata, którzy obaj byli prawnikami z zawodu. Jego upływały na zgłębianiu muzyki i literatury (Villon, Dostojewski czy wspomniani wcześniej Bakunin i Stirner. Wieczory natomiast spędzał w towarzystwie przyjaciół: Luigiego Tenco, Umberto Bindiego, Gino Paolego, Paolo Villaggio (z którym za parę lat miał napisać wspólnie „Carlo Martello ritorna dalla battaglia di Poitiers” i „Il fannullone”) i innych. Po latach stwierdził, że wtedy miotały nim dwa uczucia: gorące pragnienie sprawiedliwości społecznej, której jego zdaniem jeszcze nie było i złudzenie naprawiania świata, cokolwiek by to miało znaczyć. Ta druga pasja szybko się w nim wypaliła; tej pierwszej pozostał wierny.

W 1958 roku Fabrizio De André napisał swoje pierwsze piosenki: „Nuvole barocche” i „E fu la notte”, określone po latach jako grzechy młodości. Swoją pierwszą dojrzałą piosenkę „La ballata del Miche” napisał latem 1960 roku we współpracy z poetką Clelią Petracchi. Utwór ten zawsze uważał za jeden z najważniejszych w swej karierze.

Fabrizio De André nadal przejawiał zainteresowanie działalnością francuskich chansonniers, zwłaszcza Brassensem. Chociaż świadomie inspirował się jego twórczością, to jednak nigdy nie chciał go osobiście spotkać, nie chciał się bowiem rozczarować jego trudnym charakterem.


Stałym tematem piosenek Fabrizia De André miał być świat prostytutek, oszustów i samobójców, nie zaś świat uporządkowanych mieszczan. Jego droga życiowa i artystyczna zaczęła się bowiem już wcześniej w zaułkach Via del Campo (ulicy, przy której mieszkał) i osławionej Via Pré, ulicy „zakazanej” za dnia, za to uczęszczanej w nocy. To tym swoistym getcie istot odrzuconych, prostytutek, wydziedziczonych ludzi z marginesu, zamachowców, mniejszości etnicznych, wzbudzających jednak skrywaną fascynację zrodziły się jego inspiracje. W opiewaniu ludzi przegranych wzniósł się Fabrizio de André na szczyty poezji lirycznej.

Jego teksty miały też często dotykać argumentów religijnych, jakkolwiek z punktu widzenia sceptyka i laika: „Si chiamava Gesù”, „Preghiera in gennaio” z albumu La buona novella. O ile jednak postacie religijne traktował raczej przychylnie, to jego postawa wobec hierarchii kościelnej była bezkompromisowo krytyczna („Un blasfemo”, „Il testamento di Tito”, „La ballata del Michè”). To przewrażliwienie miało najprawdopodobniej swe źródło w traumie z dzieciństwa, kiedy będąc uczniem szkoły jezuickiej doświadczył próby molestowania seksualnego przez jednego z księży. I jakkolwiek sprawca skandalu został później usunięty ze szkoły (na skutek interwencji ojca Fabrizia De André u dyrektora szkoły), to jednak przeżycie to pozostawiło niezatarte ślady w psychice chłopca.


W październiku 1961 roku wytwórnia płytowa Karim wydała pierwszy singiel Fabrizia De André, zawierający 2 piosenki: „Nuvole barocche” i „E fu la notte”. Po nim ukazały się kolejne. W nadchodzących latach Fabrizio De André dał się poznać jako muzyk powściągliwy i wykształcony, zdolny umiejętnie łączyć w swych utworach różne tendencje i inspiracje: atmosferę francuskich śpiewających poetów z tematyką społeczną i tradycją muzyczną różnych regionów Włoch (w późniejszym okresie twórczości), brzmienie światowe z własnym językiem muzycznym, specyficznym ale zrozumiałym przez wszystkich.

W lipcu 1962 roku Fabrizio De André ożenił się z Enricą Rignon (przezwisko Puny) a 29 grudnia tego samego roku urodził się im syn, Christiano. Tak więc artysta miał już własną rodzinę, ale zawód jaki wykonywał nie był jeszcze zbyt dochodowy. Przełom nastąpił w 1965 roku, gdy Mina zaśpiewała jego piosenkę „La canzone di Marinella”, która nieoczekiwanie stała się przebojem. Dzięki zarobionym pieniądzom Fabrizio De André mógł kupić eleganckie mieszkanie w dobrej dzielnicy Genui; po raz pierwszy też pojawiła się myśl, że jego piosenki mogą być nie tylko rozrywką, ale i źródłem dochodu.

W ślad za „La canzone di Marinella” w latach 1965–1966 ukazały się jego kolejne single: „Fila di lana” (cover piosenki francuskiej), „La città vecchia”, „La canzone dell'amore perduto” (z melodią zaczerpniętą z adagia Georga Philippa Telemanna) i „Geordie” (tradycyjna piosenka angielska). Ponieważ sprzedaż singli wykazywała tendencję rosnącą, Fabrizio De André, zachęcony dobrymi wynikami, wydał w 1966 roku swój debiutancki LP, zatytułowany Tutto Fabrizio De André, będący zbiorem singli, wydanych wcześniej przez wytwórnię Karim (m.in. „La canzone di Marinella”, „La guerra di Piero”, „Il testamento”, „La ballata del Miché”, „La canzone dell'amore perduto”, „La città vecchia”, „Carlo Martello”). Było to pierwsze wydawnictwo sygnowane jego imieniem i nazwiskiem. Okładka płyty była rozkładana, a wkładka złożona i przyklejona do jej grzbietu. Wydawnictwo zostało wznowione w 1968 roku przez wytwórnię Roman Record Company pod tytułem La Canzone di Marinella.

W 1967 roku nagrał singiel „Preghiera in gennaio”, poświęcony, choć nie dosłownie, śmierci przyjaciela, Luigiego Tenco (który popełnił samobójstwo 27 stycznia podczas Festiwalu w San Remo), bazujący na poezji Francisa Jammes'a ; na stronie B singla znalazł się utwór „Si chiamava Gesù”.

Oba nagrania znalazły się na wydanym w tym samym roku pierwszym studyjnym albumie artysty, zatytułowanym Volume I, zawierającym obok 8 własnych utworów także 2 piosenki jego ulubionego Brassensa. Wyróżniały się piosenki: „Via del Campo” (której muzyka po latach zostanie przypisana Enzo Jannacciemu) oraz „Bocca di rosa”; obie stały się najbardziej znaczącymi piosenkami artysty. W 1968 roku album zajął czołowe lokaty na włoskich listach płyt długogrających, a Fabrizio De André zaczął myśleć o nagraniu kolejnego albumu.

Wraz z wydaniem debiutanckiego albumu rozpoczął się najbardziej płodny okres w jego życiu. W krótkim czasie wydane zostały jego kolejne płyty: Tutti morimmo a stento (1968), Volume III (1968), Nuvole barocche (1969, zbiór singli nagranych dla wytwórni Karim, które nie znalazły się na Tutto Fabrizio De André), La buona novella (1970), Non al denaro non all'amore né al cielo (1971), Storia di un impiegato (1973), Canzoni (1974) i Volume VIII (1975).

Lata 1968–1973 okazały się dla Fabrizia De André pomyślne od strony finansowej i zarazem udane z muzycznego punktu widzenia. Album Tutti morimmo a stento (1968) to pierwszy album koncepcyjny w muzyce włoskiej, doceniony także przez krytykę. Ojciec artysty nie omieszkał zauważyć przy tym, że o ile dotąd w młodym człowieku widziano tylko syna szacownego pana De André, to teraz o nim samym mówią, że jest ojcem piosenkarza Fabrizia De André. To zarazem świadczy o zmianie postaw wewnątrzrodzinnych, bowiem to właśnie ojciec był na początku zagorzałym przeciwnikiem drogi życiowej, jaką obrał syn. Tematy literackie wspomnianego albumu są stałe; to panorama różnych subkultur, samobójcy, zboczeńcy, narkomani („Cantico dei drogati”), pedofile, szalone dzieci, nieszczęśliwi królowie; od strony muzycznej natomiast album stanowił pewien krok naprzód – po raz pierwszy bowiem artysta wprowadził orkiestrę symfoniczną (Filharmonii Rzymskiej) pod kierownictwem nieocenionego Gian Piero Reverberi.

Kolejnym ważnym albumem w dorobku artysty stała się La buona novella (1970)[7], album również koncepcyjny, w którym artysta odniósł idee chrześcijańskie do prostego, ludzkim wymiaru braterstwa a uczynił to w ostrej opozycji do oficjalnej doktryny o prawdzie absolutnej, która jego zdaniem była wykorzystywana przez Kościół jedynie dla utwierdzenia własnej władzy. Może właśnie dlatego w pracy nad tym albumem sięgnął Fabrizio przekornie po teksty ewangelii apokryficznych. Od strony muzycznej wykorzystał zespół I Quelli (przekształcony później w Premiata Forneria Marconi); aranżacją albumu zajął się raz jeszcze Reverberi.

Wzrastająca kreatywność Fabrizia De André znalazła swą kulminację na następnym albumie Non al denaro, non all'amore né al cielo (1971), swobodnej adaptacji niektórych wierszy ze Spoon River Antology, dzieła amerykańskiego poety Edgara Lee Mastersa, opublikowanego w 1915, przełożonego na włoski w 1943 przez Fernandę Pivano, urodzoną w Genui dziennikarkę, pisarkę, tłumaczkę i krytyka muzycznego w jednej osobie. Chcąc uczynić swój przekaz możliwie najbardziej wartościowym dla odbiorcy Fabrizio De André zaprosił do współpracy nad albumem profesjonalistów: autora tekstów Giuseppe Bentivoglio i Nicolę Piovaniego znanego później jako kompozytor muzyki filmowej.

Kolejnym krokiem na drodze sukcesów artysty okazał się singel z 2 utworami Leonarda Cohena, „Suzanne” i „Giovanna d'Arco”, a tuż po nim kolejny album koncepcyjny Storia di un impiegato (1973), gorzka, włoska interpretacja wydarzeń francuskiego maja 1968 i konfliktów ideowych, które legły u jego podłoża, połączona z młodzieńczą kontestacją Sessantotto (włoskiego odpowiednika francuskiego maja 1968). To jeden z najbardziej kontrowersyjnych albumów artysty. I tu raz jeszcze owocna okazała się współpraca z Giuseppe Bentivoglio (teksty) i Nicolą Piovanim (współkompozytor utworów i aranżer)

W marcu 1974 roku za pośrednictwem Cristiana Malgioglia Fabrizio De André poznał piosenkarkę Dori Ghezzi, która wkrótce została towarzyszką jego życia. Oboje przenieśli się na Sardynię, gdzie zamieszkali w gospodarstwie Tempio Pausania, zakupionym w 1975 roku. W 1977 roku urodziła im się córka, Luisa Vittoria De André (Luvi). W oczekiwaniu na jej narodziny zamieszkali w posiadłości dell'Agnata, gdzie 27 sierpnia 1979 roku zostali porwani przez miejscowych bandytów. Po 117 dniach niewoli zostali uwolnieni (Dori Ghezzi 21 grudnia, Fabrizio 22), w zamian okup, wynoszący około 550 milionów lirów, wypłacony głównie przez ojca Fabrizia De André, Giuseppe.


Po okresie wypoczynku Fabrizio De André razem z Massimo Bubolą nagrali wspólny singel „Una storia sbagliata”/„Titti” (1980; który na płycie CD został opublikowany dopiero w 2005 roku), po czym przystąpili do pracy nad kolejnym albumem, który ukazał się w lipcu 1981 roku. Album tym razem nie miał tytułu, więc szybko został nazwany po prostu L’indiano, od rysunku Indianina na okładce (reprodukcja obrazu The Outlier amerykańskiego malarza Frederica Sackridera Remingtona). Współautorem albumu był po raz kolejny Massimo Bubola, a główny wątek literacki stanowiły paralele między podobieństwem losów Indian a Sardyńczyków, obydwu nacji poddanych niegdyś kolonizacji i cierpiących ucisk ze strony obcych. Artysta nawiązał też do własnego niedawnego porwania w piosence „Hotel Supramonte”, mówiąc z nutką romantyzmu o całym zajściu i o miejscowej, proletariackiej społeczności, spośród której wywodzili się porywacze. (Na rozprawie potwierdził, że przebacza wykonawcom porwania, ale nie mocodawcom, którzy ich nasłali, będących, według doniesień, przedstawicielami lokalnej PCI.

29 października 1981 roku, zmarł na raka, przeżywszy 60 lat, Georges Brassens, który dla Fabrizia De André był (według jego słów) „mitem, przewodnikiem i przykładem”.

Rok 1984 stanowił kolejny, ważny przełom w życiu twórczym artysty – wspólnie z Mauro Paganim, znanym kompozytorem, ex-członkiem Premiata Forneria Marconi zrealizował album Crêuza de mä, projekt Paganiego, który Fabrizio wzbogacił własnymi tekstami. Wydawało się na początku, że album poniesie fiasko. Później jednak, dzięki jego prezentacji podczas pamiętnego, wspólnego tournée z synem Christiano i z Mauro Paganim udało się osiągnąć sukces. Piosenki z tego albumu były traktowane przez słuchaczy jako apoteoza smaku, kolorytu i zapachu Morza Śródziemnego a nawet jako swoista pieśń pochwalna na cześć Genui. Nic więc dziwnego, że i sam album został później okrzyknięty przez krytykę „albumem dekady”. Wielu uważało go nawet za najważniejsze dzieło artysty. Chociaż z literacko-poetyckiego punktu widzenia wydawało się to trochę na wyrost, to z muzycznego było prawdopodobnie uzasadnione. Aby uwiarygodnić przekaz artysta zaśpiewał tu, po raz pierwszy w swojej karierze, wyłącznie w dialekcie, w swym ojczystym języku genueńskim, również tym z dawnych epok. Temat przewodni płyty to swoista podróż po magicznych miejscach nad Morzem Śródziemnym pod mistrzowskim przewodnictwem Mauro Paganiego, któremu udało się przywołać w muzyce lokalne tradycje genueńskie i połączyć je z elementami berberyjskmi, greckimi czy tureckimi. To swoiste poszukiwanie źródeł „śródziemnomorskości” w opozycji do coraz bardziej dominujących wpływów pop-kultury zza oceanu. Zdaniem części krytyków płyta antycypowała i definiowała coś, co później miało być nazwane muzyką etniczną, stanowiąc zarazem istotny wkład do niej. Płyta była więc także niewątpliwym sukcesem Mauro Paganiego i pod tym względem.

W 1985 roku w wieku 72 lat zmarł ojciec artysty, Giuseppe, szanowany i wpływowy obywatel Genui. Kilka lat później w 1989 roku odszedł również jego brat, Mauro. Zmarł na tętniaka, w wieku zaledwie 54 lat. Dla Fabrizia De André był to prawdziwy cios – z rodziny została mu już tylko matka. Ale były też i wydarzenia przyjemne: w tym samym roku, po 15 latach pożycia Fabrizio i Dori Ghezzi zdecydowali się wziąć ślub. W ich ślady poszedł też syn artysty, Christiano.

W 1990 roku, po długiej przerwie, wyszedł kolejny album Fabrizia De André, Le nuvole, znowu skomponowany razem z przyjacielem Mauro Paganim i we współpracy z młodym genueńskim piosenkarzem i kompozytorem Ivano Fossatim, który pomagał także w realizacji następnej płyty artysty, Anime salve. Stylistycznie nawiązał on tu do poprzedniego albumu – pojawiły się znowu inspiracje etniczne, artysta śpiewał w różnych dialektach kierując ostrze krytyki wobec rozmaitych problemów współczesności („La Domenica delle Salme” czy „Don Raffaè”). Był to z pewnością najbardziej polityczny album w jego dorobku.

W 1991 roku Fabrizio wznowił działalność koncertową, raz jeszcze odnosząc sukces; dokumentacją tego stał się LP Fabrizio De André 1991 – Concerti.

W 1992 roku Genua serią imprez, uroczystości i wystaw uczciła 500-lecie odkrycia Ameryki. Na okolicznościowy koncert został zaproszony Fabrizio De André oraz Bob Dylan; Fabrizio De André jednak odmówił, chcąc w ten sposób dać wyraz swojej dezaprobacie wobec eksterminacji Indian amerykańskich.

3 stycznia 1995 roku w wieku 83 lat, zmarła matka artysty, Luisa.

Cały okres 1990–1996 był dla Fabrizia De André wypełniony współpracą z różnymi autorami, bądź to w charakterze autora bądź współwykonawcy na ich albumach. Wspomnieć tu należy obok znanych już postaci jak Mauro Pagani czy Massimo Bubola także Francesco Bacciniego, Tazenda, Maxa Manfredi, Teresę De Sio, Ricky Gianco, zespół New Trolls i syna Cristiano. Artysta uczestniczył też, wraz z Dori Ghezzi i Franco Mussidą, w nagraniu antycznej pieśni prowansalskiej „Mis amour”, która znalazła się na albumie A toun souléi zespołu Li Troubaires de Coumboscuro.

W 1996 roku wyszedł kolejny album artysty (jak się niebawem miało okazać, ostatni) zatytułowany Anime salve, zrealizowany w udanej współpracy z Ivano Fossatim, czego najlepszym przykładem był ostatni utwór albumu „Smisurata preghiera”. Stylistycznie był to kolejny album koncepcyjny. Jego tematyka krążyła wokół dwóch spraw: żyjących w izolacji mniejszości oraz samotności. Muzycznie album wykorzystał ten sam substrat etniczny co na pamiętnym Crêuza de mä, poszerzony o wpływy południowoamerykańskie i bałkańskie. W odróżnieniu od dwóch poprzednich albumów tu Fabrizio De André zaśpiewał większość piosenek po włosku.

W tym samym roku ukazała się też nakładem wydawnictwa Einaudi powieść Un destino ridicolo, napisana wspólnie przez Fabrizio De André i Alessandra Gennari.

W 1997 ujrzała natomiast światło dzienne kompilacja Mi innamoravo di tutto, zbiór starych nagrań wybranych przez samego Fabrizia De André. Wśród nich na uwagę zasługiwały: oryginalna wersja „Bocca di rosa” oraz „La canzone di Marinella” zaśpiewana przez artystę w duecie z Miną.

Latem 1998 podczas tournée promującego ostatni album okazało się, że Fabrizio De André jest chory. Tomografia komputerowa wykonana 25 sierpnia nie pozostawiała złudzeń – rak płuca. Po kilku miesiącach Fabrizio De André, otoczony najbliższymi, zmarł w w nocy 11 stycznia 1999 roku o godz. 2:15 w mediolańskim Istituto Tumori (Instytucie Chorób Nowotworowych).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Ita	US	Wytwórnia [Ita]	Komentarz
Il pescatore/Marcia nuziale	Fabrizio De André	.1970	18	-	Produttori Associati PA/NP 3211	[written by De Andrè,F - Zauli][produced by Roberto Dané]
Suzanne/Giovanna d'Arco	Fabrizio De André	.1973	14	-	Produttori Associati PA/NP 3216	[written by Cohen,L - De Andrè,F][produced by Roberto Dané]
La cattiva strada/Amico fragile	Fabrizio De André	.1975	A:49;B:2	-	Produttori Associati PA/NP 3236	[written by De Andrè,F - De Gregori,F]
Canzone per l'estate	Fabrizio De André	.1975	2	-	-	[written by De Andrè,F - De Gregori,F]
Dolce luna	Fabrizio De André	.1975	10	-	-	[written by De Andrè,F - De Gregori,F]
Giugno '73	Fabrizio De André	.1975	17	-	-	[written by De Andrè,F ]
Le Storie di ieri	Fabrizio De André	.1975	18	-	-	[written by De Gregori,F]
Nancy	Fabrizio De André	.1975	36	-	-	[written by Cohen - De Andrè,F]
Oceano	Fabrizio De André	.1975	31	-	-	[written by De Andrè,F - De Gregori,F]
Una Storia sbagliata	Fabrizio De André	.1981	43	-	-	[written by Bubola,M - De Andrè,F]

Joe Damiano

Joe Damiano (prawdziwe nazwisko Giuseppe De Angelis , ur.29 lipca  1934r,Philadelphia ) jest piosenkarzem amerykańskim aktywnym na przełomie lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych .

Syn emigrantów z Apulii , stąd jego styl śpiewu z podwójnej przynależności włosko-amerykańskiej. Osiągnął wielki sukces we Włoszech w 1959 rokuz piosenką  "Forever",która była na pierwszym miejscu listy przebojów przez osiem tygodni i stała się jedną z najczęściej odtwarzaną piosenek i ballad tego roku. Brał udział w Festiwalu w Sanremo w 1965 roku z piosenką Cominciamo ad amarci, nie kwalifikując się niestety   do finału.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Ita	US	Wytwórnia [Ita]	Komentarz
I Cried/Sittin' On A Shelf	Joe Damiano	08.1959	13	91[3]	Chancellor 1039 [US]	[written by Elias, Duke ]
Forever/Pretty Little Girl	Joe Damiano	.1959	1	-	Chancellor CH 02004	[written by De Angelis, Marcucci]
Bolero/Vivere Insieme	Joe Damiano	.1960	A:22;B:32	-	Chancellor CH 02004	[written by Contet - Durand]
Il Tango Delle Rose (You Are My Rose)/Hello My Love	Joe Damiano	.1961	5	-	Chancellor CH 02035	[written by Boitero, Schreier]
Creola/Rondine Al Nido	Joe Damiano	.1962	12	-	Bluebell BB 03083	[written by Ripp]
Sei fuggita da una favola	Joe Damiano	.1963	13	-	Bluebell	[written by Arduini - De Angelis]

Enter Shikari

Enter Shikari to brytyjska formacja, w której twórczości mieszają się wpływy rockowo-metalowe z muzyką elektroniczną. Sami członkowie zespołu twierdzą, że grają po prostu "energetyczny hard core'owy i euforyczny rock". Kapela zadebiutowała w 2007 roku ciepło przyjętym longplayem "Take to the Skies", który w Wielkiej Brytanii pokrył się złotem.

W latach 2009 i 2012 ukazały się kolejne płyty grupy - "Common Dreads" oraz "A Flash Flood of Colour". We wrześniu 2011 roku zespół wystąpił po raz pierwszy w Polsce, w warszawskim klubie Stodoła.

- Muzyka zawsze była dla nas hobby, zaczęliśmy grać mając chyba z dwanaście lat, graliśmy przeróbki The Rolling Stones, The Beatles i Oasis - opowiadał Roughton "Rou" Reynolds (początkowo gitara) serwisowi 4qmagazine.co.uk. - Powoli rozwijaliśmy się, graliśmy coraz więcej koncertów, w pewnym momencie poczuliśmy się na tyle pewnie, że zaczęliśmy pisać własny materiał. Mowa tu o końcówce lat 90., kiedy grupa nosiła jeszcze nazwę Hybrid, poza Reynoldsem jej skład tworzyli jeszcze basista Chris Batten oraz perkusista Rob Rolfe.
Jak zapewniali artyści, szyld ten idealnie odzwierciedlał ówczesną muzykę kapeli, która była po prostu zlepkiem najróżniejszych gatunków. Kapeli udało się zarejestrować EP-kę, pod tytułem "Commit No Nuisance", nie było to jednak coś co do końca satysfakcjonowało muzyków. Z czasem zaczęli odczuwać, że dotychczasowa formuła zwyczajnie się wyczerpała, postanowili więc, że przyszedł czas na zmiany. W 2003 roku postanowili poszerzyć więc skład - do grupy dołączył gitarzysta Liam "Rory" Clewlow, dzięki któremu Rou mógł się skoncentrować na wokalach i elementach elektronicznych. Zdecydowano się także na odświeżenie szyldu - od tamtej pory grupa była znana jako Enter Shikari. - Słowo "Shikari" podpatrzyliśmy od mojego wujka, który miał tak nazwaną łódkę - opowiadał Rou dziennikarzowi Musicheadquarter.de. - Powiedział mi, że po indyjsku oznacza ono tyle co "łowca". Pomyślałem więc, że brzmi świetnie i warto by je wykorzystać w nazwie zespołu. I tak postanowiliśmy ochrzcić nasz zespół Enter Shikari.

Rok 2003 można więc potraktować jako moment narodziny grupy. Co posłużyło młodym artystom za drogowskazy stylistyczne? - At The Drive In, ale przede wszystkim The Prodigy, to chyba nasza największa inspiracja - tłumaczył Chris. - To co tworzymy to połączenie rockowej i hard core'owej pasji z euforią muzyki transowej - opowiadał później Rou dziennikarzowi BBC. W duszy artystów grają więc zarówno elektroniczne, jak i bardziej rockowe dźwięki, zawsze jednak podkreślali, że te drugie są im znacznie bliższe. Zarówno w 2003, jak i 2004 roku kapela zrealizowała EP-ki, które rozprowadzane były na koncertach. A tych było naprawdę sporo - przez pierwsze kilka lat działalności, tylko w Wielkiej Brytanii kapela zagrała ponad 500 imprez. Ci, którzy mieli okazję widzieć w akcji Brytyjczyków, wiedzą, że ich występy kipią od energii, która udziela się nie tyko samym muzykom, ale także publiczności. Sytuacje, w których napierający fani wywracali barierki i wdzierali się na scenę nie należały do rzadkości. - Jeśli chcesz stać na naszym koncercie w pierwszym rzędzie, powinieneś naprawdę uważać - zapewniał Rolfe. - Kiedy graliśmy w Dublinie, karetka musiała przyjeżdżać chyba z sześć razy. Ale ambulans, i wszelkiego rodzaju kontuzje nie przydarzają się jednak każdego dnia. Szkoda.

Oczywiście lata ciężkiej pracy budowania reputacji na dziesiątkach koncertów nie poszły na marne. Kiedy w 2006 roku kapela wydała debiutancką małą płytkę "Mothership ", kawałek stał się singlem tygodnia na iTunes. Gdyby tego było mało, w listopadzie grupie udało się zagrać w zapełnionej po brzegi londyńskiej Astorii - co jest niebywałym osiągnięciem, biorąc pod uwagę zespół nie posiadający nawet kontraktu (wcześniej taka sztuka udała się The Darkness). Oferty oczywiście były (jak przekonywali artyści, niektóre bardzo lukratywne), jednak ponieważ muzycy do tej pory robili wszystko na własną rękę, postanowili dalej iść tą drogą. W lipcu 2006 roku powołali do życia wytwórnię Ambush (label zajmuje się wydawaniem płyt wyłącznie ich zespołu). - To nie jest tak, że jesteśmy jakimiś zatwardziałymi punkowcami przywiązanymi do idei DIY (Do It Yourself - czyli "zrób to sam") - przekonywał Reynolds w rozmowie z tygodnikiem "Billboard". - Pierwotnie, to, że robiliśmy wszystko sami było nie kwestią wyboru, ale sytuacji. Ale teraz bardzo nam to pasuje, a przez to, że cyfrowa dystrybucja z każdym dniem staje się coraz bardziej istotna, można pozbyć się wielu pośredników. - Większość dużych wytwórni nie patrzy na kapele przyszłościowo, chodzi im jedynie o to, aby szybko dostać kasę - odniósł się do tego samego tematu Batten. - Oczywiście, nie mamy pojęcia, czy nam się uda. Ale jeśli tak, będziemy mogli być przykładem dla wielu innych zespołów.

Inwestycja opłaciła się, bo wydany w marcu 2007 roku longplay zatytułowany "Take to the Skies" zadebiutował w Wielkiej Brytanii na 4. pozycji zestawień i ostatecznie sięgnęło po niego wystarczająco dużo słuchaczy, że uzbierało się na złotą płytę. - To tylko utwierdziło nas w przekonaniu, że praca na własną rękę jest opłacalna - powiedział później menedżer grupy, Ian Johnson. Artyści mieli jednak też powody do zadowolenia zanim na rynku pojawił się krążek - w styczniu kapela znalazła się na piątej pozycji plebiscytu BBC Sound of 2007, w którym wybierani są najbardziej obiecujący artyści roku. Oczywiście, dzięki sukcesowi płyty, kariera kapeli wyraźnie jednak nabrała rozpędu. W następnych miesiącach muzycy pojawili się na większości znaczących festiwalu na świecie - od brytyjskich Download, Reading, Leeds i Glastonbury przez niemiecki Rock am Ring po australijskie Big Day Out. W 2007 roku fani Enter Shikari otrzymali od zespołu jeszcze jedno wydawnictwo - w listopadzie do ich rąk powędrował kompilacyjny zestaw "The Zone", na który trafiły utwory ze stron B singli, wersje demo znanych utworów, a także remiksy.

W 2008 roku członkowie formacji zabrali się za prace nad albumem numer dwa. O ile w przypadku debiutu, artyści sami zajęli się realizacją, tym razem postanowili zatrudnić do pomocy producenta z zewnątrz, którym został Andy Gray. - To było totalnie inne doświadczenie od nagrywania naszego pierwszego albumu - wspominał Rou podczas wywiadu dla Zmemusic.com. - Wtedy robiliśmy wszystko w pośpiechu i uwinęliśmy się chyba w 2 tygodnie, jestem oczywiście zadowolony z tego co udało nam się osiągnąć, szczególnie z brzmienia wokali. Tym razem jednak podjęliśmy świadomą decyzję, aby wyrwać się na kilka miesięcy i poeksperymentować. Andy zgadzał się na wszystko - czy chcieliśmy wejść do kościoła aby zarejestrować organy czy też wyjść na dwór o pierwszej w nocy w środku zimy w samych bokserkach, aby zarejestrować wokale z lodowatym posmakiem. Skończony materiał otrzymał tytuł "Common Dreads" i jego premiera odbyła się w marcu 2009 roku. W ojczyźnie muzyków dzieło poradziło sobie przyzwoicie (16. lokata), recenzje były jednak bardzo zróżnicowane. Dziennikarze magazynów "Kerrang!", "Metal Hammer" czy polskiego "Teraz Rocka" ocenili zawartość płyty bardzo pozytywnie (pierwsze pismo przyznało płycie maksymalną notę), zdarzały się jednak także głosy krytyczne. - "Common Dreads" zawiera wszystko, czego oczekiwaliby fani grupy po jej drugim albumie, jednak dla przeciętnego obserwatora, jest to przesadna i niedostateczna papka - pisał Lauren Murphy dla serwisu entertainment.ie.

Jeszcze w marcu grupa rozpoczęła kolejną trasę koncertową. Ta jednak nie obyła się bez przygód - a przynajmniej, jej amerykańska część. Problemów dostarczył Rob, który nie otrzymał wizy uprawniającej go do wjazdu na teren Stanów Zjednoczonych. Z tego powodu na występach zastępował go pałker Fellsilent, Christopher Mansbridge. - Powiem tak, w przeszłości byłem dupą wołową i dałem się aresztować - tłumaczył się w oficjalnym oświadczeniu Rolfe. - Później nie zawracałem sobie głowy tym faktem, ale okazało się, że z tego powodu mam problemy z przyznaniem mi amerykańskiej wizy. Tamtejsi urzędnicy nie są szczególnie chętni do umożliwiania starym chuliganom zarabiania w ich kraju. Najgorsze jest jednak to, że nie mogę nawet pojechać tam w celach stricte wypoczynkowych. Kilka miesięcy później udało mu się jednak załatwić sprawy urzędowe i pod koniec września dołączył do swoich kolegów.

W czerwcu przyszłego roku muzycy Enter Shikari ponownie pojawili się w studiu, tym razem, aby zarejestrować jedną nową piosenkę, "Destabilise", która ukazała się na singlu w październiku. Następnie muzycy powrócili do koncertowania. Za nagrania kolejnego krążka, kapela zabrała się na wiosnę 2011 roku. Tym razem, artyści postanowili na miejsce sesji obrać odległy Bangkok. - To było dla nas niesamowite doświadczenie, ucieczka od wszystkiego - opowiadał Clewlow dziennikarzowi Wirtualnej Polski. - Mogliśmy się w pełni skoncentrować i skupić wyłącznie na muzyce, dzięki czemu było bardzo produktywnie. W Tajlandii jest jak w raju. Cudowne plaże, wspaniałe widoki, wszyscy są niesamowicie przyjaźni... Poza tym jest tam pełno olbrzymich latających robali. Zanim jednak zestaw trafił do sklepów, panowie udali się w kolejną trasę, która, swym zasięgiem nie ominęła tym razem także Polski. 12 września 2011 roku kapela zagrała w warszawskim klubie Stodoła. Polacy jako pierwsi na świecie mieli okazję posłuchać części nadchodzącego materiału, który otrzymał tytuł "A Flash Flood of Colour" (premiera odbyła się w styczniu 2012 roku).

O powodzenie nowego dzieła artyści nie musieli się martwić - płyta zadebiutowała na 4. pozycji brytyjskich zestawień, opinie w mediach były praktycznie wyłącznie rewelacyjne (wysokie i często maksymalne noty w "New Musical Express", serwisach About.com, All Music, AbsolutePunk. Muzycy nie powinni mieć więc powodów do narzekań i raczej optymistycznie patrzyć w przyszłość. - Pamiętam, że gdy nagrywaliśmy w Tajlandii, leżałem przy basenie, z zimnym piwkiem w ręku, słońce świeciło, nagrywaliśmy wspaniałą muzykę… - wspominał Rolfe podczas wywiadu dla Buzzinemusic.com. - Pomyślałem sobie, "Boże! Przemysł muzyczny był dla nas bardzo łaskawy. Jesteśmy prawdziwymi szczęściarzami". Hmm…zdecydowanie, nie powinni narzekać.


Żródło: http://muzyka.wp.pl

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Mothership	Enter Shikari	01.2007	151[1]	-	Ambush Reality	[written by Enter Shikari]
Sorry You're Not A Winner/The Feast	Enter Shikari	01.2007	166[7]	-	Ambush Reality AMBR 002	[written by Enter Shikari]
Anything Can Happen In The Next Half Hour	Enter Shikari	03.2007	27[7]	-	Ambush Reality AMBR 003	[written by Rou Reynolds,Enter Shikari][produced by Enter Shikari][1.Indie Chart]
Kicking Back On The Surface Of Your Cheek	Enter Shikari	03.2007	174[1]	-	Ambush Reality	-
Jonny Sniper	Enter Shikari	06.2007	75[2]	-	Ambush Reality AMBR 004	[written by Rou Reynolds,Enter Shikari][3.Indie Chart]
We Can Breathe In Space, They Just Don't Want Us To Escape	Enter Shikari	11.2008	80[1]	-	Ambush Reality AMBR 005	[produced by Enter Shikari, Andy Gray][3.Indie Chart]
Juggernauts/All Eyes on the Saint	Enter Shikari	06.2009	28[4]	-	Ambush Reality AMBR 007	[written by Rou Reynolds,Enter Shikari][produced by Enter Shikari,Andy Gray]
No Sleep Tonight	Enter Shikari	08.2009	63[3]	-	Ambush Reality AMBR 008	[written by Enter Shikari][produced by Andy Gray, Enter Shikari]
Destabilise	Enter Shikari	11.2010	65[3]	-	Ambush Reality CATCO 169713830	[written by Rou Reynolds,Enter Shikari][produced by Enter Shikari]
Quelle Surprise	Enter Shikari	05.2011	113[1]	-	Ambush Reality AMBR 011	[written by Enter Shikari][produced by Dan Weller, Enter Shikari][15.Indie Chart]
Sssnakepit	Enter Shikari	10.2011	62[3]	-	Ambush Reality GBNPA 1100025	[written by Rou Reynolds,Enter Shikari][produced by Dan Weller,Enter Shikari][11.Indie Chart]
Gandhi Mate Gandhi	Enter Shikari	12.2011	112[1]	-	Ambush Reality	[written by Rou Reynolds,Enter Shikari][produced by Dan Weller,Enter Shikari][10.Indie Chart]
The Paddington Frisk	Enter Shikari	04.2013	128[1]	-	Ambush Reality SSS001S	[written by Rou Reynolds,Enter Shikari][produced by Dan Weller,Enter Shikari]
Radiate	Enter Shikari	06.2013	79[1]	-	Ambush Reality GBENL 1300931	[written by Rou Reynolds,Enter Shikari][produced by Dan Weller,Enter Shikari][9.Indie Chart]
Rat Race	Enter Shikari	11.2013	77[1]	-	Ambush Reality GBNPA 1300076	[written by Rou Reynolds,Enter Shikari][produced by Dan Weller,Enter Shikari][10.Indie Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Take to the Skies	Enter Shikari	03.2007	4[16]	-	Ambush Reality CDAMBR001	[gold-UK][produced by John Mitchell]
Common Dreads	Enter Shikari	06.2009	16[12]	-	Ambush Reality CDAMBR006	[silver-UK][produced by Enter Shikari, Andy Gray]
Tribalism	Enter Shikari	02.2010	63[1]	-	Ambush Reality AMBR009	[produced by Enter Shikari, Andy Gray]
Live from Planet Earth - Bootleg Series Volume 3	Enter Shikari	07.2011	197[1]	-	Ambush Reality AMBR012	[produced by Enter Shikari]
A Flash Flood of Colour	Enter Shikari	01.2012	4[8]	67[1]	Ambush Reality CDAMBR015	[silver-UK][produced by Dan Weller, Enter Shikari]
The Mindsweep	Enter Shikari	01.2015	6[5]	166[1]	Play It Again Sam PIASR 750CDX	[produced by Enter Shikari, Dan Weller]
The Mindsweep: Hospitalised	Enter Shikari	10.2015	68[1]	-	Play It Again Sam PIASR 835CDX	-

Pillar

Pillar – amerykański zespół grający muzykę chrześcijański hard rock, nu metal. Pochodzi ze stanu Kansas, obecnie stacjonuje w miejscowości Tulsa, w stanie Oklahoma. Zaliczany obecnie do czołówki zespołów na scenie christian rock. Pierwsze utwory z albumu Metamorphosis zawierały elementy muzyki gospel, a także funky. Wraz z kolejnym albumem Above Pillar wszedł w klimaty rapcore. Pierwszą nagrodę na Dove Awards zespół otrzymał w 2001 roku za album "Above", w kategorii "Hard Music Album of the Year", zaś rok później utwór "Live For Him" jako najlepsze hardrockowe nagranie roku.
Sukces zapewnił zespołowi album Fireproof wydany w 2002 roku, który miał się okazać najlepszym hardrockowym albumem owego roku w ramach Dove Awards. Utwór "Fireproof" natomiast także był nominowany w kategorii najlepszego hardrockowego nagrania roku, lecz nie odniósł zwycięstwa. Kiedy album ten rozszedł się w 300 tysiącach kopii, zespół rozpoczął pracę nad albumem Where do we go from here który był przełomowy dla stylu Pillar – oderwał ich od rapcoru, a utwory są zdecydowanie ostrzejsze i bardziej dynamiczne. Album ten zapewnił zespołowi jeszcze większą popularność, a dzięki klipowi do utworu "Bring Me Down", który emitowany był nie tylko przez chrześcijańskie stacje, znacznie wzrosły rzesze fanów kapeli.
Pod koniec 2006 wyszedł album The Reckoning, nominowany w ramach Dove Awards w kategorii "Najlepszy album rock lub gospel". Ostatecznie jednak musiał ustąpić piosenkarce gospelowej Ashley Cleveland za płytę Before the Daylight's Shot. Pillar uczestniczy regularnie na największych festiwalach muzyki chrześcijańskiej, m. in. Cornerstone, Soulfest, Creation i Christmas Rock Night. W 2006 roku zespół został uznany przez czytelników "CCM Magazine" za najlepszą kapelę hardrockową. Obecnie Pillar promuje najnowszą płytę For The Love of The Game, której premiera odbyła się dnia 26 lutego 2008.
Teskty Pillar oparte są na motywach biblijnych w odniesieniu do współczesnego świata, zaś wszyscy członkowie zespołu są chrześcijanami.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Fireproof	Pillar	06.2002	-	139[1]	Flicker 2606	[produced by Murdock]
Fireproof	Pillar	06.2003	-	185[1]	Flicker 2617	-
Where Do We Go from Here	Pillar	07.2004	-	74[7]	Flicker 2631	[produced by Travis Wyrick]
The Reckoning	Pillar	10.2006	-	70[1]	Flicker 0825	-
For the Love of the Game	Pillar	02.2008	-	71[1]	Provident Music 10869	[produced by Travis Wyrick]

Brand Nubian

Grupa założona ok. 1988 r. w Nowym Jorku. Jej skład tworzyli Grami Puba Maxwell (właśc. Maxwell Dixon. ur. 24.08.1967 r. w New Rochelle. Nowy Jork), Lord Jamar (właśc. Lorenzo Dechelaus. ur. 17.09.1968 r. w New Rochelle. Nowy Jork), Derek X. znany później jako SadatX (właśc. Derrick Murphy, ur. 29.12.1968 r. w New Rochelle. Nowy Jork), pochodzący z Nowego Jorku Sincere oraz kuzyn Grand Puby D.I Alamo. Liderem grupy byl Grand Puba, dzięki któremu zespół podpisał kontrakt z Elektra Rec.
W 1989 r. ukazał się ich pierwszy singel "Feel So Good" dobrze przyjęty w środowisku hip hop. W 1991 r. ukazał się pierwszy album grupy, którym zdobyła uznanie zwłaszcza na wschodnim wybrzeżu. Zespół od początku prezentował przemyślenia inspirowane filozofią muzułmańską, a zwłaszcza ideami Five Percetit Nation, w duchu których wychowany został Grand Puba.

Nagrania wypełniał pełen ironii humor, a wykorzystane sample z nagrań Jamesa Browna i Roya Ayersa sprawiły, że muzycznie zawsze były ciekawe. W 1990 r. Puba opuścił grupę, zabierając ze sobą DJ-a Alamo. Brand Nubian zdecvdowali kontynuować działalność jako trio. Na albumie In God We Trust muzycy jeszcze bardzie] skupili się na swoich przekonaniach, szczególnie w takich nagraniach, jak "The Meaning Of The 5%" ("Znaczenie pięciu procent"),"Allah And Justice" ("Allah i sprawiedliwość") i "Ain't No Mystery" ("To nie tajemnica").
 Tytuł płyty, In God We Trust ("W bogu pokładamy nadzieję"), odnosił się bezpośrednio do istotnego elementu doktryny Five Percent Nation. "My jesteśmy reprezentacją, boga" -mówi Lord Jamar "i nie wierzymy w to, że jakaś tajemnica w niebie pomoże nam cokolwiek zrobić. Kiedy religia każe ludziom polegać na czymś innym, zamiast na sobie samych, oznacza to ich koniec".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Wake Up / Drop the Bomb	Brand Nubian	03.1991	-	-	Elektra 66597	[produced by Grand Puba Maxwell][92[3].R&B Chart]
Slow Down	Brand Nubian	05.1991	-	-	Elektra 66564	[written by L. Dechalus, D. Murphy And M. Dixon][produced by Brand Nubian, Grand Puba Maxwell][63[11].R&B Chart][sample z "What I Am"- Eddie Brickell]
Punks Jump Up to Get Beat Down	Brand Nubian	12.1992	-	77[10]	Elektra 64 687	[written by D. Murphy , J. Kirkland , L. Dechalus][produced by Diamond D.][42[14].R&B Chart]
Love Me Or Leave Me Alone	Brand Nubian	03.1993	-	92[3][10]	Elektra 64 661	[written by Brand Nubian][produced by Brand Nubian][68[10].R&B Chart]
Word is Bond/Straight Off Da Head	Brand Nubian	10.1994	-	94[2]	Elektra 66 191	[produced by Lord Jamar][64[8].R&B Chart][sample z "I'm The One" -Average White Band]
Don't Let it Go to Your Head	Brand Nubian	10.1998	-	54[6]	Arista 13 571	[produced by Chris "CL" Liggio][24[15].R&B Chart][sample z "Don't let it go to your head"-Jean Carn]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
One For All	Brand Nubian	12.1990	-	130[28]	Elektra 60 946	[produced by Brand Nubian,Dave "Jam" Hall Skeff Anselm,Stimulated Dummies][34.R&B Chart]
In God We Trust	Brand Nubian	02.1993	-	12[10]	Elektra 61 381	[produced by Rafael,Sting International,Diamond D][4.R&B Chart]
Everything is Everything	Brand Nubian	11.1994	-	54[3]	Elektra 61 682	[produced by Lord Jamar, Buckwild][13.R&B Chart]
Foundation	Brand Nubian	10.1998	-	59[5]	Arista 19 024	[produced by Grand Puba,DJ Premier,Lord Finesse Chris "CL" Liggio,Buckwild,Swayde Puma,DJ Alamo,O.Gee/DJ Ogee,Diamond D][12.R&B Chart]
Fire in the Hole	Brand Nubian	08.2004	-	-	Babygrande Records BG-032	[produced by Lord Jamar,DJ Alamo,Grand Puba][57.R&B Chart]

Howie B

Mowie B właśc. Howard Bernstein; ur.1963r, Glasgow, Szkocja, Wielka Brytania) - Dj, producent i realizator nagrań, kompozytor. Studiował psychologię w Manchester University. Już wówczas praktykował w jednym z manchesterskich studiów.
 Współpracował z twórcą muzyki filmowej Stanleyem Myersem i zespołem Nomad Soul. Uznanie zdobył produkując i remiksując nagrania m.in. Bjórk, Robbiego Robertsona i Soul II Soul. Sławę zapewniła
mu jednak dopiero współpraca z zespołem U2.

 Na jego własny dorobek składają się przede wszystkim płyty „Music For Babies" z marca 1996r, „Turn The Dark Off" z lipca 1997r i „Snatch" z wiosny 1999r z intrygującym, brawurowo zrealizowanym,  nowatorskim brzmieniowo repertuarem z pogranicza m.in. muzyki ambient, hip hopu, techno, funku, jazzu, popu i rocka, np. Take Your Partner By The Hand (utwór nagrany z gościnnym udziałem Robertsona), Angels Be Glad, Callway, Trust, Too Kiss You i Sniffer Dog.
Ma małą firmę płytową Pussyfoot Records; w niej wydaje płyty sygnowane psudonimami w rodzaju Daddylonglegs i Olde Scottish.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Have Mercy/Fanfare	Howie B	05.1994	139[1]	-	Mo Wax MW MFW 002	[written by Bernstein]
EP	Howie B	09.1996	95[1]	-	Polydor 5751872	[written by Howie B.][produced by Howie B.]
Angels Go Bald: Too	Howie B	07.1997	36[4]	-	Polydor 5711672	[written by Howie B.][produced by Howie B.]
Switch	Howie B	10.1997	62[3]	-	Polydor 5717092	[written by Howie B.][produced by Howie B.]
Take Your Partner By the Hand	Howie B	04.1998	74[2]	-	Polydor 5693272	[written by Howie B/Robbie Robertson][produced by Howie B.]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Music for Babies	Howie B	03.1996	131[2]	-	Polydor 529464	-
Turn the Dark Off	Howie B	08.1997	58[3]	-	Polydor 5379342	[produced by Howie B]

Charli XCX

Charli XCX, właśc. Charlotte Emma Aitchison(ur. 2 sierpnia 1992r w Stevenage) – brytyjska piosenkarka i autorka tekstów.Charli XCX urodziła się w Stevenage, w Hertfordshire. Jest córką szkockiego ojca i hinduskiej matki z Ugandy. Dorastała w Bishop's Stortford, w Hertfordshire. Zaczęła pisać piosenki w wieku 14 lat.Uczęszczała do Bishop's Stortford College i opuściła szkołę w 2010.
W wieku 14 lat Charli XCX rozpoczęła nagrywanie swojego debiutanckiego albumu. Na początku 2008r zaczęła publikować piosenki z albumu oraz liczne inne dema w serwisie społecznościowym Myspace. Pod koniec 2008 dwa single, „!Franchesckaar!” i „Emelline/Art Bitch”, zostały wypuszczone pod wydawnictwem Orgy Music.
Debiutancki album Charli XCX o nazwie 14, zawierający wspomniane single, nigdy nie został komercyjnie wypuszczony, chociaż kilka promocyjnych kopii zostało wydanych i kopie były rozdawane podczas jej najwcześniejszych występów. Po podpisaniu kontraktu z Asylum Records w 2010 wzięła odpoczynek od muzyki, co później opisywała jako stracony okres.

W maju 2011 wydała swój pierwszy od prawie trzech lat singel „Stay Away”, a następnie „Nuclear Seasons” w listopadzie, oba wyprodukowane przez Ariel Rechtshaid i wydane na wyłączność w Wielkiej Brytanii. Te dwa single przykuły uwagę vortalu Pitchfork Media, w którym to zdobyły wyróżnienie dla najlepszych nowych utworów muzycznych.

12 czerwca 2012r Charli XCX wydała w USA swoją pierwszą EPkę You're the One. EPka została następnie wydana w Wielkiej Brytanii oraz w Australii. Amerykańska wersja zawierała utwory „You're the One”, „Nuclear Seasons” oraz ich remiksy. W wersji brytyjskiej znajdowały się piosenki „So Far Away” i „You're the One” wraz z remiksami, zaś w wersji australijskiej znalazły się utwory „Stay Away”, „Nuclear Seasons” oraz „You're the One” i ich remiksy.

Charli XCX była współautorką piosenki „I Love It”, która została później nagrana dla szwedzkiego duetu Icona Pop i stała się ich przełomowym hitem. Utwór ten wszedł na szwedzką listę przebojów z numerem 48 i po dwóch miesiącach na liście osiągnął szczytowe drugie miejsce, które utrzymywał przez kolejne trzy tygodnie. Piosenka „I Love It” pojawiła się również na amerykańskiej liście przebojów Billboard Hot 100, na której wspięła się na siódme miejsce. Charli XCX występuje gościnnie w tym utworze.

Drugi album studyjny Charli XCX, True Romance, został wydany 12 kwietnia 2013r i zajął 85 miejsce na UK Albums Chart. Album jest nazwany po filmie Quentina Tarantino o tym samym tytule z roku 1993. Album został pozytywnie odebrany przez krytyków, ze średnim wynikiem 76/100 na Metacritic, co wskazuje ogólnie na przychylne recenzje.

W czerwcu 2013 wokalistka potwierdziła, że pracuje nad swoim trzecim albumem. Przy jego tworzeniu współpracowali Weezer, John Hill, duet StarGate i Rostam Batmanglij z Vampire Weekend. We wrześniu 2013 wspierała amerykański zespół rockowy Paramore w ich trasie koncertowej w Wielkiej Brytanii.

W lutym 2014r wystąpiła gościnnie w piosence „Fancy” Iggy Azalei oraz w późniejszym teledysku nagranym do tego utworu. Teledysk był wzorowany na filmie Clueless z Azaleą przedstawiającą postać Cher Horowitz (oryginalnie graną przez Alicię Silverstone) i Charli XCX przedstawiającą Tai Frasier (oryginalnie graną przez Brittany Murphy). W maju 2014 piosenka „Fancy” zajęła pierwsze miejsce w notowaniu Billboard Hot 100, będąc pierwszym singlem numer jeden na tej liście dla obu artystek.

W maju 2014r wokalistka stworzyła piosenkę „Boom Clap” do ścieżki dźwiękowej filmu Gwiazd naszych wina. Piosenka ta została wydana jako pierwszy singel nadchodzącego albumu i zdobyła 8 miejsce na Billboard Hot 100 oraz 6 miejsce na UK Singles Chart. W sierpniu 2014 Charli XCX ogłosiła, że jej trzeci album będzie nosił nazwę Sucker. Drugi singel z tego albumu „Break the Rules” został wypuszczony 18 sierpnia, zaś sam album miał premierę 15 grudnia 2014r.

We wrześniu 2014 Katy Perry ogłosiła na Twitterze, że piosenkarka będzie otwierać wszystkie koncerty podczas jej trasy koncertowej po Europie – Prismatic World Tour.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I Love It	Icona Pop featuring Charli XCX	05.2012	1[1][20]	7	Atlantic USAT 21202802	[2x-platinum-UK][5x-platinum-US][written by Charlotte Aitchison, Patrik Berger,Linus Eklöw][produced by Patrik Berger,Style of Eye]
SuperLove	Charli XCX	12.2013	62[1]	-	East West GBAHS 1300409	[written by Charlotte Aitchison, Patrik Berger][produced by Patrik Berger]
Fancy	Iggy Azalea featuring Charli XCX	04.2014	5[39]	1	EMI GBUM 71400597	[platinum-UK][8x-platinum-US][written by Amethyst Amelia Kelly, Charlotte Aitchison, George Astasio, Jason Pebworth ,Jon Mills, Jonathan Christopher Shave, Kurtis McKenzie][produced by The Invisible Men ,The Arcade][1[13][34].R&B Chart]
Boom Clap	Charli XCX	08.2014	6[27]	8[16]	Asylum USAT 21401443	[platinum-UK][3x-platinum-US][written by Charlotte Aitchison, Fredrik Berger, Patrik Berger, Stefan Gräslund][produced by Patrik Berger,Stefan Gräslund]
Break the Rules	Charli XCX	10.2014	35[3]	91[3]	Asylum GBAHS 1400287	[gold-US][silver-UK][written by Charlotte Aitchison, Steve Mac, Tor E. Hermansen ,Mikkel S. Eriksen, Dan Omelio, Magnus August Høiberg][produced by Steve Mac, Stargate, Cashmere Cat]
Doing It	Charli XCX featuring Rita Ora	02.2015	8[11]	-	Asylum GBAHS 1500002	[silver-UK][written by Charlotte Aitchison ,Ariel Rechtshaid, Jarrad Rogers, Noonie Bao Burns][produced by Ariel Rechtshaid, Mr Rogers]
Famous	Charli XCX	05.2015	176	-	Asylum	[written by Charlotte Aitchison,Greg Kurstin][produced by Greg Kurstin]
After the Afterparty	Charli XCX featuring Lil Yachty	11.2016	29[16]	-	Atlantic GBAHS 1600358	[gold-UK][written by Charlotte Aitchison,Miles McCollum,Rachel Keen,Fred Gibson,SOPHIE Xeon,M.S. Eriksen,T.E. Hermansen,Eyelar Mirzazadeh][produced by Stargate,FRED,SOPHIE]
Boys	Charli XCX	08.2017	31[9]	110[1]	Atlantic GBAHS 1700564	[silver-UK][written by Charlotte Aitchison ,Ariel Rechtshaid, Jarrad Rogers, Noonie Bao Burns][produced by Ariel Rechtshaid, Mr Rogers]
Dirty Sexy Money	David Guetta and Afrojack featuring Charli XCX and French Montana	11.2017	35[12]	-	Parlophone GB28K 1700062	[silver-UK][written by Karim Kharbouch,Nick Van De Wall,Noonie Bao,Alex Cook,David Guetta,Charlotte Aitchison][produced by David Guetta,Afrojack,Skrillex ]
Girls	Rita Ora featuring Cardi B, Bebe Rexha and Charli XCX	05.2018	22[10]	103[1]	Atlantic GBAHS 1800321	[gold-UK][written by Rita Ora, Balcalis Almanzar, Ben Diehl ,Jonny Coffer, Brian D. Lee, Ali Tamposi ,Jordan Thorpe ,Andrew Wotman][produced by Andrew Watt ,Jonny Coffer, Ben Billions ]
1999	Charli XCX with Troye Sivan	10.2018	13[15]	-	Atlantic GBAHS 1800662	[platinum-UK][written by Charlotte Aitchison, Noonie Bao ,Oscar Holter ,Troye Sivan, Brett McLaughlin][produced by Oscar Holter]
Blame It on Your Love	Charli XCX featuring Lizzo	05.2019	70[3]	-	Asylum GBAHS 1900557	[written by Charlotte Aitchison,Alexandra Yatchenko,Jonnali Parmenius,Stargate,Finn Keane,Melissa Jefferson][produced by Stargate]
Dream Glow	Charli XCX with BTS	06.2019	61[1]	106[1]	Bighit Entertainment QM6N 21940982	[written by Charlotte Aitchison,Erin Wüthrich,Mikkel Storleer Eriksen,Tor Erik Hermansen,Bobby Jung][produced by Stargate]
Gone	Charli XCX with Christine and the Queens	08.2019	58[2]	-	Asylum GBAHS 1900779	[written by Charlotte Aitchison,Jonnali Parmenius,Héloïse Letissier,Linus Wiklund,Nicolas Petitfrère,Alexander Guy Cook ][produced by A. G. Cook,Lotus IV,Nömak,Baseck]
Spinning	Charli XCX with No Rome and The 1975	03.2021	94[1]	-	Dirty Hit GBK3W 2101677	[written by Andrew Wyatt, Charlotte Aitchison ,George Daniel, Guendoline Rome Gomez ,Matthew Healy][produced by George Daniel, Matthew Healy ,No Rome]
Out Out	Joel Corry and Jax Jones featuring Charli XCX and Saweetie	08.2021	6[22]	-	Asylum/Perfect Havoc UK4ZF 2100524	[platinum-UK][written by Jax Jones ,Joel Corry ,Charli XCX ,Saweetie ,Lewis Thompson, Neave Applebaum, Amber Van Day, Jin Jin ,Camille Purcell, Låpsley, Nonô, RORY ,Stromae][produced by Jax Jones, Joel Corry, Lewis Thompson, Neave Applebaum]
Good Ones	Charli XCX	09.2021	44[8]	-	Atlantic GBAHS 2100596	[written by Charlotte Aitchison, Mattias Larsson, Robin Fredrickson, Oscar Holter, Noonie Bao, Caroline Ailin][produced by Oscar Holter]
Beg for You	Charli XCX featuring Rina Sawayama	02.2022	24[11]	-	Atlantic GBAHS 2101236	[silver-UK][written by Charlotte Aitchison, Rina Sawayama, Roland Spreckley, Nicholas Gale ,Sorana Păcurar, Alexander Soifer, Jonas von der Burg, Niclas von der Burg, Anoo Bhagavan][produced by Digital Farm Animals]
Used to Know Me	Charli XCX	03.2022	70[1]	-	Atlantic GBAHS 2200285	[written by Fred McFarlane,Noonie Bao,Linus Wiklund,Charlotte Aitchison,Allan George,Dylan Brady][produced by Dopamine]
Hot in It	Charli XCX with Tiësto	07.2022	24[12]	-	Atlantic CYA 112001102	[silver-UK][written by Tijs Verwest ,Charlotte Aitchison ,Kiddo ,Frank Nobel, Hight, Linus Nordstrom][produced by Tiësto, Goldfingers]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
True Romance	Charli XCX	04.2013	85[1]	-	Asylum 2564646204	[produced by Joakim Åhlund, Patrik Berger, Blood Diamonds ,J£ZUS MILLION ,Ariel Rechtshaid ,Dimitri Tikovoi, Paul White]
Sucker	Charli XCX	12.2014	15[6]	28[8]	Asylum 0825646216826	[produced by Rostam Batmanglij, Patrik Berger, Benny Blanco, Cashmere Cat ,Stefan Gräslund, John Hill ,Jerry James, Greg Kurstin, Steve Mac, Mr. Rogers, Naughty Boy, Justin L. Raisen, Ariel Rechtshaid, Stargate, Young & Sick ]
Number 1 Angel	Charli XCX	04.2017	-	175[1]	Asylum	[produced by A. G. Cook,Sophie,Danny L Harle,Life Sim,Easy FX,John Hill]
Charli	Charli XCX	09.2019	14[2]	42[1]	Asylum 0190295409586	[produced by A. G. Cook ,Andrew Watt, Dylan Brady, Finn Keane, Happy Perez, Lotus IV ,Nicolas Petitfrère, Oscar Holter, Patrik Berger, Peter Carlsson, Planet 1999, Stargate, Umru ]
How I'm Feeling Now	Charli XCX	05.2020	33[2]	111[1]	Atlantic 0190295207229	[produced by Dylan Brady, BJ Burton ,A. G. Cook , Dijon ,Benjamin Keating, Danny L Harle]
Crash	Charli XCX	03.2022	1[1][4]	7[3]	Atlantic 0190296409998	[produced by George Daniel, A. G. Cook, Lotus IV, Deaton Chris Anthony, Oscar Holter ,Digital Farm Animals ,Ian Kirkpatrick ,Justin Raisen, Sadpony ,Ariel Rechtshaid, Daniel Lopatin, Mike Wise, Dopamine ]