Z archiwum...rocka

wtorek, 26 stycznia 2016

Lowline

Lowline jest zespołem indie z Manchesteru w Anglii.

Grupa powstała w ich rodzinnym mieście Manchester pod koniec 2007 roku wydając swój pierwszy singiel "Monitors" w 1234 Records na początku 2008 roku z producentem Owenem Morrisem. Oba single "Monitors" i następny "Sound of Music" (wyprodukowany również przez Morrisa) osiągnął numer 6 na liście przebojów UK Indie.

Zespół powstał po spotkaniu na jesiennym pokazie. Z podobną skłonnością do krautrocka i post-punka, w tym The Chameleons, The Clash i Echo and The Bunnymen, zespół szybko zdobył miano "czarnej owcy" sceny muzycznej Manchesteru - rezygnując z tradycyjnych lokali woląc tworzyć własne programy w pół-opuszczonych magazynach w Salford i Ancoats.

Po dwóch produkcjach Morrisa, wydaje własne single prezentowane na antenie Radio One 's przez Zane Lowe i Huw Stephensa, jak i na XFM i 6Music,koncertując z The Enemy, The Happy Mondays i The Charlatans ,czego następstwem było rosnące zainteresowanie ze strony wytwórni płytowych. Rozważając przyszłość zespołu, członkowie wspólnie zdecydowali się opuścić Wielką Brytanię koncertując w Europie, z których dochody są przeznaczane na finansowanie nagrywania siebie i na własnych warunkach.

Zespół koncertował w całej Europie i Wielkiej Brytanii przed powrotem do Manchesteru, aby rozpocząć nagrywanie własnego albumu w wytwórni Deaf Radio .

Zespół wydał swój debiutancki album Lowline w 2011 roku za pośrednictwem własnej wytwórni Deaf Radio. Album został nagrany w Stockport i został wyprodukowany przez George'a Shillinga. Album składa się z 12 utworów i 2 bonusowych utworów-tym remix Jagz Koonera utworu "Disko Killers".
Ich utwór "Outside" pochodzący z albumu został wybrany jako "Single of the Week" na iTunes w Stanach Zjednoczonych pomagając wspiąć sie albumowi na 20 pozycję na liście iTunes USA Alternative i utrzymać pozycję w pierwszej 30 przez ponad tydzień.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Monitors/Last Chance	Lowline	03.2008	-	-	1234 Records 12347IN027	[written by Lowline][produced by Owen Morris]
Sound of Music	Lowline	10.2008	-	-	1234 Records 12347IN028	[6.Indie Chart UK]
Gun In My Side	Lowline	04.2009	-	-	1234 Records 12347IN030	[written by Lowline][produced by Dave Fyfe]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Lowline	Lowline	05.2011	-	-	Townsend TOWNCD51	[produced by Seadna McPhail]

Bizzy Bone

Bizzy Bone-właśc. Bryon Anthony McCane II (urodzony 12 września 1976r), to amerykański raper, piosenkarz i najmłodszy członek grupy rapowej Bone Thugs-n-Harmony z Cleveland.

Bryon Anthony McCane II urodził się w Columbus w stanie Ohio. W 1980 roku 4-letni Bryon i jego dwie siostry zostali uprowadzeni przez chłopaka ich matki, gdy ich matka była w pracy i przetrzymywana w niewoli przez ponad 2 lata. Bryon wspomina, że na początku nie wiedział, że został porwany i wmawiano mu, że jego matka i babcia nie żyją.

W czasie ich uprowadzenia on i jego siostry mieszkali w wielu domach, mieszkaniach, samochodach i motelach w północnej Oklahomie. On i jego siostry byli często bici, torturowani i wykorzystywani seksualnie.

W 1983 roku „rodzina” mieszkała w rezerwacie Indian Kaw w Kaw w stanie Oklahoma przez około półtora roku. Opiekunka zobaczyła jego zdjęcie na końcu nakręconego dla telewizji filmu Adam o producencie i twórcy America's Most Wanted, porwaniu syna Johna Walsha, i wezwała policję, w wyniku czego on i jego siostry wrócili do rodziny.

Kiedy miał 13 lat, Bryon zaczął mieszkać ze swoją najstarszą siostrą w jej domu niedaleko Cleveland w stanie Ohio. W tym okresie poznał Layzie Bone, Krayzie Bone, Wish Bone i Flesh-n-Bone. Bizzy Bone zaczynał w hip-hopie jako członek-założyciel grupy Bone Enterpri$e, która powstała w 1992 roku. Grupa została zauważona przez jednego z założycieli rapowej grupy N.W.A, Eazy-E, który zmienił nazwę grupy na Bone-Thugs-n-Harmony.

W 2002 roku McCane pojawił się w serialu FOX America's Most Wanted (prowadzonym przez Johna Walsha, ojca Adama) [3] i ujawnił swoje pełne przemocy dzieciństwo i molestowanie. Bryon napisał także i wykonał piosenkę „AMW” w programie, w którym dziękuje Walshowi i zachęca maltretowane dzieci do ujawnienia się.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Thugs Cry / On Fire (The Roof)	Bizzy Bone	08.1998	-	-	Mo Thugs	[produced by Mo Thugs][57[11].R&B Chart]
A Song For You	Bizzy Bone feat. DMX & Chris Notez	04.2008	-	-	After Platinum 4434	[61[4].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Heaven'z Movie	Bizzy Bone	10.1998	-	3[19]	Mo Thugs 1670	[gold-US][produced by Nina, Johnny J, Mafisto, Mike Smoov, Erik 'E' Nordquist, Mike Johnson & Cat Cody]
The Gift	Bizzy Bone	04.2001	-	44[7]	AMC 71 150	[produced by Darren Vega, Hoton, JT Thomas, Tony C]
Alpha and Omega	Bizzy Bone	11.2004	-	152[1]	7th Sign 970 036	[produced by Anthony M'Shala Moses, Bizzy Bone, Darrell Johnson, Danny Jones, Paul Chase, Brian Llamb, Kevin Rowe, Llan, Kenny McCloud & Gary Greenberg]
Bone Brothers	Layzie Bone & Bizzy Bone	03.2005	-	60[3]	Mo Thugs 5719	[produced by Deenucka, Self, Cliff Branch, Mauly T]
Speaking in Tongues	Bizzy Bone	10.2005	-	183[1]	845 Records 105	[produced by DJ U-Neek]
Thugs Revenge	Bizzy Bone	02.2006	-	168[1]	Thump 2639 00094 2	[produced by Mr. Criminal]
The Story	Bizzy Bone	03.2006	-	98	Real Talk Entertainment 20	[produced by Big Hollis, Tron Treez, Vince V.]
The Midwest Cowboy	Bizzy Bone	07.2006	-	134	Real Talk Entertainment 25	[produced by Derrick "Sac" Johnson,Playalitical,Pop Sykle]
A Song for You	Bizzy Bone	04.2008	-	148[1]	After Platinum	[produced by Mr. Lee, E. Romero, A. Jones]

poniedziałek, 25 stycznia 2016

Gary Clail & On-U Sound System

Gary Clail (ur. 1956r) to angielski piosenkarz i producent muzyczny oraz założyciel Gary Clail Sound System. Był częścią On-U Sound Records (a także On-U Sound System) i prowadził Tackhead Sound System Gary'ego Claila.

Mieli wielki hit w klubach piosenką „Human Nature” z 1991 roku.

Clail początkowo pracował jako dekarz, ale od połowy do późnych lat 80-tych, mieszkając w Bristolu, stał się rozgrzewką przed koncertami On-U.

Clail po raz pierwszy wydał płytę w 1985 roku. Kilka 12-calowych singli zostało wydanych w latach 1985-1987, zanim Clail wydał pierwszy album długogrający dla Nettwerk, Tackhead Tape Time, będący wspólnym przedsięwzięciem Claila i Tackheada. „Television: The Drug of the Nation” The Beatnigs został zremiksowany przez Claila, Adriana Sherwooda i Marka Stewarta w wytwórni Alternative Tentacles w 1988 roku.

W 1989 roku Clail, znany jako Gary Clail & On-U Sound System, wydał album w wytwórni On-U Sound, wyznaczając jego wejście na elektroniczną scenę podziemną w Bristolu, ostatecznie doprowadzając go do współpracy z RCA kilka lat później .

Ta produkcja obejmowała kilka singli i EP-ek, a także album Emotional Hooligan (1991). Clail wydał kolejny album w Yelen Records, zatytułowany Keep the Faith (1996). W 2013 roku Clail założył Gary Clail Sound System i rozpoczął pracę nad albumem „Nail It To The Mast”. Został wydany 15 grudnia 2014 r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Beef	Gary Clail & On-U Sound System feat Bim Sherman	07.1990	64[3]	-	RCA PB 43843	[written by G. Clail, J. Wobble, K. Levene][produced by Adrian Sherwood ]
Human Nature	Gary Clail & On-U Sound System	03.1991	10[9]	-	Perfecto PB 44401	[written by G. Clail][produced by Adrian Sherwood ]
Escape/False Leader	Gary Clail & On-U Sound System	06.1991	44[3]	-	Perfecto PB 44563	[written by Gary Clail][produced by Adrian Sherwood ]
Who Pays The Piper?	Gary Clail & On-U Sound System	11.1992	31[3]	-	Perfecto 74321 11701 7	[written by G. Clail, David Harrow ][produced by Adrian Sherwood , David Harrow]
These Things Are Worth Fighting For	Gary Clail & On-U Sound System	05.1993	45[2]	-	Perfecto 74321 14722 1	[written by Maxwell, Alexander, Wimbish, Clail][produced by Adrian Sherwood , Doug Wimbish , Skip McDonald ]
Another Hard Man	Gary Clail	06.1996	97[2]	-	Columbia 663106 4	[written by A. Bandez , J. Clark][produced by Adrian Sherwood ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Emotional Hooligan	Gary Clail & On-U Sound System	05.1991	35[2]	-	Perfecto PD 74965	-

13th Floor Elevators

13th Floor Elevators − amerykańska grupa rockowa sformowana w 1965r w Austin, powszechnie uważana za pierwszego przedstawiciela rocka psychodelicznego, oraz inicjatora tej nazwy w historii muzyki lat sześćdziesiątych .

13th Floor Elevators była również pierwszą grupą rockową, która w dość drastyczny sposób ukazała autodestrukcyjny wpływ rewolucji psychodelicznej, której od początku do końca działalności była jednym z "koryfeuszy".
Swego czasu wokół niej narosły bowiem kontrowersje ze względu na zbyt śmiałe zachowanie muzyków na scenie oraz niemoralne teksty piosenek, co przysporzyło 13th Floor Elevators złą sławę.
Coraz bardziej niebezpieczne przygody zespołu z zażywaniem LSD oraz innych narkotyków zakończyły jego karierę w 1969; bezpośrednim powodem było aresztowanie wokalisty, Roky'ego Ericksona pod zarzutem dealingu oraz uznanie go za niepoczytalnego i osadzenie w szpitalu psychiatrycznym.
Urozmaiceniem zespołu okazało się członkostwo Tommyego Halla, który poprzez swoją grę na dzbanku elektrycznym, uzupełnił psychodeliczne brzmienie o elementy muzyki jug band − w wydaniu elektrycznym.

13th Floor Elevators rozpoczynał działalność od coverowania przebojów bluegrassowych w stylu garażowym. Odkąd jednak muzycy wyrwali się spod pęt brytyjskiej inwazji, ich jedynym celem było przyłączenie się do rewolucji kulturalnej lat 60-tych. Odtąd przesadnie poważnie podchodzili oni do swojej muzycznej działalności, uważając ją za pewnego rodzaju posłannictwo^[5]; stąd ekstrawaganckie zachowanie członków grupy, ich odizolowanie od kulturalnej bohemy oraz trudne w odbiorze mesjanistyczno-mistyczne teksty piosenek.
Mityczny debiut The 13th Floor Elevators to jeden z tych kamieni milowych muzyki gitarowej, który może być określony tylko jednym słowem: ponadczasowy. Nigdy wcześniej, ani nigdy później prymitywna garażowa rebelia nie spotkała się z psychedeliczną kontrkulturą na jednym winylu. Nie da się przecenić wpływu tej płyty na działalność takich muzyków, jak Patti Smith i Lenny Kaye (Patti Smith Group), Billy Gibbons (The Moving Sidewalks, ZZ Top), Peter Kember i Jason Pierce (Spacemen 3), Robert Plant (Led Zeppelin) czy Thurston Moore (Sonic Youth, Chelsea Light Moving). Historia The 13th Floor Elevators zaczęła się od spotkania dwóch teksaskich grup w listopadzie 1965: The Spades i The Lingsmen, a raczej „liderów” obydwóch kapel: Roky’ego Ericksona i Tommy’ego Halla. Kombinacja LSD, jointów i wspólnych marzeń muzycznych połączyła dwójkę na domówce u Halla, gdzie młody Roky zdecydował się porzucić ostatecznie The Spades, których garażowy singiel You’re Gonna Miss Me podbijał w tym czasie lokalne stacje radiowe.

Wizje Tommy’ego z miejsca oczarowały młodego Roky’ego, którego wrodzona wrażliwość sprawiała, że bezkrytycznie akceptował wszystkie nowe pomysły. A te były na swój czas niezwykle rewolucyjne, bo nikt przed Tommym nie wpadł na pomysł grania koncertów na kwasie (poza The Grateful Dead), które miałyby poruszać umysły równie skwaszonej publiki, łamać sztuczną barierę pomiędzy wykonawcami i odbiorcami. Z dostępem do LSD ze Wschodniego i Zachodniego Wybrzeża USA Tommy był zaś w stanie wprowadzić swoje pomysły w czyn… i nazwał je rockiem psychedelicznym.
Sama nazwa zespołu pojawiła się magicznie tuż przed pierwszym występem na żywo, który miał miejsce 8-9 grudnia 1965. Roky był od małego zafascynowany czarnym brzmieniem – w istocie, jego słynne screamo było wzorowane na wokalu Jamesa Browna – więc Tommy wraz ze swoją żoną Clementine zaczęli kombinować wokół frazeologii w stylu Temptations, Miracles etc., co skończyło się na haśle The Elevators, które zespół z miejsca zaakceptował, bo było w nim odniesienie do psychedelicznego lotu.
Ale że Tommy’emu wydawało się to za krótkie, Clementine zaproponowała dodanie liczby 13 (kod dla marihuany używany przez Hell’s Angels), z czego ostatecznie wyszła surrealistyczna nazwa The 13th Floor Elevators (na południu USA budynki w tym czasie miały najwyżej 12 pięter) i zespół był już gotowy do drukowania ulotek i plakatów.
Muzycznie Elevatorsi coverowali w tym czasie hity Boba Dylana, The Beatles, The Rolling Stones, Them i The Kinks, jednak ulubionym zespołem wszystkich byli The Yardbirds, którzy kilka miesięcy wcześniej podbili listy przebojów z orientalizującym, proto-psychedelicznym For Your Love – jednym z pierwszych numerów łamiących zasady bluesowej pentatoniki – i wprowadzili do muzyki rockowej tzw. rave-up, instrumentalną eksplozję z obowiązkową monadą rytmiczną, która idealnie sprawdzała się na żywo, bo zmuszała ludzi do tańca.
Swoją pierwszą sesję nagraniową grupa odbyła 2 stycznia 1966, podczas której nagrano nową wersję You’re Gonna Miss Me oraz Tried To Hide – numery, które stały się podstawą debiutu. Miesiąc później Hall, Erickson i Stacy Sutherland skomponowali zaś Roller Coaster, a krótko potem Roky wymyślił podstawę tekstu do Splash 1: I’ve seen your face before, I’ve known you all my life, po tym jak gapił się skwaszony na imprezie na twarz Janis Joplin (w tym czasie lokalną pieśniarkę i harfistkę folkową), która podobno „odwzajemniła” jego uczucia bez jednego słowa.
Duża częśc materiału z The Psychedelic Sounds of the 13th Floor Elevators została jednak skomponowana przez Johna St. Powella, jednego z najlepszych kompozytorów sceny z Austin, który wypracował zręby Kingdom Of Heaven, You Don’t Know (How Young You Are) oraz (Living On) Monkey Island wspólnie z Rokym, gdy ten tripował na dwóch butelkach Romilaru. Tekstowo doszlifował je zaś Hall w duchu Korzybskiego i Gurdżijewa, którzy wywarli największy wpływ na przesłanie płyty. To zostało również zwerbalizowane w formie słynnego manifestu na tylnej części okładki.
Dzieje albumowej sesji nagraniowej, która zaczęła się w Dallas 9 października 1966, pozostają jednak przedmiotem dużych kontrowersji, gdyż Elevatorsi podpisali w kwietniu tego samego roku kontrakt na dystrybucję You’re Gonna Miss Me z teksaskim labelem International Artists, by zmyć się na kilka miesięcy do San Francisco. Singiel był jednak bardzo kiepsko promowany i gdy po kilku miesiącach podbijania lokalnych list przebójów i powszechnego bootlegowania, nagle przedarł się na #55 miejsce Listy Billboardu, management uznał to za prawdziwy cud i postanowił szybko rzucić na rynek cały album.
Tego oczywiście nie dało się wykonać bez współpracy samego zespołu, który został zmuszony do powrotu do Teksasu przez prezydenta International Artists, Billa Dillarda. Ten zagroził im zamrożeniem rat za sprzęt muzyczny i wydaniem taśm demo jako pierwszego albumu (oczywiście, żaden muzyk nie chce chyba o tym słyszeć). Ale Tommy Hall nie czuł się przygotowany, bo debiut miał być w jego wizji konceptem na miarę nagrań Dylana czy Beatlesów. Miał tłumaczyć naturę doświadczenia psychedelicznego, wokół którego grupa zbudowała swój styl. Do tego trzeba było zaś czasu.
Pomimo oporów band został jednak wepchnięty do Sumet Studios w Dallas, gdzie muzycy automatycznie zarzucili kwasa (oprócz Johna Ike’a), zjarali jointa, spędzili cztery godziny na nagrywaniu materiału i sześć godzin na miks. Jako że materiał został nagrany tak szybko, a zespół odsłuchiwał wszystko na bieżąco i nagrywał ponownie to, co nie satysyfakcjonowało muzyków, sesja nie wyprodukowała w zasadzie żadnych odrzutów, a jedynie kilka alternatywnych miksów poszczególnych kawałków, z których wszystkie oprócz Don’t Fall Down zostały nagrane tej samej nocy.
Następny dzień poświęcono głównie na ukończenie miksu mono, a dzień później producent Lelan Rogers rozpoczął miksowanie albumu w surowym stereo, które w tym czasie nie było jeszcze popularnym formatem, więc traktowano je po macoszemu i z tego powodu album w stereo brzmi znacznie gorzej od mono. Ponadto, z powodu niezrozumienia wizji muzycznej zespołu przez zarząd IA, z oryginalnego miksu został wycięty reverb na gitarze Stacy’ego Sutherlanda. Jednak słynny elektryczny dzbanek Halla, który zagłusza czasem inne instrumenty, pozostał.
Ale najbardziej gorzkim zaskoczeniem dla zespołu okazała się ingerencja wytwórni w misternie zaaranżowaną przez Halla playlistę, którą oryginalnie otwierał numer You Don’t Know Who You Are, a kończył Kingdom of Heaven is Within You. Próba stworzenia z albumu mistycznego przewodnika po tripie na kwasie została zaorana przez komercyjne nastawienia wytwórni, która zdecydowała się otworzyć płytę największym hitem: You’re Gonna Miss Me, ale całkowicie zarzuciła przy tym jej promocję.
W efekcie, genialny jak na swoje czasy album, który wyprzedziła jedynie wyprawa w piąty wymiar pionierów z The Byrds i Revolver Beatlesów (obydwa nawet w połowie nie tak skwaszone, jak The Psychedelic Sounds), sprzedał się słabiutko. Wszystkie te mankamenty zespół zauważył jednak dopiero miesiąc później, odkrywając także ku swemu przerażeniu, że wytwórnia zaaprobowała tani, źle brzmiący test pressing do masowego tłoczenia, który dusił całą energię zespołu.
Jednak pomimo tego, że The Psychedelic Sounds wywarł mały wpływ na rodzącą się scenę psychedeliczną w USA i na świecie – poza Teksasem, gdzie zainspirował masę zespołów – sława albumu zaczęła stopniowo rosnąć w latach ’70, kiedy odkryło go nowe pokolenie punk rockowców. Garażowe lo-fi okazało się magnesem, a psychedeliczna krasa wyróżniała go z całego tłumu zespołów uprawiających szermierkę na trzy akordy. Pre-psych-popowy, narkotyczny freak-out The 13th Floor Elevators okazał się nie podrobienia, a koncepcja grania na tyle oryginalna, że do dzisiaj inspiruje cały szereg twórców!

Brzmienie 13th Floor Elevators było przy tym dość ubogie i prymitywne technicznie, bazując przede wszystkim na klimacie oraz oryginalnej filozofii egzystencjalnej, na której opierała się żywotność zespoł. Piosenki pisane przez Halla na ogół poruszają przy tym problem przedświadomych sił ludzkiej psychiki: przedstawiają one życie ludzkie jako zawieszone między koszmarem a codziennością, zaś stałymi motywami są lewitacja, reinkarnacja czy manicheizm.
Zbierając entuzjastyczne opinie krytyki, zyskała popularność wśród młodzieży hippisowskiej.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You're Gonna Miss Me/Tried To Hide	13th Floor Elevators	08.1966	-	55[8]	International Artists IA-107	[Writers :Roky Erickson][ Producer : Ken Skinner]
Reverbaration (Doubt)/Fire Engine	13th Floor Elevators	11.1966	-	129[1]	International Artists IA-111	[Writers :T. Hall, S. Sutherland][ Producer : Lelan Rogers]
I've Got Levitation/Before You Accuse Me	13th Floor Elevators	02.1967	-	-	International Artists IA-113	[Writers :T. Hall, S. Sutherland][ Producer : Lelan Rogers]
She Lives (In A Time Of Her Own)/Baby Blue	13th Floor Elevators	11.1967	-	-	International Artists IA-121	[Writers :Hall, Erickson][ Producer : Lelan Rogers]
Slip Inside This House/Splash 1	13th Floor Elevators	01.1968	-	-	International Artists IA-122	[Writers :Hall, Erickson][ Producer : Lelan Rogers]
May The Circle Remain Unbroken/I'm Gonna Love You Too	13th Floor Elevators	06.1968	-	-	International Artists IA-126	[Writers :Roky Erickson]
Livin' On/Scarlet And Gold	13th Floor Elevators	01.1969	-	-	International Artists IA-130	[Writers :Sutherland, Hall][ Producer : Roy Rush]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Psychedelic Sounds of The 13th Floor Elevators	13th Floor Elevators	11.1966	-	-	International Artists IA-LP-1	[produced by Lelan Rogers]
Easter Everywhere	13th Floor Elevators	11.1967	-	-	International Artists IA-LP-5	[produced by Lelan Rogers]
Live	13th Floor Elevators	08.1968	-	-	International Artists IA-LP-8	-
Bull of the Woods	13th Floor Elevators	.1969	-	-	International Artists IA-LP-9	[produced by Ray Rush]

Painted Ship

Absolwenci uczelni w Vancouver, w dużej mierze zwiastuni sceny muzycznej w British Columbia w Kanadzie.Kwartet składał się z Billa Hay'a (wokal), Boba Rowdena (gitara), Kena Waina (klawisze) i Barry Rowdena (perkusja),grajacych garażowo-psychodeliczny rock,przez wielu uznawanych za kanadyjską wersję The Doors.
Zespół nagrał dwa single w późnych latach 60-tych dla wytwórni London: "Little White Lies"/"Frustration" i "Audience Reflections"/ "And She Said 'Yes" ."Frustration" kipi pierwotnym strachem. Jego struktura przypomina utwór Castaways "Liar Liar", "z organami rodem z Uzbekistanu- lub Hindukuszu. O "Lies" Hays powiedział, to "parodia gwiazd swaggering rocka."
Zespół doszedł do wniosku, aby nagrać "coś bardziej komercyjnego niż 'Frustration",mimo że ten kawałek można uznać za prawdziwy klasyk punka. Singiel był dużym hitem w ich prowincji , spotkał się z mniejszym uznaniem na arenie międzynarodowej, pomimo obecności na antenach amerykańskiego radia.

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US/UK]	Komentarz
Frustration/I Told Those Little White Lies	Painted Ship	02.1967	-	-	Mercury 72662/Mercury MF 988	[written by W. Hay, R. Rowden][produced by Douglas Hawthorne]
Audience Reflections (From Polyana's Dreamworld)/And She Said Yes	Painted Ship	05.1967	-	-	London M. 17354 [Canada]	[written by W. Hay][produced by Douglas Hawthorne]

Albumy

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Wytwórnia
[UK]

Komentarz

Pigeon Detectives

Pigeon Detectives to piątka chłopaków, którzy znają się od lat postanowili założyć zespół w rock&rollowym klimacie. Udało im się to w 2002 roku i tym sposobem Matt Bowman, Oliver Main, Ryan Wilson, Dave Best i Jimmi Naylor stali się The Pigeon Detectives.
Debiut zespołu to wydany w limitowanej wersji winylowej singiel "I’m Not Sorry". Dzięki niemu The Pigeon Detectives supportowali grupę Dirty Pretty Things. Kolejny singiel "You Know I Love You", podany publiczności w ten sam sposób co pierwszy, sprawił, że grupą zainteresowali się Kaiser Chiefs, którzy zaprosili zespół na tournee po Europie w 2006 roku. Trzeci singiel "I Found Out" to już pierwsze miejsce na indie rockowej liście przebojów w Wielkiej Brytanii.
Grupa ma podpisany kontrakt z wytwórnią Dance to the Radio, która wydała ich debiutancki album "Wait for Me" w maju 2007 roku. Co ciekawe, nie była to zwykła płyta, ale 12-calowy winyl oraz wersja do legalnego ściągnięcia ze strony internetowej. "Wait for Me" w pierwszym tygodniu dostało się na 3. miejsce brytyjskiego zestawienia płyt i rozeszło się w 180 tys. kopii. Na płycie znalazły się wcześniej wydane single, jak również nowe utwory, jak "Romantic Type" czy "Take Her Back". Japońska wersja płyty zawierała bonusowy kawałek "Let Go".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
You Know I Love You/Wait For Me	Pigeon Detectives	07.2006	93[1]	-	Dance To The Radio DTTR 015	[produced by Will Jackson]
I Found Out/Left Alone	Pigeon Detectives	11.2006	39[19]	-	Dance To The Radio DTTR 018	[produced by Will Jackson][written by Bowman, Main]
Romantic Type/You're Just No Good For Me	Pigeon Detectives	03.2007	19[4]	-	Dance To The Radio DTTR 026	[produced by Will Jackson][written by Bowman, Main]
I'm Not Sorry/Wouldn't Believe It	Pigeon Detectives	05.2007	12[16]	-	Dance To The Radio DTTR 029	[produced by Will Jackson][written by Bowman, Main]
Take Her Back	Pigeon Detectives	08.2007	20[22]	-	Dance To The Radio DTTR 034	[produced by Will Jackson][written by Best , Naylor , Bowman, Main , Wilson]
This Is An Emergency	Pigeon Detectives	05.2008	14[2]	-	Dance To The Radio DTTR 043	[produced by Stephen Street ][written by Main]
Everybody Wants Me/ Let's Stay Out Tonight	Pigeon Detectives	08.2008	51[5]	-	Dance To The Radio DTTR 045	[produced by Stephen Street ]
Say It Like You Mean It/The Power Of Love	Pigeon Detectives	11.2008	161[1]	-	Dance To The Radio DTTR 047	[produced by Stephen Street ][written by Main]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Wait For Me	Pigeon Detectives	06.2007	3[41]	-	Dance To The Radio DTTR 030	[platinum-UK][produced by Will Jackson ]
Emergency	Pigeon Detectives	06.2008	5[16]	-	Dance To The Radio DTTR 044	[gold-UK][produced by Stephen Street ]
Up, Guards And At 'Em!	Pigeon Detectives	04.2011	30[1]	-	Dance To The Radio DTTR0 65	[produced by Justin Gerrish]
We Met At Sea	Pigeon Detectives	05.2013	41[1]	-	Cooking Vinyl COOKCD 584	-

P.O.D.

P.O.D. jest zespołem prezentującym mocną muzykę zwaną przez krytyków nu-metalem. Jest to połączenie ciężkich brzmień z reggae, hip-hopem, hardcore, punk i latynoskiej muzyki. Jednak sami wykonawcy nie chcą szufladkować swojej twórczości. Każda płyta to eksperyment, ogniwo w ich muzycznej ewolucji. Zespół powstał w 1992 roku, w San Diego (tzw. Southtown) w stanie Kalifornia, z inicjatywy gitarzysty Marcosa Curiela i perkusisty Noaha 'Wuv' Bernardo. W krótkim czasie dołączyli do nich wokalista i frontman grupy Sonny Sandoval i basista Traa Daniels. Pełna nazwa zespołu brzmi PAYABLE ON DEATH - co w polskim wolnym tłumaczeniu oznacza opłacone śmiercią. W rzeczywistości jest to termin bankowy wiążący się z wypłacaniem pieniędzy po śmierci spadkobiercom, jednakże członkowie zespołu przyjęli inne znaczenie tego skrótu, mianowicie: dostajesz wypłatę po śmierci - idziesz do nieba. Symbolem pojawiającym się na ich płytach, plakatach, a nawet na ciele w postaci tatuażu jest znak Trójcy Świętej (ang. theTrinity). Chłopcy nie ukrywają swojej wielkiej wiary, jednak nie chcą być postrzegani jako zespół reprezentujący chrześcijańskiego rocka.
Na początku swojej kariery grali w punk-klubach jako support takich zespołów jak Green Day, Mighty Mighty Bosstones i Cypress Hill. Wraz z pomocą ojca Wuv'a założyli niezależną wytwórnię płyt Rescue Records. Dzięki niej wydali 3 płyty - 'Snuff the Punk', 'Brown', 'Live'. Po sukcesie 'Brown' (sprzedali ponad 30,000 płyt) zespołem zainteresowała się wytwórnia Atlantic Records. W sierpniu 1998 P.O.D. podpisało umowę z producentem tejże wytwórni Howardem Bensonem. Rok później wydali niezależny krążek 'Warriors Ep'.
W 1999 roku ukazał się też inny krążek , wydany już przez Atlantic 'The Fundamental Elements of Southtown', zawiera on 16 utworów, między innymi cover 'Bullet the Blue Sky' U2. Wielką popularnością cieszył się utwór 'Rock the Party (Off the Hook). Później w drodze do sławy przyspieszyli.
W 2000 roku pojawił się utwór 'School of Hard Knocks', który znalazł się na ścieżce dźwiękowej do filmu z Adamem Sandlerem 'Little Nicky'. Inne filmy, w których pojawiły się utwory P.O.D. to 'Any Given Sunday' (Whatever it takes') oraz 'Ready to Rumble'. A ostatnio także w drugiej części 'Matrix - Reaktywacja' z piosenką 'Sleeping Awake'. Zespół pojawił się także w TV między innymi w programie Jay'a Leno czy Davida Lettermana. Można było ich również usłyszeć w eterze u Howarda Sterna. Sonny pojawił się także w Politically Incorrect With Bill Maker.
P.O.D. zebrało wiele nagród, ale to nie pozwoliło im osiąść na laurach. W 2001 roku ukazało się 'Sattelite', krążek ten pozwolił im uzyskać nowych zwolenników (zwanych przez członków zespołu WOJOWNIKAMI (WARRIORS). Na płycie znajduje się 15 utworów, wśród nich najbardziej znane 'Youth of the Nation' i 'Alive'. Do współpracy zostali zaproszeni Eek-A-Mouse, H.R., a także Christian z Blindside. Wszystkie utwory zostały skomponowane pod wpływem emocji związanych z przeżyciami muzyków, na przykład Youth of the Nation'(utwór napisany pod wpływem tragedii w jednej z Amerykańskich Szkół) czy 'Thinking About Forever'(poświęcony zmarłej mamie Sonny'ego). Jak twierdzą chłopcy muzyka to nie puste dźwięki, lecz szczere uczucia. 'Satellite' sprzedało się w milionach egzemplarzy. Postanowiono, więc wypuścić specjalne wydanie tej płyty. Na rynku pojawiły się dwie edycje - pierwsza z nich z dodatkowym singlem 'Whatever It Takes'(pojawiła się tylko na rynku europejskim), druga zaś wzbogacona została o dodatki DVD (ta różniła się nie tylko zawartością, ale także nieco i okładką).
P.O.D. zagrało wiele koncertów, na których zgromadziły się rzesze WOJOWNIKÓW. Podczas każdego koncertu chłopcy dają z siebie wszystko i wiem (z własnego doświadczenia) jak potrafią być przyjaźni i mili dla swoich fanów. Pojawili się także i w Polsce, grali jako support przed Kornem w katowickim Spodku kilka lat temu. Twierdzą, iż siłę do dalszej działalności dają im Wojownicy, ich rodziny oraz Jah (Bóg).
W 2003 roku skład zespołu uległ nieco zmianie, Marcos Curiel postanowił rozpocząć nową drogę solo, zastąpił go Jason Truby. 4 Listopada wyszła najnowsza płyta zatytułowana Payable On Death. Zespół po raz kolejny pokazał, że zna się na muzyce.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Alive	P.O.D.	11.2001	19[15]	41[20]	Atlantic AT0 119CD	[written by P.O.D.][produced by Howard Benson,P.O.D.][2[1].Modern Rock Tracks]
Youth of the nation	P.O.D.	12.2001	36[2]	28[19]	Atlantic AT0 127CD	[written by P.O.D.][produced by Howard Benson][1[2].Modern Rock Tracks]
Boom /Rock the party	P.O.D.	05.2002	-	123[4]	Atlantic 85 372 [US]	[written by P.O.D.][produced by Howard Benson,P.O.D.][13[17].Modern Rock Tracks]
Satellite	P.O.D.	01.10.2002	120[1]	-	Atlantic AT 0139	[written by P.O.D.][produced by Howard Benson,P.O.D.][21[1].Modern Rock Tracks]
Sleeping awake	P.O.D.	06.2003	42[2]	-	Maverick W608	[written by P.O.D.][produced by Howard Benson,P.O.D.][14[9].Modern Rock Tracks]
Will you	P.O.D.	09.2003	68[2]	117[3]	Atlantic AT0 169CD	[produced by Howard Benson][12[16].Modern Rock Tracks]
Goodbye for Now	P.O.D. featuring Katy Perry	01.2006	-	48[2]	Atlantic	[written by Sonny Sandoval, P.O.D.][produced by Glen Ballard, P.O.D.][25.Modern Rock Tracks]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The fundamental elements of southtown	P.O.D.	09.1999	-	51[47]	Atlantic 83 216	[platinum-US][produced by Howard Benson]
Satellite	P.O.D.	09.2001	16[21]	6[71]	Atlantic 83 475	[3x-platinum-US][gold-UK][produced by Howard Benson]
Payable on death	P.O.D.	11.2003	162[1]	9[13]	Atlantic 83 676	[gold][produced by Howard Benson,P.O.D.]
Testify	P.O.D.	01.2006	-	9[5]	Atlantic 83 857	[Producer by Glen Ballard]
When Angels & Serpents Dance	P.O.D.	04.2008	-	9[5]	INO 42402	[Producer by Jay Baumgardner,P.O.D.]
Murdered Love	P.O.D.	07.2012	-	17[4]	Razor & Tie	[Producer by Howard Benson]
The Awakening	P.O.D.	08.2015	-	75[1]	Universal	[Producer by Howard Benson]

niedziela, 24 stycznia 2016

Historia UK Charts

Pierwsze zestawienie brytyjskich bestsellerów płytowych zostało opublikowane przez pismo muzyczne "New Musical Express" 14 listopada 1952 roku i obejmowało 12 najlepiej sprzedających się singli.Za ich podstawę służyła telefoniczna sonda z 20-tu największych wybranych sklepów z płytami.Tym ,który od początku sporządzał wyniki telefonicznej sondy był-Percy Dickins,zostając na tym stanowisku do 1960r.Historyczym ,bo pierwszym hitem #1 stała się piosenka Al Martino -"Here In My Heart".A oto jak wyglądałą lista nr 1:

1 Here In My Heart Al Martino
2 You Belong To Me Jo Stafford
3 Somewhere Along The Way Nat King Cole
4 Isle Of Innisfree Bing Crosby
5 Feet Up Guy Mitchell
6 Half As Much Rosemary Clooney
7 Forget Me Not Vera Lynn
7 High Noon Frankie Laine
8 Sugarbush Doris Day & Frankie Laine
8 Blue Tango Ray Martin
9 Homing Waltz Vera Lynn
10 Auf Wiedersehen Vera Lynn
11 Because You're Mine Mario Lanza
11 Cowpuncher's Cantata Max Bygraves
12 Walking My Baby Back Home Johnnie Ray

Lista przebojów szybko zyskała popularność na łamach prasy popularnej i szybko znalazła naśladowców,Record Mirror sporządza własne zestawienie od 1955r i Melody Maker w 1958r. Lista została rozszerzona do 20 pozycji 1 pażdziernika 1954r, a od 14 kwietnia 1956r ukazuje się jako Top 30.
Od 10 marca 1960r lista przebojów była kompilowana na podstawie sprzedaży płyt przez Record Retailer [przekształcony póżniej w Music Week], jednocześnie N.M.E. publikuje własną niezależną wersję ,przedrukowywanej przez Melody Maker i Disc & Music Echo .
Lista Record Retailer zawierała 50 pozycji,drukowana i przesyłana do sklepów przez Record Mirror-magazyn przemysłu płytowego do kwietnia 1992 roku.
Pierwsze zestawienie UK Album Charts ukazało się 8 listopada 1958r,a pozycję nr 1 był soundtrack z filmu "South Pacific".
1 stycznia 1964 odbywa się debiut TOP OF THE POPS ,telewizyjnego show ,którego głównymi autorami są artyści brylujący na UK Top Singles chart.Pierwszym prezenterem był Jimmy Saville,a jego gośćmi byli minn.The Rolling Stones i Beatles.Repertuar pierwszego programu stanowiły piosenki:ROLLING STONES - I Wanna Be Your Man, DUSTY SPRINGFIELD - I Only Want To Be With You, DAVE CLARK FIVE - Glad All Over, HOLLIES - Stay, SWINGING BLUE JEANS - Hippy Hippy Shake and THE BEATLES - I Want To Hold Your Hand [ówczeny #1 hit].
British Market Research Bureau rozpoczęła 12 lutego 1969r zbieranie danych ze sprzedaży płyt z 250 sklepów,na podstawie raportów przesyłanych przez te sklepy,powstała w ten sposób w pełni komercyjna lista na zamówienie Record Retailer i BBC.
W tym samym czasie zaczyna nadawać ze statku zakotwiczonego 3 mile od wybrzeża Essex,pierwsza piracka rozgłośnia radiowa-Radio Caroline,grająca w nieograniczonych ilościach [24 godziny na dobę] rock,nieobecny w ówczesnych oficjalnych mediach Zjednoczonego Królewstwa..Jej promotorem był irlandzki biznesmen Ronan O'Reilly.Olbrzymia popularność Radio Caroline to także wynik słabej jakości sygnału działającego Radia Luxemburg.
Dzień 26 stycznia 1967r zapisał się w historii,jako debiut na liście najdłużej się na niej utrzymującego nieprzerwanie singla.Była to piosenka Engelberta Humperdincka-"Release me",która spędziła na UK Charts 56 tygodni.
30 września 1967r ma miejsce premiera audycji radiowej w BBC 1 poświęconej aktualnemu notowaniu listy przebojów.Prowadził ją Tony Blackburn i z czasem stała się ona najchętniej słuchaną audycją na wyspach brytyjskich.
Na srebrny jubileusz UK Singles Charts, 14 listopada 1977r ukazuje się pierwsze wydanie The Guinness Book Of Hit Singles
.Od 5 maja 1978r British Market Research Bureau [BMRB] kompiluje 75 pozycji na liście przebojów.Kolejne powiększenie jej objętości tym razem do Top 100 ma miejsce 8 stycznia 1983r.Od maja 1991r na wskutek drastycznego spadku sprzedaży płyt,publikuje się Top 75,mimo oficjalnej nazwy Top 100.W tym samym roku [w lipcu] singiel Eveything I Do Bryana Adamsa stał się najdłużej utrzymującym się na pozycji #1 w historii [16].
4 stycznia 1983r Instytut Gallupa przejął od BMRB organizację listy i zautomatyzował sposób jej kompilacji.Pierwszym #1 wyłonionym w ten sposób był hit Renee and Renato's "Save Your Love".w lutym 1994r Gallupa w tej roli zastępuje firma Millward Brown ,wprowadzająca elektroniczny pomiar sprzedaży płyt.
The Official UK Charts Company [także jako Official UK Charts],jest spółką join ventures dwóch organizacji BARD i BPI,zarządzana przez Radę Nadzorczą reprezentowaną przez właścicieli sklepów muzycznych,wytwórni płytowych i środków masowego komunikowania.Dane ze sprzedaży dostarczane są z 6 500 największych sklepów posiadających łącznie 99% rynku sprzedaży singli,95% albumów i 80% rynku video. Przeciętna tygodniowa sprzedaż to 1.5mln singli i 2mln egz albumów,jej wynik ustalany jest po zamknięciu sprzedaży w sobotę i podawany oficjalnie następnego dnia.Większość nowych singli wprowadzanych jest do sklepów muzycznych w poniedziałek.W niedzielne popołudnie [w godzinach 4pm-7pm]zestawienie aktualnej listy przebojów przedstawia w swojej audycji [najchętniej słuchanej] radio BBC 1.Jej najsłynniejszymi prezenterami byli Mark Goodier i Bruno Brookes,którzy prowadzili tę audycję przez wiele lat,dopiero w 2003r Goodier został zamieniony przez Wesa Buttersa.
Głowne zestawienie Top 200 Singles jest kombinacją wyników sprzedaży płyt i kopiowanych z internetu,z której sporządzana jest lista Top 75 uważana za oficjalną listę przebojów [często używane jest zestawienie Top 100],chociaz dla zwykłej publiczności najbardziej interesujace jest zestawienie Top 40.

Kryteria kwalifikacji singli:

-singiel musi być wydany w jednym z następujących formatów: CD, DVD, Vinyl, Cassette i flexidisc.Nie kwalifikuje się Digital Compact Cassette i MiniDisc.
-wszystkie formaty muszą zawierać wiodącą ścieżkę jako stronę A lub remix z niej.
-single muszą posiadać wymaganą cenę minimalną
-każdy format singla nie może zawierać więcej niż trzy różne utwory,ale każdy z nich może występować w wielu wersjach
-maksymalna długość odtwarzania singla w trzech obowiązujących formatach nie może przekraczać 20 minut,jeśli więcej niż jeden utwór jest tytułowym i 40 minut ,gdy jeden utwór jest przedstawiony w kilku wersjach/remiksach.
-format "mini CD" jest akceptowany jako singiel,jeśli czas odtwarzania nie przekracza 10 minut i zawiera maksymalnie dwa utwory.Dotyczy to tzw. 5" CD,zaakceptowanych przy sporządzaniu listy przebojów w 2003r.

Ye-ye

Nurt muzyki pop wywodzący się z początku lat 60-tych z Francji,kanadyjskiego Quebecu i Hiszpanii.Jego nazwa pochodzi od okrzyku "yeah! yeah!".
Swój początek bierze od radiowego programu "Salut les copains", stworzonego przez Lucien Morisse i gospodarzem którego był Daniel Philippacci, który został po raz pierwszy zaprezentowany na antenie w grudniu 1959.Ten program osiągnął natychmiastowy sukces i jedna z jego części ( "le chouchou de la semaine" / "this week's sweetheart") stał się punktem wyjścia dla większości piosenkarzy yeye. Każdy utwór, który został przedstawiony jako chouchou dochodził do szczytu listy przebojów.Fenomen tego programu był kontynuowany w magazynie o tej samej nazwie publikowanym na rynku prasowym Francji,Niemiec,Hiszpanii i Włoch od 1962r.
Nurt yeye był unikalnym zjawiskiem z różnych powodów,po pierwsze był to pierwszy ruch muzyczny w którym główną role odgrywały kobiety,po drugie dotyczył głównie Europy [choć zyskał dużą popularność w Japonii].Dotyczył bardzo młodych dziewczyn,Gall miała 16 lat gdy wydała pierwszy album,17 gdy wygrała konkurs piosenki Eurowizji w Luksemburgu,młodzieńczo naiwnych,których problemy dotyczyły głównie nieszczęśliwej miłości,tak jak w piosence Françoise Hardy "Tous les garçons et les Filles" .
Wiodącą rolę wśród div yeye pełniła Sylvie Vartan.Poślubiła gwiazdę rocka Johnny Hallyday'a w 1965r i odbyła tournee po Ameryce i Azji.Dopiero w 1968r odeszła mentalnie od tego stylu nagrywając piosenkę "Jolie poupée" o dziewczynie, która ubolewa nad porzuconymi lalkami po jej dorastaniu.
Choć pochodzący z Francji, ruch yeye przetoczył się przez Europę Zachodnią.Jedną z pierwszych dam rocka we Włoszech w 1959r była Mina.W następnych latach będzie skłaniać się ku piosence środka.Jej rodaczka Rita Pavone jest typowym przykładem nastolatki stylu yeye.W Hiszpanii muzyka yeye skierowana była głównie przeciwko katolicyzmowi i choć przyjęła się tam nieco póżniej to cieszyła się dużym powodzeniem.W 1968r przedstawicielka tego kraju,Massiel wygrała piosenką "La La La" konkurs Eurowizji.
Mimo tego,że ten nurt zdominowany został przez dziewczyny,to nie można odmówić ważnej roli kilku mężczyzn,jak chociażby Serge Gainsbourg,który pisał piosenki dla większości wykonawców owego nurtu,wykonawcę romantycznych ballad Michela Polnareffa ["Love please love me"],Jacquesa Dutronc ["La fille du pere Noel"],czy najbardziej znanego przedstawiciela męskiego odłamu yeye,Claude'a François ["Belles, Belles, Belles"].

Najlepsi artyści na liście przebojów Hot 100 Billbard Singles 1955-2006

Objaśnienia

Zestawienie zawiera klasyfikację najlepiej sprzedawanych singli na amerykańskiej liście bestsellerów singlowych w latach 1955-2002 sporządzone w 50 rocznicę powstania tej listy przebojów.
Podstawą klasyfikacji były oczywiście pozycje danych piosenek na liście i tak za 1 miejsce w Hot 100 w każdym tygodniu przyznawano 100pkt [plus 10pkt za każdy dodatkowy tydzień na pozycji #1],2-gie 90pkt,3-cie 80pkt...91-100 10pkt.
Hot 100 Airplay- 1 miejsce 85pkt[plus 5pkt za każdy dodatkowy tydzień na pozycji #1], 2-gie 75pkt...61-75 10pkt.
Hot 100 Sales- 1 miejsce 40pkt[plus 10pkt za każdy dodatkowy tydzień na pozycji #1],2-gie 40pkt...41-75 5pkt.

1	Elvis Presley	9.406
2	Beatles	5.360
3	Elton John	5.045
4	Madonna	4.749
5	Mariah Carey	4.295
6	Stevie Wonder	4.278
7	James Brown	4.018
8	Michael Jackson	3.930
9	Janet Jackson	3.887
10	Rolling Stones	3.810
11	Aretha Franklin	3.782
12	Pat Boone	3.692
13	Rod Stewart	3.514
14	Marvin Gaye	3,475
15	Whitney Houston	3.471
16	Paul McCartney/Wings	3.349
17	Ray Charles	3.302
18	Beach Boys	3.274
19	Prince	3.252
20	Chicago	3.208
21	Fats Domino	3.182
22	Temptations	3.164
23	Neil Diamond	3.147
24	Ricky Nelson	3.117
25	Supremes	3.116
26	Connie Francis	3.076
27	Frank Sinatra	3.035
28	Bee Gees	3.030
29	Paul Anka	2.933
30	Dionne Warwick	2.905
31	Four Seasons	2.795
32	Billy Joel	2.761
33	Olivia Newton-John	2.793
34	Diana Ross	2.721
35	Nat “King” Cole	2.660
36	Brenda Lee	2.646
37	Daryl Hall & John Oates	2.645
38	R.Kelly	2.597
39	Perry Como	2.594
40	George Michael/Wham!	2.554
41	Kenny Rogers/First Edition	2.509
42	Miracles	2.444
43	Barbra Streisand	2.412
44	Bobby Vinton	2.401
45	Everly Brothers	2.373
46	Brook Benton	2.342
47	Gladys Knight & The Pips	2.320
48	Four Tops	2.292
49	Donna Summer	2.287
50	Sam Cooke	2.278
51	Platters	2.278
52	Andy Williams	2.254
53	Phil Collins	2.252
54	Jackie Wilson	2.194
55	Bobby Darin	2.154
56	Jackson 5/Jacksons	2.152
57	Cher	2.128
58	Bryan Adams	2.103
59	John Cougar Mellencamp	2.065
60	Linda Ronstadt	2.062
61	Johnny Mathis	2.054
62	Carpenters	2.045
63	Bon Jovi	2.025
64	Boyz II Men	2.030
65	Chubby Checker	2.013
66	Gloria Estefan/Miami Sound Machine	2.000
67	Kool & The Gang	1.990
68	Jefferson Airplane/Starship	1.979
69	Barry Manilow	1.915
70	Mary J.Blige	1.912
71	Usher	1.898
72	Roy Orbison	1.886
73	Puff Daddy	1.881
74	Dion	1.870
75	Bob Seger	1.865
76	Neil Sedaka	1.858
77	Heart	1.856
78	Jay-Z	1.854
79	Earth ,Wind & Fire	1.852
80	Glenn Campbell	1.832
81	Herb Alpert/Tijuana Brass	1.831
82	John Denver	1.826
83	Aerosmith	1.817
84	Fifth Dimension	1.810
85	Lionel Richie	1.800
86	Celine Dion	1.787
87	Isley Brothers	1.773
88	U2	1.758
89	Tim McGraw	1.749
90	Johnny Cash	1.741
91	Tommy James & The Shondells	1.735
92	Patti Page	1.714
93	Nelly	1.707
94	Spinners	1.686
95	Three Dog Night	1.668
96	Eagles	1.667
97	Drifters	1.666
98	Fleetwood Mac	1.665
99	Huey Lewis & The News	1.662
100	Impressions	1.641

Najlepsi artyści na listach przebojów singlowych UK Chart Singles 1952-2006 wg. sprzedaży płyt

Objaśnienia

pozycja/artysta/sprzedaż w egz.

 1 - Cliff Richard - 20,969,006
2 - The Beatles - 20,799,632

3 - Elvis Presley - 19,293,118

4 - Madonna - 14,562,856

5 - Elton John - 13,475,063

6 - Michael Jackson - 11,310,958

7 - Queen - 10,334,713
8 - Abba - 10,004,039

9 - Paul McCartney - 9,781,603
10 - David Bowie - 9,392,410
11 - Rod Stewart - 9,046,492

12 - The Rolling Stones - 8,348,470

13 - Kylie Minogue - 7,994,130
14 - Stevie Wonder - 7,614,227
15 - Spice Girls - 7,507,213
16 - Shakin' Stevens - 7,108,330

17 - Whitney Houston - 6,993,105
18 - The Bee Gees - 6,943,851
19 - George Michael - 6,819,419
20 - Status Quo - 6,727,822
21 - Boney M - 6,587,018
22 - Slade - 6,520,171
23 - Olivia Newton John - 6,493,006
24 - Blondie - 6,456,881
25 - Boyzone - 6,435,711
26 - Oasis - 6,225,785

27 - UB40 - 5,997,222
28 - Tom Jones - 5,892,220
29 - Celine Dion - 5,683,264
30 - The Police - 5,617,175
31 - Madness - 5,564,459
32 - Diana Ross - 5,326,780
33 - Wham - 5,298,431
34 - Adam Ant - 5,296,965
35 - The Jam - 5,094,055
36 - Frankie Goes to Hollywood - 5,008,067

37 - Robbie Williams - 4,973,227
38 - Pet Shop Boys - 4,913,655
39 - Phil Collins - 4,889,059
40 - Wet Wet Wet - 4,877,328
41 - Duran Duran - 4,846,531
42 - Everly Brothers - 4,827,957
43 - Shadows - 4,793,537
44 - Westlife - 4,726,116
45 - Gary Glitter - 4,717,834
46 - Engelbert Humperdinck - 4,710,328
47 - U2 - 4,663,427
48 - Bryan Adams - 4,614,135
49 - Frank Sinatra - 4,597,630
50 - Hollies - 4,597,450
51 - Hot Chocolate - 4,441,955
52 - Take That - 4,426,566
53 - Prince - 4,415,596
54 - Mariah Carey - 4,409,607
55 - Steps - 4,408,499
56 - Donna Summer - 4,389,529
57 - Janet Jackson - 4,359,645
58 - E L O - 4,241,169
59 - Cher - 4,080,650
60 - Erasure - 4,077,372

Call It Stormy Monday (But Tuesday Is Just as Bad)

Historia

Sztormowy poniedziałek ale wtorek jest jak samo zło

Środa jeszcze gorsza a czwartek to nieszczęście

Orzeł lata w piątek a w sobotę będę grał

W niedzielę idę do kościoła, klęknę by się pomodlić.

Bluesa tego napisał i nagrał w 1947 roku T-Bone Walker.
Walker pierwotnie nazwał go Stormy Monday Blues. Spowodowało to kolizję nazw z wcześniejszym utworem o takim samym tytule, autorstwa Earla Hinesa i Billy Eckstine`a, który to utwór w 1942 roku osiągnął 1. miejsce na liście hitów R & B.
Walker zmienił tytuł chociaż dzisiaj Stormy Monday jest kojarzony jednoznacznie z jego kompozycją.
Blues ten jest świetnym utworem. Prezentuje wyraźnie odrębności bluesa teksańskiego od chicagowskiego. Przede wszystkim, mimo typowo bluesowej formy, słychać wyraźnie jazzowe akordy i styl gry, znacznie łagodniejszy akompaniament gitarowy oraz solo gitarowe mające cechy improwizacji. Zwłaszcza tego rodzaju solo w chicagowskim bluesie nie stosowano.
Pierwsze nagranie zostało wydane przez Black & White Records w Los Angeles. T-Bone grał na gitarze elektrycznej, a pięknie przygrywał na trąbce Teddy Buckner.
Blues wszedł do 10 najlepszych hitów R & B w 1948 roku na piąte miejsce. Płyta rozeszła się po kraju i zrobiła bardzo duże wrażenie na bluesmanach z Chicago, Memphis czy z Delty. Było to jeszcze przed wydaniem pierwszych nagrań Muddy`ego Watersa z gitarą elektryczną. B.B. Kinga właśnie Stormy Monday skłonił do gry na gitarze elektrycznej, a także do solówek gitarowych w swoich własnych utworach. Riffy B.B. Kinga stały się jego znakiem firmowym i zapewniły mu sławę jako świetnemu gitarzyście.
T-Bone Walker nagrywał Stormy Monday jeszcze dwa razy w 1959 i 1973 roku. Utwór był tak bardzo związany z Walkerem, że musiał go wykonywać praktycznie na wszystkich koncertach.
Piosenka została w Ameryce spopularyzowana przez Allman Brothers Band, który włączył nagranie live do klasycznego albumu At Fillmore East z 1971 roku. W Europie grupa ta nigdy nie osiągnęła uznania, co dla fanów z USA jest niezrozumiałe.
Stormy Monday wykonywało i nagrało całe mnóstwo bardzo dobrych artystów, jak np. Albert King, Eva Cassidy, Question Mark and the Mysterians, Jethro Tull, Eric Clapton, John Mayall, Cream, Lou Rawls i B.B. King.
W 1988 roku Mike Figgis nakręcił film pt. Stormy Monday. W czołówce tytułowy blues jest śpiewany przez B.B. Kinga.
W music boxie dwa nagrania T-Bone Walkera - pierwsze z debiutu, drugie z 1959 roku, wyraźnie rytm&bluesowe.

Z kolei Elmore James to czysty wprost styl chicagowski. Żadnego tam solo gitarowego i technika slide jako żywo.

[http://blueslover.salon24.pl]

Covery piosenki na listach przebojów:


 T-Bone Walker  SP. I Know Your Wig Is Gone/Call It Stormy Monday But

 Tuesday Is Just As Bad    01.1948r  Black & White 122


inne wykonania
 

Jimmy Witherspoon SP. You're Cheating Heart/Call It Stormy Monday But Tuesday Is Just As Bad  .1960 Kent 45x343
Pat Boone LP.This and That   .1960
Nancy Wilson  LP.Something Wonderful  10.1960  
Bobby Bland  SP.Stormy Monday Blues/I Know Your Wig Is Gone  .1962 Duke 355
John Hammond  LP.Mirrors   .1967

Tekst piosenki:

They call it stormy Monday, but Tuesday's just as bad
They call it stormy Monday, but Tuesday's just as bad
Wednesday's worse, and Thursday's also sad

Yes the eagle flies on Friday, and Saturday I go out to play
Eagle flies on Friday, and Saturday I go out to play
Sunday I go to church, then I kneel down and pray

Lord have mercy, Lord have mercy on me
Lord have mercy, my heart's in misery
Crazy about my baby, yes, send her back to me

Blood Sweat & Tears

BLOOD SWEAT AND TEARS-jazz-rockowe brzmienie tej pionierskiej w swym gatunku grupy stanowiło ożywczą odmianę w zdominowanej przez dźwięk gitar muzyce rockowej końca lat 60. W wielu imponujących składach zespołu znaleźli się (między innymi): David Clayton-Thomas (właśc. David Thomsett. ur. 13.09.1941 r. w Surrey, Anglia, śpiew), Al Kooper (ur. 5.02.1944 r. w Nowym Jorku; klawisze), Steve Katz (ur. 9.05.1945 r. w Nowym Jorku gitara), Randy Brecker (ur. 27.11.1945 r. w Filadelfii w stanie Pensylwania; trąbka), Dick Halligan (ur. 29.08.1943 r. w Nowym Jorku; puzon, flet, klawisze), Fred Lipsius (ur. 19.11.1944 r. w Nowym Jorku; saksofon altowy, fortepian), Bobby Colomby (właśc. Robert Gołąbek, ur. 20.12.1944 r. w Nowym Jorku; perkusja), Jim Fiedler (ur. 4.10.1947 r. w Denton w stanie Texas; bas), Lew Soloff(ur. 20.02.1944 r. w nowojorskiej dzielnicy Brooklyn; trąbka). Chuck Winfield (ur. 5.02.1943 r. w Monessen w stanie Pensylwania, USA; trąbka), Jerry Hyman (ur. 19.05.1947 r. w nowojorskiej dzielnicy Brooklyn, USA; trąbka) oraz Dave Bargeron (ur. 6.09.1942 r. w Athol w stanie Massachusetts, USA; trąbka).

Założenie zespołu było pomysłem Ala Koopera - razem z Katzem (obaj z grupy Blues Project) stworzyli potwora, który ich wkrótce przerósł. Zaraz po nagraniu debiutanckiego albumu, Child Is Father To The Man, na którym znalazły się dwa jego najlepsze utwory "I Can't Quit Her" i "My Days Are Numbered", Kooper odszedł z zespołu. Jakość albumu psuły dalekie od doskonałości wokale.
Najlepszą dużą płytą grupy było jej drugie dzieło, Blood Sweat And Tears, na którym partie wokalne wziął na swoje barki David Clayton-Thomas. Z perspektywy lat album ten odznacza się świetnym doborem utworów i świeżym brzmieniem. Kooper bardzo dużo stracił, nie biorąc bezpośredniego udziału w jego nagraniu, a tylko w pracy nad aranżacjami. Płyta odniosła olbrzymi sukces, przez wiele tygodni zajmując pierwsze miejsce i przez dwa lata nie schodząc z amerykańskiej listy albumów. W tym czasie sprzedała się w milionach egzemplarzy, zdobyła nagrodę "Grammy", a trzy spośród zawartych na niej utworów stały się światowymi przebojami: "You've Made Me So Very Happy", "Spinning Wheel" i "And When I Die".
Kolejne dwie duże płyty też odniosły znaczny sukces, ponownie proponując tak samo odważne aranżacje na instrumenty dęte, sporadyczne ostre solówki gitarowe i przede wszystkim śpiewane bez wysiłku, zachrypnięte wokalizy Claytona-Thomasa. W sierpniu 1970 r. grupa wystąpiła w Polsce. Po wydaniu BS&T4 Clayton-Thomas rozpoczął karierę solową, co zapoczątkowało prawdziwy korowód wokalistów w zespole. Wśród nich pojawił się m.in. dawny członek grupy White Trash Edgara Wintera - Jerry La Croix (ur. 10.10.1943 w Aleksandrii w stanie Luizjana, USA).

Zespół nigdy już nie odzyskał dawnej sławy , czar prysł, nawet mimo powrotu po trzech latach Claytona-Thomasa. Płyta New City zapisała się znacząco na liście albumów w USA, ale zespół ostatecznie przeszedł do kręgu wykonawców grających w restauracjach. Reaktywował się na krótko w 1988 r., wykonując dawne utwory.

Ponownie wraz z Claytonem-Thomasem wystąpił w marcu 1992 r. na festiwalu we Francji. W marcu 1993 r., w 25. rocznicę wydania albumu Child Is Father.... Kooper, Lipsius, Brecker, Fiedler, Katz, Soloff i Malone zagrali dwa koncerty w Nowym Jorku, jednak nazwa BS&T ze względów prawnych nie pojawiła się na plakatach. Blood Sweat And Tears zasługują na ważne miejsce w historii rocka jako innowatorzy i śmiali propagatorzy jazz-rocka.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You' ve made me so very happy/Blues-Part II	Blood Sweat & Tears	03.1969	35[6]	2[13]	Columbia 44 776	[gold][Writers : Brenda Holloway / Patrice Holloway / Frank Wilson / Berry Gordy Jr. ][ Producer : James William Guercio ]
Spinning wheel/More and more	Blood Sweat & Tears	05.1969	-	2[13]	Columbia 44 871	[gold][1[2].Adult Contemporary Chart][Written by: D.C. Thomas][Produced by: J.W. Guercio, Arranged by Blood, Sweat & Tears]
And when i die/Sometimes in winter	Blood Sweat & Tears	10.1969	-	2[13]	Columbia 45 008	[gold][Written by: Laura Nyro][Produced by: J.W. Guercio]
Hi -de-ho/The battle	Blood Sweat & Tears	08.1970	-	14[8]	Columbia 45 204	[Written by: C. King-G. Goffin ][Produced by: Roy Halee-Bobby Colomby ]
Lucretia McEvil/Lucretia's reprise	Blood Sweat & Tears	10.1970	-	29[7]	Columbia 45 235	[Written by: D.C. Thomas][ Produced by: B. Colomby-R. Halee]
Go down gamblin'/Valentine's day	Blood Sweat & Tears	07.1971	-	32[8]	Columbia 45 427	[Written by: D.C. Thomas][ Produced by: Don Heckman, Bobby Colomby, Roy Halee]
Lisa ,listen to me/Cowboys and Indians	Blood Sweat & Tears	10.1971	-	73[6]	Columbia 45 477	[written by Clayton-Thomas, David/Halligan, Dick ][produced by Don Heckman, Roy Halee, Bobby Colomby]
So long dixie/Alone	Blood Sweat & Tears	09.1972	-	44[11]	Columbia 45 661	[written by Mann, Barry/Weil, Cynthia ][produced by Bobby Colomby]
Can't move no mountains/Velvet	Blood Sweat & Tears	12.1972	-	103[4]	Columbia 45 755	[written by John, Robert/Gately, Michael][produced by Bobby Colomby]
Tell me that i' m wrong/Rock reprise	Blood Sweat & Tears	06.1974	-	83[4]	Columbia 46 059	[written by Patricia Cosby][produced by Henry Cosby]
Got to get you into my life/Naked man	Blood Sweat & Tears	06.1975	-	62[6]	Columbia 10 151	[written by Lennon, John/McCartney, Paul ][produced by Jimmy Ienner]
You're the one/Heavy blue	Blood Sweat & Tears	11.1976	-	106[1]	Columbia 10 400	[6.Adult Contemporary Chart][written by Clayton-Thomas, David/Smith, William D. "Smitty" ][produced by Bob James]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Child is father to the man	Blood Sweat & Tears	02.1968	40[1]	47[55]	CBS 9619	[gold-US][produced by John Simon]
Blood Sweat & Tears	Blood Sweat & Tears	02.1969	15[8]	1[7][109]	CBS 9720	[4x-platinum-US][produced by James William Guercio][Grammy 1969-Album of Year]
Blood Sweat & Tears III	Blood Sweat & Tears	06.1970	14[12]	1[2][41]	CBS KC 30 010	[gold-US][produced by Bobby Colomby, Roy Halee]
B,S & T IV	Blood Sweat & Tears	06.1971	-	10[23]	Columbia CK 30 590	[gold-US][produced by Don Heckman, Bobby Colomby, Roy Halee]
Greatest hits	Blood Sweat & Tears	02.1972	-	19[27]	Columbia CQ 31 170	[2x-platinum-US][produced by Bobby Colomby, James William Guercio, Roy Halee, John Simon]
New blood	Blood Sweat & Tears	10.1972	-	32[17]	CBS KC 31 780	[produced by Bobby Colomby]
No sweat	Blood Sweat & Tears	08.1973	-	72[12]	Columbia 32 810	[produced by Steve Tyrell]
Mirror imagine	Blood Sweat & Tears	08.1974	-	149[6]	CBS KC 32 929	[produced by Henry Cosby]
New city	Blood Sweat & Tears	05.1975	-	47[13]	CBS PC 33 484	[Producers: Jimmy Ienner ]
More than ever	Blood Sweat & Tears	08.1976	-	165[3]	Columbia AL 34 233	[produced by Bob James]