Lemonescent

Lemonescent to szkocki girlsband założony w 2002 roku. Zespół odniósł sukces w rodzinnej
Szkocji, wprowadzając pięć utworów do pierwszej dwudziestki szkockiej listy przebojów (z czego dwa znalazły się w pierwszej piątce), a także trzy single do pierwszej czterdziestki brytyjskiej listy przebojów (UK Singles Chart) w latach 2002–2005. Mimo pewnego sukcesu komercyjnego, w 2003 roku grupa znalazła się w centrum kontrowersji, gdy jeden z jej singli został wykluczony z notowań z powodu podejrzeń o masowy wykup egzemplarzy w celu sztucznego zawyżenia pozycji na liście. Ich debiutancki album nie trafił na listy przebojów ani w Szkocji, ani w Wielkiej Brytanii, a skład zespołu zmieniał się kilkakrotnie, zanim grupa ostatecznie zakończyła działalność w 2005 roku. 

 W skład zespołu wchodziły: Lisa Rose (2002–2003), Nikki MacLachlan (2002–2004), Sarah Cassidy (2002–2004), Shonagh Strachan (2002–2004), Leona Skimming (2003–2004) oraz Emma Cassidy (2003–2004). 

 Zespół Lemonescent powstał w wyniku przesłuchań zorganizowanych przez Iaina MacDonalda - byłego członka i autora piosenek grupy Johnny Hates Jazz. Wybrał on osiem dziewcząt, a następnie zawęził skład do czterech osób: wokalistki i mistrzyni tańca Lisy Rose Harrison, byłej kelnerki Nikki MacLachlan, wokalistki i tancerki Sarah Cassidy oraz Shonagh Strachan. Zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Supertone Records (dystrybuowaną przez Universal Music) i przyjął nazwę Lemonescent. 17 czerwca 2002 roku grupa wydała swój pierwszy singiel „Beautiful” (utwór ten został pierwotnie nagrany i wydany w 1991 roku przez zespół Iaina, Purely Physical, z udziałem prezenterki telewizyjnej Jenny Powell w roli wokalistki). Teledysk do piosenki nakręciła firma Brighter Pictures w zamku Culzean Castle, a za reżyserię odpowiadał Gavin Hay. Utwór dotarł do 70. miejsca brytyjskiej listy przebojów (UK Singles Chart).

  W 2002 roku wystąpiły na festiwalu Irn Bru Live + Loud. 29 października 2002 roku wydały swój drugi singiel „Swing My Hips (Sex Dance)”, któremu towarzyszył odważny teledysk; wideo przedstawiało wokalistki w obcisłych dżinsowych szortach myjące samochód (scena inspirowana kultowym filmem *Nieugięty Luke*). Utwór ten poradził sobie nieco lepiej, docierając do 48. miejsca na brytyjskiej liście przebojów i zajmując szczyt zestawienia „Beat” magazynu *DJ*. W marcu 2003 roku wydały trzeci singiel, „Help Me Mama”, który uplasował się na 36. pozycji, zapewniając im pierwszy w karierze przebój w pierwszej czterdziestce brytyjskiej listy; krótko po tym sukcesie Harrison opuściła grupę. Powodem jej odejścia były nieporozumienia z menedżerem dotyczące brzmienia zespołu. Po odejściu z grupy Lisa spotkała się z kilkoma negatywnymi uwagami ze strony menedżera.  

Po odejściu Harrison pozostałe członkinie przeprowadziły przesłuchania w poszukiwaniu następczyni, ostatecznie przyjmując do składu dwie nowe osoby: Emmę Cassidy (kuzynkę Sarah) oraz Leonę Skimming. Czwarty singiel zespołu (i pierwszy z udziałem nowych członkiń, Emmy i Leony), zatytułowany „Cinderella”, ukazał się w czerwcu 2003 roku i zadebiutował na 31. miejscu brytyjskiej listy przebojów, stając się ich największym sukcesem w karierze. W przerwach między premierami kolejnych nagrań zespół koncertował w różnych zakątkach Wielkiej Brytanii, ruszył w trasę z boysbandem Triple 8 oraz wystąpił podczas meczu piłkarskiego Szkocja–Litwa na stadionie Hampden Park w październiku 2003 roku.

  Piąty singiel, „Unconditional Love”, wydany we wrześniu 2003 roku, zapowiadał się na ich największy przebój - w notowaniach śródtygodniowych (tzw. *midweeks*) dotarł do 20. miejsca - jednak został usunięty z listy z powodu podejrzeń o manipulację wynikami poprzez masowe wykupywanie egzemplarzy. Organizacja Official Charts Company potwierdziła, że ​​setki egzemplarzy singla kupowano hurtowo w Glasgow i okolicach.Zespół wydał swój debiutancki album, *Unconditional Love*, w październiku 2003 roku. Płyta sprzedawała się słabo i nie trafiła na listy przebojów. W 2004 roku grupa występowała jako support przed Atomic Kitten podczas ich trasy koncertowej po Wielkiej Brytanii, a także wzięła udział w wydarzeniu D-Code 2004, którego celem było ostrzeganie młodzieży przed zagrożeniami związanymi z alkoholem, narkotykami i paleniem. Do innych działań charytatywnych należał udział w marszu „Go Yellow” w Glasgow, w ramach którego zespół dał koncert zbierający fundusze na cel akcji.  

Ich ostatnim singlem był cover utworu „All Right Now” zespołu Free; teledysk do tej piosenki nakręcono w Egipcie. Utwór wzbudził zainteresowanie stacji telewizyjnych, co zaowocowało występami w programach takich jak *Top of the Pops Saturday*, *Top of the Pops 2* i *The Saturday Show* (BBC) czy *The Chart Show* (ITV), jednak na brytyjskiej liście przebojów (UK Singles Chart) dotarł jedynie do 37. miejsca. W trakcie promocji singla menedżer zespołu wdawał się w liczne spory z przedstawicielami stacji radiowych (z których część w odwecie odmawiała emisji utworu), a także z członkami grupy i fanami, co mogło przyczynić się do słabego wyniku na listach przebojów. 

Niedługo potem, w 2004 roku, z zespołu odeszła Skimming, powołując się na „różnice artystyczne”, przez co grupa ponownie stała się kwartetem. Zespół kontynuował występy podczas imprez promocyjnych, prezentując dwa nowe utwory („Model Life” i „Make My Fantasy Come True”), które jednak nigdy nie zostały oficjalnie wydane, a plany dotyczące drugiego albumu porzucono. Wkrótce potem odeszła również Strachan, w wyniku czego grupa skurczyła się do trio. Zespół Lemonescent rozpadł się na początku 2005 roku; Sarah Cassidy wyjaśniła wówczas: „To nie mogło już dłużej trwać, więc postanowiłyśmy zakończyć działalność”. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Beautiful	Lemonescent	06.2002	70[1]	-	Supertone SUPTCD 1	[written by Iain MacDonald][produced by Iain MacDonald]
Swing My Hips (Sex Dance)	Lemonescent	11.2002	48[1]	-	Supertone SUPTCD 2	[written by Iain MacDonald][produced by Terminalhead]
Help Me Mama	Lemonescent	04.2003	36[1]	-	Supertone SUPTCD 4	[written by Audrey Paterson, Iain MacDonald , Wendy Paterson][produced by Iain MacDonald]
Cinderella	Lemonescent	06.2003	31[1]	-	Supertone SUPTCD 8	[written by Audrey Paterson, Iain MacDonald , Wendy Paterson][produced by Iain MacDonald]
All Right Now	Lemonescent	07.2004	37[2]	-	Supertone SUPTCD 11	[written by Andy Fraser,Paul Rodgers][produced by Iain MacDonald]

Dino Lenny

Dino Lenny (właśc. Dino Anthony Lanni) to włoski DJ, wokalista, producent muzyczny
i właściciel wytwórni płytowej (Frenetica), aktywny na scenie muzyki tanecznej od ponad 30 lat.  Lenny, który zdobywał doświadczenie, występując w największych europejskich klubach - takich jak Axis, Space, Amnesia, Goa, The Egg czy Ministry of Sound -osiągnął sukces dzięki remiksom i współpracy z takimi wykonawcami jak INXS, Planet Funk, Underworld, The Housemartins, Scissor Sisters i wielu innych.

  W 1999 roku Dino Lenny wraz ze swoim partnerem muzycznym Michele Guidim - jako członkowie krótkotrwałego projektu Atlantis ITA -wydali utwór „In The Next Life”. Był to remiks piosenki „So Get Up” - kompozycji opartej na recytowanym tekście, stworzonej w 1992 roku przez kalifornijskiego twórcę Ithakę (znanego również jako Ithaka Darin Pappas). Utwór, wykorzystujący oryginalną partię wokalną Ithaki z 1992 roku, znalazł się na ścieżce dźwiękowej brytyjskiego thrillera *Sorted* (2000) w reżyserii Alexandra Jovy’ego, obok muzyki takich sław jak Leftfield, Morcheeba, Public Enemy, Elvis Presley czy Depeche Mode. Piosenka towarzyszyła napisom końcowym filmu, wieńcząc całą produkcję kwestią a cappella wypowiedzianą przez Ithakę Darina Pappasa: „I'll See You In The Next Life” („Do zobaczenia w następnym życiu”).

 Choć inne wersje „So Get Up” pojawiały się już wcześniej na brytyjskich listach przebojów - w 1995 roku (na 84. miejscu jako remiks Underground Sound of Lisbon) oraz w 1997 roku (na 17. miejscu jako „Get Up! Go Insane” w opracowaniu Stretch & Vern) - to dzięki wykorzystaniu w filmie, utrzymana w nowoczesnym stylu trance interpretacja autorstwa Atlantis ITA („In The Next Life”) sprawiła, że ​​utwór po raz trzeci trafił na brytyjską listę przebojów, zajmując w maju 2001 roku 96. miejsce. Po tym, jak jego utwór znalazł się w zestawieniu „Essential New Tunes” w audycji Pete’a Tonga na antenie BBC Radio 1, Lenny rozpoczął w 2005 roku karierę wokalną. Brytyjska prasa określiła jego styl jako mieszankę twórczości zespołów Talking Heads i Ian Dury. Następnie Lenny został zaproszony przez Hardage’a do udziału w projekcie, w którym uczestniczyli również Jocelyn Brown, Maxi Priest, Level 42 oraz Peter Gabriel. 

W 2007 roku Lenny wydał singiel „Feels Like Home” we współpracy z Meckiem, który odpowiadał za produkcję (wraz z Simonem Duffym) oraz wokal. Utwór trafił do pierwszej czterdziestki brytyjskiej listy przebojów (UK Singles Chart) i znalazł się na głównej liście odtwarzania (tzw. A-list) stacji BBC Radio One. Piosenka ta została wykorzystana w oprawie muzycznej wydarzenia otwierającego stadion Wembley -finału Pucharu Anglii (FA Cup) pomiędzy Manchesterem United a Chelsea. Kilka miesięcy później Madonna wykorzystała „Feels Like Home” w mashupie z utworem „Like a Prayer”, tworząc kompozycję „Feels Like a Prayer”. Wykonywała tę nową wersję w 80 krajach na całym świecie podczas trasy koncertowej Sticky & Sweet Tour w latach 2008–2009.

  Lenny stworzył remiks utworu „Get Involved” Missy Elliott i Timbalanda dla wytwórni Ministry Of Sound oraz „Static Revenger” dla Toolroom, a wkrótce  wyda swój nowy album *Music Is Killing Piracy*. Płyta zawierać będzie utwory nagrane we współpracy z takimi artystami jak Tiësto, Mark Knight, Benny Benassi, TV Rock, Francesco Farfa, Piatto, Meck, Jose Amnesia oraz jego partner muzyczny Simon Duffy. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I Feel Stereo	Dino Lenny	05.2002	60[2]	-	Incentive CENT 40	[written by Andrea Doria, Dino Lenny][produced by Dino Lenny]
Change The World	Dino Lenny Vs The Housemartins	05.2003	51[2]	-	Free 2 Air 0146680	[written by Anthony Matthew Key, Doria, Ian Peter Cullimore, Lanni, Paul Heaton][produced by Andrea Doria, Dino Lenny]

Phillip Leo

 Philip Ernest Pottinger (ur. 29 kwietnia 1967r), znany pod pseudonimem Phillip Leo,
to brytyjski piosenkarz, autor tekstów i producent muzyczny wykonujący muzykę reggae. Jest najmłodszym z pięciorga dzieci jamajskich rodziców, wychowanych w południowym Londynie.

  Leo jest powszechnie znany ze współpracy z C.J. Lewisem, który na początku lat 90-tych odniósł sukces na rynku muzyki popularnej (tzw. crossover). Obaj od dzieciństwa dzielili pasję do muzyki i zdecydowali się na karierę w tej branży. Pierwsze kroki muzyczne Leo stawiał w szkole Roger Manwood School, grając w szkolnym zespole *steel band*, co pozwoliło mu opanować grę zarówno na zestawie perkusyjnym, jak i na instrumentach klawiszowych.  

Swoją zawodową przygodę z muzyką rozpoczął jako autor piosenek, po tym jak przedstawił wytwórni Fashion Records swoje pierwsze, 90-minutowe demo. Wytwórnia była pod wrażeniem materiału; gdy zapytano Leo, czy ma więcej nagrań, „w ciągu tygodnia nadeszły dwie kolejne kasety!”. Niektóre utwory z tych wczesnych dem stały się przebojami w wykonaniu czołowych brytyjskich artystów, takich jak Janet Lee Davis („Two Timing Lover”), Peter Spence („Crazy Feeling”) czy Nerious Joseph („Show The World” oraz „She Gone And Left Me”).  

Długoletni współpracownik Leo, Lewis, odpowiadał za partie wokalne w stylu DJ-skim w utworach reggae, które trafiły na szczyty list przebojów: „Why Do Fools Fall In Love?” (1989) oraz „Good Thing Going” (1990). W 1993 roku Leo nagrał urzekający utwór „Hypnotic Love”, w którym w sekcji ragga gościnnie wystąpił jego muzyczny partner. Wkrótce po tym sukcesie Lewis podpisał kontrakt z dużą wytwórnią, uwzględniający udział Leo jako współproducenta; duet wydał następnie serię przebojów łączących różne gatunki muzyczne. 

 Po sukcesach z Lewisem, Leo spróbował swoich sił w stylistyce R&B, wydając w 1994 roku utwór „Second Chance”, który jednak nie odniósł powodzenia. Artysta zawsze wykazywał chęć poszerzania repertuaru niezależnie od gatunku, choć jego zapał nie spotkał się z przychylnym przyjęciem; mimo to nadal działa w branży i cieszy się dużą sympatią.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Second Chance	Phillip Leo	07.1994	57[2]	-	EMI CDEM 327	[written by Phillip Leo][produced by Phillip Leo]
Thinking About Your Love	Phillip Leo	03.1995	64[2]	-	EMI CDEM 358	[written by Rodney Skipworth & Phil Turner ][produced by Phillip Leo]

Les Rythmes Digitales

 Projekt Jacquesa Lu Conta o nazwie Les Rythmes Digitales jest bliższy twórczości francuskich
przedstawicieli nurtu nu-disco, takich jak Daft Punk, niż dokonaniom innych artystów związanych z wytwórnią Wall of Sound; stanowi on pomost między synth-popem - gatunkiem typowym dla wczesnych lat 80-tych -a bardziej współczesnymi stylami, jak acid house czy trip-hop. 

W rzeczywistości Lu Cont jest jednak Brytyjczykiem; urodził się jako Stuart Price w rodzinie mieszkającej w Reading, podczas gdy jego rodzice przebywali na wakacjach w Paryżu. Oboje byli pianistami klasycznymi, lecz Stuart już w młodym wieku zafascynował się dwoma filarami muzyki elektronicznej: grupą Kraftwerk oraz Afriką Bambaatą. Zainteresował się również twórczością wybitnych francuskich pionierów elektroniki, takich jak Pierre Henry i Jean-Jacques Perrey, a jako nastolatek zaczął eksperymentować z syntezatorami. Mark Jones z brytyjskiej wytwórni Wall of Sound Recordings otrzymał od osób trzecich taśmę demo Price’a, zaprosił go do współpracy, a nawet wymyślił dla niego francusko brzmiący pseudonim (stało się to na lata przed tym, jak francuskie pochodzenie stało się atutem w świecie muzyki dzięki sukcesom Daft Punk czy Air). 

Pierwszym singlem Les Rythmes Digitales był wydany w 1996 roku, przesycony energią electro utwór „Kontakte”, po którym wkrótce ukazał się debiutancki album *Liberation*. Przy tworzeniu drugiego singla dla Wall of Sound Price ponownie czerpał inspirację z muzyki, która go ukształtowała; „Jacques Your Body (Make Me Sweat)” to utrzymany w stylu acid-disco, rozbudowany utwór, którego tytuł stanowił błyskotliwą grę słów nawiązującą do przeboju Steve’a „Silka” Hurleya - gwiazdy sceny house z Chicago- sprzed dekady.  

Price rozpoczął rezydenturę jako DJ, grając hity lat 80-tych, a także przygotował kilka remiksów klasyków tamtej dekady, takich jak „(We Don't Need This) Fascist Groove Thang” grupy Heaven 17 czy „Addicted to Love” Roberta Palmera, oraz utworów innych artystów wytwórni, np. Dirty Beatniks. Projekt Les Rythmes Digitales zyskał również uznanie dzięki występom na żywo; zespół zagrał m.in. na festiwalu w Reading w 1998 roku (był to koncert w rodzinnym mieście Price’a) oraz był gwiazdą trasy koncertowej wytwórni Wall of Sound po Wielkiej Brytanii i Europie. 

 Nowy singiel „(Hey You) What's That Sound?” zapowiadał drugi album artysty, a w towarzyszącym mu teledysku wystąpił sam Boy George. Zapowiadany materiał jednak nie powstał, a to za sprawą nowego angażu w roli kierownika muzycznego trasy koncertowej Madonny. Artysta odpowiadał również za produkcję większości utworów na jej albumie *Confessions on a Dance Floor* z 2005 roku, a pod koniec dekady stał się jednym z najbardziej cenionych producentów muzyki pop, współpracując z takimi wykonawcami jak Seal, Pet Shop Boys, Kylie Minogue, Lady Gaga, Scissor Sisters, Keane czy The Killers.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Jacques Your Body (Make Me Sweat)	Les Rythmes Digitales	08.1997	9[9]	-	Wall Of Sound WALLT 031	[written by Jacques Lu Cont][produced by Jacques Lu Cont]
Music Makes You Lose Control	Les Rythmes Digitales	04.1998	69[2]	-	Wall Of Sound WALLT 037	[written by Jacques Lu Cont][produced by Jacques Lu Cont]
(Hey You) What's That Sound?	Les Rythmes Digitales	10.1998	76[1]	-	Wall Of Sound WALLT 041	[written by Jacques Lu Cont][produced by Jacques Lu Cont]
Sometimes	Les Rythmes Digitales	08.1999	56[2]	-	Wall Of Sound WALLT 054	[written by Jacques Lu Cont,Nik Kershaw][produced by Jacques Lu Cont]
Jacques Your Body (Make Me Sweat)	Les Rythmes Digitales	10.1999	60[2]	-	Wall Of Sound WALLT 031	[written by Jacques Lu Cont][produced by Jacques Lu Cont]
Jacques Your Body (Make Me Sweat)	Les Rythmes Digitales	08.1997	9[9]	-	Wall Of Sound WALLT 060	[written by Jacques Lu Cont][produced by Jacques Lu Cont]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Darkdancer	Les Rythmes Digitales	06.1999	53[2]	-	Wall Of Sound WALLT 021	[produced by Jacques Lu Cont]

Let Loose

 Let Loose to brytyjskie trio popowe, założone przez Richarda Johna „Richiego” Wermerlinga
(główny wokal i instrumenty klawiszowe), Roberta George’a Edwarda „Roba” Jeffreya (gitary i chórki) oraz Lee J. Murraya (perkusja i chórki); obecnie w skład zespołu wchodzą Jeffrey, Murray oraz były wokalista grupy Bad Boys Inc, Matthew James Pateman.

  Początkowo zespół odniósł niewielki sukces na brytyjskiej liście przebojów (UK Singles Chart) dzięki dwóm z trzech pierwszych singli: „Crazy for You” (44. miejsce) i „Seventeen” (44. miejsce). Wydali również utwór „Face to Face”, który został jednak wycofany ze sprzedaży przez wytwórnię płytową. Piosenka „Crazy for You” została ponownie wydana w Wielkiej Brytanii; zadebiutowała na 24. miejscu listy przebojów, by ostatecznie dotrzeć do miejsca drugiego. Sukces „Crazy for You” zaowocował powstaniem remiksu utworu „Seventeen”; choć nie dorównał on popularnością swojemu poprzednikowi, dotarł do 11. miejsca listy przebojów.Debiutancki album zespołu, zatytułowany *Let Loose*, dotarł do 20. miejsca zestawienia i sprzedał się w nakładzie 100 000 egzemplarzy.

  Po premierze płyty ukazał się singiel „One-Night Stand”, który zajął 12. miejsce na liście. Ostatnim utworem promującym album była ballada „Best in Me” - jak podano na okładce płyty, nagrano ją w sypialni wokalisty, Wermerlinga, gdy miał on 15 lat. Piosenka ta stała się drugim w karierze zespołu przebojem, który trafił do pierwszej dziesiątki w Wielkiej Brytanii, osiągając 8. miejsce. Następnie zespół wyruszył w trasę koncertową po Wielkiej Brytanii, a po siedmiomiesięcznej przerwie powrócił z nowym singlem „Everybody Say Everybody Do”, który dotarł do 29. miejsca listy przebojów. Kolejne siedem miesięcy upłynęło do wydania następnego singla - był to cover utworu „Make It with You” grupy Bread. Singiel ten dotarł do 7. miejsca, zapewniając grupie trzeci w karierze przebój w pierwszej dziesiątce. Następnie ukazał się utwór „Take It Easy”, który dotarł do 25. miejsca na liście przebojów.

  Kolejny album, *Rollercoaster*, zadebiutował na 42. miejscu, by w następnym tygodniu spaść na 114. pozycję przy sprzedaży poniżej 30 000 egzemplarzy. Dwa miesiące później, z myślą o okresie świątecznym, wydano ostatni singiel z tej płyty- „Darling Be Home Soon”- który jednak osiągnął najniższą pozycję w karierze zespołu, plasując się na 65. miejscu; krótko po tym wydarzeniu grupa Let Loose zakończyła działalność. Wermerling dołączył do zespołu Bottlefly, Rob Jeffrey kontynuował grę na gitarze w innych projektach, a Lee Murray został DJ-em i perkusistą sesyjnym, zajmując się również managementem takich gwiazd jak Holly Valance, Kelly Brook czy modelka Keeley Hazell. 

 W 1998 roku ukazała się kompilacja największych przebojów zespołu, jednak nie trafiła ona na brytyjską listę najpopularniejszych albumów (UK Albums Chart). W 2006 roku Wermerling wydał swój pierwszy solowy album zatytułowany *Lost*. Sfinansował go i wydał we własnym zakresie; płyta była dostępna w wersji cyfrowej oraz na CD za pośrednictwem serwisu CDBaby.com i własnej strony internetowej artysty, jednak nie odniosła sukcesu na listach przebojów. Na początku 2008 roku Wermerling i Murray wznowili współpracę, by wspólnie pisać i nagrywać materiał pod szyldem Let Loose. Skontaktowano się również z Robem Jeffreyem, jednak odmówił on udziału w reaktywacji zespołu. Do grudnia 2008 roku na oficjalnym profilu Let Loose w serwisie Myspace zamieszczono cztery nowe utwory i przeprowadzono sesję zdjęciową. Zespół poinformował za pośrednictwem Myspace, że prowadzi rozmowy z kilkoma wytwórniami płytowymi w sprawie ewentualnych kontraktów. Wkrótce potem Murray odszedł z grupy, a Wermerling zaangażował czterech nowych muzyków.  

Album *Paint It in Gold* ukazał się niezależnie w maju 2009 roku i był dostępny w limitowanym nakładzie na płycie CD za pośrednictwem własnej strony internetowej Wermerlinga; pierwszy występ zespołu Let Loose w nowym składzie odbył się 4 czerwca 2009 roku. W kwietniu 2014 roku ogłoszono, że oryginalny skład grupy -w tym Jeffrey- reaktywuje się na trasę koncertową po dużych obiektach pod nazwą „Another Time, Another Place”. W ramach tego przedsięwzięcia zespół miał wystąpić u boku innych wykonawców popularnych w latach 90-tych i na początku XXI wieku, takich jak All Saints, Atomic Kitten, East 17, Big Brovaz oraz Jenny Berggren z grupy Ace of Base. Trasa miała objąć osiem brytyjskich miast w listopadzie 2014 roku, jednak dwa tygodnie po rozpoczęciu sprzedaży biletów została odwołana. Nie było jasne, czy Let Loose będzie kontynuować plany reaktywacji. 

W sierpniu 2023 roku Murray i Jeffrey ogłosili swój powrót, zapowiadając nowy materiał oraz koncerty; miejsce Wermerlinga zajął Matthew James Pateman, były wokalista grupy Bad Boys Inc. Premiera nowego singla „If The World Was Ending” została zaplanowana na 29 września 2023 roku nakładem wytwórni Right Track/Universal Music. W 2024 roku ogłoszono, że Pateman dołączył do zespołu The Fizz -grupy wywodzącej się z formacji Bucks Fizz -u boku Nikka Magera z zespołu Phixx.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Crazy for You	Let Loose	04.1993	44[3]	-	Vertigo VERCD 74	[written by Richie Wermerling][produced by Nicky Graham]
Seventeen	Let Loose	04.1994	44[3]	-	Mercury MERCD 400	[written by Nick Kershaw][produced by Nick Kershaw]
Crazy for You	Let Loose	06.1994	2[29]	-	Mercury MERCD 402	[gold-UK][written by Richie Wermerling][produced by Nicky Graham]
Seventeen	Let Loose	10.1994	11[11]	-	Mercury MERCD 406	[written by Nick Kershaw][produced by Nick Kershaw]
One Night Stand	Let Loose	01.1995	12[7]	-	Mercury MERCD 419	[written by Richie Wermerling][produced by Nicky Graham]
Best in Me	Let Loose	04.1995	8[5]	-	Mercury MERCD 428	[written by R. Jeffrey,R. Wermerling][produced by Let Loose]
Everybody Say, Everybody Do	Let Loose	11.1995	29[6]	-	Mercury MERDD 446	[written by N. Kershaw, R. Wermerling][produced by N. Kershaw]
Make It with You	Let Loose	06.1996	7[6]	-	Mercury MERCD 464	[written by D. Gates][produced by Richie Wermerling ]
Take It Easy	Let Loose	09.1996	25[4]	-	Mercury MERCD 472	[written by Richie Wermerling][produced by Nik Kershaw, Ian Curnow, Phil Harding]
Darling Be Home Soon	Let Loose	11.1996	65[1]	-	Mercury MERDD 475	[written by JB. Sebastian][produced by Richie Wermerling]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Let Loose	Let Loose	11.1994	20[16]	-	Mercury 5260182	[silver-UK][produced by Nicky Graham,Nik Kershaw,Richie Wermerling]
Rollercoaster	Let Loose	10.1996	42[1]	-	Mercury 5329552	[produced by Nik Kershaw,Richie Wermerling]

LSG

LSG była supergrupą R&B, w skład której wchodzili artyści tego gatunku: Gerald Levert z
Cleveland (Ohio), Keith Sweat z nowojorskiego Harlemu oraz Johnny Gill z Waszyngtonu. Nazwa grupy - „LSG” – pochodzi od pierwszych liter nazwisk poszczególnych artystów (Levert, Sweat, Gill). 

 Projekt narodził się, gdy Keith Sweat zadzwonił do Geralda Leverta i przedstawił mu pomysł nagrania materiału wspólnie z Johnnym Gillem. W 1997 roku zespół LSG wydał debiutancki album zatytułowany *Levert.Sweat.Gill*. Dzięki singlowi „My Body”, który dotarł na szczyty list przebojów, płyta szybko uzyskała status platynowej. Przy tym debiutanckim wydawnictwie artyści współpracowali z popularnymi producentami oraz zaproszonymi gośćmi, takimi jak Sean Combs, Jermaine Dupri, LL Cool J, MC Lyte i Busta Rhymes. W 2003 roku grupa LSG wydała swój kolejny i zarazem ostatni album, zatytułowany *LSG2*. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
My Body/Check is in the Mail	LSG	11.1997	21[3]	4[20]	Elektra EK 641 322	[platinum-US][written by Antoinette Roberson ,Darrell "Delite" Allamby, Lincoln Browder][produced by Darrell "Delite" Allamby ,Victor "Lundon" Jones][1[7][34].R&B Chart]
Curious	LSG feat. Busta Rhymes, LL Cool J, MC Lyte	01.1998	23[2]	-	EastWest E 3842	[written by Bo Watson, Bobby Lovelace, Melvin Gentry, LL Cool J, MC Lyte, T. Smith][produced by Rashad Smith][28[12].R&B Chart]
Door #1	LSG	04.1998	45[2]	-	EastWest E 3817	[written by Edwin Nicholas, Keith Sweat & Gerald Levert][produced by Edwin "Tony" Nicholas, Gerald Levert ][24[17].R&B Chart]
All the Time	LSG	05.1998	-	-	EastWest	[written by Edwin "Tony" Nicholas, Faith Evans & Gerald Levert][58[7].R&B Chart]
Just Friends	LSG feat. Loon	05.2003	-	-	Elektra 67 390	[written by Darrell "Delite" Allamby, Jalil Hutchins & Larry Smith][74[4].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Levert.Sweat.Gill	LSG	11.1997	79[1]	4[42]	EastWest 62 125	[2x-platinum-US][produced by Darrell "Delite" Allamby, Sean "Puffy" Combs, Jermaine Dupri, Ron "Amen-Ra" Lawrence, Gerald Levert, Edwin "Tony" Nicholas, Jazze Pha, Rashad Smith, Keith Sweat]
LSG2	LSG	08.2003	-	6[8]	Elektra 62 851	[produced by Darrell "Delite" Allamby, Thomas Booth ,Mike City, Dee Dee Jenkins, Gerald Levert ,Sean Levert Jr., Joe Little, Edwin "Tony" Nicholas, Tyrone "T.O" Oliver, Steve Russell ,Marc "Dipp" Silverburg]

Levitation

Po głośnym konflikcie z liderem grupy, Guyem Chadwickiem, gitarzysta Terry Bickers
opuścił w 1990 roku zespół The House of Love, by wraz z basistą Laurence’em O’Keefem, klawiszowcem Robertem White’em, gitarzystą Christianem Hayesem i perkusistą Dave’em Francollinim założyć formację Levitation. Seria znakomitych koncertów szybko ugruntowała pozycję debiutującej grupy w oczach brytyjskiej prasy, a wywiady z ekscentrycznym Bickersem -w których swobodnie wypowiadał się on na tematy takie jak renesans rocka progresywnego, latające spodki, reinkarnacja, bachiczne hulanki czy egiptologia- uczyniły z zespołu ulubieńców mediów. 

Oczekiwania wobec debiutu płytowego Levitation były ogromne, a wydana w 1991 roku EP-ka *Coppelia* nie zawiodła: to olśniewające, majestatyczne wydawnictwo, którego główną atrakcją był hipnotyzujący, epicki utwór „Smile”, zawierało również elementy delikatnej psychodelii („Rosemary Jones”) oraz przesterowanego popu („Paid in Kind”). Kolejna EP-ka, *The After Ever*, prezentowała równie wysoki poziom; oba te wydawnictwa połączono później z nagraniami koncertowymi oraz dwoma nowymi utworami - „Squirrel” i „It’s Time” -tworząc pełnowymiarowy album *Coterie*. 

W 1992 roku zespół Levitation wydał znakomity album *Need for Not* i wkrótce potem podpisał kontrakt z dużą wytwórnią Chrysalis. Po premierze EP-ki *Even When Your Eyes Are Open* w 1993 roku grupa ruszyła w trasę koncertową po Wielkiej Brytanii; podczas występu w londyńskim klubie Tufnell Park Dome Bickers nagle stwierdził: „Ojej. Całkowicie straciliśmy formę, prawda?”, po czym zszedł ze sceny, by nigdy już nie wrócić do zespołu i odmawiając publicznego komentowania swojego odejścia. (Później występował pod pseudonimem Cradle). Pod jego nieobecność pozostali członkowie Levitation zatrudnili nowego wokalistę, Stevena Ludwina, i wydali EP-kę *King of Mice*; pełnowymiarowy album *Meanwhile Gardens* z 1994 roku - nierówny zbiór nowych kompozycji oraz nowych wersji starych utworów - ukazał się jedynie w Australii i stanowił ostatnie dokonanie grupy. 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Need For Not	Levitation	05.1992	45[1]	-	Rough Trade R 2862	[produced by Mike Dignam, Tim Smith]

Leviticus

 Nigel Thompson (ur. 29 maja 1967r), znany szerzej jako Jumpin Jack Frost,
to brytyjski DJ i producent muzyczny, tworzący w gatunkach jungle oraz drum and bass.

 Frost urodził się w londyńskiej dzielnicy Brixton. Po trudnym okresie dorastania zaczął odkrywać muzykę dzięki lokalnym imprezom typu sound system, a następnie wydarzeniom takim jak cykl Soul II Soul w Africa Centre. Karierę DJ-a rozpoczął w wieku 18 lat, grając początkowo funk i hip-hop. Przed nadejściem ery acid house występował na imprezach z cyklu Carwash (pod koniec lat 80-tych) u boku takich postaci jak Grooverider, Bryan Gee i Fabio. Jako rezydent klubu The Fridge w Brixton grywał wspólnie z Paulem „Trouble” Andersonem i Evilem Eddiem Richardsem. Prowadził również audycję w pirackiej stacji radiowej Passion FM z Brixton (która później przekształciła się w Lightning FM).

  Następnie występował na największych imprezach rave w całym kraju, w tym na Dreamscape, Telepathy, The Edge i One Nation. Przyjaźń z Bryanem Gee zaowocowała założeniem w 1993 roku cenionej wytwórni drum and bassowej V Recordings oraz pozyskaniem takich artystów jak Roni Size, DJ Die i Krust. W 1994 roku, pod pseudonimem Leviticus, Frost wyprodukował utwór „Burial” - jeden z najważniejszych i najbardziej kultowych hymnów sceny jungle - wydany nakładem Philly Blunt, sublabelu V Recordings. Utwór został później przejęty przez wytwórnię FFRR; po szerszej premierze w marcu 1995 roku zadebiutował na 6. miejscu brytyjskiej listy przebojów muzyki tanecznej (UK Dance Single Chart)[5] i dotarł do 66. miejsca na głównej liście singli w Wielkiej Brytanii (UK Singles Chart).

  W tym samym okresie Frost prowadził również audycję w stacji Kiss 100, która była emitowana do 2001 roku.W latach 2007–2009 regularnie występował gościnnie w radiu Centreforce. Frost powrócił do radia w 2012 roku, współprowadząc audycję drumandbassową w stacji Mi-Soul u boku DJ-a Baileya. W związku z pracą nad autobiografią, wydaną w 2017 roku, Frost w ostatnich latach coraz częściej wypowiada się na temat problemów ze zdrowiem psychicznym.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Burial	Leviticus	03.1995	66[2]	-	London GBAAP 9400163	[written by Leviticus][produced by Leviticus]

Barrington Levy

Barrington Levy, jedna z wielkich gwiazd lat 80-tych, wkroczył na scenę dancehall i błyskawicznie
nadał jej własny, niepowtarzalny charakter. Choć w tamtej dekadzie kariery wielu DJ-ów i wokalistów szybko rozkwitały i równie szybko gasły, Levy okazał się artystą o niezwykłej trwałości, tworząc wielkie przeboje jeszcze długo po rozpoczęciu lat 90-tych. Urodzony w 1964 roku w Clarendon na Jamajce, Levy już jako młody chłopak założył wraz ze swoim kuzynem Evertonem Dacresem grupę Mighty Multitude. Początkowo występowali na imprezach typu sound system, a w 1977 roku nagrali swój pierwszy singiel - „My Black Girl”. Rok później, mając zaledwie 14 lat, Levy rozpoczął karierę solową, nagrywając debiutancki singiel „A Long Time Since We Don't Have No Love”. Choć utwór ten nie odniósł wielkiego sukcesu, występy nastolatka na scenie dancehall cieszyły się ogromnym zainteresowaniem i były wyczekiwanymi wydarzeniami. 

To właśnie podczas jednego z takich koncertów Levy poznał Junjo Lawesa (byłego wokalistę, który został producentem) oraz Hymana „Jah Life” Wrighta, producenta działającego w Nowym Jorku. Duet ten zabrał młodego artystę do studia Channel One, gdzie przy akompaniamencie zespołu Roots Radics nagrali serię utworów. Pierwszym owocem tej współpracy był kawałek „Ah Yah We Deh”, po którym szybko pojawiły się kolejne: „Looking My Love”, „Englishman” oraz „Wedding Ring Aside”. Sukces przyszedł błyskawicznie, jednak to potężny hit „Collie Weed” ostatecznie ugruntował pozycję nastolatka na scenie dancehall. Kolejnym wielkim przebojem okazał się utwór „Shine Eye Girl”, a młody Levy stał się niezwykle rozchwytywanym artystą. Następnie ukazała się cała seria singli, w tym „Wicked Intention”, „Jumpy Girl”, udana interpretacja utworu Horace’a Andy’ego „Skylarking”, humorystyczne „Disco Music” i „Reggae Music” oraz ponownie „Wicked Intention”.  

Levy nawiązał również współpracę z producentem Alvinem Ranglinem, co zaowocowało kolejną serią hitów, takich jak „Never Tear My Love Apart”, „Jah”, „You Made Me So Happy” czy „When You're Young and in Love”. Bogaty wokal Levy’ego wręcz idealnie nadawał się do duetów - zarówno z innymi wokalistami, jak i DJ-ami - więc młoda gwiazda szybko zaczęła nagrywać wspólne single. Toyan świetnie uzupełniał go w utworze „Call You on the Phone”, z Jah Thomasem artysta stworzył „Moonlight Lover” i „Sister Debby”, a z Trinity połączył siły w „Lose Respect” oraz w wydanym w 1980 roku sequelu tego nagrania - „I Need a Girl”. W tym samym roku Levy wystąpił rewelacyjnie na festiwalu Reggae Sunsplash, na który powrócił również w 1981 roku. 

W tamtym wczesnym okresie piosenkarz zdawał się dzielić swój czas wyłącznie między studia nagraniowe a sale taneczne. Oprócz ogromnej liczby singli, w latach 1979–1980 ukazały się także cztery albumy. Pierwszym z nich był *Bounty Hunter*, zawierający trzy wielkie przeboje - „Reggae Music”, „Shine Eye Girl” i „Looking My Love” - oraz szereg innych, równie udanych utworów. W Wielkiej Brytanii wytwórnia Burning Sounds wydała *Shine Eye Gal* - kolejny krążek pełen hitów, w tym utworu tytułowego, a także „Collie Weed” i „Ah Yah We Deh”. Niedługo potem ukazał się znakomity *Englishman* - absolutnie fantastyczna płyta, nad której powstaniem czuwał niezrównany zespół studyjny: Junjo Lawes oraz dwaj podopieczni Kinga Tubby’ego - Scientist i Prince Jammy. Jammy był w tym trio weteranem, ale Lawes -mający wówczas zaledwie dwadzieścia kilka lat - szybko wyrobił sobie markę jednego z czołowych producentów na wyspie. Z kolei Scientist, choć był jeszcze nastolatkiem, zdążył już zyskać uznanie jako inżynier dźwięku i ceniony twórca remiksów; Lawes chętnie korzystał z jego talentu przy każdej okazji. 

Podstawą brzmienia produkcji Lawesa były rytmy zespołu Roots Radics; choć osadzone mocno w nurcie roots, wyróżniały się surową siłą, która niczym seria z karabinu maszynowego przetaczała się przez parkiety taneczne. Jednak sama muzyka roots traciła swoje wpływy na współczesnej jamajskiej scenie muzycznej, a czas – pod względem muzycznym, politycznym i kulturowym - dojrzał do zmian. Ludzie byli już zmęczeni bardziej bojowymi wizjami przesyconymi ideologią rastafariańską i szukali czegoś lżejszego, a zarazem zachowującego bezpośrednią energię imprez typu *dancehall*. Levy stanowił idealną odpowiedź na te oczekiwania. Jako weteran klubowych scen, wnosił do swoich nagrań spontaniczność typową dla DJ-ów, a jednocześnie przywracał rolę wokalisty w świecie *sound systemów*, zdominowanym dotąd niemal wyłącznie przez DJ-ów. Wykorzystując klasyczne rytmy roots odświeżone przez grupę The Radics i nadając utworom mocne, a zarazem taneczne brzmienie, Lawes i Levy wspólnie przyczynili się do stworzenia zupełnie nowego stylu *dancehall*. 

 Wydany w 1980 roku album *Robin Hood* jedynie potwierdził to, co wszyscy na Jamajce już wiedzieli: Levy stał się największą gwiazdą wyspy, dysponującą niezrównanym talentem. A ściślej mówiąc -królem wokalistów, gdyż obok niego panował DJ Yellowman, kolejne odkrycie Lawesa. Płyta *Robin Hood* odniosła równie wielki sukces co jej poprzedniczka i zaczęła zdobywać uznanie także w Wielkiej Brytanii, gdzie -podobnie jak wcześniejszy album *Englishman* - ukazała się nakładem wytwórni Greensleeves. Nic dziwnego, że potężne rytmy z obu tych krążków posłużyły później jako fundament dla albumu *Scientist vs. Prince Jammy*, będącego zapisem dubowego pojedynku obu producentów. 

Niestety, ogromna popularność Levy’ego zaczęła też przynosić poważne problemy. Jeszcze zanim artysta zyskał status gwiazdy, z radością obserwował fanów nagrywających jego występy na imprezach – lecz z czasem ta praktyka obróciła się przeciwko niemu. Nagle półki zaczęły uginać się pod ciężarem  nielegalnych albumów, zawierających nie tylko starsze, pirackie nagrania koncertowe, ale także niewydane wcześniej odrzuty z sesji oraz starsze single wprowadzane ponownie do obiegu. W odpowiedzi Levy przez dwa lata nie wydał nowego albumu, jednak w międzyczasie sytuację tę z nawiązką zrekompensowały nowe single. Z 1980 roku pochodzą takie przeboje jak utrzymany w przejmującym klimacie utwór „Mary Long Tongue” (wyprodukowany przez Lawesa), „Too Poor” (we współpracy z producentem Linvalem Thompsonem) oraz seria hitów nagranych z Karlem Pittersonem, w tym „I Have a Problem” i „Even Tide Fire a Disaster”. W miarę upływu dekady lawina wielkich przebojów nie ustawała. „I'm Not in Love”, „You Have It”, „Tomorrow Is Another Day”, „Robberman”, „Black Rose”, „My Woman” i „Money Move” to tylko niektóre z hitów wydanych w latach 1981–1983, przy czym ten ostatni okazał się największym sukcesem w tym zestawieniu. Levy spróbował nawet sił w samodzielnej produkcji, nagrywając znakomite utwory, takie jak „In the Dark” i „Love of Jah”. Wśród nich znalazły się fantastyczne single nagrane dla Joe Gibbsa, w tym wspomniane „My Woman”. 

Album *Reggae Vibes* stanowił kompilację najlepszych utworów Levy’ego powstałych we współpracy z tym producentem, a także zawierał kilka nagrań innego wykonawcy dancehallowego, Sammy’ego Dreada. Rok 1983 przyniósł wreszcie premierę dwóch nowych albumów Levy’ego: znakomitego *Lifestyle* (ze świetną produkcją Alvina Ranglina) oraz *Money Move*. Nad tym drugim czuwał George Phang; płyta wyróżniała się rewelacyjnymi podkładami rytmicznymi, stworzonymi przez duet Sly & Robbie specjalnie dla tego producenta. W Wielkiej Brytanii wytwórnia Burning Sounds wydała również *Hunter Man* - zbiór największych przebojów artysty. Jednak kolejne hity wciąż powstawały w szybkim tempie; w 1984 roku największym z nich okazał się utwór „Under Mi Sensi”, wyprodukowany przez Jah Screw. W tym samym roku duet nagrał również nowy album, *Here I Come*; utwór tytułowy z tej płyty dotarł do pierwszej pięćdziesiątki brytyjskiej listy przebojów. Sam album szturmem zdobył brytyjski rynek i zapewnił Levy’emu nagrodę dla najlepszego wokalisty podczas gali Reggae Awards w Wielkiej Brytanii.  

W tym samym roku artysta połączył siły z innym młodym piosenkarzem, który święcił triumfy na parkietach - Frankiem Paulem - tworząc intrygujący materiał w stylu „sound clash” na płytę *Barrington Levy Meets Frankie Paul*. Rok 1985 przyniósł album *Prison Oval Rock* (wydany przez jamajską wytwórnię Volcano wydanie (którego nie należy mylić z amerykańską kompilacją wytwórni RAS o tym samym tytule), na którym wokalista ponownie połączył siły z Lawesem, tworząc kolejny, przesycony klimatem roots materiał, dorównujący poziomem poprzednim dokonaniom. Minęło sześć lat, odkąd Levy wkroczył na scenę z siłą wybuchu nuklearnego. Gdy artysta wkroczył w wiek dwudziestu kilku lat, tempo jego twórczości wyraźnie spadło. Powrócił jednak na festiwal Reggae Sunsplash w 1987 roku i pozostawał jedną z jego głównych gwiazd aż do 1995 roku. 

W 1988 roku wydał również album *Love the Life You Live*, który - na tle wcześniejszych produkcji - wypadał dość nierówno. Był to jego ostatni premierowy krążek aż do 1991 roku. Divine Levy nie powiedział jednak jeszcze ostatniego słowa. Zanim zakończyła się dekada lat 80-tych, odniósł kolejne dwa sukcesy dzięki utworom „My Time” i „Too Experience” - oba powstały pod okiem producenta Jah Screw i były coverami piosenek Boba Andy’ego (byłego członka grupy The Paragons, znanego również z duetu Bob & Marcia). U progu nowej dekady Levy podpisał kontrakt z wytwórnią Mango (będącą filią Island Records) i wydał album *Divine*, który stanowił udany powrót do formy. Wspólnie z Rebel MC i Tenor Fly nagrał przebojowy singiel „Tribal Base”, który dotarł do pierwszej dwudziestki brytyjskiej listy przebojów.

 Następnie, wiążąc się z amerykańską wytwórnią MCA, Levy spróbował podbić rynek północnoamerykański albumem *Barrington* (1993). Płyta, wyprodukowana przez Lee Jaffe’a, zawierała nową wersję utworu „Under Mi Sensi” oraz takie mocne kompozycje, jak „Murderer” i „Jeep”. Współpraca z MCA nie układała się jednak najlepiej i Levy szybko rozstał się z wytwórnią. Tymczasem w Wielkiej Brytanii artysta odnotował kolejny przebój - „Work”. W 1994 roku Levy nagrał z Beenie Manem single „Two Sounds” oraz „Under Mi Sensi”. Oba utwory wkrótce pojawiły się ponownie w postaci dynamicznych remiksów w stylu jungle, przy czym zwłaszcza „Sensi” robiło furorę na parkietach. Pod egidą wytwórni Scorpio artysta nawiązał kolejną współpracę - tym razem z Mega Bantonem przy utworze „She's Mine”. Jah Screw postanowił pójść o krok dalej i wyprodukował cały album złożony ze wspólnych nagrań, zatytułowany *Duets* (był to tytuł amerykańskiego wydania nakładem RAS; w Wielkiej Brytanii, dzięki współpracy Levy’ego z wytwórnią Greensleeves, płyta ukazała się pod nazwą *Barrington Levy's DJ Counteraction*). 

Pochodzący z tego zestawu utwór „Living Dangerously”, nagrany z udziałem Bounty Killera, błyskawicznie wspiął się na szczyty jamajskich list przebojów i stał się klubowym hitem na całym świecie. Kolejny singiel, „Bad Talk”, nie osiągnął aż tak spektakularnego sukcesu, choć również prezentował wysoki poziom. Wkrótce potem, w 1996 roku, ukazał się album *Time Capsule* - krótka płyta (zaledwie osiem utworów i pięć wersji dubowych), która jednak z nawiązką nadrabiała skromną objętość znakomitą jakością. W ciągu kolejnych dwóch lat krąg znajomych artysty wyraźnie się powiększył, a wydany w 1998 roku, ekscytujący album *Living Dangerously* przyniósł współpracę z tak różnorodnymi twórcami, jak mistrz rapu Snoop Doggy Dogg czy gwiazdy kalifornijskiej sceny punk-reggae -grupa Long Beach Dub All-Stars. W 2003 roku jego debiutancki album *Bounty Hunter* został zreorganizowany i wydany ponownie pod tytułem *Moonlight Lover* nakładem wytwórni Burning Bush. Dwa lata później wytwórnia Sanctuary zebrała jego nagrania zrealizowane z udziałem Henry'ego Lawesa i Alvina Ranglina na albumie *Love Your Brother Man: The Early Years*. Wciąż ukazują się liczne kompilacje zawierające wiele spośród najważniejszych utworów tego artysty.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Here I Come/Run Come Dub	Barrington Levy	02.1985	41[4]	-	London LON 62	[written by Levy][produced by Jah Screw]
Money Moves /Give Me Your Love	Barrington Levy	06.1985	92[2]	-	London LON 67	[written by Levy][produced by John Williams]
She's Mine/She's Dub	Barrington Levy	03.1988	90[3]	-	Time 1 7ATR 022	[written by B. Levy][produced by M. Johnson]
Vice Versa Love	Barrington Levy	02.1994	79[1]	-	MCA MCSTD 1949	[written by Barrington Levy, Bob Thiele, Phil Roy][produced by Sly Dunbar & Robbie Shakespeare]
Work	Barrington Levy	09.1994	65[2]	-	MCA MCSTD 2003	[written by Barrington Levy, Gary Benson][produced by Sly Dunbar & Robbie Shakespeare, Lee Jaffe]
Under Mi Sensi	Barrington Levy & Beenie Man	11.1994	76[2]	-	Greensleeves GRED 5001	[written by B.Levy][produced by Jah Screw]
Here I Come (Sing DJ)	Talisman P Meets Barrington Levy	10.2001	37[2]	-	Nulife 74321895621	[written by Barrington Levy, T. Love, P. Larsen][produced by Talisman P.]
All Over Me	Aphrodite Featuring Barrington Levy	06.2002	76[2]	-	V2 VVR 5018883	[written by B. Levy, G. King, H. Wright]

Sean Levert

Sean Edward Levert (ur. 28 września 1968r- zm. 30 marca 2008r)  był amerykańskimwokalistą,
autorem tekstów i aktorem. Najbardziej znany był jako członek grupy wokalnej R&B o nazwie LeVert. Był synem Eddiego Leverta, wokalisty zespołu The O'Jays, oraz młodszym bratem piosenkarza Geralda Leverta. 

 Sean Levert urodził się w Cleveland w stanie Ohio i był synem Eddiego Leverta, głównego wokalisty grupy The O'Jays. Wraz ze starszym bratem Geraldem Levertem oraz przyjacielem z dzieciństwa, Markiem Gordonem, założył trio LeVert; wspólnie nagrali kilka wielkich przebojów, które w latach 80-tych i na początku lat 90-tych trafiły na amerykańskie listy przebojów R&B. W 1995 roku Sean rozpoczął karierę solową, wydając w wytwórni Atlantic Records album *The Other Side*, który dotarł do 22. miejsca na liście Billboard R&B oraz 146. miejsca na liście Billboard 200. Z płyty tej pochodziły notowane na listach przebojów single: „Put Your Body Where Your Mouth Is” (40. miejsce na liście R&B w USA) oraz „Same One” (57. miejsce na liście R&B w USA).  

Sean i Gerald Levert wystąpili w filmie *New Jack City* (1991); Sean zagrał również w filmie *Dope Case Pending* (2000), wydanym bezpośrednio na rynek wideo. 

 Levert był żonaty z Angelą Lowe i miał sześcioro dzieci: Shareauna Woodsa, Keitha Pottsa, Seana Leverta Jr., Breoni Levert, Brandona Leverta oraz Chada Leverta. Był kuzynem drugiego stopnia (w linii bocznej) Carisa LeVerta, zawodnika drużyny NBA Detroit Pistons. W 2008 roku został skazany na 22 miesiące więzienia za niepłacenie alimentów na troje swoich dzieci, które miały wówczas 11, 15 i 17 lat. 

 LeVert zachorował podczas pobytu w zakładzie karnym hrabstwa Cuyahoga, jeszcze przed przeniesieniem do więzienia stanowego; skarżył się na wysokie ciśnienie krwi i halucynacje. Zmarł 30 marca, sześć dni po osadzeniu w areszcie. W maju koroner hrabstwa Cuyahoga orzekł, że przyczyną zgonu były powikłania związane z sarkoidozą. W oficjalnym raporcie koronera wskazano również na czynniki współistniejące, takie jak wysokie ciśnienie krwi, choroba serca, cukrzyca oraz zespół odstawienny po leku Xanax; mężczyzna miał 39 lat. W 2010 roku jego wdowa otrzymała 4 miliony dolarów odszkodowania w wyniku pozwu wytoczonego przeciwko hrabstwu Cuyahoga. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Put Your Body Where Your Mouth Is	Sean Levert	06.1995	-	119[5]	Atlantic 87 165	[written by Gerald Levert & Edwin "Tony" Nicholas][produced by Edwin "Tony" Nicholas, Gerald Levert][40[10].R&B Chart]
Same One	Sean Levert featuring Eddie Levert & Gerald Levert	09.1995	-	-	Atlantic 87 118	[written by Gerald Levert, Edwin "Tony" Nicholas & Ashley Coombs][produced by Gerald Levert][57[5].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Other Side	Sean Levert	07.1995	-	146[1]	Atlantic 82 663	[produced by Jermaine Dupri, Marc Gordon, Gerald Levert ,Edwin "Tony" Nicholas, Manuel Seal]

Art Brut

 Art Brut -brytyjski zespół indierockowy, pochodzący z Londynu w Anglii, powstały w 2003 roku.
Tworzą go: wokalista Eddie Argos, gitarzysta Ian Catskilkin, basistka Freddie Feedback, gitarzysta Toby MacFarlaine i perkusista Charlie Layton.

Zespół wydał do tej pory pięć albumów studyjnych: Bang Bang Rock & Roll (2005), It's a Bit Complicated (2007), Art Brut vs. Satan  (2009), Brilliant! Tragic!  (2011) i Wham! Bang! Pow! Let's Rock Out!  (2018).

Uważany był on za część sceny „Art Wave” z początku XXI wieku, do której należeli również m.in. Franz Ferdinand i Bloc Party, lecz wyróżnili się spośród innych grup dzięki Eddiemu Argosowi, wykonującym entuzjastyczny mówiony śpiew. Teksty jego autorstwa ukazują satyryczne spostrzeżenia na temat muzyki pop, kultury popularnej i relacji międzyludzkich.

Zespół powstał w 2003 roku w Londynie, kiedy to wokalista Eddie Argos spotkał gitarzystę Chrisa Chinchillego w trakcie afterparty dla zespołu . W ciągu sześciu miesięcy zrekrutowali oni do zespołu gitarzystę Iana Catskilkina basistkę Fredie Feedback i perkusistę Mike'a Breyera. Argos został frontmanem i autorem tekstów piosenek zespołu.

Nazwa zespołu została zaczerpnięta z terminu art brut, wprowadzonego przez malarza Jeana Dubuffeta. Argos powiedział na ten temat: „Art Brut jako ruch jest bardzo szczery. Myślę, że my również tacy jesteśmy. Nie jesteśmy w 100% spełnieni i lubimy robić rzeczy po swojemu. Czasami potrafię być przesadnie entuzjastyczny i myślę, że ludzie mylą to z ironią”.

Art Brut nagrał Brutlegs, serię chaotycznych demówek, dzięki którym zespół podpisał umowę z wytwórnią Rough Trade. W marcu 2004 roku wydała ona jedną z piosenek zespołu, „Formed a Band”, która znalazła się na 52. miejscu brytyjskiej listy przebojów. Pojawił się on tamże na 38. miejscu listy najlepszych singli 2004 roku magazynu Pitchfork.

W grudniu 2004 roku ukazał się podwójny A-side „Modern Art / My Little Brother”, natomiast pierwszy pełnometrażowy album zespołu, Bang Bang Rock & Roll, wydany został 30 maja następnego roku, wydany nakładem Fierce Panda. Album wyprodukowany przez Johna Fortisa zawierał oczyszczone wersje piosenek z płyty Brutlegs i osiągnął 11. miejsce na brytyjskiej liście niezależnych albumów. Debiutancka płyta znalazła się na 3. miejscu najlepszych albumów 2005 roku magazynu Pitchfork. Na liście najlepszych singli 2005 roku tego samego magazynu, na 15. miejscu znalazł się pochodzący z tego albumu utwór „Good Weekend”, a na 14. miejscu „Emily Kane”.

Pod długiej trasie koncertowej po Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych, z powodów osobistych w 2005 roku z zespołu odszedł gitarzysta Chris Chinchilla. Zastąpił go Jasper Future, który po raz pierwszy pojawił się na scenie z zespołem Art Brut na festiwalu Bestival10 września tego samego roku.

W sierpniu 2006 roku zespół ujawnił szczegóły tworzonego wówczas drugiego albumu studyjnego It's a Bit Complicated. Mieli wówczas już napisanych 7-8 piosenek, w tym utwór „Direct Hit”, a po premierze singla „Nag Nag Nag Nag” w listopadzie tego samego roku wyruszył w trasę koncertową po Wielkiej Brytanii. Wcześniej zespół koncertował po Ameryce Północnej z grupą We Are Scientists.

W 2007 roku ruszył z wiosenną trasą koncertową po Wielkiej Brytanii zespołu Maxïmo Park jako ich główny support, po czym w kwietniu tego samego roku Art Brut odbył już samodzielnie trasę po Stanach Zjednoczonych i ponownie w Wielkiej Brytanii w czerwcu.

28 marca 2007 roku zespół ogłosił, że ukończył pracę nad drugim albumem It's a Bit Complicated, którego premiera w Wielkiej Brytanii odbyła się 11 czerwca, a w Stanach Zjednoczonych 19 czerwca. Nad albumem studyjnym pracowali wraz z producentem Danem Swiftem, znanym ze współpracy z grupami Franz Ferdinand i The Futureheads.

Pochodząca z albumu piosenka „Direct Hit” znalazła się na ścieżce dźwiękowej do gry wideo FIFA 08.
Koncert zespołu Art Brut w 2006 roku

W styczniu i lutym 2008 roku odbyli szereg koncertów po Wielkiej Brytanii, z czego dwom występom w londyńskim klubie ULU towarzyszyła sekcja smyczkowa i dęta. 11 lutego tego samego roku wytwórnia EMI udostępniła utwór „Pump Up the Volume”, który został wydany jako singel bez konsultacji z zespołem.

Na przełomie listopada i grudnia 2008 roku ogłoszono, że producentem trzeciego ich albumu studyjnego Art Brut vs. Satan został Frank Black z zespołu Pixies. W tym czasie Art Brut miał już około 20 utworów gotowych na sesje, w tym m.in. „Alcoholics Unanimous”, „Summer Job” czy „DC Comics and Chocolate Milkshake”. Album został nagrany w Salem w stanie Oregon, a sesje nagraniowe trwały dwa tygodnie.

Pierwszy singiel z albumu, „Alcoholics Unanimous”, ukazał się 6 kwietnia 2009 roku, a cały album miał swoją premierę w Europie 20 kwietnia nakładem Cooking Vinyl, a w Stanach Zjednoczonych 12 maja za pośrednictwem Downtown Records. Jego okładkę opracował artysta komiksowy Jeff Lemire.

Promując swój album, w 2009 roku zespół wyruszył w trasę koncertową, występując m.in. w Wielkiej Brytanii, Belgii, Holandii, Niemczech, Danii, Austrii, Włoszech, Szwajcarii, Francji, Hiszpanii i Stanach Zjednoczonych, natomiast w 2010 roku wystąpili w Polsce. Pojawili się na Off Festiwalu 2010 w Katowicach, występując na Scenie Leśnej 6 sierpnia.

Na początku marca 2011 roku zespół ujawnił szczegóły swojego kolejnego albumu studyjnego pn. Brilliant! Tragic!. Argos powiedział o nim: „Bang Bang Rock & Roll zrobił to, co obiecuje. It's A Bit Complicated było trochę skomplikowane. W Art Brut vs. Satan musieliśmy walczyć z Szatanem. Ta płyta podąża tym samym schematem, jest genialną, tragiczną płytą”. Album premierę miał 23 maja 2011 roku, wydany przez Cooking Vinyl. Jego producentem ponownie był Frank Black, a okładkę stworzył artysta komiksowy Jamie McKelvie. Główny singiel albumu, „Lost Weekend”, ukazał się 16 maja tego samego roku. Promując nowy album, w październiku 2011 roku wyruszyli w trasę koncertową po Wielkiej Brytanii, która rozpoczęła się w Liverpoolu.

Z okazji 10. rocznicy założenia zespołu wydali dwupłytową kompilację Top of the Pops, która ukazała się 16 kwietnia 2013 roku nakładem The End Records.

Od czasu wydania albumu Brilliant! Tragic! skład zespołu uległ zmianie. Jasper Future i Mikey Breyer opuścili Art Brut w 2013 roku, do Ediiego Argosa, Iana Catskilkina i Freddy Feedback dołączyli w tym samym roku perkusista Stephen Gilchrist i gitarzysta Toby McFarlan. W 2018 roku nowym perkusistą został Charlie Layton.

W 2018 roku zespół zapowiedział wydanie piątego albumu studyjnego, Wham! Bang! Pow! Let's Rock Out!, publikując 2 października dnia utwór „Hospital!”, który był drugim utworem zapowiadającym płytę. Pierwszym singlem był tytułowy utwór, którego teledysk opublikowano 22 sierpnia tego samego roku. Album został wydany nakładem Alcopop! Records 23 listopada 2018 roku. Jego treść opisywała wydarzenia z życia Argosa podczas przerwy w działalności zespołu, która obejmowała jego przeprowadzkę do Berlina, posiadanie dziecka i poważną chorobę.

W 2019 roku Art Brut wznowił współpracę z We Are Scientists, wydając z okazji Record Store Day płytę winylową pod nazwą WASABI (skrót od We Are Scientists Art Brut International).

W kwietniu 2024 roku zespół zapowiedział wydanie albumu kompilacyjnego, w którym miały się znaleźć ich najlepsze utwory, dema i nagrania na żywo z lat 2003–2008. Zapowiedział także koncerty, które odbyły się w Wielkiej Brytanii i Niemczech. Kompilacja A Record Collection, Reduced To A Mixtape oraz pięciopłytowy box set And Yes, This Is My Singing Voice! swoją premierę miały 26 lipca 2024 roku. 25 kwietnia 2025 roku nakładem Edsel Records ukazał się drugi i jednocześnie ostatni pięciopłytowy box set - Set Sorry, That It Doesn’t Sound Like It’s Planned! Battling Satan, 2009–2020.

20 listopada 2025 roku premierę miał nagrany wspólnie z grupą Bis singel „Opposites Attract”, będący coverem utworu Pauli Abdul. Zapowiedziano także minialbum Sorry About That, którego premierę przewidziano na 12 grudnia tego samego roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Formed a Band	Art Brut	04.2004	52[2]	-	Rough Trade RTRADSCD 174	[written by Chris Ward, Frederike Siepe, Ian Wilson, Mike Breyer & Eddie Argos][produced by Keith Mahony, Micky Ciccone]
Modern Art/My Little Brother	Art Brut	12.2004	5249[2]	-	Fierce Panda NING 164	[written by Art Brut][produced by Howard Gray,John Fortis]
Emily Kane	Art Brut	05.2005	41[2]	-	Fierce Panda/Banana NING 167	[written by Art Brut][produced by Howard Gray,John Fortis]
Good Weekend	Art Brut	10.2005	56[1]	-	Fierce Panda NING 173	[written by Art Brut][produced by Howard Gray,John Fortis]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bang Bang Rock & Roll	Art Brut	06.2005	116[1]	-	Fierce Panda/Banana NONG 38	[produced by John Fortis, Howard Gray]
It's a Bit Complicated	Art Brut	07.2007	123[1]	-	Mute 0094639631612	[produced by Dan Swift]
Art Brut vs. Satan	Art Brut	05.2009	138[1]	-	Cooking Vinyl COOKCD 492	[produced by Frank Black]