Bravehearts

Bravehearts to amerykańska grupa hiphopowa z Nowego Jorku.
W jej pierwotnym składzie znaleźli się Jungle (urodzony jako Jabari Jones, syn trębacza jazzowego Olu Dary i młodszy brat gwiazdy hip-hopu Nasa), Wiz (urodzony jako Mike Epps) i Horse (urodzony jako E. Gray). Horse opuścił grupę w 2002 roku, a Jungle i Wiz kontynuowali działalność jako duet. Wiz został z kolei zastąpiony przez Nashawna, kuzyna Nasa. 

Zespół Bravehearts, podpisany kontraktem z wytwórnią Columbia Records w ramach wytwórni Ill Will Records Nasa, powstał w 1998 roku, współpracując z Nasem, Nature i Trackmasters przy utworze „I Wanna Live”, który znalazł się na ścieżce dźwiękowej do filmu Hype'a Williamsa „Brzuch”. Stamtąd podopieczni Nasa przeszli do albumu kompilacyjnego Nas & Ill Will Records Presents QB's Finest, a ich utwór „Oochie Wally” uzyskał status złotej płyty. 

Jungle i Wiz rozpoczęli pracę nad swoim debiutanckim albumem dla Columbia Records. W międzyczasie pojawili się na mixtape'owej kompilacji 50 Centa „Guess Who's Back?”, supportując 50 Centa i Nasa w utworze „Who U Rep With”. Debiutancki album grupy, „Bravehearted”, ukazał się w grudniu 2003 roku, a Jungle i Wiz stanowili trzon zespołu. Na albumie gościnnie wystąpili Nas, Nashawn, Lil Jon, Jully Black i Teedra Moses, a grupa zdobyła przebój singlem „Quick to Back Down”, wyprodukowanym przez Lil Jona. Możliwe, że w piątym utworze „Bravehearted” na ich albumie pojawiła się lekka krytyka 50 Centa, a Jungle próbuje również swoich sił z Jayem-Z. Jungle w swoim wersie stwierdza: „Jungle będzie żył według zasad ulicy, nie jak kapuś C.J. czy suka Jay-Z”.  

Niedawno Jungle pojawił się w utworze „Gun On Me” z raperem Q-Buttą, który został zdissowany przez G-Unit i The Diplomats. W 2009 roku Nashawn pojawił się dwukrotnie na albumie rapera z Memphis, C-Rocka, „Tha Weight Is Over”. Wystąpił w utworze „Street Niggaz”, będącym dissem do Juelza Santany i Jima Jonesa, oraz w utworze „We Dons”. 

W 2008 roku wydali swój ostatni album studyjny, „Bravehearted 2”, a Jungle i Nashawn stanowili trzon grupy. Przedsięwzięcia W 2019 roku Jungle założył własną wytwórnię płytową Street Dreams Records, idąc w ślady swoich braci Nasa i tworząc Mass Appeal Records. Pierwszym artystą, który podpisał kontrakt z wytwórnią był Kiing Shooter. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Oochie Wally	Nas And Bravehearts From QB Finest	03.2001	30[3]	26[20]	Columbia 79 586	[written by Nasir Jones,Lamont Porter,Jabari Jones,Eugene Gray,Michael Epps][produced by Ez Elpee][11[22].R&B; Chart]
Quick To Back Down	Bravehearts Featuring Nas & Lil Jon	11.2003	-	-	Ill Will 76 793	[written by Jabari Jones, Jonathan Smith, Michael Epps, Nasir Jones][produced by Lil Jon][48[20].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bravehearted	Bravehearts	01.2004	-	75[7]	Ill Will 86 712	[produced by Nas,Bastiany,Ez Elpee,Jungle,L.E.S.,Lil Jon,Midi Mafia,Neo Da Matrix,Paul Poli,Swizz Beatz]

Dhar Braxton

Dhar Braxton (urodzona w Harlem Hospital Center na Manhattanie w Nowym Jorku)
jest wokalistką muzyki house. W 1986 roku jej singiel „Jump Back (Set Me Free)” zajął pierwsze miejsce na liście przebojów US Hot Dance Music/Club Play. Braxton nie jest spokrewniona z zespołem The Braxtons ani nie jest jego członkinią. Jest młodszą córką piosenkarki Byrdie Green. Braxton nagrała również kolejny singiel dla wytwórni Sleeping Bag Records zatytułowany „Illusions”. 

 

 Przed rozpoczęciem kariery solowej brała udział w nagraniu „E Street Beat” zespołu Chocolette. Nagrania Braxton zostały licencjonowane przez brytyjską wytwórnię 4th & B'way Records. „Jump Back (Set Me Free)” był jedynym singlem Braxton, który znalazł się na listach przebojów, utrzymując się na nich przez trzynaście tygodni i zajmując pierwsze miejsce przez dwa tygodnie. Singiel osiągnął również 61. miejsce na liście przebojów R&B w USA. Dodatkowe wokale w singlu wykonała Chocolette. Wydany przez wytwórnię Fourth and Broadway, utwór zadebiutował na brytyjskiej liście przebojów 31 maja 1986 roku; osiągnął 32. miejsce i utrzymywał się na niej przez 8 tygodni.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Jump Back (Set Me Free)	Dhar Braxton	07.1986	32[8]	-	Sleeping Bag 19	[written by Jhon Fair][produced by Jhon Fair][61[8].R&B; Chart][1[2][13].Hot Disco/Dance;Sleeping Bag 19 12"]

Braxtons

Braxtons to amerykański kwintet muzyczny, w którego skład wchodzą wokalistka Toni Braxton
i jej młodsze siostry: Traci Braxton, Towanda Braxton, Trina Braxton i Tamar Braxton. Pomimo braku długotrwałego sukcesu, debiutancki singiel grupy z 1990 roku, „Good Life”, zapoczątkował solową karierę najstarszej siostry Toni.Cała piątka członków ponownie zjednoczyła się w 2011 roku, aby wystąpić w reality show stacji We TV „Braxton Family Values” u boku swojej matki, Evelyn Braxton. 

 

W październiku 2015 roku grupa wydała album „Braxton Family Christmas”.

 

  Rodzicami Braxtonów są pastor Michael Braxton senior (urodzony 26 czerwca 1947 r.) i Evelyn Braxton (urodzona 14 stycznia 1948 r.). Ich pierwsze dziecko, Toni Michele Braxton, urodziło się 7 października 1967 roku. Michael Conrad Braxton Jr., jedyny syn, urodził się 17 listopada 1968 roku, a Traci Renee Braxton urodziła się 2 kwietnia 1971 roku. Traci zmarła 12 marca 2022 roku. Towanda Chloe Braxton urodziła się 18 września 1973 roku. Piąte dziecko Braxtonów, Trina Evette Braxton, urodziło się 3 grudnia 1974 roku. Najmłodsza z rodzeństwa, Tamar Estine Braxton, urodziła się 17 marca 1977 roku. Pochodzą z Severn w stanie Maryland. Siostry zaczęły śpiewać , gdy pięcioletnia wówczas Tamar zażądała: „Niech ktoś przyniesie mi papier toaletowy!”. Wkrótce potem siostra i brat Michael poszli do łazienki i zaczęli śpiewać „Piosenkę o papierze toaletowym”. Braxtonowie uważają, że to wydarzenie było ich pierwszym doświadczeniem w pisaniu piosenek i pierwszym razem, kiedy zaśpiewali w harmonii jako grupa. Dorastając, śpiewali w chórze kilku kościołów i podróżowali po Wschodnim Wybrzeżu, a ich religijni rodzice śpiewali na różnych wydarzeniach.

 

Jako Braxtons, siostry Toni, Traci, Towanda, Trina i Tamar, wychowane w kościele, podpisały kontrakt z wytwórnią Arista w 1989 roku. „Good Life”, wydany jako ich debiutancki singiel w 1990 roku, osiągnął zaledwie 79. miejsce na liście Billboard R&B i został usunięty z listy, zanim zdążyły wydać kolejny singiel. Toni podpisała kontrakt z wytwórnią LaFace należącą do L.A. Reida i Babyface'a i wkrótce potem stała się supergwiazdą. Jej siostry dołączyły do ​​niej w trasie koncertowej jako wokalistki wspierające i wystąpiły w teledysku do utworu „Seven Whole Days”. 

 

 W 1996 roku Towanda, Trina i Tamar powróciły jako Braxtons z albumem „So Many Ways” wytwórni Atlantic. Tytułowy utwór, który znalazł się również na ścieżce dźwiękowej do filmu „High School High”, osiągnął 22. miejsce na liście R&B, a remiks utworu „The Boss” (cover Diany Ross) w wykonaniu zespołu Masters of Work znalazł się na szczycie listy przebojów klubowych. Pomimo sukcesu, Tamar zdecydowała się na karierę solową, a grupa zawiesiła działalność, nawet w pierwszych sezonach reality show „Braxton Family Values”. W 2015 roku Braxtonowie - wszystkie pięć sióstr -wydali program „Braxton Family Christmas” na kanale Def Jam. Michael Braxton Jr., ich jedyny brat, zagrał główną rolę w programie „Under My Christmas Tree”. Traci Braxton zmarła 12 marca 2022 roku w wieku 50 lat; leczyła się z powodu raka przełyku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Good Life/Family	Braxtons	09.1990	-	-	Arista 2080	[written by Irmgard Klarmann,Felix Weber][produced by Ernesto Phillips][79[6].R&B; Chart]
So Many Ways	Braxtons	08.1996	32[2]	83[8]	Atlantic 87 056	[written by Carl-So-Lowe,Jermaine Dupri][produced by Jermaine Dupri][22[19].R&B; Chart][piosenka z filmu "High School High"]
Only Love	Braxtons	02.1997	-	119[2]	Atlantic 87 017	[written by Andrea Martin][produced by Allen "Allstar" Gordon][52[14].R&B; Chart]
The Boss	Braxtons	03.1997	31[3]	-	Atlantic A 5441 [UK]	[written by Ashford & Simpson][produced by Kenny Dope,"Little" Louie Vega][106.R&B; Chart][1[2][14].Hot Disco/Dance;Atlantic 85 456 12"]
Slow Flow/L.A.D.I	Braxtons	07.1997	26[2]	-	Atlantic AT 0001 [UK]	[written by Sean "Sep" Hall,London Jones,Christopher "Tricky" Stewart][produced by Allen "Allstar" Gordon][104.R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
So Many Ways	Braxtons	08.1996	-	113[6]	Atlantic 82 875	[produced by Jermaine Dupri,Tricky Stewart,Sean "Sep" Hall,Daryl Simmons,Allen "Allstar" Gordon,Donald Parks,Emmanuel Officer,John Howcott,Kenny Gonzalez,Little Louie Vega]
Braxton Family Christmas	Braxtons	10.2015	-	144	Def Jam 0024018	[produced by Christopher Stewart,Kenneth "Babyface" Edmonds,Pierre Medor,Antonio Dixon,The Rascals,Toni Braxton,Michael Braxton,Demonte Posey]

Yellowjackets

Yellowjackets to amerykański zespół jazzowy fusion założony w 1977 roku w Los Angeles w
Kalifornii. 

 

 W 1977 roku gitarzysta Robben Ford, nagrywając swój pierwszy solowy album, zaprosił klawiszowca Russella Ferrante, basistę Jimmy'ego Haslipa i perkusistę Ricky'ego Lawsona. Kontynuowali działalność jako zespół i podpisali kontrakt z Warner Bros. Records za sprawą producenta Tommy'ego LiPumy, który wybrał nazwę „Yellowjackets” z listy potencjalnych nazw, którą zespół przygotował. W 1984 roku drugi album zespołu, Mirage a Trois, został nominowany do nagrody Grammy w kategorii „Najlepszy Występ Fusion”. Ford zagrał tylko na połowie tego albumu, a po jego odejściu z zespołu na jego miejsce zatrudniono saksofonistę Marca Russo.

 

  Kolejny album, „Shades”, dotarł do 4. miejsca na liście albumów jazzowych magazynu Billboard, a singiel „And You Know That” zdobył nagrodę Grammy w kategorii „Najlepsze wykonanie instrumentalne R&B”. Lawson odszedł z zespołu i w 1987 roku został zastąpiony przez Willa Kennedy’ego. Ich trzy kolejne albumy, „Four Corners”, „Politics” i „The Spin”, otrzymały nominacje do nagrody Grammy w kategorii „Najlepsze wykonanie jazzu fusion”. Po odejściu Russo z zespołu w 1990 roku, Bob Mintzer zastąpił go na albumie „Greenhouse”, który dotarł do 1. miejsca na liście Billboard Contemporary Jazz Album. 

 

Mintzer pozostał członkiem zespołu. Yellowjackets świętowali 30. rocznicę w 2011 roku albumem „Timeline” dla Mack Avenue. Kiedy Haslip zrobił sobie dłuższą przerwę, zastąpił go Felix Pastorius (syn basisty Jaco Pastoriusa).Zespół wydał z Pastoriusem album „A Rise in the Road”. W niektórych utworach Pastorius grał na bezprogowej gitarze basowej, którą rozsławił jego ojciec. Oprócz albumów studyjnych, Yellowjackets wnieśli dwa utwory do ścieżki dźwiękowej filmu Star Trek IV: Powrót na Ziemię w 1986 roku.

 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mirage a Trois	Yellowjackets	05.1983	-	145[10]	Warner 23 813	[produced by Tommy LiPuma]
Samurai Samba	Yellowjackets	04.1985	-	179[4]	Warner 25 204	[produced by Tommy LiPuma, Yellowjackets]
Shades	Yellowjackets	09.1986	-	195[2]	MCA 5752	[produced by Yellowjackets]

Jan Bradley

Addie „Jan” Bradley (ur. 6 lipca 1943 r.)  to amerykańska wokalistka soul. 

Bradley urodziła się w Byhalia w stanie Missisipi w Stanach Zjednoczonych i dorastała w Robbins w stanie Illinois. Została zauważona przez menedżera Dona Talty'ego (który był również menedżerem Phila Upchurcha) podczas szkolnego konkursu talentów, śpiewając z zespołem The Passions. Po ukończeniu szkoły wzięła udział w przesłuchaniu dla Curtisa Mayfielda i wkrótce nagrała piosenkę „We Girls” autorstwa Mayfielda, która stała się hitem regionalnym na Środkowym Zachodzie (w wytwórni Talty'ego Formal Records). Potem pojawiło się kilka singli, a kolejny utwór Mayfielda, pierwotnie wydany przez wytwórnię Formal, „Mama Didn't Lie” (z utworem „Lovers Like Me”), został wydany w Stanach Zjednoczonych przez Chess Records w 1963 roku i osiągnął 8. miejsce na liście Billboard R&B w USA oraz 14. miejsce na liście Billboard Hot 100. 

 Po sukcesie singla Mayfield i Chess wdali się w spór prawny o prawa do publikacji piosenek Mayfielda, w wyniku którego Bradley nie mogła już z nim współpracować. Zaczęła pisać własne piosenki i wydała kilka kolejnych singli w Chess. „I'm Over You” osiągnął 24. miejsce na liście R&B w 1965 roku ; inne wydawnictwa Chess to „Just a Summer Memory” z utworem „He'll Wait on Me”, „It's Just Your Way” i „These Tears” z utworem „Baby What Can I Do”. Bradley kontynuowała współpracę z Talty po zakończeniu jej współpracy z Chess, wydając single dla mniejszych wytwórni Adanti, Hootenanny, Doylen, Spectra Sound i Night Owl. 

Bradley zakończyła karierę wokalną na początku lat 70-tych; założyła rodzinę i została pracownikiem socjalnym. Mieszka na południowych przedmieściach Chicago i ma dwoje dzieci: Timothy'ego i Jamilę. Jest również babcią trójki dzieci i nadal śpiewa w chórze kościelnym. Jej płyty cieszą się popularnością wśród miłośników muzyki northern soul . Jej repertuar, zarówno kompozytorski, jak i wokalny, obejmuje soul, pop i rock and rolla. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mama Didn't Lie/Lovers Like Me	Jan Bradley	01.1963	-	14[14]	Chess 1845	[written by Mayfield][produced by D. Talty][8[11].R&B; Chart]
I'm Over You/The Brush Off	Jan Bradley	02.1965	-	93[3]	Chess 1919	[written by J. Bradley, D. Talty][24[10].R&B; Chart]

Yellow Magic Orchestra

Pionierska siła stojąca za pojawieniem się japońskiego brzmienia techno-popowego końca lat
70-tych, Yellow Magic Orchestra pozostaje pionierskim zespołem, który ma ogromny wpływ na współczesną muzykę elektroniczną. Zespół cieszy się ogromną popularnością zarówno w kraju, jak i za granicą, a jego pionierskie wykorzystanie syntezatorów, sekwencerów i automatów perkusyjnych plasuje go na drugim miejscu po Kraftwerku wśród innowatorów współczesnej kultury elektronicznej. 

 

 Zespół YMO został założony w Tokio w 1978 roku przez klawiszowca Ryuichi Sakamoto, który wówczas pracował nad swoim debiutanckim solowym albumem; wśród jego współpracowników był perkusista Yukihiro Takahashi, który również występował solowo i był członkiem art rockowego zespołu Sadistic Mika Band. Trzeci członek, basista Haruomi Hosono, może pochwalić się jeszcze bardziej imponującą dyskografią, obejmującą cztery solowe płyty oraz liczne osiągnięcia producenckie. 

 

 Zgadzając się na połączenie sił jako Yellow Magic Orchestra, trio wkrótce zadebiutowało albumem o tym samym tytule, inspirowanym w dużej mierze robotyczną ikonografią niemieckiego Kraftwerk; Solid State Survivor z 1979 roku zwiastował przełom w ich brzmieniu, z mocniejszymi utworami i bardziej skoncentrowanym wykorzystaniem instrumentów elektronicznych, uzupełnionych angielskimi tekstami Chrisa Mosdella. Podczas gdy album Xoo Multiplies z lat 80-tych był w najlepszym razie mieszanką skeczy komediowych i dwóch różnych coverów klasyka Archiego Bella & Drells  „Tighten Up”, Public Pressure uchwycił występy YMO na żywo. 

 

 Ich dwa wydawnictwa z 1981 roku, BGM i Technodelic, zgłębiały tajniki synthpopu, eksplorując nowe terytorium stylistyczne, które zapowiadało późniejsze solowe projekty poszczególnych muzyków. Service z 1983 roku ponownie oferował skecze, tym razem dzięki uprzejmości grupy teatralnej S.E.T. Po ambitnym zespole Naughty Boys i kolejnym albumie koncertowym, After Service, Yellow Magic Orchestra rozpadła się u szczytu popularności, a jej członkowie pragnęli reaktywować swoje kariery solowe. 

 

 Sakamoto cieszył się największą popularnością wśród absolwentów YMO- znany kompozytor muzyki filmowej, zyskał największą popularność współtworząc nagrodzoną Oscarem ścieżkę dźwiękową do filmu „Ostatni cesarz” z 1987 roku. Hosono również zajmował się muzyką filmową, a także projektami ambient, podczas gdy Takahashi cieszył się eklektycznym i eksperymentalnym powrotem do swoich rockowych korzeni. W latach 90-tych YMO było regularnie uznawane za pioniera ambient house'u, co zaowocowało wydaniem albumu z remiksami „Hi-Tech/No Crime”. Oryginalne trio zjednoczyło się ponownie w 1993 roku, nagrywając album „Technodon”, po czym ponownie rozeszło się. 

 

Perkusista Yukihiro Takahashi zmarł 11 stycznia 2023 roku w wieku 70 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Computer Game (Theme From The Invaders)	Yellow Magic Orchestra	02.1980	17[11]	60[9]	Horizon 127	[written by H. Hosono, Y. Takahashi, R. Sakamoto][produced by Harry Hosono][42[13].Hot Disco/Dance;Horizon 127 7"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Yellow Magic Orchestra	Yellow Magic Orchestra	01.1980	-	81[21]	Horizon 736	[produced by Harry Hosono]
×∞ Multiplies	Yellow Magic Orchestra	09.1980	-	177[2]	A&M 4813	[produced by Harry Hosono]

John Robie

John Robie to amerykański muzyk, producent i autor tekstów. Wyprodukował i/lub napisał utwory
dla takich artystów jak: Chaka Khan, New Order, UB40, Cabaret Voltaire, Soulsonic Force, Boy George, Planet Patrol, Laura Branigan i Freeez, między innymi.

  Robie rozpoczął karierę jako współautor i „czarodziej” syntezatorów w albumie „Planet Rock” zespołu Soulsonic Force. Robie później wyprodukował inne hity dla Soulsonic Force: „Looking for the Perfect Beat” i „Renegades of Funk” (później coverowane przez Rage Against The Machine), a także kontynuował eksperymentalne podejście do muzyki elektronicznej, co zaowocowało jego współpracą w tworzeniu zupełnie nowego gatunku muzycznego - electro. „One More Shot” w wykonaniu C-Bank i „Body Mechanic” w wykonaniu Quadrant 6, oba napisane i wyprodukowane przez Robiego, należały do ​​pierwszych utworów, które zdefiniowały tę formę sztuki. 

Jego utwory były samplowane przez takich artystów jak City Girls, Lunchmoney Lewis, Snoop Dogg, Calvin Harris, Plump DJs, Jamie xx, LL Cool J, Black Eyed Peas, Limp Bizkit i Tag Team. Wkroczył do świata produkcji wideo/filmowych, debiutując jako reżyser krótkometrażowym filmem „The Future Is Mine”, który ukazał się po morderstwie George'a Floyda.

  W 1984 roku Stephen Holden z „The New York Times” powiedział o Robiem i jego współproducencie, Arthurze Bakerze, że „odnowili nowoczesny album taneczny, tworząc przypominający arkadowy, wewnętrzny pejzaż dźwiękowy z wszelkiego rodzaju echami i rytmicznymi głosami w intensywnych, przeciwstawnych prądach. Z ich ostrymi, syntezowanymi teksturami, hukiem elektronicznej perkusji przypominającym karabin maszynowy i elektronicznie zmienionym wokalem, który przypominał zmuzykalizowane, stroboskopowe obrazy, Baker i Robie stworzyli brzmienie, które przywoływało krzyżowy ogień miejskich nacisków z wyrazistością horroru”. Rick Rubin w „Rolling Stone” opisał „Planet Rock” zespołu Soulsonic Force jako „jeden z najbardziej wpływowych utworów wszech czasów, który zmienił świat”. 

                                        Kompozycje Johna Robie na listach przebojów

[with Arthur Baker,Afrika Bambaataa, The Soulsonic Force, Ralf Hütter & Florian Schneider] 05/1982 Planet Rock Afrika Bambaataa 53.UK/48.US 07/1984 Planet Rock Soul Sonic Force 85.UK 08/2001 Planet Rock Remixes Afrika Bambaataa 47.UK [with Man Parrish, Raul Rodriguez] 12/1982 Hip Hop, Be Bop (Don't Stop) Man Parrish 95.UK [with Afrika Bambaataa Aasim, Arthur Baker,Soulsonic Force] 01/1983 Looking for the Perfect Beat Afrika Bambaataa 86.UK [ solo] 12/1983 Remember What You Like Jenny Burton 81.US [with Bernard Sumner, Peter Hook, Stephen Morris & Gillian Gilbert] 03/1986 Shell Shock New Order 28.UK [with Afrika Bambaataa, Arthur Baker, John Miller] 02/1984 Renegades of Funk Afrika Bambaataa 30.UK 11/2000 Renegades of Funk Rage Against the Machine 109.US [with UB40, Afrika Bambaataa & Malibu] 02/1988 Reckless Afrika Bambaataa 17.UK [with Arthur Baker ] 03/1992 I O U Arthur Baker 93.US [with Jeremy Sylvester, Man Parrish & Raul Rodriguez] 12/2001 B-Bop Jeremy Sylvester 189.UK [with James Todd Smith, Jermaine Dupri, James Phillips, Ryan Toby, Jennifer Lopez, Afrika Bambaataa, Arthur Baker, John Miller] 02/2006 Control Myself LL Cool J 2.UK/4.US [with Arthur Baker, Curtis Alan Jones, Ellis Williams, Emil Schult, John Miller, Caresha Brownlee, Jatavia Johnson, Afrika Bambaataa, Ralf Hütter & Robert Allen] 06/2021 Twerkulator City Girls 51.US

Touch and Go Records

Touch and Go Records to amerykańska niezależna wytwórnia płytowa z siedzibą w Chicago

w stanie Illinois. Początkowo wydawała ręcznie robiony fanzin w 1979 roku, ale z czasem stała się jedną z kluczowych wytwórni płytowych na amerykańskiej scenie rocka alternatywnego i undergroundowego lat 80-tych. Touch and Go wyrobiła sobie reputację dzięki wydawaniu awangardowego noise rocka w wykonaniu takich artystów jak Big Black, Butthole Surfers i The Jesus Lizard. Touch and Go pomogła w rozwoju ogólnokrajowej sieci zespołów undergroundowych, które ukształtowały scenę indie rockową sprzed powstania Nirvany, i przyczyniła się do przejścia od hardcore punka, który wówczas dominował na amerykańskiej scenie undergroundowej, do bardziej zróżnicowanych stylów rocka alternatywnego, które wówczas powstawały. 

Touch and Go rozpoczęła działalność w 1979 roku jako samodzielnie drukowany fanzin w East Lansing w stanie Michigan, pisany i wydawany przez Tesco Vee i Dave'a Stimsona. Dopiero w 1981 roku przekształciła się w niezależną wytwórnię płytową. Vee (późniejszy frontman The Meatmen) znudził się ówczesnym punkowym brzmieniem i zafascynował się rozwijającym się w Ameryce hardcore'em. Zainspirowany, wydawał płyty zespołów Necros, The Fix, The Meatmen i Negative Approach. W 1981 roku basista Necros, Corey Rusk, dołączył do Tesco, aby zarządzać wytwórnią. W 1983 roku, gdy Rusk opuścił Michigan i wyjechał do Waszyngtonu, Tesco przekazało Touch and Go Ruskowi i jego żonie Lisie. Gdy wytwórnia była już ich własnością, The Rusk zatrudnili Terry'ego Tolkina, który podpisał kontrakt z Butthole Surfers i Virgin Prunes, a także wyprodukował kompilację Gods Favorite Dog.  

Wkrótce Rusk przenieśli wytwórnię do Chicago, a Touch and Go w połowie lat 80. i 90-tych wydawała materiały takich zespołów jak Butthole Surfers, Big Black, Jesus Lizard, Scratch Acid, Didjits, Slint, Girls Against Boys i Killdozer, kontynuując działalność w nowym tysiącleciu z takimi artystami jak Shellac, Yeah Yeah Yeahs, TV on the Radio, Arcwelder, CocoRosie, Ted Leo and the Pharmacists i Black Heart Procession. Lisa Rusk opuściła wytwórnię po rozwodzie z Coreyem. Corey Rusk nadal nią zarządza. Siostrzana wytwórnia Touch and Go, Quarterstick Records, powstała w 1990 roku. 

Podobnie jak niektóre inne alternatywne wytwórnie muzyczne, Touch and Go stosowała elastyczne podejście do kontraktów nagraniowych, charakteryzujące się niekiedy umowami typu handshake, przewidującymi podział zysków 50/50 między artystą a wytwórnią, po odliczeniu kosztów promocji i produkcji. W ten sposób wytwórnia zbudowała szanowany katalog wpływowych artystów punkowych i alternatywnych, którzy z kolei docenili zaangażowanie Touch and Go.Jednak po sporze prawnym z Butthole Surfers w 1999 roku, Touch and Go zaczęła prosić zespoły o podpisanie 1-2-stronicowego memorandum intencyjnego. 

 18 lutego 2009 roku Corey Rusk ogłosił redukcję zatrudnienia w Touch and Go. Jako powód zamknięcia produkcji i dystrybucji dla wielu niezależnych wytwórni, takich jak Jade Tree, Kill Rock Stars i Merge Records, podał „obecny stan gospodarki”. Od 2009 roku Touch and Go specjalizuje się w wydawaniu limitowanych edycji wydawnictw swoich zespołów i innych powiązanych z nimi artystów, jak np. zremasterowana edycja albumu Spiderland zespołu Slint wydanego z okazji 30. rocznicy, ale wydaje także nowy materiał, jak np. To All Trains zespołu Shellac. 

SOiL

Pochodzący z Chicago zespół hardrockowo-altmetalowy SOiL odniósł sukces w 2001 roku,
wydając swój drugi długogrający album „Scars”, na którym znalazły się radiowe hity „Halo” i „Unreal”. Pomimo licznych zmian personalnych, zespół przez lata pozostawał filarem aktywnych rockowych list przebojów, wydając takie dynamiczne albumy jak „re.de.fine.” (2004), „True Self” (2006), „Picture Perfect” (2009), „Whole” (2013) i „Play It Forward” (2022). Gitarzysta Adam Zadel i basista Tim King byli jedynymi stałymi członkami zespołu. 

  SOiL powstał w 1997 roku dzięki talentom wokalisty Ryana McCombsa, perkusisty Toma Schofielda, basisty Tima Kinga oraz gitarzystów Adama Zadela i Shauna Glassa. W 1998 roku wydali debiutancką EP-kę „El Chupacabra!”, a w 1999 roku pełnowymiarowy „Throttle Junkies”. Ich drugi album, „Scars”, odniósł sukces zarówno w kraju, jak i za granicą dzięki dwóm mocnym singlom „Unreal” i „Halo”. W 2001 roku ukazała się EP-ka o tym samym tytule, a w 2004 roku „re.de.fine”, na której znalazł się wysoko notowany utwór. W tym samym roku McCombs odszedł z zespołu, ostatecznie dołączając do Drowning Pool. 

Na debiutanckim albumie DRT z 2006 roku, „True Self”, zastąpił go A.J. Cavalier, po którym nastąpiła seria występów na europejskich festiwalach i trasach koncertowych po USA z Sevendust, 10 Years i Godsmack. W 2009 roku zespół wydał „Picture Perfect”, zapowiadany singlem „Like It Is”. Był to ostatni studyjny album z Cavalierem za mikrofonem. Kolejnym pełnometrażowym wydawnictwem SOiL był album koncertowy z 2012 roku, „Re-Live-ing the Scars: In London”, nagrany rok wcześniej. Szósty album, „Whole”, ukazał się w 2013 roku i był świadkiem ponownego spotkania zespołu z oryginalnym wokalistą Ryanem McCombsem.  

Pierwszy album kompilacyjny zespołu, „Scream: The Essentials”, ukazał się w 2017 roku, a SOiL wydał cover Foo Fighters „Monkey Wrench” w 2022 roku, aby uczcić śmierć Taylora Hawkinsa. Singiel ukazał się na pełnowymiarowym albumie z coverami „Play It Forward” jeszcze w tym samym roku. „Restoration”, zbiór studyjnych re-nagrań niektórych z najsłynniejszych utworów zespołu, ukazał się w 2023 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Unreal	SOiL	07.2002	113[2]	-	J Records 74321 94392 2	[written by SOiL][produced by Johnny K]
Halo	SOiL	11.2002	74[1]	-	J Records 74321970132	[written by Adam Zadel, Tim King, Ryan McCombs, Tom Schofield, Shaun Glass][produced by Johnny K]
Redefine	SOiL	06.2004	68[1]	-	J Records 82876618512	[written by SOiL][produced by Johnny K]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Scars	SOiL	09.2001	150[6]	193[1]	J Records 20 022	[silver-UK][produced by Johnny K]
Redefine	SOiL	04.2004	93[1]	78[2]	J Records 59 071	[produced by Johnny K, Nick Raskulinecz]
True Self	SOiL	04.2006	171[1]	-	DRT Entertainment 442	[produced by Ulrich Wild]
Whole	SOiL	08.2013	158	141	Pavement Entertainment 6010	[produced by Ulrich Wild]

Jesus Lizard

Celowo szorstcy, melodyjnie kanciaści, zdolni do zatrzymywania się w mgnieniu oka i fizycznie potężni, Jesus Lizard to jeden z czołowych zespołów noise rockowych w amerykańskim undergroundzie. W pierwszej połowie lat 90-tych zespół wydał serię niezależnych płyt - w tym „Goat” z 1991 roku i „Liar” z 1992 roku - wypełnionych zjadliwym, gitarowym noisem Duane'a Denisona i przesadnym wokalem Davida Yow, które zebrały pozytywne recenzje w undergroundowych czasopismach muzycznych i w radiu studenckim.  

W połowie lat 90-tych grupa zdobyła na tyle dużą rzeszę fanów, że przekonała dużą wytwórnię Capitol Records do podpisania kontraktu z zespołem, choć ich dwa albumy długogrające dla tej wytwórni nie spodobały się większości fanów i zostały zignorowane przez mainstreamowych słuchaczy. Zespół rozpadł się w 1999 roku, ale po kilku głośnych trasach koncertowych, powrócił z orzeźwiającym albumem studyjnym „Rack” z 2024 roku.

  Zespół Jesus Lizard powstał w 1987 roku z inicjatywy Duane'a Denisona (gitara),
Davida Yow (wokal) i Davida Wm. Simsa (gitara basowa) - dwaj ostatni to byli członkowie post-hardcore'owego zespołu Scratch Acid z Austin. Po rozpadzie Scratch Acid, Sims dołączył do Rapeman, podobnie agresywnej grupy indie prowadzonej przez Steve'a Albiniego. Rapeman okazał się krótkotrwały, a Sims założył Jesus Lizard z Yowem i Denisonem w 1987 roku. Początkowo grupa grała z automatem perkusyjnym, podobnie jak poprzedni zespół Albiniego, Big Black. Albini wyprodukował debiutancką EP-kę grupy, Pure, która ukazała się nakładem Touch & Go w 1989 roku; producent pracował nad każdym wydawnictwem Jesus Lizard wydanym przez Touch & Go i stał się bliskim towarzyszem zespołu. 

 Pod koniec 1989 roku do The Jesus Lizard dołączył  perkusista Mac  McNeilly , który pojawił się na pierwszym długogrającym albumie zespołu, „Head” z lat 90-tych. W następnym roku grupa wydała swój drugi album, „Goat”, który zebrał pozytywne recenzje w undergroundowych czasopismach muzycznych, takich jak „Option”, oraz w mainstreamowych publikacjach muzycznych, takich jak „Spin”. W momencie wydania „Goat” zespół zyskał już sporą rzeszę fanów wśród amerykańskiego indie rocka, zarówno dzięki swoim płytom, jak i notorycznie brawurowym, momentami brutalnym i wulgarnym występom na żywo, podczas których Yow wielokrotnie rzucał się na publiczność.  W 1992 roku Jesus Lizard otrzymali znaczące wsparcie od alternatywnych gwiazd Nirvany, które przekonały Jesus Lizard do wydania z nimi split singla „Puss” [Jesus Lizard] / „Oh the Guilt” [Nirvana], niedługo po bezprecedensowym sukcesie drugiego albumu Nirvany, Nevermind. W tym samym roku Jesus Lizard wydał swój trzeci album, Liar.  

W 1993 roku grupa była stosunkowo cicha, wydając jedynie singiel „Lash”. Show Na początku 1994 roku Jesus Lizard wydał w Giant Records jednorazowy album koncertowy zatytułowany „Show”, który był ich pierwszym występem w dużej wytwórni. Pierwotnie został nagrany na niewydaną kompilację koncertową z okazji 20. urodzin zespołu z Nowego Jorku. Punkowy lokal CBGB, występ Showa w dużej wytwórni zszokował niektórych fanów, a plotki głosiły, że spowodował on rozłam między zespołem a zwolennikiem indie, Albinim, choć obie strony twierdziły, że to nieprawda. Chociaż Albini pracował nad albumem Down z 1994 roku, okazał się on jego ostatnim projektem z Jesus Lizard, podobnie jak ich ostatnim albumem dla Touch & Go. 

W 1995 roku Jesus Lizard podpisał kontrakt z Capitol Records, a zespół dołączył do trasy Lollapalooza Tour w tym samym roku, u boku Sonic Youth, Hole, Pavement i Becka. Podczas jednego z koncertów trasy David Yow został aresztowany za obnażanie się na scenie. Pod koniec 1995 roku grupa nagrała swój debiutancki album dla dużej wytwórni, „Shot”, wyprodukowany przez GGGartha (znanego również jako Garth Richardson), i wydany na początku 1996 roku. Album nie dorównywał standardom ich pracy w „Touch & Go”, ale wciąż był zbyt szorstki, by trafić do szerszej publiczności.  

Przed końcem roku McNeilly opuścił zespół, rozczarowany trasą koncertową. Jim Kimball, który grał z Laughing Hyenas, Mule i w pobocznym projekcie Denisona, Denison/Kimball Trio, przejął rolę perkusisty.  W 1998 roku Jetset Records, we współpracy z Capitol, wydało EP-kę, na której zespół współpracował z kilkoma różnymi producentami, w tym z Johnem Cale, Jimem O'Rourke i Andym Gillem z Gang of Four. Gill powrócił, aby wyprodukować ich szósty album studyjny, „Blue” z 1998 roku, który dodał nastrojowe akcenty do ich charakterystycznego ataku. Podobnie jak Shot, nie przypadł do gustu starym fanom ani nie pozyskał nowych, a Kimball odszedł z Jesus Lizard w połowie 1998 roku. Brendan Murphy był ich perkusistą podczas kilku tras koncertowych, które zakończyły się występem na szwedzkim festiwalu muzycznym 27 marca 1999 roku. Mniej więcej w tym czasie Capitol porzucił Jesus Lizard, a zespół wkrótce się rozpadł. Klasyczny skład Jesus Lizard, czyli Denison, Sims, McNeilly i Yow, zjednoczył się ponownie w 2009 roku na trasie koncertowej, która została dobrze przyjęta przez starych i nowych fanów. Touch & Go wydało zremasterowane wersje czterech albumów dla wytwórni, zremasterowane przez Albiniego i Boba Westona. Album „Club” z 2011 roku dokumentował ich występ w Nashville podczas reaktywacji. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Puss/Oh, The Guilt [Nirvana]	Jesus Lizard	03.1993	12[2]	-	Touch & Go TG 83	[written by The Jesus Lizard/Kurt Cobain][produced by Steve Albini]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Down	Jesus Lizard	09.1994	64[1]	-	Touch & Go TG 131	[produced by Steve Albini]

My Life with the Thrill Kill Kult

Choć White Zombie zyskało uznanie przede wszystkim za łączenie opowieści o seksie,
Szatanie i gore z rockowo-dance'owym rytmem (choć trzeba przyznać, że z bliższym heavymetalowym zacięciem), chicagowski My Life with the Thrill Kill Kult specjalizował się w podobnym obszarze równie długo.  

Założony pierwotnie w 1987 roku przez Buzza McCoya (który przeniósł się z Bostonu) i Groovie Manna, duet dążył do stworzenia godnego muzycznego akompaniamentu, który mógłby posłużyć jako ścieżka dźwiękowa do tandetnych filmów klasy B. Początkowym projektem duetu było nakręcenie filmu (w stylu Russa Meyera i Johna Watersa) pod tytułem „My Life with the Thrill Kill Kult”. Film nigdy nie powstał, ale McCoy i Mann wykorzystali tytuł przerwanego filmu jako nazwę swojego nowo powstałego zespołu, ponieważ ich przerysowany występ sceniczny najlepiej opisać jako „przeciążenie sensoryczne” (z wirującą falą dziwacznych postaci, rekwizytów i intensywnych efektów wizualnych). Podpisując kontrakt z renomowaną chicagowską wytwórnią muzyki industrialnej Wax Trax!, Thrill Kill Kult wydał kilka wydawnictw w latach 1989-1991: EP-kę o tym samym tytule, a także pełnowymiarowe albumy „I See Good Spirits” i „I See Bad Spirits”, „Kooler Than Jesus”, „Confessions of a Knife” i „Sexplosion!”. 

 

W tym czasie grupa zwróciła na siebie uwagę wytwórni Interscope Records, która podpisała kontrakt z Thrill Kill Kult i wznowiła album „Sexplosion!”, z którego pochodzi prawdopodobnie najsłynniejszy utwór zespołu, „Sex on Wheelz” (utwór ten pojawił się również w animowanym filmie Ralpha Bakshiego „Cool World”). Grupa wydała jeszcze tylko jedno wydawnictwo dla Interscope, „13 Above the Night” z 1994 roku, po czym przeszła na wytwórnię Rykodisc i wydała kolejne, takie jak „Hit & Run Holiday” z 1995 roku (rodzaj albumu koncepcyjnego, opowiadającego historię „buntowniczej lisicy” Krystal Starlust i jej „śmiertelnego zauroczenia” włóczęgą o imieniu Apollo) oraz „Crime for All Seasons” z 1997 roku. 

 

 The Thrill Kill Kult nie wydał żadnych nowych nagrań studyjnych w latach 1998-2000, a zbiór 18 remiksów „Dirty Little Secrets” ujrzał światło dzienne w 1999 roku. Jednak w 2001 roku zespół pojawił się ponownie, wydając w 2001 roku „The Reincarnation of Luna” i w 2002 roku „Golden Pillz: The Luna Remixes” dla kolejnej nowej wytwórni, Invisible. W 2004 roku wytwórnia Ryko przejęła większość wydawnictw Wax Trax!, w tym wczesne albumy Kult. W tym samym roku wznowili pierwsze trzy albumy zespołu i wydali nową kompilację „The Best of TKK” wraz z zestawem remiksów zatytułowanym „Diamonds & Daggerz”. Album poświęcony erze disco, który przeleżał dekadę na półkach, w końcu ujrzał światło dzienne w 2005 roku, kiedy na półki trafił „Gay, Black & Married”.  

 

Dwa lata później ukazał się utrzymany w stylistyce lounge album „Filthiest Show in Town”. W 2009 roku zespół założył własną wytwórnię SleazeBox, wydając album „Death Threat” oraz kolekcję remiksów i remiksów „Sinister Whisperz: The Wax Trax Years”. Skład, w którym wciąż dominują McCoy i Mann, odbył trasę koncertową po Stanach Zjednoczonych w 2012 roku z okazji 25. rocznicy istnienia, a w 2014 roku wydał swój 12. album „Spooky Tricks”. W 2017 roku Thrill Kill Kult zaprezentował pełne wydanie swoich dwóch pierwszych albumów z okazji 30. rocznicy powstania. Nowhere 

 

Oprócz własnych wydawnictw, My Life with the Thrill Kill Kult skomponował utwory do kilku ścieżek dźwiękowych do filmów, w tym do „Showgirls” Paula Verhoevena, „Nowhere” Gregga Arakiego oraz do przebojowego filmu „Kruk” (w tym ostatnim grupa zagrała epizodyczną rolę). Na przestrzeni lat koncertowali z tak znanymi (i podobnie brzmiącymi) zespołami, jak Siouxsie and the Banshees, Lords of Acid, EMF i Marilyn Manson.

 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
13 Above the Night	My Life with the Thrill Kill Kult	09.1993	-	194[1]	Interscope 92 258	[produced by Buzz McCoy]