Jesus Lizard

Celowo szorstcy, melodyjnie kanciaści, zdolni do zatrzymywania się w mgnieniu oka i fizycznie potężni, Jesus Lizard to jeden z czołowych zespołów noise rockowych w amerykańskim undergroundzie. W pierwszej połowie lat 90-tych zespół wydał serię niezależnych płyt - w tym „Goat” z 1991 roku i „Liar” z 1992 roku - wypełnionych zjadliwym, gitarowym noisem Duane'a Denisona i przesadnym wokalem Davida Yow, które zebrały pozytywne recenzje w undergroundowych czasopismach muzycznych i w radiu studenckim.  

W połowie lat 90-tych grupa zdobyła na tyle dużą rzeszę fanów, że przekonała dużą wytwórnię Capitol Records do podpisania kontraktu z zespołem, choć ich dwa albumy długogrające dla tej wytwórni nie spodobały się większości fanów i zostały zignorowane przez mainstreamowych słuchaczy. Zespół rozpadł się w 1999 roku, ale po kilku głośnych trasach koncertowych, powrócił z orzeźwiającym albumem studyjnym „Rack” z 2024 roku.

  Zespół Jesus Lizard powstał w 1987 roku z inicjatywy Duane'a Denisona (gitara),
Davida Yow (wokal) i Davida Wm. Simsa (gitara basowa) - dwaj ostatni to byli członkowie post-hardcore'owego zespołu Scratch Acid z Austin. Po rozpadzie Scratch Acid, Sims dołączył do Rapeman, podobnie agresywnej grupy indie prowadzonej przez Steve'a Albiniego. Rapeman okazał się krótkotrwały, a Sims założył Jesus Lizard z Yowem i Denisonem w 1987 roku. Początkowo grupa grała z automatem perkusyjnym, podobnie jak poprzedni zespół Albiniego, Big Black. Albini wyprodukował debiutancką EP-kę grupy, Pure, która ukazała się nakładem Touch & Go w 1989 roku; producent pracował nad każdym wydawnictwem Jesus Lizard wydanym przez Touch & Go i stał się bliskim towarzyszem zespołu. 

 Pod koniec 1989 roku do The Jesus Lizard dołączył  perkusista Mac  McNeilly , który pojawił się na pierwszym długogrającym albumie zespołu, „Head” z lat 90-tych. W następnym roku grupa wydała swój drugi album, „Goat”, który zebrał pozytywne recenzje w undergroundowych czasopismach muzycznych, takich jak „Option”, oraz w mainstreamowych publikacjach muzycznych, takich jak „Spin”. W momencie wydania „Goat” zespół zyskał już sporą rzeszę fanów wśród amerykańskiego indie rocka, zarówno dzięki swoim płytom, jak i notorycznie brawurowym, momentami brutalnym i wulgarnym występom na żywo, podczas których Yow wielokrotnie rzucał się na publiczność.  W 1992 roku Jesus Lizard otrzymali znaczące wsparcie od alternatywnych gwiazd Nirvany, które przekonały Jesus Lizard do wydania z nimi split singla „Puss” [Jesus Lizard] / „Oh the Guilt” [Nirvana], niedługo po bezprecedensowym sukcesie drugiego albumu Nirvany, Nevermind. W tym samym roku Jesus Lizard wydał swój trzeci album, Liar.  

W 1993 roku grupa była stosunkowo cicha, wydając jedynie singiel „Lash”. Show Na początku 1994 roku Jesus Lizard wydał w Giant Records jednorazowy album koncertowy zatytułowany „Show”, który był ich pierwszym występem w dużej wytwórni. Pierwotnie został nagrany na niewydaną kompilację koncertową z okazji 20. urodzin zespołu z Nowego Jorku. Punkowy lokal CBGB, występ Showa w dużej wytwórni zszokował niektórych fanów, a plotki głosiły, że spowodował on rozłam między zespołem a zwolennikiem indie, Albinim, choć obie strony twierdziły, że to nieprawda. Chociaż Albini pracował nad albumem Down z 1994 roku, okazał się on jego ostatnim projektem z Jesus Lizard, podobnie jak ich ostatnim albumem dla Touch & Go. 

W 1995 roku Jesus Lizard podpisał kontrakt z Capitol Records, a zespół dołączył do trasy Lollapalooza Tour w tym samym roku, u boku Sonic Youth, Hole, Pavement i Becka. Podczas jednego z koncertów trasy David Yow został aresztowany za obnażanie się na scenie. Pod koniec 1995 roku grupa nagrała swój debiutancki album dla dużej wytwórni, „Shot”, wyprodukowany przez GGGartha (znanego również jako Garth Richardson), i wydany na początku 1996 roku. Album nie dorównywał standardom ich pracy w „Touch & Go”, ale wciąż był zbyt szorstki, by trafić do szerszej publiczności.  

Przed końcem roku McNeilly opuścił zespół, rozczarowany trasą koncertową. Jim Kimball, który grał z Laughing Hyenas, Mule i w pobocznym projekcie Denisona, Denison/Kimball Trio, przejął rolę perkusisty.  W 1998 roku Jetset Records, we współpracy z Capitol, wydało EP-kę, na której zespół współpracował z kilkoma różnymi producentami, w tym z Johnem Cale, Jimem O'Rourke i Andym Gillem z Gang of Four. Gill powrócił, aby wyprodukować ich szósty album studyjny, „Blue” z 1998 roku, który dodał nastrojowe akcenty do ich charakterystycznego ataku. Podobnie jak Shot, nie przypadł do gustu starym fanom ani nie pozyskał nowych, a Kimball odszedł z Jesus Lizard w połowie 1998 roku. Brendan Murphy był ich perkusistą podczas kilku tras koncertowych, które zakończyły się występem na szwedzkim festiwalu muzycznym 27 marca 1999 roku. Mniej więcej w tym czasie Capitol porzucił Jesus Lizard, a zespół wkrótce się rozpadł. Klasyczny skład Jesus Lizard, czyli Denison, Sims, McNeilly i Yow, zjednoczył się ponownie w 2009 roku na trasie koncertowej, która została dobrze przyjęta przez starych i nowych fanów. Touch & Go wydało zremasterowane wersje czterech albumów dla wytwórni, zremasterowane przez Albiniego i Boba Westona. Album „Club” z 2011 roku dokumentował ich występ w Nashville podczas reaktywacji. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Puss/Oh, The Guilt [Nirvana]	Jesus Lizard	03.1993	12[2]	-	Touch & Go TG 83	[written by The Jesus Lizard/Kurt Cobain][produced by Steve Albini]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Down	Jesus Lizard	09.1994	64[1]	-	Touch & Go TG 131	[produced by Steve Albini]

Melvins

The Melvins, grupa amerykańska. Powstała w 1981r w Aberdeen w stanie Waszyngton. W 1987 przeniosła się do San Francisco w Kalifornii. Zdecydowała się na nazwę The Melvins zaintrygowana notatką w lokalnej gazecie o niejakim Melvinie przyłapanym na kradzieży choinek (niekiedy twierdziła też, iż utworzyła ją zniekształcając imię Elvisa Presleya).
Pierwszy skład: Buzz „King Buzzo" Osbourne -voc, g, Matt Lukin - b. Dale Crover - dr, voc. W 1988r Lukina, który odszedł do Mudhoney, zastąpiła Lorax (właśc. Lori Black; córka Shirley Temple) - b, a trzy lata później ją z kolei Joe Preston - b. W 1992 na miejsce Prestona wróciła Lorax, a po roku zamiast niej w składzie pojawił się Mark Deutrom -b (był producentem wczesnych nagrań formacji).

Debiutowała w klubach i barach Aberdeen (dopiero w 1989r odbyła pierwsze tournee po kraju, od tamtej pory koncertowała u boku m.in. Iggy'ego Popa i L7). Z początku pozostawała pod silnym wpływem zespołu Kiss, wykonywała nawet kilka jego utworów; w mniejszym stopniu inspirowały ją dokonania innych wykonawców, przede wszystkim formacji Black Sabbath.
Podczas pierwszych wypraw poza rodzinne miasto, głównie do Seattle, odkryła dla siebie punk rock i hardcore w wydaniu takich zespołów, jak Black Flag, Flipper, M.D.C. czy Buthole Surfers. Z połączenia jej dawnych i nowych fascynacji zrodziła się muzyka, która legła u podstaw nowego rockowego stylu - grunge'u.
 Pierwszą Jego manifestacją była składanka „Deep Six", nagrana w 1985r w Reciprocal Studio w Seattle, wyprodukowana przez Jacka Endino, sygnowana przez The Melvins razem z zespołami Skin Yard (Endino był jego członkiem), Soundgarden,Green River, Malfunkshun i The U-Men.
Największą gwiazdą grunge'u miała się stać formacja Nirvana, utworzona przez uczniów The Melvins -Kurta Cobaina i Chrisa Novoselica (Crover gościnnie występował czasem w jej składzie, wziął nawet udział w nagraniu trzech utworów z płytv „Bleach").
Właśnie powiązania z Nirvaną, stały się głównym tytułem do sławy The Melvins, trójce muzyków nie udało się bowiem stworzyć albumu, który odpowiadałby roli, jaką odegrali na scenie rockowej Seattle i okolic. Rozczarowaniem była nawet płyta Houdini, przygotowana bardzo starannie przy znaczącej pomocy Cobaina jako muzyka i współproducenta (m.in. śpiew w Going Blind oraz solo gitarowe w Sky Pup), niejako dla podtrzymania mitu The Melvins.
Zawierała repertuar potwierdzający fascynację dokonaniami Kiss (przeróbka utworu Going Blind tego zespołu, a także owoc współpracy z nim Teet) czy Black Sabbath (Hag Me, Hooch, ukazujący też The Melvins w roli mistrzów grunge'u (Set Me Straight), ale w większej dawce chaotyczny, bałaganiarski, ujawniający brak pomysłów (Spread Eagle Beagle ponad dziesięciominutowa, bezładna improwizacja na instrumentach perkusyjnych, Sky Pup - dziwna muzyka oparta na tanecznym rytmie, Honey Bucket - mało odkrywcze nawiązanie do thrashu spod znaku Metalliki).
Tytuł był hołdem dla słynnego maga - Houdiniego, a utwór Lizzy pokłonem dla aktorki Elizabeth  Montgomery, gwiazdy popularnego w latach sześćdziesiątych serialu telewizynego Bewitched. Wersja  winylowa płyty różniła się od kompaktowej i zawierała zamiast nagrania Spread Eagle Beagle jeszcze jedną
przeróbkę - Rocket Reducer No. 62 (Rama Lama Fa Fa Fa) zespołu MC5.
Minialbum Eggnog był zapisem koncertu.

W 1999 r. Melvins rozpoczynają współpracę z wytwórnią Ipecac (której właścicielem jest Mike Patton). Pierwszym dzieckiem tej współpracy jest wydanie trylogii: The Maggot (1999), The Bootlicker (1999) i The Crybaby (2000) oraz reedycje płyt wcześniejszych (m.in Gluey Porch Treatments). Miłość Melvins do eksperymentów ujawnia się na kolejnych albumach, Electroretard (2001) oraz Collossus of Destiny (2001) a również na wspólnym albumie ze znanym DJ-em – Lustmordem – Pigs of the Roman Empire (2004).
Uwieńczeniem współpracy Melvins z Jello Biafrą, wokalistą grupy Dead Kennedys, było wydanie dwóch albumów Never Breathe What You Can't See (2004) oraz Sieg Howdy! (2005) oraz szereg koncertów, w czasie których Kevin Rutmanis opuszcza zespół, a jego miejsce zajmuje Dave Scott Stone, występujący wcześniej sporadycznie jako drugi gitarzysta, w tym samym czasie zespół odbywa koncerty z Adamem Jonesem z zespołu Tool.

W 2006 Dale Crover potwierdza w wywiadzie przyjęcie do zespołu basisty i perkusisty zespołu Big Business. Od tego czasu zespół odbywa próby z dwoma perkusjami, chcąc stworzyć na scenie efekt "lustra" (Dale Crover jest prawo-, a Coady Willis leworęczny).