Adele

Adele, właśc. Adele Laurie Blue Adkins  (ur. 5 maja 1988 roku w Londynie) - brytyjska piosenkarka oraz autorka tekstów.


Adele urodziła się 5 maja 1988 roku w dzielnicy Tottenham w Londynie jako córka nastoletniej matki Penny Adkins oraz Walijczyka Marka Evansa, który opuścił rodzinę dwa lata później. Adele zaczęła śpiewać w wieku czterech lat. W 1997 roku, jako dziewięciolatka, przeprowadziła się z matką do Brighton. Dwa lata później obie przeniosły się do West Norwood, które okazało się inspiracją do utworu „Hometown Glory” napisanego przez Adele w 2004 roku.
 

Początki kariery

Po przeprowadzce do południowego Londynu zainteresowała się stylem R&B oraz artystkami takimi jak Aaliyah, Destiny’s Child czy Mary Jane Blige. W maju 2006 roku ukończyła szkołę BRIT School for Performing Arts & Technology w Croydon, gdzie chodziła do klasy z takimi piosenkarkam, jak m.in. Leona Lewis czy Jessie J.
 

Jednym z decydujących w jej życiu momentów był występ Pink w Brixton Academy: To była piosenka „Missundaztood”, więc miałam jakieś 13 albo 14 lat. Nigdy nie słyszałam w pomieszczeniu kogoś, kto tak śpiewa. Pamiętam to uczucie, jakbym była w tunelu aerodynamicznym, jej głos po prostu mnie uderzył. To było niesamowite.
 

Niedługo po ukończeniu nauki w szkole BRIT, Adkins dostała ofertę podpisania kontraktu płytowego z wytwórnią muzyczną. Początkowo uznała to za żart, na wiadomość odpowiedziała dopiero po namowie przyjaciół. Cztery miesiące po ukończeniu szkoły opublikowała dwie piosenki na łamach czwartego internetowego wydania PlatformsMagazine.com. Na projekt szkolny Adkins nagrała trzy dema i przekazała je później przyjaciółce, która umieściła je w serwisie Myspace, gdzie osiągnęły sukces, co zaowocowało telefonem od wytwórni XL Recordings. Adele powątpiewała, czy oferta była prawdziwa, ponieważ jedyną wytwórnią, jaką wtedy znała, była Virgin Records. Poprosiła więc przyjaciółkę o pójście z nią na miejsce spotkania.
 

Nick Huggett w XL przedstawił Adele managerowi Jonathanowi Dickinsowi z September Management, który w czerwcu 2006 stał się jej oficjalnym reprezentantem. W tym czasie September zarządzało karierą Jamiego T. We wrześniu 2006 Huggett podpisał z Adele kontrakt z wytwórnią XL. Adkins użyczyła również swojego głosu w piosence Jacka Peñatego „My Yvonne”, która znalazła się na jego debiutanckim albumie.
 

W październiku 2007 Adele wydała swoją przełomową piosenkę "Hometown Glory". Razem z Willem Youngiem wzięła udział w charytatywnym koncercie w londyńskim Union Chapel - 2007 MENCAP Little Noise Sessions.

Debiutancki album

 Adele stała się pierwszą laureatką Brit Awards Critics' Choice oraz uznana została przez krytyków muzycznych „topowym debiutantem” 2008 roku w corocznej ankiecie BBC, a jej debiutancki album zatytułowany 19 wkroczył na brytyjskie listy przebojów, zajmując w nich pierwszą pozycję. Dwa lata później wydała swoją drugą płytę zatytułowaną 21, którą promowały single „Rolling in the Deep”, „Rumour Has It” oraz „Someone Like You”.
 

W 2012 roku Adele nagrała singiel „Skyfall”, będący piosenką przewodnią do najnowszego filmu o przygodach Jamesa Bonda pod tym samym tytułem. 24 lutego 2013 otrzymała za piosenkę Nagrodę Akademii Filmowej w kategorii Najlepsza piosenka filmowa, rok później odebrała Nagrodę Grammy w kategorii Najlepsza piosenka dla mediów wizualnych.
 

W 2012 roku Caroline Sanderson opublikowała pierwszą oficjalną biografię Adkins pod tytułem Być jak... Adele.
23 października 2015 roku Adele opublikowała swój nowy singiel „Hello” zapowiadający jej trzeci album studyjny zatytułowany 25. Singiel ustanowił nowy rekord odtworzeń VEVO w ciągu 24 godzin, uzyskując liczbę ponad 27.7 milionów wyświetleń. "Hello" osiągnął certyfikat 100 milionów odtworzeń w pięć dni, pokonując „Wrecking Ball” Miley Cyrus, której klip pułap ten osiągnął w sześć dni, ustanawiając kolejny rekord. 

 LP. 25

 

W połowie 2015 roku zaczęły pojawiać się doniesienia o zbliżającym się trzecim albumie, a plotki zostały potwierdzone w październiku przez Adele i jej wytwórnię. Jej pierwszy singiel, „Hello”, zadebiutował na pierwszym miejscu zarówno w Wielkiej Brytanii, jak iw Stanach Zjednoczonych, stając się pierwszą piosenką, która sprzedała się w liczbie ponad miliona pobrań w pierwszym tygodniu od premiery. 25 zadebiutowało na całym świecie pod koniec listopada 2015 roku i pobiło rekord sprzedaży w ciągu jednego tygodnia w USA, należący wcześniej do No Strings Attached * NSYNC. 

 

Adele- Dalsza kariera

 

 25 utrzymywał się na szczycie listy Billboard 200 przez dziesięć tygodni i zgarnął nagrody Grammy w 2017 roku za album, piosenkę i nagranie roku, a także za najlepszy popowy występ solo i popowy wokal. Po kilku latach względnego spokoju Adele pojawiła się ponownie w październiku 2020 roku, aby poprowadzić odcinek Saturday Night Live . Rok później wydała singiel „Easy on Me”, będący pierwszą propozycją z jej czwartego albumu, 30 listopada 2021 r. Z udziałem znanych twarzy: Grega Kurstina, Maxa Martina, Shellbacka i Tobiasa Jesso, Jr.,nagrała  30 ,takżeLudwiga Goranssona i Inflo Saulta (Michael Kiwanuka, Little Simz) za dojrzały i pełen wdzięku zestaw, który skupiał się na tematach separacji i rodzicielstwa.  

 

Album znalazł się na szczycie wielu światowych list przebojów (w tym w Wielkiej Brytanii i na liście Billboard 200) i zdobył nagrodę Brit Award za brytyjski album roku oraz nagrodę Grammy za najlepszy solowy występ popowy za utwór „Easy on Me”. Choć opóźniona z powodu COVID-19, w listopadzie 2022 roku piosenkarka rozpoczęła również swoją rezydencję na żywo w Las Vegas, Weekends with Adele, która odbyła się w The Colosseum w Caesars Palace.

Jest związana z Simonem Koneckim. 19 października 2012 urodził się ich syn – Angelo James. 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Chasing Pavements	Adele	01.2008	2[58]	21[7]	XL Recordings XLS 321CD	[2x-platinum-UK][platinum-US][written by Adele, Eg White][produced by Eg White]
Hometown Glory	Adele	02.2008	19[67]	-	XL Recordings XLS 374CD	[platinum-UK][written by Adele, Eg White][produced by Eg White]
Daydreamer	Adele	02.2008	171[1]	-	XL Recordings	[written by Adele][produced by Jim Abbiss]
Make You Feel My Love	Adele	02.2008	4[73]	-	XL Recordings XLS 393CD	[gold-US][3x-platinum-UK][written by Bob Dylan][produced by Jim Abbiss]
Cold Shoulder/Now and Then	Adele	04.2008	18[20]	-	XL Recordings XLS 358CD	[silver-UK][written by Adele, Sacha Skarbek][produced by Mark Ronson]
Rolling In The Deep/If It Hadn't Been for Love	Adele	01.2011	2[66]	1[65]	XL Recordings GBBKS 1000335	[8x-platinum-US][4x-platinum-UK][written by Adele, Paul Epworth][produced by Paul Epworth]
Someone Like You	Adele	02.2011	1[5][85]	1[39]	XL Recordings GBBKS 1000351	[6x-platinum-UK][5x-platinum-US][written by Adele,Dan Wilson][produced by Dan Wilson]
Set Fire To The Rain	Adele	02.2011	11[56]	1[43]	XL Recordings GBBKS 1000348	[3x-platinum-UK][4x-platinum-US][written by Adele, Eg White][produced by Fraser T Smith]
Turning Tables	Adele	02.2011	62[27]	63[3]	XL Recordings GBBKS 1000346	[platinum-UK][gold-US][written by Adele,Ryan Tedder][produced by Jim Abbiss]
Rumour Has It	Adele	12.2011	85[4]	16[27]	XL Recordings GBBKS 1000349	[2x-platinum-US][gold-UK][written by Adele, Ryan Tedder][produced by Ryan Tedder]
One and Only	Adele	09.2012	99[1]	110[1]	XL Recordings GBBKS 1000358/td>	[silver-UK][written by Adele,Greg Wells,Dan Wilson][produced by Rick Rubin]
I Can't Make You Love Me	Adele	10.2012	37[3]	-	XL Recordings GBBKS 1100203	[written by Mike Reid, Allen Shamblin ]
Skyfall	Adele	10.2012	2[34]	8[20]	XL Recordings GBBKS 1200164	[2x-platinum-US][2x-platinum-UK][written by Adele,Paul Epworth][produced by Paul Epworth]
Remedy	Adele	12.2015	145	87[1]	XL Recordings	[silver-UK][written by Ryan Tedder,Adele Adkins][produced by Ryan Tedder]
Hello	Adele	11.2015	1[3][49]	1[10][26]	XL Recordings GBBKS 1500214	[4x-platinum-UK][7x-platinum-US][written by Adele,Greg Kurstin][produced by Greg Kurstin]
When We Were Young	Adele	12.2015	9[33]	14[20]	XL Recordings GBBKS 1500217	[platinum-US][3x-platinum-UK][written by Adele Adkins ,Tobias Jesso Jr.][produced by Ariel Rechtshaid]
Million Years Ago	Adele	12.2015	64[1]	119[1]	XL Recordings GBBKS 1500222	[silver-UK][written by Adele Adkins, Greg Kurstin][produced by Greg Kurstin]
Sweetest Devotion	Adele	12.2015	-	124[1]	XL Recordings	[silver-UK][written by Paul Epworth,Adele Adkins][produced by Paul Epworth ]
All I Ask	Adele	01.2016	41[1]	77[1]	XL Recordings GBBKS 1500223	[written by Adele Adkins, Bruno Mars, Philip Lawrence, Christopher Brody Brown][produced by The Smeezingtons]
Send My Love (To Your New Lover)	Adele	06.2016	5[23]	8[27]	XL Recordings GBBKS 1500215	[platinum-US][2x-platinum-UK][written by Adele Adkins, Max Martin ,Shellback][produced by Max, Martin Shellback]
Water Under the Bridge	Adele	12.2016	39[17]	26[22]	XL Recordings GBBKS 1500219	[gold-US][platinum-UK][written by Adele Adkins, Greg Kurstin][produced by Greg Kurstin]
Easy on Me	Adele	10.2021	1[8][39]	1[10][31]	Columbia USSM 12105970	[4x-platinum-US][2x-platinum-UK][written by Adele,Greg Kurstin][produced by Greg Kurstin]
Love in the Dark	Adele	10.2021	76[1]	111[1]	XL Recordings GBBKS 1500221	[gold-UK][written by Adele Adkins, Samuel Dixon][produced by Dixon]
Oh My God	Adele	12.2021	2[20]	5[16]	Columbia USSM 12105973	[gold-UK][platinum-US][written by Adele,Greg Kurstin][produced by Greg Kurstin]
I Drink Wine	Adele	12.2021	4[20]	18[2]	Columbia USSM 12105975	[gold-US][gold-UK][written by Adele,Greg Kurstin][produced by Greg Kurstin]
Strangers By Nature	Adele	12.2021	-	41[1]	Columbia USSM 12105970	[written by Adele Adkins,Ludwig Göransson][produced by Ludwig Göransson]
My Little Love	Adele	12.2021	-	23[2]	Melted Stone / Columbia	[written by Adele,Greg Kurstin][produced by Greg Kurstin]
Cry Your Heart Out	Adele	12.2021	-	44[1]	Melted Stone / Columbia	[written by Adele,Greg Kurstin][produced by Greg Kurstin]
Can I Get It	Adele	12.2021	-	26[2]	Melted Stone / Columbia	[silver-UK][written by Max Martin,Adele Adkins,Shellback][produced by Max Martin,Shellback]
All Night Parking (Interlude)	Adele With Erroll Garner	12.2021	-	53[1]	Melted Stone / Columbia	[written by Erroll Garner ,Adele Adkins][produced by Greg Kurstin,Joey Pecoraro]
Woman Like Me	Adele	12.2021	-	55[1]	Melted Stone / Columbia	[written by Dean Josiah Cover,Adele Adkins][produced by Inflo]
Hold On	Adele	12.2021	-	49[1]	Melted Stone / Columbia	[written by Dean Josiah Cover,Adele Adkins][produced by Inflo]
To Be Loved	Adele	12.2021	-	32[1]	Melted Stone / Columbia	[written by Tobias Jesso, Jr.,Adele Adkins][produced by Shawn Everett,Tobias Jesso, Jr.]
Love Is A Game	Adele	12.2021	-	56[1]	Melted Stone / Columbia	[written by Dean Josiah Cover,Adele Adkins][produced by Inflo]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
19	Adele	01.2008	1[1][223]	4[222]	XL Recordings XLCD 313	[8x-platinum-UK][3x-platinum-US][produced by Jim Abbiss, Mark Ronson, Eg White]
iTunes Live from SoHo	Adele	02.2009	-	105[1]	XL Recordings	-
21	Adele	01.2011	1[23][367]	1[24][564]	XL Recordings XLCD 520	[18x-platinum-UK][14x-platinum-US][produced by Jim Abbiss, Adele Adkins, Paul Epworth, Rick Rubin, Fraser T Smith, Ryan Tedder, Dan Wilson]
iTunes Festival: London 2011	Adele	07.2011	74[1]	50[2]	XL Recordings XLD S552	-
25	Adele	12.2015	1[13][288]	1[10][222]	XL Recordings XLCD 740	[12x-platinum-UK][11x-platinum-US][produced by Danger Mouse ,Samuel Dixon, Paul Epworth, Greg Kurstin, Max Martin, Linda Perry, Ariel Rechtshaid ,Mark Ronson, Shellback, The Smeezingtons, Ryan Tedder]
30	Adele	12.2021	1[5][66]	1[6][69]	Columbia 19439937972	[2x-platinum-UK][3x-platinum-US][produced by Greg Kurstin, Inflo,Tobias Jesso Jr. ,Ludwig Göransson, Max Martin, Shawn Everett, Shellback]

2 Live Crew

2 Live Crew-amerykańska grupa, będąca jedną z najbardziej kontrowersyjnych załóg w historii hip-hopu, a może nawet całej muzyki rozrywkowej. Pod względem siły wywołanego oburzenia, ich twórczości może dorównywać tylko gangsterska formacja - N.W.A.
 

Dostęp do przepełnionych tematyką seksualną nagrań 2 Live Crew był przez pewien czas zabroniony. Ostatecznie nagrania składu odegrały jednak wielką rolę w procesie walki o wolność słowa w rapie i sztuce. Korzenie zespołu sięgają pierwszej połowy lat 80-tych,kiedy w Los Angeles wspólnie zaczęli nagrywać Fresh Kid Ice (właśc, Chris Wongwon),DJ Mr. Mixx (David Hobbs) i Amazing V. 

Ich debiutancki singiel "Revelation" z 1985, wydany pod szyldem 2 Live Crew, odniósł spory sukces na Florydzie, co było bezpośrednim bodżcem dla członków zespołu, by przenieść się do leżącego w tym stanie miasta Miami. Tam do składu dołączyli raper Brother Marguis (Mark Ross)oraz lokalny wydawca Luke Skyywalker [Luther Campbell, znany głównie jako -Luke), który załatwił grupie kontrakt, a nastepnie dołączył do niej, zostając z miejsca liderem.Obecność Luke'a w szeregach formacji mocno wpłynęła na brzmienie 2 Live Crew, które przybrało bardzo obsceniczną i wulgarną formę.

Pierwsze dwa albumy zespołu: "The 2 Live is what we are" (1986) i "Move Something" (1988)zawierały praktycznie same imprezowe kawałki o tematyce ostro seksualnej. Prezentowały brzmienie Miami Bass, w którym nie liczyła się technika rymowania wykrzykujących proste zwroty raperow, lecz przede wszystkim głęboki bas podkładów i ich potencjał imprezowy,a w przypadku 2 Live Crew dodatkowo erotycznie zabarwiona treść okrzyków. Już na wczesnym etapie twórczości wokół grupy wytworzyła się atmosfera kontrowersji, kilku sprzedawców zostało nawet aresztowanych za dystrybuowanie obscenicznych nagrań zespołu.

Jednocześnie twórczość 2 Live Crew cieszyła się wielką popularnością wśród młodzieży,a wydawnictwa zdobyły złoty nakład. Bombą o największej sile rażenia był najbardziej znany krążek grupy - "As Nasty As They Wanna Be", który trafił na półki sklepowe w 1989 r. Pomimo znikomej promocji radiowej, singiel "Me So Horny" wdrapał się nawet na amerykańską listę 40 najpopularniejszych singli. Zespołem zaczęty interesować się różne konserwatywne postaci i organizacje, jak American Family Association. Według wielu z nich zapobiegawcza naklejka "Parental Advisory Explicit Lyrics" nie odstraszała młodzieży wystarczająco mocno od tekstów zespołu - przeładowanych szowinizmem, obfitych w tematykę, co najmniej, mocno erotyczną, jeśli nie pornograficzną.
 

Wcześniejsze skandale byty dopiero zapowiedzią burzy, która miała wybuchnąć. Po pierwszych zakazach sprzedaży albumu, wydanych przez szeryfa okręgowego - Nicka Nawarro, grupa podała inicjatora pomysłu do sądu. Wymiar sprawiedliwości stanął początkowo po stronie ultrakonserwatywnych przeciwników zespołu, album "As Nasty As They Wanna Be" uznano za zbyt obsceniczny i nakazano wycofanie go ze sprzedaży. Zanim rozpoczęła się długa seria aresztowań sprzedawców ze sklepów muzycznych (tu warto dodać, że za wykonywanie materiału z zakazanego albumu do więzienia trafili także członkowie zespołu), zakazana płyta sprzedała się w liczbie 2 milionów egzemplarzy.
 

Problemom niestety nie było końca. Luke Skyywalker musiał zapłacić 300 000 $ grzywny George'owi Lucasowi za bezprawne użycie pseudonimu kojarzonego z głównym bohaterem trylogii "Gwiezdne Wojny". Lider 2 Live Crew skrócił ksywę do "Luke" i wydal album o mocno politycznym zabarwieniu: "Banned In The USA". Tym razem zdobył jednak prawa do użycia takiego tytułu od Bruce'a Springsteena, autora hitu "Born In The USA". Płyta nagrana pod szyldem Luke & 2 Live Crew sprzedawała się jak ciepłe bułeczki, głównie wśród nastoletnich chłopców, a tytułowy singiel stat się drugim kawałkiem w dorobku grupy, który trafił na listę Top 40.
 

W roku 1992 zespół wydał pierwszy w historii rapu album z zapisem występów na żywo - "Live In Concert" - oraz swój kolejny studyjny krążek: "Sports Weekend (As Nasty As They Wanna Be II)". Płyty te nie odniosły już tak wielkiego sukcesu komercyjnego, jak poprzednie dzieła 2 Live Crew. Były to też ostatnie wydawnictwa nagrane przez grupę w jej najbardziej znanym składzie. Sytuacja wewnątrz i wokół formacji cały czas się komplikowała - Luke Records zostało w tym okresie zmuszone do zapłacenia raperowi MC Shy D 1,6 miliona dolarów tantiem za nieautoryzowane wykorzystanie jego twórczości.
 

Deszczowe chmury zniknęły ostatecznie znad głów ekipy 2 Live Crew pod koniec 1992 r. Wtedy to Sąd Wyższej Instancji oddalił zakaz sprzedaży albumu "As Nasty As They Wanna Be", jako sprzeczny z Pierwszą Poprawką do Konstytucji (wolność słowa), a wyrok został podtrzymany, przez Sąd Najwyższy.

 Czołowi przedstawiciele hiphopowej walki o swobodę wyrażania myśli wygrali także sprawę z prawnikami Roya Orbisona w 1994. Znany muzyk poprockowy oskarżył ich o plagiat za bezprawne sparodiowanie jego hitu "Oh, Pretty Woman" i jednoczesne zniszczenie reputacji klasycznego utworu na niesławnym krążku formacji z 1989 r. Decyzją Sądu przyznano grupie prawo do nagrania własnej interpretacji klasyka w takiej formie, uznając ją za mieszczącą się w granicach parodii.
 

Zdobyte zwycięstwa przetarły drogę kolejnym, jakże licznym, wyznawcom zasady wolnego stówa w hip-hopie, ale z tych sukcesów nie skorzystali już członkowie 2 Live Crew. Grupa rozpadła się w zasadzie już w 1992, kiedy Luke i Fresh Kid Ice nagrali solowe albumy, a Ice dodatkowo wydał wspólnie z Mr. Mixxem płytę pod szyldem Rock On Crew. W roku 1993 ukazała się składanka z największymi hitami grupy oraz kolejna solówka Luke'a. ,W 1994 Fresh Kid, Luke i Verb (Larry Dobson, nowa postać w zespole) połączyli siły i wydali średnio przyjęty krążek: "Back At Your Ass For The Nine-4", jako The New 2 Live Crew; wkrótce do sklepów trafiło także kolejne solo lidera zespołu.
 

Rok 1995 to przykra data ogłoszenia bankructwa przez Luke Records. Rok później ukazała się "Shake A Lil' Something", pierwsza płyta formacji wydana poza dotychczasową wytwórnią i bez byłego przywódcy w składzie. Ten poświęcił się bowiem karierze solowej, wydając do 2000r. łącznie siedem solówek, oraz promowaniu innych talentów na różnych składankach. Ostatni album pod szyldem The 2 Live Crew, nagrany już jako duet Brother Marguis i Fresh Kid Ice, miał premierę w roku 1998.

 W latach 90-tych rynek zalała fala różnych płyt, zbierających największe hity, remiksy lub niepublikowane wcześniej nagrania zespołu. Wszystkie nowe materiały z obozu formacji cieszyły się umiarkowanym powodzeniem w porównaniu do nakładów osiąganych przez grupę na przełomie lat 80. i 90. W roku 2002 ukazała się składanka DVD klipów 2 Live Crew "Release Of The Greatest Hits DVD".
 

Grupa 2 Live Crew jest często niesłusznie kojarzona jedynie z olbrzymią kontrowersją związaną z jej obscenicznymi tekstami. Nie można jednakże nie docenić wkładu zespołu w rozwój muzycznej warstwy hip-hopu. Kwintet należał do prekursorów i byt jednocześnie najbardziej znanym przedstawicielem brzmienia Miami Bass, obfitego przede wszystkim w głębokie, pulsujące basy i szybkie tempo podkładów. 

Muzyka ta fantastycznie nadawała się do tańca, szczególnie do popularnego na Południu USA 'trzęsienia pośladkami', stąd tę imprezową mieszankę skocznych rytmów i obscenicznych tekstów często nazywa się także Booty Music. W twórczości grupy Luke'a było także bardzo wiele miejsca dla sampli i skreczy, dzięki czemu brzmienie zespołu z Miami wpłynęło na wydźwięk nie tylko imprezowego i południowego rapu lat 90., ale w kilku wypadkach także bardziej abstrakcyjnych form hip-hopu.
 

Bardzo prawdopodobne, że gdyby nie wygrane przez 2 Live Crew sprawy sądowe, kariery dzisiejszych rapowych skandalistów takich jak Eminem czy Snoop Dogg, a w Polsce Liroy, przybrałyby zupełnie inny obrót. Choć z drugiej strony to właśnie przez twórczość tego zespołu, muzyka rap znajdowała się przez długie lata na celowniku wszelkich stróżów moralności.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Move Somethin'	2 Live Crew	05.1988	-	-	Luke Skyywalker 104	[written by 2 Live Crew][produced by 2 Live Crew]53[10].R&B Chart]
Do Wah Diddy	2 Live Crew	10.1988	-	-	Luke Skyywalker 117	[written by Jeff Barry,Ellie Greenwich][produced by 2 Live Crew][62[8].R&B Chart]
The Bomb Has Dropped	2 Live Crew with Trouble Funk	05.1989	-	-	Luke Skyywalker 125	[written by Luther Campbell, The 2 Live Crew][produced by 2 Live Crew,Luther Campbell][92[2].R&B Chart]
Yakety Yak	2 Live Crew	04.1989	90[2]	-	WTG USA 31-68491	[written by Jerry Leiber,Mike Stoller][produced by Luke Skywalker]
Me so horny	2 Live Crew	09.1989	-	26[30]	Skywalker 130	[gold-US][written by Mark Ross][produced by Luke Skywalker, 2 Live Crew][sample z "Firecracker"-Mass Production][34[22].R&B Chart]
Banned in U.S.A.	Luke feat 2 Live Crew	07.1990	-	20[16]	Luke 98 915	[gold-US][written by Luther Campbell, David Hobbs, Mark Ross][produced by Big Tony,Denver A. Wright][rap protest song bazujacy na "Born in The U.S.A."-Bruce Springsteena][13[10].R&B Chart]
Mama Juanita	Luke feat. 2 Live Crew	10.1990	-	-	Luke 98 904	[written by Luther Campbell,The 2 Live Crew][produced by 2 Live Crew,Luther Campbell][sample z "Oye Como Va"-Santana][47[10].R&B Chart]
Do the Bart	Luke feat. 2 Live Crew	03.1991	-	-	Luke 96 398	[written by Luther Campbell,The 2 Live Crew][produced by Big Tony Fisher, Luther Campbell, Mike "Fresh" McCray, Mr. Mixx, Denver A. Wright][76[5].R&B Chart]
Pop that coochie/Mega mix V	2 Live Crew	11.1991	-	58[13]	Luke 98 712	[written by Luther Campbell,David Hobbs,Mark Ross,Chris Wong Won][produced by David Hobbs][55[15].R&B Chart]
I wanna rock/Megamix	Luke	03.1992	-	73[14]	Luke 98 619	[written by Luther Campbell][produced by Luther Campbell][39[16].R&B Chart]
Breakdown	Luke	07.1992	-	-	Luke 152	[written by Luther Campbell][produced by Mike Fresh][29[15].R&B Chart]
You & Me	Luke feat. Angee Griffin & H-Town	01.1993	-	-	Luke 458	[written by Luther Campbell][produced by Luther Campbell][94[4].R&B Chart]
Work it out!	Luke	06.1993	-	107[9]	Luke 162	[written by Luther Campbell][produced by Luther Campbell][93[4].R&B Chart]]
Cowards In Comption	Luke	08.1993	-	-	Luke 164	[written by Luther Campbell][produced by Mike Fresh][58[10].R&B Chart]]
Yeah, Yeah	The New 2 Live Crew	03.1994	-	-	Luke 170	[written by Chris Wong Won, Larry Dobson, Luther Campbell][produced by The New 2 Live Crew][sample z "The Horse"-Cliff Nobles & Co.][93[5].R&B Chart]
You Go Girl	The New 2 Live Crew	05.1994	-	-	Luke 175	[produced by DJ Slice][88[4].R&B Chart]
It's Your Birthday	Luke	09.1994	-	-	Luke 176	[written by Luther Campbell][produced by Darren ("DJ Spin") Rudnick][91[4].R&B Chart]]
Scarred/Uncle Luke's Mega Mix	Luke	04.1996	-	64[16]	Luther Campbell 164 000	[produced by DJ Spin][sample z "Theme from Together Brothers"-Love Unlimited Orchestra][31[20].R&B Chart]
Bounce To Da Beat	Luke	11.1996	-	-	Luther Campbell 167 001	[written by Luther Campbell][produced by Luther Campbell][96[3].R&B Chart]
Shake a lil' somethin'	2 Live Crew	08.1996	-	72[15]	Lil' Joe 890	[written by David Hobbs,Mark Ross,Chris Wong Won][produced by David Hobbs][59[20].R&B Chart]
Do the damn thing	2 Live Crew	03.1997	-	107[10]	Lil' Joe 893	[written by David Hobbs,Mark Ross,Chris Wong Won][produced by David Hobbs][75[19].R&B Chart]
Raise the roof	Luke feat No Good But So Good	03.1998	-	26[20]	Luke/Island 572 250	[gold-US][sample z "Theme from King Kong"-John Barry][20[20].R&B Chart]
2 Live Party	2 Live Crew feat KC and Freak Nasty	04.1998	-	102[30]	Lil' Joe 897	[written by Harry Wayne Casey,Rick Finch,Mark Ross,Chris Wong Won][produced by Mark Ross,Chris Wong Won,Clay Dixon][52[20].R&B Chart]
The real one/Shake your pants	2 Live Crew feat Ice-T	11.1998	-	103[4]	Lil' Joe 899	[written by Ice-T Mark Ross][produced by Mark Ross,Chris Wong Won,Clay Dixon][60[10].R&B Chart]
Lizard-Lizard	No Good & Jiggie feat. Luke	12.1998	-	-	Loud/RCA 65 628	[66[11].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The 2 Live Crew "is what we are"	2 Live Crew	04.1987	-	128[33]	Luke Skywalker 100	[gold-US][produced by 2 Live Crew]
Move somethin'	2 Live Crew	06.1988	-	68[42]	Luke Skywalker 101	[gold-US][produced by Luke Skyywalker, Mr. Mixx]
As nasty as they wanna be	2 Live Crew	07.1989	-	29[81]	Luke Skywalker 107	[platinum-US][produced by 2 Live Crew]
Banned in The U.S.A.	2 Live Crew	08.1990	-	21[22]	Luke 91 424	[gold-US][produced by Big Tony Fisher,Luke,Mike "Fresh" McCray,Mr. Mixx,2 Live Crew,Denver A. Wright]
Live in concert	2 Live Crew	01.1991	-	92[12]	Effect 3003	[produced by 2 Live Crew,Luke Skyywalker,Mr. Mixx]
Sports weekend [As nasty as they wanna be Part II]	2 Live Crew	10.1991	-	22[30]	Luke 91 720	[gold-US][produced by David Hobbs]
Back at your ass for the nine-4	New 2 Live Crew	02.1994	-	52[14]	Luke 207	[produced by Mike Fresh, DJ Slice, Professor Griff, DJ Laz, DJ Spin and Felix Sama]
Shake a Lil' Somethin'	2 Live Crew	08.1996	-	145[2]	Lil' Joe 215	[produced by Mr. Mixx]

Dread Zeppelin

Dread Zeppelin – amerykańska grupa muzyczna, najbardziej znana z tworzenia coverów piosenek Led Zeppelin w stylu reggae z wokalistą udającym Elvisa Presleya. Jednak ich twórczość aktualnie rozszerzyła się o nowe style muzyczne. Pierwsze wydawnictwo zespołu, singel Immigrant Song/Hey Hey What Can I Do, zostało nagrane w domowym studio Dave Stewarta z Eurythmics i wydane w 1989. Po sukcesie pierwszego singla zespół poszedł za ciosem i wydał Whole Lotta Love/Tour-telvis: A Bad Trip, Your Time Is Gonna Come/Woodstock (live). W końcu nadszedł czas na płytę. Na debiutanckiej Un-LED-ed pojawiły się covery z płyt I, II i IV Led Zeppelin. Niespodziewanie płyta okazała się sukcesem. Pod koniec 1990 zespół zrobił przerwę w koncertach i wszedł do studia żeby nagrać kolejny album pt. 5,000,000. Poza standardowymi reggae-coverami Led Zeppelinów, na płycie pojawił się także cover Boba Marleya Stir it up oraz trzy nowe piosenki napisane przez zespół.
Kolejna płyta miała być rock operą pt. Albert, jednak w wyniku różnic poglądów w zespole, nagrano w końcu płytę It's Not Unusual z coverami piosenek disco. Na początku 1992 skład uległ dużym przetasowaniom. Nowa płyta spotkała się z bardzo negatywnym przyjęciem i zespół postanowił wrócić do starej formuły. Kolejni członkowie opuścili zespół, a pozostali podpisali kontrakt z Imago Records i wydali The Fun Sessions z coverami z gatunku klasycznego rocka. Po tym wydawnictwie zespół wrócił prawie do pierwotnego składu. Od tego czasu regularnie wydają albumy i koncertują.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Your Time Is Gonna Come	Dread Zeppelin	12.1990	59[1]	-	I.R.S. DREAD 1	[written by Page, Plant][produced by Rasta Li-Mon, Jah Paul Jo]
Stairway to Heaven / Jailhouse Rock	Dread Zeppelin	07.1991	62[2]	-	I.R.S. DREAD PD 2	[written by Page, Plant][produced by Jah Paul Jo , Rasta Li-Mon]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Un-Led-Ed	Dread Zeppelin	08.1990	71[2]	116[13]	I.R.S. EIRSA 1042	[produced by Jah Paul Jo, Rasta Li-Mon]

Cass Daley

Cass Daley (ur. jako Catherine Dailey), (ur. 17 lipca 1915r, zm. 22 marca 1975r) była amerykańską aktorką filmową i telewizyjną, piosenkarką i prezenterką radiową. Córka   irlandzkiego tramwajarza,   zaczęła występować w klubach nocnych i w radio jako wokalistka big bandu w latach 40-tych. 

Daley zaczęła śpiewać jako dziecko . Z problemem zgryzu i komicznym stylu śpiewania, występowała w klubach jako nastolatka. W latach 30-tych, zaczęła karierę sceniczną występując w latach 1936-1937 w  Ziegfeld Follies. W latach 40-tych, Daley rozpoczęła karierę filmową, zwłaszcza w  The Fleet's In   (1942) z Dorothy Lamour i Betty Hutton i Crazy House (1943) z Ole Olsenem i Chic Johnson.
Wystąpiła także u boku Dicka Powella i Dorothy Lamour w Riding High w 1943 roku, a naprzeciwko Eddie Bracken i Dianie Lynn w Out of This World w 1945 roku. Miała udział w Red Garters razem z Rosemary Clooney w 1954 roku, a jej ostatnie występy filmowe miały miejsce w filmach, The Spirit Is Willing   w 1967 roku oraz w Norwood w 1970 roku.

Jako częsty gość radia, pojawiła się w miarę regularnie w 1944 roku w The Bob Burns Show stacji NBC. Była także bardzo popularna piosenkarką w wojsku za granicą w czasie wojny, i wiele razy się pojawiała w audycjach Armed Forces Radio Service takich jak Command Performance and Mail Call.

W 1945 roku dołączyła do obsady The Fitch Bandwagon, innej popularnej audycji radiowej. W 1950 roku zagrała w swoim radiowym show The Cass Daley Show.

Daley nagrała kilka singli z Hoagy Carmichaelem.
'The Old Piano roll Blues '  zadebiutował jako # 11 na Billboard Hot 100 chart i pozostał na liście przez dziesięć tygodni w 1950 roku, a' Aba Daba Honeymoon ' zadebiutował jako # 23 w 1951 roku, obecny na listach przez trzy tygodnie.

Nagrała swoją wersję 'Put the Blame on Mame ' w 1946 roku ,która sprzedała się w 150.000 egzemplarzy w ciągu zaledwie dwóch miesięcy.

 Rezygnując z radia  poświęciła się,aby wychować syna w Newport Beach. Po rozwodzie z mężem  Frankiem Kinsellą, próbowała wrócić w latach 70-tych pojawiając się w małych telewizyjnych, filmowych i teatralnych rolach.

W dniu 22 marca 1975 roku, będąc sama w swoim mieszkaniu, 59-letnia aktorka komediowa upadła i wylądował na  szklanym stoliku kawowym. Odłamek szkła zaciął się w gardle, a ona wykrwawił się na śmierć, zanim jej mąż wrócił do domu .
 Za wkład w branży telewizyjnej i radiowej, Cass Daley ma dwie gwiazdy na Hollywood Walk of Fame przy 6303 Hollywood Blvd.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Old Piano Roll Blues/Stay With The Happy People	Hoagy Carmichael And Cass Daley	05.1950	-	11[10]	Decca 9-24977	[written by Cy Coben]
The Aba Daba Honeymoon/ The Golden Rocket	Hoagy Carmichael And Cass Daley	04.1951	-	23[3]	Decca 9-27474	[written by Hank Snow]

Bun B

W hierarchii najbardziej szanowanych i legendarnych person Dirty South Bun B zajmuje od lat miejsce niemal na samym szczycie. Prawdopodobnie tylko Scarface - ojciec chrzestny południowego Hip-Hop'u - jest w stanie zebrać więcej poparcia za wspieranie i reprezentowanie lokalnej sceny w Teksasie. 

 Bun jest klasycznym przykładem weterana. Pod koniec lat 80' razem z Pimp C utworzył UGK (Underground Kingz) - duet, który przez kolejne 10 lat, takimi albumami jak "Too Hard To Swallow", "Super Tight" i przede wszystkim "Ridin' Dirty", wyznaczał standardy południowego Hip-Hop'u.

 Twórczość przedstawicieli Port Arthur - małego miasteczka w Teksasie - jest dzisiaj niedoścignionym wzorem oraz inspiracją dla wszystkich nowych twarzy Dirty South. Chociaż działalność UGK została w 2003 r. zawieszona ze względu na wyrok skazujący Pimp C na kilkuletni pobyt w więzieniu, trudno mówić w przypadku Buna o tymczasowej emeryturze. 

W oczekiwaniu na swojego partnera raper zorganizował w tym roku kampanię o nazwie "Free Pimp C". Jej poszczególne odsłony mieliśmy okazję obserwować niemal na wszystkich projektach rodem z Dirty South, na których Bun regularnie odnotowywał gościnne występy. Swego rodzaju podsumowaniem tegorocznych dokonań rapera określającego siebie jako "King Of The Trill" jest jego pierwszy solowy album pt. "Trill", nagrany w celu utrwalenia pamięci o uwięzionym przyjacielu oraz podtrzymania legendarnego statusu w południowym regionie.
 

Nie było w historii Dirty South bardziej gorącego albumu pod względem gości i producentów. Autorytet Buna oraz jego tegoroczna aktywność na projektach innych artystów umożliwiły zgromadzenie na płycie samych wielkich nazwisk, które pozostawiły po sobie naprawdę pozytywne wrażenie. 

Można ewentualnie dopatrywać się braku ekipy Three 6 Mafia czy też Davida Bannera, ale generalnie J. Prince otoczony został podczas pracy nad albumem najlepszymi z najlepszych. Trudno jest przecież odmówić takiemu zawodnikowi jak Bun, a już zupełnie naturalnym jest zaprezentowanie swoich najlepszych skillsów podczas udziału na jego płycie. Dlatego też bez względu na to, czy usłyszymy szalony flow Ludacrisa na mega klubowym bangerze produkcji Lil' Jona ("Trill Recognize Trill"), czy też wpadniemy na jak zawsze pewnego siebie T.I. na klasycznym syntetyku, jakim jest "I'm A "G"", możemy być pewni, iż każdy z MC's gra tutaj dla Buna najlepiej jak potrafi.

 Paradoksalnie trzy najbardziej zapadające w pamięć kawałki tego albumu usłyszymy już na samym jego początku. Mowa tutaj o numerze pt. "Bun", na którym firmowa perkusja KLC z Medicine Men, wzbogacona dodatkowo o znakomite skrecze, jest idealnym tłem dla undergroundowych wersów reprezentanta UGK.
 

"Get Throwed" to z kolei najbardziej wciągający kawałek ze wszystkich tu obecnych. Poza archiwalną zwrotką Pimp C usłyszymy tutaj legendarnego członka Screwed Up Click - Z-Ro, objawienie tego sezonu, czyli Young Jeezy oraz samego Jay-Z, którego powrót z "emerytury" jest już chyba tylko kwestią czasu. Producentem utworu jest ceniony w Teksasie Mr. Lee, który wyposażył podkład w gitarowe riffy oraz gęsto ulokowane hi-haty. 

Charyzmatyczny flow Z-Ro na refrenie, markowe ad-libsy Jeezy'ego, a także niezmiennie świeży Jigga Man, który w swojej zwrotce umieszcza klika naprawdę znakomitych punchlines, to elementy stanowiące o sile tego przedsięwzięcia. Nikt nie jest jednak w stanie przebić samego Buna na singlowym kawałku pt. "Draped Up". To bez dwóch zdań jedna z najbardziej energicznych i gangsterskich pozycji w tym roku, jeśli chodzi o południowy Hip-Hop. 

Ogromna w tym zasługa Saliha Williamsa z Carnival Beats - eksperta od spowolnionego brzmienia i autora takich hitów tego lata jak "Still Tippin'", "Back Then" czy "Sittin' Sidewayz". Razem z Bunem poszedł on jednak w nieco innym kierunku, niż z przedstawicielami Swishahouse. Tym razem jego podkład zdominowany jest przez syntezator, tuningowany mocnym basem oraz partiami skrzypiec na refrenie. Bun prezentuje tutaj wielki kunszt swoich lirycznych umiejętności, tworząc hymn dla rodzinnego stanu, wypełniony klasycznym braggadocio i opowieściami o platynowych felgach, grillach oraz teksaskiej kulturze opartej na "Screwed & Chopped" i kodeinowych drinkach.
 

Solowy album w wykonaniu Bun B to absolutna nowość w karierze tego niezwykle doświadczonego rapera z Teksasu. Na "Trill" potwierdza on ostatecznie wielką charyzmę i towarzyszące jej wysokie umiejętności liryczne. Szerokie wsparcie ze strony najznakomitszych MC's i producentów Dirty South czyni ten materiał bogatym w hitowe akcenty oraz wybitnie reprezentatywnym dla stale rosnącego w siłę Hip-Hop'u z południa USA.

 Nieobecność Pimp C wpływa naturalnie na muzyczny kształt tego projektu, który niestety pozbawiony jest świeżości znanej z dokonań UGK. "Trill" jest albumem, który doskonale podsumowuje to wszystko, co wydarzyło się w obecnym roku na arenie Dirty South. W oczekiwaniu na nowy materiał duetu z Port Arthur otrzymujemy lekko przewidywalny, aczkolwiek utrzymany przez cały czas na wysokim poziomie, gangsterski rap autorstwa weterana południowej sceny, który ma pełne prawo do bycia beneficjentem tegorocznego triumfu czarnej muzyki rodem z Teksasu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Rep Yo City	E-40 featuring Petey Pablo, Bun B, 8 Ball and Lil Jon & The East Side Boyz	08.2002	-	-	Sick Wid' It 40 011	[Written-By -R. Smith,Jonathan Smith,Bernard Freeman,E. Stevens,O. Helton,Moses Barrett III][Producer - Lil Jon][73[10].R&B Chart]
3 Kings	Slim Thug featuring T.I. and Bun B	10.2004	-	-	Star Trak 003644	[Written-By - Willie J Clarke,Bernard Freeman,Clifford Harris,Clint Mansell,Sammie Norris,Cleavon Prince,Clarence Reid,Jonathan H Smith,Stayve Thomas,Micah Troy,Leroy Williams Jr.][Producer - Mr. Lee,Bun B][78[17].R&B Chart]
Give Me That	Webbie featuring Bun B	01.2005	-	29	Trill	[Written-By - Jeremy Allen, Calvin Broadus, Bernard Freeman, Webster Gradney, Chad Hugo, Pharrell Williams][Producer -Webbie, Julian Bunetta & B-Real][8[33].R&B Chart]
Draped Up	Bun B	10.2005	-	-	Rap-A-Lot 94 139	[Written-By - B. Freeman, S. Williams][Producer - Salih Williams][45[19].R&B Chart]
They Don't Know	Paul Wall featuring Mike Jones and Bun B	11.2005	-	-	Swishahouse 94 008	[71[9].R&B Chart]
Trap or Die	Young Jeezy featuring Bun B	11.2005	-	-	Corporate Thugz	[77[3].R&B Chart]
Check on It	Beyoncé featuring Slim Thug and Bun B	12.2005	-	1[5][28]	Coplumbia 80 277	[gold-US][written by Beyoncé Knowles, Kasseem Dean ,Sean Garrett, Angela Beyincé, Stayve Thomas][produced by Swizz Beatz][3[25].R&B Chart]
Get Throwed	Bun B	01.2006	-	-	Rap-A-Lot 4 Life	[written by Chad L. Butler,Shawn Carter,Bernard Freeman,Jay Jenkins,Leroy Williams,J McVey][Producer - Mr. Lee][49[20].R&B Chart]
Git It	Bun B featuring Ying Yang Twins	01.2006	-	101	Rap-A-Lot 4 Life	[written by Michael Crooms, Bernard Freeman, De'Angelo Holmes, Eric Von Jackson][Producer - Mr. Collipark]
Gangsta Party	Yo Gotti featuring 8Ball and Bun B	02.2006	-	-	TVT 2682	[80[10].R&B Chart]
Sister	The Scoundrels featuring Bun B	03.2006	-	-	Invisible 0008	[14[16].R&B Chart]
My 64	Mike Jones featuring Snoop Dogg and Bun B	06.2007	-	101	Ice Age	[written by Eazy-E, Ice Cube, Snoop Dogg, Mike Jones, Bun B, Dr. Dre, Salih Williams][Producer -Salih Williams][53[10].R&B Chart]
That's Gangsta	Bun B featuring Sean Kingston	03.2008	-	122	Rap-A-Lot 4 Life	[written by Bun B, Sean Kingston][Producer -J.R. Rotem][45[19].R&B Chart]
You're Everything	Bun B featuring Rick Ross, David Banner and 8Ball & MJG	07.2008	-	-	J Prince	[written by Lavell Crump, Donald DeGrante, Jr., Bernard Freeman, Marlon Goodwin, Hussain Jiffrey, Raymond E Jones, Rick Ross, Premro Smith][Producer - Mr. Lee][59[14].R&B Chart]
Damn I'm Cold	Bun B featuring Lil Wayne	10.2008	-	-	J Prince	[86[2].R&B Chart]
24's	RichGirl featuring Bun B	02.2009	-	-	Richcraft	[Producer - Mr. Lee][65[8].R&B Chart]
Trouble	Ginuwine featuring Bun B	09.2009	-	-	Notifi	[written by R. Vincent,Ginuwine,Bun B,Dante Jackson, T. White][Producer - Dante Jackson][63[10].R&B Chart]
Trillionaire	Bun B featuring T-Pain	08.2010	-	-	Trill	[written by B. Freeman, F. Najm, K. Crowe, E. Ortiz, M. Primous][Producer - J.U.S.T.I.C.E. League][77[8].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Trill	Bun B	09.2005	-	6[24]	Rap-A-Lot 4 Life 68 539	[gold-US][Producer - Bei Maejor, Cory Mo, John Bido, Bigg Tyme, J. Prince, Jazze Pha, KLC, Lil Jon, Mannie Fresh, Mike Dean ,Mr. Collipark ,Mr. Lee, Salih Williams, Sean Wee, Travis Barker]
II Trill	Bun B	05.2008	-	2[16]	Rap-A-Lot 4 Life 445884	[Producer -Mr. Lee, Scott Storch, Jazze Pha, J. R. Rotem, Bigg Tyme, BlackOut Movement, DJ Khalil, Clinton Sparks, Enigma, CHOPS]
Trill OG	Bun B	08.2010	-	4[10]	Rap-A-Lot RAP001	[Producer -Steve Below, Play-N-Skillz, Boi-1da, DJ Premier, Drumma Boy, Big E, DJ B-Do, Matthew Burnett, Jordan Evans, Sound M.O.B., J.U.S.T.I.C.E. League]
Trill OG: The Epilogue	Bun B	11.2013	-	30[1]	Rap-A-Lot 4 Life RAPRD01	[Producer - Big E, Big K.R.I.T., The BlackOut Movement, Steve Below, DJ Khalil, Mr. Inkredible]
Return of the Trill	Bun B	08.2018	-	150	Empire 452	[Producer - Big K.R.I.T., El-P, B. Barber, Oktober1st, Big E, Corey Mo, BeatKing]

Frightened Rabbit

Początkowo Frightened Rabbit był pseudonimem scenicznym jednego człowieka – Scotta Hutchisona. Obecnie to grupa grająca indie rock. Grają w składzie - Scott Hutchison (wokal, gitara), Grant Hutchison (perkusja, wokal), Billy Kennedy (gitara, klawisze, bas) oraz Andy Monaghan (klawisze, gitara, bas).

 Ich wyznacznikami muzycznymi są emocjonalne teksty i chwytliwe aranżacje.

Scott debiutował na scenie w 2003 roku, przeważnie występując jako support przed new rave’ową formacją Shitdisco. To wtedy po raz pierwszy publicznie użył nazwy „Frightened Rabbit”. Swoje demo nagrał na czterościeżkowym magnetofonie, grając na wszystkich instrumentach. Rok później dołączył grający na perkusji jego brat Grant. W 2006 roku skład powiększył się o gitarzystę Billy’ego Kennedy.

Trio weszło do studia, by nagrać demo w lepszej jakości. Wyszedł z tego cały longplay „Sing The Greys”, który w nakładzie 1000 egzemplarzy wydała w maju 2006 roku lokalna wytwórnia płytowa. Tymczasem formacja dała się poznać szerszej publiczności na świetnych koncertach. Wystąpiła też na teksańskim festiwalu SXSW.

W październiku 2007 roku niezależna wytwórnia Fat Cat wydała reedycję ich debiutanckiego krążka, tym razem w zremasteryzowanej wersji. Zaczęła także pracować nad nowym materiałem studyjnym. Po jego nagraniu do składu dołączył Andy Monaghan.

W kwietniu następnego roku wydali drugi album „Midnight Organ Fight”, za którego produkcyjną stronę odpowiadał Peter Katis (znany ze współpracy z Mercury Rev i Interpolem). W tym czasie do formacji dołączył klawiszowiec Andy Monaghan.

Tak wzmocniony zespół zaczął pracować nad płytą koncertową. Dobra okazją stała się wspólne tournee z Death Cab For Cutie.

Na rynek amerykański krążek „Quietly Now ! - Midnight Organ Fight Live And Acoustic At The Captain's Rest” trafił w październiku 2008 roku pod tytułem. Europa musiała poczekać do marca 2009 roku.


Przygotowując się do czwartego albumu, we wrześniu 2012 roku wydali EP-kę State Hospital z gościnnym udziałem Aidana Moffata. Pierwsze wydawnictwo wydane przez Atlantic Records – główną wytwórnię, dla której zespół opuścił Fat Cat w 2010 roku – EP nawiązywało do lirycznej sprawności ich wcześniejszego materiału, który okazał się przedsmakiem Pedestrian Verse, pełnometrażowego albumu, który ukazał się w lutym 2013.

Wyprodukowany przez Leo Abrahamsa album był triumfem, pełnym poruszającego, często hymnicznego materiału. Był to także ich pierwszy album napisany w pełni wspólnie; pozostałe były głównie dziełem frontmana Hutchisona. Ciesząc się tym nowym procesem twórczym, do tego stopnia, że stwierdził, że „nigdy [ponownie] nie napisze płyty Frightened Rabbit w taki sposób, jak kiedyś”, chciał także kontynuować pisanie solo iw tym celu stworzył projekt Owl John , wydając album o tej samej nazwie w 2014 roku. Monaghan i gitarzysta koncertowy Simon Liddell pomogli mu w nagraniu. Później tego samego roku Skene opuścił zespół z powodu różnic muzycznych i został na stałe zastąpiony przez Liddella.

W 2015 roku przenieśli się do Nowego Jorku, aby nagrać swój drugi album dla Atlantic, którego producentem był Aaron Dessner z National. Na albumie zatytułowanym Painting of a Panic Attack zespół kontynuował proces współpracy, który zastosowali przy Pedestrian Verse. Zawierający elegijny singiel „Death Dream” został wydany w kwietniu 2016 roku.

Niestety, dwa lata później, 10 maja 2018 roku, Scott Hutchison został znaleziony martwy w wyniku samobójstwa. Zespół odwołał nadchodzące koncerty i złożył oświadczenie, że nie będą kontynuować, ale w sierpniu ponownie spotkali się na koncercie celebrującym muzykę i życie Hutchisona z przyjaciółmi zespołu pomagającymi przy wokalu.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Winter of Mixed Drinks	Frightened Rabbit	03.2010	61[2]	84[2]	Fat Cat FATCD 84	[produced by Peter Katis]
State Hospital	Frightened Rabbit	09.2012	53[1]	163[1]	Atlantic ATUK 117CD	[produced by Leo Abrahams and Frightened Rabbit ]
Pedestrian Verse	Frightened Rabbit	02.2013	9[3]	63[1]	Atlantic 0825646535965	[produced by Leo Abrahams and Frightened Rabbit]
Painting of a Panic Attack	Frightened Rabbit	04.2016	14[2]	70[1]	Atlantic 0825646486380	[produced by Aaron Dessner]
The Midnight Organ Fight	Frightened Rabbit	05.2018	56[1]	63[1]	Fat Cat FATCD 70	[produced by Peter Katis]

Blur

BLUR - grupa brytyjska. Utworzona latem 1989 w Colchester w hrabstwie Essex. Jeszcze w tym samym roku przeniosła się do Londynu. W pierwszych miesiącach posługiwała się nazwą Seymour. Skład: Damon Albarn (23.03.1968, Whitechapel, Londyn) - voc, Graham Coxon (12.03.1969, RFN) -g, voc, Alex James (21.11.1968, Dorset) - b, Dave Rowntree (8.04.1963, Colchester) - dr.

Zadebiutowała w październiku 1989 przed publicznością londyńskiego klubu Dingwall's (otwierała koncert zespołów Too Much Texas i New Fast Automatic Daffodils). W krótkim czasie zwróciła na siebie uwagę i już w marcu 1990 podpisała kontrakt z firmą Food (filia EMI). Zadebiutowała jeszcze w tym samym roku singlem z piosenkami She's So High i I Know (duże kontrowersje wywołała okładka, przedstawiająca nagą dziewczynę na hipopotamie).
W 1991 odniosła sukces następnymi małymi płytami, There's No Other Way z kwietnia i Bang z lipca, nagranym przy pomocy producenta Stephena Streeta albumem "Leisure" z sierpnia oraz licznymi koncertami, m.in. na festiwalu w Reading w sierpniu i we Francji w końcu roku. Stawiana obok gwiazd muzyki rave przedstawiła oprócz piosenek radosnych, żywych, porywających do tańca, jak She's So High, There's No Other Way, Bang, Fool czy High Cool, także utwory spokojniejsze, pełne melancholii, o ociężałym rytmie, choćby Repetition, Sing bądź Birthday. Na płycie "Modern life is rubbish", również wyprodukowanej przez Streeta, zamanifestowała nieoczekiwanie przywiązanie do muzyki lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych. Nawiązała np. do stylistyki muzyki The Kinks (przeboje For Tomorrow i Sunday Sunday), The Sweet (Chemical World) czy The Teardrop Explodes (Advert, Colin Zeal).
Największą popularność zyskały piosenki For Tomorrow i Sunday Sunday. Podobny charakter miał album "Parklife", jeszcze jeden owoc współpracy ze Streetem, zawierający m.in. kolejny przebój Damon & Co. Parklife okazał się być doskonałym opisem miejskiego życia Anglii. Wydany w kwietniu 1994 roku, od razu trafił na pozycję numer jeden na liście najlepszych albumów. Za ten album Blur dostali cztery BRIT Awards na początku 1995 roku.
Wkrótce na rynek trafiła kolejna płyta, The Great Escape. Nowatorska, z nowym brzmieniem, zaskoczyła wszystkich. Grupa znalazła się na okładce Smash Hits (brytyjski popularne pismo dla młodzieży), jak i Mojo - rockowego magazynu dla 30-latków. Album w samej tylko Anglii sprzedał się w milionie egzemplarzy, trafił na szczyt listy przebojów.
W 1997 roku zespół wydał jeszcze płytę, zatytułowaną po prostu Blur. Nie było wątpliwości, że to kolejny zwrot w karierze. Po kilku latach przerwy w 1999 roku otrzymujemy nowy album zespołu zatytułowany 13. Jego producentem jest Wiliam Orbit znany z współpracy m.in z Madonną. Pierwszym singlem jest utwór Tender, trwający prawie osiem minut, na którym uslyszeć można chór gospel: London Community Gospel Choir. Jest to najlepsza płyta zespołu. Elektroniczne eksperymenty łacze się w wciągającą psychodelię. Albarn wystąpił z hip-hopowo-popową grupą animowaną Gorillaz w 2000 roku, we współpracy z artystą Jamiem Hewlettem, która wkrótce przyćmiła międzynarodową popularność Blur. Coxon odszedł podczas nagrywania następnego albumu Blur, a Albarn wkroczył na gitarę. Ostatni album, Think Tank, ukazał się w 2003 roku, ale po jego wydaniu członkowie zespołu rozeszli się, a Albarn zwrócił się ku Gorillaz i innym kreatywnym projektom. Blur ponownie zjednoczył się na trasie koncertowej po Wielkiej Brytanii w 2009 roku, poprzedzonej retrospektywą kariery Midlife. W 2009 roku zagrali wiele głośnych koncertów, w tym jako headliner na Glastonbury , a następnie w 2010 roku pojawił się film dokumentalny o historii zespołu zatytułowany No Distance Left to Run . Wraz z nim pojawił się „Fool's Day”, limitowana edycja singla, która zbiegła się w czasie z Record Store Day w 2010 roku. Rok 2011 okazał się spokojny, ale rok 2012 był dla Blur pracowity, kiedy zespół zagłębił się w swoją przeszłość, wydając wyczerpujący box set Blur 21, który zawierał dwupłytowe reedycje wszystkich siedmiu albumów studyjnych oraz cztery krążki z niewydanymi materiałami. materiał i trzy płyty DVD. Wraz z tym pudełkiem pojawił się singiel „Under the Westway / The Puritan”, który wspierał pudełko i był główną gwiazdą podczas ceremonii zamknięcia igrzysk olimpijskich w sierpniu 2012 roku. Ten koncert w Hyde Parku został wydany cyfrowo w następnym tygodniu jako Parklive; później ukazało się to jako wydanie fizyczne w tym roku. Blur nadal grał koncerty do 2013 roku; jeden z nich obejmował koncert w Hongkongu, który został odwołany. Zespół wykorzystał przerwę na nagranie materiału, który leżał nieużywany, dopóki Coxon nie zaczął współpracować z producentem Stephenem Streetem, aby przekształcić go w gotowe utwory w listopadzie 2014 roku. Wkrótce pełny album nabrał kształtu. Blur ogłosił wydanie tej płyty, zatytułowanej teraz The Magic Whip, na kwiecień 2015 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
She's so high/I know	Blur	10.1990	48[3]	-	Food FOOD 26	[written by Damon Albarn,Dave Rowntree,Alex James,Graham Coxon][produced by Steve Lovell,Steve Power]
There' s no other way/Inertia [w USA side B:Explain]	Blur	04.1991	8[8]	82[6]	Food FOOD 29	[written by Damon Albarn,Dave Rowntree,Alex James,Graham Coxon][produced by Stephen Street, Blur]
Bang/Luminous	Blur	08.1991	24[4]	-	Food FOOD 31	[written by Damon Albarn ,Graham Coxon, Alex James, Dave Rowntree][produced by Stephen Street]
Popscene/Mace	Blur	04.1992	32[2]	-	Food FOOD 37	[written by Damon Albarn,Dave Rowntree,Alex James,Graham Coxon][produced by Steve Lovell]
For tomorrow/Into another/Hanging over	Blur	04.1993	28[4]	-	Food FOOD 40	[written by Damon Albarn,Dave Rowntree,Alex James,Graham Coxon][produced by Stephen Street]
Chemical world/Maggie may	Blur	07.1993	28[4]	-	Food FOOD 45	[written by Damon Albarn,Dave Rowntree,Alex James,Graham Coxon][produced by Stephen Street, Blur, Clive Langer, Alan Winstanley, Steve Lovell]
Sunday sunday/Tell me,tell me	Blur	10.1993	26[3]	-	Food FOOD 46	[written by Damon Albarn,Dave Rowntree,Alex James,Graham Coxon][produced by Steve Lovell, Blur, Graeme Holdaway]
Girls and boys/Magpie/People in Europe	Blur	03.1994	5[7]	59[15]	Food FOOD 47	[platinum-UK][written by Damon Albarn,Dave Rowntree,Alex James,Graham Coxon][produced by Stephen Street]
To the end/Girls and boys/Threadneedle street	Blur	06.1994	16[5]	-	Food FOOD 50	[written by Damon Albarn,Dave Rowntree,Alex James,Graham Coxon][produced by Stephen Hague, Blur, John Smith]
Parklife/Supa shoppa/Theme from an imaginary film	Blur	08.1994	10[7]	-	Food FOOD 50	[platinum-UK][written by Damon Albarn,Dave Rowntree,Alex James,Graham Coxon][produced by Stephen Street, John Smith, Blur]
End of a century/Red necks	Blur	11.1994	19[3]	-	Food FOOD 56	[written by Damon Albarn,Dave Rowntree,Alex James,Graham Coxon][produced by Stephen Street]
Country house/One born every minute	Blur	08.1995	1[2][12]	-	Food FOOD 63	[platinum-UK][written by Damon Albarn,Dave Rowntree,Alex James,Graham Coxon][produced by Stephen Street]
The universal/Entertain me	Blur	11.1995	5[9]	-	Food FOOD 69	[silver-UK][written by Damon Albarn,Dave Rowntree,Alex James,Graham Coxon][produced by Stephen Street]
Stereotypes/The man who left himself/Tame	Blur	02.1996	7[5]	-	Food FOOD 73	[written by Damon Albarn,Dave Rowntree,Alex James,Graham Coxon][produced by Stephen Street]
Charmeless man/The horrors	Blur	05.1996	5[6]	-	Food FOOD 79	[silver-UK][written by Damon Albarn,Dave Rowntree,Alex James,Graham Coxon][produced by Stephen Street]
Beetlebum/Woodpigeon song	Blur	01.1997	1[1][7]	-	Food FOOD 89	[silver-UK][written by Damon Albarn,Dave Rowntree,Alex James,Graham Coxon][produced by Stephen Street]
Song 2/Get out of the cities	Blur	04.1997	2[5]	55[11].Airplay Chart	Food FOOD 93	[2x-platinum-UK][written by Damon Albarn,Dave Rowntree,Alex James,Graham Coxon][produced by Stephen Street]
On your own/Pop scene [live]/Song 2 [live]	Blur	06.1997	5[5]	-	Food FOOD 98	[written by Damon Albarn,Dave Rowntree,Alex James,Graham Coxon][produced by Stephen Street]
M.O.R./Swallows in the heatwave	Blur	09.1997	15[3]	114[2]	Food FOOD 107	[written by David Bowie,Brian Eno,Damon Albarn,Dave Rowntree,Alex James,Graham Coxon][produced by Stephen Street]
Tender/All we want	Blur	02.1999	2[10]	-	Food FOOD 117	[platinum-UK][written by Damon Albarn,Dave Rowntree,Alex James,Graham Coxon][produced by William Orbit]
Coffee + TV/X-Offender	Blur	07.1999	11[7]	-	Food FOOD 122	[silver-UK][written by Damon Albarn,Graham Coxon][produced by William Orbit]
No distance left to run/Beagle 2/So you	Blur	11.1999	14[4]	-	Food FOOD 123	[written by Damon Albarn,Dave Rowntree,Alex James,Graham Coxon][produced by William Orbit]
Music is my radar/Black book	Blur	10.2000	10[9]	-	Food FOOD 135	[written by Damon Albarn,Dave Rowntree,Alex James,Graham Coxon][produced by Blur, Ben Hillier]
Out of time	Blur	04.2003	5[9]	-	Parlophone R 6606	[written by Damon Albarn,Dave Rowntree,Alex James][produced by Blur, Ben Hillier]
Crazy beat	Blur	07.2003	18[3]	-	Parlophone CDRS 6610	[written by Damon Albarn,Dave Rowntree,Alex James][produced by Blur, Norman Cook]
Good song	Blur	10.2003	22[2]	-	Parlophone CDR 6619	[written by Damon Albarn,Dave Rowntree,Alex James][produced by Blur, Ben Hillier]
Under the Westway/The Puritan	Blur	07.2012	34[3]	-	Parlophone GBAYE 1201079	[written by Blur][produced by Blur]
Go Out	Blur	02.2015	182	-	Parlophone	[written by Damon Albarn, Graham Coxon, Alex James, Dave Rowntree]
Lonesome Street	Blur	04.2015	151	-	Parlophone	[written by Damon Albarn, Graham Coxon, Alex James, Dave Rowntree]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Leisure	Blur	08.1991	7[12]	-	Food FOOD LP 6	[gold-UK][produced by Steve Lovell, Steve Power, Stephen Street, Mike Thorne, Blur]
Modern life is rubbish	Blur	05.1993	15[14]	-	Food FOOD LP 9	[gold-UK][produced by Blur, John Smith, Steve Lovell, Stephen Street]
Parklife	Blur	05.1994	1[1][106]	-	Food FOOD 10	[4x-platinum-UK][produced by Stephen Street]
The great escape	Blur	09.1995	1[2][47]	150[1]	Food FOOD 14	[3x-platinum-UK][produced by Stephen Street]
Blur	Blur	02.1997	1[1][65]	61[37]	Food FOOD 19	[gold-US][platinum-UK][produced by Stephen Street, Blur]
13	Blur	03.1999	1[2][27]	80[5]	Food FOOD 29	[platinum-UK][produced by William Orbit, Blur]
Blur:The Best of	Blur	11.2000	3[160]	186[1]	Food FOOD 33	[4x-platinum-UK][produced by Stephen Street, William Orbit, Steve Lovell, Steve Power]
Think tank	Blur	05.2003	1[1][38]	56[3]	Parlophone 582 9972	[gold-UK][produced by Blur, Ben Hillier, William Orbit, Norman Cook]
Midlife: A Beginner's Guide to Blur	Blur	06.2009	20[6]	-	Parlophone 9663072	[gold-UK][produced by Stephen Street, William Orbit, Ben Hillier, Steve Lovell, Steve Power]
All the People: Blur Live at Hyde Park 02 July 2009	Blur	08.2009	70[1]	-	Parlophone CDLHN 57	-
All the People: Blur Live at Hyde Park 03 July 2009	Blur	08.2009	44[1]	-	Parlophone CDLHN 58	-
Blur 21	Blur	08.2012	71[1]	-	Parlophone BLURBOX 21	[produced by Stephen Street, William Orbit, Steve Lovell, Steve Power]
Parklive	Blur	08.2012	91[1]	-	Parlophone CDLHN 100	-
The Magic Whip	Blur	04.2015	1[1][13]	24[1]	Parlophone 0825646141692	[gold-UK][produced by Stephen Street, Graham Coxon, Damon Albarn]
Bustin' + Dronin'	Blur	05.2022	100[1]	-	Parlophone 0190296400216	[produced by Stephen Street, Alison Howe]
Present The Special Collectors Edition	Blur	05.2023	86[1]	-	Parlophone 5054197157479	-

Crystal Castles

Crystal Castles – pochodzący z Toronto duet muzyczny, składający się z multiinstrumentalisty Ethana Katha oraz wokalistki Alice Glass. Crystal Castles znani są nie tylko z własnych dokonań, ale również z remiksowania utworów innych wykonawców,m.in. Klaxons, Health czy Bloc Party.

Zespół powstał w grudniu 2003 roku jako projekt Ethana Katha. Dopiero w 2005 dołączyła do niego wokalistka, Alice Glass, nagrywając próbne partie wokalne do wcześniej przygotowanych podkładów. Pierwszy utwór z jej śpiewem – "Alice Practice", po opublikowaniu przez Ethana na MySpace (we wrześniu 2005), stał się hitem promującym muzyków.Poza doskonałymi nagraniami studyjnymi uwagę zwracają ich niezwykłe występy na żywo.
Debiutancki krążek Crystal Castles został uznany przez wpływowy magazyn NME za jeden z najważniejszych albumów dekady – tygodnik opublikował listę, na której "Crystal Castles" znalazł się na 39. miejscu.
Pierwszy album ukazał się w 2008 roku, był on zbiorem wcześniej opublikowanych singli i kilku niewydanych dotąd piosenek duetu. Krążek spotkał się z niezwykle entuzjastycznym przyjęciem krytyków oraz publiczności, a Crystal Castles z miejsca awansowali do pierwszej ligi alternatywnej sceny muzycznej.
 Drugi album nazwany tak jak debiut miał ukazać się na całym świecie w czerwcu bieżącego roku, jednak wyciek materiału do Internetu przyśpieszył termin wydania krążka. Jego fizyczna premiera w Europie przewidziana jest na maj 2010 roku, wersję elektroniczną można było kupić już pod koniec kwietnia. Wpływowy serwis Pitchork Media w momencie wydania albumu uznał go za jeden z najważniejszych krążków bieżącego roku.

Następnie odbyła się obszerna trasa koncertowa po Europie i Ameryce Północnej. zaowocował także największymi niemieckimi festiwalami Rock am Ring i Rock im Park. Trzeci album, III, ukazał się w listopadzie 2012 roku. Zespół koncertował w Europie jesienią / zimą. Oprócz własnych produkcji, zespół często wydaje zremiksowane wersje oryginalnych utworów innych artystów. Zespół znany jest z występów na żywo, które charakteryzują się agresywnym i chaotycznym charakterem wokalistki Alice Glass. Oprócz syntezatora Ethan Kath gra tu również na gitarze. 

Podczas występów zespołu na żywo bity nie są odtwarzane przez automat perkusyjny, ale przez perkusistę. W październiku 2014 roku zespół opuściła wokalistka Alice Glass. Ethan Kath pracował nad nowym albumem w kwietniu 2015 roku. 16 kwietnia 2015 roku wydał nową piosenkę zatytułowaną Frail pod pseudonimem Crystal Castles. Edith Frances jest nową wokalistką zespołu od 2015 roku.  W październiku 2017 roku Alice Glass opublikowała na swojej oficjalnej stronie internetowej oświadczenie dotyczące jej odejścia z zespołu. Oskarżyła w nim współzałożyciela Kath o psychiczne, fizyczne i seksualne wykorzystywanie, które zaczęło się, gdy Alice, wówczas 15-letnia, została członkiem zespołu. Nadużycia miały miejsce do jej wyjazdu w 2014 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Baptism	Crystal Castles	07.2010	103[3]	-	Fiction CC02	[written by A. Glass, E. Kath][produced by E. Kath, Jacknife Lee]
Not in Love	Crystal Castles featuring Robert Smith	11.2010	54[3]	-	Fiction CATCO 170580767	[written by Mark Holmes, Sergio Galli][produced by Ethan Kath]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Crystal Castles	Crystal Castles	03.2008	47[4]	-	Different DIFB 1200	[produced by Crystal Castles/E. Kath/Matthew Wagner/Squeak E.Clean]
Crystal Castles (II)	Crystal Castles	05.2010	48[3]	188[2]	Fiction 2740407	[produced by E. Kath/Jacknife Lee/Alex Bonenfant/Paul Epworth]
Crystal Castles (III)	Crystal Castles	11.2012	63[1]	77[2]	Fiction 3720275	[produced by Ethan Kath]