Linear

 Linear to grupa muzyczna freestyle\pop z Fort Lauderdale na Florydzie, w skład której wchodzą założyciel i wokalista Charlie Pennachio, perkusista Wyatt Pauley oraz basista i gitarzysta Joey Restivo. 

 Charlie rozpoczął karierę od założenia własnej wytwórni płytowej Futura International Records, gdy miał 19 lat. Pierwotnie w skład grupy wchodzili Charlie, Wyatt, Joey, perkusista Gerald Rappaport, gitarzysta Phil Conneilly oraz wokalista i klawiszowiec Ricki Archer. W 1989 roku grupa wydała swój debiutancki singiel „Sending All My Love”, który początkowo odniósł regionalny sukces. Rok później Charlie, Wyatt i Joey podpisali kontrakt z Atlantic Records jako trio, a piosenka stała się hitem pop, osiągając 5. miejsce na liście Billboard Hot 100; osiągnął także 8. miejsce na liście sprzedaży Hot Dance Music\Maxi-Singles magazynu Billboard, a w maju 1990 roku uzyskał status złotej płyty.  

W marcu 1990 roku Linear wydał swój debiutancki album studyjny zatytułowany tak samo, który zajął 52. miejsce na liście Billboard 200 i uzyskał status złotej płyty, sprzedając się w ponad 500 000 egzemplarzy w Stanach Zjednoczonych. Kolejny singiel „Don’t You Come Cryin’” osiągnął 70. miejsce na liście Billboard Hot 100. Ostatni singiel z albumu „Something Going On” w ogóle nie znalazł się na listach przebojów. W kwietniu 1992 roku grupa wydała swój drugi album „Caught in the Middle”, który w ogóle nie trafił na listy przebojów. 

 Jedyny singiel na listach przebojów „T.L.C.” był umiarkowanym hitem popowym, osiągając 30. miejsce na liście Billboard Hot 100. Kolejny singiel „Smile If You Like Sex” nie znalazł się na listach przebojów. Linear wydał swój ostatni singiel „Let’s Go All The Way” w 1994 roku w wytwórni Raw Entertainment Group. Potem wydawało się, że odeszli w zapomnienie.  

W późniejszych latach Charlie Pennachio zaczął pracować jako autor tekstów, producent, wydawca, dyrektor i menadżer A&R. Obecnie  wygląda na to, że nadal aktywnie uczestniczy w swojej karierze muzycznej. Wyatt Pauley założył zespół o nazwie Pauley Lane Band. Joey Restivo (obecnie Joey „Bang” Restivo) ma własną wytwórnię płytową o nazwie Artists at Play, a także jest właścicielem firm w takich dziedzinach, jak hotele, usługi medyczne concierge, rozrywka, marketing cyfrowy i promocja.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sending All My Love	Linear	02.1990	-	5[27]	Atlantic 87 961	[gold-US][written by Charlie Pennachio,Tolga Katas][produced by Tolga Katas]
Don't You Come Cryin'	Linear	07.1990	-	70[7]	Atlantic 87 877	[written by Charlie Pennachio, Tolga Katas, Gary Tutalo][produced by Tolga Katas]
T.L.C.	Linear	05.1992	-	30[13]	Atlantic 87 484	[written by Charles Christopher, Charlie Pennachio, Tolga Katas, Wyatt Pauley][produced by David Frank]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Linear	Linear	04.1990	-	52[20]	Atlantic 82 090	[produced by Tolga Katas, Phil Jones]

Spin Records

Spin Records była wytwórnią płytową, której współwłaścicielami byli autor tekstów Otis René oraz wykonawca r&b i aranżer muzyki Preston Love. 

 

 Wytwórnia Spin Records została założona jesienią 1952 roku jako wspólne dzieło autora tekstów Otisa René („When It's Sleepy Time Down South”) i wykonawcy r&b, saksofonisty i aranżera muzycznego Prestona Love. Pierwsze trzy wydawnictwa dla tej wytwórni to „Strange Land Blues” z utworem „Cryin' For My Baby” zespołu The Four Flames (później znanego jako Hollywood Flames) (ze wsparciem Preston Love Orchestra) na 101. miejscu; „Kissin' Boogie”/ „Jumpin' For Charles” w wykonaniu Preston Love Orchestra (z wokalem Beverly Wright tylko na stronie A) na 102. miejscu; „Feel So Good” z „Huckle Boogie” w wykonaniu Preston Love Orchestra (z wokalem ponownie Beverly Wright tylko na stronie A) na 103. miejscu. 

 

Twierdzi się, że wytwórnia zaprzestała działalności po tych trzech wydaniach. Dodatkowe wydawnictwo, Spin #105, było wznowieniem utworu „I'm Lost” / „Pitchin' Up A Boogie” zespołu King Cole Trio (pierwotnie wydanego jako Excelsior #104 w 1945). Całość powyższego materiału znajduje się na podwójnym zestawie płyt CD The Otis René Story (1942-1952), wydanym w 2012 roku nakładem V.S.O.P. Rekords .

 

Excelsior Records

Excelsior Records była amerykańską wytwórnią płytową założoną przez Otisa René, która istniała od 1944 do 1971. Jest szczególnie godna uwagi, ponieważ wydała jedne z najwcześniejszych nagrań Nat King Cole'a. Nie należy mylić z byłą MCA i obecną niezależną wytwórnią płytową Excelsior Recordings z Holandii.
 

  Wytwórnia płytowa Excelsior została założona przez Otisa René w 1944 r. i zakończyła działalność w pierwotnej formie w 1951 r., by przetrwać w drugim wcieleniu do 1971 r.  Jest to szczególnie godne uwagi z powodu wydania niektórych z pierwszych nagrań Nata Kinga Cole'a. Odnotowano, że Otis René zarobił 25 000 dolarów na jednej piosence z 1945 roku „I'm Lost”, nagranej przez King Cole Trio. René napisał i wyprodukował piosenkę, a także dystrybuował płytę.

  Inni artyści występujący w Excelsior Records to Herb Jeffries, King Perry Orchestra, Timmie Rogers, Flennoy Trio, Gerald Wilson & His Orchestra, Charles Mingus Sextet, Johnny Otis & His Orchestra, Gladys Bentley Quintet i Al Stomp Russell Trio. Otis René i jego brat Leon René (który był właścicielem Exclusive Records) kupili własną tłocznię płyt szelakowych, ale kiedy format zmienił się z 78 obr./min na 45 obr./min, ich stary sprzęt nie był w stanie tłoczyć nowych, mniejszych płyt winylowych i obie wytwórnie upadły wycofał się z działalności, aby zostać wykupiony z upadłości tylko z nazwy, a wytwórnia istniała kolejne 20 lat, sprzedając drugie i trzecie wydania nagrań. 

W 1952 roku Otis założył krótkotrwałą wytwórnię Spin Records z wydawcą muzyki Preston Love.

Exclusive Records

Exclusive Records to wytwórnia płytowa założona przez Leona René, która istniała od 1944 do 1950 roku. 

 

  Firma Exclusive Records została założona przez Leona René w Los Angeles w 1944 roku i zakończyła działalność w styczniu 1950 roku.  Buddy Baker był dyrektorem muzycznym. W skład wytwórni wchodziła muzyka Lucky'ego Thompsona,  The Basin Street Boys, Ceele Burke Orchestra, Edgar Hayes & His Stardusters, Herb Jeffries, Rickey Jordan, Jack McVea & His Orchestra, Mabel Scott, Frantic Fay Thomas,  Joe Liggins & His Honeydrippers oraz Three Blazers Johnny’ego Moore’a z Charlesem Brownem.

 

 Leon René i jego brat Otis René, właściciel Excelsior Records,   kupili tłocznię płyt szelakowych, ale kiedy format zmienił się z 78 obr./min na 45 obr./min, ich stary sprzęt nie był w stanie tłoczyć nowych, mniejszych płyt winylowych, a obie wytwórnie zbankrutowały. 

 

 W 1951 roku Leon René wraz ze swoim synem, muzykiem Googie René, założył Class Records. Założyli Rendezvous Records z nowymi partnerami w 1958 roku.

 

Otis René

Otis Joseph René Jr. (ur. 2 października 1898r - zm. 5 kwietnia 1970r)   był amerykańskim autorem tekstów i właścicielem wytwórni płytowej. Jako autor tekstów jest współautorem utworu „When It's Sleepy Time Down South”, który stał się piosenką popisową Louisa Armstronga. 

 Otis René urodził się w Nowym Orleanie. Zanim całkowicie poświęcił się muzyce, Otis René był farmaceutą w Nowym Orleanie. Przeniósł się do Los Angeles i ożenił się w 1930 roku. Najbardziej znany jest jako współautor piosenki „When It's Sleepy Time Down South” z 1931 r., której współautorem są jego brat Leon René i Clarence Muse. Inne piosenki, których współautorem jest Otis René, to „Someone's Rocking My Dreamboat” zawarte przez Murraya Heada na jego albumie Say It Ain't So z 1975 r. oraz „That's My Home” zawarte przez Tony’ego Bennetta na jego albumie A Wonderful World z 2002 r.  

W latach czterdziestych wraz ze swoim bratem Leonem René Otis René założył i prowadził niezależne wytwórnie r&b Exclusive Records i Excelsior Records. Otis był odpowiedzialny za Excelsior Records i publicznie się z nią identyfikował, podczas gdy jego brat Leon był identyfikowany z Exclusive Records. Odnotowano, że Otis René zarobił 25 000 dolarów na jednej piosence z 1945 roku „I'm Lost”, nagranej przez King Cole Trio. René napisał i wyprodukował piosenkę, a także dystrybuował płytę.  

W 1945 r. René został wybrany prezesem nowo utworzonego Stowarzyszenia Producentów płyt Pacific Coast. Aby wesprzeć swoje wytwórnie płytowe, Otis René i Leon René kupili własną wytwórnię płytową, ale kiedy format zmienił się z 78 obr./min na 45 obr./min, nie mogli wycisnąć nowej prędkości. Wytwórnia Otisa René Excelsior istniała od 1944 do 1951. Jego brata Leona Exclusive Records istniała od 1944 do 1950. 

Artyści z wytwórni Otisa René to między innymi Herb Jeffries, Timmie Rogers i Al Russell Trio. W 1952 roku wraz z saksofonistą Prestonem Love René założył krótkotrwałą wytwórnię Spin Records. Wytwórnia wydała materiał m.in. Preston Love Orchestra.

 Zmarł w Los Angeles w Kalifornii w 1970 roku w wieku 71 lat.

                                         Kompozycje Otisa René na listach przebojów

[with Clarence Muse, Leon René] .1931 When It's Sleepy Time Down South Paul Whiteman & His Orchestra 6.US [with Leon René, Ben Ellison] .1933 That's My Home Louis Armstrong 17.US 07/1961 That's My Home Mr. Acker Bilk 7.UK [with Leon René, Emerson Scott] 01/1942 Someone's Rocking My Dream Boat The Ink Spots 20.US [solo] 08/1944 I'm Lost Benny Carter and His Orchestra 1.R&B Chart [with Clarence Muse, Leon René] 01/1952 When It's Sleepy Time Down South Louis Armstrong and Gordon Jenkins and His Orchestra 19.US

Assorted Phlavors

 Żeński kwartet r&b popularny w drugiej połowie lat 90-tych-Antonia Bryant, Julia Garrison, LaKisha Johnson, Tiffany Phinazee z Nowego Jorku .

 

Wszystkie z członkiń Assorted Phlavors rozpoczęły przygodę z muzyką za młodu, czy to śpiewając w kościelnych chórach gospel, czy też występując na różnych przeglądach talentów. Początkowo dziewczyny tworzyły wspólnie pod szyldem Essence. Po wygraniu jednego z muzycznych castingów i podpisaniu kontraktu z HALL OF FAME RECORDS zdecydowały się zmienić nazwę grupy na Assorted Phlavours i odejść od brzmień gospel na rzecz bardziej wyrazistego i zróżnicowanego brzmieniowo r&b. 

Jedyny album kwartetu ukazał się w 1997 roku. Na Assorted Phlavors znalazła się przebojowa i dojrzała muzycznie mieszanka r&b, jazzu i hip-hopu wzbogacona nawet elementami muzyki klasycznej. Do najbardziej znanych kawałków z płyty należą single „Make Up Your Mind" oraz „Patience", a także utwory „Love Ballad", „Trust" (prod. Gordon Chambers), „First You Said" czy „Don't Let Go". 

Znajdująca się na płycie kompozycja „Hiding Place" pojawiła się też na ścieżce dźwiękowej do filmu „Pociąg z forsą" (oryg. „Money Train", rcż. Joseph Ruben, 1997, USA). Wydawnictwo zespołu mocno doceniono za harmonijne połączenie zróżnicowanych talentów wszystkich czterech wokalistek, połączonych wielką pasją do śpiewania.
Niestety pierwszy album kwartetu okazał się jednocześnie ostatnim w karierze formacji i po jego premierze artystki zaprzestały wspólnej działalności scenicznej.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Make Up Your Mind	Assorted Phlavors featuring Big Daddy Kane	03.1997	-	119[7]	Hall Of Fame 78410	[produced by Chris "Kniggle" Liggio][58[11].R&B Chart]

Steven Price

 Steven Price (ur. 22 kwietnia 1977r) to brytyjski kompozytor filmowy, najbardziej znany z muzyki do filmu Gravity, za którą otrzymał Oscara za najlepszą muzykę oryginalną. Przed debiutem jako kompozytor w Attack the Block pracował w dziale muzycznym przy różnych znaczących filmach, takich jak Władca Pierścieni: Dwie Wieże, Władca Pierścieni: Powrót Króla, Batman Początek, i Scott Pilgrim vs. the World.  

 Pasja Price'a do muzyki zaczęła się wcz
eśnie: jako gitarzysta w wieku pięciu lat uzyskał dyplom pierwszej klasy w dziedzinie muzyki w Emmanuel College w Cambridge. Po ukończeniu studiów rozpoczął pracę w londyńskim studiu gitarzysty i producenta Gang of Four Andy'ego Gilla, dla którego programował, komponował aranżacje smyczkowe i grał na albumach u boku takich artystów jak Michael Hutchence i Bono. Price kontynuował współpracę jako programista, aranżer i wykonawca z kompozytorem muzyki filmowej Trevorem Jonesem. Dostarczył dodatkową muzykę do takich projektów, jak Trzynaście dni Rogera Donaldsona; Liga niezwykłych dżentelmenów Stephena Norringtona; „W 80 dni dookoła świata” Franka Coraciego; serial telewizyjny Dinotopia; oraz „Crossroads” Tamry Davis, w którym był także głównym solistą gitarowym London Symphony Orchestra.  

Rekomendacja Abbey Road Studios zwróciła na niego uwagę Howarda Shore'a, co zaowocowało współpracą Price'a z kompozytorem jako redaktorem muzycznym przy trylogii filmowej Petera Jacksona Władca Pierścieni. Do jego kolejnych filmów w roli montażysty muzycznego zaliczał się Batman - Początek Christophera Nolana, za który wraz z innymi redaktorami muzycznymi otrzymał nominację do nagrody Golden Reel; oraz w swoim pierwszym projekcie z reżyserem Koniec świata Edgarem Wrightem Scott Pilgrim vs. the World, przy którym współpracował także z kompozytorem filmu Nigelem Godrichem. 

 Wśród innych kompozytorów, z którymi współpracował i od których się uczył, są Hans Zimmer, James Newton Howard, Harry i Rupert Gregson-Williams, George Fenton, Dario Marianelli i Anne Dudley. Skomponował muzykę do kampanii reklamowych w Wielkiej Brytanii i USA. Po nagraniu dodatkowej muzyki dla Pirate Radio Richarda Curtisa skomponował oryginalną ścieżkę dźwiękową do uśpionego sukcesu Joe Cornisha Attack the Block, zdobywając nagrody zarówno od Stowarzyszenia Krytyków Filmowych w Austin, jak i Sitges. 

W 2013 roku Price skomponował muzykę do filmu Gravity Alfonso Cuaróna, za którą otrzymał Oscara za najlepszą muzykę oryginalną.

 

 

                                                                                 Filmografia

Distant 2023/ Heart of Stone 2023 / Mój policjant My Policeman 2022/ Bestia Beast 2022/ Pływaczki The Swimmers 2022/ Ostatniej nocy w Soho Last Night in Soho 2021/ Sweet Girl 2021/ Archiwum Archive 2020/ David Attenborough: Życie na naszej planecie David Attenborough: A Life On Our Planet 2020/ Wyprawa na Księżyc Over the Moon 2020/ Kraina cudów Wonder Park 2019/ Nasza planeta Our Planet 2019/ Nasza planeta - za kulisami Our Planet: Behind the Scenes 2019/ The Aeronauts 2019 / Ofelia Ophelia 2018/ Rafa delfinów Dolphin Reef 2018 / Baby Driver 2017 / American Assassin 2017 / Legion samobójców Suicide Squad 2016 / Łowcy The Hunt 2015

                                                    Awards

Oscar [Muzyka filmowa] Najlepsza muzyka oryginalna Grawitacja (2013) Nominacje do Oscara [Muzyka filmowa] Golden Globe Grammy

India.Arie

  India Arie Simpson ur. 03.10.1975r Denver (Kolorado, USA) Jedna z największych gwiazd muzyki soul XXI w. Wszechstronnie utalentowana wokalistka, gitarzystka i flecistka, jest kontynuatorką tradycji klasycznego, akustycznego soulu. Często porównuje się ją do   Lauryn Hill, widząc w Indii następczynię wokalistki. Arie pochodzi z dobrze sytuowanej rodziny - jej ojcem jest były koszykarz ligi NBA - Ralph Simpson, a matką (Joyce) wokalistka, która miała w latach 70-tych podpisaną umowę z labelem MOTOWN i otwierała koncerty takich gwiazd, jak   Stevie Wonder czy  Al Green. 

Po rozwodzie rodziców India została z ojcem w Denver, ucząc się wówczas gry na wiciu instrumentach i szkoląc swój głos. Gdy nadszedł czas wyboru liceum, przyszła gwiazda zrozumiała, że Kolorado nie jest idealnym miejscem do rozpoczęcia muzycznej kariery i zdecydowała się przeprowadzić do matki, mieszkającej w stanie Georgia, gdzie podjęła naukę w COLLEGE OF ART & DESIGN w Savannah. Tam szkoliła grę na gitarze i flecie, pisząc zarazem swoje pierwsze teksty. W 1999 r. coraz popularniejsza na lokalnej scenie India, została odkryta przez Reena Nalli - poszukiwacza talentów pracującego w klasycznej dla soulu wytwórni MOTOWN, co zaowocowało spotkaniem z szefem labelu - Kedarem Massenburgiem. Ten błyskawicznie dostrzegł w wokalistce niebanalny talent i wielki potencjał, wcielając ją w szeregi MOTOWN.

Arie udało się wywalczyć całkowitą niezależność artystyczna i stuprocentową kontrolę nad nagrywanym materiałem.
W marcu 2001 r., po niemal dwóch latach ciężkiej pracy, artystka wydała swój debiutancki krążek AcousticSoul. Pozbawiona wielkiej i nachalnej promocji płyta w niedługim czasie osiągnęła podwójnie platynowy nakład, będąc jedną z największych sensacji roku. Utrzymany w ba rdzo spokojnym, melodyjnym klimacie materiał imponował zarówno wspaniałą muzyką (dzieło m.in.  Boba Powera, Marka Batsona i Blue Millera) - czerpiącą garściami z folku, bluesa, soulu i hip-hopu, jak również fantastycznymi tekstami artystki. W swoich nagraniach India. Arie jawi się jako silna, świadoma swojej  wartości Afroamerykanka. Nie unika poruszania trudnych tematów takich, jak rasizm, ale stara się koncentrować przede wszystkim na szerzeniu pozytywnych wartości. W jej tekstach zawsze duże znaczenie odgrywa przywiązanie do rodzinnej tradycji i afirmacja miłości oraz przyjaźni. 

Acoustic Soul zupełnie niespodziewanie przyniosło debiutantce aż siedem nominacji do GRAMMY za 2001 r. (najwięcej spośród wszystkich artystów), niestety - ku rozczarowaniu jej licznych tanów, nagrody przeszły jej obole nosa, Statuetki (dwie) otrzymała rok później, za wydany we wrześniu 2002 r. krążek Voyage to India. Płyta była utrzymana w bardzo zbliżonym do debiutu klimacie, przynosząc przebój „Tittle Things". Drugie wydawnictwo w dorobku artystki osiągnęło Status platyny, umacniając tym samym India.Arie w ścisłej czołówce najbardziej lubianych i popularnych artystów soulowych XXI w.
 

Po wydaniu „Voyage to India" India postanowiła zrobić sobie długa przerwę w nagrywaniu, powraca jąc dopiero w wakacje 2006 r. albumem Testimony: Vol. 1, Life & Relationship. Płyta promowana przebojowym singlem „I Am Not My Hair" (z udziałem   Akona) poruszającym temat rasizmu przez pryzmat fryzury, zadebiutowała na 1. miejscu listy BILLBOARDU i był to pierwszy taki wyczyn w karierze artystki. Niestety ogólna sprzedaż krążka w Stanach nie przekroczyła miliona sztuk, a album zrecenzowano trochę gorzej niż poprzednie w dorobku Indii. Jakkolwiek doceniono stojącą jak zwykle na bardzo wysokim poziomie u Arie warstwę tekstową, tak sporo było zarzutów względem muzyki, odchodzącej od klasycznego soulu w stronę country, hip-hopu czy folku. Nie przeszkodziło to jednak artystce w otrzymaniu kolejnych nominacji do nagrody GRAMMY - trzech. 

Niestety tym razdm żadna z nagród nie przypadła jej w udziale. Czwarty solowy krążek artystki ma być bezpośrednią kontynuacją wydawnictwa numer trzy, stąd też jego tytuł - Testimony: Vol. 2, Love & Politics. Album ma się ukazać późną jesienią 2008 r. W lipcu tego samego roku artystka zaanonsowała materiał, wykonując podczas koncertu w Paryżu premierową kompozycję „Yellow". Jeszcze wcześniej ukazał się piękny singiel „Beautiful Flower", który doczekał się nawet w 2008 r. nominacji do GRAMMY. Wiosną 2008 r. artystka powołała do życia własną oficynę wydawniczą SONGBIRD MUSIC. Jej zamierzeniem jest promocja i wydawanie płyt młodych
utalentowanych twórców, bez szufladek gatunko wych i nachalnych działań marketingowych. 

India.Arie dostąpiła zaszczytu wzięcia udziału w nagraniach płyt tak uznanych twórców, jak Sergio Mendes, John Mellencamp, Speech i Cassandra Wilson. Jest niezwykle popularną i lubiana osobą w środowisku muzycznym. Jej pozytywne nastawienie do życia, dystans do własnej osoby i poczucie humoru, zjednały artystce wielu przyjaciół w branży muzycznej. Wypowiadają się o stale mieszkającej w Atlancie artystce w samych superlatywach.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Video	India.Arie	06.2001	32[5]	47[31]	Motown TMGCD 1505	[written by India.Arie, Carlos "6 July" Broady, Shannon Sanders][produced by Carlos "6 July" Broady][14[25].R&B Chart]
Brown Skin	India.Arie	10.2001	29[2]	109[7]	Motown TMGCD 1507	[written by India.Arie, Mark Batson ,Shannon Sanders][produced by Mark Batson, Carlos "6 July" Broady][39[20].R&B Chart]
Strength, Courage & Wisdom	India.Arie	11.2001	-	-	Motown	[written by India.Arie][produced by Mark Batson,India.Arie][76[18].R&B Chart]
Little Things	India.Arie	04.2003	62[1]	47[31]	Motown TMGCD 1509	[written by India Arie ,Shannon Sanders, Hawk Wolinski, Andre Fischer, Anthony Robertson][produced by Shannon Sanders, India Arie][sample z "Hollywood" by Rufus feat. Chaka Khan][33[22].R&B Chart]
Purify Me	India.Arie	05.2005	-	-	Rowdy	[piosenka z filmu Diary Of Mad Black Woman"][53[20].R&B Chart]
I Am Not My Hair	India.Arie	06.2006	65[4]	97[1]	Motown TMGCD 1514	[written by India Arie Simpson, Shannon Sanders, Drew Ramsey, Aliaune Thiam][produced by Drew and Shannon][47[21].R&B Chart]
There's Hope	India.Arie	07.2006	-	105	Island 1707919	[33[30].R&B Chart]
Beautiful Flower	India.Arie	06.2007	-	56	-	-
The Heart of the Matter	India.Arie	06.2008	79[1]	-	Island MIUCT 5450	[written by Mike Campbell, Don Henley, J. D. Souther][produced by India.Arie, Frank "Blame" Macek]
Words	Anthony David feat. India.Arie	06.2008	79[1]	-	Soulbird	[written by India Arie Simpson,Musiq Soulchild,Andrew Castro][produced by Dru Castro][53[21].R&B Chart]
Chocolate High	India.Arie featuring Musiq Soulchild	12.2008	-	114	Universal Republic	[written by India Arie Simpson,Musiq Soulchild,Andrew Castro][produced by India.Arie, Frank "Blame" Macek][19[28].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Acoustic Soul	India.Arie	04.2001	55[14]	10[75]	Motown 137702	[2x-platinum-US][gold-UK][produced by India Arie ,Mark Batson, Carlos "6 July" Broady, Blue Miller, Bob Power]
Voyage to India	India.Arie	10.2002	82[3]	6[32]	Motown 0661022	[platinum-US][silver-UK][produced by India Arie, Blue Miller, Paul Morton Jr. ,Andrew Ramsey ,Shannon Sanders]
Testimony: Vol. 1, Life & Relationship	India.Arie	07.2006	103[4]	1[1][20]	Motown 137702	[gold-US][produced by India Arie, Mark Batson, Branden Burch, Dru Castro, Doctah B Sirius AKA Courtney Branch, Jimmy "J-Rok" English, Jared Gosselin, Tony Harrington, John Howard III ,Richard Johnson Jr., Frank "Blame" Macek, Drew Ramsey ,Shannon Sanders ,Phillip White]
Testimony: Vol. 2, Love & Politics	India.Arie	02.2009	-	3[21]	Republic 1796805	[gold-US][produced by India.Arie, Dru Castro, Robin Roberts, Nick Trevisick ,Jared Gosselin]
Songversation	India.Arie	07.2013	-	7[9]	otown 06025 3742777	-
Christmas with Friends	India.Arie with Joe Sample	12.2015	-	107[4]	Motown 002147502	[produced by India.Arie,John Burke,Dave Koz]
Worthy	India.Arie	03.2019	-	152[1]	BMG Rights 538469602	[produced by Aaron W. Lindsey, India.Arie]