Z archiwum...rocka

niedziela, 19 maja 2024

Matisyahu

Raper i wokalista Matisyahu znany jest z żywej mieszanki reggae i hip-hopu, z których większość przeplata się z jego duchowością i korzeniami w judaizmie. Kiedy Matisyahu pojawił się w 2004 roku ze swoim debiutanckim albumem Shake Off the Dust...Arise, jego muzyczna osobowość wydawała się niektórym nowością. Oto chasydzki Żyd - ubrany w czarny garnitur, czarny kapelusz z szerokim rondem nałożonym na jarmułkę i noszący pełną, nieprzystrzyżoną brodę - który mimo to wznosił toastowe rapy na temat chwały tradycyjnego judaizmu przy rytmach reggae w stylu dancehall prosto z Jamajki. Co więcej, swoje występy przerywał nurkowaniem na scenie.

Jednak Matisyahu poważnie traktował swoje rzemiosło, a jego różnorodny styl wkrótce zdobył złote płyty i szeroką publiczność, a nawet otrzymał nominację do nagrody Grammy za album Youth z 2006 roku. Album ten, wraz z Light z 2009 roku i Spark Seeker z 2012 roku, również zajmował pierwsze miejsca na listach przebojów reggae. Chociaż stonował wiele chasydzkich aspektów swojej osobowości na rzecz optymistycznego uniwersalizmu rapu i reggae-popu, pozostaje potężnym wykonawcą silnie powiązanym z Izraelem i nieustannie ląduje w pierwszej dwudziestce listy Billboard 200 dzięki albumom takim jak Akeda z 2014 r. i Undercurrent z 2017 r.

W 2022 roku wydał swój siódmy album Matisyahu.

Matisyahu urodził się jako Matthew Miller 30 czerwca 1979 roku w West Chester w Pensylwanii. Jego rodzina przeniosła się do Berkeley w Kalifornii, którą ostatecznie porzuciła i przeniosła się do White Plains w stanie Nowy Jork. Miller początkowo zbuntował się przeciwko swojemu tradycyjnemu żydowskiemu wychowaniu, uważając się za hipisa, gdy był nastolatkiem. Jednak w wieku 14 lat podczas wyprawy kempingowej do Kolorado pogodził się z judaizmem i wkrótce potem odwiedził Izrael. Po powrocie do White Plains rzucił szkołę średnią i podróżował po kraju, aby wziąć udział w koncertach Phish. Po powrocie do domu zgodził się, aby rodzice wysłali go do szkoły w Bend w stanie Oregon, gdzie zakochał się w reggae i hip-hopie i zaczął rapować na konkursach z otwartym mikrofonem.

W wieku 19 lat wrócił do Nowego Jorku, aby uczęszczać do New School for Social Research na Manhattanie, ale dołączył także do Carlebach Shul, synagogi, w której wspierano jego muzyczne zainteresowania. Spotykając rabina Lubawicza, zainteresował się surową sektą chasydzkiego Lubawicza i zmienił imię na Matisyahu. Kontynuując występy, Matisyahu zebrał zespół wspierający, w skład którego wchodzili gitarzysta Aaron Dugan, basista Josh Werner i perkusista Jonah David. Grupa nagrała Shake Off the Dust...Arise, która została wydana przez JDub Records w 2004 roku. Podczas trasy koncertowej promującej album Matisyahu nagrał jeden ze swoich koncertów w lutym 2005 roku i wydał materiał jako Live at Stubb's, który ukazał się w April Records dzięki uprzejmości Or Music, zanim został odebrany do dystrybucji krajowej przez Epic Records. Epic wydało go ponownie 23 sierpnia 2005 roku, kiedy Matisyahu koncertował po całym kraju i przygotowywał drugi album studyjny z producentem Billem Laswellem.

Finalny produkt, Youth, ukazał się w marcu 2006 roku, zajmując pierwsze miejsce na liście przebojów reggae i czwarte na liście Billboard 200. Był także nominowany do nagrody Grammy w kategorii Najlepszy Album Reggae. Równolegle wydana dubowa wersja albumu została udostępniona klientom wysyłkowym. W międzyczasie muzycy wspierający Matisyahu zdecydowali się samodzielnie wydać dodatkowy materiał, przyjmując nazwę Roots Tonic dla pobocznego projektu. Roots Tonic Meets Bill Laswell był debiutem grupy w maju 2006 roku, a pod koniec roku ukazało się także combo EP/DVD No Place to Be. Jednak Jonah David opuścił zespół w czerwcu 2007 roku, a Roots Tonic faktycznie się rozwiązał, pomimo zatrudnienia zastępczego perkusisty Skooty Warnera. Zamiast tego cała grupa (bez Davida) skupiła się z powrotem na Matisyahu i w sierpniu 2009 roku wydała album Light, który ponownie znalazł się na szczycie list przebojów reggae i zajął dziewiętnaste miejsce na liście Billboard 200.

Dwa lata później Live at Stubb's, Vol. 2, tym razem z towarzyszącym wydaniem DVD. Pod koniec 2011 roku wokalista zamieścił zdjęcie z ogoloną głową i pejsami, opatrzone podpisem „Nigdy więcej chasydzkiej supergwiazdy reggae”. Transformacja wywołała dyskusję na temat stanowiska Matisyahu wobec judaizmu, ale w wywiadach starał się wyjaśnić tę zmianę jako pogłębienie jego osobistych przekonań duchowych i jako część większego pragnienia przedefiniowania swojej prawdziwej tożsamości artystycznej. Wyprodukowany przez Koola Kojaka (który wcześniej współpracował z Keshą i Nicki Minaj) album Spark Seeker z 2012 roku miał bardziej świecki ton i szerszą wrażliwość na reggae-pop. Był to trzeci z rzędu album piosenkarza, który znalazł się na czołowych miejscach list przebojów reggae i osiągnął 19. miejsce na liście Billboard 200.

W 2014 roku Matisyahu wydał swój piąty album „Akeda”, który zadebiutował na czwartym miejscu list przebojów reggae i znalazł się na liście Top 40. Utwory zostały napisane podczas trasy koncertowej, a następnie nagrane w Studio G z producentem Stu Brooksem. Po wycieczce obejmującej przystanek w Jerozolimie Matisyahu wrócił do Jerozolimy do studio dla Release the Bound, cyfrowej EP-ki wydanej w 2016 roku. Kolekcja powstała we współpracy ze Stu Brooksem, Ambasador RP i Salt Cathedral. Również w tym okresie stworzył zespół, w skład którego wchodzili długoletni współpracownicy, w tym basista Brooks, gitarzysta Aaron Dugan, perkusista Joe Tomino, perkusista Tim Keiper, perkusista Cyro Baptista i klawiszowiec Big Yuki. Współpracując z tą grupą, wydał w 2017 roku album Undercurrent, na którym eksplorował organiczne brzmienie, niemal inspirowane jazzem.

Napędzany singlami „Step Out Into the Light” i „Back to the Old” album zajął 16. miejsce na liście Billboard 200. W 2021 roku wydał „Chameleon”, pierwszy singiel z jego siódmego albumu studyjnego, Salt Cathedral,który wyprodukował .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
King Without A Crown	Matisyahu	02.2006	-	28[14]	Epic 82876 78718 7	[gold-US][written by Josh Werner, Matisyahu Miller][produced by Michael Caplan, Angelo Montrone, Jacob Harris]
Youth	Matisyahu	03.2006	-	121[2]	Epic 82876 88728 2	[written by Josh Werner, Matisyahu Miller][produced by Bill Laswell]
One Day	Matisyahu	03.2010	-	85[6]	Epic	[gold-US][written by Bruno Mars,Ari Levine,Matthew Miller,Philip Lawrence][produced by The Smeezingtons]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Live at Stubb's	Matisyahu	11.2005	-	30[26]	Or 96464	[gold-US][produced by Michael Caplan, Jacob Harris, and Angelo Montrone]
Youth	Matisyahu	03.2006	46[1]	4[19]	Epic 82876809952 [UK]	[gold-US][produced by Bill Laswell, Ill Factor, and Jimmy Douglass]
Light	Matisyahu	09.2009	-	19[6]	Epic 88697571272	[produced by David Kahne,Eric Krasno,Adam Deitch,Prince Ben,Stephen McGregor (Son of Freddie),Fish and Norwood from Fishbone,Sly & Robbie]
Live at Stubb's, Vol. 2	Matisyahu	02.2011	-	89[1]	Fallen Sparks FS 01LP	[produced by Dub Trio Stu Brooks, Dave Holmes & Joe Tomino]
Spark Seeker	Matisyahu	08.2012	-	19[3]	Fallen Sparks 42315	[produced by Kool Kojak]
Akeda	Matisyahu	06.2014	-	36[1]	Akeda 6626309429	[produced by Stu Brooks]

sobota, 18 maja 2024

Kathy Mattea

Kathleen Alice „Kathy” Mattea (ur. 21 czerwca 1959r w South Charleston w Wirginii Zachodniej) to amerykańska piosenkarka country i autorka tekstów, która swoje największe sukcesy świętowała na przełomie lat 80. i 90-tych XX wieku. W swojej karierze sprzedała ponad trzy miliony albumów.

Kathy Mattea rozpoczęła karierę muzyczną jeszcze na studiach jako wokalistka zespołu bluegrass Pennsboro. W 1978 roku rzuciła studia i wyjechała do Nashville, gdzie początkowo pracowała jako kelnerka, przewodniczka wycieczek i sekretarka. W 1982 roku przez jakiś czas współpracowała z Bobbym Goldsboro. Wyprodukowała dema i występowała w niewielkich ilościach, dopóki w 1983 roku nie podpisała kontraktu płytowego z wytwórnią Mercury Records.

Jej pierwsze single osiągnęły środkowe pozycje na listach przebojów country. Jej debiutancka płyta ukazała się w 1984 roku. Dwa lata później z „Love at the Five and Dime” z Nanci Griffith po raz pierwszy odniosła sukces w pierwszej dziesiątce. Z albumu Untasted Honey z 1987 roku, który osiągnął pierwsze miejsce, ukazały się dwa single: Goin' Gone i Eighteen Wheels and a Dozen Roses; ten ostatni został uznany przez CMA w 1988 r. za „Singla Roku”.

Rok później wyszła za mąż za autora tekstów Jona Veznera. Pomimo pewnych problemów zdrowotnych nadal zajmowała dobre miejsca na listach przebojów, a także odnosiła sukcesy z własnymi piosenkami. Jej najbardziej znaną kompozycją jest Walking Away a Winner. Jej dwa albumy, Coal (2008) i Calling Me Home (2012), zawierały bardziej tradycyjną muzykę country, od muzyki amerykańskiej i bluegrass. W 2014 roku ukazała się świąteczna EP-ka Go Tell It on the Mountain, a album Pretty Bird cztery lata później. Oprócz kariery muzycznej przez wiele lat była także prelegentką na takie tematy, jak środowisko i motywacja.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Street Talk/Heartbeat	Kathy Mattea	10.1983	-	-	Mercury 814 375	[written by R. Whiteway, L. Domann][produced by Rick Peoples, Byron Hill][25[18].Country Chart]
Someone Is Falling In Love/That's Easy For You To Say	Kathy Mattea	02.1984	-	-	Mercury 818 289	[written by P. Sebert, L. Domann][produced by Rick Peoples, Byron Hill][26[16].Country Chart]
You've Got A Soft Place To Fall / Back To The Heartbreak Kid	Kathy Mattea	06.1984	-	-	Mercury	[44[10].Country Chart]
That's Easy For You To Say/Somewhere Down The Road	Kathy Mattea	09.1984	-	-	Mercury 880 192	[written by B. Clifford, D. Hodges][produced by Rick Peoples, Byron Hill][50[11].Country Chart]
It's Your Reputation Talkin'/Never Look Back	Kathy Mattea	03.1985	-	-	Mercury 880 595	[written by M. Johnson, H. Shannon][produced by Allen Reynolds][34[14].Country Chart]
He Won't Give In/I Believe I Could Fall In Love (With Loving You)	Kathy Mattea	07.1985	-	-	Mercury 880 867	[written by J. Pierce][produced by Allen Reynolds][22[19].Country Chart]
Heart Of The Country/Talkin' To Myself	Kathy Mattea	11.1985	-	-	Mercury 884 177	[written by W. Waldman, D. Lowery][produced by Allen Reynolds ][46[11].Country Chart]
Love At The Five & Dime/You Can't Run Away From Your Heart	Kathy Mattea	04.1986	-	-	Mercury 884 573	[written by Nancy Griffith][produced by Allen Reynolds][3[22].Country Chart]
Walk The Way The Wind Blows/Come Home To West Virginia	Kathy Mattea	09.1986	-	-	Mercury 884 978	[written by Timothy P. O'Brien][produced by Allen Reynolds][10[24].Country Chart]
You're The Power/Song For The Life	Kathy Mattea	02.1987	-	-	Mercury 888 319	[written by C. Bickhardt, F. C. Collins][produced by Allen Reynolds][5[25].Country Chart]
Train Of Memories/Evenin'	Kathy Mattea	05.1987	-	-	Mercury 888 574	[written by Jimbeau Hinson, Andy Byrd][produced by Allen Reynolds][6[20].Country Chart]
Goin' Gone/Every Love	Kathy Mattea	10.1987	-	-	Mercury 888 874	[written by Patrick Alger, Bill Dale, Fred Koller][produced by Allen Reynolds][1[1][24].Country Chart]
Eighteen Wheels And A Dozen Roses/Like A Hurricane	Kathy Mattea	03.1988	-	-	Mercury 870 148	[written by P. Nelson, G. Nelson][produced by Allen Reynolds][1[2][20].Country Chart]
Untold Stories/Late In The Day	Kathy Mattea	07.1988	-	-	Mercury 870 476	[written by Timothy P. O'Brien][produced by Allen Reynolds][4[19].Country Chart]
Life As We Knew It/As Long As I Have A Heart	Kathy Mattea	11.1988	-	-	Mercury 872 082	[written by W. Carter, F. Koller][produced by Allen Reynolds][4[22].Country Chart]
Come From The Heart/True North	Kathy Mattea	04.1989	-	-	Mercury 872 766	[written by S. Clark, R. Leigh][produced by Allen Reynolds][1[1][20].Country Chart]
Burnin' Old Memories/Hills Of Alabam'	Kathy Mattea	08.1989	-	-	Mercury 874 672	[written by L. Boone, G. Nelson, P. Nelson][produced by Allen Reynolds][1[1][21].Country Chart]
Where've You Been/I'll Take Care Of You	Kathy Mattea	11.1989	-	-	Mercury 876 262	[written by J. Vezner, D. Henry][produced by Allen Reynolds][10[26].Country Chart]
She Came From Fort Worth/Here's Hopin'	Kathy Mattea And Tim O'Brien	04.1990	-	-	Mercury 876 746	[written by P. Alger, F. Koller][produced by Allen Reynolds][2[21].Country Chart]
The Battle Hymn Of Love/Leaving West Virginia	Kathy Mattea	07.1990	-	-	Mercury 875 692	[written by D. Schlitz, P. Overstreet][produced by Allen Reynolds][9[20].Country Chart]
A Few Good Things Remain/Evenin'	Kathy Mattea	11.1990	-	-	Mercury 878 246	[written by J. Vezner, P. Alger][produced by Allen Reynolds][9[20].Country Chart]
Time Passes By/What Could Have Been	Kathy Mattea	03.1991	-	-	Mercury 878 934	[written by J. Vexner, S. Longacre][produced by Allen Reynolds][7[20].Country Chart]
Whole Lotta Holes/Quarter Moon	Kathy Mattea	07.1991	-	-	Mercury 868 394	[written by J. Vezner, D. Henry][produced by Allen Reynolds][18[20].Country Chart]
Asking Us To Dance/Where've You Been	Kathy Mattea	10.1991	-	-	Mercury 868 866	[written by H. Prestwood][produced by Allen Reynolds][27[20].Country Chart]
Lonesome Standard Time/Asking Us To Dance	Kathy Mattea	09.1992	-	-	Mercury 864 318	[written by J. Rushing, L. Cordle][produced by Brent Maher][11[20].Country Chart]
Standing Knee Deep In A River (Dying Of Thirst)/Listen To The Radio	Kathy Mattea	01.1993	-	-	Mercury 864 810	[written by B. Jones, B. McDill, D. Lee][produced by Brent Maher][19[20].Country Chart]
Romeo	Dolly Parton & Friends	02.1993	-	-	Columbia 38 74876	[written by Dolly Parton][produced by Dolly Parton,Steve Buckingham][27[20].Country Chart]
Seeds/Lonely At The Bottom	Kathy Mattea	05.1993	-	-	Mercury 422-862 064	[written by P. Alger, R. Murphy][produced by Brent Maher][50[9].Country Chart]
Listen To The Radio/Slow Boat	Kathy Mattea	08.1993	-	-	Mercury 422-862 650	[written by N. Griffith][produced by Brent Maher][64[4].Country Chart]
Walking Away A Winner/The Cape	Kathy Mattea	04.1994	-	-	Mercury 422-858 464	[written by T. Shapiro, B. DiPiero][produced by Josh Leo][3[20].Country Chart]
Nobody's Gonna Rain On Our Parade/Grand Canyon	Kathy Mattea	07.1994	-	-	Mercury 422-858 800	[written by B. Parker, W. Rambeaux][produced by Josh Leo][13[20].Country Chart]
Maybe She's Human/Who Turned Out The Light	Kathy Mattea	11.1994	-	-	Mercury 422-856 262	[written by K. Robbins, Layng Martine Jr. ][produced by Josh Leo][34[15].Country Chart]
Clown In Your Rodeo/Who's Gonna Know	Kathy Mattea	04.1995	-	-	Mercury 422-856 484	[written by W. Kirkpatrick][produced by Josh Leo][20[15].Country Chart]
455 Rocket/All Roads To The River	Kathy Mattea	01.1997	-	-	Mercury 314-578 950	[written by G. Welch, D. Rawlings][produced by Ben Wisch, Kathy Mattea][21[20].Country Chart]
Love Travels/ I'm On Your Side	Kathy Mattea	08.1997	-	-	Mercury 314-578 550	[written by B. Halligan Jr., L. Halligan][produced by Ben Wisch, Kathy Mattea][39[16].Country Chart]
Among The Missing	Michael McDonald & Kathy Mattea	03.1999	-	-	-	[73[1].Country Chart]
Trouble With Angels/Prove That By Me	Kathy Mattea	04.2000	-	-	Mercury 088 172 160	[written by T. Wilson][produced by Keith Stegall, Kathy Mattea][53[8].Country Chart]
BFD/The Innocent Years	Kathy Mattea	07.2000	-	-	Mercury 088 172 173	[written by D. Henry, C. Carothers][produced by Ben Wisch, Kathy Mattea][63[4].Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Willow in the Wind	Kathy Mattea	03.1990	-	82[19]	Mercury 836 950	[gold-US][produced by Allen Reynolds]
A Collection of Hits	Kathy Mattea	09.1990	-	80[34]	Mercury 842 330	[platinum-US][produced by Allen Reynolds]
Time Passes By	Kathy Mattea	04.1991	-	72[25]	Mercury 846 975	[gold-US][produced by Dougie MacLean,Kathy Mattea,Allen Reynolds,Jon Vezner]
Lonesome Standard Time	Kathy Mattea	10.1992	-	182[7]	Mercury 512 567	[gold-US][produced by Brent Maher]
Walking Away a Winner	Kathy Mattea	06.1994	-	87[8]	Mercury 518 852	[gold-US][produced by Josh Leo]
Ready for the Storm	Kathy Mattea	04.1995	61[1]	-	Mercury 5280062 [UK]	-
Love Travels	Kathy Mattea	02.1997	65[1]	121[14]	Mercury 532 899	[produced by Kathy Mattea,Shane Tarleton,Ben Wisch]

piątek, 17 maja 2024

David Matthews

David Matthews (urodzony 4 marca 1942r) to amerykański klawiszowiec, pianista i aranżer muzyczny. Matthews urodził się jako David Richard Matthews w Sonora w stanie Kentucky. Uzyskał tytuł licencjata w dziedzinie kompozycji na Uniwersytecie Cincinnati.

Matthews skomponował ścieżki dźwiękowe dla telewizji i albumy z Manhattan Jazz Orchestra. Jest liderem Manhattan Jazz Quintet.Matthews był także liderem grupy muzycznej Grodeck Whipperjenny. W 1970 roku rozpoczął pracę zarówno jako aranżer, jak i lider zespołu Jamesa Browna. Matthews współpracował z różnymi muzykami, w tym z Bonnie Raitt, Buddy Rich, Idrisem Muhammadem i Starland Vocal Band.

W połowie lat 70-tych był aranżerem w wytwórni CTI Records Creeda Taylora, pracując nad albumami dla takich artystów jak George Benson, Esther Phillips, Grover Washington Jr., Hank Crawford i Idris Muhammad. W 1977 roku jako jeden z pierwszych artystów zadedykował całą kompozycję Dune Franka Herberta, wydając album o tym samym tytule. W 1978 Matthews zaaranżował smyczki i orkiestrę oraz grał na pianinie na albumie Niny Simone Baltimore. Muzyka Matthewsa była intensywnie samplowana przez wielu artystów hiphopowych, takich jak The Notorious B.I.G., Nas, MF DOOM, Method Man, Redman i Large Professor i innych.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Dune	David Matthews	09.1977	-	169[7]	CTI 5005	[produced by Creed Taylor]

Roy Brown

Roy James Brown (ur. 10 września 1925r, zm. 25 maja 1981r) - amerykański wokalista, pianista i kompozytor bluesowy i rhythmandbluesowy, jeden z najbardziej znanych shouterów bluesowych wykonujących jump bluesa.

Urodził się w Nowym Orleanie w stanie Luizjana. Jego ojcem był Yancey Brown, a matką Tru-Love Warren (częściowo Indianka z plemienia Algonkin). Obydwoje byli muzykami i często śpiewali w kościelnych chórach w rejonie. Brown nauczył się grać na pianinie od matki, gdy miał 5 lat. Wkrótce rodzina przeniosła się do Eunice, gdzie się wychowywał i gdzie chodził do szkoły podstawowej. Jego szkolnym kolegą był Roy Byrd, który przeszedł do historii bluesa jako Professor Longhair.

W 1938 r. założył kwartet wokalny The Rookie Four, który wykonywał muzykę gospel.

W 1942 r. zamieszkał w Los Angeles w Kalifornii i pod pseudonimem Billy Hale walczył jako zawodowy bokser. W 1945 r. wygrał konkurs dla amatorów zorganizowany w Million Dollar Theater w Los Angeles, wykonując popowe piosenki Binga Crosby’ego. Porzucił wtedy boks i przeniósł się do Shreveport w Luizjanie, gdzie rozpoczął swoją muzyczną karierę występując w klubach. Przez pewien czas pracował w Billi Riley's Palace Park jako konferansjer i piosenkarz popowo-bluesowy.

W 1946 r. występował w grupie Joego Colemana w lokalnych klubach w Galveston w Teksasie. Tam też sformował swój pierwszy zespół The Mellodeers, z którym występował w Club Grenada w 1946 i 1947 r. Był często zapraszany do miejscowego radia KGBC.

W 1947 r. występował w duecie z Clarence'em Samuelsem (jako Blues Twins) w Downbeat Club w Nowym Orleanie. Dokonał wtedy pierwszych nagrań dla firmy Gold Star Records.

Cecil Gant, któremu bardzo spodobała się piosenka Browna „Good Rockin' Tonight”, skierował go do firmy DeLuxe Records w Nowym Orleanie. Tam w lipcu 1947 nagrał z towarzyszeniem Bob Ogden's Orchestra swój pierwszy przebój „Good Rockin' Tonight”. Aż do 1951 r. DeLuxe była jego główną firmą nagrywającą.

W latach 1947-1951 prowadził swój zespół Mighty Men, z którym występował w Starlight Club w Nowym Orleanie (1947) i innych miejscach. Oprócz tego w 1947 r. koncertował z Paul Gayten's Band w nowoorleańskim Club Robin Hood. Ze swoim zespołem występował właściwie w klubach w całych Stanach Zjednoczonych. Na dłużej zatrzymywał się w takich miejscach jak Lincoln Theater i Rip's Playhouse w Nowym Orleanie (koniec 1947 r.), The Hilltop w Pine Bluff w stanie Arkansas (1948), Ryman Auditorium w Nashville w stanie Tennessee (1948), The Armory w Flint w stanie Michigan (1950).

W latach 1952-1955 występował w Royal Peacock Club w Atlancie w Georgii, Meadowbrook Club w Savannah w Georgii, Cavalcade of Jazz w Wrigley Field w Los Angeles, Richmond Auditorium w Los Angeles, 5-4 Ballroom w LA, Savoy Ballroom w LA Ox Club w LA, Fox Theater na Brooklynie w Nowym Jorku, Apollo Theater w Nowym Jorku, Howard Theater w Waszyngtonie, Royal Theater w Baltimore w stanie Maryland i w innych miejscach.

W latach 1952-1955 nagrywał dla firmy King Records w Nowym Orleanie, Los Angeles, Miami na Florydzie, Cincinnati w stanie Ohio.

W połowie lat 50-tych występował w różnych miastach na południu USA.

1956 nagrywał z Bill Doggett Band dla firmy King Records w Nowym Orleanie -jako Tommy Brown.

W latach 1956–1957 nagrywał dla firmy Imperial Records w Nowym Orleanie. Odbył także tournée po USA z grupą wykonawców pod nazwą Universal Attractions Rock & Roll jako konferansjer.

Pod koniec lat 50-tych XX w. występował w kilku klubach i kasynach w Las Vegas w stanie Nevada.

W 1959 r. dokonał nagrań dla King Records w Cincinnati. Występował w różnych klubach, m.in. w Apollo Theater w Nowym Yorku.

W latach 1960-1961 nagrywał dla firmy Home of Blues Records w Memphis. Jego kariera załamała się w tym okresie. Aby się utrzymać prowadził pralnię i jako komiwojażer sprzedawał encyklopedie. Zamieszkał wówczas na Zachodnim Wybrzeżu.

W latach 1962 i 1963r dokonał zaledwie 6 nagrań dla firm D.R.A i Chess Records (4 niewydane nagrania).

Jego kariera ożywiła się w 1967 r. Koncertował w ramach Johnny Otis Show (koniec lat 60 i w latach 70-tych) po Zachodnim Wybrzeżu.

W 1967 i 1968 r. nagrał 11 utworów dla firmy Bluesway Records w Hollywood w Kalifornii.

W 1968 r. nagrywał dla swoich firm nagraniowych – Gert i Tru-Love.

W 1970 r. w ramach Johnny Otis Show wystąpił na Monterey Jazz Festival w Monterey w Kalifornii. Nagrania z koncertu zostały wydane przez firmę Epic Records. W 1971 r. założył wytwornię płytową Friendship Records.

W 1971 r. dokonał nagrań dla firmy Mercury Records.

W 1973 r. wytwórnia ABC-Bluesway wydała jego pierwszy od wielu lat album z nowymi nagraniami.

W latach 1975-1978 występował w Parisian Room w Los Angeles, a później w New London Theater w Londynie w Anglii.

W 1978 r. szwedzka wytwórnia Route 66 wznowiła jego stare nagrania, co przyniosło mu wielką popularność w Europie. Dzięki temu odbył europejskie tournée.

W 1979 r. wystąpił na San Francisco Blues Festival.

Ostatnie ważne występy Browna odbyły się w nowojorskim klubie Bottom Line oraz podczas New Orleans Jazz & Heritage Festival w Nowym Orleanie w 1981 r..

Zmarł 25 maja 1981 r. w Pacoima Lutheran Memorial Hospital w San Fernando w Kalifornii na atak serca. Został pochowany na cmentarzu Eternal Valley Memorial Park w Newhall w Kalifornii. Ceremonię poprowadził wielebny Johnny Otis.

Był żonaty od 1940 r. i miał córkę.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Good Rocking Tonight/Lolly Pop Mama	Roy Brown	06.1948	-	-	De Luxe 1093	[written by Roy Brown][13[1].R&B Chart]
'Long About Midnight/Whose Hat Is That	Roy Brown And His Mighty Mighty Men	10.1948	-	-	De Luxe 1154	[written by Roy Brown][1[1][17].R&B Chart]
Rainy Weather Blues/Fore Day In The Morning	Roy Brown And His Mighty-Mighty Men	01.1949	-	-	De Luxe 3198	[written by Roy Brown][A:5[6].R&B Chart;B:6[6].R&B Chart]]
Rockin' At Midnight/Judgment Day Blues	Roy Brown	03.1949	-	-	De Luxe 3212	[written by Roy Brown][2[16].R&B Chart]
Miss Fanny Brown Returns	Roy Brown	04.1949	-	-	De Luxe 3128	[written by Roy Brown][8[1].R&B Chart]
Good Rocking Tonight/Lolly Pop Mama	Roy Brown	04.1949	-	-	De Luxe 3093	[written by Roy Brown][11[2].R&B Chart]
Please Don't Go (Come Back Baby)/Riding High	Roy Brown And His Mighty-Mighty Men	09.1949	-	-	De Luxe 3226	[written by Roy Brown][9[6].R&B Chart]
Boogie At Midnight/The Blues Got Me Again	Roy Brown And His Mighty-Mighty Men	11.1949	-	-	De Luxe 3300	[written by Brown, Bernard][3[12].R&B Chart]
Hard Luck Blues/New Rebecca	Roy Brown And His Mighty-Mighty Men	06.1950	-	-	De Luxe 3304	[written by Roy Brown][1[3][18].R&B Chart]
Love Don't Love Nobody/Dreaming Blues	Roy Brown And His Mighty-Mighty Men	09.1950	-	-	De Luxe 3306	[written by Roy Brown][2[11].R&B Chart]
Cadillac Baby/'Long About Sundown	Roy Brown And His Mighty-Mighty Men	10.1950	-	-	De Luxe 3308	[written by Roy Brown][A:6[2].R&B Chart;B:8[1].R&B Chart]
Big Town/Train Time Blues	Roy Brown And His Mighty-Mighty Men	08.1951	-	-	De Luxe 3318	[written by Roy Brown][8[1].R&B Chart]
Bar Room Blues/Good Rockin' Man	Roy Brown And His Mighty-Mighty Men	12.1951	-	-	De Luxe 3319	[written by Roy Brown][6[5].R&B Chart]
Party Doll/I'm Stickin' With You	Roy Brown	03.1957	-	89[2]	Imperial 5427	[written by B. Knox][13[2].R&B Chart]
Let The Four Winds Blow/Diddy-Y-Diddy-O	Roy Brown	05.1957	-	29[15]	Imperial 5439	[written by D. Bartholomew, A. Domino][5[7].R&B Chart]

czwartek, 16 maja 2024

Fish Go Deep

Fish Go Deep to irlandzki duet produkcyjny składający się z Grega Dowlinga i Shane’a Johnsona z miasta Cork. Od 1997 r. wydają płyty house pod tą nazwą, a w 2006 r. osiągnęli pierwsze miejsce zarówno na brytyjskich listach przebojów muzyki tanecznej, jak i muzyki niezależnej, a także osiągnęli 23. miejsce na liście singli dzięki utworowi „The Cure and the Cause” z piosenkarzem i współpracownikiem- autorką tekstów Tracey K.

Zarówno Dowling, jak i Johnson odegrali integralną rolę w powstaniu muzyki house w Cork City w latach 1988–2001 i prowadzili wieczór „Sweat” w Sir Henrys, który zgromadził takie gwiazdy, jak Kerri Chandler, Arnold Jarvis, Laurent Garnier, DJ Deep, Jerome Sydenham, Roger Sanchez, Glenn Underground, Boo Williams, Cajmere, Gemini, Derrick May, Kevin Yost, Migs, Rasoul i Fred Everything.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Flying Funk EP	Fish Go Deep	09.2000	-	-	i! Records IR-187	-
Let's Go Back	Fish Go Deep Feat. Rebecca Meagher	11.2001	-	-	Chez Music CHEZ-020	[written by Dowling , Meagher , Johnson]
Music's Got Me	Fish Go Deep	10.2001	-	-	Gourmet Recordings Gour009	-
Set The Night On	Fish Go Deep	12.2001	-	-	i! Records IR-227	[written by Greg Dowling , Shane Johnson , Steve G,Malvina McCarthy ][produced by Greg Dowling , Shane Johnson , Steve G]
There For Me	Fish Go Deep	04.2001	-	-	i! Records IR-209	[written by Greg Dowling , Shane Johnson , Horgan, Meagher ]
The Jazz	Fish Go Deep	.2002	-	-	i! Records IR-237	-
3 Miles	Fish Go Deep	.2003	-	-	Attic Space SP-01	-
Nights Like These	Fish Go Deep Featuring Tracey Kelliher	.2003	-	-	Inspirit Music IML 012 [UK]	[written by Greg Dowling , Shane Johnson ,T.Kelliher][produced by Greg Dowling , Shane Johnson ]
The Layback EP	Fish Go Deep	08.2003	-	-	i! Records IR-266	-
Andavar	Fish Go Deep	10.2004	-	-	Gourmet Recordings Gour021 [UK]	-
The Cure And The Cause	Fish Go Deep With Tracey K	10.2005	-	-	Go Deep deep001	[written by Greg Dowling , Shane Johnson ,T.Kelliher][produced by Fish Go Deep ]
Battery Man	Fish Go Deep	.2006	-	-	Ultrasound Recordings ULT 020	-
Chemical God	Fish Go Deep & Mary Cigarettes	12.2006	-	-	Go Deep deep002	[written by Greg Dowling , Shane Johnson ]
The Cure And The Cause	Fish Go Deep With Tracey K	09.2006	128[6]	-	Defected DFTD129	[written by Greg Dowling , Shane Johnson ,T.Kelliher][produced by Fish Go Deep ]
The Cure And The Cause [remix]	Fish Go Deep With Tracey K	12.2006	23[12]	-	Defected DFTD145	[written by Greg Dowling , Shane Johnson ,T.Kelliher][produced by Fish Go Deep ]

Glen Ballard

Glen Ballard (urodzony 1 maja 1953r w Natchez w stanie Mississippi) to amerykański producent muzyczny.

Glen Ballard uczył się gry na fortepianie jako dziecko i już w młodym wieku odkrył swoją miłość do komponowania. Po ukończeniu college'u w wieku 22 lat przeniósł się do Los Angeles i rozpoczął pracę jako chłopiec na posyłki Eltona Johna. Nawiązał kontakt ze swoim zespołem i stworzył swoje pierwsze udane kompozycje dla Kiki Dee. W 1978 roku podpisał kontrakt z MCA jako autor tekstów. W końcu nawiązał kontakt z odnoszącymi sukcesy producentami, takimi jak Richard Perry i Quincy Jones, którzy znacząco go wspierali.

Pisał i produkował między innymi dla Pointer Sisters, George'a Bensona i Jamesa Ingrama. Przełom nastąpił w 1984 roku wraz z drugim hitem All I Need Jacka Wagnera, którego był współproducentem i współautorem. Debiutancki album Wagnera o tym samym tytule i kolejny album Lighting Up the Night również należały do jego pierwszych kompletnych produkcji albumowych. Następnie niezliczone inne udziały w udanych publikacjach. Man in the Mirror, napisany wspólnie z Siedah Garrett, stał się hitem numer jeden Michaela Jacksona w 1988 roku i jest jednym z jego najsłynniejszych singli. Siedah Garrett śpiewała także z Chaką Khan w 1989 roku w piosence The Places You Find Love, za którą Ballard otrzymał swoją pierwszą nagrodę Grammy (za aranżację instrumentalną).

Od 1990 roku nawiązało się kilka niezwykle udanych partnerstw, które przyniosły poszczególnym artystom wielki przełom. W tym roku wyprodukował debiutancki album o tym samym tytule dla Wilson Phillips , który sprzedał się w USA w ponad pięciu milionach egzemplarzy i wyprodukował trzy single, które zajmowały pierwsze miejsca na listach przebojów. Był także zaangażowany jako autor tekstów w dwóch piosenkach. Debiutancki album Curtisa Stigersa zawierał światowy hit I Wonder Why z 1991 roku. Współpraca z Alanis Morissette była szczególnie udana: album Jagged Little Pill jest jednym z najlepiej sprzedających się albumów wszechczasów, z ponad 16 milionami egzemplarzy sprzedanych w samych Stanach Zjednoczonych i ponad 30 milionami na całym świecie. Album i teledysk zdobyły także trzy nagrody Grammy, a piosenka You Oughta Know otrzymała dwie kolejne; Ballard był zaangażowany w cztery nagrody. Otrzymał także nominację w kategorii Producent Roku.

Kolejny album Supposed Former Infatuation Junkie również sprzedał się w milionach egzemplarzy i był numerem jeden w wielu krajach na całym świecie. W 1997 roku Glen Ballard założył własną wytwórnię Java, a następnie po raz pierwszy wkroczył do branży filmowej jako scenarzysta i producent filmu muzycznego Clubland (1999). W pierwszej dekadzie XXI wieku Ballard dużo współpracował z uznanymi artystami, którzy szukali nowego producenta. Tak narodził się No Doubt Return of Saturn wraz z singlem Ex-Girlfriend. W 2003 roku piosenkarka Anastacia zaprosiła do studia m.in. Glena Ballarda na potrzeby swojego powrotu po chorobie nowotworowej z albumem, a największy sukces w Europie odniosła dzięki albumowi Anastacia, który nosił jej własne imię.

Piosenka Left Outside Alone, której współautorem jest Ballard, osiągnęła pierwsze miejsca m.in. w Szwajcarii i Austrii. Jego partnerami produkcyjnymi byli także Annie Lennox, Stevie Nicks i Dave Matthews Band. Pracował także w Europie z artystami odnoszącymi sukcesy w całym kraju, takimi jak holenderska Anouk i włoska Elisa. Glen Ballard jest także uważany za odkrywcę i zwolennika Katy Perry, której pomógł rozpocząć międzynarodową karierę.

Glen Ballard otrzymał swoją szóstą nagrodę Grammy w 2006 roku za piosenkę Believe ze ścieżki dźwiękowej do filmu Ekspres polarny, którą napisał wraz z Alanem Silvestrim. Był także nominowany do Oscara i Złotego Globu. Następnie powstały kolejne kompozycje do filmów takich jak Legenda Beowulfa i Hannah Montana - The Film. Później wraz z Dave’em Stewartem skomponował wreszcie muzykę do całego musicalu: Ghost - The Musical oparty na filmie Ghost - Message from Sam i scenariuszu Bruce’a Joela Rubina, którego premiera odbyła się w londyńskim West Endzie w 2011 r. oraz na nowojorskim Broadwayu na liście następny rok. W czerwcu 2023 r. został wprowadzony do Songwriters Hall of Fame.

Awards

Oscar [Muzyka filmowa]
Nominacje do Oscara [Muzyka filmowa]
2005 Best Achievement in Music Written for Motion Pictures, Original Song Ekspres polarny For the song "Believe".

Golden Globe
Best Original Score Life With Father 1947

  Grammy
2021  Best Musical Theater Album For "Jagged Little Pill" (Original Broadway Cast)
2006  Best Song Written for Motion Picture, Television or Other Visual Media Ekspres polarny For the song "Believe" artist: Josh Groban  
1998  Best Long Form Music Video  Alanis Morissette: Jagged Little Pill - Live  
1996  Album of the Year For "Jagged Little Pill"
1996  Best Rock Album for "Jagged Little Pill"  
1996  Best Rock Song for "You Oughta Know" artist: Alanis Morissette
1991  Best Instrumental Arrangement Accompanying Vocal(s) for "The Places You Find Love" artists: Siedah Garrett and Chaka Khan

Kompozycje Glena Ballarda na listach przebojów

[with Kerry Chater]
02/1981 What's on Your Mind George Benson 45.UK
[with Davey Faragher & Brie Howard]
08/1983 Nightline Randy Crawford 51.UK
[with Clif Magness]
02/1984 It's Gonna Be Special Patti Austin 82.US
02/1985 Give Me One Reason Evelyn King 93.UK
[with Clif Magness & David Pack]
10/1984 All I Need Jack Wagner 2.US
[with David Foster & Jay Graydon]
05/1985 The Lady of My Heart Jack Wagner 76.US
[with Siedah Garrett ]
02/1988 Man in the Mirror Michael Jackson 1.US/2.UK
07/2011 Man in the Mirror Adam Levine & Javier Colon 45.US
[with Randy Goodrum]
07/1989 Rest of the Night Natalie Cole 56.UK
[with Chynna Phillips, Carnie Wilson]
03/1990 Hold On Wilson Phillips 6.UK/1.US
[with Carnie Wilson, Wendy Wilson, Chynna Phillips]
02/1991 You're in Love Wilson Phillips 1.US/29.UK
06/1991 The Dream Is Still Alive Wilson Phillips 12.US
05/1992 You Won't See Me Cry Wilson Phillips 20.US/18.UK
08/1992 Give It Up Wilson Phillips 30.US/36.UK
11/1992 Flesh and Blood Wilson Phillips 119.US


[with Curtis Stigers]

09/1991 I Wonder Why   Curtis Stigers 9.US/5.UK
12/1995 Keep Me from the Cold   Curtis Stigers   57.UK

[with Alanis Morissette]

06/1995 You Oughta Know   Alanis Morissette  6.US/22.UK
08/1995 Hand in My Pocket Alanis Morissette   15.US/26.UK
10/1995 All I Really Want   Alanis Morissette  65.US/59.UK
01/1996 Ironic   Alanis Morissette   4.US/11.UK
02/1996 You Learn   Alanis Morissette  6.US/24.UK
08/1996 Head Over Feet   Alanis Morissette  3.US/7.UK
10/1998 Thank U   Alanis Morissette   17.US/5.UK
12/1998 Joining You   Alanis Morissette  28.UK
02/1999 Unsent   Alanis Morissette   58.US
07/1999 So Pure   Alanis Morissette    38.UK

[with  Joe Perry & Steven Tyler]

03/1997 Falling in Love (Is Hard on the Knees)   Aerosmith  35.US/22.UK

[with  James Newton Howard]

04/1997 Here in My Heart   Chicago  59.US 

[with Richard Supa & Steven Tyler]

05/1997 Pink   Aerosmith  27.US/13.UK 

[with Dave Matthews]

01/2001 I Did It   Dave Matthews Band  71.US 
04/2001 The Space Between   Dave Matthews Band  22.US/35.UK 
11/2001 Everyday  Dave Matthews Band  101.US  


[with  Clif Magness & Lisa Marie Presley]

04/2003 Lights Out   Lisa Marie Presley   114.US/16.UK  

[with  Christina Aguilera]

11/2003 The Voice Within   Christina Aguilera   33.US/9.UK  

[with  Anastacia, Dallas Austin]

04/2004 Left Outside Alone   Anastacia    3.UK  
08/2004 Sick and Tired    Anastacia    4.UK  


[with  Alan Silvestri]

11/2004 Believe   Josh Groban    112.US  
04/2009 Butterfly Fly Away   Miley Cyrus   56.US/78.UK  


[with   Marc Roberge]

10/2005 Love and Memories   O.A.R.  116.US  

[with   Anastacia, David Hodges]

12/2005 Pieces of a Dream   Anastacia   48.UK  

[with  John Rzeznik]

04/2006 Stay with You   The Goo Goo Dolls    51.US/39.UK  
01/2008 Iris / Stay With You   The Goo Goo Dolls   3.UK  
12/2013 Come to Me   The Goo Goo Dolls    115.US  


[with  John Rzeznik,Gregg Wattenberg]

05/2006 Let Love In   The Goo Goo Dolls    101.US

środa, 15 maja 2024

Tiana

Tiana (ur. Tiana Bonilla 2 maja 1967r w Vermont) była piosenkarką muzyki freestyle\dance z początku lat 90-tych. Niewiele jest informacji o tej artystce, ale podpisała kontrakt z MicMac Records. W 1990 roku wydała swój jedyny album zatytułowany MicMac Records, który w ogóle nie pojawił się na listach przebojów. Główny singiel „First True Love” zajął 15. miejsce na liście sprzedaży Hot Dance Music/Maxi-Singles magazynu Billboard. Zadebiutował także na 81. miejscu listy Billboard Hot 100, co czyni ją jej jedynym jak dotąd występem na tej liście.

Kolejne single z albumu: „Tell Me Why” i „Come to Me” w ogóle nie odbiły się na listach przebojów. W 1991 roku Tiana wydała singiel „My Love Is Free”, który również nie znalazł się na listach przebojów. Potem przez resztę dekady nie słyszano o niej zbyt wiele. Pod koniec XX wieku brała udział w trasie koncertowej „Freestyle Invasion Live” z innymi artystami freestyle'owymi. Obecnie (według komentarza z 2019 r.) Tiana najwyraźniej pracuje jako nauczycielka na zastępstwie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
First True Love	Tiana	07.1990	-	81[12]	MicMac 2537	[written by Elvin Molina, Mickey Garcia][produced by Elvin Molina, Mickey Garcia]

Rainy Davis

Rainy Davis (ur. Denise Lorraine Davis na Brooklynie w Nowym Jorku) to wokalistka, autorka tekstów i producentka muzyki R&B/dance, która po raz pierwszy osiągnęła sukces w latach 80-tych. Najpierw zaczęła śpiewać w lokalnym zespole Jamilia (w którym występował piosenkarz R&B Keith Sweat). Później dołączyła do żeńskiego zespołu disco Musique jako członkini występująca na żywo podczas ich tras koncertowych.

Na prośbę Amira Bayyana (osobistego przyjaciela Jacksonów) Rainy napisała piosenkę „Sweetheart” dla Janet Jackson wraz ze swoim partnerem, autorem piosenek, Peterem Warnerem. Miała nadzieję, że piosenka znajdzie się na albumie Janet „Control” z 1986 roku, ale zanim ukończono demo, wszystkie utwory na album były już wybrane. Amir Bayyan, Christine Bayyan i Chris Lord-Alge zasugerowali, że Rainy powinna sama wydać piosenkę. W 1986 roku wydała „Sweetheart” w wytwórni Supertronics. Piosenka zadebiutowała na 42. miejscu listy przebojów magazynu Billboard Hot Dance\Disco Club Play i utrzymywała się na tej liście przez 5 tygodni. Zadebiutował także na 24. miejscu listy Billboard Hot Black Singles (utrzymując się na tej liście przez 19 tygodni) i 13. miejscu na liście Billboard Hot Dance Music/Maxi-Singles Sales.

W 1998 roku piosenka została nagrana przez Jermaine’a Dupri i Mariah Carey na albumie Jermaine’a „Life in 1472” z 1998 roku (za który otrzymał nominację do nagrody Grammy). Po sukcesie „Sweetheart” Joe McEwan, dyrektor wykonawczy Columbia Records A&R, zaproponował Rainy umowę z artystą-producentem na ogólnoświatową dystrybucję, która obejmowała zakup jej poprzedniego kontraktu z Supertronics. Podpisała kontrakt płytowy z wytwórnią, która nazwała ją „America’s Sweetheart”.

W 1987 roku wydała swój debiutancki album studyjny „Sweetheart”, który zajął 61. miejsce na liście albumów R&B magazynu Billboard. Wytwórnia płytowa Rainy wysłała ją na ogólnokrajową trasę koncertową promującą album, obejmującą występ w „Soul Train” oraz występ w Apollo Theatre w Harlemie w Nowym Jorku. Była także prezenterką ceremonii wręczenia nagród Rhythm & Blues w Bally’s w Las Vegas w stanie Nevada. Kolejny singiel „Lowdown So & So” osiągnął 9. miejsce na liście Billboard Hot Dance Music/Club Play (utrzymując się na tej liście przez 10 tygodni), co oznacza, że było to jej najwyższe jak dotąd miejsce na liście. Piosenka zadebiutowała również na 39. miejscu na liście Billboard Hot Dance Music/Maxi-Singles Sales i na 14. miejscu listy Billboard Hot Black Singles, pozostając na tej liście przez 13 tygodni.

Trzeci singiel z albumu, będący coverem piosenki Prince'a z 1980 roku, „Still Waiting”, który osiągnął 41. miejsce na liście Hot Black Singles magazynu Billboard, utrzymując się na tej liście przez 9 tygodni. Ostatni singiel z albumu „4-Ever” w ogóle nie trafił na listy przebojów.

W 1987 roku napisała i wyprodukowała piosenkę „Spring Love” dla The Cover Girls, która odniosła umiarkowany sukces na listach przebojów Billboard Hot 100 i R&B. W 1988 roku Rainy wydała swój drugi album „Ouch!” co w ogóle nie trafiło na listy przebojów; byłby to jej ostatni album wydany w Columbia Records. Główny singiel z albumu „Indian Giver” zajął 16. miejsce na liście Billboard Hot Dance Music/Club Play i utrzymywał się na tej liście przez 9 tygodni. Odniósł również umiarkowany sukces na listach przebojów R&B, osiągając 41. miejsce na liście Hot Black Singles magazynu Billboard i utrzymując się na liście przez 9 tygodni. Utwór tytułowy został wydany jako kolejny singiel z albumu, ale nie wydawało się, aby w ogóle trafił na listy przebojów.

W 1993 roku Rainy wydała singiel „Story Book Romance” w wytwórni Ripe Recordings. Obecnie jest założycielką i prezesem Rainysongs Entertainment, firmy zajmującej się dystrybucją cyfrową.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sweetheart	Rainy Davis	04.1986	-	-	SuperTronics 013	[written by Denise L. Davis, Pete Warner][produced by Pete Warner, Dorothy Kessler, Denise "Rainy" Davis][24[19].R&B Chart][42[5].Hot Disco/Dance;SuperTronics 013 12"]
Lowdown So & So	Rainy Davis	01.1987	-	-	Columbia 06598	[written by P. Warner, R. Davis, T. Wells][produced by Pete Warner, Rainy Davis][14[13].R&B Chart][9[10].Hot Disco/Dance;Columbia 05997 12"]
Still Waiting/Kiss & Make Up	Rainy Davis	05.1987	-	-	Columbia 07072	[written by Prince][produced by Pete Warner, Rainy Davis, Bert DeCoteaux][41[9].R&B Chart]
Indian Giver/Danger	Rainy Davis	06.1988	-	-	Columbia 07912	[written by P. Warner, R. Davis][produced by Pete Warner, Rainy Davis][41[9].R&B Chart][16[6].Hot Disco/Dance;columbia 07820 12"]

Residents

Pomimo kariery obejmującej dwie dekady, The Residents z powodzeniem - i w pełni zamierzenie - otoczyli się aurą tajemniczości i zapomnienia. Pozostając wiernymi kultowi osobowości, z uporem zachowują anonimowość, odmawiając podania składu grupy, zapewniając sobie tym samym całkowitą swobodę artystyczną.

Początki działalności zespołu spowija mrok tajemnicy, jednak panująca powszechnie opinia głosi, że The Residents powstali w Shrieveport w stanie Luizjana. Później przenieśli się do San Mateo w Kalifornii, gdzie w warunkach domowych zarejestrowali kilka taśm. W 1971 r. członkowie zespołu dokonali spośród nich wyboru i zmontowali gotowe nagrania, a rezultaty przesłali do Hala Haverstadta z Warner Brothers, który podpisał kontrakt z Captainem Beefheartem. Do przesyłki nie dołączono nazwy grupy i dlatego też odrzucone nagrania odesłano z adnotacją „for the attention of the residents" („zwrot do mieszkańców"), którą muzycy wykorzystali jako swoją nazwę.

W 1972 r. przenieśli się do San Francisco, gdzie założyli wytwórnię Ralph Records z myślą o wydawaniu własnych płyt. Zadebiutowali singlem „Santa Dog". W 1974 r. zaproponowali pierwszy album Meet The Residents (aluzja do Meet The Beatles}, który stanowił doskonały przykład ich niekonwencjonalnego stylu. Łączył on niezwykłe wersje przebojów z lat 60-tych z ambitnymi własnymi kompozycjami. Krytycy od razu zaczęli porównywać twórczość The Residents z Mothers Of Invention, ale każde tego typu porównanie było mocno powierzchowne, jako że The Residents czerpali muzyczne wpływy z wiciu różnych źródeł, przygotowując zazwyczaj wielkie niespodzianki.

I tak na albumie Third Reich Rock 'N'Roll - bodaj najlepszym w dyskografii - zamieścili dwie suity będące dowodem na ich mocno skrzywioną wizje prezentowania nowych wersji utworów, a płyta Not Available prezentowała materiał nie przeznaczony przez muzyków do wydania. Został on bowiem zarejestrowany w myśl wyznawanej przez muzyków teorii głoszącej, że płyta nie powinna zostać wydana, dopóki twórcy całkowicie nie zapomną o jej istnieniu. Wydawnictwo pojawiło się jednak na rynku w czasie trwania sesji do ambitnego albumu Eskimo.

Z kolei The Commercial Album składał się z 40 utworów trwających dokładnie l minutę i pozostawał w ostrym kontraście z następnym przedsięwzięciem The Residents, trylogią The Mole, która obejmowała Mark Of The Mole, The Times Of Two Cititts i The Big Bubble. Muzycy wyruszyli w długą trasę po Europie i Stanach Zjednoczonych, w czasie której promowali swoje najnowsze dzieło. Ta z kolei stała się inspiracją do wydania kilku wydawnictw koncertowych i EP-ki prezentującej muzykę graną w czasie przerw w koncertach.

W zaprezentowanej potem „Serii amerykańskich kompozytorów" The Residents zarejestrowali albumy: George And James (poświęcony pamięci George'a Gershwina i Jamesa Browna), Star s And Hank Forever (hołd dla Hanka Williamsa i Johna Phillipa Sousy) oraz The King And Eye z przebojami Elvisa Presleya. Jeśli nawet wielu zarzucało The Residents zubożenie oryginalnego materiału, to należy mimo wszystko pamiętać, że siła zespołu polega na niezwykłej interpretacji i wykorzystaniu ikon kulturowych jako tła dla zaprezentowania własnej, oryginalnej wizji.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Mole Show - The Complete	Residents	04.2019	49[1].Indie Chart	-	Cherry Red/New Ralph NRTBOX 010	-
God In Three Persons	Residents	08.2019	43[1].Indie Chart	-	Cherry Red/New Ralph NRTBOX 013	-
Metal, Meat & Bone (The Songs Of Dyin' Dog)	Residents	07.2020	27[1].Indie Chart	-	Cherry Red CDBRED 804	[produced by The Residents, Eric Drew Feldman]
Gingerbread Man	Residents	06.2021	36[1].Indie Chart	-	Cherry Red/New Ralph NRTBOX 017	-