Dash był spółką zależną
TK założoną w 1971 roku, chociaż przez pierwsze pięć lat byli zasadniczo wytwórnią singli, i to nieudaną. Wczesne logo wskazuje, że znaczenie „myślnika”, które mieli na myśli, nie było definicją „szybkiego biegu”, ale raczej interpunkcją gramatyczną, ponieważ pod słowem „Myślnik” w logo znajduje się myślnik. Kiedy disco zyskało popularność, znaczenie interpunkcji brzmiało trochę dziwnie, więc zmienili logo na takie z błyskawicami, zmieniając zdanie na temat tego, co oznaczało „Dash”.
Oczywiste jest, że ekipa studia Henry Stone/Steve Alaimo, składająca się z Williego Clarka, Williego „Little Beaver” Hale'a i Clarence'a Reida, miała wiele wspólnego z wczesnymi nagraniami wytwórni Dash. Helen/Helene Smith miała pierwszy i czwarty singiel w wytwórni,
„My Love Ain't Good to Me”/„You Never Say You Love Me” [Dash 5001, 1971] i
„I Tried to Be Good to You”/ „Help Me to Keep What I've Got” [Dash 5004, 1972]. Helene nagrywała dla Williego Clarke'a i Clarence'a Reida od 1964 roku, najpierw dla wytwórni
Blue Star z Miami, Steve'a Palmera, potem dla wytwórni
Dade Henry'ego Stone'a w tym samym roku z
„Demonstrate Your Love”/„Somebody Tell Me” [Dade 1853] . Niestety, z trzynastu singli, które Helene nagrała przed podpisaniem kontraktu z Dash, tylko jeden znalazł się na listach przebojów,
„A Woman Will Do Wrong” [Phil-LA of Soul 300, 8/67, #20 R&B/#128 pop]. Ani jej dwa single w Dash nie zmieniły jej losu i wydaje się, że single Dash były jej ostatnimi.
Drugim singlem wydanym przez Dash był
"Let's Stay Together"/"Blues For Mama" Thunder, Lightning & Rain [Dash 5002]. Grupa była instrumentalnym trio, w skład którego wchodzili Willie „Little Beaver” Hale na gitarze, Ron Bogdon na basie i Robert Ferguson na perkusji. „Let's Stay Together”, cover przeboju
Al Greena, wyprodukowali Willie Hale i Rick Finch. Grupa miała również
"Super Funky, Part 1 & 2" [Saadia 1609] w 1971 roku, ale była to grupa krótkotrwała.
Dwóch kolejnych artystów na Dash było rodzeństwem
Betty Wright, która przez kilka lat nagrywała dla wytwórni
Alston. Trzeci singiel na Dash,
„Confusion”/„Beautiful World” [Dash 5003], był autorstwa „Leno Phillips”, który w rzeczywistości był Phillipem Wrightem, bratem Betty. Matka Betty, która grała na gitarze, wraz z Betty, jej bratem Phillipem i siostrą Jeanette, założyła rodzinną grupę śpiewaczą
Echoes of Joy, gdy dzieci były małe. Zanim Betty była w liceum, nagrywała już zawodowo. Phillip i jego siostra Jeannette (Holloway) ostatecznie podpisali kontrakt z Henrym Stonem i nagrywali dla wytwórni Dash. Phillip miał dwa single jako
Leno Phillips, w tym
„I Like My Birdie” [Dash 5025], zanim powrócił do swojego imienia .
Jego siostra Jeanette Holloway nagrała tylko jedną płytę dla Dash, „I Won't Be Around”/„You Got To Give A Little” [Dash 5011].Blue Notes była grupą nagrywającą od lat pięćdziesiątych. Harold Melvin, niegdyś główny wokalista, zmienił nazwę grupy z Charlemagnes na Blue Notes w 1954 roku. Mieli dwa mniejsze hity, „My Hero” i „Get Out (I Let Me Cry)” . Grupa przeszła przez kilku głównych wokalistów, w tym Bernarda Williamsa, a zanim dotarli do Henry'ego Stone'a i Steve'a Alaimo w 1969, John Atkins śpiewał jako lider. Nagrali singiel dla Stone'a „Hot Chills and Cold Thrills”, napisany przez Clarence'a Reida i Williego Clarke'a i wyprodukowany przez Steve'a Alaimo i Brada Shapiro, z rewersem „Never Gonna Leave You”. Stone umieścił płytę w wytwórni Uni [Uni 55132], przypisywanej „The Blue Notes”. to się nie sprzedało, ale w 1972 roku grupa podpisała kontrakt z Philadelphia International, gdzie teraz nazywano ją „Harold Melvin & the Blue Notes” z nowym wokalistą Teddym Pendergrassem. Kiedy osiągnęli wielki sukces dzięki „I Miss You” [Philadelphia International 3515], Stone, zawsze wyczulony na okazję, wznowił singiel Uni jako Dash 5005, teraz przypisywany „Harold Melvin & Blue Notes”. Tym razem też się nie sprzedał. Grupa jednak stała się niezwykle popularna, z ponad 20 dodatkowymi nagraniami na listach przebojów do 1984 r., w tym krążkami R&B „If You Don't Know Me By Now” [Philadelphia International 3520], „The Love I Lost” [Filadelfia]. International 3533].
We wczesnej dyskografii singli Dash na uwagę zasługuje również kilka singli zespołu „the Blow Flys”, w tym funky, częściowo rap, częściowo instrumentalny numer o nazwie „Funky in the Hole” wspierany przez „Funky” [Dash 5007] i „Cookie”. Inni artyści Dash przed 1976 r. to Don Hollinger, The Spacemen, Dirty Red Morgan, Ann Sexton, Wildflower (którego nagrania zostały również przypisane do Wild Flower lub the Wildflowers) i John McArthur (również przypisywany jako John Henry McArthur i John „Rootmat” McArthur.
W 1976 roku wszystko zaczęło się zmieniać dla wytwórni Dash. Podpisali kontrakt z nową grupą, Foxy, składającą się z pięciu facetów z Miami, z których czterech przybyło do USA w 1959 roku, kiedy Castro przejął Kubę. Jeden z nich, perkusista Richie Puente, był synem słynnego lidera zespołu Tito Puente. Pozostali to wokalista/gitarzysta Ish „Angel” Ledesma, klawiszowiec Charlie Murciano, basista Arnold Pasiero i perkusista Joe Gaido. Specjalizowali się w latynoskiej muzyce disco, a ich pierwszy singiel „Get Off Your Aahh! And Dance (Part 1)” [Dash 5022], wydany wiosną 1976 roku, znalazł się na 39 miejscu na listach R&B, pierwszy singiel na liście Dash. Dash, do tej pory wytwórnia singli, wydała swój pierwszy album, Foxy[Dash 30001], ale wydał z niego tylko jeden singiel. Kolejnym singlem Foxy, wydanym rok później, był „The Way You Do the Things You Do” [Dash 5036/TK Disco 41], którego nie było na albumie. Piosenka znalazła się na 5 miejscu na listach przebojów Dance.
Dash oszczędnie wypuścił materiał Foxy. Nieco ponad rok po „The Way You Do the Things You Do”, w czerwcu 1978, Foxy wydał „Get Off” [Dash 5046/TK Disco 88], który osiągnął 1. miejsce na listach R&B, 9. na liście listy przebojów pop i #18 na listach przebojów dance. To skłoniło do wydania kolejnego albumu, zatytułowanego Get Off [Dash 30005], a do tego albumu Foxy dodał wokalistę Carlo Driggsa, wokalistę Kracker, jako (tymczasowego) szóstego członka.
Kolejny singiel Foxy, „Hot Number” [Dash 5050/TK Disco 191], został wydany w lutym 1979 roku i osiągnął 4. miejsce w kategorii R&B, 21. miejsce pop i 26. na listach przebojów tanecznych. Album Hot Numbers [Dash 30010] został wydany w kwietniu. Tym razem w maju ukazał się drugi singiel z albumu, który nie trafił na żadne listy przebojów: „Headhunter”/„Lady of the Streets” [Dash 5053]. Dash powrócił we wrześniu z kolejnym utworem Foxy'ego, "Rrrrrrock" [Dash 5054/TK Disco 412, który osiągnął 22 miejsce na listach R&B i 60 na listach Dance Chart. Singiel znalazł się na czwartym albumie grupy, Party Boys [Dash 30015], ale ponownie dwa kolejne single nie odniosły sukcesu. Piąty i ostatni album Live[Dash 30016] zawierał wersję na żywo „Party Boys” [Dash 5063/TK Disco 442], który zajął 24 miejsce na listach przebojów tanecznych.
Również w 1976 roku Dash podpisał kontrakt z drugą grupą tworzącą hity: T-Connection. The T-Connection to grupa disco/funk z Nassau na Bahamach. Grupę tworzyli bracia Theo (wokal, klawisze) i Kirk Coakley (bas), gitarzysta Dave Mackey i perkusista Tony Flowers. Ich pierwszy singiel „Disco Magic” [Dash 5030/TK Disco 2] osiągnął 10 miejsce na listach przebojów tanecznych latem 1976 roku. Ich następcą, wydanym w marcu 1977 roku, był „Do What You Wanna Do” [Dash 5032/ TK Disco 24], który zajął pierwsze miejsce na listach przebojów tanecznych, 15 miejsce R&B i 46 pop. Album, Magic[Dash 30004], który nastąpił wkrótce potem, zawierał oba hity. Ich trzeci singiel, „On Fire” [Dash 5041/TK Disco 59], został wydany w listopadzie 1977 roku, był kolejnym singlem z pierwszej dziesiątki, zajmując miejsce numer 5, a także numer 27 R&B i numer 103 pop. Następnie pojawił się kolejny album, On Fire [Dash 30008], z którego pochodzi ich czwarty singiel i czwarta taneczna piosenka w pierwszej dziesiątce: „Let Yourself Go” [Dash 5044/TK Disco 82, 4/78, #7 Dance].
Kilku innych artystów Dash miało single na listach przebojów. Kebekeletrik z "Magic Fly" [Dash 5037/TK Disco 49, 6/77, #9 Dance], Rice and Beans Orchestra z "You've Got Magic" [Dash 5040/TK Disco 56, 10/77, # 11 Dance] i Scott Allan, który miał „I Think We're Alone Now/Will You Love Me Tomorrow” [Dash 5055, 11/79, #21 Dance]. Następnie, pod sam koniec życia wytwórni, tuż przed ogłoszeniem przez TK bankructwa, Paulette Reaves zdobyła 22. miejsce na tanecznych listach przebojów „Do It Again” [Dash 801 (7")/Dash 6001 (12"), 11/81].
Inni artyści z wytwórni Dash to Kracker (który miał album, ale bez singli), Saxton Kari & the TK Orchestra, Obatala (który miał singiel i album), Rumpus, Wild Honey, Ricky Collins, the Stylistics (którzy mieli oba singiel i album), Gail Eason, Total Unity, King Tutt, the Music Makers, Asha (która miała album, ale nie miała singli), Charles Johnson, Vicki Anderson i Wanda „Star” Williams.
Single na listach przebojów
Get off Your Aaahh and Dance (Part 1) Foxy 04.1976 39[10].R&B Chart
Get Off/You Make Me Hot Foxy 07.1978 - 9.US
The Way You Do the Things You Do Foxy 06.1977 5[8].Hot Disco/Dance
Hot Number/Call It Love Foxy 03.1979 - 21.US
Saturday Night T-Connection 03.1979 28.R&B Chart
RRRRRRock/Devil Boogie Foxy 09.1979 22[14].R&B Chart
Party Boys Foxy 02.1980 24[35].Hot Disco/Dance
On Fire T-Connection 11.1977 103.US
At Midnight T-Connection 01.1979 56.US
Do What You Wanna Do T-Connection 03.1977 46.US
Albumy na listach przebojów
Foxy Get Off 07.1978 12.US
Foxy Hot Numbers 04.1979 29.US
T-Connection Magic 05.1977 109.US
T-Connection On Fire 01.1978 139.US
T-Connection T-Connection 01.1979 51.US
T-Connection Totally Connected 11.1979 188.US
