ZZ Top

Początków tego niezwykle utalentowanego tria należy szukać w 1964 r. w Houston w stanie Teksas. Wtedy to gitarzysta Billy Gibbons (właśc. William Frederick Todd Gibbons, ur. 12.12.1949 r. w Houston) założył swój pierwszy zespół, który nazwał The Saints. W następnych latach działał on w wielu grupach, takich jak np. The Coachmen, The Ten Blue Flames i The Moving Sidewalks. W tej ostatniej wraz z nim występowali Lanier Greig (bas) i Dan Mitchell (perkusja).
W 1969 r. trio zapragnęło zmienić image i muzykę. The Moving Sidewalks przekształcili się w Z.Z.Top i pod kierownictwem producenta Billa Hama nagrali singel "Salt Lick'/,,Miller's Farm", wydany przez prywatną firmę Hama - Scat Records.
Tuż po zakończeniu sesji miejsce Greiga zajął Billy Ethridge (eks-Chessmen), a nieco później nowymi współpracownikami Gibbonsa zostali Dusty Hill (właśc. Joe Hill, ur. 19.05.1949 r. w Dallas w słanie Teksas; bas) i Frank Beard (ur. 10.12.1949 r. w Houston; perkusja).
Ten pierwszy karierę rozpoczął w 1964 r. w zespołach Starliners i The Deadbeats, by trzy lata później wraz z bratem założyć grupę Warlocks.
W składzie tej ostatniej znalazł się również Beard.
W 1968 r. Warlocks zmienili nazwę na American Blues, lecz po roku... zakończyli działalność.
Skład Z.Z.Top został wreszcie ustabilizowany i w nie zmienionej konfiguracji przetrwał aż do dziś! Początkowo trio dołączyło do rosnącej grupy wykonawców z Południa grających boogie. Ich debiutancki longplay First Album, wydany w 1971 r. był ciekawą mieszanką tego właśnie stylu i bluesa.
Jednak już druga duża płyta Rio Grande Mud z 1972 r., wykazała znacznie większą elastyczność. Pochodzący z niej porywający utwór "Francine", choć przywoływał na myśl skojarzenia z The Rolling Stones, przyniósł triu pierwszy przebój i wyprowadził je na szersze wody.
Wczesny okres kariery muzyków ugruntował wydany rok później longplay Tres Hombres, bardzo dynamiczny, czerpiący inspiracje z muzyki delty Mississipi. Swoboda grupy była niezwykle naturalna a zaskakująca gra Gibbonsa na gitarze niemal bezkonkurencyjna w owym czasie.
Album dotarł do 8. miejsca na liście „Billboardu" i szybko stał się "złotą płytą". Idąc za ciosem w 1975 r. grupa nagrała longplay Fandango, który wylądował na 10. pozycji najpopularniejszych płyt długogrających w USA.
Furorę robiły robiły koncerty Z.Z.Top, wyprzedawane do ostatniego biletu. Rok później zespół wyruszył na wielkie światowe tournee, w czasie którego na scenie pojawiały się m.in. bawoły i węże.
Po wydaniu w 1977 r. albumu Tejas muzycy, zmęczeni ustawicznym przebywaniem w trasie, postanowili zrobić sobie dwuletnie wakacje. Powody tej przerwy nie miały wyłącznie charakteru artystyczno-wypoczynkowego. Grupa postanowiła bowiem podpisać korzystniejszy kontrakt nagraniowy z wytwórnią Warner Bros. W tym czasie Gibbons i Hill przestali się golić zapuszczając długie brody, które stały się najbardziej charakterystycznym elementem image'u Z.Z.Top.
Działalność muzyczną wznowili w 1977 r. nagrywając wyśmienity album Deguello. Nabrawszy po przerwie sił, trio przedstawiło zestaw pulsujących utworów, jak również natchnione wersje "I Thank You" grupy Sam And Dave i "Dust My Broom" Elmore'a Jamesa.
W 1981 r. pojawiło się kolejne wydawnictwo El Loco, któremu wyraźnie brakowało rozmachu poprzednika. Za to po raz pierwszy objawiła się na nim rosnąca miłość muzyków do nowych wynalazków technicznych. W pełni rozkwitła ona na wydanym w 1983 r. longplayu Eliminator, który okazał się najlepiej sprzedawaną płytą w całej karierze Z.Z.Top. Znalazła ona ponad siedem milionów nabywców. Wsparta serią niezwykle atrakcyjnych wideoklipów, dostarczyła kilku przebojowych singli z "Gimme All Your Lovin' na czele, który sprzedano w ilości miliona egzemplarzy.
Niewiele ustępowały mu "Sharp Dressed Man" i "Legs".
W styczniu 1985 r. Hill przypadkowo postrzelił się w brzuch, ale po operacji powrócił do zdrowia. Kolejny album Afterburner wydany pod koniec 1985 r. w porównaniu z przednikiem rozczarował, choć zawierał kilka doskonałych utworów w postaci choćby "Sleeping Bag", "Rough Boy" oraz "Velcro Fly". Dlatego też dość szybko stał się "platynową płytą", znajdując ponad trzy miliony nabywców.
Zdając sobie jednak sprawę z wtórności swych utworów, muzycy Z.Z.Top zrobili sobie kolejne dłuższe wakacje, przerwane jedynie nagraniem kompozycji "Double back", którą wykorzystano w filmie "Back To The Future HI" ("Powrót do przyszłości").
Dopiero w 1990 r. ukazał się imponujący longplay Recycler, który błyskawicznie dotarł do 6. miejsca w notowaniach "Billboardu". Niemniej single "Give It Up" i "My Head's In Mississipi" nie zrobiły furory, choć nakręcone do nich teledyski jak zwykle przyciągnęły uwagę widzów MTV.
Po kolejnej dłuższej przerwie wypełnionej podpisaniem przez grupę atrakcyjnego kontraktu z wytwórnią BMG/Arista, Z.Z.Top powrócili albumem Antenna, promowanym singlem "Pincussion".
Na początku 1996 r. ich nowy utwór "She's Just Killing Me"(wykorzystany w nowym obrazie Quentina Tarantino - "Til Dusk To Down"), utrzymany w klimacie wczesnych propozycji tria, wzmógł apetyt fanów na dwunastą już płytę grupy.
Pozostając jedną z wielkich, niezależnych atrakcji rocka, trio Gibbons, Hill i Beard zachowało swoje pierwotne źródła inspiracji, nie tracąc przy tym nowoczesnego brzmienia. Ich ekscentryczna, barwna powierzchowność, ciemne okulary i słynne kowbojskie stetsony na głowach w połączeniu z perfekcją techniczną, przekonały nawet najbardziej zatwardziałych cyników i czepialskich krytyków.
Oprócz tego, że stworzyli doskonały (choć nieliczny) kanon dzieł, przejdą do historii muzyki jako posiadacze najdłuższych bród (aczkolwiek jeden z członków Frank Beard - Broda - jest gładko ogolony!) oraz zespół skazany na ostatnie miejsce w każdej encyklopedii muzyki popularnej i metalowej.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Francene / Down Brownie	ZZ Top	05.1972	-	69[9]	London 179	[written by Steve Perron,Kenny Cordray,Billy F. Gibbons][produced by Bill Ham]
La Grange/Just got paid	ZZ Top	03.1974	-	41[19]	London 203	[silver-UK][written by Dusty Hill,Frank Beard,Billy F. Gibbons][produced by Bill Ham]
Tush/Blue Jean Blues	ZZ Top	07.1975	-	20[9]	London 220	[written by Dusty Hill,Frank Beard,Billy F. Gibbons][produced by Bill Ham]
It' s only love/Asleep in the desert	ZZ Top	09.1976	-	44[11]	London 241	[written by Dusty Hill,Frank Beard,Billy F. Gibbons][produced by Bill Ham]
Arrested for driving while blind/It's only love	ZZ Top	03.1977	-	91[6]	London 251	[written by Dusty Hill,Frank Beard,Billy F. Gibbons][produced by Bill Ham]
Enjoy and Get It On / El Diablo	ZZ Top	06.1977	-	105[4]	London 252	[written by Dusty Hill,Frank Beard,Billy F. Gibbons][produced by Bill Ham]
I thank you/Wrap it Up	ZZ Top	01.1980	-	34[11]	Warner 49 163	[written by Isaac Hayes,David Porter][produced by Isaac Hayes,David Porter]
Cheap sunglasses/ Esther Be the One	ZZ Top	07.1980	-	89[2]	Warner 49 220	[written by Dusty Hill,Frank Beard,Billy F. Gibbons][produced by Bill Ham]
Leila / Don't Tease Me	ZZ Top	10.1981	-	77[4]	Warner 49 782	[written by Dusty Hill,Frank Beard,Billy F. Gibbons][produced by Bill Ham]
Tube Snake Boogie / Heaven, Hell or Houston	ZZ Top	12.1981	-	103[6]	Warner 49 865	[written by Dusty Hill,Frank Beard,Billy F. Gibbons][produced by Bill Ham]
Gimme All Your Lovin' / If I Could Only Flag Her Down	ZZ Top	04.1983	10[21]	37[12]	Warner 29 693	[gold-UK][written by Dusty Hill,Frank Beard,Billy F. Gibbons][produced by Bill Ham]
Sharp Dressed Man / I Got the Six / La Grange	ZZ Top	07.1983	22[14]	56[9]	Warner 29 576	[silver-UK][written by Dusty Hill,Frank Beard,Billy F. Gibbons][produced by Bill Ham]
T.V. Dinners / Cheap Sunglasses	ZZ Top	03.1984	67[3]	-	Warner W 9334 [UK]	[written by Dusty Hill,Frank Beard,Billy F. Gibbons][produced by Bill Ham]
Legs / Bad Girl	ZZ Top	05.1984	16[7]	8[19]	Warner 29 272	[written by Dusty Hill,Frank Beard,Billy F. Gibbons][produced by Bill Ham][13[11].Hot Disco/Dance;Warner 20 207 12"]
Sleeping Bag / Party on the Patio / Blue Jean Blues	ZZ Top	10.1985	27[5]	8[17]	Warner 28 8841	[written by Dusty Hill,Frank Beard,Billy F. Gibbons][produced by Bill Ham][41[3].Hot Disco/Dance;Warner 20 395 12"]
Stages/ Can't Stop Rockin'	ZZ Top	01.1986	43[3]	21[13]	Warner 28 810	[written by Dusty Hill,Frank Beard,Billy F. Gibbons][produced by Bill Ham]
Rough Boy / Delirious	ZZ Top	03.1986	23[9]	22[13]	Warner 28 733	[written by Dusty Hill,Frank Beard,Billy F. Gibbons][produced by Bill Ham]
Velcro Fly / Woke Up With Wood	ZZ Top	07.1986	54[3]	35[12]	Warner 28 650	[written by Dusty Hill,Frank Beard,Billy F. Gibbons][produced by Bill Ham][43[4].Hot Dance Club Play;Warner 20 524 12"]
Doubleback / Planet of Women	ZZ Top	05.1990	29[6]	50[11]	Warner 26 265	[written by Dusty Hill,Frank Beard,Billy F. Gibbons][produced by Bill Ham][piosenka z filmu "Back to the future III"]
My heads in the Mississipi/Fool for Your Stockings	ZZ Top	04.1991	37[5]	-	Warner Bros W 0009 [UK]	[written by Dusty Hill,Frank Beard,Billy F. Gibbons][produced by Bill Ham]
Give It Up / Sharp Dressed Man	ZZ Top	02.1991	-	79[5]	Warner 19 470	[written by Dusty Hill,Frank Beard,Billy F. Gibbons][produced by Bill Ham]
Viva Las Vegas / 2000 Blues	ZZ Top	04.1992	10[7]	-	Warner Bros. W0098 [UK]	[written by Mort Shuman,Doc Pomus][produced by Bill Ham]
Rough Boy / Delirious	ZZ Top	06.1992	49[3]	-	Warner Bros. W 0111 [UK]	[written by Dusty Hill,Frank Beard,Billy F. Gibbons][produced by Bill Ham]
Pincushion / Cherry Red	ZZ Top	01.1994	15[4]	124[1]	RCA 62 741	[written by Dusty Hill,Frank Beard,Billy F. Gibbons][produced by Bill Ham,Billy F. Gibbons]
Breakaway/Mary's	ZZ Top	05.1994	60[3]	-	RCA 74321192282 [UK]	[written by Billy F. Gibbons][produced by Bill Ham,Billy F. Gibbons]
What's Up With That	ZZ Top	06.1996	58[3]	-	RCA 74321394822	[written by Dusty Hill,Frank Beard,Billy F. Gibbons][produced by Bill Ham,Billy F. Gibbons]
Gimme all your lovin ' 2000	Martay feat ZZ Top	10.1999	28[2]	-	Riverhorse Records RIVHCD 2	[written by Dusty Hill,Frank Beard,Billy F. Gibbons][produced by Mike Olton , Tony Swain ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Rio Grande Mud	ZZ Top	05.1972	-	104[10]	London 612	[produced by Bill Ham]
Trees hombres	ZZ Top	08.1973	-	8[81]	London 631	[gold-US][produced by Bill Ham]
Fandango	ZZ Top	04.1975	60[1]	10[47]	London 656	[gold-US][produced by Bill Ham]
Tejas	ZZ Top	01.1977	-	17[24]	London 680	[gold-US][produced by Bill Ham]
Best of ZZ Top	ZZ Top	12.1977	-	94[19]	London 706	[2x-platinum-US][produced by Bill Ham]
Deguello	ZZ Top	11.1979	-	24[43]	Warner 3361	[platinum-US][produced by Bill Ham]
El Loco	ZZ Top	08.1981	88[2]	17[22]	Warner 3593	[gold-US][produced by Bill Ham]
Eliminator	ZZ Top	04.1983	3[139]	9[183]	Warner 23 774	[diamond-US][4x-platinum-UK][produced by Bill Ham]
The ZZ Top Summer Holiday E.P.	ZZ Top	07.1985	51[5]	-	Warner Bros W8946 [UK]	[produced by Bill Ham]
Afterburner	ZZ Top	11.1985	2[40]	4[70]	Warner 25 342	[5x-platinum-US][platinum-UK][produced by Bill Ham]
Recycler	ZZ Top	10.1990	8[7]	6[37]	Warner 26 265	[platinum-US][silver-UK][produced by Bill Ham]
Greatest hits	ZZ Top	04.1992	5[29]	9[73]	Warner 26 846	[3x-platinum-US][platinum-UK][produced by Bill Ham]
Antenna	ZZ Top	01.1994	3[6]	14[23]	RCA 66317	[platinum-US][produced by Billy Gibbons, Bill Ham]
Rhythmeen	ZZ Top	10.1996	32[2]	29[11]	RCA 69 956	[produced by Billy Gibbons, Bill Ham]
XXX	ZZ Top	10.1999	-	100[4]	RCA 67 850	[produced by Billy Gibbons]
Mescalero	ZZ Top	04.2003	-	57[3]	RCA 51 168	[produced by Billy Gibbons]
Rancho Texicano	ZZ Top	07.2004	-	30[4]	Warner 78 908	[silver-UK][produced by Bill Ham]
La Futura	ZZ Top	09.2012	29[3]	6[8]	Vertigo 3714113 [UK]	[produced by Rick Rubin, Billy Gibbons]
The Very Baddest	ZZ Top	08.2014	-	95[2]	Rhino 8122795864 [UK]	[gold-UK]
Tonite at Midnight: Live Greatest Hits from Around the World	ZZ Top	10.2016	50[1]	111[1]	Suretone SURET 1606001 [UK]	-
Goin' 50	ZZ Top	08.2021	-	129[1]	Warner Bros. 0603497851621 [UK]	-
Raw ('That Little Ol' Band from Texas' Original Soundtrack)	ZZ Top	08.2022	81[1]	141[1]	BMG 4050538790764 [UK]	-

69'ers

The 69'ers był  klasycznym zespołem wczesnego australijskiego nurtu "party". Grali eklektyczną mieszankę   stylów ;rock'n'rolla, country bluesa, wodewilu, jugband / kazoo / muzyki washboard i western swingu.
 69'ers początkowo byli ukształtowani jako akustyczny zespół jug. Członkiem założycielem był  Francis Butler (główny wokal, gitara, harmonijka, kazoo). Pierwszy skład zespołu, wraz z Francisem tworzyli, basista Alex Smith ,grający na tarze Malcolm Billdream i gitarzysta Graham Coop . Po raz pierwszy zwrócili na siebie uwagę w konkursie zespołów rockowych w połowie 1969 roku. W tym czasie zespół uzupełnił Paul Wylde na klawiszach.

Wkrótce ukazał się ich debiutancki singiel " On the Road Again" / "Cup of Tea Take Three ".W  1970r występują jako trio, Francis Butler , Brian Bethell i Keith Longman .

     Wydali drugi singiel rok później, w grudniu 1971 roku, " Morning Blues / Push Rower Hood ". Oba utwory pochodzą z ich debiutanckiego albumu dla Du Monde, " The 69'ers Album ". Ten album wyprodukował Martin Erdman i zawierał cztery oryginalne utwory zespołu i szeroką gamę coverów.

 W kwietniu 1973 roku Brian Bethell , Peter Knox i Dave Ovendon usunęli członka założyciela i lidera Francisa Butlera z zespołu, a angażując gitarzystę Tony Burkysa, przemianowując   nowy band na Peter Knox's New Improved 69ers.

Francis Butler odpowiedział tworząc kolejną wersję 69'ers, która początkowo działała pod nazwą  Francis Butler Original 69'ers. Ten line-up składał się z Raya Fergusona , Terry Stacey'a i Petera Jarmana . Perkusista John `Ernie 'McInerney zastąpił Petera Jarmana w listopadzie 1973 r.

W kwietniu 1974 roku, 69'ers pod wodzą  Franciszka Butlera z Ray'em Fergusonem , Terry Stacey'em i Ernie McInerney'em wystepowali w Sunbury '74 . Live album zatytułowano po prostu "  Francis Butler 69'ers Live ", ukazał się w tym samym czasie.
 69'ers ostatecznie rozpadł się w lutym 1976 roku .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
On the Road / Cup of Tea Take Three	69'ers	.1970	-	-	Du Monde SDM-304	[produced by Martin Erdman]
Morning Blues / Push Bike Hood	69'ers	12.1971	-	-	Du Monde DMK-4452	[written by Macon; Simon ]
Harry Rag / Happiness is Just for Me	69'ers	08.1972	-	-	Du Monde DMK-4794	[written by R. & D. Davies ][produced by Martin Erdman]
Flash / Back Seat Drivin'	69'ers	.1974	-	-	Earth ESP-008	[written by F. Butler]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
The 69’ers Album	69'ers	.1971	-	-	Du Monde SDML-934383	[produced by Martin Erdman]
Francis Butlers 69er's Live	69'ers	.1974	-	-	Festival	-

Pigbag

Brytyjski zespół kojarzony głównie z debiutanckim, a zarazem jedynym przebojem, instrumentalnym tematem "Papa's Got A Brand New Pigbag" nagranym w maju 1981. Tytuł i stylistyka nawiązywały żarotobliwie do sławnego "Papa's Got A Brand New Bag" Jamesa Browna. W skład zespołu wchodzili pochodzący z okolic Gloucestershire i Avon muzycy: Simon Underwood (bas), James Johnstone (gitara, instrumenty klawiszowe), Ollie Moore (saksofon), Chip Carpenter (perkusja) i Roger Freeman (instrumenty perkusyjne).
Byli też autorami singli "Sunny Day" i "Getting Up" oraz albumu Dr Heckle And Mr Jive. Pomimo mocnej promocji popularność grupy była krótkotrwała. Tematy "Big Bean" (1982) i "Hit The '0'Deck" (1983) nie odniosły sukcesów i po nagraniu koncertowego longplaya grupa rozwiązała się. Remake "Papa's Got A Brand New Pigbag" znalazł się na kompilacji The Best Of Pigbag z 1987.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Papa's Got A Brand New Pigbag/The Backside	Pigbag	03.1981	3[11][04.82]	-	Y Y 10	[written by Pigbag][Produced By Dick O'Dell, Dave Hunt & Pigbag]
Sunny Day/Elephants Wish To Become Nimble	Pigbag	07.1981	53[3]	-	Y Y 12	[written by Pigbag][Produced By Dick O'Dell, Dave Hunt & Pigbag]
Getting Up/Go Cat	Pigbag	11.1981	61[3]	-	Y Y 16	[written by Pigbag][Produced By Dick O'Dell, Dave Hunt & Pigbag]
The Big Bean/Scumda	Pigbag	06.1982	40[3]	-	Y Y 24	[written by Pigbag][Produced By Simon Underwood]
Hit The 'O' Deck/Six of One	Pigbag	02.1983	-	-	Y 101	[written by Pigbag][Produced By Simon Underwood]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Dr Heckle & Mr Jive	Pigbag	03.1982	18[14]	-	Y 17	[Produced by Pigbag & Dick O'Dell]
Lend An Ear	Pigbag	.1983	-	-	Y LP 501	[Produced by Simon Underwood]
Pigbag	Pigbag	.1983	-	-	Y YMP 1001	-

Pete Brown & The Piblokto!

Drugi zespół towarzyszący założony przez poetę, twórcę piosenek i wokalistę Pete'a Browne'a (ur. 25.12.1940 r. w Londynie). Z jego poprzedniej grupy The Battered Ornaments pochodził perkusista Rob Tait, a skład Piblokto! uzupełniali: Jim Mullen (gitara), DaVe Thompson (instr. klawiszowe,saksofon) i Roger Bunn (bas). Debiutancki album kwintetu Things May Come And Things May Go, But The An School Dance Goes On Forever, nagrany z pomocą kilku gościnnie występujących muzyków, pozostaje jedną z najlepszych płyt zarejestrowanych w erze popularności rocka progresywnego.
Liryczne teksty Browna w połączeniu z wysokimi umiejętnościami przewijających się przez skład muzyków przyniosły kilka pamiętnych utworów, m.in. "High Flying Electric Bird" i "Flying Hero Sandwich".
Przed nagraniem drugiego albumu Thousands On A Raft Bunna zastąpił Steve Glover, jednak longplay ten zakończył współpracę Browne'a z Mullenem, Thompsonem i Taitem. Smutek wokalisty wynikający z ich odejścia znalazł swe odbicie w utworze "My Last Band", pierwszym nagranym z nową edycją Piblokto!, w składzie którego tym razem znaleźli się: Glover, Brian Breeze (gitara), Phil Ryan (instr. klawiszowe) i John "Pugwash" Weathers (perkusja).
Niestety, skład ten okazał się równie krótkotrwały; Breeze'a i Glovera zastąpili Taff Williams i Ed Spevock, lecz grupa Piblokto! definitywnie zakończyła działalność w 1971 r., kiedy Brown rozpoczął krótką współpracę z Grahamem Bondem.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Living Life Backwards/High Flying Electric Bird	Pete Brown & The Piblokto!	10.1969	-	-	Harvest HAR 5008	[written by Brown,Ball][produced by Pete Brown]
Can't Get Off The Planet/Broken Magic	Pete Brown & The Piblokto!	07.1970	-	-	Harvest HAR 5023	[written by Brown, Brunn, Mullen][produced by Pete Brown]
Flying Hero Sandwich/My Last Band	Pete Brown & The Piblokto!	10.1970	-	-	Harvest HAR 5028	[written by Brown][produced by Pete Brown And Piblokto!]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Things may come and things may go but The art. School dance goes on forever	Pete Brown & The Piblokto!	.1970	-	-	Harvest SHVL 768	[produced by Pete Brown]
Thousands on a raft	Pete Brown & The Piblokto!	.1970	-	-	Harvest SHVL 782	[produced by Pete Brown]

Steve Aoki

Steve Aoki (ur. 30 listopada 1977r w Miami) - amerykański DJ i producent muzyczny, założyciel wytwórni muzycznej Dim Mak Records. Syn Hiroakiego Aokiego i brat aktorki Devon Aoki. Gatunki, w jakich tworzy to m.in. electro house, dubstep i progressive house.Steve Aoki urodził się w Miami i dorastał w Newport Beach w Kalifornii. Jego ojciec uprawiał wrestling, a później założył restaurację Benihana. Aoki studiował na University of California w Santa Barbara. Ma japońskie korzenie.
W 1996 roku Steve Aoki założył swoją własną wytwórnię - Dim Mak Records. Podjął współpracę z takimi artystami jak The Bloody Beetroots czy Mustard Pimp. W styczniu 2008 wydał kompilację Pillowface and His Airplane Chronicles, prezentując utwory Justice, MSTRKRFT, Bloc Party i innych.

 2 sierpnia 2008 poprowadził swoją autorską audycję nadawaną przez BBC Radio 1. W styczniu 2012 ukazał się jego debiutancki album studyjny Wonderland z gościnnym udziałem LMFAO, Kida Cudi'ego, Travisa Barkera, Riversa Coumo i innych. Aoki podejmował współpracę z wieloma wykonawcami takimi jak Afrojack, Dimitri Vegas & Like Mike czy Laidback Luke i remiksował wiele utworów.

W 2013 roku razem z Linkin Park nagrał piosenkę "A Light That Never Comes". Niedługo później powstał teledysk.

W rankingu DJ Mag Top 100 DJs w 2011 roku zajął 42 miejsce. Zaś w 2012 roku uplasował się na 15 miejscu, a w 2013 na miejscu 8.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I'm in the House	Steve Aoki featuring Zuper Blahq	03.2010	29[7]	-	Data DATA 228CDX	[written by Steve Hiroyuki Aoki, Justin Robert Bates][produced by Steve Aoki]
Turbulence	Laidback Luke & Steve Aoki feat. Lil Jon	07.2011	66[6]	-	New State Music NEWBD054	[written by Lucas Cornelis van Scheppingen, Steve Aoki][produced by Laidback Luke]
No Beef	Afrojack & Steve Aoki feat. Miss Palmer	11.2011	25[7]	-	3Beat 3beat058	[written by Nick Van De Wall, Steve Aoki, Alyssa Palmer][produced by Afrojack, Steve Aoki]
Beat Down	Steve Aoki & Angger Dimas feat Iggy Azalea	06.2012	44[4]	-	3Beat/AATW GBSXS1200174	[written by Steve Aoki, Angger Dimas, Iggy Azalea, Brandon Salaam Bailey][produced by Steve Aoki, Angger Dimas]
Boneless	Steve Aoki with Chris Lake and Tujamo	08.2013	162	90[3]	Dim Mak UL 4559 [US]	[written by Steve Aoki, Chris Lake, Matthias Richter, Aid "Valsal" ][produced by Steve Aoki, Chris Lake, Tujamo ,Aid "Valsal" Vllasaliu ]
A Light That Never Comes	Steve Aoki x Linkin Park	09.2013	34[2]	65	Warner Bros USWB 11303495	[written by Linkin Park, Steve Aoki][produced by Mike Shinoda, Steve Aoki, Brad Delson]
Delirious (Boneless)	Steve Aoki featuring Kid Ink	06.2014	44[4]	90[3]	Ultra UL5420 [US]	[gold-US][written by Steve Aoki, Christopher Lake, Brian Todd Collins, Erin Beck, Whitney Phillips, Jenson Vaughan, Aid "Valsal" Vllasaliu][produced by Steve Aoki,Chris Lake, Tujamo,Aid "Valsal" Vllasaliu]
Just Hold On	Steve Aoki with Louis Tomlinson	12.2016	2[4]	52[4]	Syco Music USUS11600504	[gold-US][silver-UK][written by Louis Tomlinson, Steve Aoki, Eric Rosse, Sasha Sloan, Sir Nolan][produced by Steve Aoki,Sir Nolan, Jay Pryor]
Waste It on Me	Steve Aoki featuring BTS	11.2018	57[1]	89[1]	Relentness USUS 11800289	[gold-US][written by Michael Gazzo, Nate Cyphert ,Ryan Ogren ,Sean Foreman, Steve Aoki, RM ,Jeff Halavacs][produced by Steve Aoki]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Wonderland	Steve Aoki	01.2012	-	59[1]	Ultra Records UL 3040
Neon Future I	Steve Aoki	09.2014	-	32[1]	Ultra Records UL 5317	[ Producer - Steve Aoki, Chris Lake, Tujamo, Afrojack, Flux Pavilion]
Neon Future II	Steve Aoki	05.2015	-	66[1]	Ultra Records UL 5937	[ Producer - Steve Aoki, Freddy Wexler ,Dan Farber, Matthew Koma, Gianni "Luminati" Nicassio, Tawgs Salter, Tony Junior, Albin Myers]

Avantasia

Tobias Sammet's Avantasia, to sideproject powołany w 1998 roku przez wokalistę i muzyka Tobiasa Sammeta znanego z występów w power metalowej grupie muzycznej Edguy. Sammet do gry w zespole zaprosił gitarzystę Henjo Richtera znanego z grupy Gamma Ray, basistę Markusa Grosskopfa znnego z grupy Helloween oraz perkusistę Alexa Holzwartha znanego z grupy Rhapsody of Fire.
Wiosną 1998 roku podczas tournée zespołu Edguy Theater of Salvation, Tobias Sammet rozpoczął zbieranie pomysłów na "operę metalową", czyli autorski album stworzony gościnnym udziałem zaprzyjaźnionych muzyków.
Po zakończeniu tournée przystąpił do realizacji swoich planów, werbując wielu znanych wykonawców muzyki metalowej m.in. Kai Hansena oraz byłego solistę zespołu Helloween Michaela Kiske. W 2000 roku ukazał się pierwszy album grupy pt. The Metal Opera. Koncept został ukończony we wrześniu 2002 roku drugim albumem The Metal Opera Part II.
Cykl The Metal Opera został zrealizowany w konwencji opery posiada on ciągłą fabułę, a każdy piosenkarz odgrywa inną rolę. Zdecydowaną większość utworów stanowią brzmienia powermetalowe, orkiestracje oraz śpiew chóru.
Najbardziej złożonym utworem drugiego albumu jest utwór The Seven Angels. Ten trwający ponad 14 minut utwór zawiera klasyczny refren, dźwięk dwóch gitar solowych, przejście wokalne wraz z akompaniamentem pianina. Utwór śpiewany jest przez siedmiu piosenkarzy, którzy wcielili się w postacie elfów.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Ger	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Lost In Space - Part 2	Avantasia	11.2007	69[2]	9[1]	Nuclear Blast	-
Lost In Space	Avantasia	11.2007	66[2]	-	Nuclear Blast 1990-2NB	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
The Metal Opera Part. 2	Avantasia	08.2002	64[2]	94[2]	AFM Records AFM 060-2	-
The Scarecrow	Avantasia	01.2008	57[4]	17[6]	Nuclear Blast 2736120651	-

Avril

Fred Magnon, nagrywa jako Avril, jest obiecującym paryskim producentem i multiinstrumentalistą.Urodził się 4 grudnia 1974r w Bordeaux ,a opóżniej zamieszkał w Paryżu.Pozostaje pod wpływami muzyki elektronicznej,popu,funku i jazzu,odkryty przez Radio Nova wydaje swoją pierwszą EP-kę "Now It's Spring" w 2000r dla F Communications.
Swoja pierwszą płyta długogrającą - wydaną w 2002 roku "That Horse Must Be Starving" dość jednoznacznie wpisał się w nurt francuskiego pop-rocka, dzięki czemu jedni otrzymali kolejna porcję dźwięków w swym ulubionym, choć dość mocno wyeksploatowanym gatunku, inni zaś zwiesili głowy w oczekiwaniu na "lepsze jutro" utalentowanego artysty.
I chyba właśnie z myślą o tej drugiej grupie Avril nagrywał swój kolejny materiał - "Members Only" jest bowiem albumem znacznie bardziej ambitnym, pełnym francuskich brzmień porozciąganych w różne strony. 

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Members Only	Avril	04.2004	146[3]	-	F Communications F 198 CD	-

Ayreon

Ayreon to projekt muzyczny holenderskiego kompozytora i multiinstrumentalisty Arjena Anthony'ego Lucassena. Gatunek muzyczny projektu jest określany głównie jako połączenie heavy metalu z rockiem progresywnym z domieszkami folku, muzyki klasycznej i elektronicznej. Większość albumów spod szyldu Ayreon jest utrzymana w klimacie rock opery, co umożliwiło muzykowi prowadzenie kompleksowej i złożonej fabuły przez wiele albumów. Muzyka Ayreon charaktryzuje się wykorzystaniem zarazem zwykłych instrumentów popularnych w muzyce rozrywkowej (gitar, gitar basowych, perkusji, syntezatorów), jak i instrumentów obecnych głównie w muzyce folkowej lub poważnej (mandolin, skrzypiec, altówek, wiolonczeli, fletów, sitarów lub didgeridoo). Arjen pisze muzykę i słowa, śpiewa i gra na wszystkich dotychczasowych albumach projektu wspólnie z wieloma zaproszonymi do projektu muzykami i wokalistami. Na perkusji najczęściej gra holenderski perkusista Ed Warby (ex-Gorefest) i jest on uważany za stałego członka projektu, mimo że Arjen nigdy sam tego nie powiedział.
Pierwszy album Ayreon ukazał się w 1995 roku i nazywał się The Final Experiment. Album był połączeniem klimatów science fiction z wątkami średniowiecznymi. W nagraniu wzięło udział trzynastu wokalisów oraz siedmiu muzyków, głównie z Holandii. The Final Experiment jest często przytaczany jako pierwsza metal opera oraz odrodzenie idei rock opery. Album początkowo nazywał się Ayreon: The Final Experiment którego wykonawcą był Arjen Lucassen, jednak przed reedycją albumu artysta zdecydował się na zmianę wykonawcy na Ayreon, a tytułu albumu naThe Final Experiment. Od tej pory projekt otrzymał nazwę Ayreon.
Actual Fantasy z roku 1996 jest jedynym albumem Ayreon bez ciągłej fabuły. Jednak zawarte w formie tekstu opowieści związane z fantastyką czynią z niego album koncepcyjny. W nagraniach wzięło tym razem trzech wokalistów i trzech muzyków. Tematy muzyczne, które znalazły się na tym albumie można usłyszeć w późniejszych utworach Ayreon, głównie na obu albumach Universal Migrator. Album ten nie sprzedawał się tak dobrze jak poprzedni.
Podwójny album Into the Electric Castle został wydany w 1998 roku. Do muzyki głosu użyczyło ośmiu wokalistów, każdy reprezentujący danego bohatera oraz jedenastu muzyków. Tym razem Arjen zaprosił do współpracy światowej sławy muzyków takich jak Fish, Sharon den Adel czy Anneke van Giersbergen. Album odniósł ogromny sukces i przez wielu krytyków jest uważany jako najlepsze dokonanie projektu.
Seria dwóch albumów Universal Migrator została wydana w 2000 roku. Pierwszy z nich The Dream Sequencer składa się z lekkich utworów progresywno-rockowych, podczas gdy drugi Flight of the Migrator czerpie bardziej z muzyki heavy metalowej. Na obu albumach pojawiło się dziesięciu wokalistów i wielu instrumentalistów. Jednym z najbardziej zauważalnych głosów na albumie jest głos Bruce'a Dickinsona z Iron Maiden, który zaśpiewał na Flight of the Migrator.
Krótko po Universal Migrator w sprzedaży ukazał się album Ayreonauts Only skierowany głównie do fanów muzyki Ayreon. Był to nietypowy album kompilacyjny zawierający wydane wcześniej utwory w innych wersjach (z innymi wokalistami lub nieco innym instrumentalium), utwory nagrane w wersji demo, oraz utwór Ashes który promował najnowszy, nadchodzący projekt Arjena pod nazwą Ambeon. Ayreonauts Only jest jedynym albumem Ayreon nie reedytowanym przez InsideOut Music.
W 2004 ukazał się album The Human Equation. Tak jak na Into the Electric Castle, wokaliści biorący udział w nagraniu albumu odgrywali konkretne role. Tym razem obok postaci na albumie pojawiały się również alegorie uczuć takie jak strach czy ból których kwestie również śpiewali wybrani do tego wokaliści. Na tym albumie Arjen w odróżnieniu od poprzednich albumów Ayreon, zdecydował się podjąć inną tematykę niż science fiction, gdyż teksty naThe Human Equation poruszają tematy psychologiczne i socjalne.
W 2004 Arjen zakończył współpracę z Transmission Records i przeszedł do InsideOut Music. Zmiana ta zmusiła Arjena do reedytowania poprzednich albumów Ayreon poddając je małym zmianom (The Universal Migrator wydany jako jeden album dwupłytowy) lub drastycznym obróbkom (Actual Fantasy z dopiskiem "Revisited" to ten sam album z nagranymi ponownie ścieżkami perkusji, gitary basowej, syntezatora i fletu). W 2005 z okazji 10-lecia istnienia projektu Ayreon do reedycji albumu The Final Experiment została dołączona bonusowa płyta z innymi wersjami utworów.
Pod koniec września 2006 kiedy nowe studio Arjena było już wykończone, rozpoczęły się prace nad nowym albumem 01011001 który trafił do sprzedaży 25 stycznia 2008 roku. Album jest zauważalnie mroczniejszy od poprzednich albumów projektu co Arjen uzasadnił depresją spowodowaną niedawnym rozwodem.
25 kwietnia 2008, Arjen wydał nowy minialbum Ayreon nazwany Elected. Minialbum zwierał dwa utwory z albumu 01011001, jeden z The Human Equation oraz cover Alice'a Coopera (Elected), z wokalem Arjena oraz Tobiasa Sammeta.
W 2009 roku pojawił się drugi album kompilacyjny Timeline na którym w porządku chronologicznym znajdują się wybrane utwory z poprzednich albumów Ayreon, oraz jeden wcześniej niepublikowany. W skład albumu wchodzą 3 płyty audio i jedna DVD.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Holl	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Day Eleven: Love	Ayreon	05.2004	-	39[2]	Inside Out IOMCD 166	[written by Arjen Anthony Lucassen][produced by Arjen Anthony Lucassen]
Elected	Ayreon vs. Avantasia	06.2008	69[3]	100[1]	Inside Out IOMCD 297	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Holl	Wytwórnia [Holl]	Komentarz
Into The Electric Castle	Ayreon	09.1998	-	49[7]	Transmission TM-014	-
The Dream Sequencer	Ayreon	06.2000	-	64[3]	-	-
Flight Of The Migrator	Ayreon	06.2004	-	61[3]	-	-
Human Equation	Ayreon	05.2004	160[1]	-	Century 0504192	-
Live In The Real World	Stream Of Passion feat. Ayreon	07.2006	-	57[3]	Inside Out IOMCD 254	-
1011001	Ayreon	01.2008	90[1]	2[9]	Inside Out 0079682IOM
The Theory Of Everything	Ayreon	11.2013	-	3[6]	InsideOut / Century Media IOMSECD 392	-
The Theater Equation	Ayreon	06.2016	-	69[1]	Inside Out 88985325692	-

Cyril Azzam

Na ścieżce dżwiękowej filmu "Młode wilki" można usłyszeć dwa tytuły tego muzyka;Praying i The words.Ten mało znany artysta pochodził z Libanu i przybył do Paryża na początku lat 60-tych.Jest prawdopodobnie krewnym znanego lidera orkiestry Boba Azzama.
Grywał często w nocnych klubach Saint-Germain z różnymi grupami minn. The Krew.Z nią właśnie wystapił we wspomnianym filmie komponując na prośbę Jacka Arela dwie piosenki do niego.Jako fan rhythm'n'bluesa ma w swoim repertuarze utwory najwiekszych mistrzów tego gatunku: Otisa Reddinga, Wilsona Picketta, Sam and Dave, Arethy Franklin, Jamesa Browna.
W 1971 roku skomponował muzykę do Poor soul z tekstem Aleca Constandinosa nagraną przez Dimitri,która odnosi wielki sukces w Europie.W następnym roku współpracuje przy produkcji nowego albumu Jean-Pierre Castelaina De mes yeux vu nagranego dla Warner Bros,na który napisał przeszło połowę piosenek (J’suis dans la pop music, Pour l’enfant kinnait, Émilie…).
W 1973r komponuje piosenkę Plein les bottes, les bottines et les boots dla Guy'a Marchanda i gra rolę Kellermana w rock operze La Révolution Française.W tym samym roku wydał album pod własnym nazwiskiem A Rose for M… .W 1980r w Genewie ,gdzie się przeniósł,zakłada studio nagraniowe Shazam,specjalizujące się w reklamie .Cyril Azzam jest autorem muzyki do filmów telewizyjnych.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Deep River Rock'n'Roll	Cyril Azzam	08.1972	79[1]	-	-	[written by Georges Brassens]

Photek

Właściwie Rupert Parkes ur. 1973r w Ipswich.Jeden z najbardziej oryginalnych i nie bojących się eksperymentów twórca sceny jungle (m.in. "zwolnił" jungle do 90 bpm w znanym utworze "Into the 90's" dla wytwórni Metalheadz). Autor ok. 40 singli, najbardziej znane i najlepsze są te, które wydaje dla własnej wytwórni Photek (dotychczas 6), m.in. kanon ambient-jungle "Water Margin" i "Seven Samurai" (płytka, której kupno wymaga szczególnych umiejętności, gdyż opakowanie zawiera tylko kilka oryginalnych japońskich znaków).
Na jego wysoką pozycję na rynku wpłynęły także single "The Physical", "T Raenon" (dla nowego pododdziału A.R.T. Kirka DeGiorgio - O-ART) oraz remiks The Therapy? utworu "Loose". Nagrywa pod wieloma pseudonimami, m.in. Aquarius (Good Looking), Studio Pressure (Certificate 18), Sentinel, Code Of Practice.
Na początku 1996 r. udało mu się podpisać bardzo korzystny kontrakt z specjalnie utworzonym na tę okazję nowym pododdziałem Virgin - Science Records. Pierwszym owocem współpracy jest singel "The Hidden Camera", kolejnym "Ni Ten Khi Ryu" wydany na początku 1997 r. Photek komponuje w bardzo oryginalny sposób -przyznaje się, że cały materiał, krok po kroku, rozpisuje wcześniej na kartce papieru.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
T.Raenon	Photek	06.1996	199[1]	-	Op-Art OP 01	[produced by Rupert Parkes]
Ni-Ten-Ichi-Ryu	Photek	03.1997	37[5]	-	Science/Virgin; QEDT2	[written by Photek][produced by Photek]
Modus operandi	Photek	02.1998	66[3]	-	Science/Virgin; QEDT6	[written by Photek][produced by Photek]
Mine to give	Photek feat Robert Owens	02.2001	44[5]	-	Science/Virgin; QEDT10	[written by Robert Owens, Photek][produced by Photek][1[1][12].Hot Disco/Dance;Astrakwerks 38 766 12"]
We Got Heat	Photek feat. Choc Ty & Chiara	11.2003	93[2]	-	51st State RIFTEK 1201UKR	[written by S. Hammock, Photek][ Producer - Photek ]
No Joke / Baltimore/TD>	Fabio & Photek	11.2004	99[1]	-	Photek PPRO 11VS	[written by Photek][ Producer - Photek ]
Thunder / Collision Course	Photek & Die / Krust & Die	02.2005	82[2]	-	Full Cycle Records FCY 074	[written by Die, Krust Photek][ Producer - Die , Krust Photek ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Hidden Camera	Photek	06.1996	39[4]	-	Science/Virgin; QEDT1
Modus Operandi	Photek	09.1997	30[4]	-	Science/Virgin; QEDLP1	[ Producer - Photek ]
Form & function	Photek	09.1998	61[2]	-	Science/Virgin; QEDLP2	[ Producer - Photek ]
Solaris	Photek	09.2000	127[1]	-	Science/Virgin; QEDLP6	[ Producer - Rupert Parkes]

Willow Weep for Me

"Willow Weep for Me"

---

music & lyrics: Ann Ronell

---

Historia

---

"Willow Weep for Me" to tytuł popularnego standardu wylansowanego przez wokalistę Muzzy Marcellino wystepującego z orkiestrą Teda Fio Rito.Piosenkę napisała Ann Ronell,dla której absolutnym mistrzem był George Gershwin.
Utwór został nagrany w pażdzierniku 1932r dla wytwórni Brunswick,a 3 grudnia tego roku weszła na listy przebojów.W dniu 17 grudnia swoją wersję nagrała orkiestra Paula Whitemana z wokalistką Irene Taylor,odnosząc z nią jeszcze większy sukces niż pierwowzór ,zajmując 2 miejsce listy bestsellerów.Co ciekawe kompozytorka przekazała swoją kompozycję jako pierwszemu Paulowi Whitemanowi,który prawdopodobnie był pierwszym wykonawcą tego utworu.
Ponad trzydzieści lat póżniej,w 1964r duet Chad and Jeremy ponownie wprowadził utwór na listę przebojów.


"Willow Weep for Me" na ścieżkach dżwiękowych filmów:

* Love Happy (1950, Vera Ellen )
* Wild Blade (1991, Ben Webster)
* In the Line of Fire (1993)

Covery piosenki na listach przebojów:

Irene Taylor with the Paul Whiteman 12.1932 Victor 24 187 2.US Ted Fio Rito 12.1932r Brunswick 6422 17.US Chad & Jeremy .1965r World Artists WA-1034 15.US inne wykonania Carmel (1983) London Records LON 38 Alan Price (1966) SP.Willow Weep for Me / Yours Until Tomorrow  Decca F 12518 The Barons (1961) SP.I've Been Hurt / Willow Weep for Me Harry James (1939) SP.My Buddy / Willow Weep for Me Columbia 35242 Thelonious Monk (1951) SP.Ask Me Now / Willow Weep for Me Blue  Note Records 1591 The Fontane Sisters (1956) SP.Voices / Willow Weep for Me   London HLD 8318 Diana Krall (.2006) LP.From This Moment On Lou Rawls And Les McCann Ltd LP.Stormy Monday

Tekst piosenki:

Willow weep for me, willow weep for me, Bend your branches green along the stream that runs to sea, Listen to my plea, listen willow weep for me, Gone my lover's dream, lovely summer dream, Gone and left me here to weep my tears into the stream, Sad as I can be - hear me willow and weep for me. Whisper to the wind to say that love has sinned To leave my heart aching and making this moan, Murmur to the night to hide her starry light, So none will find me sighing and crying all alone, Weeping willow tree, weep in sympathy, Bend your branches down along the ground and cover me, When the shadows fall, bend oh willow and weep for me. To leave my heart aching and making this moan, So none will find me sighing and crying all alone, Weeping willow tree, weep in sympathy, Bend your branches down along the ground and cover me, When the shadows fall, bend oh willow, Bend oh willow and weep for me.

You Really Got Me

"You Really Got Me"

---

music & lyrics:R. Davies

---

Historia

---

 

Rock ‘n’ Roll w Wielkiej Brytanii rozpoczął się od przeszczepienia amerykańskiego czarnego bluesa na grunt europejski. Zbiegło się to z szerokim wejściem do muzyki gitary elektrycznej. Miało to ten skutek, że rocka zaczęły grać zespoły, mniej wokaliści soliści.

 

Pierwsze rockowe kroki nie były zbyt ostre, bo i blues taki nie był. Jednak już wkrótce pojawiły się zespoły, którym taka muzyka wydawała się łagodna. Gwałtownie rozwijały się możliwości sprzętowe – gitary, wzmacniacze, mikrofony. Te nowe możliwości zostały wykorzystane do tworzenia muzyki dużo głośniejszej, dużo ostrzejszej, gdzie gitara i rytm były równie ważna jak śpiew. A niekiedy ważniejsze.

 

Pod koniec lat 60-tych i na początku lat 70-tych rock wyewoluował styl nazwany heavy metal  lub w skrócie metal.

Osobiście uważam, że pierwszym utworem heavy metalowym była piosenka You Really Got Me z 1964 roku. Nieformalnie lecz klimatem na pewno.

Autorem utworu był Ray Davies,  lider zespołu The Kinks.

 

Kinks  mieli podpisany kontrakt z wytwórnią Pye, która przechodziła wtedy trudności finansowe. Wydane dwa single Kinks nie osiągnęły powodzenia. Kierownictwo wywierało mocną presję na Daviesa by następna próba była lepsza. Czy to wynik tego nacisku czy nie - trzeci singel okazał się wielkim hitem. 

W sierpniu 1964 roku You Really Got Me przez dwa tygodnie plasował się na pierwszym miejscu listy przebojów w UK. Po drugiej stronie oceanu na liście Bilboardu osiągnął 7 pozycję. Był to początek tzw. ‘brytyjskiej inwazji’ na USA i Kinks uzyskali w Ameryce duży sukces.

 

Piosenka została zbudowana na bazie ‘power chords’. Akordy takie oparte na tonice lub dominancie powtarzają co najmniej kilka razy tę samą nutę (ten sam akord), np. ósemkami.

‘Power chord’ grany jest na gitarze elektrycznej przy zniekształconym, przesterowanym na wzmacniaczu dźwięku. Dźwięk staje się bardzo ostry ale jednocześnie bogatszy o osobno brzmiące alikwoty, tzw. dźwięki harmoniczne.

 

W roku 1970 dla heavy metalu wzmacniacze przesterowywano bez trudu. W 1964 roku Kinks dysponowali wzmacniaczem Vox AC30 z 1958 roku. Pierwsza wersja nagrania nie spodobała się zespołowi. Wtedy młodszy brat Raya, Dave Davies posłużył się szpilką, którą wetknął do wzmacniacza. Efekt okazał się zadowalający. Uzyskali ‘power chords’, a z tego wynalazku korzystało później wiele zespołów rockowych.

 

Dave Davies  miał 17 lat. To on zagrał solo gitarowe, które wzbudziło entuzjazm fanów rocka. Pojawiła się pogłoska, że to nie on wykonał je na nagraniu lecz Jimmy Page, który był wtedy sesyjnym muzykiem w wytwórni Pye. Page zawsze temu zaprzeczał mimo to wielu uporczywie uważało go za wykonawcę solo. Jednak to Davies grał gdyż Page nie był w ogóle obecny podczas właściwego nagrania utworu. 

Dave Davies mówił, że pomysł ‘power chords’ przyszedł mu do głowy gdy słuchał piosenki ‘Louie Louie’ grupy The Kingsmen.

Pete Townshend z The Who zastosował brzmienie Kinks w pierwszym singlu ‘I Can't Explain’ wydanym w styczniu 1965 roku. Dopiero potem The Who wypracowywali własny styl.

 

You Really Got Me podobało się i nadal podoba rockmanom. Piosenka ma wiele coverów i to począwszy od 1965 roku. Chyba najsłynniejszym jest nagranie z 1978 roku zespołu Van Hallen. To już metal w całej okazałości.

Wersja ta ukazała się na debiutanckim albumie Van Hallena i w dużym stopniu rozsławiła zespół. Znalazła się na liście Bilboardu na 36 miejscu. Rok później ubarwiła soundtrack filmu ‘Over the Edge’.

 

Utwór znajduje się dosyć wysoko w wielu rankingach. Magazyn Rolling Stone umieścił go na swojej liście 500 Najlepszych Piosenek w Historii na 82 miejscu, a na liście 100 Najlepszych Piosenek Gitarowych na miejscu czwartym. 

 Żródło:http://blueslover.salon24.pl

The Kinks "You Really Got Me"

 

Girl, you really got me goin
You got me so I dont know what Im doin
Yeah, you really got me now
You got me so I cant sleep at night

Yeah, you really got me now
You got me so I dont know what Im doin, now
Oh yeah, you really got me now
You got me so I cant sleep at night

You really got me
You really got me
You really got me

See, dont ever set me free
I always wanna be by your side
Girl, you really got me now
You got me so I cant sleep at night

Yeah, you really got me now
You got me so I dont know what Im doin, now
Oh yeah, you really got me now
You got me so I cant sleep at night

You really got me
You really got me
You really got me
Oh no...

(solo)

See, dont ever set me free
I always wanna be by your side
Girl, you really got me now
You got me so I cant sleep at night

Yeah, you really got me now
You got me so I dont know what Im doin, now
Oh yeah, you really got me now
You got me so I cant sleep at night

You really got me
You really got me
You really got me

 

Yves Larock

Yves Larock (prawdziwe nazwisko Yves Chaminade) - szwajcarski didżej. Ten szalony samouk objawił światu swoją niezwykłą osobowość wydając single „Zookey”, „Rise up” (z 2007 roku) i „By your side”, które szybko stały się mega hitami.
Singiel „Zoonkey”, który sprzedał się w ponad 150 tys. egzemplarzy (głównie we Francji), był najczęściej granym kawałkiem w klubach w 2005 roku. Kawałek „Rise Up” stworzony przy współpracy z „Universal” i „Ministry of Sound” dowiódł wysokiej pozycji Larocka na rynku muzycznym. W kawałku tym wystąpił także wokalista zespołu Moonraisers, Jaba.
 „Rise Up” zajmował 1. miejsce na listach przebojów w wielu krajach świata oraz był wakacyjnym hitem 2007 roku. Brytyjskie radio „Kiss”, gdy tylko wyczuwa potencjalny hit, puszcza go bez opamiętania. Za każdym razem powtarza się ten sam scenariusz: telefony dzwonią, wiadomości zalewają rozgłośnie, które nie ma innej możliwości niż włączenie kawałka do swoich playlist. Również Pete Tong z „Radio1” w maju 2007 roku był jego gorącym zwolennikiem tego utworu. Numer stał się wyjątkowo sławny w Ameryce Południowej, Stanach Zjednoczonych, Indiach i w Południowej Afryce. Hity Larocka często bywają mieszanką muzyki house, zouk, ragga, regge. Artysta szuka  muzycznych inspiracji również w brzmieniach instrumentów etnicznych.

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Rise Up	Yves Larock featuring Jaba	08.2007	13[11]	-	Data DATA 159CDS	[written by Yves Cheminade,Jaba Gawan Seiler ,Pascal Brunkow][produced by Yves Larock]

Kenny Larkin

Kenny Larkin należy do tzw. trzeciej fali artystów techno, którzy określili nowe obszary muzyki z Detroit. Swoją muzyczną karierę rozpoczął na początku lat 90-tych po zakończeniu dwuletniej służby w siłach lotniczych USA, gdzie zajmował się naprawą komputerów.
 Zainspirowany audycjami radiowymi Atkinsa i Maya postanowił spróbować swoich sił w tworzeniu własnej muzyki. Jego pierwsze dwie 12": "We Shall Overcome" i "Integration" wydał Plus 8, label Richego Hawtina i Johna Acquavivy. Po udanym debiucie założył własną wytwórnię Art Of Dance, w której w 1992r. pod pseudonimem Dark Comedy wydał album "War Of The Worlds".

 Trzy lata po debiucie ukazał się pierwszy album Kenny'ego "Azimuth", tym razem dla Warp Records, a następny "Metaphor" poprzedzony EP-ką "Catatonic" wydał belgijski R&S.
 Jego talent szybko został dostrzerzony przez innych twórców. Przy nagraniach pojawiali się Alex Reece i Luke Slater, a remixy na "Catatonic" wykonali Carl Craig i Stacey Pullen. Jego muzykę określano jako prawdziwe techno z duszą zainspirowane jazzem. Album "Metaphor" należy do najciekawszych płyt Detroit. Są na nim kawałki z zróżnicowaną rytmiką, dosyć melodyjne, bardzo emocjonalne i tętniące życiem.
 W 1997r. Kenny Larkin powraca do swojego dawnego pseudonimu Dark Comedy (inne pseudonimy to Pod i Yennek, których używał wydając EPki dla Buzz Records) i wydaje nowy album "Seven Days". Pojawiają się tu zupełnie nowe brzmienia dla tego artysty. Płyta jest mroczna i tajemnicza, niektóre tytuły przypominają to co wydaje Joey Beltram czy Carl Craig ale nie jest to żadna kopia ich muzyki. Take kawałki jak "The Bar" czy "Paranoid" to mocne i typowo klubowe Detroit techno. Ten album tak samo jak poprzednie pokazuje, że Kenny Larkin to nieprzeciętny artysta. Jego muzyka jest bardzo zróżnicowana. Raz jest to ambient lub minimal, innym razem jazzowe techno lub prawie house. Całą jego twórczość można umieścić gdzieś pomiędzy mocnym Detroit techno a Chicago house.

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Integration	Kenny Larkin	03.1991	98[1]	-	No-Label MIUCT 1161	[written by K. Larkin][produced by J. Acquaviva]
Catatonic	Kenny Larkin	12.1994	199[1]	-	R&S RS 94058	[written by K. Larkin][produced by K. Larkin]
Loop 2	Kenny Larkin	02.1996	118[1]	-	R&S RS96071CD	[written by K. Larkin][produced by K. Larkin]