Lemonheads

LEMONHEADS- grupa amerykańska. Powstała latem 1986 w Bostonie. Z początku posługiwała się nazwą The Whelps. Niebawem zmieniła ją na The Lemonheads, wziętą od cukierków popularnych na Środkowym Zachodzie Stanów (ponieważ są "słodkie na zewnątrz i cierpkie w środku - tak jak muzyka zespołu").
Założyli ją studenci bostońskiej Commonwealth School: Evan Dando (właśc. Evan Griffith Dando; 3.09.1961, Boston) - voc, g, p, dr, Ben Deily - voc, g, dr , Jesse Peretz - b (syn znanego dziennikarza, Marty'ego Peretza, redaktora naczelnego pisma "New Republic"). W okresie debiutu współpracowało z nią kolejno kilku perkusistów, m.in. Doug Trachten, John Strohm (jednocześnie związany z Blake Babies), a w końcu David Ryan (20.10.1964, Fort Wayne, Indiana), znany z zespołów Cowboy And Spin Girl, Be Bop Daddies i Pitbull. W tym czasie pojawił się w niej tez na krótko Coorey Loog Brennan - g, muzyk formacji BULLET LAVOLTA.
W 1989, wkrótce po nagraniu płyty Lick, doszło do konfliktu między Dando i Deilym. Najpierw odszedł pierwszy z nich, ale po kilku miesiącach wrócił; wtedy zrezygnował drugi (konflikt z przyjacielem uczynił po latach tematem piosenki Name In Vain, którą nagrał z własnym ze społem The Pods i umieścił na płycie "It's A Bummer About Bourbie", wydanej w 1992 przez firmę Stone). W 1991 Peretza, który zwrócił się w stronę fotografii i filmu, oraz Ryana zastąpili Ben Daughtry-b oraz Byron Hoagland - b, były muzyk Squirrel Bait. Jeszcze w tym samym roku obaj odeszli. Wtedy wrócił Ryan, a z grupą współpracę nawiązała też Juliana HATFIELD-b, g, voc z zespołu Blake Babies, któremu w 1989 pomagał Dando (gościnnie wzięła już udział w nagraniu płyty Lovey w 1990). W 1993 zamiast Hatfield zaangażowano Nica "Montanę" Daltona (6.06.1966, Canberra, Australia) - b, związanego równocześnie z kilkoma australijskimi zespołami, jak Godstar, Smudge i Hummingbirds.
Zaczęła działalność od nagrania już latem 1986 własnym kosztem singla Laughing All The Way To The Cleaners, wydanego przez bostońską firmę Taang!. Dopiero po ukazaniu się płyty zaczęła koncertować w klubach rodzinnego miasta, jak Rat, m.in. u boku The Pixies. Pierwsze albumy wypełniła surowa, ostra, hałaśliwa muzyka wyrastająca z hard-core'u, np. Hate Your Friends, Uhhh, Rat Velvet czy Fucked Up. Grupa zaproponowała w tym czasie również pierwsze przeróbki, np. Rabbit australijskiego zespołu Proud Scum , kontrowersyjną Your Home Is Where You're Happy, napisaną przez zabójcę aktorki Sharon Tate, niedoszłego piosenkarza Charlesa Mansona, i Luka Suzanne Vega . Właśnie porywające rockowe opracowanie ballady Luka zapewniło jej pierwszy sukces, a nawet zaproszenie na koncerty w Europie. Włączenie tego utworu oraz własnych spokojniejszych piosenek Mallo Cup i A Circle Of One do repertuaru było wszakże źródłem konfliktu między Dando i Deilym, a ostatecznie powodem ich rozstania (pierwszy był za, drugi jako nieprzejednany zwolennik hardcore'u - przeciw). Po podpisaniu kontraktu z wielką wytwórnią Atlantic formacja dokonała nieznacznej jeszcze, ale widocznej korekty stylu.
Oprócz utworów bliskich dawnej hardco-re'owej konwencji, jak Ballarat, Year Of The Cat czy Left For Dead, zaproponowała nastrojowe piosenki ciążące zdecydowanie w stronę pop music, jak Stove, przypominająca przeboje Elvisa Costello, jak Ride With Me, ujawniająca wpływ ballad Neila Younga, jak Half The Time. wzorowana na muzyce Boba Dylana i The Byrds.
Przedstawiła także wierne opracowanie kameralnej kompozycji w stylu country - Brass Buttons Grama Parsonsa, a na innych płytach z tego okresu, singlach oraz czwórce "Favorite Spanish Dishes" (1991), przeróbki piosenek tak różnych, jak Different Drum Michaela Nesmitha, Step By Step The New Kids On The Block czy Skulls The Misfits Glenna Danziga.
W tym czasie Dando zaprzyjaźnił się z dwoma australijskimi muzykami, Daltonem oraz jego współpracownikiem Tomem Morganem. Pod ich wpływem i przy ich pomocy kompozytorskiej zwrócił się ku muzyce głębiej sięgającej w przeszłość rocka, bardziej przebojowej, łagodniejszej w wyrazie, choć nadaj mającej w sobie coś z ducha punku, świadectwem tej przemiany był już album It' s a shame about ray, nagrany w Cherokee Studios w Los Angeles przy pomocy producentów The Robb Brothers (byłych instrumentalistów zespołu Dela Shannona, współpracowników Roda Stewarta) oraz wielu znanych muzyków, jak wokalista Gunnar Nelson, gitarzysta Jeff "Skunk" Baxter i pianista Barry Goldberg. Zawierał piosenki łagodzone m.in. partiami gitary akustycznej, inspirowane np. dorobkiem Costello (It's A Shame About Ray, Kitchen), The Who (Rockin' Stroll, Confetti), The Ramones (Alison's Starting To Happen, Ceiling Fan In My Spoon) czy mistrzów country (Hannah And Gabi).
 Znalazła się na nim także subtelna parafraza ballady Frank Mills, znanej ze słynnego hippisowskiego musicalu Hair. Teksty dotyczyły różnych tematów - pierwszych kroków, jakie człowiek stawia w życiu (Rocking Stroil), samotności okresu dorastania (Confetti), narkotyków (My Drug Buddy), zagadkowych zdarzeń wokół nas (It's A Sha me About Hay), sposobów przezwyciężenia kapryśnego nastroju (Ceiling Fan In My Spoon).
Płyta potwierdzała osobliwą fascynację złowieszczą postacią Mansona, np. w utworze It's A Shame About Ray kobiecy głos powtarzał imię jednej z jego ofiar — Shorty'ego Shea. Płyta ta zyskała ogromną popularność - rozeszła się w pięciuset tysiącach egzemplarzy (dla porównania poprzedni sprzedano w dwudziestu tysiącach egzemplarzy). Przebojami były wydane w tym czasie na singlach przeróbka ballady Mrs. Robinson duetu Simon And Garfunkel z filmu Absolwent Mike'a Nicholsa , a także It's A Shame About Ray \ Confetti.
Dużą popularność, zwłaszcza w Europie, zyskał też album Come on feel The Lemonheads, którego tytuł nawiązywał do jednego z przebojów zespołu Slade - Cum On Feel The Noize. Powstał w tym samym studiu co poprzedni, z tymi samymi producentami, również przy współudziale sław, jak Belinda Carlisle, Rick James, Sneaky Pete Kleinow, a także Juliana Hatfield, która w tym czasie odniosła sukces jako solistka. Współtwórczynią repertuaru oprócz Daltona, który wtedy został członkiem The Lemonheads, oraz Morgana była jeszcze jedna Australijka w otoczeniu Dando- Robyn St. Clair. Pełne melodycznego wdzięku kompozycje zwracały uwagę wielością stylów i konwencji. Były wśród nich np. utwory bliskie rocka psychodelicznego (Dawn Can't Decide), country (Big Gay Heart, Being Around), jazzu (The Jello Fund). W tekstach pojawił się motyw uciążliwości kariery (Paid The Smile). Utwór Big Gay Heart był wypowiedzią przeciwko napaściom na homoseksualistów. Rangę przebojów zyskały piosenki Into Your Arms (na stronie B singla z tą kompozycją znalazła się przeróbka Miss Otis Regrets Cole'a Portera) i It's About Time.
Dando jako solista nagrał piosenkę Frying Pan, wydaną na składance "Sweet Relief - The Songs Of Victoria Williams" (Columbia, 1993). Wystąpił w filmie Reality Bites (1994, reż. Ben Stiller).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
It' s a shame about ray/Shakey ground	Lemonheads	10.1992	70[1]	5.Modern Rock Track	Atlantic A 7423	[written by Evan Dando, Tom Morgan][produced by Robb Bros., Evan Dando]
Mrs Robinson/Bein' around US side B:Rudderless	Lemonheads	12.1992	19[9]	132[1]	Atlantic A 7401	[written by Paul Simon][produced by Julian Standen][#1 hit for Simon & Garfunkel in 1968]
Confetti/My drug Buddy	Lemonheads	02.1993	44[2]	-	Atlantic A 7430	[written by Evan Dando][produced by Evan Dando]
It' s a shame about ray/Alison's starting to happen	Lemonheads	04.1993	31[3]	5.Modern Rock Track	Atlantic A 5764	[written by Evan Dando, Tom Morgan][produced by Robb Bros., Evan Dando]
Into your arms/Miss Otis Regrets	Lemonheads	10.1993	14[4]	67[14]	Atlantic A 7302	[written by Robyn St. Clare][produced by Robb Bros., Evan Dando]
Great big no	Lemonheads	.1994	-	15.Modern Rock Track	Atlantic PRCD 5421	[written by Evan Dando, Tom Morgan]
It's about time/Ric James Acoustic style	Lemonheads	10.1993	57[2]	-	Atlantic A 7296	[written by Evan Dando, Eugene Kelly][produced by Robb Bros., Evan Dando]
Big day heart/Deep bottom cove	Lemonheads	05.1994	55[3]	-	Atlantic A 7259	[written by Evan Dando, Tom Morgan][produced by Robb Bros., Evan Dando]
If i could talk i'd tell you	Lemonheads	09.1996	39[4]	-	Atlantic A 5495	[written by Evan Dando, Tom Morgan][produced by Bryce Goggin]
It' s all true/Live forever	Lemonheads	12.1996	61[3]	-	Atlantic A 5635	[written by Evan Dando][produced by Bob Clearmountain]
The outdoor type	Lemonheads	04.1997	103[2]	-	Atlantic A 5620	[written by Tom Morgan]
Balancing act/Galveston	Lemonheads	09.1997	114[1]	-	Atlantic AT 0012	[written by Peter Prescott, Steve Michener & Jimmy Webb]
Become The Enemy	Lemonheads	10.2006	101[1]	-	Vagrant 1709184	[written by Bill Stevenson][produced by Bill Stevenson, Evan Dando]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
It' s a shame about ray	Lemonheads	12.1992	33[16]	68[19]	Atlantic 82 460	[gold-UK]gold-US][produced by The Robb Brothers]
Come on feel The Lemonheads	Lemonheads	10.1993	5[14]	56[17]	Atlantic 82 537	[gold-UK]gold-US][produced by The Robb Brothers]
Car button cloth	Lemonheads	10.1996	28[3]	130[2]	Atlantic 92726
The Lemonheads	Lemonheads	10.2006	56[3]	-	Vagrant 9104402	[produced by Bill Stevenson, Evan Dando]
Varshons	Lemonheads	06.2009	106[1]	177[1]	Cooking Vinyl COOKCD495	[produced by Gibby Haynes]

Anchor

Data działalności: 1974-1978r Siedziba: Londyn,140 Wardour Street Styl: rock Odziały: Handkerchief Dystrybucja: EMI Group [GBR], ABC Records  [USA]

Brytyjska wytwórnia płytowa,która miała wzajemną umowę z ABC na dystrybucję swoich płyt na obszarze Stanów Zjednoczonych i odwrotnie sprzedaż wydawnictw ABC na terenie wysp.
Działalność Anchor Records zamyka się w latach 1974-1978r.Gro artystów nagrywających dla niej miało już wyrobioną markę na rynku,jak:Ace,Stretch czy Moonrider.Wytwórnia poza Ace [3 albumy na liście "Billboard"] nie odniosła komercyjnych sukcesów na rynku amerykańskim.
Dużym przebojem tej grupy w USA i W.Brytanii była piosenka "How long".Grupa ta przeszła póżniej pod skrzydła Atlantic,ale wkrótce bo w 1977r rozwiązuje się a jej członkowie zasilają szeregi bandu Frankie Millera i Roxy Music [Paul Carrack].
Na rynku brytyjskim niewielki sukces odniósł kolejny zespół ze stajni Anchor-The Stretch,skupiający głównie muzyków sesyjnych,singlem "Why Did You Do It" w 1975r. Po rozwiązaniu tego zespołu w końcu 1977r,wytwórnia wydaje jeszcze dwa albumy -George Hamiltona IV ,weterana country i divy disco-Donny McGhee.W tym samym czasie chcąc podreperować swój nadszarpnięty budżet wydaje wznowieniową serię 12" z katalogu ABC-US i Anchor-UK.Zamyka swoje podboje po 1978r nie mogąc udanie zmienić swojego zbyt tradycyjnego profilu.Katalogiem wytwórni do dzisiaj dysponuje firma Minder Music .


Hity na listach przebojów 
 Ace -Rock and Roll Runaway ANCHOR-21002 07.1975 71.US
Ace -How Long / Sniffin' About ANCHOR-21000 03.1975 3.US/20.UK
Adverts -Gary Gilmore's Eyes / Bored Teenagers ANCHOR-ANC 1043 08.1977 18.UK

Albumy na liście przebojów "Billboard"
1975 SP 3 How long Ace__Anchor
.1975 LP 11 Five-A-Side/An Ace Album Ace__Anchor ANCL-2001
12.1975 153 LP Time For Another Ace __Anchor ANCL-2013
02.1977 LP 170 No Strings Ace__Anchor ANCL-2021

L.A. Guns

Grupa amerykańska. Powstała w 1984 w Los Angeles w Kalifornii. Założył ją Tracii Guns - g, któremu początkowo towarzyszyli Mike Jagosy - voc i Ollie - b.

W 1985 zawiesiła działalność, ponieważ lider na zaproszenie przyjaciela, W. Axia Rose'a, znalazł się w embrionalnym składzie Guns N' Roses. W 1986 odrodziła się, gdyż Guns został usunięty z tamtego zespołu - zrobił w nim miejsce Slashowi. Pierwszy bardziej stabilny skład wraz z liderem ustanowili: Phil Lewis - voc (Anglik wywodzący się z Girl), Mick Cripps - g (Australijczyk), Kelly Nikels - b, Steve Riley - dr (wcześniej związany z W.A.S.P.). Najdłużej trwały poszukiwania perkusisty. Ponieważ Rileya zaangażowano dopiero po nagraniu w 1988 L.A. Guns, w pierwszej sesji płytowej gościnnie wziął udział Nickey Alexander - dr. W marcu 1992 Rileya zastąpił Bones - dr.
Latem 1992 konflikt między Gunsem a Lewisem doprowadził do rozbicia LA. Guns (oficjalny komunikat na ten temat ukazał się dopiero w październiku). W końcu 1993 muzycy znowu się spotkali na kilka jam sessions, ale decyzja o reaktywowaniu formacji na stałe nie zapadła. Grupa już w 1984 znalazła się w studiu i zarejestrowała kilka utworów, wydanych później na czwórce "LA. Guns Raw Tracks 1984" (New World, 1991). Właściwym poczatkiem jej kariery był jednak album L.A. Guns z 1987. Zawierał repertuar z pogranicza metalu, zwłaszcza jego łagodniejszych odmian, i blues rocka, z młodzieńczo gniewnymi tekstami (np. Down In The City, Sex Action, Nothing To Lose). Była to muzyka niezbyt oryginalna, a jednak na tyle atrakcyjna, że płyta w krótkim czasie rozeszła się w pięciuset tysiącach egzemplarzy.
Rok później powstał album Cocked & loaded, podobny do debiutanckiego, ale bardziej dopracowany i wygładzony (np. It's Never Enough, The Ballad Of Jayne, Letting Go, Sleazy Come Eazy Go). Największym osiągnięciem artystycznym grupy była płyta Hollywood vampires z 1991. Powstała w studiu wyposażonym w stare magnetofony szesnastośladowe, ponieważ muzycy chcieli uzyskać brzmienie charakterystyczne dla nagrań Led Zeppelin. Obowiązki producenta powierzono Michaelowi Jamesowi Jacksonowi, współpracownikowi Kiss, w nadziei, że nasyci utwory L.A. Guns także atmosferą twórczości tamtego zespołu. Członkowie grupy przyznawali się również do innych fascynacji, np. twórczością Jimiego Hendrixa, Aerosmith, The RED HOT CHILI PEPPERS. Czerpiąc z różnych źródeł stworzyli muzykę bogatą, barwną, ekspresyjną. Wyróżniały się utwory Big House, Here It Comes, Wild Obsession, My Koo Ka Choo, Some Lie For Love i Over The Edge. Pisane przez Lewisa teksty zyskały w tym czasie odcień autobiograficzny (np. Over The Edge, napisany pod wrażeniem podróży do Japonii; nagranie wzbogacono fragmentem rejestracji przedstawienia teatru kabuki).
Formacja promowała Hollywood vampires m.in. na wspólnych koncertach w Stanach z zespołem AC/DC. Minialbum Cuts oprócz dwóch premierowych własnych kompozycji Killer Mahari i It Ain't The Same zawierał przeróbki, m.in. Love Song The Damned, Rock'n'Roll High School The Ramones, Night Of The Cadillacs Generation X i Papa's Got A Brand New Bag Jamesa Browna.
Po rozwiązaniu L.A. Guns wszyscy muzycy znależli sobie nowe zajęcia.Guns skoncentrował się na działalności utworzonego nieco wcześniej swojego drugiego zespołu Killing Machine (Riley Baxter - voc, g, Kent Holmes - b. Chuck Burns - dr). Lewis i Bones założyli grupę Filthy Lucre. Lewis współpracował też z formacją Sheer Greed gitarzysty Gerry'ego Laffy'ego, z którym przed laty występował w Girl. Próbował kariery aktorskiej, wystąpił m. inn. w serialu Melrose Place (1992). Cripps po krótkim okresie współpracy z Crumble Pie utworzył zespół Burning Retna. . Guns nagrywał też z supergrupą CONTRABAND.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The ballad of Jayne	L.A. Guns	04.1990	53[3][12.91]	33[22]	Mercury MER 361	[written by M. Cripps, T. Guns, P. Lewis, R. Nickels, S. Riley][produced by Duane Barone, John Purdell, Tom Werman]
Some lie 4 love	L.A. Guns	11.1991	61[1]	-	Mercury MER 358	[written by M. Cripps, T. Guns, P. Lewis, R. Nickels, S. Riley][produced by Michael James Jackson]
It's over now	L.A. Guns	03.1992	-	62[11]	Polygram 865494 [US]	[produced by Michael James Jackson]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
L.A. Guns	L.A. Guns	02.1988	73[1]	50[33]	Vertigo 834 144	[gold-US][produced by Jim Faraci]
Cocked & loaded	L.A. Guns	09.1989	45[2]	38[56]	Vertigo 838 592	[gold-US][produced by Duane Baron,John Purdell,Tom Werman]
Hollywood vampire	L.A. Guns	07.1991	44[1]	42[18]	Polydor 849 485	[produced by Michael James Jackson]

Karen O

Karen Lee Orzolek (ur. 22 listopada 1978r), znana jako Karen O – wokalistka rockowego zespołu Yeah Yeah Yeahs. Urodziła się w Korei Południowej, jej matka jest Koreanką, a ojciec Polakiem. Niedługo po urodzeniu przeprowadziła się do Stanów Zjednoczonych, gdzie dorastała w Englewood, New Jersey. Uczęszczała do Oberlin College, ale później przeniosła się do Tisch School of the Arts na New York University. Obecnie mieszka w Los Angeles.

Karen O jest znana głównie jako wokalistka zespołu Yeah Yeah Yeahs. Ponadto w 2008 roku rozpoczęła pracę w małym projekcie Native Korean Rock. Często nosi ostentacyjne stroje tworzone przez jej przyjaciółkę, projektantkę Christian Joy. Na początku kariery zespołu stała się znana z szokujących zachowań podczas koncertów. W 2003 odmówiła udziału w rozbieranej sesji zdjęciowej dla magazynu Playboy, zaznaczając, że być może zdecyduje się na taką sesję w przyszłości. Jednak w 2007 w wywiadzie dla Associated Press oświadczyła, że zmieniła zdanie i nigdy nie zapozuje do rozbieranych zdjęć.

W 2004 i 2005 Karen O wygrała nagrodę Bogini Seksu według magazynu Spin. W 2006 została nazwana jedną z najgorętszych kobiet rocka przez Blender. W 2007 portal spinner.com umieścił ją na 3. miejscu listy Women Who Rock Right Now. W lutym 2010 wygrała Shockwaves NME Award dla najseksowniejszej kobiety.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hello Tomorrow	Squeak E. Clean Feat. Karen O.	04.2005	-	85[1]	Interscope	[written by Karen Lee Orzolek/Sam Spiegel]
Immigrant Song	Karen O/Trent Reznor/Atticus Ross	12.2011	-	108[2]	Mute ‎ MUTE477 [UK]	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Where The Wild Things Are [OST]	Karen O And The Kids	10.2009	-	36[6]	Interscope B0013164-01	[produced by Karen O/Tom Biller]
Crush Songs	Karen O	09.2014	-	44[1]	Cult CLT0161	-

Tame Impala

Tame Impala – projekt australijskiego multiinstrumentalisty Kevina Parkera, który jest głównym pomysłodawcą, kompozytorem, tekściarzem, wokalistą i producentem zespołu. Gra również na gitarze klasycznej, elektrycznej, basie, perkusji, kazoo, keybordzie oraz pedalboardzie.

Początki Tame Impala sięgają 2007 roku, a miastem rodzinnym jest Perth w zachodniej Australii.
 Tame Impala powstał na bazie grupy The Dee Dee Dums założonej w 2005 roku przez Kevina Parkera. Gdy Parker w The Dee Dee Dums wymienił członków zespołu – dołączyli do niego: gitarzysta Dominic Simper i perkusista oraz wokalista wspomagający Jay Watson, zmienił także nazwę.
Pod nowym szyldem panowie zrezygnowali z dotychczasowego blues-jazzowego stylu na rzecz muzyki z pogranicza rocka i popu, z mocnymi psychodelicznymi wstawkami. Sami, po dziś dzień, swoją twórczość określają jako psychodeliczny melodyjny groove rock.

W większości Parker sam nagrywa materiał studyjny. Z pozostałymi muzykami występuje na żywo, w roli wokalisty i gitarzysty. Razem z nim zespół tworzą: Jay Watson (perkusja, klawisze, syntezator, dodatkowy wokal), Dominic Simper (gitara, bas, syntezator), Cam Avery (bas i dodatkowy wokal) i Julien Barbagallo (perkusja i dodatkowy wokal). Wcześniej, zamiast Avery'ego i Barbagallo, do zespołu należał Nick Albrook (klawisze i gitara), który założył jednak własny zespół Pond.
Początki zespołu sięgają 2007 roku, gdy Kevin zamieścił swoje nagrania na MySpace, przyciągając tym uwagę wytwórni muzycznych. Wcześniej udzielał się w niezliczonych zespołach i projektach muzycznej sceny Perth. W 2008 roku podpisał kontrakt z wytwórnią Modular Recordings, która wydała jak dotąd wszystkie albumy studyjne, dwa albumy koncertowe oraz jeden minialbum (tzw. extended play) zespołu.

Gatunki muzyczne prezentowane przez Tame Impalę sięgają od rocka psychodelicznego stylizowanego na lata 60-te, dominującego we wcześniejszej twórczości, po funk, elektro oraz dance obecne w nowszych nagraniach. Sami określają swój styl jako "epiphany pop", rozumiejąc przez to mieszankę bajkowych melodii z muzyką popularną i psychodelią.
Nazwa zespołu pochodzi od impali, średniej wielkości antylopy, natomiast słowo "tame" oznacza "oswojoną, niepłochliwą".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Elephant	Tame Impala	07.2012	131[1]	-	Modular MODVL 166	[gold-US][silver-UK][written by Kevin Parker, Jay Watson][produced by Kevin Parker][16[11].Indie Chart ]
Feels Like We Only Go Backwards	Tame Impala	10.2012	-	-	Modular MODVL 173	[platinum-US][gold-UK][written by Kevin Parker][produced by Kevin Parker]
Let It Happen	Tame Impala	03.2015	-	-	Modular	[platinum-US][platinum-UK][written by Kevin Parker][produced by Kevin Parker][41[1].Hot Rock Songs]
'Cause I'm a Man	Tame Impala	04.2015	-	-	Modular	[platinum-US][silver-UK][written by Kevin Parker][produced by Kevin Parker]
Eventually	Tame Impala	04.2015	-	-	Modular	[gold-US][written by Kevin Parker][produced by Kevin Parker]
The Less I Know the Better	Tame Impala	11.2015	-	-	Secret 7" 735 [UK]	[4x-platinum-US][2x-platinum-UK][36[1].Hot Rock Songs]
Patience	Tame Impala	04.2019	79[1]	-	Fiction AUUM 71900284	[written by Kevin Parker][produced by Kevin Parker]
Borderline	Tame Impala	02.2020	78[1]	-	UMG International AUUV 71900093	[platinum-US][platinum-UK][written by Kevin Parker][produced by Kevin Parker]
Lost in Yesterday	Tame Impala	02.2020	89[1]	-	Fiction AUUM 71900932	[gold-US][silver-UK][written by Kevin Parker][produced by Kevin Parker]
Breathe Deeper	Tame Impala	02.2020	59[1]	-	Fiction AUUM 71900929	[gold-US]
Is It True	Tame Impala	08.2020	-	-	Modular [USA]	[gold-US][written by Kevin Parker][produced by Kevin Parker][15. Rock Airplay]
New Gold	Gorillaz featuring Tame Impala and Bootie Brown	09.2022	56[3]	104[1]	Parlophone GBAYE 2200756	[written by Damon Albarn,Kevin Parker,Romye Robinson,Greg Kurstin][produced by Greg Kurstin,Gorillaz,Kevin Parker]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Innerspeaker	Tame Impala	09.2010	144[2]	-	Modular MODVL 126	[gold-UK][produced by Kevin Parker]
Lonerism	Tame Impala	10.2012	14[6]	34[15]	Modular MODCD 157	[gold-UK][produced by Kevin Parker]
Live Versions	Tame Impala	04.2014	147	-	Modular MODVL 184	[produced by Kevin Parker]
Currents	Tame Impala	07.2015	3[29]	4[176]	Fiction 4730676	[gold-UK][gold-US][produced by Kevin Parker]
The Slow Rush	Tame Impala	02.2020	3[5]	3[6]	Fiction 7757960	[produced by Kevin Parker]

Zouzou

Zouzou (prawdziwe nzwisko Daniele Ciarlet ur. 29 listopada 1943r w Blida, Algeria),modelka,aktorka piosenkarka;znana ze swej urody,jedna z ikon lat 60-tych,znana głównie z roli w słynnym filmie Erica Rohmera Love in the afternoon.Jej karierę utrudniało jej uzależnienie od heroiny i innych narkotyków.Do jej towarzyszy życiowych należeli minn. Brian Jones (The Rolling Stones), Christian Charvet, Michel Taittinger, Jean-Paul Goudé i Jack Nicholson.
Mając 14 lat ukończyła szkołę średnią i rozpoczęła studia w akademii artystycznej Carpentiera.Jej uroda zbliżona do androgenicznego stylu jaki wówczas obowiązywał w modzie była idealna dla projektanta Jeana-Paula Goudé , a później dla Yvesa Saint Laurenta.Zdobyła dużą popularność jako modelka i jako bywalczyni paryskich klubów nocnych.W 1963r Bertrand Blier zaproponował jej rolę w swoim filmie o Hitlerze.
Wytwórnie muzyczne też nie próżnowały i Vogue podpisał z nią kontrakt nagraniowy,co zaowocowało pierwszą EP-ką wydaną w 1966r.Płytka zawierała cztery kompozycje wówczas mało znanego Jacquesa Dutronca,a słowa do trzech z nich napisała sama ZouZou.Podczas trasy promującej płytę poznała Marianne Faithfull z którą zaprzyjażniła się.W tym samym roku przeżyła romans z Brianem Jonesem ,jednym z filarów Rolling Stones,z którym przez rok mieszkała w Londynie.
W 1967 r. wróciła do studia, by nagrać Koleną EP-kę ,której przewodził utwór Petit garçon.Donovan napisał dla niej specjalnie piosenkę Ce samedi soir.Jednak bardziej od śpiewu interesowała ją kariera filmowa,grając przede wszystkim zbuntowane osoby przeciw istniejącemu establishmentowi.Rola w filmie Rohmera z 1972r przyniosła jej międzynarodową sławę,ale uzależnienie od heroiny zatrzymało na pewien czas jej karierę.
Wyjechała na Karaiby by powrócić do Paryża w połowie lat 80-tychJednak dwa lata więzienia za przestępstwa związane z narkotykami na początku lat 90-tych,zastopowało jej comeback na filmowe ekrany.Doszło nawet do tego,że musiała sprzedawać gazety w metrze paryskim.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Il est parti comme il était venu-J’avais re^vé/Ne cherche pas-Puisque tu es revenu	Zouzou	.1966	-	-	Vogue EPL 8433	[written by Benjamin - Dutronc]
Petit garçon-Tu fais partie du passé/Ce samedi soir (Young girl blues)-Demain	Zouzou	.1967	-	-	Vogue EPL 8546	[written by Zouzou - Taitinger - Jacques Dutronc]

G.C. Cameron

George Curtis "G.C." Cameron-ur. w Jackson,Mississippi,amerykański wokalista soulowy i rhythm'n'bluesowy.Był liderem związanej z Motown grupy Spinners na przełomie lat 60-tych i 70-tych.Śpiewał główną partię w ich pierwszym wielkim hicie "It's a Shame" ,którego współautorem i producentem był Stevie Wonder,wylansowanym w 1970r.
Rok póżniej Cameron opuszcza grupę,gdy ta zdecydowała się odejść do Atlantic i podpisuje kontrakt na nagrania solowe z Motown.Był niejako przypisany do tej wytwórni dzięki małżeństwu z Siostrą załozyciela firmy,Gwen Gordy.Mimo,że nie należał do pierwszoplanowych wykonawców tej wytwórni to nagrał duży przebój "It's So Hard to Say Goodbye to Yesterday",który był tematem przewodnim filmu Cooley High z 1975r,a póżniej nagranym przez Boyz II Men.
Pod koniec lat 70-tych opuszcza Motown przenosząc się do Kalifornii,gdzie występuje jako niezależny artysta.Współpracuje ze słynnymi producentami jak:Van McCoy, Smokey Robinson, Norman Whitfield, Willie Hutch. Nagrywa ciepło przyjety przez krytyków muzycznych album dla wytwórni Malaco w 1983r.Jego kariera ożywiła się w 1989r po nagraniach dla brytyjskich wytwórni Ardent,własności Paula Mooney'a i Motorcity,Iana Levina.Powraca do Spinners w latach 2000-2002r,a rok póżniej zastępuje Barringtona "Bo" Hendersona w 2003r w innej sławnej grupie-The Temptations.

Singles

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Act Like A Shotgun/Girl, I Really Love You	G.C. Cameron	10.1971	-	-	Mowest 5005	[written by W. Hutch, H. Davis][produced by Berry Gordy, Hal Davis][50[2].R&B Chart]
No Matter Where/Have I Lost You	G.C. Cameron	07.1973	-	-	Motown 1234	[written by C. Drayton, C. Smith][produced by G. C. Cameron, Mark Davis][76[2].R&B Chart]
Let Me Down Easy/Time	G.C. Cameron	11.1973	-	-	Motown 1261	[written by V. McCoy, J. Cobb][produced by Winston Monesque][84[5].R&B Chart]
It's So Hard To Say Goodbye To Yesterday/Haulin' / Cold Blooded	G.C. Cameron	10.1975	-	-	Motown 1364	[written by F. Perren, C. Yarian][produced by Freddie Perren][38[12].R&B Chart][piosenka z filmu "Cooley High"]
Me and My Life / Act Like a Shotgun	G.C. Cameron	.1977	-	-	Tamla Motown TMG 1033 [UK]	[written by Gibbs, Douglas/T-Boy Ross]
This will make you dance	G.C. Cameron	02.1977	-	-	-	[14[8].Hot 100 Disco/Dance;Motown 880 [LP]]
You're What's Missing In My Life/Kiss Me When You Want To	G.C. Cameron	03.1977	-	-	Motown 1412	[written by H. Beatty, B. Holland, E. Holland][produced by Brian Holland][24[12].R&B Chart]
Let's make a deal	Syreeta & G.C. Cameron	10.1977	-	-	-	[40[1].Hot 100 Disco/Dance;Motown 1426 [LP]]

Cocteau Twins

 Cocteau Twins to szkocki zespół rockowy działający w latach 1979-1997.W pierwotnym składzie grupy Cocteau Twins, która powstała w 1982 w Grangemouth (Szkocja) znaleźli się: Elisabeth Fraser (ur. 29.08.1958), Robin Guthrie oraz basista Will Heggie.
Głos Fraser, którym potrafi oddać zadziwiającą różnorodność nastrojów i uczuć, używając jednocześnie słów bardziej dla ich brzmienia niż faktycznego znaczenia, stał się jednym z najlepiej rozpoznawalnych i najczęściej naśladowanych głosów ostatnich dwudziestu lat. Towarzyszące mu tło muzyczne tworzy Guthrie, wykorzystujący gitarę, pętle, kamery pogłosowe oraz automaty perkusyjne. To właśnie on założył zespół wspólnie z Heggiem, po tym jak zobaczyli Fraser tańczącą w dyskotece. Kasety demo przekazano Ivo Wattsowi-Russellowi, właścicielowi wytwórni 4AD. Jego entuzjastyczna reakcja przyspieszyła przeprowadzkę grupy do Londynu, gdzie zaczęła ona dla 4AD nagrywać.
Pierwsza płyta zespołu wywołała olbrzymie zainteresowanie, a DJ radia BBC 1 John Peel pierwszy zaprezentował ją na antenie. Garlands próbowano początkowo przyrównywać do nagrań Siouxsie And The Banshees, ale Cocteau Twins szybko zaczęło drążyć sobie własną niszę. Wiosną 1983 Heggie opuścił zespół (by później dołączyć do Lowlife).
Na płycie Head Over Heels wygładzone zostały co ostrzejsze "kanty" brzmienia - Guthrie dodał kilka warstw pogłosów i stopniowanych efektów perkusyjnych, co pozwoliło Fraser ukazać pełnię swoich możliwości głosowych. W tym samym czasie grupa była również zaagażowana w słynny projekt wytwórni 4AD, This Mortal Coil, w ramach którego Fraser i Guthrie nagrali nową wersję piosenki Tima Buckleya "Song To The Siren". Utwór ten jest uznawany za jedno z najznakomitszych nagrań wydanych przez wytwórnie niezależne w latach 80-tych. Simon Raymonde, basista, który był już wówczas członkiem zespołu, ostatecznie okazał się cennym nabytkiem również jako kompozytor, aranżer i producent. Dwa wspaniałe maksisingle, "Sunburst And Snowblind" oraz "Pearly-Dewdrops' Drops", dominowały na niezależnych listach przebojów, przy czym drugi z nich przebił się do głównej brytyjskiej Top 30.
Niechęć Cocteau Twins do ujawniania jakichkolwiek szczegółów z prywatnego życia muzyków oraz do uczestniczenia w "gierkach" świata muzycznego zyskała grupie szacunek wielu środowisk, lecz irytowała inne. Utrudniło to nieco zespołowi walkę z wizerunkiem istot tajemniczych i nieziemskich, narzuconym im przez fanów. W wywiadach, których mimo wszystko muzycy udzielali, objawiali się jako zwyczajni ludzie, czasem nawet miewający kiepski nastrój i jak najbardziej pochodzący "z tej ziemi". Jedną z konsekwencji ich odmowy umieszczania fotografii zespołu na okładkach płyt były wspaniałe projekty artystyczne przygotowywane przez studio 23 Envelope; aspekt wizualny był całkowicie zgodny z charakterem wczesnej fazy kariery zespołu.
Ukazanie się krążka Treasure w 1984 wyniosło grupę na nowe wyżyny. Przez kilka następnych lat ukazały się maksisingle: "Aikea-Guinea", "Tiny Dynamine" i "Echoes In A Shallow Bay", z których każdy prezentował bogatą i złożoną strukturę bez jakichkolwiek powtórzeń. Płyta Victorialand, nagrana bez Raymonde'a, miała lżejsze, akustyczne brzmienie. Pojawił się na niej inny członek stajni 4AD, na co dzień w formacji Dif Juz - Richard Thomas, grający na saksofonie i tablas. Raymonde wrócił pod koniec 1986, by uczestniczyć w przygotowywaniu mak-sisingla "Love's Easy Tears" i współpracować z Haroldem Buddem.
Album Blue Bell Knoll zdawał się potwierdzać opinię, że zespół traci wyczucie, jednak emocjonalne reperkusje narodzin dziecka Fraser i Guthriego ożywiły ich, co słychać było na zachwycającej płycie Heaven Or Las Vegas. Singiel "Iceblink Luck" wszedł do brytyjskiej Top 4, a zespół ponownie zaczął koncertować. W 1991 Guthrie nadal zajmował się produkcją studyjną, przede wsrystkim pracując z inną należącą do 4AD grupą- Lush. W marcu 1992 zespół podpisał nową umowę z wytwórnią Fontana Record, a Elisabeth Fraser po terapii logopedycznej powróciła do nagrywania i ukończyła Four-Calendar Cafe.
Grupa miała w zanadrzu kilka niespodzianek dla swoich długoletnich fanów - po raz pierwszy słowa piosenek śpiewanych przez Fraser były zrozumiałe, a Cocteau Twins wydało piosenkę bożonarodzeniową, "Frosty The Snowman". Milk And Kisses nagrywano w Bretanii i w należącym do zespołu studio nagraniowym September Sound Studios w Twickenham. Płytę tę poprzedziło wydanie dwóch maksi-singli, "ambientowego" "Otherness" (nagranego z Markiem Cliffordem z Seefeel) oraz "akustycznego" "Twinlights", któremu towarzyszył pierwszy nakręcony przez grupę film krótkometrażowy. Singles 

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Lullabies EP.	Cocteau Twins	09.1982	-	-	4AD BAD 213	[written by Cocteau Twins][produced by Cocteau Twins][11.Indie Rock]
Peppermint Pig EP.	Cocteau Twins	02.1983	-	-	4AD BAD 303	[written by Cocteau Twins][produced by Alan Rankine][2.Indie Rock]
Sunburst and Snowblind EP.	Cocteau Twins	11.1983	86[7]	-	4AD BAD 314	[written by Elizabeth Fraser,Robin Guthrie][produced by Cocteau Twins, John Fryer][2.Indie Rock]
Pearly-Dewdrops' Drops/Pepper-Tree	Cocteau Twins	04.1984	29[6]	-	4AD BAD 405	[written by Elizabeth Fraser,Robin Guthrie,Simon Raymonde][produced by Cocteau Twins][1.Indie Rock]
Aikea-Guinea EP.	Cocteau Twins	03.1985	41[3]	-	4AD BAD 501	[written by Cocteau Twins][produced by Cocteau Twins][1.Indie Rock]
Tiny Dynamine EP.	Cocteau Twins	11.1985	52[2]	-	4AD BAD 510	[written by Cocteau Twins][produced by Cocteau Twins][1.Indie Rock]
Echoes in a Shallow Bay EP.	Cocteau Twins	11.1985	65[2]	-	4AD BAD 511	[written by Cocteau Twins][produced by Cocteau Twins][1.Indie Rock]
Love's Easy Tears EP.	Cocteau Twins	10.1986	53[2]	-	4AD BAD 610	[written by Cocteau Twins][produced by Cocteau Twins][1.Indie Rock]
Iceblink Luck	Cocteau Twins	08.1990	38[3]	-	4AD BADC 0011	[written by Cocteau Twins][produced by Cocteau Twins]
Evangeline/Mud & Dark	Cocteau Twins	10.1993	34[2]	-	Fontana CTCD 1	[written by Elizabeth Fraser, Robin Guthrie, Simon Raymonde][produced by Cocteau Twins]
Winter Wonderland/Frosty The Snowman	Cocteau Twins	12.1993	58[1]	-	Fontana COCCD 1	[produced by Cocteau Twins]
Bluebeard	Cocteau Twins	02.1994	33[2]	-	Fontana CT 2	[written by Elizabeth Fraser, Robin Guthrie, Simon Raymonde][produced by Cocteau Twins]
Twinlights EP.	Cocteau Twins	09.1995	59[3]	-	Fontana CT 3	[written by Cocteau Twins][produced by Cocteau Twins]
Otherness EP.	Cocteau Twins	10.1995	59[3]	-	Fontana CT 4	[produced by Cocteau Twins and Mark Clifford]
Tishbite	Cocteau Twins	03.1996	34[5]	-	Fontana CT 5	[written by Cocteau Twins][produced by Cocteau Twins]
Violaine	Cocteau Twins	07.1996	56[3]	-	Fontana CT 6	[written by Cocteau Twins][produced by Cocteau Twins]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Garlands	Cocteau Twins	09.1982	-	-	4AD CAD 211	[silver-UK][produced by Cocteau Twins, Ivo Watts-Russell][4.Indie Chart]
Head over Heels	Cocteau Twins	10.1983	51[15]	-	4AD CAD 313	[silver-UK][produced by Cocteau Twins,John Fryer][1.Indie Chart]
Treasure	Cocteau Twins	11.1984	29[8]	-	4AD CAD 412	[silver-UK][produced by Cocteau Twins][2.Indie Chart]
Victorialand	Cocteau Twins	04.1986	10[7]	-	4AD CAD 602	[produced by Cocteau Twins][1.Indie Chart]
The Moon and the Melodies	Cocteau Twins with Harold Budd	11.1986	46	-	4AD	[produced by Harold Budd, Simon Raymonde, Robin Guthrie & Elizabeth Fraser][1.Indie Chart]
Blue Bell Knoll	Cocteau Twins	09.1988	15[4]	109[18]	4AD CAD 807	[produced by Cocteau Twins][1.Indie Chart]
Heaven or Las Vegas	Cocteau Twins	09.1990	7[5]	99[19]	4AD CAD 00102	[silver-UK][produced by Cocteau Twins][4.Indie Chart]
Four-Calendar Café	Cocteau Twins	11.1993	13[3]	78[3]	Fontana 518 259-2	[produced by Cocteau Twins]
Milk and Kisses	Cocteau Twins	03.1996	17[5]	99[2]	Fontana 514 501-2	[produced by Cocteau Twins]
BBC Sessions	Cocteau Twins	10.1999	87[2]	-	Bella Union BELLA CD 14	-
Stars And Topsoil A Collection (1982-1990)	Cocteau Twins	10.2000	63[3]	-	4AD 2K19 CD	-

Pleasure

Pleasure był zespołem z Portland w Oregon,który mieszał soul, funk i jazz ,stając się kultową grupą na scenie undergroundowej black music w latach 70-tych. Są  chyba najbardziej znani z  przeboju "Glide" z 1979r.

Zespół powstał w Portland w stanie Oregon, w 1972 roku z połączenia dwóch grup z Portland: Franchise i The Soul Masters w skład którego wchodzili: gitarzysta Marlon "The Magician" McClain, basista Nathaniel Phillips, perkusista Bruce Carter, klawiszowiec Donald Hepburn, saksofonista Dennis Springer, puzonista Dan Brewster i wokalista Sherman Davis.

W 1974 roku   Wayne Henderson z  The Crusaders ogladał ich występ w klubie Portland. Pod wrażeniem tego, co usłyszał, załatwił im kontrakt z Fantasy Records. To był początek sześcioletniej współpracy, z wytwórnią oraz czteroletni związek z Wayne Hendersonem, który jako właściciel własnej firmy produkcyjnej "At Home Productions", był producentem zespołu i mentorem.

Po drodze, członkowie zespołu udzielali się podczas sesji z takimi artystami jak Side Effect, Gabor Szabo, Ronnie Laws i Willie Bobo, aby wymienić tylko kilka. W 1979 Pleasure odniósł swój największy sukces z   R & B hitem "Glide" ,który wszedł do Top10 listy.W 1982 roku, po jednym albumie dla RCA zespół rozwiązał się.
Perkusista Bruce Carter (ur. 28 grudnia 1956r), zmarł 12 sierpnia 2006 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ghettos Of The Mind	Pleasure	09.1976	-	-	Fantasy 774	[written by Donald Hepburn, Pleasure][produced by Wayne Henderson][71[8].R&B Chart]
Joyous/Dance To Your Music	Pleasure	05.1977	-	-	Fantasy 793	[written by Donald Hepburn, Pleasure][produced by Wayne Henderson][35[16].R&B Chart]
Future Now/Dedication To The Past	Pleasure	09.1979	-	-	Fantasy 864	[written by M. Hepburn, M. McClain, C. Debnam][produced by Pleasure, Marlon McClain, Phil Kaffel][75[4].R&B Chart]
Glide/Thoughts Of Old Flames	Pleasure	10.1979	-	55[10]	Fantasy 874	[written by N. Phillips, B. Smith][produced by Pleasure, Marion McClan, Phil Kaffel][10[20].R&B Chart]
The Real Thing/Nothin' To It	Pleasure	03.1980	-	-	Fantasy 882	[written by Donald Hepburn][produced by Pleasure, Marlon McClain, Phil Kaffel][65[5].R&B Chart]
Yearnin' Burnin'/Law Of The Raw	Pleasure	06.1980	-	-	Fantasy 893	[written by M. McClain, D. Hepburn, B. Carter, M. Hepburn, N. Phillips][produced by 360 Music Inc (Nathaniel Phillips, Michael Hepburn, Phil Kaffel)][30[13].R&B Chart]
Now You Choose Me/Spread That Feelin' (All Around)	Pleasure	10.1980	-	-	Fantasy 900	[written by N. Phillips, M. Hepburn, D. Hepburn ][produced by Nathaniel Phillips, Michael Hepburn, Phil Kaffel][56[7].R&B Chart]
Sending My Love	Pleasure	03.1982	-	-	RCA 13 067	[written by D. Hepburn, R. Wright][produced by Robert Wright, Pleasure][27[16].R&B Chart]
Give It Up	Pleasure	07.1982	-	-	RCA 13 241	[written by N. Phillips, D. Lewis, R. Wright, S. Davis][produced by Robert Wright, Pleasure][80[4].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Accept No Substitutes	Pleasure	08.1976	-	162[5]	Fantasy 9506	[produced by Wayne Henderson][32.R&B Chart]
Joyous	Pleasure	04.1977	-	113[11]	Fantasy 9526	[produced by Wayne Henderson][34.R&B Chart]
Get to the Feeling	Pleasure	05.1978	-	119[13]	Fantasy 9550	[produced by Wayne Henderson][42.R&B Chart]
Future Now	Pleasure	08.1979	-	67[29]	Fantasy 9578	[27.R&B Chart]
Special Things	Pleasure	07.1980	-	97[14]	Fantasy 9600	[produced by Wayne Henderson][32.R&B Chart]
Give It Up	Pleasure	05.1982	-	164[6]	RCA Victor 4209	[30.R&B Chart]

Plimsouls

Plimsouls-Amerykańska grupa z Los Angeles grająca ostry pop modny w połowie lat 80-tych. W jej skład wchodzili: były członek Nerves, Peter Case (śpiew, gitara) oraz Lou Ramirez (perkusja), Dave Pahoa (bas) i Eddie Munoz (gitara prowadząca).

 Zespół powstał w Paramount w Kalifornii w 1978 roku. Nagrał dwa pełnometrażowe albumy i EP-kę, a następnie rozpadł się w 1984 roku. Od tego czasu różne konfiguracje oryginalnych członków spotykały się sporadycznie. 

 Założony przez piosenkarza, autora tekstów i gitarzystę Petera Case'a (który wcześniej był liderem power popowego zespołu The Nerves), Plimsouls zaczynali jako trio w 1978 roku, początkowo nazwane Tone Dogs, w skład którego wchodzili Case, basista Dave Pahoa i perkusista Lou Ramírez.  Od samego początku zespół szybko stał się ulubieńcem publiczności na klubowej scenie Los Angeles. Promotor z Long Beach, Stephen Zepeda, podpisał kontrakt z grupą ze swoją wytwórnią Beat Records na EP-kę zawierającą pięć utworów, zatytułowaną Zero Hour, która została wydana w 1980 roku.  

Gitarzysta Eddie Muñoz dołączył do grupy podczas nagrywania EP. Danny Holloway wyprodukował EP Zero Hour i zarządzał grupą. Piosenka „Zero Hour” była często emitowana na antenie KROQ-FM, a Plimsouls stał się jednym z najlepszych klubowych grup w mieście. Case otrzymał uznanie krytyków za pisanie piosenek.  

W 1981 roku Planet Records podpisało kontrakt z grupą i wydało ich debiutancki album, którego producentem był także Holloway. Singiel „Now” był często emitowany lokalnie w Los Angeles, a także został nagrany przez Phila Seymoura, który pojawił się na wydaniu CD jego drugiego albumu z 2011 roku. Seymour pojawił się także na żywo z Plimsouls pod koniec lat 70-tych, zarówno jako gościnny wokalista.  

Zespół zwrócił na siebie uwagę całego kraju w 1982 roku, kiedy singiel „A Million Miles Away” został wydany przez ich własną wytwórnię płytową Shaky City, dystrybuowaną przez Bomp!  Piosenka osiągnęła 11. miejsce na liście Billboard Top Tracks i pojawiła się w filmie Valley Girl z 1983 roku . Zespół pojawił się w filmie wykonując piosenkę i części dwóch innych. Piosenka znalazła się również na drugim albumie zespołu, Everywhere at Once , wydanym przez Geffen Records w 1983 roku. „A Million Miles Away” został ponownie wydany jako singiel w 1983 roku i osiągnął 82 miejsce na liście Billboard Hot 100 Chart. 

 Zespół rozpadł się w 1984 roku. Kilka lat później, w 1990 roku, dobrze zapowiadający się wówczas zespół Goo Goo Dolls nagrał utwór „A Million Miles Away” na swoim albumie Hold Me Up . Ponownie nagrana wersja utworu znajduje się również na albumie ze ścieżką dźwiękową Speed.  

 Case kontynuował karierę solową od rozpadu zespołu w połowie lat 80-tych. W 1996 roku The Plimsouls, bez Ramireza, ponownie zjednoczyli się na kilka koncertów i kilka sesji nagraniowych, co zaowocowało mało słyszanym albumem zatytułowanym Kool Trash. Ten album zawierał perkusję nowego członka zespołu, Clema Burke'a, który był jednocześnie członkiem Blondie. 

 Od tego czasu Plimsoul  od czasu do czasu ponownie się jednoczy, a Burke'a zastępuje Bryan Head. W 2016 roku Munoz zarejestrował znak towarowy nazwy zespołu (numer seryjny 86699667, numer rejestracyjny 4940705) i koncertował jako Plimsouls bez Case, Pahoa czy Ramireza.

Singles

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Now / When You Find Out	Plimsouls	01.1981	-	-	Planet P-47923	[written by Peter Case, Joey Alkes, Chris Fradkin][produced by Danny Holloway]
Zero Hour/Hush, Hush, Dizzy Miss Lizzie	Plimsouls	06.1981	-	-	Planet P-47930	[written by Peter Case][produced by Danny Holloway]
A Million Miles Away /Play the breaks	Plimsouls	05.1983	-	82[3]	Geffen 29 600	[written by Peter Case, Joey Alkes, Chris Fradkin][produced by Jeff Eyrich]
Oldest Story in the World	Plimsouls	08.1983	-	-	Geffen 29 496	[written by Peter Case][produced by Jeff Eyrich]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Plimsouls	Plimsouls	04.1981	-	153[4]	Planet 13	[produced by Danny Holloway]
Everywhere at Once	Plimsouls	07.1983	-	186[4]	Geffen 4002	[produced by Jeff Eyrich]

Jessie Ware

Jessie Ware, właśc. Jessica Lois Burrows (ur. 15 października 1984r w Brixton) – angielska piosenkarka i autorka tekstów.
Jessie Ware pochodzi ze znanej angielskiej rodziny pochodzenia żydowskiego. Ojciec artystki John Ware jest znany jako reporter w programie BBC Panorama, w 2001 roku odebrał nagrodę dla najlepszego dziennikarza telewizyjnego roku. Ware ukończyła literaturę angielską na uniwersytecie w Sussex. Po zakończeniu edukacji Angielka pracowała przez kilka lat w The Jewish Chronicle.
 W 2011 roku nawiązała współpracę z SBTRKT–em, któremu towarzyszyła przy nagrywaniu płyty oraz w trasie koncertowej. Oprócz tego, Ware nagrała gościnnie utwory z Jackiem Peñate, bristolskim DJ-em i producentem Jokerem (singel „The Vision”) oraz Samphą („Valentine”).
W 2011 roku Ware zdecydowała się na wydanie swojego debiutanckiego solowego singla, którym został utwór „Strangest Feeling”. Piosenka zapowiadała pierwszy w dorobku album studyjny piosenkarki zatytułowany Devotion, który ukazał się 20 sierpnia 2012 roku nakładem wytwórni PMR Records. Za produkcję krążka odpowiadali Dave Okumu i Julio Bashmore. W Wielkiej Brytanii płyta dotarła do 5. miejsca listy najczęściej kupowanych albumów, zyskała także głównie pozytywne opinie recenzentów muzycznych, w tym m.in. od serwisu Metacritic (średnią liczbę 84 punktów na 100 możliwych), redakcji muzycznej BBC (9 na 10 punktów), vortalu Pitchfork (ocena 8,5 i tytuł Najlepszej nowej muzyki), angielskiego czasopisma muzycznego New Musical Express i Q (8/10 punktów) oraz dziennika The Guardian (cztery na pięć gwiazdek), który zestawił styl śpiewania Ware z twórczością takich artystek, jak Sade, Amy Winehouse, Ella Fitzgerald i Sarah Vaughan.
W 2012 roku Ware nawiązała współpracę z duetem producenckim BenZel (tj. Benny'm Blanco i Two Inch Punch), z którymi nagrała nową wersję utworu „If You Love Me” zespołu Brownstone.

Ware kilkakrotnie występowała w Polsce, gdzie cieszy się popularnością. W lipcu 2012 roku była jedną z gwiazd festiwalu Open’er Festival w Gdyni, pod koniec września zagrała natomiast akustyczny koncert w siedzibie Programu Trzeciego Polskiego Radia. 16 listopada tego samego roku piosenkarka wystąpiła na koncercie w Warszawie, a dzień później – w Poznaniu. Pod koniec marca 2013 roku powróciła do Polski, gdzie zagrała koncert w krakowskim klubie Studio oraz warszawskim Palladium. 8 września Jessie była jednym z wykonawców występujących na Selector Festival na warszawskim Służewcu.

13 października 2014 roku ukazał się nowy album Ware zatytułowany Tough Love. Pierwszym singlem z płyty został tytułowy utwór, który został wyprodukowany przez duet BenZel. Piosenka dotarła do pierwszej czterdziestki brytyjskiej listy przebojów. Drugim singlem promującym płytę została kompozycja „Say You Love Me”, której współproducentem został piosenkarz Ed Sheeran, natomiast trzecim – „You & I (Forever)” napisany przez Miguela. Na czwarty utwór promujący krążek wybrana została piosenka „Champagne Kisses”.

 W 2014 roku Ware pojawiła się gościnnie także na nowej płycie SBTRKT-a zatytułowanej Wonder Where We Land, na potrzeby której nagrała utwór „Problem Solved”. Pod koniec roku piosenkarka została zaproszona do udziału w nowej wersji charytatywnego utworu Do They Know It's Christmas?, wydanego z myślą o pomocy ofiarom wirusa Eboli.

W 2015r nagrała partie wokalne do utworu „The Crying Game”, który napisała dla amerykańskiej raperki Nicki Minaj. 10 lutego ukazała się ścieżka dźwiękowa do filmu Pięćdziesiąt twarzy Greya, na której znalazła się piosenka „Meet Me in the Middle” nagrana przez piosenkarkę.
Pod koniec października ukazała się kompilacja We Love Disney zawierająca covery utworów z filmów animowanych – Brytyjce przypadło w udziale wykonanie piosenki A Dream Is A Wish Your Heart Makes z filmu Kopciuszek.

Jessie Ware pracuje obecnie nad swoim trzecim albumem, który prawdopodobnie ukaże się w 2016 r. Artystka nagrywa m.in. z dotychczasowymi współpracownikami – BenZel i Emilem Haynie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
110 Percent	Jessie Ware	05.2012	41[7]	-	Universal GBUM 71201925	[written by Jessie Ware][produced by PMR]
Wildest Moments	Jessie Ware	07.2012	46[16]	-	Island/PMR GBUM 71203509	[silver-UK][written by Jessie Ware/Kid Harpoon][produced by Okumu/Kid Harpoon]
Night Light	Jessie Ware	11.2012	95[4]	-	Universal GBUM 71201925	[written by Jessie Ware/Kid Harpoon/Dave Okumu][produced by Dave Okumu]
Imagine It Was Us	Jessie Ware	04.2013	105[4]	-	Island	[written by Jessie Ware, Julio Bashmore ,Brey Baptista, Dave Corney, James Napier][produced by Julio Bashmore, Velour]
Running	Jessie Ware	06.2013	165[1]	-	PMR PMR012	[written by Jessie Ware/Julio Bashmore/Brey Baptista][produced by Dave Okumu, Julio Bashmore]
Tough Love	Jessie Ware	08.2014	34[2]	-	Island/PMR GBUM71402575	[written by Jessie Ware/Benny Blanco/Ben Ash][produced by BenZel]
Say You Love Me	Jessie Ware	10.2014	22[10]	-	Island GBUM 71402589	[gold-US][written by Jessie Ware/Benny Blanco/Ben Ash/Ed Sheeran][produced by BenZel]
Champagne Kisses	Jessie Ware	04.2015	169	-	PMR / Island 00602547287502	[written by Benny Blanco,Jessie Ware,Benjamin Ash][produced by BenZel]
Midnight	Jessie Ware	08.2017	89[1]	-	Island GBUM 71703224	[written by Andrew "Pop" Wansel,Kiah Victoria,Jessie Ware,Bastian Langebaek,Jordan Thomas][produced by Bastian Langebaek]
Alone	Jessie Ware	10.2017	60[3]	-	Island GBUM 71703844	[silver-UK][written by Sarah Aarons,Thomas Hull,Jessie Ware][produced by Kid Harpoon,Stint]
Spotlight	Jessie Ware	02.2020	32.Download Chart	-	PMR / Virgin EMI 19UM1IM 14218	[written by Jessie Ware ,James Ford ,Shungudzo Kuyimbia, Danny Parker][produced by James Ford]
Save a Kiss	Jessie Ware	03.2020	43.Download Chart	-	PMR / Virgin EMI 20UMGIM 21078	[written by Jessie Ware ,James Ford ,Shungudzo Kuyimbia, Danny Parker][produced by James Ford]
Remember Where You Are	Jessie Ware	02.2021	8.Download Chart	-	PMR / Virgin EMI	[written by Jessie Ware ,James Ford ,Shungudzo Kuyimbia, Danny Parker][produced by James Ford]
Please	Jessie Ware	.2021	60.Download Chart	-	PMR / Virgin EMI	-
Kiss of Life	Jessie Ware with Kylie Minogue	10.2021	30.Download Chart	-	BMG	[written by Kylie Minogue, Jessie Ware, James Ford ,Danny Parker, Shungudzo][produced by James Ford]
Free Yourself	Jessie Ware	07.2022	33.Download Chart	-	EMI 22UMGIM 61525	[written by Jessie Ware, Stuart Price, Clarence Coffee Jr.][produced by Stuart Price]
Pearls	Jessie Ware	04.2023	49.Download Chart	-	PMR / Virgin EMI	-
Begin Again	Jessie Ware	.2023	29.Download Chart	-	PMR /EMI	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Devotion	Jessie Ware	09.2012	5[54]	79[1]	Island/PMR 3711279	[gold-UK][produced by Dave Okumu/Julio Bashmore/Kid Harpoon]
Tough Love	Jessie Ware	10.2014	9[18]	50[2]	Island/PMR PMR 58	[gold-UK][produced by BenZel ,James Ford, Dave Okumu ,Emile Haynie ,Julio Bashmore, Nineteen85]
Glasshouse	Jessie Ware	11.2017	7[5]	-	Island/PMR 5794711	[produced by Stint,Benny Blanco,Kid Harpoon,Bastian Langebaek,Pop Wansel,Sammy Witte,Happy Perez,Cashmere Cat,Starsmith,Two Inch Punch,Fred Ball,John Ryan,Dante Hemingway,Julien Bunetta,Hugo White,Felix White,Jamie Scott,Dave Okumu]
What's Your Pleasure?	Jessie Ware	07.2020	3[5]	-	Virgin CDV 3245	[silver-UK][produced by Benji B, Adam Bainbridge, James Ford ,Morgan Geist, Joseph Mount ,Matthew Tavares]
That! Feels Good!	Jessie Ware	05.2023	3[2]	-	EMI EMICD 2092	[produced by James Ford ,Stuart Price]