piątek, 29 grudnia 2023

Wet Willie

 Nietypowa grupa boogie z amerykańskiego Południa, wykonująca muzykę o silnych inklinacjach rhythm'n'bluesowych. Założona została w 1970 r. w Mobile w stanie Alabama, pod nazwą Fox. Jej twórcami byli bracia Jimray (śpiew, saksofon, harmonijka ustna) i Jack (bas) Hallowie, którym towarzyszyli Ricky Hirsch (gitara), John Anthony (instr. klawiszowe) i Lewis Ross (perkusja). 

Dla kierowanej przez Phila Waldena wytwórni Capricorn z Macon w stanie Georgia nagrali siedem albumów, zanim w 1978 r. przeszli do firmy Epic. Na drugiej z płyt znalazła się ciekawa interpretacja tematu „Shout Bamalama" Otisa Reddinga, jednak prawdziwą popularność przyniósł grupie koncertowy longplay Drippin' Wet zrealizowany wraz z solistkami Capricorn - Donną Hall i Ellą Brown. Tytułowy motyw z albumu Keep On Smiling, nagrany pod kierunkiem Toma Dowda, wszedł w 1974 r. do amerykańskiej Top 10. 

W 1976 r. przyjęcie nowego keyboardzisty Michaela Duke'a, zaowocowało wzmocnieniem strony wokalnej oraz hardrockowym tematem „Teaser" z longplaya The Wetter The Belter. W 1978 r. Rossa i Hirscha, który dołączył do grupy Gregga Allmana, zastąpili gitarzyści Larry Bernwald i Marshall Smith oraz perkusista Theophilius Lievely. W nowym składzie zespół wprowadził do Top 30 wyprodukowane przez Gary'ego Lyonsa przeboje „Street Corner Serenade" i „Weekend"

Po rozwiązaniu grupy w 1980 r„ Jimmy Hall nagrał przy udziale brata i Michaela Duke'a dwa chłodno przyjęte solowe albumy. W późniejszym okresie współpracował też z zespołem The Allman Brothers Band.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Keep On Smilin'/Soul JonesWet Willie05.1974-10[19]Capricorn 0043[written by Jimmy Hall,Jack Hall,Ricky Hirsch,John David Anthony,Lewis Ross][produced by Tom Dowd]
Country Side Of Life/Don't Wait Too LongWet Willie10.1974-66[4]Capricorn 0212[written by Rick Hirsch][produced by Tom Dowd]
Leona/Ain't He A MessWet Willie03.1975-69[5]Capricorn 0224[written by Jimmy Hall, Jack Hall][produced by Tom Dowd]
Dixie Rock/She's My LadyWet Willie05.1975-96[2]Capricorn 0231[written by Jack Hall, Jimmy Hall, Ricky Hirsch][produced by Tom Dowd]
Everything That 'Cha Do (Will Come Back To You)/Walkin' By MyselfWet Willie05.1976-66[3]Capricorn 0254[written by Ricky Hirsch][produced by Paul Hornsby]
Street Corner Serenade/We Got Lovin'Wet Willie12.1977-30[14]Epic 50478[written by M. Duke, J. Hall, M. Smith][produced by Gary Lyons ]
Make You Feel Love Again/Let It ShineWet Willie04.1978-45[7]Epic 50528[written by G. Jackson, T. Jones III][produced by Gary Lyons]
Weekend/Mr StreamlineWet Willie05.1979-29[12]Epic 50714[written by M. Jackson, T. Mayer][produced by Lennie Petze (& Willie)]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Drippin' WetWet Willie05.1973-189[4]Capricorn 0113[produced by Johnny Sandlin & Stevie Smith]
Keep On Smilin'Wet Willie06.1974-41[24]Capricorn 0128[produced by Tom Dowd]
Dixie RockWet Willie03.1975-114[7]Capricorn 0149[produced by Tom Dowd]
The Wetter The BetterWet Willie04.1976-133[7]Capricorn 0166[produced by Paul Hornsby]
Left Coast LiveWet Willie06.1977-191[2]Capricorn 0182[produced by Paul Hornsby, Kurt Kinzel]
ManorismsWet Willie01.1978-118[8]Epic 34 983[produced by Gary Lyons]
Greatest HitsWet Willie03.1978-158[6]Capricorn 0200-
Which One's Willie?Wet Willie06.1979-172[11]Capricorn Epic 35 794[produced by Lennie Petze, Willie]

Capricorn Records

 Założyciel Capricorn Records,Phil Walden zaczynał jako menadżer artystów rhytm'n'bluesowych - Otisa Reddinga, Sam and Dave, Percy Sledge'a i Clarence Cartera.

 

W 1967r nawiązał kontakt z wiceprezydentem Atlantic,Jerry Wexlerem ,którego zapoznał go ze swoją ideą budowy studio nagraniowego w swoim rodzinnym mieście ,Macon.Wexler zasugerował raczej założenie wytwórni płytowej finansowanej przez Atlantic.Tak też się stało,a pierwszym artystą nagrywającym dla niej był mało znany wówczas gitarzysta sesyjny pracujący w Muscle Shoals Studios,Duanne Allman.Walden podpisał także kontrakt z Johnny Jenkinsem z którym współpracował kilka lat wcześniej.
 

Greg Allmann wcześniej występujący w Glass Hour a razem z bratem Greggiem założyli Allman Brothers Band,który był autorem jednej z najlepiej sprzedających się płyt "live" w historii rocka-The Allman Brothers Band At Fillmore East.Po zmianie dystrybutora z Atlantic na Warner,w połowie lat 70-tych dla Capricorn nagrywali Elvin Bishop (ex Paul Butterfield Blues Band), Bonnie Bramlett, Alex Taylor, Marshall Tucker Band, Cowboy, i Wet Willie.
 

W 1977r wytwórnia przeżywając finansowe trudności,zmienia dystrybutora na Polygram.Nie przyniosło to spodziewanych rezultatów,mimo nowych kontraktów z Sea Level [założyli go ex członkowie Allman Brothers Band] i Black Oak Arkansas.W 1980r Capricorn zbankrutowała,a Waldena trapiły kłopoty osobiste.Powraca w 1987r próbując nakłonić wielkie wytwórnie do reaktywowania Capricorn.

Doprowadza do współpracy z szefem Warner Records,który pomaga w planowanym przedsięwzięciu-reinkarnacji Capricorn,ale w nowej siedzibie w Nashville.Pierwszym wydawnictwem "nowej" wytwórni była płyta zespołu-Widespread Panic.W 1996r centrala wytwórni przenosi się do Atlanty,a Walden sprzedaje połowę aktywów dla Polygram/Mercury.

                 Najpopularniejsze płyty
ALLMAN BROTHERS BEGINNINGS 09/25/73 CAPRICORN Gold ALBUM
ALLMAN BROTHERS BROTHERS & SISTERS 08/21/73 CAPRICORN Gold ALBUM
ALLMAN BROTHERS EAT A PEACH 04/13/72 CAPRICORN Gold ALBUM
ALLMAN BROTHERS ENLIGHTENED ROGUES 03/05/79 CAPRICORN Gold ALBUM
ALLMAN BROTHERS THE ALLMAN BROTHERS BAND AT THE FILLMORE EAST 10/25/71 CAPRICORN Gold ALBUM
ALLMAN BROTHERS WIN, LOSE OR DRAW 10/06/75 CAPRICORN Gold ALBUM
ALLMAN, DUANE AN ANTHOLOGY 12/21/72 CAPRICORN Gold ALBUM
ALLMAN, GREGG LAID BACK 03/05/74 CAPRICORN Gold ALBUM
BISHOP, ELVIN FOOLED AROUND AND FELL IN LOVE 06/23/76 CAPRICORN Gold
EDWARDS, JONATHAN SUNSHINE 01/17/72 CAPRICORN Gold
MARSHALL TUCKER BAND, THE CAROLINA DREAMS 05/23/78 CAPRICORN Platinum ALBUM
MARSHALL TUCKER BAND, THE SEARCHIN' FOR A RAINBOW 02/04/76 CAPRICORN Gold ALBUM
MARSHALL TUCKER BAND, THE THE MARSHALL TUCKER BAND 08/14/75 CAPRICORN Gold ALBUM
MARSHALL TUCKER BAND, THE THE MARSHALL TUCKER BAND'S GREATEST HITS 10/30/78 CAPRICORN Gold ALBUM
MARSHALL TUCKER BAND, THE TOGETHER FOREVER 05/02/78 CAPRICORN Gold ALBUM
MARSHALL TUCKER BAND, THE WHERE WE ALL BELONG 11/07/75 CAPRICORN Gold ALBUM 
 
               Hity na singlowej liście przebojów "Billboard"
Keep On Smilin` Wet Willie 10 1974
Midnight Rider Gregg Allman 19 1974
Fire On The Mountain Marshall Tucker Band 38 1977
Allman Brothers Band - The Crazy Love CAPRICORN-0320 03.1979 29[9]
Allman Brothers Band - Jessica CAPRICORN-0036 01.1974 65[6]
Allman Brothers Band - Nevertheless-Louisiana Lou And Three Card Monty John CAPRICORN-0246 11.1975 67[3]
Elvin Bishop - Fooled Around And Fell In Love CAPRICORN-0252 03.1976 3[17]
Elvin Bishop - Spend Some Time CAPRICORN-0266 12.1976 93[8]
Elvin Bishop - Struttin' My Stuff CAPRICORN-0256 07.1976 68[4]
Elvin Bishop - Sure Feels Good CAPRICORN-0237 06.1975 83[5]
Elvin Bishop - Travelin' Shoes CAPRICORN-0202 10.1974 1[6]
Cooper Brothers - I'll Know Her When I See Her CAPRICORN-0325 06.1979 79[4]
Cooper Brothers - The Dream Never Dies CAPRICORN-0308 10.1978 48[13]
Easy Street - I've Been Lovin' You CAPRICORN-255 07.1976 81[5]
Jonathan Edwards - Sunshine CAPRICORN-8021 11.1971 4[16]
Dobie Gray - Find 'Em, Fool 'Em and Forget 'Em CAPRICORN-259 10.1976 94[2]
Dobie Gray- If Love Must Go CAPRICORN-249 02.1976 78[7]
Kris Kristofferson - Jesus Was A Capricorn MONUMENT-8558 12.1972 91[3]
Marshall Tucker Band - Dream Lover CAPRICORN-0300 06.1978 75[4]
Marshall Tucker Band - Heard It In A Love Song CAPRICORN-0270 03.1977 14[21]
Marshall Tucker Band -This Ol' Cowboy CAPRICORN-0228 04.1975 78[4]
Sea Level - That's Your Secret CAPRICORN-028702.1978 50[10]
Percy Sledge -I'll Be Your Everything CAPRICORN-0209 11.1974 62[6]
Stillwater - Mind Bender CAPRICORN-0280 11.1977 46[13]
Taylor - Livingston - Carolina Day CAPRICORN-8012 02.1971 93[2]
Travis Wammack -Easy Evil CAPRICORN-0242 09.1975 72[6]
Wet Willie - Dixie Rock CAPRICORN-0231 05.1975 96[2]
Wet Willie- Country Side Of Life CAPRICORN-0212 10.1974 56[4]
Wet Willie - Everything That 'Cha Do Will Come Back To You CAPRICORN-0254 05.1976 66[3]
Wet Willie - Leona CAPRICORN-0224 03.1975 69[5] 
 
            Albumy na liście przebojów "Billboard"
The Allman Brothers Band - Allman Brothers Band [1969] (1-70, #88)
Livingston Taylor - Livingston Taylor [1970] (7-70, #82)
Idlewild South - Allman Brothers Band [1970] (10-70, #38)
The Allman Brothers Band at Fillmore East - Allman Brothers Band [1971] (7-71, #13)
Beginnings - Allman Brothers Band [1973] (3-73, #25)
With Friends and Neighbors - Alex Taylor [1971] (3-71, #190)
Jonathan Edwards - Jonathan Edwards [1971] (11-71, #42)
Liv - Livingston Taylor [1971] (12-71, #147)
Eat a Peach - Allman Brothers Band [1972] (3-72, #4)
Captain Beyond - Captain Beyond [1972] (8-72, #134)
Duane Allman: An Anthology - Duane Allman/Various Artists [1972] (12-72, #28)
Brothers and Sisters - Allman Brothers Band [1973] (8-73, #1)
The Marshall Tucker Band - Marshall Tucker Band [1973] (7-73, #29)
Drippin' Wet!-Live - Wet Willie [1973] (5-73, #189)
Over the Rainbow - Livingston Taylor [1973] (11-73, #189)
Sufficiently Breathless - Captain Beyond [1973] (9-73, #90)
Laid Back - Gregg Allman [1973] (11-73, #13)
Highway Call - Dickey Betts [1974] (8-74, #19)
A New Life - Marshall Tucker Band [1974] (3-74, #37)
Keep on Smilin' - Wet Willie [1974] (6-74, #41)
Let It Flow - Elvin Bishop [1974] (7-74, #100)
Duane Allman: An Anthology, Vol. II - Duane Allman/Various Artists [1974] (8-74, #49)
The Gregg Allman Tour - Gregg Allman with Cowboy [1974] (11-74, #50)
Where We All Belong - Marshall Tucker Band [1974] (12-74, #54)
It's Time - Bonnie Bramlett [1974] (2-75, #168)
Dixie Rock - Wet Willie [1975] (3-75, #114)
Juke Joint Jump - Elvin Bishop [1975] (5-75, #46)
Win, Lose or Draw - Allman Brothers Band [1975] (9-75, #5)
Searchin' for a Rainbow - The Marshall Tucker Band [1975] (9-75, #15)
The Road Goes on Forever: A Collection of Their Greatest Recordings - The Allman Brothers Band [1975] (12-75, #43)
Struttin' My Stuff - Elvin Bishop [1975] (1-76, #18)
The Wetter The Better - Wet Willie [1976] (4-76, #133)
Long Hard Ride - The Marshall Tucker Band [1976] (6-76, #32)
Hometown Boy Makes Good! - Elvin Bishop Band [1976] (11-76, #70)
Wipe The Windows, Check The Oil, Dollar Gas - Allman Brothers Band [1976] (12-76, #75)
Sea Level - Sea Level [1977] (3-77, #43)
Carolina Dreams - Marshall Tucker Band [1977] (2-77, #23)
Playin' Up A Storm - Gregg Allman Band [1977] (6-77, #12)
Left Coast Live - Wet Willie [1977] (6-77, #191)
Raisin' Hell - Elvin Bishop [1977] (8-77, #38)
Cats On The Coast - Sea Level [1977] (2-78, #31)
Greatest Hits - Wet Willie [1977] (3-78, #158)
What If - Dixie Dregs [1978] (5-78, #182)
Together Forever - Marshall Tucker Band [1978] (7-78, #23)
On the Edge - Sea Level [1978] (10-78, #137)
Greatest Hits - Marshall Tucker Band [1978] (10-78, #67)
Night Of The Living Dregs - Dixie Dregs [1979] (5-79, #111)
Enlightened Rogues - Allman Brothers Band [1979] (3-79, #9)
Children Of The Sun - Billy Thorpe [1979] (5-79, #39)
Keeper Of The Flame - Delbert McClinton [1979] (6-79, #146)

Bob Weir

Ur. 16.10.1947 r. w San Francisco w stanie Kalifornia. Jego długa kariera gitarzysty rytmicznego i wokalisty wiązała się z legendarnym zespołem z zachodniego wybrzeża, The Grateful Dead. Podobnie jak jego koledzy z grupy, nagrywał sporadycznie płyty autorskie i towarzyszył innym wykonawcom. 

Longplay Ace z 1972 r. był udanym solowym debiutem (choć praktycznie zrealizowanym przy wsparciu całej formacji). W 1976 r. Weir przyłączył się do zespołu Kingfish, założonego przez eks-członków Grateful Dead, występujących poprzednio pod szyldem The New Riders Of The Purple Sage. W 1981 r. występował w asocjacji Bobby And The Midnites, w skład której wchodzili też jazzmani Rilly Cobham (perkusja), Alfonso Johnson (bas) i debiutujący w The Grateful Dead keyboardzista Brem Mydiand. 

Ta interesująca grupa łącząca muzykę fusion i reggae nagrała jeden, zatytułowany jej nazwą, album. Nietypowy, choć w sumie niedoceniany styl gry Weira łączył jazzowe akordy z typowo rockowymi strukturami. Najciekawszym przykładem gitarowych poszukiwań muzyka jest klasyczny koncertowy album The Grateful Dead, płyta Live Dead z 1970 r.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Bombs Away/Easy To SlipBob Weir03.1978-70[5]Arista 0315[written by Barlow, Weir][produced by Keith Olsen]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
AceBob Weir06.1972-68[15]Warner 2627-
Heaven Help the FoolBob Weir02.1978-69[16]Arista 4155[produced by Keith Olsen]

After the Fire

After the Fire został założony w Anglii w 1974 roku przez klawiszowca Petera Banksa. Skład ten rozpadł się kilka lat później, po czym Banks ponownie utworzył zespół z gitarzystą Andym Piercym, basistą Nickiem Battle i perkusistą Ivorem Twiddellem. Nowy skład zagrał na londyńskiej scenie muzycznej i ostatecznie stał się ulubieńcem Marquee na londyńskiej Wardour Street.
 
 
W 1978 roku zespół nagrał swój pierwszy album, Signs of Change, we własnej wytwórni Rapid. Ich styl muzyczny w tamtym czasie brzmiał jak wczesne Genesis i Greenslade. Po wzroście popularności zespół podpisał kontrakt z CBS, aby nagrać swój drugi album, Laser Love, który oznaczał zmianę kierunku pod wpływem niedawnego pojawienia się nowej fali. Battle odszedł i został zastąpiony przez gitarzystę Johna Russella, który wcześniej przebywał w Narnii z Banksem. 
 
Banks zmienił nazwisko na „Memory” Banks, aby uniknąć pomylenia z byłym gitarzystą Yes o tym samym nazwisku, podczas gdy Piercy przeszedł na bas. Singiel „One Rule for You”, wyprodukowany przez Ruperta Hine’a, znalazł się na liście Top 40 w Wielkiej Brytanii. Trzeci album zespołu, 80F, odniósł mniejszy sukces. Twiddell został później zastąpiony przez Petera Kinga (ex-Flys).  
 
Wydany w 1981 roku album Batteries Notclude był bardziej komercyjnym przedsięwzięciem, ale sukces umykał zespołowi aż do 1983 roku, kiedy to utworem „Der Kommissar” zespół znalazł się w pierwszej dziesiątce list przebojów w USA. Do tego czasu w składzie pozostał tylko Piercy.

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
One Rule For You/JoyAfter the Fire06.197940[6]-CBS S CBS 7025[written by Andy Piercy, Peter Banks][produced by Rupert Hine]
Laser Love/Your Love Is AliveAfter the Fire09.197962[2]-CBS S CBS 7769[written by Andy Piercy, Peter Banks][produced by Muff Winwood]
Der Kommissar/Nobody Else But YouAfter the Fire04.198347[5]5[21]CBS CBS A 2399[written by Robert Ponger, Falco][produced by John Eden, ATF]
Dancing In The Shadows/StarflightAfter the Fire05.198314085[3]CBS A 3455[written by Andy Piercy, Peter Banks][produced by John Eden, Andy Piercy]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Laser LoveAfter the Fire10.197957[1]-CBS 83795[produced by Muff Winwood,Rhett Davies,Rupert Hine,After the Fire,John Leckie]
80-fAfter the Fire11.198069[1]-Epic 84545[produced by Mack,Tony "Moet" Mansfield]
Batteries Not IncludedAfter the Fire04.198282[2]-CBS 85566[produced by Mack]
Der KommissarAfter the Fire03.1983-25[20]Epic 38 282 [US]-

czwartek, 28 grudnia 2023

Jasper Carrott

Jasper Carrott ur. Robert Norman Davies, 14 marca 1945r, Birmingham, Anglia. Komik Carrott od dawna występuje w brytyjskiej telewizji w programach, w tym w Canned Carrott dla BBC. Jednak jego podstawy w rozrywce na żywo pojawiły się w folkowym środowisku Midlands, a wiele jego komiksowych szkiców dotyczyło rekwizytu gitary akustycznej. 
 
Krótki flirt ze sławą popu miał miejsce, gdy w sierpniu 1975 roku utwór „Funky Moped” zajął nieprawdopodobne, piąte miejsce na brytyjskich listach przebojów - pochwałę jego wcześniejszego wyboru środka transportu. Wśród oszołomionych sukcesem jego sukcesu znalazła się także BBC, choć tak naprawdę jego atrakcyjność tkwiła głównie w stronie b, Magic Roundabout. Ta prostacka, ale przeraźliwie zabawna satyra na popularny w tamtym okresie program telewizyjny dla dzieci tak naprawdę kryła się za nieprawdopodobnym profilem sprzedaży singla. 
 
 „Funky Moped” to jak dotąd jedyny debiut Carrotta na listach przebojów, chociaż jego albumy komediowe, wydawane w latach 70. i 80-tych, zanim wideo stało się dominującym medium komiksów, również sprzedawały się dobrze.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Funky Moped/Magic RoundaboutJasper Carrott 08.19755[15]-DJM DJS 388[written by Chris Rhomann][produced by Jeff Lynne]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Rabbitts On and On and On...Jasper Carrott 10.197510[7]-DJM DJLPS 462[produced by Jasper Carrott]
Carrott In NottsJasper Carrott 11.197656[1]-DJM DJF 20482[produced by Jasper Carrott]
The best of Jasper Carrott Jasper Carrott 11.197838[13]-DJM DJF 20549[produced by John Starkey]
The Unrecorded Jasper CarrottJasper Carrott 10.197919[15]-DJM DJF 20560[produced by Jasper Carrott]
Beat The CarrottJasper Carrott 09.198113[16]-DJM DJF 20575[produced by Jasper Carrott]
The Best Of The Chat From Carrott's LibJasper Carrott 12.198280[3]-DJM DJF 20580[produced by John Starkey]
The Stun (Carrott Tells All)Jasper Carrott 11.198357[8]-DJM DJF 20582[produced by John Starkey]
Cosmic CarrottJasper Carrott 02.198766[3]-Portrait LAUGH 1[produced by John Starkey]

Junior Cartier

 Jon Carter (urodzony 24 lutego 1970r w Essex w Anglii) to angielski muzyk elektroniczny. Początkowo zyskał sławę w latach 90-tych jako DJ big beatowy.Jednak wraz z rozwojem jego kariery zarówno jego produkcje, jak i sety DJ-skie stały się znane z uwzględnienia różnych stylów muzycznych. Od 2004 roku zaczął ograniczać swoją działalność jako DJ-a ze względu na szumy uszne, ale jednocześnie rozpoczął drugą karierę jako biznesmen, współzakładając firmę prowadzącą sieć pubów z muzyką na żywo w całym Londynie. 

   Carter rozpoczął karierę muzyczną grając w zespołach, gdy był na Uniwersytecie w Southampton. Porzucił studia, wrócił do Londynu i zaczął uczyć się inżynierii studyjnej, kończąc pracę w studiu No U-Turn, które w tamtym czasie było zaangażowane w rodzącą się scenę jungle na początku lat 90-tych. W wolnym czasie Carter zaczął tworzyć własne utwory, które wpadły w ucho Marka Jonesa, założyciela wytwórni Wall of Sound. Carter ostatecznie podpisał kontrakt z Wall of Sound i wydał swoją pierwszą płytę „The Dollar” pod nazwą Artery.  

Mniej więcej w tym samym czasie Carter zaczął zyskiwać reputację jednego ze stałych DJ-ów w The Heavenly Social, niedzielnym klubie wieczornym w pubie Albany przy Great Portland Street w centrum Londynu. Wraz z innymi stałymi DJ-ami, takimi jak Chemical Brothers, Fatboy Slim i Richard Fearless z Death in Vegas, wieczór odegrał kluczową rolę w rozwoju formy elektronicznej muzyki tanecznej, która stała się znana jako big beat, z mieszanką rocka, hip hopu i breakbeatu, jak także dance.

 W 1995 roku Carter opuścił Wall of Sound i podpisał kontrakt z Heavenly Records, aby pod nazwą Monkey Mafia produkować muzykę taneczną inspirowaną dubem i dancehallem. Projekt rozwinął się w pełny zespół grający koncerty, a w 1998 roku ukazał się album Shoot the Boss. Do tego czasu był także poszukiwany do produkcji albumów z miksami i remiksowania piosenek tak różnorodnych zespołów jak U2, Manic Street Preachers i the Beach Boys.  

Pod koniec lat 90-tych zapewnił sobie rezydencje DJ-skie w kilku nocnych klubach w Wielkiej Brytanii i regularnie grał sety za granicą. W 1999 roku Carter wrócił do Wall of Sound i jej nowej spółki zależnej Nu Camp, aby wydać houseową płytę „Women Beat They Men” pod nowym pseudonimem Junior Cartier. W 2003 roku on i inny DJ Tim Sheridan założyli krótkotrwałą wytwórnię płytową Saville Row i wydali dla tej wytwórni kilka singli.  

Poważny atak szumu w uszach ograniczył jego działalność DJską i wstrzymał jego produkcje płytowe na kilka lat, ale w 2008 roku Carter powrócił, najpierw z kolejną jednorazową współpracą z Timem Sheridanem, a następnie z „The Rabbit” z Stretchem Silvesterem z Stretch & Vern, pierwszym singlem z planowanej serii współpracy z innymi DJ-ami pod nazwą Gentleman's Agreement. Nawiązał także współpracę z urodzonym w Liverpoolu i mieszkającym w Nowym Jorku DJ-em Alexem Blanco pod pseudonimem Roosevelt High.  

W 2009 roku został członkiem Rizla Invisible Players, stale zmieniającego się kolektywu muzyków i artystów. Oprócz Cartera w składzie na rok 2009 znaleźli się Jazzie B, Micachu, Gruff Rhys i David Shrigley i wystąpili w tym roku na wielu festiwalach w Wielkiej Brytanii, w tym RockNess, Lovebox, The Big Chill i Bestival.  

 Carter pierwszy raz wkroczył w biznes w 1998 roku, kiedy został współwłaścicielem pubu The Lock Tavern w Camden w Londynie. W 2004 roku był współzałożycielem 580 Limited, firmy będącej właścicielem kilku pubów z muzyką na żywo, początkowo w Wielkiej Brytanii, ale później wyłącznie w Londynie. Współpracując z firmą, Carter pomógł przygotować namiot The Lock Tavern Tent na festiwalu w Glastonbury w latach 2003–2010 oraz arenę Lock Tavern na festiwalu Field Day w 2010 r. Firma była również zaangażowana w festiwal Beacons, który odbywa się co roku w pobliżu Skiptona w North Yorkshire. W październiku 2014 roku cztery puby z sieci 580 Limited zostały sprzedane piwowarowi Young's

  Carter poślubił modelkę, która stała się DJ-ką i prezenterkę Sarę Cox w październiku 2001 roku. Ich córka Lola Anne urodziła się 13 czerwca 2004 r. W grudniu 2005 roku para ogłosiła rozwód, a rok później rozwiodła się. Od tego czasu ożenił się ponownie, z drugą żoną Niną. Carter ma także syna z poprzedniego związku.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Women Beat Their MenJunior Cartier11.199970[2]-Nucamp CAMPD 3X[written by J. Carter, K. Lockie, S. Arbright][produced by J. Cartier]

Ed Case

Edwin Makromallis, znany również jako Ed Case, to mieszkający w Londynie muzyk, producent, autor tekstów i DJ.  
 Talent muzyczny Edwina Makromallisa był widoczny już w młodym wieku. „Zasługi” i „wyróżnienia” osiągał do klasy V w grze na fortepianie. W wieku 15 lat wziął udział w stażu w studiu nagraniowym, gdzie poznał techniki produkcji dźwięku.  
 
 Ed Case rozpoczął karierę muzyczną na nielegalnej scenie rave pod koniec lat 80-tych.Potem nastąpił okres pracy w klubach hardcore i drum & bass Case jednak zasłynął na brytyjskiej scenie garażowej końca lat 90-tych. Prowadził program w pirackim radiu Freek FM. Wydał szereg undergroundowych hitów, w tym „Something in Your Eyes”  z udziałem Shelley Nelson, który zajął 38. miejsce na liście 40 najlepszych utworów w Wielkiej Brytanii.
 
 Ten utwór stanowił podwójny punkt zwrotny, ponieważ był to pierwszy raz, kiedy Case miał listę utworów, a wcześniej Case używał wyłącznie sampli wokalnych i był to pierwszy raz, kiedy pracował z wokalistą na żywo w swoim studiu Ed Case osiągnął większy poziom sławy głównego nurtu popu dzięki swojemu remiksowi „Clint Eastwood” Gorillaz. Wybrał ten utwór do zremiksowania, ponieważ oryginał był „całkiem powolny” i pomyślał, że jego najlepszy wkład mógłby zostać wniesiony w formie bardziej energetycznej wersji z udziałem MC Sweetie Irie.  
 
 Ed Case połączył się z Danem Genalem na początku 2013 roku, tworząc State Unknown Grali sety DJ-skie na całym świecie, grając „podziemne utwory z basem”.  
 Obecnie Makromallis zajmuje się produkcją muzyki do filmów, telewizji i reklam.

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Something In Your EyesEd Case10.200038[2]-Red Rose CDRROSE 003[written by Ed Case, Shelly Nelson][produced by Ed Case]
Who?Ed Case + Sweetie Irie09.200129[2]-Columbia 6718302[produced by Ed Case]
Good TimesEd Case07.200249[2]-Columbia 6727672[written by J. Edwards]

Select Records

W swojej bogatej historii przemysł nagraniowy wydał prawdziwych i innowacyjnych niezależnych właścicieli wytwórni. Mówi się, że Fred Munao, założyciel i dyrektor generalny Select Records od 1981 roku, jest jednym z najlepszych pionierów muzyki urban i popowej. W ciągu ostatnich dwudziestu lat Munao był odpowiedzialny za przebijanie się na szczyty list przebojów i podnoszenie poziomu gatunków, takich jak UTFO, Kid ’N Play, The Real Roxanne, Chubb Rock, Whistle i AMG. Wśród innych artystów z przeszłości znajdują się platynowy zespół The Jerky Boys, rewolucyjna grupa rapowa MO.O.P., diwa R&B Nerissa, charyzmatyczna dancehallowa tancerka Shawnie Ranks i alternatywny rockman Mike Peters, były wokalista i autor tekstów The Alarm.
 

Select oczekuje, że kolejne pokolenie artystów będzie kontynuować sukces, jaki odniosła wytwórnia. „Nasz sukces można przypisać naciskowi na rozwój artystów, co wyraźnie znalazło odzwierciedlenie w ekspansywnych karierach takich zespołów jak UTFO, Kid ’N Play i Chubb Rock” – wyjaśnia urodzony i wychowany w Brooklynie w Nowym Jorku Munao. „Dla nas, oprócz hitowych singli i albumów, kluczową kwestią jest także długowieczność. Przygotowując artystę do wydania, zawsze myślimy o jego wytrzymałości. Dlatego stale pracujemy i zachęcamy naszych artystów do doskonalenia swoich umiejętności pisania, nagrywania i występów. Niektórzy nawet rozwijają silne zdolności do produkcji studyjnej. Wszystko to, jak dalej informuje, „składa się na wyróżniających się, niezależnych artystów, których prawdziwy talent i masowy urok mogą być nieograniczone”. 

 Dni Munao przed Select Records były pełne wspomnień i doświadczeń, które pomogły ukształtować jego obecny sukces. Jego ojciec był muzykiem, którego zespół stał się ulubieńcem lokalnych fanów w rodzinnej dzielnicy Brooklynu. „Mój tata zachęcał mnie do gry na instrumencie, ale nie mogłem się tym zająć, chociaż kochałem muzykę jako taką” - wspomina Munao. „Jednak zafascynowała mnie końcówka nagrania. Pamiętam, że nawet wtedy zastanawiałem się, dlaczego niektóre płyty były hitami, a inne nie. Musiałem też o tym głośno mówić, bo pewnego dnia przyjaciel mojego ojca, producent muzyczny, powiedział, że powinienem zająć się tym biznesem”. Chociaż nie odpowiedział od razu, jakieś lato później Munao zaczął pracować w firmie produkcyjnej przyjaciela swojego taty. Został jej (niepłatnym) dyrektorem generalnym. Jednak zamiast wynagrodzenia bezcenna wiedza i doświadczenie, które zdobył podczas swojej kadencji w tym przedsiębiorstwie, a później podczas pracy w wydawnictwach muzycznych, nadały ton i plan jego kolejnej kluczowej kariery zawodowej -zarządzania artystą. 

 Pod koniec lat 70-tych Munao z sukcesem zarządzał dwoma zespołami rockowymi. Najgorętszą była bostońska grupa Atlantics, którą wyprowadził z całkowitego zapomnienia na trasy koncertowe z takimi legendami rocka jak Roxy Music, Cheap Trick i Boston. Pomimo popularności grupy w erze „New Wave Rock”, niezadowolenie Freda z powodu braku uwagi wytwórni na Atlantics zasiało nasiona dla niego do założenia własnej, niezależnej wytwórni. „Miałem wrażenie, że poradzę sobie równie źle, jak na głównych kierunkach” - poradził. „Tak, marketing, promocja i dystrybucja wydają się dość skomplikowane i trudne do wykonania samodzielnie, ale nigdy nie myślałem, że nie mogę tego zrobić. Wiedziałem, że ważny jest także dobry moment i że każdej wytwórni, dużej czy innej, trudno jest nagrać zbyt wiele zespołów. 

Od początku skupiałem się na jakości artysty i muzyki, a nie na liczbie zespołów, które mogłem mieć w swoim składzie.” W 1981 roku w mieszkaniu w Nowym Jorku narodziła się Select Records. Firma Select, będąca dziełem Munao i Josepha Fleury’ego, od tego czasu stała się siłą w światowym przemyśle muzycznym. Poszukując idealnej niszy, która sprawiłaby, że Select byłby tym, czym jest dzisiaj, wytwórnia zaczynała od wszystkiego po trochu. Wraz z pierwszymi kontraktami tak różnorodnych zespołów, jak The Swinging Madisons (rock), B.J. Johann (country/pop), Gary Private i Earle Mankey (pop), Select zrobiło się głośno. 

Około rok później Fred Munao „wyszedł na ulice” i odkrył, o co chodzi w muzyce rap. Mając na uwadze nowy kierunek, w którym skupia się rap, podpisano kontrakt z UTFO. UTFO, uważany za jednego z przodków rapu, wytyczył ścieżkę, którą podążało wielu innych. Odważna mieszanka rapu z heavy metalowymi brzmieniami Anthraxu, grupa ta trzymała się maksymy Select, jaką jest oryginalność i przystępność. Praktykując wczesne metody oryginalnej funkcji A&R, firma Select wyciągnęła rękę i szybko opracowała listę na tyle imponującą, że przyciągnęła uwagę zarówno profesjonalistów z branży publicznej, jak i branżowej. Wkrótce potem nastąpiła eksplozja w branży płyt rapowych, a Select był w centrum wydarzeń. Wybierz artystkę The Real Roxanne i podbij listy przebojów swoją odpowiedzią na hit UTFO „Roxanne, Roxanne”. Dzięki właściwym technikom marketingowym i odpowiedniemu wsparciu firma Select uczyniła Roxanne czymś więcej niż tylko modą. Stała się jedną z pierwszych gwiazd kobiecego rapu. 

 Select pielęgnował i rozwijał wiele zespołów, wynosząc je na najwyższy poziom doskonałości i rozgłosu. Jedną z wielu historii sukcesu Select jest grupa Whistle, grupa rapowa, która wypuściła przebojowy singiel „Just Buggin”. Whistle osiągnął bardzo pożądaną pozycję w Top Ten/Crossover. Whistle jest obecnie uznawana za wpływową grupę R&B i chwalona za swój talent harmonijny. Jednym z najbardziej znanych nazwisk w historii rapu jest Kid’N Play. Kid 'N Play przyniosło Select  wiele hitowych singli i złotych płyt. Te gwiazdy scen stały się także gwiazdami ekranu. Seria filmów „House Party” osiągnęła jeszcze większy sukces, co z pewnością zapewniło Kid’N Play tytuł najbardziej rozpoznawalnego duetu rapowego na świecie.  

Początkowo zaczynając od koncepcji produkcji wyłącznie EP, Select zaczął produkować hitowe albumy i single, a także EP-ki. W rzeczywistości firma Select rozwinęła się tak bardzo, że założyła Active Records dla swoich zespołów tanecznych i Mondo Music dla zespołów heavy metalowych.  

Chociaż Select pozostał w kontakcie ze swoim założycielskim założeniem różnorodności i oryginalności, nadal skupiał się na atrakcyjności rynkowej. Wybrany produkt znajdziesz w każdej większej sieci sklepów, a także w popularnych sklepach muzycznych . Wybrany produkt jest dystrybuowany za pośrednictwem ADA i jest dobrze akceptowany również w dużych miastach na całym świecie. Dzięki intensywnym wysiłkom Freda Munao i wyspecjalizowanego personelu, którego firma Select stworzyła na przestrzeni lat, firma Select urosła od koncepcji do rzeczywistości. Wyrobił sobie markę w   historii i będzie nadal wkraczać w nowe, ekscytujące obszary. Dopóki będą pojawiać się nowi i kreatywni artyści, Select będzie obecny, wpływając na bieg muzyki i trendy, które będą mogli podążać inni.

Single na listach przebojów

 

(Nothing Serious) Just Buggin'/Buggin' Much Hard	Whistle	02.1986	7.UK
Right Next to Me	Whistle	06.1989	 60.US
Always and Forever	Whistle	03.1990	 	35.US
Treat 'Em Right	Chubb Rock	01.1991	67.UK/95.US
Roxanne's On A Roll	Real Roxanne 	05.1989	80.UK
Roxanne, Roxanne  UTFO 03.1985 77.US
Ain't Gonna Hurt Nobody  Kid 'n Play 11.1991  51.US

Jeff Carson

 Jeff Carson (urodzony 16 grudnia 1963r w Tulsa w stanie Oklahoma, zm. 26 marca 2022r w Franklin w stanie Tennessee) był amerykańskim piosenkarzem country.
 

 Jeff Carson nauczył się grać na akordeonie i gitarze w wieku dwunastu lat. Po zajęciu drugiego miejsca w szkolnym konkursie talentów zapragnął zostać muzykiem. Zrezygnował z pierwotnego wyboru kariery zawodowej - funkcjonariusza policji (ale zawsze pozostawał związany z policją). Po ukończeniu szkoły wszedł na scenę zawodową w kolejnym konkursie talentów. Chociaż ponownie nie wygrał, jego występ zapewnił mu miejsce w zespole   w klubie w Rogers w stanie Arkansas. Grał tam jako basista przez cztery lata. Następnie przeniósł się do Branson w stanie Missouri, gdzie dołączył do różnych zespołów i zaczął pisać piosenki.  

W 1989 roku ożenił się i przeprowadził do Nashville. Znajomy żony znalazł mu miejsce jako basista w zespole Texana, który podpisał kontrakt z Hotelem Opryland. Po roku dostał pracę jako solista w tym samym hotelu. Oprócz występów próbował swoich sił w pisaniu piosenek. Podpisał kontrakt z lokalnym wydawcą muzycznym, gdzie nagrywał głównie dema. Przez kilka lat był jednym z najbardziej rozchwytywanych wokalistów demo w Nashville. W 1994 roku Jeff Carson podpisał kontrakt płytowy z niezależną wytwórnią Curb. Singiel Not On Your Love, pochodzący z jego debiutanckiego albumu z 1995 roku, osiągnął pierwsze miejsce na listach przebojów country, a następny utwór, The Car, osiągnął trzecie miejsce. 

Film został uznany przez Akademię Muzyki Country za „Wideo Roku”. Jednak tych początkowych sukcesów nie udało się powtórzyć. W ciągu następnych kilku lat rzadko schodził poza dno list przebojów. Był za to odpowiedzialny brak obecności jego piosenek w radiu country. Po długim, nieudanym okresie w 2001 roku skompilował wystarczającą liczbę samodzielnie napisanych piosenek, aby nakłonić producenta płyt do wyprodukowania nowego albumu. Dzięki Real Life mógł kontynuować swoje dawne sukcesy. Jeff Carson działał także poza sceną muzyczną. W 2001 roku został rzecznikiem Krajowego Stowarzyszenia Poległych Funkcjonariuszy, organizacji non-profit wspierającej rodziny zamordowanych policjantów.  

Jeff Carson zmarł na atak serca w marcu 2022 roku w wieku 58 lat.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Not on Your Love/Betty's Takin' JudoJeff Carson09.1995-97[2]MCG/Curb 76 954[written by Tony Martin,Troy Martin,Reese Wilson][produced by Chuck Howard][1[1][16].Country Chart]
The Car/Holdin' Onto Somethin'Jeff Carson12.1995-113[3]MCG/Curb 76 9970[written by C. Michael Spriggs,Gary Heyde][produced by Chuck Howard][3[16].Country Chart]
Holdin' Onto SomethingJeff Carson04.1996--MCG/Curb [written by Tom Shapiro,Thom McHugh][produced by Chuck Howard][6[13].Country Chart]
Butterfly Kisses/Here's the DealJeff Carson07.1997-A:103[9];B:101[3] Curb 73 023[A:written by Bob Carlisle,Randy Thomas][B:written by Bobby Taylor, Jody Harris][produced by Larry Day][A:66.Country Chart][B:64.Country Chart]
Real Life (I Never Was the Same AgainJeff Carson09.2001-103[12]Curb [written by Jim Janosky,Neil Thrasher][produced by Justin Niebank][14[23].Country Chart]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Jeff CarsonJeff Carson08.1995-152[7]MCG/Curb 77 744[produced by Chuck Howard]

Real Roxanne

The Real Roxanne (ur. Adelaida Martinez 15 lipca 1963r w Brooklynie w Nowym Jorku) to raperka hip-hopowa i emcee działająca od połowy do końca lat 80-tych. W latach 80-tych brała udział w Roxanne Wars (seria płyt odpowiedzi inspirowanych przebojem grupy rapowej UTFO „Roxanne, Roxanne”). Pisała wiersze i zaczęła rapować, gdy miała 17 lat. Była częścią grupy rapowej, która występowała na lokalnych koncertach. 
 
 Pierwotnie rolę Real Roxanne pełniła inna kobieta, Elease Jack, która w 1984 roku pod imieniem bohaterki nagrała pierwszy singiel „The Real Roxanne” z UTFO w Select Records. Utwór osiągnął 44. miejsce na liście Hot Black Singles magazynu Billboard, pozostając na tej liście przez 10 tygodni. Adelaida twierdzi, że została wprowadzona do UTFO w podobny sposób, jak historia Roxanne. Znała już członka Full Force, Paula Anthony'ego George'a. Według wywiadu, który przeprowadziła z rapindustry.com w 2008 roku: „Jak na ironię, krótko spotkałem Doca Ice’a i Kangola (Kida) w Albee Square Mall na Brooklynie i podobnie jak Roxanne nie zwracałem na nich uwagi, gdy próbowali dać sobie radę. Wszystko to miało miejsce, kiedy Paul Anthony i ja po prostu zostaliśmy przyjaciółmi. Full Force poszukiwało kogoś, kto zagrałby na stałe rolę Roxanne, mimo że nagrali już utwór z kimś wybranym z klubu, który, notabene, nie miał żadnego doświadczenia w rapie.  
 
Wykorzystali ją , aby przelicytować utwór Roxanne Shante. Wygląda na to, że kiedy próbowali stworzyć tę postać, mieli problemy z tą osobą i jej matką, tak mi powiedziano i wtedy Paul Anthony zapytał mnie, czy wziąłbym udział w przesłuchaniu do chłopaków, odpowiedziałam „tak” i zrobiłam. I od tego momentu poszłam dalej w ślady Real Roxanne”. W 1985 roku The Real Roxanne wydała singiel „Romeo” z Hitmanem Howie Tee. Piosenka zadebiutowała na 64. miejscu listy Hot Black Singles magazynu Billboard i utrzymywała się na tej liście przez 8 tygodni. W 1986 roku wydała singiel „Bang Zoom (Let's Go-Go)” (z Hitmanem Howie Tee), który zajął 11. miejsce na brytyjskiej liście przebojów singli i zajął 24. miejsce na liście Hot Black Singles magazynu Billboard, pozostając na tej liście przez 13 tygodni. Strona B singla „Howie’s Teed Off” osiągnęła szczyt na 24. miejscu listy przebojów Hot Black Singles magazynu Billboard, ale utrzymywała się na niej tylko przez 12 tygodni.  
 
W 1988 roku The Real Roxanne wydała swój debiutancki album, który zajął 30. miejsce na liście albumów R&B magazynu Billboard. Główny singiel, rapowa wersja piosenki Arethy Franklin z 1965 roku, „Respect”, osiągnął 71. miejsce na brytyjskiej liście przebojów singli i 55. na liście Hot Black Singles magazynu Billboard, pozostając na tej liście przez 11 tygodni. Kolejny singiel z albumu, „Roxanne’s On a Roll”, osiągnął 80. miejsce na brytyjskiej liście przebojów singli i 80. miejsce na liście Hot Black Singles magazynu Billboard, pozostając na tej liście przez 4 tygodnie. 
 
 W 1992 roku wydała swój drugi i ostatni jak dotąd album studyjny „Go Down (But Don’t Bite It)”, który nie odbił się na listach przebojów. Jedyny singiel z albumu „Ya Brother Does/Mama Can I Get Some” również nie znalazł się na listach przebojów. Potem wycofała się ze sceny muzycznej i pozornie zniknęła w zapomnieniu. Według wywiadu przeprowadzonego w 2008 roku dla rapindustry.com Roxanne pracowała w służbie zdrowia przez 14 lat jako starsza asystentka ds. opieki nad pacjentem i pracowała nad uzyskaniem dyplomu z pielęgniarstwa. W tym czasie nadal budowała swoją firmę rozrywkową i pracowała nad wydawnictwem. Obecnie nie wiadomo, czym się obecnie zajmuje.

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
The Real RoxanneReal Roxanne with UTFO02.1985--Select 1182 [US][written by Full Force, UTFO ][produced by Full Force][44[10].R&B Chart]
Romeo Part I & Part IIThe Real Roxanne With Hitman Howie Tee08.1985--Select 62 260 [US][written by Full Force][produced by Full Force][64[8].R&B Chart]
(Bang Zoom) Let's Go Go/Howie's Teed OffThe Real Roxanne With Hitman Howie Tee06.198611[9]-Cooltempo COOL 124[written by Full Force, The Real Roxanne, Howie Tee][produced by Full Force, Fred Munao][24[13].R&B Chart]
Respect/Her Bad SelfReal Roxanne11.198871[2]-Cooltempo COOL 176[written by Elliote Ness, Speedy Dee, A.J. Martinez, Howie Tee, Otis Redding][produced by Howie Tee][55[11].R&B Chart]
Roxanne's On A RollReal Roxanne 05.198980[3]-Select 62 334 [US][written by A. J. Martinez, Shorty Fresh][produced by Jam Master Jay, L. A. Posse][80[4].R&B Chart]

środa, 27 grudnia 2023

Kit Carson

 

Kit Carson była amerykańską piosenkarką żyjącą w epoce muzyki lat 40. i 50-tych; niewiele wiadomo o jej życiu. Urodziła się jako Liza Morrow gdzieś w latach 1910 lub 1920. Kiedyś śpiewała pod swoim imieniem z zespołem George'a Paxtona, a także z Bennym Goodmanem w połowie lat czterdziestych.
 
W połowie lat pięćdziesiątych Morrow zmieniła nazwisko na Kit Carson (na cześć XIX-wiecznego pogranicznika). Jedną z płyt Carson  wydaną w wytwórni King była „Washing Machine Blues”, który nie odniósł sukcesu. To jednak utorowało jej drogę do kontraktu z Capitol Records, gdzie w końcu nagrała hit „Band of Gold” (nie mylić z soulowym hitem Fredy Payne o tym samym tytule). Niektóre źródła podają, że w 1955 roku zajął 17. miejsce na liście Hot 100; inni cytują numer 11 na tej samej liście przebojów z 1956 roku. Po swoim jedynym przeboju Carson szybko zniknęła z oczu opinii publicznej, dołączając do grona cudów jednego hitu i ulubieńców starej muzyki.
Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Band Of Gold/Cast Your Bread Upon The Waters Kit Carson11.1955-11[22]Capitol 3283[written by Bob Musel, Jack Taylor ]

Crazy Frog

Crazy Frog (z ang. Szalona Żaba) - animowana komputerowo postać, będąca bohaterem krótkiego filmu, dzwonka do telefonu komórkowego, gry komputerowej i teledysku.
Crazy Frog jest postacią antropomorficzną, przy rysowaniu nie została zachowana budowa płazów: stoi na dwóch nogach, w pozycji wyprostowanej, ma zęby i narządy płciowe. Skóra postaci jest niebieska, a na głowie ma kask motocyklisty. Crazy Frog jedzie na wyimaginowanym motocyklu i imituje jego dżwięki.

 

W 2003r grafik Erik Wernquist stworzył animowany obraz żaby (głosu postaci użyczył Daniel Malmedahl). Krótki film został zatytułowany The Annoying Thing (ang. denerwująca rzecz).
W 2004r firma Jamster wykorzystała głos Malmedahla jako dzwonek do telefonów komórkowych. Następnie powstała piosenka Axel F, wykorzystująca motyw dżwiękowy z filmu Gliniarz z Beverly Hills. W teledysku do tej piosenki występuje Crazy Frog. Utwór zdobył ogromną popularność na całym świecie.
W lipcu 2005r powstała płyta Crazy Frog, na której - obok Axel F - można usłyszeć inne "żabie" covery. 

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Axel F.Crazy Frog06.20051[4][40]50[7]Gusto GUS 17[platinum-UK][gold-US][written by Harold Faltermeyer][produced by Bass Bumpers]
PopcornCrazy Frog09.200512[12]-Gusto GUS 17[written by Gershon Kingsley][produced by Erik Wernquist]
Jingle bells/U can' t touch thisCrazy Frog12.20055[7]-Gusto GUS 27[written by Henning Reith, Reinhard Raith, Wolfgang Boss][produced by Bass Bumpers]
We Are the Champions (Ding a Dang Dong)Crazy Frog06.200611[8]-Gusto [written by Frederick Mercury][produced by Henning Reith , Reinhard Raith ]
Last ChristmasCrazy Frog12.200616[4]-Tug CDSNOG17[written by George Michael][produced by Henning Reith, Reinhard Raith ]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Crazy Frog Presents Crazy HitsCrazy Frog08.20055[12]19[12]Universal 5360[gold-UK][Producers: Adam Marano , Reinhard Raith ]
Crazy Frog Presents More Crazy HitsCrazy Frog06.200664[5]40[4]Gusto GUSCD04 [UK][Producers: Andreas Litterscheid , Reinhard Rait]
Crazy Hits-Crazy Christmas EditionCrazy Frog12.200575[2]-Gusto GUSCD 03Y [UK]-