sobota, 23 kwietnia 2016

Nashville Teens

Zespół założony w 1962 r. w Weybridge w hrabstwie Surrey, Anglia, w składzie: Arthur "Art" Sharp (ur. 26.05.1941 r. w Woking w hrabstwie Surrey, Anglia; śpiew), Ray Phillips (właśc. Ramon John Phillips, ur. 16.01.1944 r. w Tiger Bay koło Cardiff, Walia; śpiew), Michael Dunford (gitara), John Hawken (ur. 9.05.1940 r. w Bournemouth w hrabstwie Dorset, Anglia; fortepian), Pete Shannon (właśc. Peter Shannon Harris, ur. 23.08.1941 r. w Antrim, Północna Irlandia; bas) oraz Roger Groom (perkusja).
 W 1963 r. odeszli Dunford i Groom, a do zespołu przyłączyli się John Alien (właśc. John Samuel Alien, ur. 23.04.1945 r. w St. Albans w hrabstwie Hertfordshire, Anglia; gitara), Barrie Jenkins (ur. 22.12.1944 r. w Leicester, Anglia; perkusja) i trzeci wokalista Terry Crow, zatrudniony jedynie na okres występów zespołu w Hamburgu.
Wczesną działalność grupy ilustruje album Jerry Lee Lewis: Live At The Star Club, na którym septet towarzyszył sławnemu weteranowi rock'n' rolla. W 1964 r., już bez Crowa, Nashville Teens nagrali pod kierunkiem producenta, Mickiego Mosta, beatową wersję "Tobacco Road", która zasłużenie dotarła do szóstego miejsca brytyjskiej Top 20. Popularnością cieszył się też kolejny, utrzymany w podobnym brzmieniu singel "Google Eye" (miejsce dziesiąte), jednak rozstanie zespołu z Mostem zakończyło krótkotrwały okres sukcesów.
Nagrane za radą kolejnych menedżerów grupy: Andrew Oldhama i Shela Talmy'ego single "This Little Bird" (temat znany bardziej z wersji Marianny Faithful ) i "The Hard Way" cieszyły się uznaniem, jednak ceną była rezygnacja Nashville Teens z rhythm'n'bluesowych aspiracji. W 1966 r. Groom powrócił do grupy w miejsce zwerbowanego do Animals Jenkinsa, lecz zespół, pomimo znakomitych wersji "The Biggest Night Of Her Live" Randy'ego Newmana i "All Along The Watchtower" Boba Dylana, nie był w stanie odzyskać dawnej pozycji.
Odejście kolejnych członków (John Hawken odnosił później sukcesy z grupą Renaissance) spowodowało, że z oryginalnego składu grupy pozostał jedynie Phillips. Nie zrażony tym wokalista występuje na czele coraz to nowych Nashville Teens jeszcze i dziś, sporadycznie towarzysząc formacji The British Invasion All-Stars, złożonej z byłych muzyków The Downliners Sect, Creation i The Pretty Things. (Zespół Nashville Teens towarzyszył też jako sekcja instrumentalna żeńskiemu wokalnemu triu The Shangri Las w jego największym przeboju "Leader Of The Pack" z 1965 r.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK/US] 		Komentarz
Tobacco Road (version 1)/I Like It Like ThatNashville Teens07.19646[13]14[11]Decca F 11 930/London 9689[oryginalnie nagrana przez Johna D.Loudermilka][written by John D. Loudermilk][produced by Mickie Most]
Google Eye (version 1)/T.N.TNashville Teens10.196410[10]117[3]Decca F 12 000/London 9712[oryginalnie nagrana przez Johna D.Loudermilka][written by John D. Loudermilk][produced by Mickie Most]
Find My Way Back Home/Devil-In-LawNashville Teens03.196534[6]98[2]Decca F 12 089/London 9736[written by Lambert/Pegues]
The Little Bird /Whatcha Gonna DoNashville Teens05.196538[4]123[3]Decca F 12 143/MGM K 13 357[oryginalnie nagrana przez Johna D.Loudermilka][written by John D. Loudermilk][produced by Andrew Loog Oldham]
I Know How It Feels To Be Loved/Soon ForgottenNashville Teens10.1965--Decca F 12 255/MGM 13 406[written by Barberis, Joyce][produced by Mark Wildey For C.R.C.]
The Hard Way/Upside DownNashville Teens01.196645[3]-Decca F 12 316/-[written by Ashford, Simpson, Armstead][produced by Mike Leander]
Revived 45 Time/Forbidden FruitNashville Teens08.1966--Decca F 12 458/-[written by Sharp]
That’s My Woman/WordsNashville Teens01.1967--Decca F 12 542/MGM K 13 678[written by Little][produced by Shel Talmy]
I’m Coming Home/SearchingNashville Teens03.1967--Decca F 12 580/-[written by Keene, Shaw][produced by Shel Talmy]
The Biggest Night Of Her Life/Last MinuteNashville Teens09.1967--Decca F 12 657/-[written by Newman][produced by Vic Smith]
All Along The Watchtower/Sun DogNashville Teens03.1968--Decca F 12 754/-[written by Bob Dylan][produced by Vic Smith]
The Lament of the Cherokee Reservation Indian (version 1)/Looking For You Nashville Teens03.1969--Major Minor MM 599/-[written by J. D. Loudermilk][produced by Tommy Scott]
Ella James/Tennessee Woman Nashville Teens11.1971--Parlophone R 5925/United Artists 50 880[written by Roy Wood][produced by Mark Wildey]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , , , ,

G.W. McLennan

 G.W. McLennan (właśc. Grant W. McLennan; ur.12.02.1958r, Rock Hampton, Queensland, Australia) - voc, g, b, perc: kompozytor, autor tekstów. Od 1977r do 1989r kierował wraz z Robertem Forsterem słynną australijską grupą The Go-Betweens.
Był twórcą wielu jej piosenek. W 1990r nagrał w duecie ze Steve'em Kiłbeyem z The Church dla wytwórni Arista płytę Jack Frost, sygnowaną: Jack Frost.
Wkrótce potem podpisał kontrakt z londyńską firmą Beggars Banquet jako solista i dla niej zrealizował albumy Watershed i Fireboy. Pierwszy powstał jesienią 1990 w studiach Paradise i The Chinese Laundry w Sydney, drugi dwa lata później w Paradise oraz Platinum Studios w Melbourne. Producentem obu był Dave Dobbyn, który wziął też udział w nagraniach jako gitarzysta i pianista. W sesjach uczestniczyli ponadto tacy muzycy, jak Pedro Bull - k, Ian Bellon - b i Michael Barclay-dr.
 McLennan przedstawił ballady zbliżone do piosenek, jakie tworzył dla The Go-Betweens - pełne melodycznego wdzięku, nieco melancholijne, opracowane z inwencją kolorystyczną, wykonane z lekkością
np. When Word Gets Around, Haunted House ,Easy Come Easy Go. Sally's Revolution,Broadway Bride,Lighting Fires,One Milliom Miles From Here,The Day My Eyes Come Back,When I Close My Eyes.

Niektore jego kompozycje ujawniały folkową inspirację np.Stones For You,Black Mule,Things WillChange,Signs Of Life,Riddle On The Rain.
Ambitne, literackie teksty zwracały uwagę przewrotnym, a niekiedy dość makabrycznym poczuciem humoru, np. Black Mule - rzecz o nieuchronności wyroków losu, opowieść o wędrowcu ocalonym przed śmiercią z ręki oprychów przez zakonnicę, wkrótce potem zabitym w zamachu terrorystycznym w Bejrucie.

Tytuł WykonawcaData wydania Aus N.Zel Wytwórnia
[Aus] 		Komentarz
WatershedG.W. McLennan06.199185[1]-White Label L 30 547[produced by Dave Dobbyn]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,

Tracy Nelson

Ur. 27.12.1944 we French Camp w stanie Kalifornia (USA). Wokalistka, kompozytorka. Zaczęła śpiewać
folk i bluesa podczas studiów w Madison w Winconsin. Tam po raz pierwszy dowiedziała się o muzyce r & b z radia WLAC w Nashville . Będąc nastolatką, Nelson śpiewała muzykę folk w kawiarniach z grupą o nazwie The Fuller's Wood Singers i była wokalistką w zespole o nazwie The Fabulous  Imitations.Fascynowały ją Bessie Smith i „Ma" Rainey.
W 1964 nagrała swój pierwszy folkowo-bluesowy album Deep Are The Roots w wytwórni Prestige, którego producentem był Sam Charters.Zagrał na nim harmonijkarz Charlie Musselwhite razem ze swoim zespołem.
W 1966 wyjechała do Los Angeles, a potem San Francisco, gdzie w 1968 dołączyła do grupy Mother Earth.Obok Marka Naftalina i Mike'a Bloomfielda, występowała i nagrywała z nią do 1973r. Po przeniesieniu się do Nashville, od albumu Presents Tracy Nelson, stała się wokalistką country rocka, a jej następne solowe albumy zawierały różną stylistycznie muzykę.
W 1993 powróciła do bluesa wydanymi przez wytwórnię Rounder albumami In The Here And Now i I Feel So Good. Album Nove On powstał z udziałem Mike'a Hendersona i Ala Koopera. Od lat należy do najbardziej znanych wykonawców różnych nurtów amerykańskiej muzyki popularnej, rocka, country,
bluesa, boogie i soul.
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Tracy NelsonTracy Nelson10.1974-145[5]Atlantic 7310-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , , ,

Tasavallan Presidentti

Tasavallan Presidentti – nazwę tego fińskiego zespołu, utworzonego na początku 1969 roku, tłumaczy się jako Prezydent Republiki. Początkowo jego skład tworzyli: Juhani Aaltonen (saksofon, flet), Jukka Tolonen (gitara), Mans Groundstroem (bass), Frank Robson (wokal), Vesa Aaltonen (perkusja).
 Jeszcze w 1969 udało się zespołowi wydać debiutancką płytę – ‘Tasavallan Presidentti’. Materiał muzyczny zgromadzony na albumach formacji to w dużej mierze melodyjne kompozycje, częstokroć wzbogacone o partie wokalne. Silnym atutem grupy była porywająca gra na gitarze Tolonena (w chwili debiutu miał zaledwie siedemnaście lat), oraz partie solowe w których dochodziło do starć między gitarą a saksofonem.
 Późniejsze albumy zespołu zawierają więcej awangardowych elementów, zbliżając się brzmieniowo do niektórych grup z kręgu Canterbury. Muzyka Tasavallan Presidentti często też bywa porównywana do osiągnięć zespołu Traffic. W sierpniu 1974 roku, po nagraniu czterech albumów i odbyciu ostatniego tournee po Szwecji, Tasavallan Presidentti zawiesili działalność. W ostatnich latach zespół postanowił jednak przypomnieć o sobie. Pierwszym przejawem reunion grupy okazało się wydanie na płycie zapisu koncertów z Helsinek z 2000 i 2001 roku – ‘Still Struggling For Freedom’.
Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[Fin] 		Komentarz
Time Alone With You / Obsolete MachineTasavallan Presidentti11.1969-- Love LRS 1026 -
Solitary / Deep ThinkerTasavallan Presidentti06.1970-- Love LRS 1045 -
Sisältäni portin löysin / Selvä näkijäTasavallan Presidentti11.1972-- Love LRS 2001 -
Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[Fin] 		Komentarz
Tasavallan PresidenttiTasavallan Presidentti12.1969-- Love LRLP 7S[produced by Otto Donner]
Magneettimiehen kuolemaPekka Streng & Tasavallan Presidentti 12.1970-- Love LRLP 28[produced by Måns Groundstroem]
Tasavallan PresidenttiTasavallan Presidentti.1971-- Columbia (EMI) 4E-062-34264 [Szwe][produced by Bob Azzam]
LambertlandTasavallan Presidentti04.1972-- Love LRLP 60[produced by Sam Charters]
Milky Way MosesTasavallan Presidentti04.1974-- Love LRLP 102[produced by Peter Eden]
Still Struggling for FreedomTasavallan Presidentti.2001--TAVA-002[produced by Deniz Betretdin]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,

Tommy Steele

Jako nastolatek sprzedawał ryby na targowisku. W wieku 15 lat zapragnął kariery piosenkarskiej. W tym czasie umiał już śpiewać i grać na gitarze. W 1956 roku stanął po raz pierwszy przed mikrofonem w pewnej kafejce ( "2 I's") w Soho w Londynie. Nikogo wtedy swoimi występem nie zachwycił, ale ponieważ śpiewał tam często, to pewnego dnia spotkał "człowieka interesu" - Larry'ego Parnesa. Facet znał całą brać dziennikarską, gdyż bywał często w redakcjach i był ogólnie znany w tym czasie w Londynie. I te znajomości pozwoliły mu na stworzenie z nieznanego nikomu chłopaka gwiazdy.
We wrześniu 1956 roku jedno z nagrań Tommy'ego ujrzało światło dzienne - była to piosenka Rock With A Caveman. Płytę wydała wytwórnia Decca i znalazła się ona w ciągu miesiąca w czołówce brytyjskich bestsellerów. W listopadzie tegoż roku piosenkarz odbył pierwsze swoje turnee koncertowe. Było ono historyczne z tego względu, iż zapoczątkowało w Wielkiej Brytanii erę rocka elektrycznego. Na koncertach musiał być ktoś ze straży pożarnej (opłacany z honorarium artysty), stały również na widowni gaśnice. Dla muzycznej UK 11 I 1956 stał się datą historyczną: tego tygodnia szczyt listy przebojów osiągnął pierwszy angielski piosenkarz rock'n'rollowy. Fakt ten zmobilizował Steele'a do nakręcenia w 1957 filmu o swym życiu "The Tommy Steele Story" w reżyserii Gerarda Bryanta.
Wspólnie z dwoma kumplami Lionelem Bartem i Mikem Prattem skomponował 22 utwory, z których część stała się przebojami. Zbiór swoich piosenek nazwali Handful Of Songs i sprzedali go wydawnictwu za 25 funtów. Tommy śpiewał nie tylko swoje produkcje, sięgał też do przebojów Presleya, szczególnie cieszył się powodzeniem Heartbreak Hotel.
Artysta starał się naśladować zachowanie amerykańskich piosenkarzy - szczególnie na estradzie - był agresywny i prowokacyjny. Jednak w jego wykonaniu były to zabiegi nieudolne. Po prostu nie wyglądał jak "rasowy" rockmen - blond wlosy i starannie ułożona fryzura. Podobał się za to "dorosłej" publiczności. W 1959 pożegnał się z rock'n'rollem na zawsze. I tak po znaczących sukcesach w rock and rollu, Tommy spróbował swoich sił w teatrze muzycznym. Szybko zdobył tu też popularność, śpiewał słodkie ballady, recytował, bawił i rozśmieszał publiczność na scenach londyńskiego West Endu. Brał też lekcje tańca i sztuki aktorskiej. Największe sukcesy odniósł w komediach muzycznych - "Half A Sixpence" grana była w Anglii przez wiele lat a nawet trafiła na Broadway w 1965 r. Sztuka doczekała się również wersji filmowej a płyta z muzyką z filmu stała się bestsellerem.
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Rock with the Caveman / Rock Around the TownTommy Steele10.195613[5]-Decca F 10 795[written by Lionel Bart/Michael Pratt/Tommy Steele]
Doomsday Rock/ Elevator RockTommy Steele10.1956-->Decca F 10 808[written by Lionel Bart/Michael Pratt/Tommy Steele]
Singing The Blues/ Rebel RockTommy Steele12.19561[1][15]-Decca F 10 819[written by Melvin Endsley][produced by Hugh Mendl]
Knee Deep In The Blues/ Teenage PartyTommy Steele02.195715[9]-Decca F 10 849[written by Melvin Endsley]
Butterfingers/ Cannibal PotTommy Steele04.19578[18]-Decca F 10 877[written by Lionel Bart/Michael Pratt/Tommy Steele][produced by Hugh Mendl][piosenka z filmu "The Tommy Steele Story"]
Shiralee/ Grandad's RockTommy Steele08.195711[4]-Decca F 10 896[written by Tommy Steele][tytułowa piosenka z filmu]
Water Water/ A Handful Of SongsTommy Steele08.19575[17]-Decca F 10 923[written by Lionel Bart/Michael Pratt/Tommy Steele]
Hey You! / Plant a KissTommy Steele11.195728[1]-Decca F 10 941[written by Lionel Bart/Tommy Steele]
Nairobi / Neon SignTommy Steele03.19583[11]-Decca F 10 991[written by Bob Merrill][oryginalnie nagrana przez Boba Merrilla]
Happy Guitar / PrincessTommy Steele04.195820[5]-Decca F 10 976[written by Jimmy Bennett/Lionel Bart/Michael Pratt][piosenka z filmu "The Duke Wore Jeans"]
The Only Man in the Island / I Puts the Lightie OnTommy Steele and The Steelmen07.195816[8]-Decca F 11 041[written by Bob Hilliard/Dave Mann]
Come on Let's Go / Put a Ring on Her FingerTommy Steele11.195810[13]-Decca F 11 072[written by Ritchie Valens][produced by Hugh Mendl][oryginalnie nagrana przez Richie Valensa]
Tallahassee Lassie / Give Give GiveTommy Steele08.195916[5]-Decca F 11 152[written by Bob Crewe/Frank Picariello/Frank Slay]
Give! Give! Give!Tommy Steele08.195928[2]-Decca F 11 152[written by R. Ketteringham/S. Arthur]
Little White Bull / Singing TimeTommy Steele12.19596[17]-Decca F 11 177[written by Jimmy Bennett/Lionel Bart/Michael Pratt][produced by Hugh Mendl][piosenka z filmu "Tommy The Toreador"]
What a Mouth / Kookaburra Tommy Steele06.19605[11]-Decca F 11 245[written by Harry Champion/R.P. Weston][produced by Harry Robinson]
Must Be Santa / Boys and GirlsTommy Steele12.196040[1]-Decca F 11 299[written by Bill Fredricks/Hal Moore]
Writing on the Wall / Drunken GuitarTommy Steele08.196130[5]-Decca F 11 372[written by George Eddy/Mark Barkan/Sandy Baron][oryginalnie nagrana przez Adama Wade'a]
EP's
Tommy the ToreadorTommy Steele03.19604[15]]-Decca DFE 6607-

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
The Tommy Steele Stage ShowTommy Steele04.19575[1]-Decca LF 1287-
The Tommy Steele Story [OST]Tommy Steele06.19571[3][21]-Decca LF 1288-
The Duke Wore JeansTommy Steele04.19581[3][12]-Decca LF 1308-
The Very Best Of Tommy Steele10.200922[5]-UMTV 5321840-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , , , , , ,

piątek, 22 kwietnia 2016

Anticappella


Anticappella była włosko-holenderską  grupą eurodance założoną przez Gianfranco Bortolotti na początku lat 90-tych i rozwiązana w 1998 roku .

Anticappella była bardzo tajemniczą grupą dance    produkowaną przez Media Records . Zaczęli od głównie instrumentalnych utworów np. 2 Square Root 231. Potem przyszedł Everyday , Deep  i I Wanna Love You (z udziałem L. Carpella, A. Pasinelli, B. Guerrini i oczywiście G. Bortolotti ).

Ich najbardziej udanym kawałkiem  jest bez wątpienia Move Your Body (z M. Castrezzati, A. Pasinelli, C. Maifrini, GFB, D. Leoni, G. Elmzoom, R. Overmann). Wydany w 1994 roku, jest niesamowitym utworem eurodance z udziałem rapera MC Fixx. Wokalistką była  Beverley Skeete (która również śpiewała chórki dla Clock). To był wielki sukces w wielu krajach Europy, a także w Izraelu, gdzie osiągnął pozycję # 24.

W 1998 Move Your Body został zremiksowany w innym stylu i pod inną nazwą! Stało się utworem house, wydanym pod szyldem   Boston DJ,jako Happy People , wyprodukowany przez Dimas & Martinez,producentów z grupy Nature. Został wydany album ,który zawierał  wszystkie single, plus kilka bardzo ciekawych utworów, w tym Movin to The Beat ,który zawierał sample   Pameli Fernandez z Kickin in the Beat.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
2√231Anticappella11.199124[4]-PML Continental PWL 205[written by Massimo Persona/Mauro Aventino][produced by Gianfranco Bortolotti]
EverydayAnticappella04.199245[2]-PML Continental PWL 220[written by Roberto Arduini/Massimo Persona/Lorenzo Carpella][produced by De Prei/Max Persona]
Move Your BodyAnticappella Feat. MC Fixx It06.199421[5]-Media MCSTD 1980[written by Massimo Castrezzati/Alessandro Pasinelli/Claudio Maifrini/Steven Zucchini/Gianfranco Bortolotti/Diego Leoni/Juan Elmzoon/Cyriel Overman][produced by Gianfranco Bortolotti]
Express Your FreedomAnticappella04.199531[5]-Media/MCA MCSTD 2048[written by Alessandro Pasinelli/Claudio Maifrini/Gianfranco Bortolotti/Mauro Picotto/Gianpaolo Viani/Diego Leoni][produced by Gianfranco Bortolotti]
2√231/Move Your BodyAnticappella05.199654[2]-Media MCSTD 40037[written by Massimo Persona/Mauro Aventino/Massimo Castrezzati/Alessandro Pasinelli/Claudio Maifrini/Steven Zucchini/Gianfranco Bortolotti/Diego Leoni/Juan Elmzoon/Cyriel Overman][produced by Gianfranco Bortolotti]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,

Aimable

Aimable Pluchard ,Aimable (ur.10.05.1922r w Trith-Saint-Léger we Francji -zm. 31.10.1997r w Villemoisson-sur-Orge ) był akordeonistą francuskim , który nagrał ponad 10.000 tytułów .
Aimable Pluchard urodził się w wiosce na północy Francji,   Trith-Saint-Léger, 10 maja 1922r. Jego ojciec Louis Pluchard, zachwycony muzycznym talentem syna zachęcił go , w wieku 7 lat do gry na trąbce. Ale jego usta, zbyt kruche, zmusiły go, aby zająć się saksofonem sopranowym . Wkrótce jego nauczyciel odkrywa jego wyjątkowy talent muzyczny.
Nauczyciel, zachęcił go do akordeonu wklejając znaczki w różnych kolorach na klawiszach. Po roku studiów, inny nauczyciel, Larchange, weźmie sprawy w swoje ręce. Metoda nauczania Larchange dawała wyniki, które miały być wkrótce odczuwalne.

W wieku 11 lat, w towarzystwie ojca , Aimable występuje w browarze.

W dniu jego 18. urodzin w dniu 10 maja 1940 roku Niemcy zaatakowały Belgię . Aimable uciekł do Paryża na rowerze, z walizką, swoim akordeonem i odwagą swoich 18 lat. Przybywając w stolicy,   dzielił pokój z dwoma studentami z Wyższej Szkoły Sztuki i Rzemiosła. Z optymizmem,   ponosił trudy   nieznanego. Aby przetrwać, gra na schodach Sacré-Cœur, Ma Cousine, Place du Tertre,Poulailler. Grał   najnowsze hity, a następnie został zatrudniony  na Grands Boulevards. Jego szef oferuje znaleźć drugiego muzyka, w tym przypadku grającego na banjo .Następnie przyszedł perkusista ,saksofonista: co stworzyło  orkiestrę .

W 1942 roku, a jego rosnąca popularność prowadzi do Floréal , gdzie spotyka wszystkich muzyków jazzowych . Tak więc spotyka gwiazdy jak Albert Nicholas , André Persiani , Django Reinhardt , etc. Improwizacje na tematy Louisa Armstronga , Duke Ellingtona ...prowadzą do nauki rytmów jazzowych, ale musette pozostaje bliska jego sercu.

Grał przez pięć lat w Indochinach , w Indiach ,  od Singapuru , do Hong Kongu , na Cejlonie  z orkiestrą muzyków azjatyckich,gdzie był jedynym białym.Pod koniec wojny, już w Francji , zdobył silną pozycję.

W 1949 roku ukończył Tour de France , zanim stał się wielkim podróżnikiem. Ameryka uwielbia go za jego wirtuozerię. Jego nieodparty entuzjazm i wszechstronność zanisła go do Egiptu  Iraku ,   Filipin  i Afryki . Bierze udział w Ed Sullivan Show .
We Francji odnosi niezliczone sukcesy z wieloma swoimi kompozycjami.
Jego nazwisko pojawia się złotymi zgłoskami na półkach największych francuskich akordeonistów. Vogue  ogłasza liczbę 8 milionów płyt jakie sprzedano. Otrzymuje w latach 1953 i 1956, konsekrację 'Académie Charles-Cros oraz Grand Prix du Disque.
Zmarł 31 Październik 1997w Villemoisson-sur-Orge w Essonne .

Single

Tytuł WykonawcaData wydania Francja Szwajcaria Wytwórnia
[Fra] 		Komentarz
Ah ! Si J'étais Resté CélibataireAimable11.196240[11]---
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Les Aiglons

Szwajcarska grupa założona w 1961r przez czworo muzyków:Léona Francioli, Antoine Ottino, Floriana Laurenta i Jeana Schmalza na obrzeżach Lozanny.W kwietniu 1962r Schmalz opuszcza zespół,a zastępuje go Christian Schlatter.Pod koniec roku kwartet powiększa się o Jean-Marca Blanca.
Lider grupy Léon Francioli,był synem architekta ,matka Laurenta Floriana była skrzypaczką,a obaj muzycy mieszkali w tym samym budynku na przedmieściach Lozanny,Chailly.Przez pierwsze pięć miesięcy ogrywają swój repertuar w kawiarni "Pont de Chailly",przygotowując się do pierwszego większego koncertu w Rock Suisse w Renens przewidziane na wrzesień 1962r.Wykonują tam kilka kawałków The Shadows wzbogaconych o kompozycje Francioliego.Pozostając pod wpływem amerykańskich grup rockowych i jazzowych wprowadzają do swojego brzmienia organy elektryczne na których gra Jean-Marc Blanc.
Pod koniec 1962r decydują się wyjechać do Paryża by konkurować z francuskimi zespołami.Henri Leproux papież rocka francuskiego, zachęca ich do występu w Golf Drouot, gdzie będą pierwszymi szwajcarskimi artystami wystepującymi w tej sali.Same występy nie były rewelacją ,ale wpadli tam w oko Barclay'owi,młodemu producentowi,który zaproponował im kontrakt płytowy.Wiosną nastepnego roku,Lean Ken,nagrywa ich materiał w Lozannie,w tym utwór Stalactite,i zabiera do Paryża.Eddie Barclay zainteresowany ich ofertą podpisuje z zespołem ostateczny kontrakt,na trzy lata.Co ciekawe jako,że wszyscy byli nieletni,za kierowcę służyła im matka Floriana.
W maju dostają studio Barclay Hoche na nagranie pierwszej płyty.Obok Stalactite nagrywają T'en vas pas,która to piosenka była prezentowana na Grand Prix Eurovision przez Emile Gardez i Géo Vournarda.Po nagraniu płyty dostają propozycję udziału w turnee sygnowanym jako Age Tendre organizowanym przez M. Camusa współpracownika słynnego Bruno Coquatrixa.Gwiazdą turnee była gwiazda francuskiego rock'n'rolla Gene Vincent.W 1964r nagrywają trzecią płytę.Paul Lederman,słynny impresario proponuje zespołowi akompaniowanie nowemu idolowi francuskiej sceny muzycznej Claude François.Oferta została odrzucona,gdyż sprzeciwiły się temu dwie rodziny członków zespołu.
W 1965r nadszedł czas na czwartą płytę nagraną pod kierownictwem Marco Vifiana.W Aiglons nie zostało więcej niż dwóch muzyków z wczesnego składu,a mianowicie Schlatter i Léon Francioli.Florian Laurent został po wypadku samochodowym zastapiony przez gitarzystę Michela Saugy ex członka Sorciers.Cookie Oreste zastąpił Jean-Marie Blanca,a Michel Klaux , Antoine Ottino.Płyta poniosła porażkę,a zmiany zachodzące w muzyce za sprawą merseybeatu doprowadzają do rozwiązania zespołu.Christian Schlatter, Cookie Oreste, i Michel Klaus reformują grupę włączając do składu wokalistkę i występując pod szyldem Sounds.
Jedynym z grupy ,który pozostał zawodowym muzykiem był Léon Francioli,pracując w Konserwatorium w Lozannie. 

Single


Tytuł WykonawcaData wydania Francja Szwajcaria Wytwórnia
[Fra] 		Komentarz
Stalactite / ChristineLes Aiglons05.196313[23]-Golf Drouot 61001
Panorama/Dans le ventLes Aiglons10.196356[12]-Barclay 71004[written by L. Francioli]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Agathe

Agathe [prawdziwe nazwisko Agathe Labernia] była wokalistką francuskiego zespołu Regrets w latach 80-tych. Mieli   wielki sukces z singlem "Je ne veux Pas rentrer chez moi seule" w 1983r.Wydała dwa single jako artystka solowa ( "Marie-moi" i "Bébé Bébé"). W 1988 roku stworzyła i była gospodarzem show dla Canal +, "Avance sur image". Jest także reżyserem filmowym,scenarzystką  krótkich filmów i telewizji, a obecnie dziennikarką i malarką.
W 1983r Agathe Labernia była studentką ASP w Montpellier. W tym  mieście słońca , postanawia   z kumplami Jacquesem Lyprendi , Gabrielem Le Corre i Frederikiem Schlesingerem założyć grupę "Regrets",w której była autorką piosenek.Ich pierwszy singiel Ne veux pas rentrer chez moi seule to smaczna mieszanka rocka i różnych syntetycznych dźwięków okazał się popularny w radiu i klubach nocnych.Z rozpędu przyszły nowe sukcesy w 1984 roku z "Tout le monde s’amuse".Agathe jest wszędzie: turnee,wystepy  telewizyjne, koncerty non stop     ...
Jedyny album z 1985r jest  dostępny na płytach CD:zawiera jej przeboje z 1986 i 1987 roku: "Marie moi" i "Bébé bébé", które były pięknym sukcesem przed  jej   pracą w telewizji. Została to projektantem-prezenterem kultowego programu telewizyjnego Canal +: "Avances sur Images". Oferuje on widzom wejście w świat nowych obrazów: piosenkarka zawsze poświęcała sie pasji dla sztuki graficznej. Od wczesnych lat 90., Agathe jest ściśle powiązana z wszystkimi działaniami związanymi bezpośrednio lub pośrednioz obrazami:reżyserka teledysków, Rom projektantka okładek CD. Multimedialna artystka ...

Single
Tytuł WykonawcaData wydania Francja Szwajcaria Wytwórnia
[Fra] 		Komentarz
Marie-moi/Que je me sens malAgathe07.198674[12]- Casablanka 6863 301
Bébé/Bouge ton cul Agathe05.198767[11]- Phonogram 888451-7
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,

czwartek, 21 kwietnia 2016

Kenny Young

Wokalista,gitarzysta,a znany głównie jako autor wielu popularnych piosenek pisanych m.inn. dla Herman's Hermits,Status Quo,Ronnie Dove i innych.
Jego najbardziej znane dzieło to utwór "Under the boardwalk" wylansowany przez grupę Drifters.Już jako dwuletnie dziecko uczył się gry na pianinie.Jego pierwszy singiel -This Must Be The Place,został wydany pod pseudonimem Yale Hunter.Wkrótce spotyka Artie Resnicka z którym wspólnie pisze piosenki.Podpisuje kontrakt z wytwórnią MGM.Jego pierwszym napisanym i wyprodukowanym hitem dla tej wytwórni była piosenka "Please Don't Kiss Me Again" w wykonaniu Charmettes.
Na początku lat 70-tych wydaje dwie solowe płyty-Clever dogs chase the sun [1972] i Last stage for Silverwood [1973].Po tym w 1974r zakłada ze swoim przyjacielem grupę Fox.Kiedy grupę opuszcza jej liderka i wokalista Noosha Fox,Young i Herbie Armstrong realizuja swój własny projekt-Yellow Dog.Po rozwiązaniu tego zespołu zajmuje się głównie komponowaniem,by w 1989r założyć fundację Earth Love Fund,poświeconej ochronie lasów tropikalnych. 

Piosenki na listach przebojów
Billboard Hot 100
[with Arthur Resnick]
Under The Boardwalk 	Bruce Willis 	 1987 	59 
Under The Boardwalk 	Drifters 	 1964 	4 
Under The Boardwalk 	Billy Joe Royal 	 1978 	82
Stop the wedding 	Etta James 	 1962 	34 
One Kiss For Old Times' Sake 	Ronnie Dove  1965 14
I've Got Sand In My ShoesDrifters 	 1964 	33 
A Little Bit Of Heaven	Ronnie Dove 	 1965 	16 
Please don't kiss me again Charmettes 	 1963 	100 


[solo]
Only You Can 	Fox 	 1975 	53 	
Just A Little Bit Better 	Hermans Hermits 	 1965 	7 
Ai no corrida	Quincy Jones 	 1981 	28 
Arizona	Mark Lindsay 	 1970 	10 
Don't Go Out into the Rain (You're Gonna Melt) 
Herman's Hermits 1967 	18 
 

UK Top 40
[with Alison Clarkson]
Doin' The Do 	Betty Boo 	19 May 1990 	7 	

[with Arthur Resnick]
Under The Boardwalk 	Bruce Willis 	30 May 1987 	2
 	
[solo]
Come Back And Shake Me 	Clodagh Rodgers 	29 Mar 1969 	3 	
Goodnight Midnight 	Clodagh Rodgers 	12 Jul 1969 	4 	
Just One More Night 	Yellow Dog 	28 Jan 1978 	8 	
Only You Can 	Fox 	15 Feb 1975 	3 	
S-S-S-Single Bed 	Fox 	10 Apr 1976 	4
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , , , , , ,

Arrows

Grupa założona w 1973 r. Jej międzynarodowy skład: Jake Hooker (ur. 3.05.1952 r. w Nowym Jorku, USA; gitara, saksofon), Alan Merrill (ur. 19.02.1951 r. w Nowym Jorku; bas, fortepian, harmonijka ustna) oraz Paul Varley (ur. 24.05.1952 r. w Preston w hrabstwie Lancashire, Anglia; perkusja, fortepian) odzwierciedlał preferencje słynnej w latach siedemdziesiątych spółki autorskiej Nicky Chinn i Mike Chapman, lansującej mieszankę glam rocka i "bubblegum".
 Za namową producentów Merrill przerwał solowe występy w Japonii, by wraz z Hookerem i Varleyem stworzyć Arrows. Singlowy debiut grupy, piosenka "A Touch Too Much", trafił w maju 1974 r. do pierwszej dziesiątki brytyjskich przebojów, ale nawet telewizyjny serial nie pomógł zespołowi w powtórzeniu sukcesu.
 Drugi singel, "My Last Night With You", musiał zadowolić się miejscem w trzeciej dziesiątce. Występy Arrows nawiązywały do rock'n'rollowej ekspresji ich poprzedników z lat 50., jednak młodzieżowa widownia wyczuwała w nich na milę starannie wyreżyserowaną blagę.
Kariera tria skończyła się definitywnie wraz ze zmierzchem fabryki przebojów kompozytorskiego tandemu. W 1982 r. temat "I Love Rock'N'Roll" autorstwa Hookera i Merrilla trafił na szczyt listy amerykańskiej w interpretacji grupy Joan Jett And The Blackhearts.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
A touch too much/We can make it togetherArrows05.19748[9]-Rak RAK 171[written by Michael Chapman/Nicky Chinn][produced by Mickie Most]
My last night with you/Mowin' next door to youArrows02.197525[7]-Rak RAK 189[written by R.Ferris][produced by Mickie Most]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,

Phife Dawg

Phife Dawg, właśc. Malik Taylor (ur. 20.04. 1970r, Nowy Jork, Nowy Jork, USA). Znany z działalności w ramach kultowej grupy - A Tribe Called Ouest raper, prezentujący na wskroś klasyczne, nawiązujące do tradycji hip-hopu podejście do muzyki.
Malik Taylor urodził się w 1970 r. w nowojorskim Queens, gdzie od najmłodszych lat starał się łączyć naukę z przygodą artystyczną. Często brat udział w przeglądach poetyckich. W 1988 r. wraz z -  Q-Tipem, Ali Shaheed Muhamaddem i Jarobim stworzył grupę A Tribe Called Ouest, która przez dziesięć lat zapisała wiele pięknych kart w historii muzyki hiphopowej.

Po rozwiązaniu w 1998 r. macierzystej formacji Phife Dawg. który przeprowadził się do Atlanty,  zdecydował się kontynuować karierę jako solowy muzyk. Efektem tego była ciepło przyjęta w rapowym podziemiu płyta „Ventilation: Da LP" z 2000 r. wydana w niemieckiej oficynie Groove Attack. Produkcją na albumie zajęli się m.in.     Hi-Tek,Jay Dee i   Pete Rock.Na krążku raper ukazał swoje alter ego- Mutty Ranks, zaprezentował też fascynacje zupełnie innym gatunkiem muzycznym - bluesem.

Po wydaniu „Ventilation: Da LP" Phife Dawg usunął się w cień. Pomaga młodym lokalnym twórcom, udziela się też społecznie. Pomimo kilkukrotnych zapewnień o reaktywacji A Tribe Called Ouest, okazało się niestety, że wciąż żywy jest konflikt twórczy między Phifem a Q-Tipem, który nie pozwala na współpracę.


Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Ventilation: Da LPPhife Dawg10.2000-175[4]Groove Attack 068[produced by Jay Dee, Pete Rock, Rick Rock, Hi-Tek]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , , , ,

Will Smith

Will Smith urodził się 25 września 1968 roku w Filadelfii. Wraz z trójką rodzeństwa wychowywał się w środowisku typowym dla amerykańskiej klasy średniej. Jego ojciec pracował przez siedem dni w tygodniu, prowadząc własną firmę chłodniczą, dzięki czemu w domu praktycznie nigdy nie brakowało pieniędzy. Kiedy Will Smith miał trzynaście lat, jego rodzice postanowili się rozwieść.


W tym samym czasie nastolatek uzyskał przydomek "Prince" ("Książę") ze względu na osobisty urok, który pozwalał mu bez szwanku wychodzić z kłopotów. Wtedy nie zdawał sobie jeszcze sprawy, z tego, jak wielkie znaczenie w jego późniejszym życiu będzie miała ta ksywka. Uczęszczając do miejscowego liceum dał się poznać jako osoba niezwykle zdolna - zazwyczaj osiągał bardzo dobre wyniki w nauce. Zaoferowano mu nawet studia na renomowanej uczelni w Massachusetts, ale Will odmówił, chcąc poświęcić się swojej prawdziwej pasji - muzyce.

Pierwsze kroki jako raper stawiał w wieku dwunastu lat. Był wówczas pod wielkim wpływem jednego z pionierów hip-hopu Grandmaster Flasha. Postanowił bardziej zainteresować się tym gatunkiem muzyki i stopniowo rozwijać swój własny styl. Cztery lata później na jednej z imprez poznał DJ-a mieszkającego w jego sąsiedztwie. Doszli do wniosku, że wiele ich ze sobą łączy i zdecydowali się stworzyć duet: DJ Jazzy Jeff and the Fresh Prince. Wkrótce dołączył do nich Clarence Holmes znany jako Ready Rock C, który zajął się beatboksem. Grupie bardzo szybko udało się wydać pierwsze nagrania, wśród których największym hitem okazał się utwór "Girls Ain't Nothin But Trouble". W 1989 roku zdobyli nagrodę Grammy za piosenkę "Parents Just Don't Understand". Trzy lata później powtórzyli ten sukces dzięki "Summertime". Grali wówczas m.in. z takimi legendami jak Run-D.M.C. czy Public Enemy.

W 1991 roku Smith uczestniczył w nagraniu piosenki "Voices That Care", która została napisana dla amerykańskich żołnierzy biorących udział w wojnie w Zatoce Perskiej. Oprócz niego w ten miniprojekt zaangażowali się m. in. Céline Dion, Mike Tyson, Michelle Pfeiffer czy Jean-Claude Van Damme. W międzyczasie Will trwonił majątek, wydając mnóstwo pieniędzy na dom, luksusowe samochody i biżuterię. Do tego doszły problemy z amerykańskim urzędem podatkowym, który oskarżył muzyka o niezapłacenie całkowitej kwoty podatku dochodowego. Oszacowano, że gwiazdor winny był państwu blisko trzy miliony dolarów, przez co zmuszono go do oddania części jego własności.
 Niemal z dnia na dzień stał się prawie bankrutem. Na szczęście dość szybko pojawiła się oferta NBC, dzięki której miał możliwość zagrania tytułowej roli w sitcomie "The Fresh Prince of Bel-Air" - znanym w Polsce jako "Bajer z Bel-Air". Serial okazał się strzałem w dziesiątkę. Will zawdzięczał mu dobrze płatną stałą pracę przez pierwszą połowę lat 90. a każda seria mogła liczyć na miliony wiernych widzów. Był też nominowany do nagrody Emmy i Złotych Globów.

W 1995 roku nastąpił prawdziwy przełom, jeśli chodzi o jego karierę filmową. Już wcześniej pragnął stać się największą gwiazdą kina na świecie, ale raczej nikt nie spodziewał się, że raper, który miał szczęście zagrać w serialu komediowym - na dodatek postać bardzo zbliżoną charakterem do niego samego - jest na tyle zdolny, aby zaproponowano mu udział w hollywoodzkiej superprodukcji. Tymczasem to właśnie jemu i Martinowi Lawrence'owi powierzono wcielenie się w bohaterów komedii sensacyjnej "Bad Boys", nad którą pieczę sprawował znany producent Jerry Bruckheimer. Reżyserią zajął się Michael Bay, późniejszy twórca "Armageddonu". Ostatecznie film zarobił blisko 150 milionów dolarów ze sprzedaży biletów na całym świecie a w 2003 roku doczekał się sequela.

Will stał się jednym z najbardziej pożądanych aktorów w Hollywood. Natychmiast zaproponowano mu rolę w "Dniu Niepodległości". W filmie Rolanda Emmericha zagrał pilota Korpusu Piechoty Morskiej walczącego z atakującymi Ziemię kosmitami. Następnie nadszedł czas na "Facetów w Czerni" i "Wroga publicznego". Równolegle Will postanowił kontynuować karierę muzyczną. W 1997 roku powrócił na scenę wypuszczając na rynek debiutancki solowy krążek "Big Willie Style". Album zawierał jego największe hity, takie jak - pochodzący z filmu o tym samym tytule - "Men in Black". Co prawda w Stanach Zjednoczonych nigdy nie był wydany jako singel - co uniemożliwiło mu staranie się o wysokie pozycje na liście Billboardu - jednak w wielu pozostałych krajach dotarł do pierwszych miejsc i stał się niekwestionowanym przebojem. Inny znany utwór z tej płyty to "Gettin' Jiggy wit It". Tym razem singel ukazał się w USA, dzięki czemu mógł przez trzy tygodnie okupować szczyt Billboardu. W 1999 roku Smith został wyróżniony nagrodą Grammy. Warto wspomnieć również piosenkę "Just the Two of Us" opowiadającą o miłości muzyka do jego synka, który wystąpił razem z nim w promującym nagranie teledysku.

Fani rapera nie musieli długo czekać na kolejną płytę. Longplay "Willennium" ukazał się pod koniec 1999 roku. Zawierał nieco dojrzalsze utwory, które jednak nie zrobiły furory na listach przebojów. Wyjątkiem był hit "Wild Wild West", nagrany specjalnie dla filmu "Bardzo Dziki Zachód", w którym Will zagrał główną rolę. Dotarł on do pierwszego miejsca na liście Billboardu a także do drugiego na brytyjskiej liście przebojów - pokonał go jedynie niezwykle popularny wówczas kawałek ATB "9pm (Till I Come)". Wysokie notowanie "Wild Wild West" i umiarkowany sukces kolejnego singla "Will 2K" nie spowodowały niestety wysokiej sprzedaży albumu. Rozszedł się on w liczbie dwóch milionów sztuk w USA i czterech milionów w skali całego świata - a więc trzy razy gorzej niż "Big Willie Style". Ostatnia płyta studyjna artysty, którą wydał poprzez Columbia Records ukazała się trzy lata później i była komercyjną klapą. Wszystko to spowodowało trzyletnią przerwę w nagrywaniu. Powrót nastąpił w 2005 roku. Na płycie "Lost and Found" znalazło się miejsce na współpracę Willa z Mary J. Blige, Snoop Doggiem i Ludacrisem. Wspomógł go również jego wieloletni przyjaciel DJ Jazzy Jeff.

Będąc jednym z najlepiej opłacanych aktorów w Hollywood postanowił niemal całkowicie zwrócić się w stronę kina. Poza udziałem w kasowych szlagierach takich jak "Jestem legendą" czy "Ja, robot" miał okazję wystąpić również w bardziej ambitnych dziełach. Otrzymał dwie nominacje do Oscara: w 2001 roku zagrał ikonę boksu Muhammada Ali, z kolei w 2006 wystąpił jako Christopher Gardner w obrazie "W pogoni za szczęściem". W obu przypadkach były to dramaty biograficzne, w których zachwycił krytyków swoim kunsztem aktorskim.

Will Smith ma trójkę dzieci: córkę i dwóch synów. W 1995 roku rozwiódł się z matką jednego z nich. Obecnie jest mężem aktorki Jady Pinkett Smith. Jest jednym z przyjaciół Toma Cruise'a, który zaprosił go do Włoch na swój ślub z Katie Holmes, a także przekonał do wsparcia finansowego jego Kościoła Scjentologicznego. Will przekonuje jednak, że sam jest chrześcijaninem. Potrafi płynnie mówić w języku hiszpańskim. Jest bardzo pogodnie nastawiony do świata - zawsze powtarza jak wiele zawdzięcza pozytywnemu nastrojowi, który stara się utrzymać nawet jeśli rzeczy nie idą po jego myśli. Żałuje odrzucenia roli Neo w filmie "Matrix" braci Wachowskich. Jednak dzięki grze w wielu superprodukcjach może pocieszać się tym, że tak czy inaczej należy do czołówki najbogatszych ludzi w Stanach i najbardziej rozchwytywanych aktorów Fabryki Snów.
Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Men in blackWill Smith featuring Coko06.19971[4][28]1[4][25]Columbia 664868 2 [UK][platinum-UK][written by Will Smith/Patrice Rushen/Fred Washington/Theresa McFadden][produced by Poke and Tone][sample z "Forget me nots"-Patrice Rushen][piosenka z filmu "Men in black"][9[17].R&B Chart]
Just cruisin'Will Smith12.199723[11]-Columbia 6653482 [UK][written by Will Smith, Nasir Jones, Kenneth Stover][produced by Poke and Tone][sample z "I' m back for more"-Al Johnson]
Gettin' jiggy wit it/Men in blackWill Smith02.19983[17]1[3][32]Columbia 78 804[gold-US][silver-UK][written by Samuel Barnes, Bernard Edwards, Joe Robinson, Nile Rodgers, Will Smith][produced by Poke and Tone,L.E.S.][sample z "He' s the greatest dance"-Sister Sledge;"Sang and dance"-Bar-Kays;"Love rap"-Spoonie Gee][6[20].R&B Chart]
Just the two of usWill Smith10.19982[17]20[11]Columbia 79 038[silver-UK][dedykowana jego synowi Tre][written by Will Smith, Grover Washington, Jr., Bill Withers, Ralph MacDonald, William Salter][produced by Sauce][17[16].R&B Chart]
MiamiWill Smith12.19983[23]17[21]Columbia 666678 2 [UK][gold-UK][written by Will Smith/Ryan Toby/Samuel J. Barnes/William Shelby/Stephen Shockley/Leon F. Sylvers III][produced by Poke and Tone,L.E.S.][sample z "And the beat goes on"-Whispers][73[7].R&B Chart]
Boy you knock me outTatyana Ali feat Will Smith02.19993[16]-MJJ 666937 2 [UK][silver-UK][written by Bobby Caldwell/Kettner/Nice/Price/StoneBridge][sample z "What you won' t do for love"-Boby Caldwell]
Wild wild west/Y' All knowWill Smith feat Dru Hill and Kool Mo Dee05.19992[23]1[1][17]Overbrook 79 157[gold-US][silver-UK][written by Will Smith/Stevie Wonder/Robert Fusari/Mohandas Dewese][produced by Rob Fusari & Mark Wilson][sample z "Wild wild west"-Kool Moe Dee;"I wish"-Stevie Wonder][piosenka tytułowa z filmu][3[20].R&B Chart]
Will 2KWill Smith feat K-Ci10.19992[19]25[13]Columbia 79 287[silver-UK][sample z "Rock the cashbah"-Clash][written by Clash/Bobby Robinson/Will Smith/Lennie Bennett/K-CI/Darren Henson][produced by Robinson][66[12].R&B Chart]
Freakin' itWill Smith02.200015[25]99[4]Columbia 79 341[sample z "Love hangover"-Diana Ross;"Rapper' s delight"-Sugarhill Gang][77[8].R&B Chart]
Black suits comin' [Nod ya head]Will Smith feat Tra-Knox06.20023[18]77[3]Columbia 79 768[written by Will Smith, Mark Sparks, Ron Feemster, Lennie Bennett, Lance Bennett, Lemar Bennett][produced by Mark Sparks, Rob Chiarelli, Will Smith, Ron Feemster][piosenka z filmu "Men in black II"][92[3].R&B Chart]
SwitchWill Smith04.20054[53]7[28]Interscope 9881083 [UK][gold-US][silver-UK][written by Will Smith, Kwamé Holland, Lennie Bennett][produced by Kwame "K1 Mil"]
Party StarterWill Smith11.200519[11]-Interscope 9886574 [UK][written by Will Smith, Christopher Bridges, Jamal Jones][produced by Polow da Don]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Big Willie styleWill Smith12.19979[108]8[99]Columbia 68 683[9x-platinium-US][2x-platinum-UK][produced by Poke & Tone , L.E.S., Will Smith, Jeff Townes, Keith Pelzer, Ryan Toby, Andreao Heard, Valvin Roane, Sauce]
MilleniumWill Smith12.199910[30]5[26]Columbia 69 985[2x-platinium-US][platinum-UK][produced by Jeff Townes, Will Smith, Poke & Tone , Omarr Rambert, Darren "Limitless" Henson, Rob Fusari ,Keith Pelzer ,Falonte Moore ,Kay-Gee, Darren Lighty, Carvin Haggins, "Little" Louie Vega, Kenny "Dope" Gonzalez ,Rodney "Darkchild" Jerkins ,Harvey Mason, Jr., Sauce, Andre Harris ,Eric Roberson, Mark Wilson]
Born the reignWill Smith07.200224[4]13[8]Columbia 86189[gold-US][produced by Tim & Bob, DJ Quik, Jerry Allen, Rico Anderson, Rob Chiarelli, Tony Dofat, Ron Feemster, Herb Middleton, Jimane Nelson, Greg Pagani, Poke, Rick Rock, Mark Sparks]
Greatest HitsWill Smith11.200282[5]-Columbia 5102222 [UK][gold-UK][produced by Tim & Bob, DJ Quik, Jerry Allen, Rico Anderson, Rob Chiarelli, Tony Dofat, Ron Feemster, Herb Middleton, Jimane Nelson, Greg Pagani, Poke, Rick Rock, Mark Sparks]
Lost and foundWill Smith04.200515[12]6[22]Overbrook 004 306[gold-US][silver-UK][produced by Omarr "O. Banga" Rambert, The Freshmen, Treezah, Hotrunner ,DJ Jazzy Jeff, Polow da Don, Kwamé ,Jae Staxx ,JYP ,G1, DJ Twinz, Eleet Beats, Co P, Mike Hype, Tony Dofat ]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,

środa, 20 kwietnia 2016

Adagio

Francuski zespół wykonujący symfoniczny i progresywny metal. Twórcą grupy jest gitarzysta i kompozytor - Stephan Forté. Muzyka Adagio charakteryzuje się techniczną wirtuozerią, a heavymetalowe kompozycje z dynamiczną sekcją okraszone są elementami klasycznymi.
Pierwszy skład grupy, który zarejestrował debiutancki album "Sanctus Ignis" (2001) stworzyli: Stephan Forté (gitara), Dirk Bruinenberg (perkusja), Franck Hermanny (bas), David Readman (śpiew) oraz Richard Andersson (instrumenty klawiszowe). Płyta osiągnęła spory sukces we Francji oraz w Japonii. Niedługo potem stałym członkiem zespołu został klawiszowiec Kevin Codfert, a grupa przystąpiła do prac nad kolejnym krążkiem zatytułowanym "Underworld". Po trzech miesiącach intensywnych prób z grupą wokalną Ensemble Vocal De Lyon, partie chóru zostały zarejestrowane w Temple Des Terreaux w Lyonie. Po nagraniu wszystkich partii instrumentalnych, płyta ostatecznie trafiła do sklepów we wrześniu 2003 r.
Zanim zespół zagrał swój pierwszy koncert, w miejsce Dirka Bruinenberga do zespołu dołączył nowy perkusista - Eric Lebailly. Z nim w składzie, 8 listopada 2003 r. Adagio wystąpili na żywo w Montereau pod Paryżem. W trakcie trasy koncertowej, która odbyła się w lutym 2004, zarejestrowane zostały koncerty w Paryżu i Strasburgu, które z kolei wydane zostały na płycie "A Band in Upperworld-Live" (2004).
Przed występem na festiwalu US Prog Power V Festival (2004), z zespołem rozstał się wokalista David Readman, a muzycy zaprosili do współpracy brazylijskiego frontmana - Gusa Monsanto. Trasa The Underworld Tour zakończyła się w grudniu 2004 roku występami w Holandii i Hiszpanii.
Trzeci studyjny album Adagio – "Dominate" - ukazał się w roku 2005. W kwietniu 2008 z grupy odszedł Gus Monsanto, a w jego miejsce do grupy dołączył Christian Palin. Z nowym wokalistą muzycy zarejestrowali materiał na krążek "Archangels in Black", który ukaże się w lutym 2009.

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania Francja Szwajcaria Wytwórnia
[Fra] 		Komentarz
Underworld Adagio09.2003111[1]-Avalon MICP-10373-
Dominate Adagio03.2006193[1]-Avalon MICP-10561-
Archangels In BlackAdagio02.2009181[1]-Listenable POSH110-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

ACWL

Francuska grupa grajaca pop/goth,metal z wpływami nowej fali.Skład grupy stanowią:Céline - bass, wocal ,Patrick- perkusja,Jean - gitara, wocal, keyboards, programming, sitar.
David,ich ex-perkusista opuścił zespół w 2001r po wydaniu debiutanckiego albumu.
Grupa powstała w Paryżu w 1995r.Podpisali kontrakt nagraniowy z wytwórnią M10 i wydali w niej debiutancki album we wrześniu 2001r,który koncentrował się na głosie Celine.Grupa wystepowała w wielu znaczących salach koncertowych minn. w Printemps de Bourges i La Maroquinerie.
Ich drugi album "Une Vie plus tard" został wydany przez wytwórnię Active Entertainment/Pias i był bardziej melancholijny w nastroju niż debiut.Piosenka z tej płyty,"Quand viendre l'heure", duet z Nicolą Sirkis został wydany na singlu.Inny "Embrasse-moi" /"Quand viendre l'heure" był regularnie prezentowany w radio.


Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania Francja Szwajcaria Wytwórnia
[Fra] 		Komentarz
Une Vie Plus TardACWL04.2005191[2]-Active 045.0049.020-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Admiral T

Admiral T, jego prawdziwe nazwisko Christy Campbell, to francuski piosenkarz wykonujący reggae - dancehall .Urodzony w 1981 roku w Indiach Zachodnich rodziny na francuskiej wyspie Gwadelupie, był jednym z dziesięciorga dzieci. W wieku 16 lat, wstąpił do grupy Karukera Dancehall Sound System; opuścił grupę w 2003 roku by rozpocząć solową karierę, wydając Mozaik Kreyol. Album odniósł sukces na tyle, aby zostać ponownie wydanym w Universal Records, gdzie stał się hitem w Europie, szczególnie we Francji.
W 2005 r. występuje w filmie Neg Maron. W następnym roku wydał swój drugi album, Toucher L'Horizon, który również zyskał sukces komercyjny i został nominowany do nagrody Césaire of Music w październiku 2006. Spędził 2007 rok we Francji, Londynie i Indiach Zachodnich na turnee "Fos A Péyi La" . Admirał T wygrał Skyrock Music Award w grudniu 2007 i Virgin Award w lutym 2008.
Uruchomił własną linię odzieży WOK LINE i odbył tournee w Afryce w 2008. Jest on również producentem nowego reggae - dancehall piosenkarki Wyckyd J. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania Francja Szwajcaria Wytwórnia
[Fra] 		Komentarz
Dancehall X-plosionAdmiral T feat. Pearl09.200456[10]76[5] AZ 982 412-5 -
Les Mains En L'air Admiral T feat. Diam's08.200652[15]76[5]Don's 984 206-6[written by Ch. Champbell,DJ Shean,Michael Georgiades]
Ma reineAxel Tony feat. Admiral T11.201236[19]--[written by Admiral T,Skalpovich,Indila,Axel Tony][produced by Skalpovich]
Albums
Tytuł WykonawcaData wydania Francja Szwajcaria Wytwórnia
[Fra] 		Komentarz
Mozaik KreyolAdmiral T 09.200330[21]76[5] AZ 982 412-5 -
Toucher l'horizonAdmiral T 05.20069[24]-Don's Music DHP 024-2-
Instinct AdmiralAdmiral T 04.201015[10]-Don's 060075326552-
Face BAdmiral T 06.201236[3]---
I Am Christy CampbellAdmiral T 11.201481[1]---
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Mest

Zaczęło się od tego że dwóch kuzynów Matt David Lovato i Tony Lovato mieszkali niedaleko siebie w Blue Island, (Illinois) Chicago. Kiedy zaczynali razem grać mieli tylko 7 lat. Pożyczali wtedy instrumenty od ojca Tony'ego - Tony gitarę, a Matt bas. Mest uformował się w 1995 roku. Ważną datą dla Mest był rok 1997, kiedy to Tony spotkał Johny'ego Feldmann'a po koncercie Goldfinger'a w Chicago.
Po tym spotkaniu Tony utrzymywał z nim kontakt. W tym też roku z grupy odszedł brat Tony'ego - Steve. W trzech grali aż do stycznia 1998 roku, kiedy Tony stwierdził, że potrzebny jest drugi gitarzysta, do grupy przyjęto nowego członka Jeremiah'a Rangel'a. Już w pełnym składzie w lutym 1998 roku rozpoczęto pracę nad pierwszym debiutanckim albumem "Mo Money, Mo 40'z". Płyta wydana została w kwietniu 1998 roku. Krótko po opuszczeniu studia Tony znowu skontaktował się z Feldmann'em, który zapytał go, czy Mest mógłby w kwietniu otwierać House of Blues. Oczywiście się zgodził. Po koncercie Johny poprosił grupę o przesłanie nowego dema. Kiedy je otrzymał, po odsłuchaniu dwóch piosenek zaprosił ich do podpisania kontraktu.
I tak, w 2000 roku wydali płytę "Wasting Time".
W 2008 roku zespół wznowił działalność, ruszając w trasę "One Night Stand U.S." wraz z: Quietdrive, Automatic Loveletter, Rookie of the Year i ISM.
Steve Lovato dołączył do nich na czas trasy koncertowej.

 Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Jaded (These Years)Mest feat. Benji Madden03.200490[2]-Maverick W 637CD[written by Benji Madden,John Feldmann,Tony Lovato][produced by John Feldmann,Young MC]

Albumy

Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
MestMest06.2003-64[10]Maverick 48 456[produced by John Feldmann,Young MC]
PhotographsMest11.2005-116[1]Maverick 49 421[produced by John Feldmann]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , , , , , ,
Subskrybuj: Komentarze (Atom)