Hello Seahorse!

Hello Seahorse! to meksykański zespół grający alternatywny rock, założony w 2005 roku w Mexico City. Zespół szybko zyskał uznanie jako jeden z czołowych zespołów meksykańskiego rocka alternatywnego i indie rocka, umieszczając swój pierwszy komercyjny singiel „Bestia” w regularnej emisji radiowej do listopada 2008 roku. Wczesne wydawnictwa, takie jak EP Hoy a las Ocho, zawierały teksty w języku angielskim i hiszpańskim, chociaż późniejsze utwory są wyłącznie w tym drugim; te jednak dotyczą tematów nonsensownych lub surrealistycznych. 

 

 Drugi album zespołu Bestia został wydany 19 maja 2009 roku. Utwór „Bestia” z tego albumu zdobył nagrodę „Pieśń roku” podczas ceremonii „Indie-O Music Awards” w Meksyku w 2009 roku. Na gali MTV Video Music Awards Latinoamérica 2009 zostali nominowani i zdobyli nagrodę „La Zona”. Również w 2009 roku byli nominowani w kategorii najlepsza piosenka alternatywna na Latin Grammy Awards, ale przegrali z Calle 13, a rok później byli nominowani w tej samej kategorii za piosenkę Criminal. 

 

Hello Seahorse! dzielił scenę z takimi zespołami jak Beastie Boys, Jarvis Cocker, Clinic i The Killers. Członkowie Denise Gutiérrez, wokal prowadzący; ona jest sopranistką. Obecny skład Hello Seahorse składa się z wokalistki/autorki tekstów oraz klawiszowca i perkusisty, bez gitarzysty. Zespół tworzył jednak trio, potem kwartet, a do 2009 roku ponownie trio: Denise Gutiérrez (Lo Blondo) - wokal prowadzący, teksty. Gutierrez urodziła się w Van Nuys w Kalifornii, ale wychowała się w Meksyku. Poznała klawiszowca Oro de Netę i perkusistę Bonnza poprzez reklamę piosenkarza na MySpace. 

 

  Oro de Neta - (Fernando Burgos, urodzony w maju 1984r) fortepian, instrumenty klawiszowe, bas, syntezator. Bonnz! - (Gabriel G. De León, wcześniej znany jako Bonno, ur. listopad 1984r) perkusja, gitara, Joe - (José Borunda) gitara, bas, fortepian Były członek Julio Muñoz - grał na gitarze w zespole rockowym emo  No Somos Marineros (ur. 1982r) na gitarze.

 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [Mex]	Komentarz
...And The Jellyfish Parade	Hello Seahorse!	.2006	-	-	Freaks And Geeks F&G 001	[produced by Pher Burgos]
Hoy A Las Ocho.	Hello Seahorse!	.2008	-	-	Magic Marker MMR 049 [US]	-
Bestia	Hello Seahorse!	.2009	-	-	EMI Music Mexico, S.A. De C.V. 5099996572221	-
Lejos, No Tan Lejos	Hello Seahorse!	.2010	-	-	EMI 5099990914720	[produced by Money Mark, Yamil Rezc]
Arunima	Hello Seahorse!	.2012	-	-	EMI 5099968211226	-
Disco Estimulante	Hello Seahorse!	.2020	-	-	Hip Latin Music	[produced by Camilo Froideval]

Manassas

 Grupa założona w październiku 1971 r. przez niezwykle utalentowanego Stephena Stillsa, który pragnął wraz z nią zarejestrować swój nowy album. W składzie Manassas znaleźli się: Chris Hillman (gitara, śpiew), Al Perkins (gitara pedal steel)- obaj eks-Flying Burrito Brothers - i grający na instrumentach perkusyjnych Jo Lala, którzy dołączyli do muzyków regularnie towarzyszących Stillsowi w czasie koncertów: Paula Harrisa (ur. w Nowym Jorku, instr. klawiszowe), Calvina Samuelsa (bas), którego wkrótce zastąpił Kenny Passarelli, i Dallasa Taylora (perkusja).

 Szczególny talent muzyków ujawnił się najlepiej w czasie doskonałych koncertów i na podwójnym albumie Manassas, stanowiącym błyskotliwy zbiór utworów z wpływami country, rocka, rhythm & bluesa aż po elementy latynoskie. Pomimo tak zróżnicowanego materiału muzycy zdołali zachować niezwykłą jedność, która nadała temu wydawnictwu ponadczasowy wymiar. Nie udało im się tego, niestety, powtórzyć na longplayu Down The Road i we wrześniu 1973 r. Manassas zakończyli działalność. Jedną z przyczyn rozwiązania grupy było nagłe odejście Hillmana, Perkinsa i Harrisa do zespołu Souther Hillman Furay Band.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Rock And Roll Crazies/Colorado	Stephen Stills And Manassas	07.1972	-	92[3]	Atlantic 2888	[written by Stephen Stills, Dallas Taylor ][produced by Stephen Stills, Chris Hillman, Dallas Taylor]
Isn't It About Time/So Many Times	Stephen Stills - Manassas	04.1973	-	56[8]	Atlantic 2959	[written by Stephen Stills][produced by Stephen Stills, Chris Hillman, Dallas Taylor]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Manassas	Manassas	04.1972	30[5]	4[30]	Atlantic 903	[gold-US][produced by Stephen Stills, Chris Hillman, Dallas Taylor]
Down the Road	Manassas	05.1973	33[2]	26[18]	Atlantic 7250	[produced by Stephen Stills, Chris Hillman, Dallas Taylor]

Mallard

Krótka kariera tego zespołu była wynikiem burzliwego rozstania Captaina Beefhearta z jedną z jego najsłynniejszych grup towarzyszących, The Magic Band. Do rozstania tego doszło w 1974 r. po nagraniu albumu Unconditionally Guaranteed.

 

Formację Mallard założyli: Bill Harkleroad (alias Zoot Horn Rollo; gitara), Mark Boston (alias Rockette Morton; bas) i Ed Marimba (alias Art Tripp III; perkusja), którzy dokooptowali do składu wokalistę Sama Galpina. Mimo że przez debiutancki album grupy przemknął cień natchionej gry charakterystycznej dla poprzedniego wcielenia, ogólny brak ognia uzasadniał opinię Beefhearta, że to on uczył obu gitarzystów wszystkiego na pamięć.
 

Przed rejestracją drugiego albumu In A Different Climate, Trippa zastąpił George Draggota. Longplay przyniósł jednak jeszcze większe rozczarowanie, w wyniku którego zespół zakończył działalność.

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Harvest / Green Coyote	Mallard	.1976	-	-	Virgin VS 168	[written by Wagstaff,Thomas] [produced by Robert John Lange ]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Mallard	Mallard	.1975	-	-	Virgin V 2045	[produced by Robert John Lange ]
In a Different Climate	Mallard	.1977	-	-	Virgin V 2077	[produced by Bill Harkleroad, Robert John Lange]

Synanthesia

Kiedy pod koniec lat sześćdziesiątych ukazał się oryginalny album Synanthesia, na okładce albumu nie było żadnych informacji o zespole: notatki na okładce stały się już przeszłością. Na szczęście reedycja CD z 2006 roku zawiera małą książeczkę, która wyjaśnia nieco więcej o Synanthesii, jej powstaniu i celach, jakie grupa próbowała osiągnąć. Koniec lat sześćdziesiątych to czas zmian na scenie muzyki pop w Anglii. Okres beatowy wczesnych lat sześćdziesiątych, kiedy w muzyce pop dominowało specyficznie angielskie brzmienie beatowe, dobiegł końca. W połowie lat sześćdziesiątych, po wydaniu albumu Beatlesów „Sgt.  Pepper, będący zwieńczeniem bardziej oryginalnych pomysłów napływających do muzyki Beatlesów, przejął władzę. To zapoczątkowało powstanie wielu nowych grup (lub, jak zaczęto je nazywać, zespołów), z których część odeszła od rock and rolla i beatu, a część skłaniała się bardziej w stronę folku i jazzu. W tamtym czasie muzykę tę zaczęto określać mianem „undergroundowej” lub „progresywnej”.

 

  Do największych sukcesów w tamtym czasie zaliczały się takie zespoły jak Jethro Tull, Pink Floyd, Moody Blues i King Crimson. Zespoły składające się z trzech gitar i perkusji ustąpiły miejsca bardziej zróżnicowanemu instrumentarium, wraz z wprowadzeniem instrumentów dętych, zwłaszcza saksofonu i fletu oraz, w mniejszym stopniu, smyczków. Londyn stał się centrum sceny folkowej w nowym stylu. Bob Dylan przedstawił ideę piosenkarza i autora tekstów i zainspirował całą gamę tego rodzaju artystów w Londynie, zwłaszcza Berta Janscha (później współpracującego z Johnem Renbournem w akustycznym zespole Pentangle) i innego gościa z Ameryki, Paula Simona. Drzwi otworzyły się dla muzyki oryginalnej, odrywającej się od utartych schematów dnia wczorajszego. 

 

Wybitną oryginalnością był Incredible String Band. Grając na wielu instrumentach, dwaj muzycy w tym zespole, Robin Williamson i Mike Heron, czerpali z najróżniejszych tradycji, od Szkocji po Afganistan. Muzyka była poetycka i romantyczna. W latach sześćdziesiątych pozwoliliśmy sobie marzyć. W 1968 roku rozpocząłem pracę w dziale małych reklam w Melody Maker, wówczas wiodącej londyńskiej gazecie muzycznej. Gazeta trafiała do druku we wtorki, a w poniedziałkowe poranki zawsze towarzyszyła im niekończąca się procesja ludzi przychodzących do biura, aby zamieścić ogłoszenia w ostatniej chwili, szukając koncertów, muzyków itp. Podobnie jak wiele innych zespołów w tamtym czasie, Synanthesia zjednoczyła się poprzez małe kolumny reklamowe Melody Maker. Dennis Homes, który zjednoczył naszą trójkę, zamieścił niezwykle długie ogłoszenie w rubryce „Poszukiwani muzycy”. Czego szukał? Drugiego gitarzystę i flecisty. Co niezwykłe, wymienił wszystkie swoje preferencje muzyczne. Zauważyłem, że mieszkał w tej samej niemodnej części Londynu co ja: na East Endzie klasy robotniczej. Spotkaliśmy się. Dennis był już na scenie muzycznej od dłuższego czasu, grając na gitarze basowej w zespole soulowym. Puścił mi kilka swoich oryginalnych piosenek i uderzyła mnie ich złożoność i niezwykła jakość (oraz fakt, że nie miały one nic wspólnego z muzyką soul). 

 

Pamiętam, jak powiedział, że interesuje go robienie czegoś naprawdę innego. Miałem wtedy 18 lat, byłem wtedy mniej więcej początkującym graczem na gitarze, ale już wyraźnie preferowałem grę w stylu akustycznego palca. W tamtym czasie jedyną rzeczą, którą umiałem grać, podobnie jak wielu innych graczy w tamtym czasie, były piosenki, których nauczyłem się słuchając płyt (w tamtych czasach te ciekawsze były trudniejsze do znalezienia i znacznie droższe!) i próbowałem dowiedzieć się, co to jest. jak gitarzysta wydobywał swoje brzmienie. Zacząłem też komponować kilka własnych piosenek, początkowo pod dużym wpływem stylu Berta Janscha. W tym przypadku zainspirował mnie Richard Carlton, przyjaciel ze szkoły, który nauczył mnie czytać nuty i który skomponował dwa utwory zawarte na płycie Synanthesia. Trzecim członkiem zespołu był Jim Fraser. Jim pochodził z północnej Anglii i właśnie przybył do Londynu. W przeciwieństwie do nas był na wskroś jazzmanem i spędził wiele nocy na sesjach jazzowych. Miał niesamowity dar gustownej improwizacji na flecie, saksofonie i oboju do melodii, które mu graliśmy z Dennisem. Ze mną na wokalu i gitarze Dennis dodał swoją gitarę lub wibrafon, instrument zupełnie niespotykany w muzyce „progresywnej”. Z Dennisem na gitarze i wokalu akompaniowałem na gitarze lub bongosach, a nawet odważyłem się grać na skrzypcach i mandolinie. Zamierzaliśmy być zespołem akustycznym. Nagraliśmy demo, a Dennis je rozdawał. Zaowocowało to zainteresowaniem agencji Chrysalis (później ogromnej wytwórni płytowej) i zaowocowało koncertami, głównie w szkołach wyższych i na uniwersytetach. Nie zawsze oprawa, w jakiej prezentowaliśmy naszą muzykę, była dla nas idealna. Większość pozostałych grup była wzmocniona i głośna. Graliśmy muzykę, której trzeba było słuchać: celem nie było zwalanie ludzi ścianą dźwięku. Mimo wszystko było to ciekawe doświadczenie. Po jednym koncercie nasz agent powiedział nam, że facet jest zainteresowany naszym nagraniem. W następny poniedziałek mieliśmy jechać do studia nagraniowego w Chelsea, modnej części Londynu. Kolejne ciekawe doświadczenie.  

 

Wizyta w toalecie odsłoniła część studia z półkami zastawionymi taśmami-matkami muzyków, których podziwiałem: na przykład Incredible String Band. Pamiętam, że podczas naszej drugiej sesji (zrobiliśmy tylko dwie na cały album!) zobaczyliśmy sprzęt pozostawiony przez Fairport Convention. Album ukończony, trzeba było poczekać na jego wydanie. To okazało się trudniejsze. Żadna z wytwórni płytowych nie wydawała się zainteresowana. Dopiero po długim oczekiwaniu podpisaliśmy kontrakt z RCA i płyta wyszła. Niestety RCA nie była gotowa zainwestować zbyt wiele w przyciągnięcie uwagi opinii publicznej. W tamtych czasach, gdy Home Service została niedawno przemianowana na Radio 1, radio lokalne było w powijakach. Praktycznie jedynym sposobem, aby usłyszeć nasz rodzaj muzyki, było zaproszenie do występu w Top Gear, programie radiowym Johna Peela. Nie zostaliśmy zaproszeni. I tak album Synanthesia upadł.  

 

Nastąpiło nieuniknione: rozwiązaliśmy się. Niemożliwością było kontynuowanie koncertów w odległych miastach i kontynuowanie naszej codziennej pracy. Ale wszyscy potrzebowaliśmy dochodu z naszej codziennej pracy. Przez lata różni przyjaciele donosili, że widzieli płytę Synanthesia LP za 50 pensów w Woolworth. Dopiero w tym roku, 37 lat później, nagle usłyszałem, że płyta jest sprzedawana na E-Bayu za zaskakująco duże sumy pieniędzy, że jakiś czas temu istniała kiepska wersja bootlegowa i że Sunbeam Records była w  kontakcie   z Dennisem w sprawie ponownego wydania. A także, co jeszcze bardziej nieoczekiwane, jedna z piosenek z naszego jedynego albumu została umieszczona w antologii brytyjskiej muzyki folkowej, zatytułowanej Anthems in Eden, wydanej przez wytwórnię Sanctuary. To bardzo satysfakcjonujące, zwłaszcza biorąc pod uwagę fakt, że wśród pozostałych artystów znajdujących się w tej kolekcji znajduje się wielu artystów, którzy wywarli na nas wpływ. Wielkim plusem tego wszystkiego jest to, że nasza trójka znów jest w kontakcie. Dennis opowiada mi, że do końca marca 2006 roku płyta CD Synanthesia sprzedała się już w 632 egzemplarzach. Niewystarczająco na platynę, ale też nieźle jak na 37-letni album.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Tale of the Spider & the Fly / Day Has Begun	Synanthesia	-	-	-	Regent Sound Ltd	[written by Leslie Cook]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Synanthesia	Synanthesia	11.1969	-	-	RCA Victor SF 8058	[produced by Sandy Roberton]

Holly Knight

Holly Knight to amerykańska autorka tekstów, muzyk i wokalistka. Była członkinią poprockowych grup Spider i Device z lat 80-tych XX wieku oraz napisała lub współautorką kilku hitowych singli dla innych artystów, takich jak „Rag Doll”, „Obsession”, „Love Is a Battlefield”, „The Best”, "Invincible", "Better Be Good to Me", "The Warrior", i "Change". W 2013 roku została wprowadzona do Galerii Sław Songwriterów. Zdobyła trzynaście nagród ASCAP i jest współautorką hitów dla wielu odnoszących sukcesy artystów, w tym Tiny Turner i Pat Benatar, z których każdy zdobył nagrody Grammy za nagrania jej piosenek.
 

Knight urodziła się w Nowym Jorku. Naukę gry na fortepianie klasycznym rozpoczęła w wieku czterech lat, a naukę kontynuowała przez dziesięć lat w Mannes School of Music. W 1980 roku pierwszy wielki przełom w karierze Knight nastąpił, gdy zagrała na klawiszach (niewymieniony w czołówce) na albumie Kiss Unmasked. Na początku lat 80-tych. pomagała w utworzeniu Spider (z udziałem Antona Figa z Late Show z Davidem Lettermanem). Zarządzani przez Billa Aucoina (Kiss i Billy Idol) podpisali kontrakt nagraniowy z Dreamland Records, wytwórnią dystrybuowaną przez RSO. Wydali dwa albumy: Spider (pierwszy tytuł; 1980) i Between the Lines (1981). 

 Knight już planowała opuścić Spider, kiedy prezes Dreamland, autor tekstów i producent muzyczny Mike Chapman namawiał ją, aby przeprowadziła się do Los Angeles, aby kontynuować karierę jako autorka piosenek. Podpisała kontrakt wydawniczy z jego firmą, ostatecznie podpisując kontrakt z EMI Publishing. Knight i Chapman pracowali razem nad pięcioma najpopularniejszych amerykańskich hitów „Better Be Good to Me” (1984) Tiny Turner i „Love Is a Battlefield” (1983) Pat Benatar, z których każdy zdobył nagrodę Grammy w kategorii Najlepszy kobiecy wokal rockowy .

  Knight została zastąpiona na klawiszach w Spider, później przemianowanym na Shanghai ze względu na swój tytułowy i ostatni album, zanim jej poprzedni zespół rozpadł się w 1984 roku. Knight napisała hity dla artystów odnoszących największe sukcesy w muzyce, zarówno samodzielnie, jak i we współpracy z innymi. Dla Pat Benatar oprócz „Love Is a Battlefield” napisała „Invincible”. „The Best” - po raz pierwszy nagrany przez Bonnie Tyler - stał się międzynarodowym singlem nr 1 dla Tiny Turner. Knight pisała piosenki z Heart, Aerosmith, Rodem Stewartem, Bon Jovi i wieloma innymi. Tina Turner nagrała dziewięć jej utworów, w tym „The Best”, „Better Be Good to Me” i „In Your Wildest Dreams” (1996). Holly Knight została wybrana najlepszą autorką tekstów w 11. corocznej ankiecie magazynu Rolling Stone, razem z Philem Collinsem, Paulem Simonem, Billym Joelem i Brucem Springsteenem.  

W połowie lat 80-tych Knight założyła drugi zespół o nazwie Device, który nagrał przebój „Hanging on a Heart Attack” z jednego albumu 22B3 (1986). Chociaż zarówno Spider, jak i Device miały na swoim koncie   hity, tylko Device otrzymywał dużą rotację w MTV przez cztery kolejne miesiące. W 1988 roku Holly wydała solowy album zatytułowany tak samo, na którym znalazła się jej własna wersja „Love Is a Battlefield”, a także singiel „Heart Don't Fail Me Now” z wokalem w tle Daryla Halla. Piosenki Holly Knight znalazły się na ścieżkach dźwiękowych filmów Weird Science (1985), Vision Quest (1985), Legend of Billie Jean (1985), Mad Max Beyond Thunderdome (1985), Legal Eagles (1986), The Secret of My Success (1986). 1987), Thelma i Louise (1991), Stuart Little 2 (2002), 13 Going on 30 (2004), What the Bleep Do We Know!? (2004), Hot Tub Time Machine (2010), Anchorman 2 (2013), Dallas Buyers Club (2013), The Other Woman (2014), Hitman's Wife's Bodyguard (2021), 80 For Brady (2023), i Cocaine Bear (2023); i hity telewizyjne, takie jak American Idol, The Voice, Nip/Tuck, The Singing Bee, The Oprah Winfrey Show, The Simpsons, Family Guy, 30 Rock, South Park, Glee, The Tonight Show Starring Jimmy Fallon, Necessary Roughness,  i finałowy odcinek The Voice (2011), w którym Cee Lo Green wykonała duet „Love Is a Battlefield” z jednym z finałowych uczestników. 

Ostatnio piosenki Knight można było zobaczyć w programach Netflix GLOW („The Warrior” – piosenka przewodnia), Stranger Things, Mixed-ish, The Masked Singer i Schitt's Creek. Napisała i wyprodukowała piosenkę przewodnią do popularnych programów telewizyjnych Angel (1999–2004) i Still Standing (2002–2006). W 1988 roku Knight znalazła się na liście „Najlepszego autora piosenek / ankiety czytelników” magazynu Rolling Stone wraz z Brucem Springsteenem, Philem Collinsem, Paulem Simonem i Billym Joelem. W XXI wieku Knight działała także jako producent muzyczny. W 2009 roku wyprodukowała jazzową EP-kę Natural dla Antonii Bennett, córki Tony'ego Bennetta, a w 2012 dla niej alternatywną popową płytę z oryginalnymi piosenkami, zatytułowaną Ordinary Girl.   

W 2014 roku wyprodukowała drugą pełnometrażową płytę jazzową dla Antonii Bennett, zawierającą utwory z Great American Songbook, zatytułowaną Embrace Me, nakładem Perseverance Records. Wyprodukowała także utwory dla Otep, Fefe Dobson, The Donnas, australijskiego zespołu Porcelain i zdobywczyni nagrody Tony w 2014 roku Leny Hall. Wspomina się o Knight  w kilku autobiografiach, w tym „I, Tina” Tiny Turner (1986), „Between a Rock and a Hard Place” Pat Benatar (2010), „Kicking and Screaming” Ann i Nancy Wilson z Heart (2013), , My Love Story Tiny Turner (2018) i All I Ever Wanted Kathy Valentine (2020). Holly dołączyła do listy innych pionierek, dzieląc się swoją historią z 2017 r. z książką „Because I Was a Girl: True Stories for Girls of All Ages”, wydaną przez Henry Holt and Company. 

 Jej piosenka „The Best” pojawiła się w trzech odcinkach nagrodzonego nagrodą Emmy programu Netflix Schitt's Creek.  

 W listopadzie 2022 roku Knight wydała swoje wspomnienia zatytułowane „I Am The Warrior: My Crazy Life Writing the Hits and Rocking the MTV Eighties”. Został zaoferowany w wydaniu w twardej oprawie przez Permuted Press, wydaniu Kindle i audiobooku Audible. Ta ostatnia zawiera oryginalne dema niektórych z jej największych hitów, w tym „The Best, Love Is a Battlefield” i „The Warrior”. Książka znalazła się na liście bestsellerów Amazon i Audible jako najpopularniejsza nowość w muzyce popularnej. W 2023 roku podczas Superbowl The Best pojawił się także w reklamie Pringles W wolnym czasie Knight zajmuje się także fotografią artystyczną. 

 Knight ma dwóch dorosłych synów i mieszka w Los Angeles. Była trzykrotnie zamężna, a w latach 80-tych spotykała się z Antonem Figiem i Paulem Stanleyem. 

 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Heart Don't Fail Me Now/Howling At The Moon	Holly Knight	09.1988	-	59[9]	Columbia 07932	[written by H. Knight][produced by Chris Lord-Alge, Holly Knight]

                                         Kompozycje Holly Knight na listach przebojów

[with Amanda Blue] 04/1980 New Romance (It's a Mystery) Spider 39.US 12/1981 Little Darlin' Sheila 49.US [solo] 08/1980 Everything Is Alright Spider 86.US 05/1981 It Didn't Take Long Spider 43.US 03/1985 Change John Waite 54.US 10/1985 One of the Living Tina Turner 15.US/55.UK 09/1988 Heart Don't Fail Me Now Holly Knight 59.US [with Mike Chapman] 08/1983 Wrap Your Arms Around Me Agnetha Fältskog 44.UK 09/1983 Love Is a Battlefield Pat Benatar 17.UK/5.US 10/1984 Hands Tied Scandal 41.US 11/1985 Pleasure and Pain Divinyls 76.US 06/1986 Hanging on a Heart Attack Device 35.US 09/1986 Who Says Device 79.US 01/1988 The Best Bonnie Tyler 95.UK 09/1989 The Best Tina Turner 5.UK/15.US 12/1996 In Your Wildest Dreams Tina Turner 32.UK/101.US 07/2011 Love Is a Battlefield Cee Lo Green & Vicci Martinez 102.US [with Nick Gilder] 06/1984 The Warrior Scandal 7.US/86.UK [with Nicky Chinn, Mike Chapman] 09/1984 Better Be Good to Me Tina Turner 5.US/45.UK [with Michael Des Barres] 01/1985 Obsession Animotion 6.US/5.UK [with Simon Climie] 06/1985 Invincible Pat Benatar 10.US/53.UK [with Ann Wilson, Nancy Wilson, Greg Bloch] 09/1985 Never Heart 4.US [with Bernie Taupin, Mike Chapman] 03/1986 I Engineer Animotion 76.US [with Mike Chapman, Gene Black] 05/1986 Love Touch Rod Stewart 6.US/27.UK [with Steven Tyler, Joe Perry, Jim Vallance] 09/1987 Rag Doll Aerosmith 17.US/42.UK [with Nancy Wilson] 11/1987 There's the Girl Heart 12.US/34.UK [with Lou Gramm] 10/1989 Just Between You and Me Lou Gramm 6.US [with Paul Stanley, Desmond Child] 11/1989 Hide Your Heart KISS 66.US/59.UK [with Albert Hammond] 02/1991 My Heart Is Failing Me Riff 25.US 02/1992 Love Thing Tina Turner 29.UK

Deviants

Znani pierwotnie jako The Social Deviants. Pionierska, brytyjska grupa undergroundowa łącząca rhythm and bluesa, pseudo-polityczne treści i amatorszczyznę inspirowaną muzyką radykałów z Nowego Jorku - The Fugs. Przedrostek "Social" odrzucili w 1967 r., gdy zespół opuścili Clive Muldoon i Pete Munroe.

 

Tworzący rdzeń formacji: Mick Farren (śpiew), Sid Bishop (gitara), Cord Rees (bas) i Russell Hunter (perkusja) zaczęli tymczasem pracę nad debiutanckim albumem Ptooff. Ten charakterystycznie prostacki zbiór wydała najpierw własna wytwórnia zespołu i rozprowadzała poprzez sieć dystrybucyjną działających wówczas wydawnictw alternatywnych "International Times" i "Oz".
 

Tuż przed nagraniem drugiego longplaya Disposable, z kompozycją "Lefs Loot The Supermarket" Farrena, wzywającą do rabowania sklepów, Reesa zastąpił Duncan Sanderson. W 1968 r. formację opuścił Bishop, a na jego miejsce dołączył kanadyjski gitarzysta Paul Rudolph.
Kwartet w zreformowanym składzie nagrał longplay Deviants, po czym wyruszył do Ameryki. Podczas tournee z zespołu zwolniony został Farren. Po powrocie pozostali muzycy zmienili nazwę na Pink Fairies, przyjmując do składu byłego perkusistę grupy Pretty Things - Twinka.
 

Farren, który rozwijał wielowątkową karierę jako powieściopisarz, dziennikarz rockowy i czasami muzyk, wskrzesił później nazwę The Deviants na maxi-singlu Screwed Up (z 1977 r.) oraz na okolicz nościowym koncercie, zarejestrowanym na albumie Human Garbage. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
You've Got To Hold On/Let's Loot The Supermarket	Deviants	11.1968	-	-	Stable STA 5601	[produced by Stephen Sparkes, Mick Farren ]
Fury Of The Mob/ A Better Day Is Coming	Deviants	08.2013	-	-	Shagrat ORC 006	[written by Mick Farren, Andy Colquhoun][produced by Andy Colquhoun]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
PTOOFF!	Social Deviants	06.1968	-	-	Underground Impressionios IMP 1	[produced by Jonathan Weber]
Disposable	Deviants	10.1968	-	-	Stable SLP 7001	[produced by Mick Farren, Stephen Sparkes]
Deviants 3	Deviants	10.1969	-	-	Transatlantic TRA 204	[produced by Mick Farren]
Human Garbage	Deviants	05.1984	-	-	Psycho PSYCHO 25	-

Desireless

Prawdziwe nazwisko Desireless to Claudie Fritsch. Urodziła się 25 grudnia 1952 roku w Paryżu. Wychowywała się z dziadkami i siostrą w Treport we Francji. Mając 12 lat wróciła do rodzinnego domu, gdyż zaczęła naukę w szkole (skończyła ją w 1968 roku). Swój rodzinny dom opuściła w wieku 18 lat aby zacząć samodzielne życie. W 1972 roku zaczęła brać nauki jako projektantka mody w studiu Bercot w Paryżu.

 W 1975 roku zaczęły powstać jej własne kolekcje, które tworzyła razem z narzeczonym Claudem Sabbah. Nosiła ona nazwę "Poivre & Sel". Z tym przedsięwzięciem odniosła spory sukces, jednak musiała je zakończyć gdyż potrzebowała współpracowników i pieniędzy na nie.
W roku 1980 po pobycie w Indiach spróbowała swoich sił w śpiewaniu. Nagrywała z różnymi zespołami, jednak chciała sama spróbować sił w tej dziedzinie. W roku 1984 spotkała Jean`a Michelle`a Rivata, z którym współpracowali tacy muzycy jak Joe Dassin, Claude Francois, France Gall, Patrick Juvet. Nawiązała z nim współpracę. 

W tym roku też ukazały się jej pierwsze single: "Chercher L`amour Fou" i "Qui peut savoir". Rok później spotkała swojego nowego narzeczonego Francois, z którym jest do dzisiaj. Pierwsze single artystki większego sukcesu nie odniosły.
Wszystko się jednak zmieniło w roku 1986, kiedy to w sklepach ukazał się jej kolejny singiel "Voyage, voyage". To właśnie dzięki niemu świat usłyszał o niej. 

Singiel podbił listy przebojów w wielu krajach, a w Wielkiej Brytanii zajął 5 miejsce, mimo że został zaśpiewany w języku francuskim. Kolejnym jej wielkim przebojem był wydany w 1988 roku utwór "John", który okazał się niestety ostatnim większym przebojem w muzycznej karierze Claudie. W następnym roku ukazał się krążek długogrający "Francois", na którym znalazły się jej oba wielkie hity. Jednak na jakiś czas zdecydowała się zawiesić swoją karierę w muzyce.
 

O tej decyzji zadecydował fakt, że w tym czasie urodziła się córkę Lili. W muzykę znowu zaczęła się angażować w 1992 roku, kiedy to z Charlesem France rozpoczęła pracę nad albumem "I Love You". Promowała go piosenka "Il dort", która ukazała się na singlu w sprzedaży w roku 1994. Jednak ani album ani single nie odniosły sukcesu na miarę "Voyage voyage", dlatego też artystka znowu wycofała się z branży muzycznej.
 

Powróciła do niej w 2000 roku kiedy to spotkała Michel Gentilsa, gitarzystę akustycznego, z którym rozpoczęła trasę koncertową po całym świecie, podczas której śpiewała swoje największe przeboje. W roku 2001, kiedy to powróciła nostalgia do lat 80-tych, Desireless postanowiła oficjalnie powrócić do rozrywkowego świata i do mediów. W 2002 roku razem z Dominiquiem Dubois, współautorem przeboju "Voyage voyage", rozpoczęła pracę nad nowymi piosenkami, które znalazły się na składance "Ses plus grand succes" obok jej największych hitów z dwóch poprzednich płyt (ukazała się 12 maja 2003 roku).
 

W roku 2004 wydała również koncertową płytę "bez prądu" "Acoustique Live". W ostatnich latach występowała także na różnych festiwalach gwiazd lat 80-tych razem z takimi artystami jak np. C.C.Catch. Niestety mimo czterech albumów, Desireless znana jest jedynie z piosenek "Voyage, voyage" czy "John"... 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Voyage Voyage	Desireless	10.1987	53[6]	-	CBS DESI 1	[written by D. Dubois , J. M. Rivat][produced by J. M. Rivat]
Voyage Voyage [remix]	Desireless	05.1988	5[13]	-	CBS DESI QT1	[written by D. Dubois , J. M. Rivat][produced by J. M. Rivat]