Jo Dee Messina

Jo Dee Messina (ur . 25 sierpnia 1970r jako Jo-Dee Marie Messina Framingham , Massachusetts ) to amerykańska piosenkarka country i autorka tekstów . Miała sześć hitów numer jeden na  listach przebojów country, w tym tytuły takie jak The Way , Stand Beside Me czy My Give a Damn's Busted . Jest pierwszą piosenkarką country, która jednocześnie umieściła trzy hity numer jeden z tego samego albumu przez kilka tygodni na listach przebojów.

Messina urodziła się w 1970 r. w Framingham w stanie Massachusetts z rodziców Vincenta i Mary Messina. Ma trójkę rodzeństwa i dorastała w sąsiednim Holliston. Messina jako dziecko śpiewała w przedstawieniach teatralnych; Jako nastolatka założyła zespół z rodzeństwem i występowała w klubach w okolicy.

W wieku 19 lat Messina przeprowadziła się do Nashville , gdzie brała udział w konkursach talentów. Doprowadziło to do regularnych występów w programie radiowym „Live at Libby's”, w którym producent muzyczny Byron Gallimore dowiedział się o Messinie. Pracował już z piosenkarzem country Timem McGrawem , z którym Messina zaprzyjaźniła się.
W końcu Messina dostała kontrakt z wytwórnią McGrawa, Curb, a w 1996r jej debiutancki album, Jo Dee Messina , przyniósł dwa topowe hity: Heads Carolina, Tails California , który zajął drugie miejsce,i You’re Not in Kansas Anymore .

Z drugim albumem Messiny I'm Alright przyszedł przełom w 1998 roku.Single Bye Bye , I'm Alright i Stand Beside Her były w stanie utrzymać pierwsze miejsce na listach przebojów przez kilka tygodni, czego nigdy wcześniej nie osiągnął żaden artysta. Nagranie Lesson in Leavin również zajęło drugie miejsce.

W 1999 r. Messina została uhonorowana za sukcesy przez CMA i ACM . W 2000r   jej trzeci album  Burn ,  poszedł dalej w kierunku muzyki pop. Stał się jej pierwszym albumem nr 1, sprzedając się w ponad milionie egzemplarzy, a wydany singiel Way, stał się czwartym numerem jeden  Messiny. Piosenki Burn i Downtime były kolejnymi hitami w pierwszej dziesiątce, a czwarte wydawnictwo Bring On the Rain , duet z Timem McGrawem, znów zajął pierwsze miejsce.

W 2004 roku, po wiadomości o udanym odwyku w klinice w Utah, Messina wydała swój kolejny album studyjny, Delicious Surprise , w 2005 roku, po raz kolejny numer jeden na listach przebojów country i siódmy na listach przebojów. Wydanie My Give a Damn's Busted było ponownie hitem nr 1 dla Messyny.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Heads Carolina, Tails California	Jo Dee Messina	03.1996	-	111[5]	Curb 76 982	[written by Tim Nichols,Mark D. Sanders][produced by Byron Gallimore,Tim McGraw][2[14].Country Chart]
You're Not in Kansas Anymore	Jo Dee Messina	07.1996	-	-	Curb	[written by Tim Nichols, Zack Turner][produced by Byron Gallimore,Tim McGraw][7[16].Country Chart]
Do You Wanna Make Something of It	Jo Dee Messina	12.1996	-	-	Curb	[53.Country Chart]
He'd Never Seen Julie Cry	Jo Dee Messina	05.1997	-	-	Curb	[64.Country Chart]
Bye, Bye/I'm Alright	Jo Dee Messina	03.1998	-	A:43[20];B:43[4]	Curb	[gold-US][written by Michael Bourke/Phil Vassar][produced by Byron Gallimore,Tim McGraw][A:1[2][28].Country Chart][A:1[3][27].Country Chart]
Stand Beside Me	Jo Dee Messina	12.1998	-	34[20]	Curb	[written by Stephen Davis][produced by Byron Gallimore,Tim McGraw][1[3][28].Country Chart]
Lesson in Leavin'	Jo Dee Messina	06.1999	-	28[20]	Curb	[written by Randy Goodrum/Brent Maher][produced by Byron Gallimore,Tim McGraw][2[32].Country Chart]
Because You Love Me	Jo Dee Messina	01.2000	-	53[13]	Curb	[written by Kostas/John Scott Sherrill][produced by Byron Gallimore,Tim McGraw][8[23].Country Chart]
That's the Way	Jo Dee Messina	06.2000	-	25[120]	Curb 73 106	[written by Holly Lamar/Annie Roboff][produced by Byron Gallimore,Tim McGraw][1[4][26].Country Chart]
Burn	Jo Dee Messina	12.2000	-	42[20]	Curb	[written by Tina Arena/Pam Reswick/Steve Werfel][produced by Byron Gallimore,Tim McGraw][2[24].Country Chart]
Downtime	Jo Dee Messina	06.2001	-	46[15]	Curb	[written by Phillip Coleman/Carolyn Dawn Johnson][produced by Byron Gallimore,Tim McGraw][5[22].Country Chart]
Bring on the Rain	Jo Dee Messina with Tim McGraw	12.2001	-	36[20]	Curb	[written by Helen Darling/Billy Montana][produced by Byron Gallimore,Tim McGraw][1[1][31].Country Chart]
Dare to Dream	Jo Dee Messina	09.2002	-	Curb	[written by Adrienne Follesé, Jane Bach][produced by Byron Gallimore,Tim McGraw][23[17].Country Chart]
Was That My Life	Jo Dee Messina	04.2003	-	114[8]	Curb	[written by Marv Green, Bill Luther][produced by Byron Gallimore,Tim McGraw][21[17].Country Chart]
I Wish	Jo Dee Messina	01.2004	-	75[4]	Curb	[written by Ed Hill/Tommy Lee James][produced by Byron Gallimore,Tim McGraw][15[25].Country Chart]
My Give a Damn's Busted	Jo Dee Messina	02.2005	-	63[20]	Curb	[written by Joe Diffie/Tony Martin/Tom Shapiro][produced by Byron Gallimore,Tim McGraw][1[2][23].Country Chart]
Delicious Surprise (I Believe It)	Jo Dee Messina	07.2005	-	-	Curb	[written by Beth Hart,Glen Burtnik][produced by Byron Gallimore,Tim McGraw][8[23].Country Chart]
Not Going Down	Jo Dee Messina	04.2006	-	-	Curb	[written by Kevin Savigar, Shaunn Bolton][produced by Byron Gallimore,Tim McGraw][28.Country Chart]
It's Too Late to Worry	Jo Dee Messina	10.2006	-	-	Curb	[written by Danny Wells, Ron Harbin, Anthony L. Smith][produced by Mark Bright, Jo Dee Messina][33.Country Chart]
I'm Done	Jo Dee Messina	07.2008	-	-	Curb	[34.Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Jo Dee Messina	Jo Dee Messina	05.1996	-	146[5]	Curb 77 820	[gold-US][produced by Johnny Marr/Bernard Sumner]
I'm Alright	Jo Dee Messina	04.1998	-	61[104]	Curb 77 904	[2x-platinum-US][produced by Byron Gallimore/Tim McGraw]
Burn	Jo Dee Messina	08.2000	-	19[66]	Curb 77 977	[platinum-US][produced by Byron Gallimore/Tim McGraw]
A Joyful Noise	Jo Dee Messina	12.2002	-	147[4]	Curb 78 755	[produced by Jo Dee Messina,Brent Maher]
Greatest Hits	Jo Dee Messina	06.2003	-	14[18]	Curb 78 790	[gold-US][produced by Byron Gallimore/Tim McGraw]
Delicious Surprise	Jo Dee Messina	05.2005	-	7[15]	Curb 78 770	[gold-US][produced by Byron Gallimore/Jo Dee Messina/Mark Bright/Tim McGraw]
Unmistakable: Love EP.	Jo Dee Messina	05.2010	-	106[1]	Curb	[produced by Scott Hendricks]
Me	Jo Dee Messina	04.2014	-	156[1]	Dreambound	[produced by Jo Dee Messina]

Bob B. Soxx and the Blue Jeans

Jedna z kilku grup utworzonych przez słynnego producenta Phila Spectora. W skład tego krótko istniejącego tria wchodziły dwie członkinie zespołu The Blossoms - Darlene Love i Fanita James - oraz soulowy wokalista Bobby Sheen.

W 1962 r. trio wprowadziło do amerykańskiej Top 10 radykalnie zmienioną wersję nagrania "Zip-A-Dee Doo-Dah", utrzymaną w żółwim tempie, zamiast euforycznego tempa oryginału. Z sukcesu tego singla zrodził się album zawierający mieszankę przeróbek standardów ("The White Cliffs Of Dover", "This Land Is Your Land") z nowymi piosenkami, z których dwie: "Why Do Lovers Break Each Others Hearts" i "Not Too Young To Get Married" ukazały się również na singlach. Zespół wziął udział w nagraniu legendarnej płyty Christmas Album Phila Spectora.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Zip-A-Dee Doo-Dah/Flip and Nitty	Bob B. Soxx and the Blue Jeans	11.1962	45[2]	8[13]	Philles 107	[written by Ray Gilbert/Allie Wrubel][produced by Phil Spector][oryginalnie nagrana przez Johnny Mercera][piosenka pochodząca z disneyowskiego filmu "Song of the south" nagrodzona Oscarem]
Why do lovers break each other's heart?/Dr. Kaplan's Office	Bob B. Soxx and the Blue Jeans	02.1963	-	38[9]	Philles 110	[written by P. Spector, E. Greenwich, T. Powers][produced by Phil Spector]
Not too young to get married/Annette	Bob B. Soxx and the Blue Jeans	06.1963	-	63[6]	Philles 113	[written by Jeff Barry/Ellie Greenwich/Phil Spector][produced by Phil Spector]

Ann Blyth

Ann Marie Blyth (ur. 16 sierpnia 1928r w Mount Kisco w stanie Nowy Jork) - amerykańska aktorka i piosenkarka, nominowana do Oscara za rolę drugoplanową w filmie Mildred Pierce.
Ann Blyth urodziła się w Mount Kisco. Jej rodzice rozeszli się krótko po jej narodzinach. Została wychowana przez matkę w wierze katolickiej. Debiutowała rolą w sztuce Watch on the Rhine, która była wystawiana na Broadwayu. Swój pierwszy kontrakt podpisała z wytwórnią Universal Studios w 1944 roku. Jeszcze w tym samym roku nakręciła trzy filmy: Babes on Swing Street (u boku Peggy Ryan), The Merry Monahans (u boku Jacka Oakie) i Chip Off the Old Block (u boku Donalda O’Connora).

W 1945 roku odniosła swój największy sukces. Zagrała w filmie wytwórni Warner Bros. Mildred Pierce. Rola niesfornej Vady, córki tytułowej bohaterki (granej przez Joan Crawford) przyniosła jej nominację do Oscara dla najlepszej aktorki drugoplanowej. Blyth nie mogła się w pełni cieszyć z sukcesu jaki osiągnęła gdyż podczas pracy na planie doznała poważnego urazu pleców. Mimo to nadal przyjmowała propozycje filmowe.

W 1953 roku zawarła związek małżeński z doktorem Jamesa McNulty'ego. Przez 54 lata trwania małżeństwa Blyth urodziła pięcioro dzieci.

W 1954 roku podczas rozdania Oscarów wykonała brawurowo piosenkę „Secret Love” autorstwa Doris Day z filmu Calamity Jane. Na specjalną uwagę zasługuje fakt, iż Blyth była wtedy w siódmym miesiącu ciąży.

Występowała w serialu Prawo Burke’a (1964–1965).

Posiada swoją własną gwiazdę w Hollywoodzkiej Alei Sław.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
The loveliest night of the year	Ann Blyth	09.1951	1[2][19]	-	MGM MGM 5065	-

Blues Rags 'n' Hollers

Powstał w Australii Południowej w połowie lat 60-tych. Byli bywalcami piwnic i piwnic śródmieścia Adelajdy, grając w R&B i ópwczesne hity . Nagrali jeden singiel w wytwórni Leedon „I Just Want To Make Love To You”, cover Willie Dixona w 1966 roku. Byli  popularnym zespołem, kiedy przeprowadzili się do Melbourne w 1967 roku, ale nie trwało to długo. Pierwotnie zarządzany przez przedsiębiorcę z Melbourne, Eddiego Younga. Zespół pojawia się w serii kompilacji CD Big Beat Cellar (Vols 1 to 3), która została wydana w Nickoff Records. Wokalista David Harrison zmarł w 1978 roku.
 
Członkowie
Brian Coughlan (instrumenty klawiszowe), Ted Fry (bas), David Harrison (wokal), John Hilton (gitara), Mick Patterson (perkusja), Andy Wilkinson (wokal, harmonijka ustna).

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
I just want to make love to you	Blues Rags 'n' Hollers	09.1966	89[5]	-	Leedon LK 1421	-

Blues Magoos

Założona w 1964 roku na Bronxie grupa znana wcześniej jako The Bloos Magoos.W jej pierwotnym składzie znależli się:
Emil "Peppy" Thielhelm-ur.16.06.1949r voc,g
Dennis LaPore-g
Ralph Scala-ur.12.12.1947r org,voc
Ronnie Gilbert-ur.25.04.1946r bass
John Finnegan-dr.
Pod koniec 1964 roku LaPore' a i Finnegana zastąpili:
Mike Esposito-ur.1943r
Geoff Daking-ur.1947r.

Zespół stał się szybko ważnym elementem tworzącej się sceny rockowej psychodelic w Greenwich Village.Po nagraniu singli dla Ganim i Verve Forecast,szybko podpisali kontrakt z wytwórnią Mercury,gdzie szybko próbowano ją cywilizować.Zmiany fryzur i ubioru nie zdołały stłumić ich buntowniczej natury.
Zespół odniósł znaczący sukces singlem "[We ain' t got]Nothin' yet ".Na ich pierwszym albumie "Psychodelic Lollipop" dominowało ostre ,surowe brzmienie garażowe.

W 1968 roku w zespole nabrzmiewało napięcie i po wydaniu trzeciej dużej płyty zespół rozpada się.
Nazwę zespołu przejęła wytwórnia ABC Records,a Thielhelm stanął na czele reaktywowanego zespołu w 1969 roku.
John Leillo-vib,dr
Eric Kaz-keyb
[zakłada American Flyer] Roger Eaton-bass
Richard Dickon-dr
Emil Thielhelm-voc,g

Nagrali album "Never goin' back to Georgia",rok póżniej słabą płytę "Gulf Coast Bound",po czym rozpadli się.
Thielhelm występuje póżniej w musicalu "Hair",a pod pseudonimem Peppy Castro występuje w takich formacjach jak:Barnaby Bye,Wiggy Bitts,Balance,a jego piosenki nagrywali między innymi Kiss i Cher.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
[We ain' t got]Nothin' yet/Gotta Get Away	Blues Magoos	12.1966	-	5[14]	Mercury 72 622	[written by Mike Esposito, Ron Gilbert & Ralph Scala][produced by Bob Wyld, Art Polhemus]
Pipe dream/There's A Chance We Can Make It	Blues Magoos	03.1967	-	A:60[5];B:81[2]	Mercury 72 660	[written by Ron Gilbert & Ralph Scala][produced by Bob Wyld, Art Polhemus]
One by one/ Dante's Inferno	Blues Magoos	06.1967	-	71[5]	Mercury 72 692	[written by R. Gilbert, E. Thielhelm][produced by Bob Wyld, Art Polhemus]
I wanna be there/Summer Is The Man	Blues Magoos	08.1967	-	133[2]	Mercury 72 707	[written by Ralph Scala, E. Thielhelm][produced by Bob Wyld, Art Polhemus]
Never goin back to Georgia/ Feelin' Time (I Can Feel It)	Blues Magoos	01.1969	-	113[4]	ABC 11 283	[written by J. Sabator, J. Cuba][produced by Bob Wyld]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Psychodelic Lollipop	Blues Magoos	12.1966	-	21[32]	Mercury SR 61 096	[produced by Bob Wyld, Art Polhemus]
Electric comic book	Blues Magoos	04.1967	-	74[16]	Mercury MG 21 104	[produced by Bob Wyld, Art Polhemus]

Mike Bloomfield

Śmierć Mike'a Bloomfielda nie poruszyła posadami rockowego światka. Prasa muzyczna przypomniała, że w ostatnim okresie życia zajmował się on nagrywaniem muzyki do pornograficznych filmów i nie łatwo ocenić, czy [pisano o tym w intencji (gorzkiej, czy może z ironią. W 1977 r., po kilku latach zapomnienia, Bloomfieldowi udało się podpisać kontrakt z wchodzącą na rynek, nie bez pewnego impetu, wytwórnią Takoma, dla której zdążył jednak zrealizować trzy zaledwie płyty: "Analine" (B 1059) w 1977, "Between the Hard Place And the Ground" (TAK 7070) w 1979, oraz nie wydaną za życia muzyka "Cruisin' For A Bruisin".
Jego nagrania publikowały także mniejsze wytwórnie, o marginalnym znaczeniu na rynku, choćby Guitar Play (album "If You Love These Blues" w 1977) czy Clouds (płyta "Count Talent And The Originals" rok później).

Jednakże Bloomfieldowi nie udało się przypomnieć publiczności. Żadna z wydanych w drugiej połowie lat 70-tych płyt nie zwróciła niczyjej uwagi, nie przyniosła też większych dochodów, nic więc dziwnego, że kompozytor podjął się oprawy muzycznej wspomnianych filmów oraz firmowanego przez Andy Warhola filmu "Bad" w 1976.

Dziesięć lat wcześniej nazwisko Bloomfielda było na ustach wszystkich zainteresowanych muzyką rockową. Udział w nagraniu kluczowej dla rocka lat 60-tych płyty Dylana "Highway 61 Revisited" ugruntował zdobytą przez niego z dnia na dzień pozycję jednego z głównych inspiratorów fali białego bluesa w Stanach Zjednoczonych. Uczestnictwo w latach 1962—66 we wprowadzającej bluesa na wszystkie estrady Ameryki grupie Paul Butterfield Blues Band wyznaczył Bloomfieldowi rolę analogiczną do tej, jaką w Wielkiej Brytanii odegrał Eric Ciapton.

Uduchowiony, śpiewny, bliski manierze B. B. Kinga styl gry gitarzysty dojrzewał w samym sercu elektrycznego bluesa, w Chicago, gdzie muzyk przyszedł na świat w lipcu 1943 r. W murzyńskich klubach wzięła początek jego fascynacja bluesem, czarni twórcy tej muzyki byli dlań jakby drugą rodziną. Grałem z nimi wszystkimi, uczyłem się od nich. Przechowuję ich fotografie, fotografie przyjaciół. Takich, jak Big Joe Williams, który był jak ojciec, czy też Muddy Waters. Kiedy występował, miało się wrażenie, że cała wielka rodzina jest z nim na scenie...

Bloomfieid nie dbał o karierę, która spadła na niego nagle i była jakby ciągiem przypadków. Paul Butterfield miał nagrywać płytę i szukał kogoś, kto mógłby zagrać na slide guitar, a ja byłem akurat pod ręką. Nie lubiłem Buttera, ale nagraliśmy kilka dalszych. Później pojechaliśmy do Newport i od tej pory miałem grać z Dylanem. Musiałem wybierać i wybrałem Buttera, bo ten właśnie rodzaj muzyki chciałem grać. Choć serce jego wypełniał blues, szaleństwo rocka porywało go. The Who wstrząsają mną. Kinetyzm spektaklu, coś pulsującego w zwykłym refrenie Papa Ooh Mow Mow, takie rzeczy działają na mnie bardzo.

W 1967r utworzył z murzyńskim perkusistą Buddy Milesem własny zespół Electric Flag. Po debiucie albumem wydanym przez Capitol grupa nagrała jeszcze dwie płyty dla Columbii - "A Long Time Colmin'" (CS 9597) i "Electric Flag (CS 9714), obie w 1968, wpisując się do rockowej czołówki, mimo że Bloomfield nie podzielał entuzjazmu publiczności.
Graliśmy wstrętnie, mimo to słuchacze uwielbiali nas. Nie mogłem tego zrozumieć, jak zespól grający takie g... może wszystkich za sobą pociągnąć. Flag zawiesił działalność w 1968, powrócił jednak na rynek 6 lat później z płytą "The Band Dept Playing" (Atlantic SD 181112). Jednym tylko albumem owocowała współpraca gitarzysty z grupą KGB w 1976 (MCA 2166). Jak 8 lat wcześniej wybrał działalność indywidualną. Pociągał go soul, religijny duch tej muzyki do swego repertuaru włączył nawet tradycyjne, murzyńskie gospels.

Wybierając tę drogę oddalał się jednak od swoich słuchaczy. Jego albumy solowe - "I'ts Not Killing Me" (CS 9883) i "Live At Bili Graham's Filimore West" (CS 9893) z roku 1969 sukcesów mu nie przyniosły, a sława nagrań zrealizowanych w triumwiracie z Al Kooperem i Steve Stiiisem ("Super Session", CS 9701, 1968), czy też z Dr Johnem i Johnem Hammondem ("Triumvirate", KC 32172, 1973), bądź też w duecie z Kooperem ("Live Adventure's" KGP 6, 1969) miała charakter cokolwiek prestiżowy. Osobny rozdział w twórczości Blomfielda stanowiła wspomniana już współpraca z filmem, skomponował on m.in. muzykę do znanego u nas filmu Haskell Wexlera "Chłodnym okiem" z 1969 r.

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Super session	Mike Bloomfield/Al Kooper/Steve Stills	08.1968	-	12[37]	Columbia 9701	[gold][produced by Al Kooper ]
The live adventures of Mike Bloomfield and Al Kooper	Mike Bloomfield & Al Kooper/Steve Stills	02.1969	24[1]	18[20]	Columbia KGP 6	[produced by Al Kooper ]
It's not killing me	Michael Bloomfield	10.1969	-	127[5]	Columbia 9883	[produced by Nick Gravenites, Michael Melford ]
Trumvirate	Mike Bloomfield/John Paul Hammond/Dr. John	06.1973	-	105[12]	Columbia 32 172	-

Blinky

Sondra „Blinky” Williams (ur. 21 maja 1944 r. w Oakland w Kalifornii  to amerykańska wokalistka i autorka tekstów R&B i soul , prawdopodobnie najbardziej znana z roli kobiecej z serialu Good Times z lat 70-tych XX wieku.
Williams urodziła się w Oakland w Kalifornii , ale później dorastała w Los Angeles . Córka pastora, była aktywna w chórach kościelnych od szóstego roku życia. Jej dwoje rodzeństwa to Diana Williams Witherspoon i Pastor Austin F. Williams.

Nagrała album Hark The Voice dla Atlantic Records , a następnie przeniosła się do Motown, gdzie nagrała (jako „Blinky”) pięć singli, w tym debiutancki singiel napisany przez Ashforda i Simpson  „I wouldn't Change The Man He Is” ( piosenka podobno napisana o   studyjnym basiście Lovin  Spoonful ,Jamesie Killingsworthie) w 1968 roku i myślała, że ​​odniesie sukces, kiedy nagra na album z   Edwinem Starrem utwór zatytułowany Just We Two na 25 Miles .

Nie uzyskali jednak popularności duetu Marvin Gaye & Tammi Terrell ani Supremes-Temptations, a sukces znów umknął, gdy po zostaniu protegowaną Sammy Davisa Jr. jej umowa z wytwórnią upadła.

Blinky wydała dwa kolejne single dla Motown we wczesnych latach siedemdziesiątych (w kalifornijskiej filii MoWest z siedzibą w Kalifornii) i miała kilka innych, które miały być wydane, ale tak naprawdę nigdy nie zostały wydane. Zaśpiewała także  piosenkę przewodnią serialu Good Times wraz z Jimem Gilstrapem z lat 70-tych .

Jej wersja „God Bless The Child” pojawia się na płycie Rock Gospel: The Key To The Kingdom, a jej nagranie „ „ Tain't Nobody's Biz-nness if I Do ”znajduje się na ścieżce dźwiękowej Lady Sings The Blues , Billie Holiday   z udziałem Diany Ross . Niestety większość jej solowych prac, z wyjątkiem kilku singli, pozostaje niewydana. 

Ponadto była jedną z oryginalnych wokalistek Cogic Singers, z Andraé Crouch, Sandrą Crouch, Billy Preston, Edną Wright (wokalistką The Honey Cone ), Frankie Karl i Glorią Jones. Po nieudanym związku z Motown wróciła do muzyki gospel i ponownie śpiewała pod własnym nazwiskiem.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Oh How Happy/ Ooo Baby Baby	Blinky And Edwin Starr	08.1969	-	92[12]	Gordy 7090	[written by Charles Hatcher][produced by Frank Wilson, B.J. ]

Blind Faith

Grupa brytyjska. Powstała w lutym 1969 w Londynie. W jej składzie znaleźli się czterej wybitni i bardzo popularni muzycy: Eric Clapton (właśc. Eric Patrick Clapton; 30.03.1945, Ripley, Surrey) -g, voc, Steve Winwood (12.05.1948, Birmingham) - voc, org, p, g, b i Ginger Baker (właśc. Peter Edward Baker; 19.08.1939, Lewisham, Londyn) - dr, perc, voc, a także Rick Grech (1.11.1945, Bordeaux, Francja - 21.03.1990, Leicester) - b, viol, voc, który dołączył trochę później, w kwietniu. Działała zaledwie kilka miesięcy, do sierpnia 1969.

Założyli ją Clapton i Winwood. Już wcześniej grywali ze sobą, np. podczas klubowych jam sessions, chociażby w lutym 1964 w Birmingham Town Hall, zdarzyło im się też spotkać w jednym zespole, w marcu 1966 w The Powerhouse, utworzonym do nagrania kilku utworów na składankową płytę bluesową "What's Shakin'" (Elektra, 1966). Pomysł bliższej współpracy nie opuszczał ich od dawna, realizację utrudniały jednak zawsze zobowiązania wobec grup, z którymi byli związani - pierwszego wobec Cream, drugiego najpierw wobec The Spencer Davis Group, później wobec Traffic. Gdy w listopadzie 1968 po Cream zostało wspomnienie, Clapton trafił na koncert Traffic w Oxfordzie i, jak się później zwierzał, gdyby tylko zaproponowano mu, aby związał się z tym zespołem, zrobiłby to bez wahania. Wkrótce potem zaczął spotykać się z Winwoodem w swojej posiadłości Hurtwood Edge w Ewhurst w hrabstwie Surrey, a częściej w jego wiejskim domu w Aston Tirrold w Berkshire, i owe wieczory, pełne oczywiście muzyki, szybko zaowocowały ideą nowej grupy. Od stycznia 1969, gdy Winwood zawiesił działalność Traffic, plotkowała już na ten temat cała prasa muzyczna. Nagabywani przez dziennikarzy muzycy przedstawiali co prawda różne wersje przyszłych zdarzeń, mówili np. o ewentualnym reaktywowaniu Cream - w składzie rozszerzonym o Winwooda. Media były jednak przekonane, że powstanie nowa grupa, i stawiały sobie pytanie, kto jeszcze znajdzie się w jej składzie. Ponieważ Clapton podczas pożegnalnej trasy Cream po Stanach rozmawiał na temat ewentualnej współpracy z Donaldem "Duckiem" Dunnem - b i Alem Jacksonem - dr, którzy jako członkowie zespołu Booker T. And The M.G.'s uczestniczyli w powstaniu wielu klasycznych płyt soulowych, wydawało się, że właśnie na nich padnie wybór. Tak się jednak nie stało. Gdy bowiem o zamiarach Claptona i Winwooda dowiedział się Baker, również były muzyk Cream, poprosił,by pozwolili mu dołączyć. Clapton nie był przekonany do tego pomysłu chciał bowiem wraz z nową grupą uciec i od stylu i od legendy Cream. I raczej widział w składzie Jima Capaldiego perkusistę Traffic. Winwood oraz menażer Robert Stigwood namówili go jednak, by nie odtrącał Bakera.I już w połowie lutego 1969 trio, które z początku przyjęło nazwę Clapton, Baker, Winwood (w prasie pojawiła się też dłuższa wersja - The Eric Clapton, Steve Winwood, Ginger Baker Band), zamknęło się w londyńskich Morgan Studios i przystąpiło - najpierw z producentem Chrisem Blackwellem, a później, gdy Blackwell przez niedopatrzenie nie zarejestrował wspólnego jamu całej trójki z gitarzystą;Denny Laine'em (dawniej wokalistą The Moody Blues)z Jimmym Millerem na jego miejsce - do pracy nad pierwszą płytą.

Clapton był w tym czasie zafascynowany albumem "Music From Big Pink" zespołu The Band i marzyło mu się tworzenie podobnej muzyki - odartej z creamowej pretensji, pozbawionej wirtuozowskich popisów instrumentalnych, bliższej piosenki, wykonywanej na luzie dlatego sięgnął po ballady Boba Dylana, któremu The Band akompaniowali. Wziął też na warsztat przeboje jednej z gwiazd doby rock'n'rolla, Buddy Holly'ego (rozważał nawet nagranie całej płyty z jego kompozycjami). Włączył wreszcie do repertuaru Hey Joe, utwór spopularyzowany przez Jimiego Hendrixa. Grupa próbowała też tworzyć własną muzykę, ale owocami były w tym początkowym okresie raczej luźne szkice, niekiedy rozrastające się w długie jamy, niż skończone utwory, zazwyczaj bez tytułów (wyjątek to rzecz nazwana How's Your Father, How's Your Mother Alright Backwards, przechowywana w archiwach wytwórni PolyGram w trzydziestu czterech wersjach). Ciekawostką jest, że jedno z tych nagrań formacji zostało wydane na dość osobliwej płycie, zatytułowanej "Change Of Address From June 23 1969". Wytwórnia Island, z którą grupa podpisała kontrakt, zmieniła 23 czerwca 1969 siedzibę. I swoim kontrahentom rozesłała specjalnie wydany singel z wydrukowanym na okładce nowym adresem. Płytka, na której nie było nazwy zespołu, ani tytułu wytłoczonego po obu stronach nagrania, zawierała właśnie muzykę formacji,która niebawem miała dać się poznać światu jako Blind Faith (ów singel, wytłoczony w zaledwie pięciuset egzemplarzach, szybko stał się kolekcjonerskim rarytasem; pozostał jedynym singlem grupy).

Zmiana nazwy nastąpiła w kwietniu 1969, gdy w składzie pojawił się czwarty muzyk, Grech, wywodzący się z Family. Grupa - czy raczej supergrupa, jak nazywała ją prasa - przeniosła się wówczas wraz z Millerem do Olympic Sound Studios, również w Londynie, ponieważ zespół The Rolling Stones, który niebawem miał tam rozpocząć pracę nad albumem "Let It Bleed", zaprosił Claptona do współpracy. Nie opuszczała studia aż do początku czerwca. Wtedy dokonała właściwych nagrań na swoją debiutancką płytę zatytułowanej po prostu "Blind Faith". Trafiły na nią trzy kompozycje Winwooda (Hard To Cry Today, Can't Find My Way Home i Sea Of joy) oraz po jednej Claptona (Presence Of The Lord) i Bakera (Do What You Like), a także piosenka Well All Right z repertuaru Buddy Holly'ego.

Grupie nie bardzo udało się uwolnić od stylu Cream. Otwierający album utwór Had To Gy Today, choć skomponowany przez Winwooda i zaśpiewany przez niego w charakterystyczny sposób, miał w sobie coś z klimatu twórczości słynnego tria. I główny riff, i jamowe wstawki instrumentalne kojarzyły się z muzyką, jaką wykonywał tamten zespół, zwłaszcza na koncertach. Wiele z ducha Cream było też w otwartej, rozimprowizowanej, urozmaiconej solówkami wszystkich czterech instrumentalistów, skomplikowanej rytmicznie kompozycji Do What You Like (mimo że Clapton nawiązał w swojej partii do stylu Carlosa Santany, znanego wtedy tylko ze wspólnej płyty z Mikiem Bloomfieldem i Alem Kooperem - ("The Live Adventures Of Mike Bloomfield And Al Kooper"). Nawet wysmakowana przeróbka bezpretensjonalnej piosenki sprzed lat, Well Ali Right, przywoływała w jazzującej kodzie klimat creamowego grania. Muzyka Blind Faith mogła się też kojarzyć z dokonaniami Traffic, i to nie tylko ze względu na głos Winwooda. Zdecydowanie trafficowy charakter miała np. nasycona folkową atmosferą, barwnie opracowana ballada Can't Find My Way Home. Wpływ Traffic uwidocznił się też w Sea Of Love z efektowną partią skrzypiec w wykonaniu Gretcha. Świadectwem zmiany muzycznych zainteresowań Claptona był natomiast sygnowany przez niego piękny hymn religijny Presence Of The Lord, ujawniający silny wpływ The Band (chociaż i w tym utworze znalazła się wstawka instrumentalna nosząca wyraźnie creamowe piętno).

Dopiero po ukończeniu nagrań grupa zadebiutowała przed publicznością - 7 czerwca 1969 dała wielki darmowy koncert w londyńskim Hyde Parku dla ponad stu tysięcy słuchaczy (poprzedzały ją zespoły The Third Ear Band i The Edgar Broughton Band, a także Richie Havens i nie zapowiedziany Donovan). Sparaliżowana świadomością, jak wiele się od niej oczekuje, wypadła tego wieczoru nie najlepiej. Przedstawiła blade wersje utworów z płyty, której nie było jeszcze na rynku, a także m.in. własne opracowanie Under My Thumb zespołu The Rolling Stones. Koncert nagrano, ale ponieważ pod względem artystycznym nie spełnił oczekiwań, taśmy trafiły do archiwum, gdzie później zaginęły. Na początku lat dziewięćdziesiątych zostały co prawda odnalezione, ale i wtedy nie zdecydowano się ich udostępnić publiczności. Mike Mansfield udokumentował występ filmem, który też nigdy nie został pokazany w całości. Zaraz po występie w Hyde Parku grupa miała odbyć krótką trasę po krajach skandynawskich, ale nie doszła ona do skutku. 12 lipca występem w Madison Square Garden w Nowym Jorku rozpoczęła wraz z zespołami Free i Delaney And Bonnie wielkie tournee po Stanach i Kanadzie (koncert planowany jako pierwszy, 11 lipca w Newport w stanie Rhode Island, trzeba było odwołać z powodu zamieszek w mieście). Przyciągnęło ono tłumy żądne emocji, jakich dostarczały występy Cream, a publiczność tę nie zawsze udawało się utrzymać w ryzach, np. we wspomnianym Madison Square Garden, w Los Angeles Forum i w Phoenix Memoriał Coliseum doszło do starć między fanami a policją. Na grupę naciskano, by dała tłumowi to, na co czeka, i włączyła do repertuaru kilka utworów Cream, co w końcu uczyniła - sięgnęła m.in. po Sunshine Of Your Love, Crossroads i Toad.

Dla Claptona był to jednak koniec Blind Faith. W wywiadach zaczął z coraz większym powątpiewaniem mówić o przyszłości formacji, nazywał ją pogardliwie Son Of Cream. A do idei Blind Faith nie przekonało go nawet powodzenie wydanego w lipcu albumu "Blind Faith", w krótkim czasie odnotowanego na pierwszych miejscach list bestsellerów po obu stronach Atlantyku. Tym bardziej że pojawił się on na rynku w aurze skandalu. Okładka, którą zaprojektował Bob Seideman, przedstawiała nagą jedenastoletnią dziewczynkę (nie była to córka Bakera, jak głosiła plotka), trzymającą w dłoniach model samolotu o opływowych kształtach, zdaniem niektórych - symbol fallusa. W Stanach obawiano się wręcz, że handel nie przyjmie płyty, i w pierwszym wydaniu zastąpiono kontrowersyjne zdjęcie fotografią muzyków.

Trasa po Ameryce zakończyła się 24 sierpnia koncertem w HIC Arena w Honolulu na Hawajach. Zaraz potem Clapton nawiązał współpracę z Delaney And Bonnie. Nic jednak nie wskazywało na to, że grupa Blind Faith się rozwiązała. We wrześniowym numerze pisma "Beat Instrumental" Grech zapowiadał, że niebawem zagra ona w Wielkiej Brytanii, a później przystąpi w Memphis do pracy nad drugim albumem. Nawet gdy w październiku było już wiadomo, że muzycy nie zebrali się ani na trasę, ani na nagrania, menażer Robert Stigwood zapewniał, iż w styczniu 1970 wznowią współpracę. Nigdy do tego nie doszło. W grudniu Baker, Winwood i Grech znowu spotkali się co prawda w jednym zespole, bynajmniej jednak nie w Blind Faith, ale w utworzonym przez pierwszego z nich Air Force.

Po latach opublikowano jeszcze dwa nagrania Blind Faith z sesji w Olympic Sound Studios wiosną 1969 -całkiem zgrabną przeróbkę bluesa Sleeping In The Ground Sama Myersa w boksie Claptona "Crossroads" (Polydor, 1988) oraz ostrzejszą niż na "Blind Faith" wersję Can't Find My Way Home w boksie Winwooda "The Finer Thing" (Island, 1995). Wzbogacona została też europejska kompaktowa edycja albumu "Blind Faith" (Polydor, 1986). Dodano do niej dwa nagrania zrealizowane już po rozwiązaniu Blind Faith, 7 października 1969, w londyńskich Morgan Studios: Spending Alli My Days i instrumentalne Exchange And Mart. Na okładce opisano je jako kompozycje Claptona, Winwooda, Bakera i Grecha, zarejestrowane przez całą tę czwórkę. W rzeczywistości były to utwory Grecha, nagrane przez niego (on też zaśpiewał Spending All My Days) z gościnnym udziałem Claptona -g, George'a Harrisona - g i Alana White'a - dr, z myślą o płycie solowej, która jednak nigdy nie została ukończona i nie doczekała się wydania.

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK/US]	Komentarz
Blind Faith	Blind Faith	08.1969	1[2][10]	1[2][37]	Polydor 583-059/Atco 304	[platinum-US]
Blind Faith [reissue]	Blind Faith	02.1977	-	126[8]	-/RSO 3016	-

Marcie Blane

Jej prawdziwe nazwisko to Marcia Blank,urodziła się 21 maja 1944r w Brooklynie/Nowy Jork.Była wokalistką nagrywającą klasyczną muzykę pop.

Wytwórnia Seville zajmowała się wydawaniem z sympatii dla swych przyjacół z uczelni płyty demo.Jedną z piosenek ,która zrobiła międzynarodowa karierę był utwór Bobby's Girl,który trafił na 2 miejsce listy Billboard.Następny jej singiel What Does a Girl Do i kilka następnych wydanych dla tej samej wytwórni przepadło bez śladu.Nigdy nie zdążyła nagrać płyty długogrającej,a CD dokumentujące jej karierę wyszło niedawno.

Jej hit został nagrany również przez nią w wersji niemieckiej dla tamtejszych sklepów.W W.Brytanii cover tej piosenki nagrała Susan Maughan,zresztą z dużym powodzeniem.Marcie Blane nagrywała w czasie dużej popularności białych wokalistek na listach przebojów czego dowodem są sukcesy w 1962r Shelley Fabares, czy rok póżniej Peggy March i Lesley Gore,często jednak były to gwiazdy jednego przeboju.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bobby's Girl / A Time To Dream	Marcie Blane	10.1962	-	3[16]	Seville 120	[written by Gary Klein, Hank Hoffman][14[5].R&B Chart]
What Does A Girl Do? / How Can I Tell Him	Marcie Blane	02.1963	-	82[3]	Seville 123	[written by Gary Klein, Hank Hoffman]

Billy Bland

Billy Bland-ur. 5.04.1932r w Wilmington/North Carolina był posiadaczem jednego wielkiego przeboju z 1960r "Let the Little Girl Dance" sporządzony według podobnej mikstury jak hity Jackie Wilsona z tego okreesu,zwłaszcza przypominający latynoskie rytmy "Lonely Teardrops".
Niektóre z jego następnych singli były w podobnej manierze,ale Bland był wszechstronnym wokalistą ,także wykonującym rhythm'n'bluesa,miejskiego bluesa czy rock'n'rolla w stylu Bo Diddley'a.Nagrywał dużo dla wytwórni Old Town od połowy lat 50-tych do 1963r,niestety same nagrania były niewielkiej jakości .Był po prostu kompetentnym czeladnikiem a nie mistrzem swego gatunku.

Zaczął występować po przeprowadzce do Nowego Jorku w końcu lat 40-tych i swoją pierwszą płytę nagrał dla nowoorleańskiej wytwórni Imperial w połowie lat 50-tych jako członek grupy Bees.W 1955r zaczął nagrywać solo rozpoczynając swoją długoletnią współpracę z Old Town.Swój przebój nagrał przypadkowo;początkowo jego wykonawcą miał być Titus Turner,którego Bland podglądał w studio nagraniowym.

Zdecydował się na nagranie własnej wersji pod okiem Henry Glovera z asem gitary Mickey'em Bakerem .Póżniej próbował odciąć się od maniery "Let the Little Girl Dance" próbując innych rockowych trendów ale bez powodzenia aż do końca współpracy z Old Town w 1963r.W końcu lat 80-tych śpiewał jeszcze w restauracjach w Harlemie.

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Let The Little Girl Dance / Sweet Thing	Billy Bland	02.1960	15[10]	7[20]	Old Town 1076	[written by Carl Spencer, Carl Glover][11[9].R&B Chart]
You Were Born To Be Loved / Pardon Me	Billy Bland	06.1960	-	94[2] side B:102[3]	Old Town 1082	[written by Claude Demetrius][side B:written by Otis Blackwell]
Make Believe Lover / Harmonys	Billy Bland	10.1960	-	91[2]	Old Town 1088	[written by Gene Pitney]
My Heart's On Fire/ Can't Stop Her From Dancing	Billy Bland	08.1961	-	90[4]	Old Town 1105	[written by Billy Bland]

Jon Blanchfield

Jon Blanchfield Pochodzący z Queensland,piosenkarz występujący regularnie w cotygodniowym show telewizyjnym stacji w Brisbane "Count down" i podobnym "Up tight" z Melbourne.
 
Jako wokalista wylansował kilka niewielkich przebojów na rynku australijskim.W okresię póżniejszym swojej kariery był atrakcją kabaretów i nocnych klubów.Gdy dał sobie spokój z publicznymi występami został menadżerem Red Hot Peppers i Stocky See And Mason.W połowie lat 70-tych zakłada wytwórnię Rainbird. 

Single
Singles

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Upstairs Downstairs/Town Of Tuxley Toymaker	Jon Blanchfield	03.1967	93[5]	-	Leedon LK 1662	[nagrana w 1965r]
You've Got A Lot Of Livin'/Time	Jon Blanchfield	.1967	-	-	RCA 101794	-
Lavender Girl/Look What I've Got	Jon Blanchfield	03.1968	77[8]	-	RCA 101811	-
Somebody To Love/Pray For Love	Jon Blanchfield	06.1968	75[7]	-	RCA 101819	-
Baby Get In The Grove/Reach For The Sun	Jon Blanchfield	03.1969	100[1]	-	RCA 101843	-
She's My Baby/I Get So Excited	Jon Blanchfield	06.1969	62[10]	-	RCA 101858	-
Son Of A Simple Man/Waltzing Matilda	Jon Blanchfield	11.1969	63[19]	-	RCA 101874	-
Lucy's Place/Is It True	Jon Blanchfield	12.1971	69[9]	-	RCA Victor 102001	-
Let The Good Times Roll/Shenandorah	Jon Blanchfield	.1972	-	-	RCA 102058	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Jon Blanchfield	Jon Blanchfield	.1970	-	-	RCA CAM 169	-

Marques Houston

T Marques Barret Houston -ur. 04.08.1981r Los Angeles (Kalifornia, USA), znany też jako Batman, MH, to amerykański piosenkarz r&b; i aktor. Na początku swojej kariery należał do męskiej grupy Immature przemianowanej potem na IMx.

Urodzony w Kalifornii artysta był jednym z członków-założycieli zespołu Immature. Do grupy należeli także Jerome "Romeo" Jones i Kelton "LDB" Kesse. Z zespołem tym Marques wydał 4 płyty: On Our Worst Behavior (1992), Playtyme Is Over (1994), We Got It (1995) oraz The Journey (1997). W roku 1999 zespół zmienił nazwę na IMx i pod tym szyldem wydał jeszcze dwa albumy - Introducing IMx (1999) oraz IMx (2001).

W 2003 roku Houston zadebiutował jako artysta solowy w wytwórni interscope. Tytuł wydanego wówczas krążka - MH - pochodził od inicjałów wokalisty. Album promowały single "That Girl", "Clubbin'" oraz "Pop That Booty" z udziałem Jermainea Dupri. W Stanach krążek sięgnął pierwszej piątki listy billboardu top r&b;/ hip-hop ALBUMS. W ogólnej sprzedaży nie uzyskał jednak tak dobrych wyników jak płyty nagrane z zespołem Immature. Marąues jednak nie poddał się łatwo i występując solo, nadal promował swój talent m.in. na trasie koncertowej scream tour, w którą wyruszył z B2K, Nickiem Canonem i Bow Wowem.

W tym okresie artysta rozpoczął także karierę aktorską - otrzymał stałą rolę w serialu telewizyjnym "Jak dwie krople czekolady" (oryg. "Sister, Sister", reż. Matthew Diamond, Jackee Harry, 1994-1999, USA), która przyniosła mu sporą popularność. Wcielił się również w postaci w dwóch popularnych amerykańskich komediach - "Rewanż" ("You Got Served", reż. Chris Stokes, 2004, USA) i "Gruby Albert" ("Fat Albert", reż. Joel Zwick, 2004, USA). Dzięki filmom pogłębiła się też jego znajomość z Omarionem, obok którego wystąpił w horrorze " Somebody Help Me" (reż. Chris Stokes, 2007, USA).

W wieku 24 lat Marąues wydał swój drugi album zatytułowany Naked (2005). Materiał na płycie był bardziej osobisty i dojrzalszy od poprzednich dokonań artysty. Single z tego krążka zrobiły na listach sporo zamieszania. Szczególną uwagą cieszył się utwór "Naked" ("Nagi"), do którego Houston nagrał bardzo odważny teledysk.

Amerykańskie stacje muzyczne black entertainment television i mtv odmówiły emisji klipu, w którym artysta i jego partnerka pokazali się nago. Ostatecznie telewizja bet zgodziła się na pokazywanie go w ocenzurowanej wersji.

Chcąc uniknąć podobnych problemów przy trzecim albumie, Houston obrał bardziej konserwatywną drogę, rezygnując z używania w ramach promocji kontrowersyjnych materiałów. Wydany w marcu 2007 roku Veteran wyznaczył 15. rok obecności piosenkarza w show-biznesie. Album sprzedał się w ilości nie przekraczającej 100 tysięcy egzemplarzy.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
That Girl	Marques Houston	03.2003	-	63[7]	T.U.G.	[written by M. Davis,J. Que,Kowan "Q" Paul,Shaffer Smith][24[17].R&B; Chart]
Clubbin	Marques Houston featuring Joe Budden & R. Kelly	08.2003	15[9]	39[20]	T.U.G.	[written by R. Kelly][produced by R. Kelly][12[31].R&B; Chart]
Pop That Booty	Marques Houston featuring Jermaine Dupri	12.2003	23[5]	76[9]	T.U.G. 67 501	[written by Marques Houston, Tony Scott][produced by Marques Houston, Tony Scott][34[16].R&B; Chart]
All Because of You	Marques Houston featuring Young Rome	05.2005	51[5]	69[10]	T.U.G. 004958	[written by Marques Houston, Jerome Jones, Richard Butler, Jr., Dwayne Nesmiths, Pierres Medor][produced by Tha Cornaboyz][14[21].R&B; Chart][sample z "Living together in sin"-Whispers]
Naked	Marques Houston	07.2005	-	47[14]	T.U.G. 005143	[written by A. Dixon / H. Jr. Mason / S. Russell / Tank / D. Thomas / Underdogs][produced by The Underdogs][8[29].R&B; Chart]
Sex wit You	Marques Houston	11.2005	-	-	T.U.G.	[written by E. Dawkins / A. Dixon / H. Jr. Mason / S. Russell / Tank / D. Thomas / Underdogs][produced by The Underdogs][64[11].R&B; Chart]
Favorite Girl	Marques Houston	09.2006	-	-	T.U.G.	[written by Marques Houston / Brandon Howard / Andre Merritt][56[20].R&B; Chart]
1st Time	Yung Joc feat. Marques Houston & Trey Songz	12.2006	-	82[6]	Bad Boy 94 617	[gold][written by Robinson, Jasiel/Thorton, Carlos/Benny Tillman][15[21].R&B; Chart]
Circle	Marques Houston	01.2007	-	78[6]	T.U.G.	[written by Bryan-Michael Cox, Adonis Shropshire, Kendrick "WyldCard" Dean][produced by Bryan-Michael Cox][37[20].R&B; Chart]
Wonderful	Marques Houston	05.2007	-	-	T.U.G.	[written by Micayle McKinney / Jeremy Reeves / Shaffer Smith / Jonathan Yip][50[20].R&B; Chart]
I Love Her	Marques Houston featuring Jim Jones	05.2009	-	-	T.U.G.	[written by Marques Houston, Joseph Jones][produced by Marques Houston, J Bynum][85[8].R&B; Chart]
Body	Marques Houston	08.2009	-	-	T.U.G.	[written by Noel Fisher, Marques Houston, Christopher Brian Stokes][59[15].R&B; Chart]
Kickin & Screamin	Marques Houston	04.2010	-	-	MusicWorks	[written by Eric Crawford / Marques Houston / Chris Stokes][69[7].R&B; Chart]
Pullin' on Her Hair	Marques Houston featuring Rick Ross	06.2010	-	-	MusicWorks	[written by Eric Crawford / Marques Houston / William Roberts / Chris Stokes][64[12].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
MH	Marques Houston	10.2003	-	18[9]	T.U.G. 62 935	[produced by Ketrina Askew, Marques Houston, Henley Regisford Jr., Sylvia Rhone, Tony Scott,Prince Charles Alexander, Lamont "Logic" Coleman, R. Kelly, Mischke (vocal), Kowan "Q" Paul, Platinum Status, Rufus Blaq, Chris Stokes, Troy Taylor, Kenny Whitehead][5.R&B; Chart]
Naked	Marques Houston	05.2005	-	13[22]	T.U.G. 004696	[produced by Ketrina Askew, Marques Houston, Henley Regisford Jr., Chris Stokes, The Underdogs,Cory Bold, Chris "Rawdog" Denson, Brandon Howard, Pierre Medor (vocal), Rufus Blaq, Tank, Tiger DaBeat Banga][5.R&B; Chart]
Veteran	Marques Houston	03.2007	-	5[5]	Universal Motown – B0007925-02	[produced by Ketrina Askew, Marques Houston, Sylvia Rhone, Chris Stokes, Tone,Durrell Babbs, Cory Bold, Melvin Coleman, Bryan-Michael Cox, Kendrick "WyldCard" Dean, Brandon Howard, Rob Knox, Lamonte Lassiter, Candice Nelson "G.G.", Corey Peterson, Rufus Blaq, Stereotypes, Damon Thomas, The Underdogs][1.R&B; Chart]
Mr. Houston	Marques Houston	09.2009	-	65[1]	T.U.G.	[produced by Marques Houston and Chris Stokes][12.R&B; Chart]
Mattress Music	Marques Houston	09.2010	-	71[1]	Music Works Entertainment – 5099964 6499 2 4	[produced by Marques Houston, Chris Stokes (exec.), Eric Cire, Omarion][14.R&B; Chart]

Toby Keith

Toby Keith Covel urodził się w Clinton w stanie Oklahoma 8 lipca 1961 r. Wraz z rodziną przeniósł się do Moore (przedmieścia Oklahoma City). Przed przeprowadzką Toby pomieszkiwał u swojej babci w Fort Smith, Arkansas, która była właścicielką Billie Garner’s Supper Club, gdzie Toby złapał muzycznego bakcyla. Wykonując drobne prace w lokalu czasami grywał razem z występującymi tam zespołami, a warto podkreślić, że pierwszą gitarę otrzymał już w wieku 8 lat.

Keith ukończył Moore High School i w 1979 zatrudnił się jako pomocnik na platformie wiertniczej, szybko awansując na stanowisko managera. W wieku 20 lat założył swój pierwszy zespół Easy Money, gdzie z dwójką przyjaciół Scottem Webbem i Dannym Smithem grywali w lokalnych pubach. Zdarzało się, że musieli zwijać się w połowie koncertu, aby zdążyć do pracy.

W 1982 roku przemysł wydobywczy przeżywał kryzys. Straciwszy pracę, Toby powrócił do wcześniej intensywnie uprawianego footballu i został przyjęty do półzawodowej drużyny Oklahoma City Drillers, nie porzucając zarazem swoich muzycznych zainteresowań. Nie odniósłszy spektakularnego sukcesu na boisku skupił całą uwagę na muzyce, chociaż rodzina wątpiła w jego sukces. Jednak w 1984 roku Easy Money zagrali koncerty w barach honky tonk w Oklahomie i Teksasie, a ich singiel Blue Moon zagrały nawet niektóre lokalne rozgłośnie radiowe w Oklahomie.

W 1993 Keith pojawił się w Nashville, Tennessee, gdzie przedstawił taśmę demo wszystkim firmom nagraniowym w mieście. Niestety, ponieważ nie było żadnego odzewu ze strony producentów, Toby wrócił załamany do domu – tym bardziej przybity, że obiecał sobie kiedyś, że do ukończenia 30 roku życia zdobędzie kontrakt płytowy, a tymczasem miał już 32 lata…

Szczęśliwym trafem, fanka Toby’ego pracująca jako stewardesa, podarowała jego taśmę przedstawicielowi Mercury Records podczas jednego z lotów. Spodobało mu się to, co usłyszał, pojawił się na jednym z koncertów Keith’a i podpisał z nim kontrakt płytowy. Jego debiutancki singiel "Should've Been a Cowboy" (1993) zdobył 1 miejsce na liście przebojów country Billboardu, a tak samo zatytułowany album osiągnął status platyny. Pozostałe dwa single z tej płyty to "A Little Less Talk and a Lot More Action" i "Wish I Didn't Know Now".
Keith został przeniesiony do wytwórni Polydor Records i wydał swój kolejny album Boomtown (1994), następnie wyemigrował do A & M Records Nashville i nagrał krążek Blue Moon (1996). Płyty osiągnęły odpowiednio status złota i platyny.

A & M zdecydował się zamknąć oddział odpowiedzialny za country, więc Toby powrócił do Mercury Records, wydając swój czwarty album studyjny Dream Walkin’ (1997). Płyta ta zawiera duet ze Stingiem "I’m So Happy I Can’t Stop Crying".
Pierwszy singiel z kolejnej płyty nie odniósł wielkiego sukcesu, ale następny, tytułowy How Do You Like Me Now? (1999) przez pięć kolejnych tygodni królował na pierwszym miejscu, powodując wzrost sprzedaży albumu i podwójne pokrycie platyną.

Jego kolejne trzy albumy: Pull My Chain (2001), Unleashed (2002) i Shock'n Y'all (2003) zaowocowały kolejnymi numerami jeden na liście singli i pokryły się multiplatyną.
Kiedy jego aktualna wytwórnia Dreamworks została zamknięta w 2005 roku, Toby otworzył własne studio Show Dog Nashville, pod którego skrzydłami wydał cztery kolejne albumy: 2005 White Trash with Money, 2007 Big Dog Daddy, 2008 That Don't Make Me a Bad Guy i 2009 American Ride.

Jesienią 2005 roku Toby zagrał w filmie Broken Bridges, w którym wcielił się w rolę zapomnianego piosenkarza country. W 2008 roku Toby napisał scenariusz i zagrał w filmie Beer For My Horses.
Rok 2005 to także rok posunięć biznesowych. Toby otworzył restaurację Toby Keith’s I Love His Bar & Grill w Oklahoma City, Tulsie, Kansas City, Las Vegas i Mesie. Posiada on również własną linie ubrań "TK Steelman". Działalność charytatywna Keith’a skupia się wokół organizacji Ally’s House, działającej na rzecz dzieci chorych na raka.

Ważną częścią działalności Toby Keith’a jest niesłabnące poparcie dla żołnierzy walczących w zagranicznych misjach. Swoje liczne wyjazdy na koncerty do Iraku czy Afganistanu tłumaczy tak: "Mój ojciec był żołnierzem. Nauczył swoje dzieciaki aby szanować weteranów. To szacunek i podziękowanie tym żołnierzom, którzy są na miejscu; zawsze gotowi, aby bronić naszego narodu i naszej wolności."

24 marca 2001 ojciec Keith’a zginął w wypadku samochodowym. To wydarzenie, jak również późniejsze wydarzenia z 11 września 2001 roku skłoniły Toby’ego do napisania piosenki "Courtesy of the Red, White and Blue" – o patriotyzmie jego ojca i wierze w moc USA. Z początku Toby nie chciał jej nagrywać, wykonując ją jedynie na koncertach, ale ponaglony przez szefa wojsk Marines, który powiedział mu, że to "jego obywatelski obowiązek", nagrał i umieścił ten utwór na albumie Unleashed. Piosenka wspięła się na pierwsze miejsce listy w jeden weekend.
24 marca 1984 roku Keith ożenił się z Tricią. Jest ojcem trójki dzieci: Shelley (30 - z poprzedniego małżeństwa żony), Krystal (25) i Stelen (13) oraz ma jedną wnuczkę.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Should've Been a Cowboy/Some Kinda Good Kinda Hold on Me	Toby Keith	06.1993	-	93[2]	Mercury 864990	[written by Toby Keith][produced by Nelson Larkin,Harold Shedd][1[2][15].Country Chart]
He Ain't Worth Missing/A Little Less Talk and a Lot more Action	Toby Keith	10.1993	-	107[8]	Mercury 862262	[written by Toby Keith][produced by Nelson Larkin,Harold Shedd][5[15].Country Chart][B:2[17].Country Chart]
Wish I Didn't Know Now/Under the Fall	Toby Keith	02.1994	-	-	Mercury 858290	[written by Toby Keith][produced by Nelson Larkin,Harold Shedd][2[17].Country Chart]
Who's That Man/You Ain't Much Fun	Toby Keith	09.1994	-	102[11]	Polydor 853358	[written by Toby Keith][produced by Nelson Larkin,Harold Shedd][1[1][17].Country Chart][B:2[18].Country Chart]
Upstairs Downtown/Woman Behind the Man	Toby Keith	12.1994	-	-	Polydor 851136	[written by Toby Keith, Carl Goff, Jr.][10[14].Country Chart]
You Ain't Much Fun/Life Was a Play	Toby Keith	03.1995	-	-	Polydor 851728	[written by Toby Keith,Carl Goff Jr.][produced by Nelson Larkin,Harold Shedd][2[18].Country Chart]
Big Ol' Truck/In Other Words	Toby Keith	07.1995	-	-	Polydor 579974	[written by Toby Keith][produced by Nelson Larkin,Harold Shedd][15[10].Country Chart]
Santa, I'm Right Here	Toby Keith	01.1996	-	-	Show Dog	[50.Country Chart]
Does That Blue Moon Ever Shine on You/She's Gonna Get It	Toby Keith	05.1996	-	112[9]	Polydor/A&M; 576140	[written by Toby Keith][produced by Nelson Larkin,Toby Keith][2[17].Country Chart]
A Woman's Touch/She's Perfect	Toby Keith	07.1996	-	-	Polydor/A&M; 581714	[written by Toby Keith,Wayne Perry][produced by Nelson Larkin,Toby Keith][6[14].Country Chart]
Me Too/The Lonely	Toby Keith	11.1996	-	-	A&M; Nashville 578810	[written by Chuck Cannon][produced by Nelson Larkin,Toby Keith][1[1][17].Country Chart]
We Were in Love/Double Wide Paradise	Toby Keith	06.1997	-	116[6]	Mercury 574636	[written by Chuck Cannon,Allen Shamblin][produced by James Stroud,Toby Keith][2[17].Country Chart]
I'm So Happy I Can't Stop Crying/Jacky Don Tucker (Play by the Rules Miss All the Fun)	Toby Keith with Sting	12.1997	-	84[5]	Mercury 568114	[written by Sting][produced by James Stroud,Toby Keith][2[19].Country Chart]
Dream Walkin/Strangers Again	Toby Keith	01.1998	-	-	Mercury 574950	[written by Toby Keith,Chuck Cannon][produced by James Stroud, Toby Keith][5[17].Country Chart]
Double Wide Paradise	Toby Keith	06.1998	-	-	Mercury	[40[2].Country Chart]
Getcha Some/Should've Been a Cowboy	Toby Keith	09.1998	-	102[5]	Mercury 566432	[written by Toby Keith,Chuck Cannon][produced by James Stroud,Toby Keith][18[15].Country Chart]
How Do You Like Me Now?!/When Love Fades	Toby Keith	11.1999	-	31[20]	DreamWorks Nashville 459051	[written by Toby Keith,Chuck Cannon][produced by James Stroud,Toby Keith][1[5][41].Country Chart][B:44.Country Chart]
Country Comes to Town	Toby Keith	08.2000	-	54[15]	album cut	[written by Toby Keith][produced by James Stroud,Toby Keith][4[21].Country Chart][B:44.Country Chart]
You Shouldn't Kiss Me Like This	Toby Keith	12.2000	-	32[20]	album cut	[written by Toby Keith][produced by James Stroud,Toby Keith][1[3][31].Country Chart]
Old Toy Trains	Toby Keith	01.2001	-	-	album cut	[written by Roger Miller][57.Country Chart]
I'm Just Talkin' About Tonight/I Wanna Talk About Me	Toby Keith	06.2001	-	27[20]	DreamWorks 450874	[written by Toby Keith,Scotty Emerick][produced by James Stroud,Toby Keith][1[1][21].Country Chart]
I Wanna Talk About Me/I'm Just Talkin' About Tonight	Toby Keith	10.2001	-	28[20]	Dreamworks 450874	[written by Bobby Braddock][produced by James Stroud,Toby Keith][1[5][26].Country Chart]
My List	Toby Keith	02.2002	-	26[20]	album cut	[written by Tim James,Rand Bishop][produced by James Stroud,Toby Keith][1[5][26].Country Chart]
Courtesy of the Red, White, & Blue (The Angry American)/Who's Your Daddy	Toby Keith	06.2002	-	25[20]	DreamWorks Nashville 450815	[gold][written by Toby Keith][produced by James Stroud,Toby Keith][1[1][19].Country Chart]
Who's Your Daddy?	Toby Keith	10.2002	-	22[20]	album cut	[written by Toby Keith][produced by James Stroud,Toby Keith][1[1][26].Country Chart]
Rock You Baby	Toby Keith	03.2003	-	66[5]	DreamWorks	[written by Toby Keith,Scotty Emerick][produced by James Stroud,Toby Keith][13[14].Country Chart]
Beer for My Horses/Rock You Baby	Toby Keith with Willie Nelson	05.2003	-	22[20]	DreamWorks 450785	[gold][written by Toby Keith,Scotty Emerick][produced by James Stroud,Toby Keith][18[15].Country Chart]
I Love This Bar	Toby Keith	09.2003	-	26[20]	DreamWorks	[gold][written by Toby Keith,Scotty Emerick][produced by James Stroud,Toby Keith][1[5][24].Country Chart]
American Soldier	Toby Keith	12.2003	-	28[20]	DreamWorks B0002046	[gold][written by Toby Keith,Chuck Cannon][produced by James Stroud,Toby Keith][1[4][21].Country Chart]
Whiskey Girl	Toby Keith	05.2004	-	31[20]	Mercury 566432	[gold][written by Toby Keith,Chuck Cannon][produced by James Stroud,Toby Keith][1[1][16].Country Chart]
Stays in Mexico	Toby Keith	08.2004	-	51[15]	DreamWorks	[written by Toby Keith][produced by James Stroud,Toby Keith][3[20].Country Chart]
Mockingbird	Toby Keith with Krystal	12.2004	-	-	DreamWorks	[written by Inez Foxx, Charlie Foxx][produced by James Stroud,Toby Keith,Lari White][27[9].Country Chart]
Honkytonk U	Toby Keith	02.2005	-	61[12]	DreamWorks	[written by Toby Keith][produced by James Stroud,Toby Keith][8[18].Country Chart]
As Good as I Once Was/Should've Been a Cowboy	Toby Keith	06.2005	-	28[20]	DreamWorks	[gold][written by Toby Keith,Scotty Emerick][produced by James Stroud,Toby Keith][1[6][22].Country Chart]
Big Blue Note	Toby Keith	10.2005	-	55[12]	DreamWorks	[written by Toby Keith,Scotty Emerick][5[19].Country Chart]
Get Drunk and Be Somebody	Toby Keith	01.2006	-	47[20]	Show Dog	[written by Toby Keith][produced by James Stroud,Toby Keith][23[5].Country Chart]
A Little Too Late	Toby Keith	06.2006	-	53[15]	Show Dog 06006	[written by Toby Keith,Scotty Emerick,Dean Dillon][produced by Lari White,Toby Keith][2.Country Chart]
Crash Here Tonight	Toby Keith	11.2006	-	96[1]	Show Dog 06007	[written by Toby Keith][produced by Lari White,Toby Keith][15.Country Chart]
High Maintenance Woman	Toby Keith	02.2007	-	67[17]	Show Dog	[written by Toby Keith,Danny Simpson,Tim Wilson][produced by oby Keith][3.Country Chart]
Love Me If You Can	Toby Keith	06.2007	-	48[17]	Show Dog 0013	[written by Chris Wallin,Craig Wiseman][produced by Toby Keith][1.Country Chart]
Get My Drink On	Toby Keith	11.2007	-	88[5]	Show Dog	[written by Toby Keith,Scotty Emerick,Dean Dillon][produced by Toby Keith][11.Country Chart]
Rockin' Around The Christmas Tree	Toby Keith	12.2007	-	-	Show Dog	[written by Johnny Marks][44.Country Chart]
Let It Snow, Let It Snow, Let It Snow	Toby Keith	01.2008	-	-	Show Dog	[written by Jule Styne,Sammy Cahn][53.Country Chart]
Winter Wonderland	Toby Keith	01.2008	-	-	Show Dog	[written by Felix Bernard,Richard B. Smith][55.Country Chart]
Little Drummer Boy	Toby Keith	01.2008	-	-	Show Dog	[written by Harry Simeone, Katherine Kennicott Davis, Henry Onorati][41.Country Chart]
She's a Hottie	Toby Keith	03.2008	-	71[11]	Show Dog	[written by Toby Keith,Bobby Pinson][produced by Toby Keith][13.Country Chart]
She Never Cried in Front of Me	Toby Keith	07.2008	-	42[20]	Show Dog 015	[written by Toby Keith,Bobby Pinson][produced by Toby Keith][1.Country Chart]
God Love Her	Toby Keith	11.2008	-	36[20]	Show Dog	[gold][written by Toby Keith,Vicky McGehee][produced by Toby Keith][1.Country Chart]
That Don't Make Me A Bad Guy	Toby Keith	11.2008	-	-	Show Dog	[60.Country Chart]
Lost You Anyway	Toby Keith	03.2009	-	69[10]	Show Dog	[written by Toby Keith,Bobby Pinson][produced by Toby Keith][10.Country Chart]
American Ride	Toby Keith	07.2009	-	35[16]	Show Dog	[gold][written by Dave Pahanish,Joe West][produced by Toby Keith][1.Country Chart]
Cryin' for Me (Wayman's Song)	Toby Keith	10.2009	-	73[12]	Show Dog	[written by Toby Keith][produced by Toby Keith][6.Country Chart]
If I Had One	Toby Keith	10.2009	-	-	Show Dog	[59.Country Chart]
Trailerhood	Toby Keith	06.2010	-	97[4]	Show Dog	[written by Toby Keith][produced by Toby Keith][19.Country Chart]
Every Dog Has Its Day	Toby Keith	06.2010	-	-	Show Dog	[15.Country Chart]
Bullets in the Gun	Toby Keith	09.2010	-	83[14]	Show Dog	[written by Toby Keith,Rivers Rutherford][produced by Toby Keith,Mills Logan, Kenny Greenberg][12.Country Chart]
Somewhere Else	Toby Keith	02.2011	-	80[8]	Show Dog	[written by Toby Keith,Bobby Pinson][produced by Toby Keith,Kenny Greenberg, Mills Logan][12.Country Chart]
Made in America	Toby Keith	07.2011	-	55[9]	Show Dog	[gold-US][written by Toby Keith,Bobby Pinson,Scott Reeves][produced by Toby Keith][23.Country Chart]
Red Solo Cup	Toby Keith	01.2012	-	15[20]	Show Dog	[2x-platinum-US][written by Brett Beavers,Jim Beavers,Brad Warren,Brett Warren][produced by Toby Keith][9.Country Chart]
Beers Ago	Toby Keith	07.2012	-	52[15]	Show Dog	[gold-US][written by Toby Keith,Bobby Pinson][produced by Toby Keith][6.Country Chart]
I Like Girls That Drink Beer	Toby Keith	10.2012	-	102[10]	Show Dog	[written by Toby Keith,Bobby Pinson][produced by Toby Keith][18.Country Chart]
Hope on the Rocks	Toby Keith	03.2013	-	113[6]	Show Dog	[written by Toby Keith][produced by Toby Keith][29.Country Chart]
Drinks After Work	Toby Keith	10.2013	-	102[17]	Show Dog	[written by Toby Keith,Bobby Pinson,Scott Reeves][produced by Toby Keith][28.Country Chart]
Shut Up and Hold On	Toby Keith	12.2013	-	-	Show Dog	[49.Country Chart]
Drunk Americans	Toby Keith	01.2015	-	-	Show Dog	[written by Brandy Clark,Bob DiPiero,Shane McAnally][produced by Toby Keith][33.Country Chart]
Rum Is The Reason	Toby Keith	10.2015	-	-	Show Dog	[45.Country Chart]
Wacky Tobaccy	Toby Keith	07.2017	-	-	Show Dog	[45.Country Chart]
Don’t Let the Old Man In	Toby Keith	12.2018	-	-	Show Dog	[45.Country Chart]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Toby Keith	Toby Keith	04.1993	-	99[62]	Mercury 514 421	[platinum-US][produced by Nelson Larkin,Harold Shedd][17[97].Country Chart]
Boomtown	Toby Keith	09.1994	-	46[30]	Polydor 523 407	[platinum-US][produced by Nelson Larkin,Harold Shedd][8[55].Country Chart]
Blue Moon	Toby Keith	04.1996	-	51[18]	A&M; 531 192	[platinum-US][produced by Nelson Larkin,Toby Keith][6[59].Country Chart]
Dream Walkin'	Toby Keith	06.1997	-	107[12]	Mercury 534 836	[gold-US][produced by Toby Keith, James Stroud][8.Country Chart]
Greatest Hits Volume One	Toby Keith	10.1998	-	61[20]	Mercury 558 962	[2x-platinum-US][produced by Nelson Larkin,Harold Shedd,James Stroud,Toby Keith][5[101].Country Chart]
How Do You Like Me Now?!	Toby Keith	11.1999	-	56[92]	DreamWorks 450 209	[platinum-US][produced by James Stroud,Toby Keith][9[104].Country Chart]
Pull My Chain	Toby Keith	08.2001	-	9[66]	DreamWorks 450 297	[2x-platinum-US][produced by James Stroud,Toby Keith][1[104].Country Chart]
Unleashed	Toby Keith	08.2002	-	1[1][104]	DreamWorks 450 254	[4x-platinum-US][produced by James Stroud,Toby Keith][1[104].Country Chart]
20th Century Masters: The Millennium Collection	Toby Keith	04.2003	-	45[11]	Mercury 170 351	[gold-US][produced by Nelson Larkin,Harold Shedd,James Stroud,Toby Keith][5[103].Country Chart]
Shock'n Y'all	Toby Keith	11.2003	-	1[1][66]	DreamWorks 450 435	[4x-platinum-US][produced by James Stroud,Toby Keith][1[208].Country Chart]
Greatest Hits 2	Toby Keith	11.2004	-	3[75]	DreamWorks 002 323	[3x-platinum-US][produced by James Stroud,Toby Keith][2[104].Country Chart]
Honkytonk University	Toby Keith	05.2005	-	2[39]	DreamWorks 004300	[platinum-US][produced by James Stroud,Toby Keith][1[59].Country Chart]
White Trash with Money	Toby Keith	04.2006	-	2[27]	Show Dog Nashville 0006448	[platinum-US][produced by Lari White,Toby Keith][2[72].Country Chart]
Big Dog Daddy	Toby Keith	06.2007	-	1[1][17]	Show Dog Nashville 005	[gold-US][produced by Toby Keith][1[48].Country Chart]
A Classic Christmas	Toby Keith	10.2007	-	23[10]	Show Dog Nashville 15	[produced by Randy Scruggs,Toby Keith][8[22].Country Chart]
35 Biggest Hits	Toby Keith	05.2008	-	2[27]	Show Dog Nashville 103340	[platinum-US][produced by James Stroud/Toby Keith/Lari White/Nelson Larkin/Harold Shedd][1[78].Country Chart]
That Don't Make Me a Bad Guy	Toby Keith	10.2008	-	5[15]	Show Dog Nashville 22	[gold-US][produced by Toby Keith][1[3].Country Chart]
American Ride	Toby Keith	10.2009	-	3[13]	Show Dog Nashville 10653	[gold-US][produced by Toby Keith][1[59].Country Chart]
Bullets in the Gun	Toby Keith	10.2010	-	1[1][12]	Show Dog Nashville 14492	[produced by Toby Keith][1[25].Country Chart]
Clancy's Tavern	Toby Keith	11.2011	-	5[43]	Show Dog Nashville	[gold-US][produced by Toby Keith]
Hope on the Rocks	Toby Keith	11.2012	-	6[16]	Show Dog-Universal Music	[produced by Toby Keith]
Drinks After Work	Toby Keith	11.2013	-	7[11]	Show Dog-Universal Music	[produced by Toby Keith]
35 MPH Town	Toby Keith	10.2015	-	14[3]	Show Dog-Universal Music	[produced by Toby Keith,Bobby Pinson,Mac McAnally][1[59].Country Chart]
The Bus Songs	Toby Keith	09.2017	-	38[1]	Show Dog-Universal Music	[produced by Toby Keith]