Z archiwum...rocka

piątek, 3 sierpnia 2018

For Real

For Real był amerykańskim kwartetem R & B i soulowym , który powstał w 1993 roku. W drugiej połowie tej dekady były nominowany do nagrody Grammy, Billboard Music Award i Soul Train Music Award.
For Real dostał swój kontrakt płytowy przez przypadek. "Byliśmy odebrać naszego menadżera z lotniska. Postanowiliśmy więc, aby go powitać z piosenką acappella. Ktoś z A & M Records właśnie stał się na lotnisku i usłyszał nasze śpiewanie. Niedługo potem została podpisana umowa", powiedziała Latanyia Baldwin .

Zespół wydał swój debiutancki album ,It's a Natural Thang produkcji Briana McKnighta dla A & M Records w 1994 roku i odniósł sukces wśród krytyków, dostając cztery gwiazdki od magazynu Rolling Stone . Ich pierwszy singiel , "You Don 't Wanna Miss " był hitem # 28 na Billboard Hot 100 , dzięki remiksowi na taneczne New Jack Swing przez Steve "Silk" Hurley'a , który został wykorzystany w wideoclipie utworu . Drugi singiel, "Easy To Love", zadebiutował jako # 65 na Billboard Hot 100 . Album przyniósł kolejny przebojowy utwór a cappella "You Don't Know Nothin'" który został napisany i wyprodukowany przez Mervyna Warrena , a który zajął miejsce 27. Utwór zadebiutował na 54 miejscu na UK Singles Chart w lipcu 1995 roku.Album sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy na całym świecie, a zadebiutował jako # 80 na Billboard 200 .

W 1995 roku zespół pojawił się we włoskim Vogue ,zajmującym się projektowaniem garniturów. Koncertowali u boku Stevie Wondera , i użyczyli swojego głosu w projekcie filmowym Martina Scorsese , Grace of My Heart.Kwartet wystapił również w filmie Shake, Rattle and Rock! z udziałem Renee Zellweger i Howie Mandela w Showtime .
Trafił na US Top 20 z singlem "Freedom (Theme from Panther)" z Aaliyah , TLC , En Vogue , BlackGirl, SWV i Vanessą Williams z filmu Panther.Nagrali duet ze Stevie Wonderem "Stubborn Kind Of Fellow", który pojawił się na albumie poświeconym Marvinowi Gaye ,Inner City Blues: The Music Of Marvin Gaye. For Real także nagrał piosenki na ścieżki dźwiękowe filmów Waiting to Exhale i Fled.

Po zmianie wytwórni z A & M na dystrybuowaną przez Arista, Rowdy Records w 1996 r,ponownie zaatakował listy przebojów produkcją Dallasa Austina, singlem w stylu lat 60-tych "Like I Do" z ich drugiego albumu Free. "Like I Do" został przebojem # 10 na liście singli Billboardu, video uzyskało również nominację Billboardu za najlepszy R & B clip, album wdarł się na top 100, sprzedany w 400.000 egzemplarzy w USA. Następnym i ostatnim singlem była pop ballada autorstwa Diane Warren - "The Saddest Song I Ever Heard", który doszedł do 65 miejsca na Top 100 Singles Chart.

Zespół wykonał "Saddest Song" w telewizyjnym show All That . Free zawiera produkcje najlepszych R & B / pop producentów takich jak Babyface , Mario Winansa i Jona B .
Zespół również nagrał trzy utwory ("I Do", "Born To Love That Boy" i "Unwanted Number") i pojawił się w docenionym przez krytyków filmie Grace of My Heart . Filmowy soundstrack wygrał Satellite Award w 1997 roku.

W styczniu 1997 roku zespół zdobył American Music Award za ich pracę nad soundtrackiem Waiting to Exhale, latem 1997 roku grupa zdobyła nominację do Soul Train Award w kategorii Album Roku za "Free".
W 1999 roku, Wendi Williams użyczyła głosu do zdobywcy Emmy , filmu Introducing Dorothy Dandridge , z Halle Berry , w której Berry odgrywa rolę piosenkarki.

W 2002 roku ich piosenka "Love Will Be Waiting At Home", pojawiła się w filmie Two Can Play That Game ,w którym zagrała Vivica A. Fox i Morris Chestnut .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You Don't Wanna Miss	For Real	04.1994	92[1]	101[9]	A&M 0537	[written by Sherree Ford-Payne,Wendell Wellman][produced by Wendell Wellman][28[17].R&B Chart][32[8].Hot Disco/Dance;A&M 537 12"]
Easy to Love	For Real	07.1994	-	-	A&M 0670	[written by Necia Bray, Jason Hess][produced by Jason Hess][65[8].R&B Chart]
You Don't Know Nothin'	For Real	10.1994	54[2]	88[4]	A&M 0776	[written by Mervyn Warren & Hallerin Hill][produced by Mervyn Warren][80[6].R&B Chart]
Like I Do	For Real	10.1996	45[2]	72[8]	Rowdy 35 079	[written by Dallas Austin, Holland–Dozier–Holland][produced by Dallas Austin][48[19].R&B Chart][30[6].Hot Disco/Dance;Rowdy 35 079 12"]
The Saddest Song I Ever Heard	For Real	02.1997	-	-	Rowdy 35 097	[written by Diane Warren][produced by Daryl Simmons][65[8].R&B Chart]

Coolio

Właśc. Artis Ivey, raper ur. ok. 1964 r. w Compton, w Kalifornii. Wraz z sześciorgiem rodzeństwa był wychowywany samotnie przez matkę .
Amerykański emce, który w 1995 roku, hitem „Gangsta's Paradise”, wprowadził na popowe listy przebojów ostrą tematykę gangsta rapu. Urodził się w Compton pod Los Angeles. Byt inteligentnym, ciekawym świata dzieckiem, z przyjemnością spędzał dtugie godziny w biblotece. Jednak problemy w domu znacząco wpłynęły na małego Artisa. Gdy miat 11 lat, rodzice rozwiedli się. To wtedy zaczęty się jego szkolne kłopoty. Wagarował, coraz więcej czasu spędzał na ulicach, wdawał się w konflikty z prawem i nawiązał kontakty z miejscowymi gangami. Jako siedemnastolatek trafił na kilka dni do więzienia. Ostatecznie zerwał z gangsterskim życiem. Skończył szkołę średnią i kontynuował naukę w Compton Community College.

Jednak ów trudny rozdział jego biografii stał się motywem przewodnim rymowanych później tekstów. Na studiach nauczył się grać na gitarze i zainteresował nowym stylem muzycznym - rapem. Często brał udział w uczelnianych konkursach. To w trakcie jednego z nich ktoś ochrzcił go ksywką Coolio Iglesias. Rosnąca popularność niosła jednak poważne zagrożenie. Raper uzależnił się od kokainy. Po odwyku imał się różnych zajęć: byt strażakiem w lasach Kalifornii, ochraniał port lotniczy w Los Angeles itp. Po pewnym czasie na dobre powrócił na scenę.

Jego pierwsze single nie odniosły sukcesu, ale zaowocowały znajomościami z ludźmi tworzącymi scenę LA. Dzięki nim Coolio pojawił się ną pierwszej płycie gangsta raperów WC & The Maad Circle („Ain’t A Damn Thang Changed” z 1991 r.) oraz zaprzyjaźnił się z 40 Thevz, kolektywem producentów, raperów i b-boyów, którzy potem towarzyszyli mu w rapowej karierze.

Pierwszym ważnym singlem był „County Line” z debiutanckiego krążka Coolio „It Takes A Thief” (1:994), przy którego tworzeniu aktywnie uczestniczył DJ Brian „Wino” Dobbs. Prawdziwym przełomem okazał się jednak kawałek „Fantastic Voyage”, przeróbka funtowego przeboju grupy Lakeside. Lekka, imprezowa wersja zachodniego brzmienia przypadła do gustu krytyce i fanom - debiutancki krążek trafił do pierwszej dziesiątki listy albumów „Billboardu” i osiągnął platynowy nakład.

Po wielkiej trasie z mega- gwiazdą R&B R. Kellym Coolio wrócił do studia. W 1995 r. nagrał cover klasyka Steviego Wondera „Pastime Paradise". Sam napisał poważny, zaangażowany społecznie tekst na temat zagrożeń czyhających na młodych łudzi. Refren z gospelową manierą zaśpiewał L.V. Mroczne, stonowane brzmienie i odważna tematyka zaniepokoiły szefów wytwórni Tommy Boy Records. Nie zgodzili się na wydanie singla i ostatecznie „Gangsta’s Paradise” znalazł się na ścieżce dźwiękowej do filmu „Młodzi gniewni” (reż. John N. Smith) z Michelle Pfeiffer.

W ciągu kilku tygodni nagranie pobiło rekordy sprzedaży wszystkich wcześniejszych utworów rapera i wspięło się na pierwsze miejsca list przebojów w USA i Anglii. Sukces na Wyspach był tym większy, że żaden uliczny kawałek nie dotarł tam jeszcze tak wysoko. „Gangsta’s Paradise” królował na szczytach fist przez kilka miesięcy i został hitem 1995 roku. Rok później Coolio został uhonorowany nagrodą Grammy za najlepszy utwór rap. Wielki hit trafił naturalnie, jato tytułowy kawałek, na drugi album rapera, wydany pod koniec 1995 r. Znalazły się na nim także: imprezowy przebój „1,2, 3, 4 (Sumpin’ New)” oraz klimatyczny „Too Hot”, traktujący o bezpiecznym seksie.

Coolio stał się gwiazdą światowego formatu, a jego drugi album zdobył potrójną platynę. Trzecia płyta rapera „My Soul” z 1997 r. zawiodła wyśrubowane wcześniejszymi nagraniami oczekiwania fanów i krytyków. Singiel „C U When U Get There” zdobył co prawda pewną popularność, ale na płycie zabrakło hitów na miarę „Gangsta’s Paradise". Krążek osiągnął platynowy nakład, ale hiphopowy świat znalazł już sobie innego idola - produkującego hit za hitem - Puffa Daddy’ego.

Coolio miał w tym czasie poważniejsze problemy niż kryzys jego kariery. W 1997 r. w Niemczech został aresztowany wraz ze swoją ekipą za domniemaną kradzież odzieży i grożenie właścicielowi sklepu. Sprawa skończyła się zapłaceniem grzywny. Ale już kitka tygodni później, po koncertach, na których sugerował niemieckim fanom, by kradli jego albumy, jeśli nie stać ich na kupno, postawiono mu zarzut nakłaniania do przestępstwa. W roku 1998 w Kalifornii ponownie na krótko trafił do więzienia. Zatrzymane go, gdy jechał niewłaściwą stroną jezdni, bez ważnego prawa jazdy, w dodatku z bronią, na którą nie miał pozwolenia, i marihuaną.

Niepokorny raper spróbował swoich sił na planie filmowym. Zagrał kilka małych ról w większych produkcjach (np. „Phat Beach”, reż. Doug Ellin, 1996; „Batman i Robin”, reż. Joel Schumacher, 1997). Od 2000 roku występował już jako gwiazda pierwszego planu. Łącznie ma na koncie piętnaście filmów, w tym w m.in. „Zatopionych" (reż. Fred Olen Ray, 2000), „Wirtualny Grom” (reż. Terry Cunningham, 2002), „Zabójczą Głębię” (reż. Charles Robert Carner, 2003) i „Draculę 3000” (reż. Darrell Roodt, 2004). W ostatnich latach aktywnie działał też w biznesie muzycznym. Założył własną wytwórnię Crowbar i, po pięciu latach milczenia, w 2002 r. wydał czwarty album. Imprezowy „El Cool Magnifico” okazał się jednak komercyjną klapą. Wkrótce potem Coolio zakończył karierę sceniczną i w pełni poświęcił się aktorstwu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
County Line/Sticky fingers	Coolio	12.1993	-	109[13]	Tommy Boy 577	[produced by Dobbs The Wino ][97[1].R&B; Chart][sample z "Hit and Run"-Bar-Kays]
Fantastic voyage	Coolio	06.1994	41[3]	3[25]	Tommy Boy 7617	[2x-platinium][written by Coolio][produced by Brian Dobbs][oryginal recorded by Lakeside][12[21].R&B; Chart]
I remember	Coolio	10.1994	73[1]	107[5]	Tommy Boy 635	[produced by Gary Herd][83[5].R&B; Chart][sample z "Float on"-Floaters]
Gangsta' s paradise	Coolio feat L.V.	10.1995	1[2][29]	1[3][38]	MCA Soundtracks 55 104	[3x-platinium][platinum-UK][written by Ivey Jr/Sanders/Doug Rasheed/Stevie Wonder][produced by Doug Rasheed][2[29].R&B; Chart][utwór z filmu "Dangerous minds"]
Mama I'm in Love Wit' a Gangsta	Coolio	02.1995	-	119[2]	Tommy Boy 7651	[sample z "Mystic voyage"-Roy Ayers;"Coolin' me out"-Isley Brothers]
Too hot	Coolio	01.1996	9[13]	24[15]	Tommy Boy 7721	[written by A. Ivey, Jr. , B. Dobbs , G. Brown][produced by Brian Dobbs ][31[16].R&B; Chart]
1,2,3,4 [Sumpin' new]/Kinda High, Kinda Drunk	Coolio	03.1996	13[10]	5[21]	Tommy Boy 7721	[gold][written by Artis Ivey Jr, A. Sear][produced by Jammin James Carter,Poison Ivey][24[18].R&B; Chart][sample z "Thighs High (Grip Your Hips and Move)"-Tom Browne;"Wikka Wrap"-The Evasions]
It' s all the way live	Coolio	08.1996	34[9]	29[18]	Tommy Boy 7731	[gold][produced by Brian G][47[16].R&B; Chart][piosenka z filmu "Eddie"-oryginal recorded by Lakeside]
Hit ' Em High [The Monstars' Anthem]	B Real/Busta Rhymes/Coolio/LL Cool J	03.1997	8[4]	-	Atlantic A 5449	[written by Louis Freeze/Olivier/T. Smith/S. Barness/Clifford Smith/T. Smith]
The Winner	Coolio	06.1997	53[2]	-	Atlantic 7567-85433-2 [UK]	[produced by - Brian Dobbs ][piosenka z filmu "Space jam"]
C U When U get there	Coolio feat 40 Thevz	07.1997	3[19]	12[20]	Tommy Boy 7785	[gold][silver-UK][written by Artis Ivey/Adridge/Straughter/Straughter][produced by Coolio][34[15].R&B; Chart][piosenka z filmu "Nothing to lose"]
Ooh la la	Coolio	10.1997	14[11]	-	Tommy Boy Music TBCD 7799	[produced by Oji Pierce][sample z "Grace Jones Pull up"-The Bumper]
Tears of a clown	Brandy Moss-Scott feat. Coolio	12.2000	-	61[1].Hot 100 Singles Sales	Heavenly 2000	-
Gangsta Walk	Coolio featuring Snoop Dogg	10.2006	67[2]	-	All Around The World 12GLOBE 565X	[written by Sergio Fertitta,A. Ivey,J. Salinas,C. Broadus][produced by Battlecat, Sergio Fertitta]
Gangsta's Paradise	Coolio	12.2006	151[3]	-	Tommy Boy 8122747781

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
It takes a thief	Coolio	07.1994	67[1]	8[30]	Tommy Boy 1083	[platinum][produced by Paul Stewart, Dobbs The Wino, Rashad Coles, Billy Boy, Dobbs The Wino, Crazy Toones, CS Coleman][5[22].R&B; Chart]
Gangsta' s paradise	Coolio	10.1995	18[30]	9[62]	Tommy Boy 1141	[2x-platinum][gold-UK][produced by Coolio,Christopher Hamabe,Devon Davis,Doug Rasheed,Brian "The Wino" Dobbs][14[28].R&B; Chart]
My soul	Coolio	10.1997	28[8]	39[9]	Tommy Boy 1180	[gold][produced by Bryan "Wino" Dobbs,Vic C., DJ I-Roc, Mr. Dominique De Romeo, Blue, Oji Pierce, Alene Wilson][49[8].R&B; Chart]

Cookie Crew

Rapowy duet z Clapham w Południowym Londynie. Skład: MC Remedee (właśc. Debbie Pryce, była szefowa kuchni w Ministerstwie Obrony) i Susie Q. (właśc. Susie Banfield, siostra Andrew Banfielda z grupy Pasadenas), obie ur. ok. 1967 r.

Grupa powstała w 1983 r., pierwotnie jako 13-osobowa formacja o nazwie Wami Milk and the Cookie Crew, i została szybko dostrzeżona przez wytwórnię Rhythm King. Przełom nastąpił wraz z wydaniem singla "Rok Da House" razem z The Beatmasters (także w roli producentów). Nagranie, które pierwotnie miało być wykorzystane w reklamie napoju Ribena, znalazło się na szczycie list przebojów w Wielkiej Brytanii w gnidniu 1987 r. Singel z piosenką "Rok Da House" często uważa się za pierwszą płytę w stylu "hip-house".

Grupa pracowała z takimi producentami, jak Stetasonic, Gang Starr, Black Sheep, Davey DMX, Daddy "O" i Dancin' Danny D. Później do zespołu dołączyła holenderska wokalistka Peggy Lee, która dołożyła beatbox. Wśród współpracowników Cookie Crew znaleźli się również DJ Maxine i DJ Dazzle. Rok 1989 okazał się przełomowy, przynosząc takie przeboje, jak "Born This Way", "Got To Keep On" i "Come And Get Some". Członkowie zespołu, obok Overlord X, Demon Boyz, She Rockers i wielu innych brytyjskich czarnych artystów rapowych, zaangażowali się w działalność Black Rhyme Orgąnisation To Help Equal Rights, w skrócie B.R.O.T.II.E.R. W realizacji drugiej dużej płyty wziąl udział jazzman Roy Ayers, z którym zespól nagrał nową wersję jego utworu ,"Love Will Bring Us Back Together".

Niestety, stosunki Cookie Crew z firmą London zaczęły się pogarszać. Wytwórnia pragnęła, by zespół powrócił na listy przebojów, nagrywając bardziej komercyjny materiał. Grupa natomiast wolała skoncentrować się na ostrzejszym hip hopie. Przedziwny kompromis osiągnięto latem 1992 r., kiedy ukazały się dwa single - "Like Brother Like Sister" i "Crew's Gone Mad". Pierwszy był nagraniem hiphopowym, drugi natomiast jadowitym utworem rapowym. Byl to eksperyment, który miał zadecydować o kierunku dalszej kariery zespołu. Ostatecznie potencjał grupy i tak się wyczerpał -Remedee razem z Trouble & Bas (innym żeńskim duetem rapowym) i Dee II założyła formację New Wave Sisters. Utworzyła również własną agencję promocyjną 786 Promotions.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Rok Da House	Beatmasters feat Cookie Crew	07.1987	79[2]	-	Rhythm King LEFT R11	[written by Paul Carter,Richard Walmsley,Manda Glanfield,Susie Banfield,Debbie Pryce][produced by The Beatmasters]
Females (Get On Up)	Cookie Crew	10.1987	78[5]	-	Rhythm King LEFT 12T	[written by Paul Carter,Richard Walmsley,Manda Glanfield,Susie Banfield,Debbie Pryce][produced by The Beatmasters][16[9].Hot Disco/Dance ;TVT 4009 12"][75[7].R&B Chart]
Rok Da House	Beatmasters feat Cookie Crew	01.1988	5[14]	-	Rhythm King LEFT R11	[written by Paul Carter,Richard Walmsley,Manda Glanfield,Susie Banfield,Debbie Pryce][produced by The Beatmasters]
Born This Way (Let's Dance)	Cookie Crew	01.1989	23[5]	-	FFRR FFR 19	[written by Susie Banfield,Debbie Pryce,Glenn Bolton,Martin Nemley][produced by D. B. C.,Daddy O]
Got to Keep On	Cookie Crew	04.1989	17[9]	-	FFRR FFR 25	[written by Susie Banfield,Debbie Pryce,Glenn Bolton,Martin Nemley][produced by D. B. C.,Daddy O][33[4].Hot Disco/Dance ;FFRR 886595 12"]
Come and Get Some	Cookie Crew	07.1989	42[3]	-	FFRR FX 110	[written by Glenn Bolton,Martin Nemley][produced by D. B. C.,Daddy O]
Secrets (Of Success)/Mental Maniac	Cookie Crew	07.1991	53[3]	-	FFRR F 159	[written by B. Russell]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Born This Way!	Cookie Crew	05.1989	24[4]	-	London 8281341	[produced by DBC , Daddy-O]

Cold Chillin 'Records

Cold Chillin 'Records była wytwórnią płytową, która wydawała muzykę podczas złotego wieku hip-hopu od końca lat 80-tych do wczesnych lat 90-tych. Producent-i-wytwórnia założona przez kierownika Tyrone Williamsa i prowadzona przez Lena Fichtelberga (zm. 4 listopada 2010 r.), Większość wydawnictw tej wytwórni pochodzi od członków Juice Crew , luźnej grupy artystów skupionych wokół producenta Marleya Marla. . W 1998 roku wytwórnia została zamknięta, a większość jej ekspansywnego katalogu została kupiona przez LandSpeed Records z Massachusetts (obecnie Traffic Entertainment).

Początkowo Cold Chillin "był filią Prism Records , ale szef wytwórni Tyrone Williams i Fichtelberg postanowili połączyć swoje firmy, a Prism został wchłonięty przez Cold Chillin". W 1988 r. podpisał pięcioletni kontrakt dystrybucyjny z Warner Bros. Records , który pozostał nienaruszony przez cały czas jego trwania. Jednak od trzeciego albumu Kool G. Rap & DJ Polo , Live And Let Die , został odrzucony przez Warner Bros. w imieniu macierzystej firmy Time Warner z powodu anty- gangsta i anty-Time Warner sentymentów,w które zaangażował się artysta hip-hopowy Ice-T , Cold Chillin zdecydowała się na samodzielną dystrybucję albumu, i jako takie zrobiły to z różnymi projektami przez pozostałe lata działalności, w tym z krótkoterminową dystrybucją Epic Street Division z Epic Records , która wydała dwa albumy wytwórni: drugi album Grand Daddy IU i debiutancki solowy utwór Kool G. Rap.

Cold Chillin 'utworzyła również sublabel o nazwie Livin' Large, która wydała albumy Roxanne Shanté i YZ wraz z kilkoma tytułami innych artystów i została rozdystrybuowana przez wcześniejszą spółkę zależną Tommy Boy Records, należącą do Warner Bros. Records.

Po jego zamknięciu wytwórni w 1998 r. prawa do katalogu Cold Chillin zostały zakupione przez LandSpeed Records z Massachusetts, obecnie znane jako Traffic Entertainment Group. Wraz z Ruthless Records , Death Row Records i Rap-a-Lot Records , Cold Chillin 'Records jest szeroko szanowana za poważny wkład w muzykę hip hopu w okresie jej formowania. W 2006 roku LandSpeed zaczął wydawać nowe wersje klasycznych albumów w katalogu Cold Chillin z oryginalną grafiką.

                       Single na liście Hot 100 Billboard

Kool G Rap Fast Life / It's A Shame        .1995 74.US
Biz Markie     Just A Friend .1989     9.US
Big Daddy Kane     Very Special / Stop Shammin' .1993 31.US

czwartek, 2 sierpnia 2018

49ers

49ers są włoskim projektem muzyki house i eurodance ,prowadzonych przez producenta i DJ-a Gianfranco Bortolotti i wokalistkę Ann-Marie Smith. Został on nazwany na cześć zespołu futbolu amerykańskiego z San Francisco 49ers,a Smith została po przesłuchaniu jego wokalistką. W 1990 roku dwie z ich piosenek osiągnęły numer jeden na amerykańskiej liście Billboard Hot Dance Club Play , " Touch Me " i "Don't You Love Me".

Projekt powstał w 1988 roku dzięki producentowi Gianfranco Bortolotti. Debiut singlowy , "Die Walküre" oparty był na wokalu z " IOU " Freeez ( kobietą na wideo jest Josy Gil Persia) i osiągnęł # 20 na francuskiej liście singli. Następnym był "Shadows" rok później. Po tym, Bortolotti zwerbował Dawn Mitchell jako frontmenkę. "Touch Me" został częściowo oparty na utworze Arethy Franklin ("Rock-a-Lott"), podczas gdy linia chóru została zaczerpnięta z utworu Alyshy Warren , "Touch Me".W "Don't You Love Me" użyto sample wokalu Jody Watley z przeboju "Don't You Want Me";utwór zajął 78 miejsce na Billboard Hot 100 . Okazało się zresztą, że Alysha Warren była rzeczywistą wokalistką grupy.

"Touch Me" stał się hitem numer 3 na UK Singles Chart w styczniu 1990 r., podczas gdy "Don't You Love Me" zadebiutował jako # 12 ,a singiel "Girl to girl" zajął miejsce 31 na tej samej liście.
Remix albumu i samodzielny singiel "Believe In Me" (który Mitchell napisała i zaśpiewała) został wydany w 1991 roku. Wkrótce potem, Mitchell opuściła grupę i została zastąpiona przez Ann-Marie Smith. Drugi album, Playing With My Heart, został wydany w 1992 roku. Album zrodził pięć singli, "Move your feet", "Got to Be Free", "The Message", "Everything" i "Keep Your Love".

Singiel "Rockin 'My Body" dotarł do 31 miejsca na UK Singles Chart. Grupa wydała cztery kolejne single m.in. "Lovin 'You", "Baby I'm Yours", "I Got The Music (aka I Got It ) " i " Let The Sunshine In ". Po tym, zespół rozpadł się w 1998 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Touch Me	49ers	12.1989	3[13]	-	4th & Broadway BRW 157	[written by Narada Michael Walden,Gianfranco Bortolotti,Paul Witts,Rob Manley,Preston W. Glass,Pietro Rossini][produced by Gianfranco Bortolotti][1[2][11].Hot Disco/Dance;4th & Broadway 501 12"][sample z "Rock-A-Lott"-Arethy Franklin]
Don't You Love Me	49ers	03.1990	12[6]	78[9]	4th & Broadway BRW 167	[written by G. Bortolotti, P. Rossini,D. Leoni][produced by G. Bortolotti, P. Rossini][1[2][12].Hot Disco/Dance;4th & Broadway 440506 12"]
Girl to Girl	49ers	06.1990	31[3]	-	4th & Broadway BRW 174	[written by G. Bortolotti, P. Rossini, P. Feroldi][produced by Gianfranco Bortolotti, P. Rossini]
Got to Be Free	49ers	06.1992	46[2]	-	4th & Broadway BRW 255	[written by A. Smith, J. Phil-Ebosie][produced by Gianfranco Bortolotti][38[4].Hot Disco/Dance;Great Jones 530616 12"]
The Message	49ers	08.1992	68[1]	-	4th & Broadway BRW 257	[written by A.M. Smith, J. Listners][produced by Gianfranco Bortolotti][32[7].Hot Disco/Dance;Great Jones 530619 12"]
Rockin' My Body	49ers Feat. Ann Marie Smith	03.1995	31[2]	-	Media MCSTD 2021	[written by B. Guerrini, D. Leoni, G. Bortolotti, G.P. Viani, M. Picotto, S. Zucchini][produced by Gianfranco Bortolotti]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The 49ers	49ers	03.1990	51[5]	-	4th & Broadway BRLP 547	[produced by Gianfranco Bortolotti]

Penny Ford

Penny Ford (ur. 11 czerwca 1964r, Cincinnati , Ohio ) jest amerykańską wokalistką. Znana także jako "Pennye Ford ", jest córką weterana zarządu wytwórni i producenta Gene'a Redd Seniora, i pastor ewangielickiej Carolyn Ford-Griffith (nieżyjącej już). Ona jest również młodszą siostrą zmarłej piosenkarki Sharon Redd . Po epizodzie w Gap Band jako wokalistki w chórkach, wydała album pt Pennye w 1984 roku i dwa single z albumu ,które weszły na UK Singles Chart , "Change Your Wicked Ways", który dotarł do 76 miejsca, i " Dangerous ", który osiągnął 43 miejsce.

W 1993 roku wydała kolejny album, Penny Ford i wylansowała inny hit w UK Top 50, swoją wersję utworu Arethy Franklin z 1972 roku " Daydreaming "(który został # 43).

Ford zaprzyjaźniła się z wokalistką Chaką Khan , śpiewając chórkach na "Our Day Will Come", duecie z Edwinem Starrem . Była także wokalistką niemieckiego zespołu elektronic-dance Snap! , na ich numerze jeden z 1990 roku, "The Power". Ford także śpiewała główny wokal w piosence "Oops Up" i "Mary Had a Little Boy" wspomnianej grupy.
W 2003 roku Ford pojawiła się w jednym z odcinków amerykańskiej telewizji Judge Mathis . Jednym z jej świadków była Chaka Khan, choć Khan nie pojawiła się osobiście, kontaktując się przez telefon.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Change Your Wicked Ways	Penny Ford	10.1984	-	-	Total Experience 2404	[written by Oliver Scott, Pennye Ford][produced by Oliver Scott][25[21].R&B; Chart][49[4].Hot Disco/Dance;Total Expierence 2605 12"]
Dangerous / Change Your Wicked Ways	Penny Ford	05.1985	43[5]	-	Total Experience 2413	[written by Jonah Ellis][produced by Jonah Ellis][42[11].R&B; Chart][24[7].Hot Disco/Dance;Total Expierence 2614 12"]
Daydreaming	Penny Ford	04.1993	43[2]	117[1]	Columbia 74 891	[written by A. Franklin][produced by Randy D. Jackson][40[12].R&B; Chart][#5 hit for Aretha Franklin in 1972]

Foreign Press

Post-punkowy zespół z Manchesteru , który później trafił do dużej wytwórni, ale z niewielkim sukcesem.

Foreign Press powstał w Manchesterze w styczniu 1979 r,założona przez braci Ralpha i Stuarta Bowe'a, Dave'a "Chubb'a" Murraya oraz Dave'a i Johna Midwooda. Grupa zmarnowała niewiele czasu na nagranie swojego pierwszego singla w Cargo Studio w Rochdale w dniu 25 marca 1979 roku, nagrywając Downpour, Crossfire i Behind the Glass. Te trzy utwory były współprodukowane przez zespół i menedżera Joy Division, Rob'a Grettona.

Singiel został wydany w czerwcu w małej wytwórni z Manchester Street Streets Ahead, z okładką Trevora Johnsona, późniejszego współpracownika Factory i Petera Saville'a, singiel otrzymał ograniczoną emisję od DJ-ów BBC John'a Peel'a i Petera Powella i został pozytywnie oceniony przez Paul Morley w NME.

Pod koniec 1979 roku bracia Midwood opuścili zespół i zostali zastąpieni przez Stuarta Smitha i Lesa Carey'a. Mimo, że taśmy demo nie zapewniły pożądanej dużej oferty, Foreign Press przynajmniej wydał swój drugi singiel dla londyńskiej wytwórni . Nagrany w Regent's Park Studios z producentem Duncanem Bruce we wrześniu 1981 roku, EP zawierał Climbing, Remember You i Open Secret. Czwarty utwór, Can You Hear Me ?, również został nagrany. Płytka ostatecznie pojawiła się w Music International Records w sierpniu 1982 roku.

Bernard Sumner z New Order zgodził się wyprodukować utwory na trzeci singiel, nagrane w Revolution Studio w Cheadle Hulme. Główny utwór The Great Divide został następnie zremiksowany przez Sumnera w Britannia Row w Londynie po tym, jak nowa firma zarządzająca Nomis uzyskała znaczącą ofertę. The Great Divide został wydany w październiku. Komunikat prasowy zrewidował historię w bezwstydny sposób, pisząc, że grupa powstała w grudniu 1981 roku, i że The Great Divide był ich pierwszym singlem. Chociaż singiel był klasyczną ciężką taneczną produkcją Sumner / Johnson, singiel nie był hitem. Bez przeszkód zespół zaplanował czwarty singiel, Set Your Love In Motion. Został ostatecznie wydany w październiku 1984 roku. Pomimo silnej promocji prasowej i intensywnego harmonogramu koncertów, Set Your Love In Motion nie udało się sprzedać. Mimo że remiks The Great Divide został uznany za kolejny singiel, wytwórnia zrzekła się grupy w maju 1985 roku.

Podczas gdy wiele zespołów mogło zrezygnować na tym etapie, Foreign Press wytrwało. Basista Les Carey odszedł, a zastąpił go Derek Johnson, poprzednio z zespołem soul-funk 52nd Street w Factory. Chociaż Johnson odszedł w 1986 roku, w 1989 roku grupa nagrała kolejne dema, które były koprodukowane przez jego brata Donalda. Jednak zespół nie był w stanie umieścić tego nowego nowego materiału w innej znaczącej wytwórni, i rozpadł się w 1989 roku.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Great divide	Foreign Press	05.1984	-	41[2]	-/EMI 5430	[written by R. Bowe][produced by A Do Jo Be Music Production]

John Forte

John Forte to nie tylko niesłusznie zapomniana dla fanów rapu postać, ale ogólnie bohater tragiczny. Raper i producent, którego we wczesnych latach '90-tych, na długo przed The Score, do ekipy Refugee Camp Allstars wciągnęła Lauryn Hill. Na legendarnym klasyku Fugeesów był odpowiedzialny za dwa podkłady, a po rozpadzie grupy rozpoczął karierę solową albumem Poly Sci, wyprodukowanym przez Wyclefa Jeana.

Album jak na tamte czasy i jak na tamte oczekiwania sprzedał się dość kiepsko nie osiągając poziomu 100 tysięcy kopii, a co najgorsze po nagraniu drugiego albumu I, John artysta został wplątany (lub wplątał się) w sprawę wartych 1,4 miliona dolarów narkotyków, które znaleziono przy nim na międzynarodowym lotnisku Newark. 22 grudnia 2008 John opuścił więzienie zwolniony bezpośrednio przez George'a W. Busha. W jakiej formie jest po powrocie?

W bardzo dobrej. Jego zwrotka jest bardzo dobrze napisana, ciekawa, a przy tym niezwykle miło dla ucha i efektownie zarapowana. Do tego Talib Kweli na gościnnym i mamy fajny kawałek, tylko trochę szkoda, że nie nowy, promujący kolejny album, a jedynie nagrany na bicie do Homecoming Kanye West'a spontan. Podejrzewamy jednak, że z takim głodem mikrofonu, John długo nie wytrzyma bez kolejnych kawałków.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ninety Nine / Flash the Message	John Forte	05.1998	-	59[16]	Ruffhouse 78 769	[written by K. Karges, J. Fahrenkrog-Peterson][produced by Pras, Wyclef Jean][sample z "Mash It Up"-Just Ice][26[20].R&B Chart]

Fort Minor

Fort Minor – amerykańska grupa hiphopowa stworzona przez Mike'a Shinodę z Linkin Park wraz z zespołem Styles of Beyond. Pomocnikami w projekcie FM są: Black Thought, Common, Kenna Joe, Lupe Fiasco, Apathy, Celph Titled, Sixx John, John Legend, i Holly Brook. Mike chciał, by uczestniczyli w nim tylko jego przyjaciele, by miał z tworzenia większą przyjemność. Sam mówi, że jego muzyka to underground rap. Nazwałem ten projekt Fort Minor, gdyż zbyt dużo ludzi w nim uczestniczyło, by podpisywać go wyłącznie moim imieniem. Wszystkie utwory na płycie The Rising Tied zostały stworzone przez Mike'a, zarówno biorąc pod uwagę proces jej tworzenia, jak i miksowania.

Mike po raz pierwszy o Fort Minor wspomniał w 2004 roku podczas trasy koncertowej Projekt Revolution i pracy nad Collision Course. Znudzony stylem Linkin Park i z tęsknoty za czystym hip-hopem postanowił wydać płytę solo. Oficjalnie jednak o pracach nad The Rising Tied i o powstaniu zespołu powiedział w czerwcu 2005 roku. 24 października powstał klub Fort Minor Militia wzorowany na Linkin Park Underground. Przed wydaniem The Rising Tied wydano single Petrified, Remember The Name i The Petrified/Remember The Name EP, a także demo The Rising Tied Album Sampler (wydane wyłącznie dla zarejestrowanych w Fort Minor Street Team) i DJ Green Lantern Presents Fort Minor: We Major (wydany za darmo w internecie), który zawiera zarówno utwory, których na The Rising Tied nie ma, jak i przeróbki istniejących albumów.

22 listopada zespół wydał płytę The Rising Tied. W maju 2007 Mike wraz z Linkin Park ukończył prace nad albumem Minutes to Midnight, jednak nie udzielał się na niej zbytnio jako wokalista, czy raper. Usłyszeć go można w hip-hopowym kawałku "Hands held high", energicznym "Bleed It Out" oraz balladzie "In Between". Piosenka bonusowa "No Roads Left" z tej płyty również śpiewana jest w całości przez niego. W pozostałej części udzielał się instrumentalnie (Gitara, Keyboard).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Believe Me	Fort Minor	11.2005	92[2]	-	Warner Music UK Ltd. W 0696 [UK]	[written by Takbir Bashir,Ryan Maginn,Mike Shinoda][produced by Mike Shinoda]
Where'd You Go	Fort Minor featuring Holly Brook and Jonah Matranga	04.2006	-	4[20]	Warner Bros. Records 42901	[platinum-US][written by Mike Shinoda][produced by Mike Shinoda]
Remember the Name	Fort Minor featuring Styles of Beyond	09.2006	-	66[6]	Warner Bros. 42819	[4x-platinum-US][silver-UK][written by Takbir Bashir,Ryan Maginn,Mike Shinoda][produced by Mike Shinoda]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Rising Tied	Fort Minor	11.2005	142[1]	51[11]	Machine Shop 49 388	[produced by Mike Shinoda]

48 May

48 May jest nowozelandzką grupą pop rockową. Zespół składa się z Jona Austina (wokal, gitara), CaptainHook (gitara, wokal), Stana Bicknella (perkusja, wokal) i Shannon Brown (bas, wokal). Hook i Jon uczęszczali razem do Hamilton Boys' High School, pisząc muzykę od lat, a Shannon Brown jest znana na rynku muzycznym Nowej Zelandii muzyki za występy w takich zespołach jak Tadpole .

Nazwa "48May" pochodzi od ich miejsca zamieszkania w czasie studiów; na 48 May Street w Hamilton. Udało im się osiągnąć sukces w Nowej Zelandii dzięki występom podczas 2005 Big Day Out and Edgefest05, ich pierwsza płyta (Mad Love) zyskała miano "złotej" w Nowej Zelandii, a ich drugi album Streetlights and Shadows był wydany także w Japonii przez Triple Vision, następnie 48May koncertował w Japonii z "Four Year Strong" i "Every Avenue" jako support.

Występował również jako support dla Alien Ant Farm ,Simple Plan, Panic! at the Disco i Steriogram i wielu innych.
48May w 2008r rozwiązał się a jego członkowie poszli własnymi drogami. Jon pracuje w reklamie DDB w Auckland, CaptainHook jest głównym inżynierem przy York Street Studio w Auckland, Stan mieszka w Melbourne, a Shannon pracuje w Hamilton.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Leather and Tattoos	48 May	09.2004	-	14[13]	-/FMR 02190	-
Home By 2	48 May	01.2005	-	11[11]	-/FMR 02200	-
Nervous Wreck	48 May	10.2006	-	21[4]	-/Warner 510117034	-
Big Shock	48 May	04.2007	-	14[3]	-/-	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
The Mad Love	48 May	10.2004	-	19[6][gold]	-/FMR 33 833	-
Streetlights and Shadows	48 May	05.2007	-	39[1]	-/-	-

Foster and Allen

Foster and Allen to muzyczny duet z Irlandii, w skład którego wchodzą Mick Foster i Tony Allen . W swojej 40-letniej karierze wydali ponad 30 albumów, z których wiele weszło do UK Albums Chart . Wraz z "A Bunch of Thyme" (wchodząc na irlandzką listę przebojów w 1979 roku i stając się ich pierwszym singlem numer 1), " Maggie " stała się numerem 1 w Nowej Zelandii przez cztery tygodnie, dzięki czemu obie piosenki stały się ich wizytówkami. Zaczynali w latach 70-tych jako duet, ale w 1982 roku dodali zespół do swoich występów. Osiągnęli sprzedaż albumów i wideo przekraczającą 22 miliony na całym świecie.

Foster i Allen rozpoczęli działalność w 1975 roku, grając w zespołach country w Irlandii. Wkrótce po tym, jak założyli małą grupę i udali się do Wielkiej Brytanii, aby poprowadzić irlandzkie kluby muzyczne podczas krótkiej trasy. Na tym etapie mieli pomysł wspólnej pracy jako duet, grając muzykę łatwą do słuchania z tradycyjnymi instrumentami irlandzkimi.

Kiedy zakończyła się ich brytyjska trasa koncertowa, postanowili pozwolić zespołowi wrócić do Irlandii, podczas gdy oni zostali, by spróbować wejść w kontakt z publicznością. Zagrali kilka koncertów w Londynie, a gdy reakcja była pozytywna; postanowili pozostać jako duet, Foster i Allen. Po pewnym czasie pracy w Wielkiej Brytanii i Irlandii wydali swój pierwszy singiel "The Rambles of Spring". Wpłynęło to na rynek irlandzki, a Foster i Allen wkrótce zaczęli poszukiwać lokali kabaretowych w całej Irlandii.

Pod koniec 1979 roku Foster i Allen wydali singiel "A Bunch of Thyme" w Irlandii, który wszedł na irlandzką listę. Pomimo uroku muzyki i tekstów piosenka jest w rzeczywistości ostrzeżeniem dla młodych kobiet, aby chronić swoje dziewictwo. Dziewczyna w piosence ostatecznie ignoruje ostrzeżenia i zostaje zarażona kiłą. Stało się to ich pierwszym numerem jeden i pozostała na liście przez 40 tygodni. Dopiero w 1982 roku singiel został wydany w Wielkiej Brytanii. Grały go wszystkie stacje radiowe w Wielkiej Brytanii, a singiel trafił na 18 miejsce w Wielkiej Brytanii . W tym czasie Foster i Allen przebywali w Stanach Zjednoczonych w trasie. Skontaktowano się z nimi i powiedziano im, aby wrócili do Wielkiej Brytanii, aby pojawić się w Top of the Pops w telewizji BBC .

Popyt na usługi Fostera i Allena w obiektach w całej Irlandii i Wielkiej Brytanii wzrósł. Wydali kolejny singiel "Old Flames", który osiągnął 51 miejsce w Wielkiej Brytanii. Podjęli swoją pierwszą trasę koncertową po Wielkiej Brytanii w 1983 roku, a ta trasa została wzmocniona wydaniem kolejnego singla " Maggie ",który osiągnął 27 miejsce w Wielkiej Brytanii na Singles Chart i stało się numerem 1 w Nowej Zelandii przez cztery tygodnie.

Foster i Allen koncertowali w Irlandii, Wielkiej Brytanii, Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, RPA, Australii i Nowej Zelandii. Mieli także swój własny serial telewizyjny w telewizji RTÉ w Irlandii.

Na początku Mick Foster i Tony Allen występowali na scenie jako duet, ale w 1982 roku (kiedy zaczęły się koncerty), dodali zespół do swojego programu, dzięki czemu ich program był znacznie pełniejszy.Foster i Allen wydali ponad 30 albumów, z których wiele weszło do UK Albums Chart .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
A bunch of thyme/The Blacksmith	Foster and Allen	02.1982	18[11]	-	Ritz RITZ 5	[written by trad][produced by Liam Hurley]
Old flames/ Oslo Waltz	Foster and Allen	10.1982	51[8]	-	Ritz RITZ 028	[written by Moffat, Seibert][produced by Eamonn Campbell]
Maggie/The Willow	Foster and Allen	02.1983	27[9]	-	Ritz RITZ 025	[written by Arr. Foster, Allen, Campbell][produced by Eamonn Campbell]
I will love you all of my life/Nancy Myles	Foster and Allen	10.1983	49[6]	-	Ritz RITZ 056	[written by C. Landsborough ][produced by Eamonn Campbell]
Just for old time' s sake/Johnny Brown	Foster and Allen	06.1984	47[6]	-	Ritz RITZ 066	[written by Bennett, Tepper][produced by Eamonn Campbell]
After all these years/Rose of Allandale	Foster and Allen	03.1986	43[7]	-	Ritz RITZ 106	[written by Coleman, Kennedy][produced by Eamonn Campbell]
The Fields of Athenry	Foster and Allen with Silks	03.2003	87[2]	-	Telstar Premiere TPECD 5515	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Maggie	Foster and Allen	05.1983	72[6]	-	Ritz RITZLP 0012	[produced by Eamon Campbell]
I will love you all of my life	Foster and Allen	11.1983	71[6]	-	Ritz RITZLP 0015	[produced by Eamon Campbell]
The very best of Foster and Allen	Foster and Allen	11.1984	18[18]	-	Ritz LP TV 1	[produced by Eamon Campbell]
After all these years	Foster and Allen	03.1986	82[2]	-	Ritz RITZLP 0032	[produced by Eamon Campbell]
Reminiscing	Foster and Allen	10.1986	11[15]	-	Stylus SMR 623	[produced by Eamon Campbell]
Lover songs-The very best of Foster & Allen Vol.2	Foster and Allen	06.1987	92[1]	-	Ritz RITZLP 0036
Reflections	Foster and Allen	10.1987	16[16]	-	Stylus SMR 739	[produced by Eamonn Campbell, Noel Kelehan]
Remember you' re mine	Foster and Allen	04.1988	16[15]	-	Stylus SMR 853	[produced by Eamon Campbell]
The worlds of Foster & Allen	Foster and Allen	10.1988	21[15]	-	Stylus SMR 861
The Magic of Foster and Allen	Foster and Allen	10.1989	29[12]	-	Stylus SMR 989	[produced by Eamon Campbell, Liam Hurley]
Foster and Allen Christmas Album	Foster and Allen	12.1989	40[4]	-	Stylus SMR 995	-
Souvenirs	Foster and Allen	11.1990	15[12]	-	Telstar STAR 2457	[produced by Basil Hendricks, Des Hynes, Eamonn Campbell, Tony Allen]
The Christmas Collection	Foster and Allen	12.1990	44[4]	-	Telstar STAR 2459	[produced by Basil Hendricks, Tony Allen]
Memories	Foster and Allen	11.1991	18[11]	-	Telstar STAR 2527	[produced by Dessie Hynes]
Heart Strings	Foster and Allen	10.1992	37[10]	-	Telstar TCD 2608	[produced by Dessie Hynes, Tony Maher ]
By Request	Foster and Allen	10.1993	14[12]	-	Telstar TCD 2670	[produced by Dessie Hynes]
Songs We Love to Sing	Foster and Allen	11.1994	41[9]	-	Telstar TCD 2741	-
100 Golden Greats	Foster and Allen	10.1995	30[14]	-	Telstar TCD 2791	-
Something Special – 100 Golden Love Songs	Foster and Allen	10.1996	46[11]	-	Telstar TCD 2846	-
Shades of Green	Foster and Allen	04.1997	55[3]	-	Telstar TCD 2899	[produced by Dessie Hynes, Eamonn Campbell, Moyra Fraser]
Best Friends	Foster and Allen	11.1997	36[8]	-	Telstar TV TTVCD 2935	[produced by Moyra Fraser, Tony Allen]
Greatest Hits	Foster and Allen	12.1998	52[5]	-	Telstar TV TTVCD 3000	-
One Day at a Time	Foster and Allen	11.1999	61[6]	-	Telstar TV TTVCD 3090	-
By special request-The very best of Foster & Allen	Foster and Allen	11.2003	30[20]	-	DMG TV DMGTV 003
Sing the Sixties	Foster and Allen	11.2004	31[8]	-	DMG TV DMGTV 012
Foster & Allen sing the number 1's	Foster and Allen	11.2005	30[8]	-	DMG TV DMGTV 022
At the Movies	Foster and Allen	11.2006	48[3]	-	DMG TV DMGTV 033	-
Songs of Love and Laughter	Foster and Allen	12.2007	50[4]	-	DMG TV DMGTV 034	-
Sing the Million Sellers	Foster and Allen	11.2009	34[5]	-	DMG TV DMGTV 037	-
Magic Moments	Foster and Allen	11.2010	40[2]	-	DMG TV DMGTV 039	-
The Ultimate Collection	Foster and Allen	11.2012	38[6]	-	DMG TV DMGTV 050	-
Foster and Allen's Christmas Gift	Foster and Allen	12.2013	90[1]	-	DMG TV DMGTV 054	-
Gold & Silver Days	Foster and Allen	10.2014	28[5]	-	DMG TV DMGTV 057	-
Celebration	Foster and Allen	10.2015	30[3]	-	DMG TV DMGTV 060	-
The Gold Collection	Foster and Allen	03.2017	34[5]	-	Crimson CRIMCD 594	-

środa, 1 sierpnia 2018

David Foster

David Foster [ur.1.11.199r Victoria/Kolumbia Brytyjska/Kanada]
kompozytor i producent,wielokrotny laureat nagrody Grammy.Był członkiem grupy Skylark ,która w 1972r wylansowała duży hit "Wildflower"

Współpracował z wieloma uznanymi artystami,jak chociażby:Clay Aiken, Josh Groban, Katharine McPhee, Céline Dion, Barbra Streisand, Kenny Rogers, The Corrs, George Harrison, Earth, Wind & Fire, Chaka Khan, Filippa Giordano, Laura Pausini, Whitney Houston, Michael Jackson, Luis Miguel, Chicago, Fred Norris, Richard Marx, Mariah Carey, Destiny's Child, Anne Murray, Olivia Newton-John, Andrea Bocelli, Deborah Blando, Myriam Hernandez, Lara Fabian, Dolly Parton, Julio Iglesias, Gordon Lightfoot, Madonna, All-4-One, Al Jarreau, Yes.Swoją producencką karierę zaczął kierując swoją grupą Attitudes.Niebawem pisał i produkował materiał dla Hall & Oates, Deniece Williams, Carole Bayer Sager, Boz Scaggs i Average White Band.W 1979r otrzymał swoje pierwsze Grammy za piosenkę "After the Love Has Gone" napisaną dla Earth,Wind & Fire.Od tego czasu nastąpiła prawdziwa eksplozja jego kariery,ukoronowana współpracą z Kenny Rogersem i Kenny Logginsem.

Skomponował utwory do filmu St. Elmo's Fire,które stały się hitami;tutułowy temat instrumentalny i piosenkę "St. Elmo's Fire (Man in Motion)",która w wykonaniu Johna Parra stała się #1 na amerykańskiej liście bestsellerów singlowych.

Foster był też producentem debiutanckich albumów The Corrs,Michaela Buble'a i Josha Grobana,które wydała jego własna firma nagraniowa 143 Records dystrybuowana przez Warner Music.Za swoje kompozycje został uhonorowany przez BMI tytułem "Kompozytora Roku".Jest czternastokrotnym zdobywca Grammy [w tym trzy razy jako producent],był trzy razy nominowany do Oscara za muzykę i zdobył "Złoty Glob" za piosenkę "The Prayer" z filmu Quest for Camelot.

W 1991r ożenił się z Lindą Thompson,z którą napisał wiele piosenek,minn."I Have Nothing" dla Whitney Houston z filmu "Bodyguard" nominowaną do Oscara.Razem z Kennethem "Babyface" Edmondsem skomponował oficjalny hymn Igrzysk Olimpijskich w 1996r "The Power of the Dream" w wykonaniu Celine Dion.Wcześniej skomponował "Winter Games" ,muzyczny temat Igrzysk zimowych w Calgary w 1988r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Love Theme From St. Elmo's Fire/Georgetown	David Foster	08.1985	-	15[22]	Atlantic 89528	[written by David Foster][produced by David Foster, Humberto Gatica]
The Best Of Me/Sajé	David Foster And Olivia Newton-John	06.1986	-	80[8]	Atlantic 89 420	[written by David Foster, Jeremy Lubbock, Richard Marx ][produced by David Foster, Humberto Gatica]
Winter Games/Piano Concerto In G	David Foster	02.1988	-	85[3]	Atlantic 89 140	[written by David Foster][produced by David Foster, Jeremy Lubbock]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
David Foster	David Foster	07.1986	-	195[3]	Atlantic 81 642	[produced by Humberto Gatica & David Foster]
The Symphony Sessions	David Foster	02.1988	-	111[8]	Atlantic 81 799	-
The Christmas Album	David Foster	12.1993	-	48[5]	Interscope 92 295	-

Awards

Oscar [Muzyka filmowa]
Nominacje do Oscara [Muzyka filmowa]
1986 "Glory of Love" from The Karate Kid, Part II Peter Cetera Best Original Song
1992 "I Have Nothing" from The Bodyguard Whitney Houston Best Original Song
1998 "The Prayer" from Quest for Camelot Celine Dion and Andrea Bocelli Best Original Song

Grammy
1980 writer "After the Love Has Gone" Earth, Wind & Fire Best Rhythm & Blues Song
1983 Producer Dreamgirls: Original Broadway Cast Album Best Rhythm & Blues Song
1985 Producer "Hard Habit to Break" Chicago Best Instrumental Arrangement Accompanying Vocalist
1985 Producer Producer of the Year, Non-Classical
1987 Arranger "Somewhere" Barbra Streisand Best Instrumental Arrangement Accompanying Vocalist
1992 Producer "Unforgettable" Natalie Cole and Nat King Cole Record of the Year
1992 Producer Unforgettable… with Love Natalie Cole Album of the Year
1992 Producer Producer of the Year, Non-Classical
1994 Producer "I Will Always Love You" Whitney Houston Record of the Year 1994 Producer The Bodyguard: Original Soundtrack Album Album of the Year 1994 Arranger "When I Fall in Love" Celine Dion and Clive Griffin Best Instrumental Arrangement Accompanying Vocalist
1994 Producer Producer of the Year, Non-Classical
1997 Producer Falling into You Celine Dion Album of the Year
1997 Arranger "When I Fall in Love" Natalie Cole and Nat King Cole Best Instrumental Arrangement Accompanying Vocalist(s)
2008 Producer Call Me Irresponsible Michael Bublé Best Traditional Pop Vocal Album
2011 Producer Crazy Love Michael Bublé Best Traditional Pop Vocal Album

Piosenki na listach przebojów

[with  Cheryl Lynn, David Paich ]
12/1978 Got to Be Real   Cheryl Lynn 12.US
01/1994 Got to Be Real   Erik 42.UK
10/1996 To Be Real  Ladycop 78.UK

[with Jay Graydon & Bill Champlin
]
07/1979 After the Love Has Gone   Earth, Wind & Fire 2.US/4.UK
04/1982 Friends in Love   Dionne Warwick and Johnny Mathis 38.US
04/1982 Friends in Love   Johnny Mathis & Deniece Williams 38.US
12/2001 After the Love Has Gone   Damage 42.UK

[with  Boz Scaggs ]
03/1980 Breakdown Dead Ahead   Boz Scaggs 14.US
08/1980 Look What You've Done to Me   Boz Scaggs 14.US



[with  Maurice White, Allee Willis  ]
10/1979 In the Stone    Earth, Wind & Fire 58.US/53.UK
10/1983 I Am Love   Jennifer Holliday 49.US


[with   David Lasley & Boz Scaggs]
06/1980 JoJo   Boz Scaggs 17.US

[with   Brenda Russell & Maurice White]
11/1980  You   Earth, Wind & Fire 48.US

[with Peter Allen, Carole Bayer Sager]
01/1981 Fly Away   Peter Allen 55.US
05/1982 Fly Away   Stevie Woods 84.US


[with  Larry Dunn, Brenda Russell, Maurice White & Verdine White]
02/1981 And Love Goes On   Earth, Wind & Fire 59.US

[with The Tubes,Steve Lukather]
05/1981 Talk to Ya Later   The Tubes 101.US

[with The Tubes]
06/1981 Don't Want to Wait Anymore   The Tubes 35.US/60.UK

[with  Allee Willis, Jay Graydon]
09/1981 It Will Be Alright   Odyssey 43.UK

[with   Bill Champlin,Raymond Louis Kennedy]
12/1981 Tonight Tonight   Bill Champlin 55.US

[with  Jay Graydon, Alan Paul]
01/1982 Spies in the Night   The Manhattan Transfer 103.US

[with  Fee Waybill & Steve Lukather]
04/1982 She's a Beauty   The Tubes 10.US/79.UK

[with  Peter Cetera]
06/1982 Hard to Say I'm Sorry   Chicago 1.US/4.UK
09/1982 Love Me Tomorrow   Chicago 22.US
05/1984 Stay the Night   Chicago 16.US
11/1984 You're the Inspiration   Chicago 3.US/14.UK
02/1997 Hard to Say I'm Sorry   Az Yet 8.US/7.UK
10/1997 You're the Inspiration   Az Yet 77.US
03/2003 Hard to Say I'm Sorry   Aquagen 33.UK




[with  Kenny Loggins & Michael McDonald]
11/1982 Heart to Heart  Kenny Loggins  15.US

[with   Neil Diamond]
01/1983 I'm Alive   Neil Diamond 35.US
06/2008 I'm Alive  David Cook 99.US


[with    Jay Gruska, Joseph Williams, Peter Cetera]
01/1983 What You're Missing/Rescue You   Chicago 81.US

[with  Jay Graydon, Al Jarreau]
03/1983 Mornin'   Al Jarreau 21.US/28.UK
10/1984 After All   Al Jarreau 69.US

[with Paul Anka]
06/1983 Hold Me 'Til the Morning Comes   Paul Anka 40.US

[with Kenny Rogers,Richard Marx]
   1984 What About Me   Kenny Rogers 15.US

[with  Tom Keane & Cynthia Weil]
04/1985 Through the Fire   Chaka Khan 60.US/77.UK

[with   Bill Withers, Larry Carlton]
05/1985 Oh Yeah!   Bill Withers 106.US/60.UK

[with  Bob Rock, Paul Hyde,Miriam Nelson]
05/1985 You're the Only Love   Payolas 84.US

[with   Kenny Loggins,Eva Ein Loggins]
05/1985 Forever   Kenny Loggins 40.US

[with  Glen Ballard, Jay Graydon]
05/1985 The Lady of My Heart   Jack Wagner 76.US

[with   Jay Graydon & Randy Goodrum]
06/1985 Who's Holding Donna Now?   DeBarge 6.US/83.UK

[with  John Parr]
06/1985 St. Elmo's Fire (Man in Motion)   John Parr 1.US/6.UK

[solo]
08/1985 Love Theme from St. Elmo's Fire   David Foster  15.US
02/1988 Winter Games   David Foster 85.US


[with  Kenny Loggins, Nathan East ]
10/1985 I'll Be There   Kenny Loggins 88.US

[with Jay Graydon, Steve Kipner & Donny Osmond]
10/1985 Too Young   Jack Wagner 52.US

[with  Randy Goodrum & Jim Vallance]
03/1986 Now and Forever (You and Me)   Anne Murray 92.US

[with  Peter Cetera,Diane Nini]
06/1986 Glory of Love   Peter Cetera 1.US/3.UK

[with   Jeremy Lubbock & Richard Marx]
06/1986 The Best of Me   David Foster & Olivia Newton-John 80.US
06/1989 The Best of Me   Cliff Richard 2.UK


[with  Tom Keane & Alan Thicke]
07/1986 Stop Me from Starting This Feeling   Lou Rawls 80.UK

[with  Tom Keane & Richard Baskin]
11/1986 Will You Still Love Me?   Chicago 3.US

[with   Jack Blades,Tom Keane & Mike Landau ]
03/1987 The Secret of My Success   Night Ranger 64.US

[with   Jermaine Jackson, Tom Keane & Kathy Wakefield]
12/1987 Lonely Won't Leave Me Alone   Glenn Medeiros 67.US

[with  Neil Diamond, Jeremy Lubbock]
10/1989 This Time   Neil Diamond 84.UK

[with   Linda Thompson & Peter Cetera]
03/1991 Voices That Care   Voices That Care 11.US

[with   Linda Thompson]
02/1993 I Have Nothing   Whitney Houston 4.US/3.UK
11/1993 Goodbye   Air Supply 66.UK
07/1995 Remember Me This Way   Jordan Hill 80.US/81.UK


[with   Lionel Richie, William Ross & Linda Thompson]
06/1995 So in Love with You   U.N.V. 65.US

[with  Madonna,Paz Martínez]
11/1995 You'll See   Madonna 6.US/5.UK

[with  Madonna]
03/1996 One More Chance   Madonna 11.UK

[with  Evan Kopelson, Douglas Pashley & Linda Thompson]
07/1996 Where Do We Go from Here?  Vanessa Williams  71.US/172.UK

[with  Linda Thompson, Walter Afanasieff]
10/1997 Tell Him   Barbra Streisand & Céline Dion 58.US/3.UK

[with  Carole Bayer Sager]
04/1998 Looking Through Your EYes   LeAnn Rimes 18.US/38.UK

[with   Junior Miles]
05/1998 To Love You More   Céline Dion 11.US

[with  Carole King & Carole Bayer Sager]
12/1998 My One True Friend   Bette Midler 58.UK

[with Tom Keane, Cynthia Weil & Kanye West]
11/2003 Through the Wire   Kanye West 15.US/9.UK

[with  Carole Bayer Sager, Alberto Testa & Tony Renis]
05/2012 The Prayer   Christina Aguilera & Chris Mann 85.US