
Zespół brytyjski założony jesienią 1971 r. przez eks-członków grupy
Philipa Goodhand-Taita. W pierwszym składzie występowali:
Doug Ferguson (ur. 4.04.1947 r. w Carlisle w Cumbrii, Anglia; bas),
Andy Ward (ur. 28.09.1952 r. w Epsom w hrabstwie Surrey, Anglia; perkusja),
Andy Latimer (ur. 17.05.1947 r. w Guildford w hrabstwie Surrey; gitara, flet, śpiew) oraz
Peter Bardens (ur. 19.06.1945 r. w Westminsterze, Londyn; instr. klawiszowe).
Bardens, mający za sobą staż w grupach
Them i
Shotgun Express,
zdominował brzmienie zespołu tak dalece, że przez pewien formację
określano mianem Peter Barden's Camel, również po to, aby odróżnić ją od
Camel
Petera Framptona. Grupa oficjalnie zadebiutowała pod koniec 1971 r. podczas koncertu w Londynie, na którym w roli gwiazdy wystąpił kwartet
Wishbone Ash. Liczne koncerty w następnych miesiącach wywołały zainteresowanie zespołem ze strony przedstawicieli wytwórni
MCA, która w lutym 1973 r. wydała pierwszy album formacji, zatytułowany po prostu
Camel.
Mimo że sprzedaż longplaya nie przebiegała najgorzej, MCA nie odnowiła
kontraktu z grupą, która szybko znalazła nowego opiekuna w postaci firmy
Deram. Pierwszym dziełem firmowanym przez nowych partnerów był album
Mirage,
wydany w marcu 1974 r. Długie partie gitary i instrumentów klawiszowych
miały stanowić zapowiedź przyszłego charakterystycznego stylu zespołu.
Pod koniec 1974 r. Camel (wraz z zespołem Wishbone Ash) wyjechał na
swoje pierwsze amerykańskie tournee. Po powrocie rozpoczął nagrywanie
nowego albumu - muzycznej adaptacji opowiadania Paula Gallico
"The Snów Goose" ("Śnieżna gęś")
- który utorował progresywnym artystom drogę do pierwszej trzydziestki brytyjskich płyt długogrających.
Po nagraniu kolejnego longplaya,
Moonmadness, w miejsce Fergusona przyjęto eks-
członka
The Caravan,
Richarda Sinclaira. Renomę Camel umocniły bestsellerowe albumy
Rain Dances i
Breathless, wzbogacone o lekko jazzujące elementy (głównie za sprawą Sinclaira i Bardensa). W nagraniu obu grupę wspomógł saksofonista
Mel Collins. W międzyczasie na rynku pojawiło się podwójne koncertowe wydawnictwo formacji zatytułowane
A Live Record.
Pojawienie się zespołów punkowych i nowofalowych nie wróżyło najlepiej
dalszej karierze grupy, obdarzanej często etykietką przedstawicieli
skostniałego progresywnego rocka. Camel przetrwał, co dokonało się
jednak kosztem zmian personalnych i, w konsekwencji, muzycznego stylu.
Bardensa i Sinclaira zastąpili
Jan Schelhaas (instr. klawiszowe),
Kit Watkins (instr. klawiszowe) i
Colin Bass (bas). W tym składzie powstał kolejny longplay,
I Can See Your House From Here, którego produkcji podjął się
Rupert Hine.
Rok 1980, jako pierwszy w historii zespołu, nie zaowocował żadnym
albumem. Mimo że nowa propozycja muzyków była gotowa tuż przed świętami
Bożego Narodzenia, odłożono jej wydanie do stycznia 1981 r., by nie
zginęła w gorączce przedświątecznych zakupów. Płyta
Nude,
bo o niej mowa. była pierwszym prawdziwym albumem koncepcyjnym Camel od
czasu Snow Coose, opowiadającym o żołnierzu, który przeżył samotnic na
bezludnej wyspie 29 lat, nie zdając sobie sprawy, że druga wojna
światowa dawno się skończyła. W tym czasie Kit Watkins i Jan Schelhaas
zrezygnowali ze współpracy z grupą.
W 1982 r. Andy Latimer wraz z nowymi muzykami:
Grahamem Jarvisem (perkusja),
Davidem Patonem (bas),
Chrisem Rainbowem (śpiew),
Haydnem Bendallem (instr. klawiszowe),
Duncanem MacKayem (instr. klawiszowe),
Antem Phillipsem (instr. klawiszowe, gitara) i innymi nagrał kolejny album sygnowany nazwą
Camel The Single Factor. Dwa lata później na rynku pojawił się bestsellerowy, koncepcyjny
Stationary Traveller,
który - jak się miało okazać - był ostatnią studyjną propozycją grupy
przed siedmioletnią przerwą. Promujące go tournee, na którym Latimerowi
towarzyszyli: Colin Bass (bas), Ton Scherpenzecl (instr. klawiszowe),
Richie Close (instr. klawiszowe), Chris Rainbow (śpiew), Paul Burgess
(perkusja), zakończyło się w maju 1984 r., a fragmenty ostatniego
koncertu znalazły się na wydanym później albumie
Pressure Points. Na płycie gościnnie pojawili się: Mel Collins i Peter Bardens.
W następnym roku Andy Latimer wraz z żoną,
Susan Hoover, wyemigrował do Kalifornii. Tam w 1991 r. założył firmę
Camel Productions i powrócił na muzyczny rynek kolejnym koncepcyjnym albumem.
Dusi And Dreams,
opartym na powieści Johna Steinbecka "Grona gniewu". "Nowy" Camel
oprócz lidera tworzyli: Colin Bass, Ton Scherpenzeel, Paul Burgess,
Don Harriss (instr. klawiszowe),
Christopher Bock (perkusja) oraz
David Paton i
Mae McKenna (śpiew). Pierwsze od dziewięciu lat tournee zespołu zaowocowało podwójnym kompaktowym wydawnictwem
Never Let Go. Podczas koncertów Latimerowi, Bassowi i Burgesowi towarzyszył
Mickey Simmonds (instr. klawiszowe, były członek grup
Mike'a Oldfielda i
Fisha).
Oczekiwanie na kolejną studyjną propozycję grupy, planowaną do wydania
jesienią 1995 r., Andy Latimer umila swoim fanom płytami z archiwalnym
materiałem koncertowym zespołu.
|
Single |
| Tytuł |
Wykonawca | Data wydania |
UK |
US |
Wytwórnia
[UK] |
Komentarz |
| Curiosity/Never Let Go | Camel | 01.1973 | - | - | MCA MUS 1177 | [written by Latimer][produced by Dave Williams] |
| Flight of The Snow Goose/Rhayader | Camel | 05.1975 | - | - | Decca FR 13581 | [written by Latimer, Bardens][produced by David Hitchcock] |
| The Snow Goose/Freefall | Camel | 09.1975 | - | - | Decca FR 13603 | [written by Latimer, Bardens][produced by David Hitchcock] |
| Another night/Lunar sea | Camel | 07.1976 | - | 109[2] | Decca FR 13656 | [written by Latimer, Bardens, Ward, Ferguson][produced by Camel, Rhett Davies] |
| Highways of the Sun/Tell Me | Camel | 09.1977 | - | - | Decca F-R 13729 | [written by Latimer, Bardens][produced by Camel, Rhett Davies] |
| Remote Romance/Rainbow's End,Tell me | Camel | 10.1979 | - | - | Decca FR 13879 | [written by Latimer, Watkins][produced by Rupert Hine] |
| Your Love is Stranger than Mine/Neon Magic | Camel | 02.1980 | - | - | FR 13871 | [written by Latimer, Schelhaas, Ward, Bass][produced by Rupert Hine] |
|
Albumy
|
| Tytuł |
Wykonawca | Data wydania |
UK |
US |
Wytwórnia
[UK] |
Komentarz |
| Mirage | Camel | 03.1974 | - | 149[13] | Janus 7009 | [produced by David Hitchcock] |
| The Snow Goose | Camel | 04.1975 | 22[13] | 162[5] | Decca SKL 5207 | [silver-UK][produced by David Hitchcock] |
| Moonmadness | Camel | 03.1976 | 15[6] | 118[13] | Decca TXS 115 | [silver-UK][produced by Rhett Davies and Camel] |
| Rain Dances | Camel | 09.1977 | 20[8] | 136[5] | Decca TXS 124 | [produced by Camel] |
| Breathless | Camel | 09.1978 | 26[1] | 134[10] | Decca TXS 132 | [produced by Camel/Mick Glossop] |
| I Can See Your House from Here | Camel | 10.1979 | 45[3] | - | Decca TXS 137 | [produced by Rupert Hine] |
| Nude | Camel | 01.1981 | 34[7] | - | Decca SKL 5323 | [produced by Camel, Tony Clark and Haydn Bendall] |
| The Single Factor | Camel | 04.1982 | 57[5] | - | Decca SKL 5328 | - |
| Stationary Traveller | Camel | 04.1984 | 57[4] | - | Decca SKL 5328 | [produced by Andy Latimer] |