Poe

Poe (ur. jako Anne Decatur Danielewski) to amerykańska piosenkarka, autorka tekstów i producent muzyczny. Styl muzyczny Poe to mieszanka rocka, jazzu, elektroniki, folku i hip- hopu, elementy połączone w intymne liryczne kompozycje.  Wiele z piosenek Poe były prezentowane w filmach i telewizji.
Przyjęła pseudonim sceniczny ze względu na kostium Halloween  oparty o opowiadania Edgara Allana Poe, Poe uzyskała umowę z Atlantic w okresie boomu na wokalistki- kompozytorki w połowie lat 90-tych.


Pochodząca z Nowego Jorku, przeniosła się   z rodzicami w okolice tej metropolii- reżyserem polskiego pochodzenia [ Tad Z. Danielewski] i aktorką [Priscilla Decatur Machold]. Razem z bratem, pisarzem Markiem Z. Danielewskim, mieszkała w sześciu różnych krajach ze względu na pracę  ojca . Kiedy Poe miała 12 lat, jej ojciec przeniósł się z rodziną do Provo w Utah, gdzie Poe uczęszczała  do gimnazjum, a pózniej doliceum.

Kiedy rodzice Poe rozwiedli się, mając 16 lat, opuściła dom i przeniosła się do Nowego Jorku, gdzie mieszkała   na dolnej wschodniej stronie Manhattanu.
Realizowała studia licencjackie na Uniwersytecie Princeton, gdzie zorganizowała swój pierwszy zespół. Podpisała kontrakt z Atlantic  w 1994 roku, nagrała płytę Hello z kilkoma producentami i współautorami piosenek w nastepnym roku.
 Singiel "Angry Johnny" pchnął Hello na liście przebojów, a podczas 1996r Poe supportowała Lenny Kravitza z zespołem, z gitarzystą  Dariusem Adkinsem,perkusistą Danem Jonesem, basistą  Toby Skardem,wiolonczelistą Cameronem Stone . Pięć lat po swoim debiucie , Poe wróciła z Haunted, albumem oprtym na opowiadaniu  Marka Z. Danielewskiego , House of Leaves.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Trigger Happy Jack (Drive By a Go-Go)	Poe	01.1996	-	106[3]	Modern 95 722	[produced by Dave Jerden, Poe ,Jeffrey Connor]
Angry Johnny	Poe	08.1996	-	60[11].Airplay Chart	album cut	[produced by RJ Rice]
Hello	Poe	03.1997	-	104[5]	Modern 98 028	[produced by RJ Rice][1[1][12].Hot Disco/Dance;Modern 95566 12"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hello	Poe	08.1996	-	71[30]	Modern 92 605	[gold-US][produced by RJ Rice, Jeffrey Connor, Dave Jerden, Poe]
Haunted	Poe	11.2000	-	115[14]	FEI 83 362	[produced by Poe, Olle Romo, Matt Wilder, Matt Wallace, Mike Urban]

Pogues

 Zespół irlandzki. Powstał w 1981 w Londynie z inicjatywy" Shane'a MacGowana — voc, g, wcześniej związanego z grupą rock'n'rollową The Nipple Erectors (niewielki przebój Gabrielle w 1980). Skład ustalił się w połowie dekady. Oprócz MacGowana znaleźli się w nim: Peter "Spider" Stacy - g, voc, Philip Chevron - g, voc, Terry Woods - g. bnjo, różne instrumenty ludowe, voc, Jem Finer - bnjo, voc, James Fearnley - ace, różne instrumenty ludowe, Darryl Hunt - b, voc (zastąpił w 1986 Cait O'Riordan - b, voc, jedyną dziewczynę w The Pogues) i Andrew Ranken - dr.
Trzon The Pogues stanowili rówieśnicy muzyków tworzących The SEX PISTOLS, The CLASH czy The JAM (Chevron był wcześniej gitarzystą punkrockowej grupy Radiators From Space). Do zespołu dołączyli też jednak instrumentaliści starsi, bardziej doświadczeni (Woods w końcu lat sześćdziesiątych występował w STEELEYE SPAN).
MacGowan, kompozytor i autor większości piosenek The Pogues, umiejętnie nawiązał w swej twórczości do folkloru irlandzkiego - butnych i dosadnych ballad (A Pair Of Brown Eyes) i tańców (Sally MacLennane, Billy's Bones, Bottle Of Smoke). W realistycznych tekstach podjął temat "niesprawiedliwości i ponurych stron życia".
Powiodła się zespołowi próba ożywienia piosenek ludowych z różnych stron świata (I'm A Man You Don't Meet Every Day, Jesse James, And The Band Played Waltzing Matilda, Thousands Are Sailing). Na If i should fall from grace with god zaproponował też m.in. utrzymany w klimacie orientalnym utwór Turkish Song Of The Damned oraz nawiązującą do folkloru meksykańskiego kompozycję Fiesta. Największą popularność zyskały w wykonaniu The Pogues piosenki: The Dark Streets Of London, Dirty Old Town, The Irish Rover (firmowana razem z grupą The Dubliners) i Fairytale Of New York (z wokalistką Kirsty MacColl).
Kilkoma nagraniami zespół zilustrował dwa filmy Alexa Coxa - Sid And Nancy (1986) o życiu i śmierci Sida Viciousa, basisty The Sex Pistols, oraz western Straight To Hell (1987), w którym także wystąpił. Na zamówienie trupy teatralnej Chenie Street Drill Hall Arts Centre skomponował muzykę do sztuki Raya Brennana - Sidewind (1989).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
A Pair Of Brown Eyes/Whiskey you' re the devil	Pogues	04.1985	72[3]	-	Stiff BUY 220	[written by Shane MacGowan][produced by Elvis Costello]
Sally Maclennane /Wild rover	Pogues	06.1985	51[5]	-	Stiff BUY 224	[written by Shane MacGowan][produced by Elvis Costello]
Dirty Old Town /A pistol for Paddy Garcia	Pogues	09.1985	62[5]	-	Stiff BUY 229	[written by Ewan MacColl][produced by Elvis Costello]
Poguetry In Motion [EP] [A rainy day in Soho/The body of an American/London girl/Planxty Noel Hill]	Pogues	03.1986	29[6]	-	Stiff BUY 243	[produced by Elvis Costello]
Haunted (From Film Sid & Nancy ) /Junk theme	Pogues	08.1986	42[4]	-	MCA 1084	[written by Shane MacGowan][produced by Craig Leon]
The Irish Rover/The rare old mountain dew	Pogues & The Dubliners	03.1987	8[8]	-	Stiff BUY 258	[written by Trad.][produced by Eamonn Campbell]
Fairytale Of New York/Battle march medley	Pogues feat Kirsty MacColl	12.1987	2[14]	-	Pogue Mahone NY 7	[platinum-UK][written by Jem Finer, Shane MacGowan][produced by Steve Lillywhite]
If I Should Fall From Grace /Sally Maclennane [live]	Pogues	03.1988	58[5]	-	Pogue Mahone FG 1	[written by Shane MacGowan][produced by Steve Lillywhite]
Fiesta/Sketches of Spain	Pogues	07.1988	24[5]	-	Pogue Mahone FG 2	[written by Jem Finer/Shane MacGowan/Edmund Kotscher/Rudi Lindt][produced by Steve Lillywhite]
Yeah, Yeah, Yeah, Yeah, Yeah /The Limerick rake	Pogues	12.1988	43[4]	-	WEA YZ 355	[written by Shane MacGowan][produced by Steve Lillywhite]
Misty Morning, Albert Bridge /Cotton fields	Pogues	07.1989	41[3]	-	WEA YZ 407	[written by Jem Finer][produced by Steve Lillywhite]
White City/Every man is the king	Pogues	09.1989	90[2]	-	WEA YZ 409	[written by Shane MacGowan][produced by Steve Lillywhite]
Jack's Heroes / Whiskey In The Jar	Pogues & The Dubliners	06.1990	63[2]	-	WEA YZ 500	[written by Spider Stacy][produced by Dave Jordan, Terry Woods]
Summer In Siam /Bastard landlord	Pogues	09.1990	64[3]	-	WEA YZ 519	[written by Shane MacGowan][produced by Joe Strummer]
Miss Otis Regrets / Do I Love You	Kirsty MacColl And The Pogues/Aztec Camera	12.1990	85[1]	-	Chrysalis CHS 3629	[written by Cole Porter][produced by Steve Lillywhite]
A Rainy Night In Soho/Squid out of water	Pogues	09.1991	67[1]	-	WEA YZ 603	[written by Shane MacGowan][produced by Steve Lillywhite]
Fairytale Of New York (Re-Issue)/Fiesta	Pogues Featuring Kirsty MacColl	12.1991	36[5]	-	WEA YZ 628	[written by MacGowan, Finer][produced by Steve Lillywhite]
Honky Tonk Women /Curse of love	Pogues	05.1992	56[2]	-	WEA YZ 673	[written by Jagger, Richards][produced by Steve Lillywhite]
Tuesday Morning /First day of forever	Pogues	08.1993	18[5]	-	WEA YZ 758	[written by Spider Stacy][produced by Michael Brook]
Once Upon A Time/Train kept rolling on	Pogues	01.1994	66[3]	-	WEA YZ 771	[written by Jem Finer][produced by Michael Brook]
How Come	Pogues	09.1995	88[1]	-	WEA WEA 011	[Producer - Steve Brown]
Fairytale Of New York	Pogues	12.2005	3[16]	-	Warner Music UK WEA 400CD	[ Producer - Steve Lillywhite][written by Jem Finer , Shane MacGowan]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Red roses for me	Pogues	11.1984	89[1]	-	Stiff SEEZ 55	[silver-UK][produced by Stan Brennan]
Rum,sodomy and the lash	Pogues	08.1985	13[14]	-	Stiff SEEZ 58	[gold-UK][produced by Elvis Costello]
If i should fall from grace with god	Pogues	01.1988	3[16]	88[16]	Stiff NYR 1	[gold-UK][produced by Steve Lillywhite]
Peace and love	Pogues	07.1989	5[8]	118[19]	WEA WX 247	[gold-UK][produced by Steve Lillywhite]
Hell' s ditch	Pogues	10.1990	12[5]	187[3]	WEA WX 366	[silver-UK][produced by Joe Strummer]
The best of The Pogues	Pogues	10.1991	11[17]	-	WEA WX 430	[gold-UK]]
Waiting for herb	Pogues	09.1993	20[3]	-	WEA 4509 93463-2	[produced by Michael Brook]
The very best of	Pogues	03.2001	18[98]	-	WSM 8573874595	[platinum-UK]
The Ultimate Collection	Pogues	03.2005	15[7]	-	WSM 2564622542	[gold-UK]]

Warlocks

W latach 1962-1964, Jerry Garcia występował i śpiewał   bluegrass  i folk. Jednym z zespołów Garcii   był Sleepy Hollow Hog Stompers,grajacy bluegrass. Grupa składała się z Jerry  Garcii na gitarze, banjo, wokalu i harmonijce, Marshalla Leicestera na banjo, gitarze i wokalu, i Dicka Arnolda grajacego na skrzypcach i śpiewajacego .

 Wkrótce po tym, Garcia, Weir, Ron "Pigpen" McKernan , razem kilkoma   przyjaciółmi utworzyli jug band nazywający się Mother  McCree's Uptown Jug Champions. Mniej więcej w tym czasie,zyskuje popularność psychodeliczny LSD   . Garcia pierwszy zaczął  używać LSD w 1964 roku.
W 1965 roku, Mother McCree's Uptown Jug Champions przekształcił się w Warlocks, dodatkowo z   Philem Leshem na gitarze  basowej i Billem Kreutzmannem na perkusji. Jednak zespół odkrył, że inna grupa (która później została Velvet Underground)  występowała pod ich nowo wybraną nazwą, wywołując kolejną zmianę nazwy.
 Garcia wymyślił "Grateful Dead", korzystając ze słownika Funk & Wagnalls .Definicją   "Grateful Dead" było "zmarły lub jego anioł ,  pokazujący wdzięczność dla kogoś, kto, jako akt miłosierdzia, dokonałe ich pochówku ".

Pierwsze wcielenie The Grateful Dead,Warlocks,  byli prawdziwymi punkami w swoim czasie, straszyli   ludzi, gdy szli ulicą razem.  Nosili dumnie długie   włosy, naszyjniki z kości kurczaka,   wisiorki, czarne skórzane buty, i prawdopodobnie śmierdzący jakby nie  kąpali się przez miesiąc.Podczas ich pierwszej w 1965r sesji w Autumn Records, zespół szybko zmienił nazwę na  "The Emergency  Crew", nie zostały wydane w tym czasie żadne nagrania.

Buffalo Springfield

Prekursorska grupa w rozwoju amerykańskiego country-rocka i folk-rocka. Choć istniała krótko, swym wielkim znaczeniem może konkurować z The Byrds. Jej skład często się zmienia}, ale najważniejszymi członkami w czasie trzech burzliwych lat działalności byli: Stephen Stills (ur. 3.01.1945 r. w Dallas w stanie Texas, USA), Neil Young (ur. 12.11.1945 r. w Toronto, Kanada), Richie Furay (ur. 9.05.1944 r. w Yellow Springs w stanie Ohio, USA), Dewey Martin (ur. 30.09.1942 r. w Chesterville, Kanada), Bruce Palmer (ur. w 1947 r. w Liverpoolu, Kanada) i Jim Messina (ur. 5.12.1947 r. w Maywood w stanie Kalifornia, USA). Furay i Stills występowali razem w połowie lat 60. w grupie Au Go-Go Singers. Tam też spotkali Younga, który był w tym czasie solistą, ale wcześniej pracował z Palmerem w zespole Mynah Birds. Muzycy zebrali się w Los Angeles w 1966 r. i po serii koncertów na prestiżowej scenie klubu "Whiskey A Go-Go", oraz po ustnym poparciu Chrisa Hillmana i Davida Crosby'ego z The Byrds podpisali kontrakt z Ahmetem Ertegunem i jego wytwórnią Atco. Każdy zespół, w którym jest trzech kompozytorów, z których każdy gra na gitarze prowadzącej, musi popaść w kłopoty. W Buffalo Springfield także wkrótce doszło do konfliktu trzech osobowości. Sytuację pogarszały intensywne wyjazdy w trasy i problemy z Palmerem, nie mogącym poradzić sobie z uzależnieniem od narkotyków. Kiedyś menedżer grupy Dick Davies musiał dla potrzeb występu w telewizji przebrać się za basistę. W końcu w miejsce Palmera przyjęto dawnego kolegę Younga — Kena Kobluna. Jego z kolei zastąpił Jim Fiedler z grupy The Mothers Of Invention wymieniony na początku 1968 r. przez Jima Messinę (ur. 5.12.1947 r. w Maywood w stanie Kalifornia).
Ich jedyny wielki przebój "For What It's Worth (Hey What's That Sound)" nagrsny w 1967 r. jest jedną z najlepszych piosenek pop lat 60. To rzewne, choć i pełne ironii, letargiczne wezwanie w obronie tolerancji powstało po bezwzględnym stłumieniu w 1966 r. przez policję studenckiej demonstracji przeciw wojnie w Wietnamie na Sunset Strip. Otwierające je wersy "Coś się tutaj dzieje, nie wiadomo dokładnie co, ten człowiek z karabinem mówi mi, że muszę być czujny" niewinnie wprowadza nas w akcję. Refren "Stójcie dzieci, co to za dźwięk, wszyscy dobrze wiedzą co spada z góry" stał się hymnem studentów Zachodniego Wybrzeża, przeciwnych rządom Nixona. Zespół nagrał dwa albumy. Zarejestrował wprawdzie także trzeci - Stampede - ale okazał się on na rynku wyłącznie jako bootleg. Jeszcze inny longplay. Last Time Around został skompilowany przez producenta Messinę już po ostatecznym rozpadzie grupy.
Ich najlepszą płytą, faworyzowaną przez fanów, pozostaje Buffalo Springfield Again. Na albumie tym najpełniej rozkwitł talent autorski Stillsa i Younga. Znakomitym surrealistycznym mini-epikom Younga w "Expecting To Fly" i "Broken Arrow" dorównywały takie utwory Stillsa jak "Everydays" czy "Bluebird" (dedykowany Judie Collins). Również i Furay nie pozostawał w tyle - w pamięci słuchaczy zapisał się utrzymaną w wiejskim stylu piosenką "A Child's Claim To Fame". Jednak najjaśniejszym punktem albumu okazało się nagranie "Rock And Roll Woman" napisane wspólnie z Davidem Crosbym, który pojawił się w zespole na krótko, zastępując Younga na Festiwalu Pop w Monterey w 1967 r.
Trzy gitary prowadzące szły tu ramię w ramię, a głosy wspaniale zgrały się ze sobą, tworząc choć przez chwilę monolit, który mógł być największym amerykańskim rywalem The Beatles. Jednak 5 maja 1968 r. po ostatnim koncercie w Los Angeles grupa definitywnie przestała istnieć, a jej członkowie rozpoczęli aktywną działalność w innych formacjach, bądź jako artyści solowi. Martin dwukrotnie próbował wskrzesić zespół. Pod koniec 1968 r. spotkało się to z ostrym sprzeciwem Stillsa, tym bardziej, że w "nowym" Buffalo Springfield ze starego składu pojawił się tylko ... Martin. Lepiej powiodło mu się 31 grudnia 1991 r., kiedy to grupa wystąpiła na wspominkowej imprezie w Las Vegas, grając stary i nowy materiał. Tworzyli ją wtedy Martin, Michael Curtis (gitara, śpiew; eks-Crazy Horse), Bill Darnell (gitara) i Robin Lamble (bas, śpiew; eks-Al Stewart Group).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Nowadays clancy can' t even sing/Go and say goodbye	Buffalo Springfield	10.1966	-	110[4]	Atco 6428	[written by N.Young][produced by Greene, Stone]
Burned /Everybody' s wrong	Buffalo Springfield	12.1966	-	-	Atco 6452	[written by N.Young][produced by Greene, Stone]
For what it' s worth/Do I have to come right out and say it?	Buffalo Springfield	01.1967	-	7[17]	Atco 6459	[written by N.Young][produced by Greene, Stone]
Bluebird /Mr Soul	Buffalo Springfield	07.1967	-	58[8]	Atco 6499	[written by S.Stills]
Rock' n' roll woman/A child' s claim to fame	Buffalo Springfield	10.1968	-	44[8]	Atco 6519	[written by Stephen Stills][produced by Stephen Stills, Neil Young]
Expecting to fly/Everydays	Buffalo Springfield	01.1968	-	98[5]	Atco 6545	[written by N.Young][produced by York - Pala Productions]
Un-mundo/Merry-go-round	Buffalo Springfield	06.1968	-	105[2]	Atco 6572	[written by Stephen Stills][produced by Steve Stills, Jim Messina]
Kind woman/Special care	Buffalo Springfield	08.1968	-	107[1]	Atco 6602	[written by Richie Furay][produced by Jim Messina]
On the way home/Four days gone	Buffalo Springfield	10.1968	-	82[3]	Atco 6615	[written by N.Young][produced by Jim Messina]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Buffalo Springfield	Buffalo Springfield	03.1967	197[1]	80[16]	Atco 200	[produced by Charles Greene, Brian Stone]
Buffalo Springfield again	Buffalo Springfield	11.1967	-	44[14]	Atco 226	[produced by Ahmet Ertegün, Richie Furay, Jim Messina, Jack Nitzsche, Stephen Stills, Neil Young]
Last time around	Buffalo Springfield	08.1968	-	42[19]	Atco 256	[produced by Jim Messina]
Retrospective/The best of Buffalo Springfield	Buffalo Springfield	03.1969	-	42[24]	Atco 283	[platinium-US][silver-UK][produced by Charles Greene, Brian Stone, Stephen Stills, Neil Young, Jack Nitzsche, Jim Messina]
Buffalo Springfield	Buffalo Springfield	12.1973	-	104[13]	Atco 806	[produced by Buffalo Springfield, Ahmet Ertegün, Jack Nitzsche]
Box set	Buffalo Springfield	08.2001	-	194[1]	Rhino 74324

Small Black

Small Black jest amerykańskim zespołem indie z Brooklynu w Nowym Jorku. Obecnie nagrywają dla wytwórni   Jagjaguwar . Zespół składa się z Josha Kolenika (wokal / gitara), Ryana Heynera (gitara / klawisze), Juana Pieczanskiego (bas / gitara) i Jeffa Curtina (perkusja).

Po wydaniu zakceptowanej przez krytyków EP-ki Small Black, zespół podpisał kontrakt z Jagjaguwar do wydania debiutanckiego albumu New Chain (2010).

Ich drugi album, Limits of Desire został wydany w maju 2013 roku z singlem "No Stranger" ostoję na radio satelitarne.

Zespół koncertował konsekwentnie od 2010 roku, biorąc udział w licznych festiwalach, takich jak Primavera Sound Festival, Fun Fun Fun Fest, Capitol Hill.

Josh Kolenik i Ryan Heyner założył zespół podczas eksperymentowania z lo-fi i technik nagrywania pętli .Debiutancka EP-ka powstała na poddaszu wuja  Kolenika  na starych klawiaturach i samplerach, zimą 2008-2009r  pod szyldem Uncle Matt.  Gitarzysta Juan Pieczanski i perkusista Jeff Curtin, obaj z Waszyngtonu, spotkali się  podczas nauki w Columbia University. Wczesna współpraca całej grupy zaczęła się przed utworzeniem zespołu w czasie    sesji nagraniowej w studio postprodukcji filmowej  znajdującej się w Brill Building.

Po  pierwszym nagraniu zespołu  , supportowali Washed Out w trasie w 2010 roku, również występując z nimi na scenie podczas tej trasy.
Ich brzmienie jest powszechnie określane jako należące do chillwave ,choć członkowie kapeli nie przyznają się  do tej etykiety  Zespół zaczął z naciskiem na  dźwięki lo-fi i zniekształcone tekstury w swojej pierwszej wersji, ale od tego czasu przyjęła bardziej zróżnicowane podejście, rozszerzenie zawiera  mieszankę  hi i lo-fi dźwięków, syntetycznych  i akustycznych instrumentów .

Zespół zrealizował remiksy dla  Health, Washed Out i Frankie Rose.

W 2010 roku ukazał  się   mixtape Moon Killer, luźny zbiór przykładowych sampli   prezentujących wkład Heems & Star Slinger.

Gitarzysta Ryan Heyner był wcześniej członkiem  hardcorowego zespołu Silent Majority.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Despicable Dogs / Kings of Animals	Small Black	12.2009	-	-	Transparent TP007 [UK]	-
You'll See It [Washed Out]/Despicable Dogs	Small Black	01.2010	-	-	Lovepump United ‎ LPU033	-
Photojournalist	Small Black	.2010	-	-	Jagjaguwar ‎ JAG179	-
Real People	Small Black	04.2014	-	-	Jagjaguwar JAG249	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
New Chain	Small Black	10.2010	-	-	Jagjaguwar JAG 174	[produced by Small Black]
Limits of Desire	Small Black	05.2013	-	-	Jagjaguwar JAG 208	[24.Top Heatseekers]
Best Blues	Small Black	10.2015	-	-	Jagjaguwar JAG 269	[22.Top Heatseekers]

Mia

Mathangi "Maya" Arulpragasam (ur. 18 lipca 1975^[1]) – pochodząca ze Sri Lanki brytyjska wokalistka, autorka piosenek, kompozytorka, producentka, projektantka ubrań i autorka rewolucyjnych tekstów. Lepiej znana pod pseudonimem M.I.A. Jej muzyka często prezentuje mieszankę wielu elementów różnych gatunków, m.in. hip-hopu, ragga, dancehallu i electro. Muzyka M.I.A. jest również określana jako połączenie dancehallu z nowoczesnym hip-hopem i r'n'b, klubowymi brzmieniami spod znaku Fidget House czy dźwiękami z rejonów zarezerwowanych dla world music.


M.I.A. jest pochodzenia tamilskiego, urodziła się w Londynie 18 lipca 1975 roku. Kiedy miała 6 miesięcy, jej rodzina przeprowadziła się z powrotem na Sri Lankę. Jej ojciec był tamilskim bojownikiem podczas wojny domowej na wyspie, dlatego dla rodziny nie było bezpiecznie przebywać dalej na wyspie. Przeprowadzili się do Madrasu, później z powrotem do Dżafny, którą byli zmuszeni opuścić pod koniec lat 80. Kiedy M.I.A. miała 11 lat, wrócili do Londynu. M.I.A. studiowała sztukę, film i video w Central Saint Martins w Londynie. W 2004 roku M.I.A. wydała swój pierwszy singel o nazwie Galang. Na początku był on publikowany jedynie w internecie. W 2005 roku jej debiutancki album Arular został nominowany do Mercury Prize. W 2007 roku wydała drugi album − Kala. Krążek M.I.A nagrywała między innymi z Timbalandem i zdobyła uznanie w oczach samej Missy Elliott, z którą zresztą wspólnie wykonała piosenkę. M.I.A. miała być gwiazdą Open'er Festival 2008, ale 11 czerwca zostało wydane oświadczenie, że M.I.A. odwołuje trasę europejską, w tym występ w Polsce. M.I.A wróciła jednak do swoich planów, występując na Open'er Festival 2011. W lipcu 2010 ukazał się trzeci studyjny album artystki zatytułowany Maya. W marcu 2012 ukazał się album Madonny MDNA, na którym pojawiły się dwie piosenki z gościnnym udziałem M.I.A.: "Give Me All Your Luvin'" i "B-Day Song". Pierwsza z nich, w której rapowała także Nicki Minaj, została wydana na singlu, a wszystkie trzy wykonawczynie nagrały do niej teledysk i zaśpiewały ją podczas halftime show Super Bowl XLVI. Występ obejrzało na NBC 114 milionów Amerykanów, podczas gdy całe Super Bowl średnio 111,3, co stanowi najwyższy wynik w historii amerykańskiej telewizji. W trakcie koncertu M.I.A. pokazała do kamery środkowy palec, co było w Stanach medialnym skandalem. Jedna z jej piosenek - Paper Planes - została użyta w soundtracku gry Far Cry 3 firmy Ubisoft.
11 lutego 2009 roku w Los Angeles M.I.A. urodziła syna. Ojcem dziecka jest były narzeczony piosenkarki Benjamin Bronfman^[2][3], z którym rozstała się w lutym 2012 r.
W listopadzie 2013 r. ukazał się czwarty album studyjny M.I.A. zatytułowany Matangi. Przewijają się przezeń wątki zaczerpnięte z hinduizmu, takie jak reinkarnacja czy karma. Inspiracją dla płyty było odkrycie, że hinduska bogini muzyki i wszelkich form ekspresji nosi to samo imię, co artystka, czyli Matangi. M.I.A. zrezygnowała z posługiwania się tym imieniem po przyjeździe do Londynu, ponieważ Brytyjczycy mieli trudność z wymową^[4].

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sunshowers/Fire, Fire	Mia	07.2004	93[2]	-	XL Recordings XLT 187	[written by Maya Arulpragasam, Ross Orton, Steve Mackey, August Darnell, Stony Jr. Browder][produced by Maya Arulpragasam, Steve Mackey, Ross Orton Anthony Whiting]
Galang	Mia	11.2004	77[4]	-	XL XLT 199	[written by Maya "M.I.A." Arulpragasam, Justine Frischmann, Steve Mackey, Ross Orton][produced by Maya "M.I.A." Arulpragasam, Cavemen]
Bucky done gun	Mia	07.2005	88[5]	-	XL /Beggars Banquet 214	[written by Maya "M.I.A." Arulpragasam, Carol Conners, Bill Conti, Wesley "Diplo" Pentz, Ayn Robbins, Deize Tigrona][produced by Diplo, A. Brucker, P. Byrne, Wizard]
Jimmy	Mia	10.2007	66[2]	-	XL XKS287CD	[written by Maya Arulpragasam, Switch, Bappi Lahiri][produced by Maya Arulpragasam, Switch]
Paper Planes	Mia	09.2008	19[72]	4[20]	XL XLS396CD	[silver-UK][4x-platinum-US][written by Mathangi Arulpragasam, Wesley Pentz and The Clash ][produced by Diplo, Switch]
Born Free	Mia	05.2010	156[1]	-	XL	[written by Maya "M.I.A." Arulpragasam, Dave "Switch" Taylor, Alan Vega, Martin Rev][produced by M.I.A., Switch]
XXXO	Mia	07.2010	26[4]	-	XL XLT501	[written by Maya Arulpragasam, Charles Smith,Cherry Byron-Withers][produced by Blaqstarr, Rusko]
Bad Girls	Mia	02.2012	43[7]	-	Interscope USUG 11200143	[written by Maya "M.I.A." Arulpragasam ,Nate "Danja" Hills, Marcella Araica][produced by Danja]
Give Me All Your Luvin	Madonna featuring Nicki Minaj and M.I.A.	02.2012	37[4]	10	Interscope USUG 11200184	[gold-US][written by Madonna Ciccone, Martin Solveig, Onika Tanya Maraj, Mathangi Arulpragasam, Michael Andre Tordjman][produced by Madonna, Solveig]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Arular	Mia	04.2005	98[2]	190[2]	XL XLCD 186	[produced by Paul Byrne, Cavemen, Diplo, KW Griff, Richard X, Switch, Anthony Whiting, Wizard]
Kala	Mia	08.2007	39[18]	18[45]	XL XLCD 281	[silver-UK][gold-US][produced by Blaqstarr, Diplo, M.I.A., Morganics, Switch, Timbaland]
Maya	Mia	07.2010	21[4]	9[7]	XL XLCD 497	[produced by Sugu Arulpragasam, Blaqstarr, Diplo, John Hill, Derek E. Miller, M.I.A., Rusko, Switch]
Matangi	Mia	11.2013	64[1]	23[1]	Interscope 3755808	[produced by Danja ,Hit-Boy, M.I.A., Doc McKinney, The Partysquad, Sugu ,Surkin, Switch]

Bodies Without Organs

Bodies Without Organs (BWO) to tercet ze Sztokholmu grający elektroniczny pop. Grupa powstała jesienią 2003 roku. Alexander Bard myślał o zrealizowaniu nowego projektu z muzyką electro i pewnego dnia wpadł na niebieskookiego blondyna, 22-letniego piosenkarza, Martina Rolinskiego. Ten student inżynierii na Uniwersytecie Chalmers w Gothenburgu, został odkryty przez agenta kilka miesięcy wcześniej podczas swojego pierwszego w życiu występu karaoke. 

Pierwotny plan zakładał założenie nieformalnej spółki zajmującej się pisaniem tekstów, w której skład mieli wchodzić Bard, Rolinski i producent BWO - Anders Hansson. Wkrótce jednak, gdy do chłopców w studio dołączyła grająca na klawiszach Marina Szipcienko, doszło do utworzenia formacji Bodies Without Organs.
 Taśma demo grupy przyciągnęła uwagę kilku głównych wytwórni płytowych w Skandynawii i w Niemczech. W marcu 2004 roku podpisano kontrakt z EMI Szwecja.
Bard i Hansson są znani na rynku muzyki skandynawskiej. Produkują, piszą teksty i kierują projektami muzycznymi od połowy lat 90. Do ich wcześniejszych międzynarodowych sukcesów można zaliczyć takie zespoły jak: Army Of Lovers, Vacuum, a w ostatnim czasie Alcazar. Pisali także teksty i produkowali dla takich artystów jak: Cher, Christina Aguilera i Jessica Simpson.
Wydawca podaje, że BWO to brakujące ogniwo pomiędzy Abbą, Bee Gees i Depeche Mode, ale z wyraźnym dodatkiem brzmień XXI-go wieku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sunshine in the Rain	Bodies Without Organs	09.2005	69[1]	-	Shell GET11CDX	[written by Alexander Bard, Anders Hansson][produced by 2N Productions]
Lay Your Love on Me	Bodies Without Organs	03.2008	69[1]	-	Shell GET12CDX	[written by Alexander Bard, Anders Hansson, Bobby Ljunggren, Henrik Wikstörm][produced by Alexander Bard, Anders Hansson, Bobby Ljunggren, Henrik Wikstörm]

Point Blank

Zespół ulepiony z tej samej gliny co teksańscy mistrzowie bluesa i boogie Z.Z. Top. Swoje pierwsze dwie płyty wydał mając za patrona Billa Hama, który krył się za sukcesami i sławą tego tria.
Skład grupy był dość płynny, a za najważniejsze można uznać następujące zestawienie: John 0'Daniel (śpiew), Rusty Bums (gitara), Kim Davis (gitara), Bill Randolph (bas), Mike Hamilton (klawisze) i Peter Gruen (perkusja). Rezultatem ich trzeciej wyprawy do studia była płyta Airplay, na której odeszli nieco od proponowanego wcześniej stylu. Pomimo wysokiego poziomu, jaki prezentowali, nie mieli szczęścia i nie udało im się odnieść sukcesu komercyjnego. Po nagraniu dwóch kolejnych albumów formacja przestała istnieć.


A stanowili przecież elitę southern rocka. Istnieli tyle, ile mniej więcej los pozwolił funkcjonować Lynyrd Skynyrd. Och, jakże im blisko było do siebie. Wiecznie zbuntowani; eksplodowali nie tylko na scenie. Tak jak do Lynyrd Skynyrd tak i do Point Blank przylgnął przydomek niepoprawnych awanturników. A oni bronili się przed szydzeniem jankesów z ich zaściankowego pochodzenia. No więc walili w pysk bez oporów. Zespół przyjaciół. Kompania Braci!
 Wiele szczęścia mieli już na starcie. Rusty Burns pracował jako techniczny ZZ Top. Sporo się wtedy nauczył. Poznał show biznes od drugiej strony; niekoniecznie najjaśniejszej. Pomogło mu to później podejmować wszelkie decyzje.. Spotkał wtedy Billa Hama, menagera i producenta ZZ Top, a jednocześnie właściciela labela - Lone Wolf Production. Spotkali się na jakimś dobroczynnym pikniku w parku imieniem generała Lee – bohatera Południa. Tam, mając do dyspozycji małego Marshalla, Rusty zagrał Billemu szkice utworów do swego mającego narodzić się dopiero zespołu.

Ham zachwycony poparł pomysł Rustego. Spotkali się później raz jeszcze w klubie Cellar w Forth Worth w Teksasie aby podpisać kontrakt. Pojawiali się tam najwięksi aby wspólnie pojamować. Rusty uwielbiał to magiczne miejsce. Grał tam często z różnymi składami; doskonalił rzemiosło. Gdy wrócił z kolejnej trasy ZZ Top ponownie pojawił się w Forth Worth aby zebrać odpowiednich ludzi. Miał szczęście. W krótkim czasie zmontował wybuchowy skład. Śpiewać miał potężny Johnny O’Daniel, na drugiej gitarze grać będzie Kim Davis. Bas obsłuży Phillip Petty. No i na koniec pojawił się, jak to Rusty wspomina, człowiek-młot perkusista Peter „Buzzy” Gruen. Miał więc już zespół i doskonale zdawał sobie sprawę z potencjału jaki drzemie w tych muzykach.
 21 lipca 1974 roku zagrali swój pierwszy koncert w Silver Eagle Club w Dallas. Jak pisał Phillip – weszliśmy tam wtedy na scenę i zdmuchnęliśmy ze stołów wszystkie kufle. Mając kontrakt z Aristą ruszyli w dwuletnie tourne. Zaczynali jako support przed ZZ Top. Szybko jednak okazali się dla ZZ Top za groźni. Trudno było wyjść po ich scenicznym szaleństwie i zachwycić czymś jeszcze publiczność. Thank You Mama deprecjonował wszystko co mogło po nim nastąpić. Po sześciu tygodniach ZZ Top rezygnuje z rozgrzewacza, który spalał im publiczność.
 Przez pierwszy rok grali niemal codziennie. Ogrywali materiał, który zarejestrowali później w studio w parędziesiąt godzin. Prawie na setkę. Wiedzieli jak przyłożyć, aby znokautować. Rusty opowiadał o tym – noo, weszliśmy do studia i zagraliśmy kolejny koncert. Później jeszcze trochę nad tym popracowałem ale wiele nie musiałem zmieniać. Debiut ukazał się 1 lipca 1976 roku. Amerykańska prasa zachłysnęła się tymi rockowymi szaleńcami. W Melody Maker pojawiła się obszerna rozkładówka „W cieniu ZZ Top narodziła się nowa wielkość”. Energią i furią prześcignęli swych mistrzów. Ta płyta to southern rockowy wulkan; do dziś powoduje zawroty głowy u słuchającego.

 Drugi album pokazać miał Point Blank w pełnych światłach. Musieli zmierzyć się z własnym talentem tchniętym w debiutancki materiał. W 1977 roku, ponownie nakładem Aristy ukazuje się płyta Second Seasons. Dziś to southern rockowy kanon; wzorcowy dla innych. Znakomite kompozycje i ich brawurowe wykonanie ciągle świadczą o wielkości tego albumu. Jednego z najpiękniejszych w całej historii southern rocka. Nie ma jednak nic za darmo. Wykończony trudami mało sportowej egzystencji w trasie , odchodzi z zespołu Phillip Pety. Zespół zatrudnia nowego basistę i powiększa swój skład o klawiszowca.
 Pojawiają się dwie kolejne znakomite płyty: w 1979 roku Airplay z przecudnym Changed My Mind i w roku 1980 The Hard Way. Na tym ostatnim zamieszczono dwa koncertowe utwory. Przejmujący blues Wrong To Cry i cover Deep Purple , Highway Star. Kto nie słyszał jeszcze tego wykonania powinien nadrobić stratę. Przebili oryginał. Wersja Point Blank to istny rockowy huragan. Będąc u szczytu sławy wchodzą w tragiczne dla muzyki rockowej lata osiemdziesiąte.
 Znakomite zespoły znikały jeden po drugim. Tak jak Arista w przypadku The Allman Brothers Band, tak MCA Records wymusza na Point Blank zmianę stylistyki i repertuaru. Firma chce mieć przeboje. Przygnębiony tą sytuacją opuszcza zespół Johnny O’Daniel, jeden z najlepszych wokalistów tamtych czasów. Udanie zastępuje go Bubba Keith. Płyta American Exce$$ broni się jeszcze po latach dość dobrze. Oby wszyscy w tamtym czasie zdolni byli nagrać tak mocny i w sumie przebojowy album. Niestety, ich ostatni produkt On A Roll sprawia wrażenie, jakby muzycy nagrywali go z bronią przyłożoną do głów przez szefostwo MCA.
 Cóż, wypadek przy pracy. Ale na tyle poważny, że Rusty decyduje się rozwiązać zespół. W tym miejscu ta historia powinna mieć swój koniec. A jednak nie. W 2005 roku gruchnęła wiadomość, że wielcy zapomniani wracają i to wracają w niemal oryginalnym składzie; tym , z dwóch pierwszych płyt. Ruszyli w trasę. Fani z niedowierzaniem chodzili na koncerty i ze zdumieniem przecierali oczy widząc Johnnego O’Daniela w ciągle znakomitej formie. Powoli przywracali blask swoim żelaznym numerom – Free Man, Back In The Alley , Stars And Scars, Uncle Ned, Changed My Mind czy Nicole.
 W 2008 roku, w nieco zmienionym już składzie rejestrują pierwszą w swojej karierze płytę koncertową - Reloaded. Czas jakby stanął w miejscu albo być może zatoczył koło i wrócił do Second Seasons. Idąc za ciosem nagrywają studyjny, bardzo mocny, rockowy album Fight On. Teksas, kaktusy, jęk kojota, southern, blues i ogniste gitary. Point Blank wrócił z premierowymi nagraniami i po raz kolejny przylatuje do Europy. Są żywą legendą. Legendą Południa , cudownie przywróconą do życia. Jak widać nie powiedzieli jeszcze ostatniego słowa.

Singles

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Moving / Bad Bees	Point Blank	12.1976	-	-	Arista 0217	[written by Burns, Petty][produced by Bill Ham]
Back in the Alley / Beautiful Loser	Point Blank	12.1977	-	-	Arista 0298	[written by Burns, Davis, Gruen, O'Daniel, Petty][produced by Bill Ham]
Rock and Roll Soldier / On the Run	Point Blank	10.1980	-	-	MCA 41 268	[written by Troy Seals, Eddie Setser][produced by Bill Ham]
Let Me Stay With You Tonight / Walk Across the Fire	Point Blank	03.1981	-	107[9]	MCA 51 083	[written by Keith, Hamilton, Gruen, Burns, Davis, Randolph][produced by Bill Ham]
Nicole / Restless	Point Blank	06.1981	-	39[14]	MCA 51 132	[written by B. Keith, M. Hamilton, B. Gruen, B. Randolph, R. Burns, K. Davis][produced by Bill Ham]
Let Her Go / Love On Fire	Point Blank	04.1982	-	109[1]	MCA 52 029	[written by B. Keith, M. Hamilton, B. Gruen, B. Randolph, R. Burns, K. Davis][produced by Bill Ham]
Don't Look Down / Take Me Up	Point Blank	08.1982	-	-	MCA 52 071	-

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Point Blank	Point Blank	09.1976	-	175[3]	Arista 4087	[produced by Bill Ham]
Airplay	Point Blank	08.1979	-	175[9]	MCA 3160	-
The Hard Way	Point Blank	05.1980	-	110[13]	MCA 5114	-
American Exce$$	Point Blank	04.1981	-	80[24]	MCA 5189	-
On a Roll	Point Blank	04.1982	-	119[17]	MCA 5312	-

Albumy najwięcej tygodni w Hot 200 wg. Billboard Top 200 Albums [1956-2014]

tyg. na liście/najw. pozycja/artysta/tytuł


594 44 Pink Floyd - The Dark Side Of The Moon (1976-1988)
372  1 Original Cast - My Fair Lady (1956-1963)
331 46 Original Cast - The Phantom Of The Opera (Highlights From) (1990-1996)
313  6 Johnny Mathis - Johnny's Greatest Hits (1959-1965)
303  1 Carole King - Tapestry (1971-1977)
295  3 Guns N' Roses - Greatest Hits (2004-2009)
281  1 Metallica - Metallica (1991-1997)
250  2 Pearl Jam - Ten (1992-1996)
235  1 Johnny Mathis - Heavenly (1959-1964)
233  1 Original Cast - The Sound Of Music (1959-1964)
230  1 Soundtrack - South Pacific (1958-1962)
230  5 Taylor Swift - Taylor Swift (2006-2011)
225 58 Pink Floyd - The Dark Side Of The Moon (2003-2008)
224  3 Garth Brooks - No Fences (1990-1994)
223  1 Original Cast - Camelot (1961-1965)
218 13 Garth Brooks - Garth Brooks (1990-1994)
216  1 Soundtrack - The Sound Of Music (1965-1969)
209  1 Nickelback - All The Right Reasons (2005-2009)
202  3 Michael Bolton - Soul Provider (1989-1993)
202 71 Van Morrison - The Best Of Van Morrison (1991-1994)
200  6 Enigma - MCMXC AD (1991-1994)
197  1 Norah Jones - Come Away With Me (2002-2005)
196  2 Kenny G - Breathless (1992-1996)
196  2 Carrie Underwood - Some Hearts (2005-2009)
189  1 Soundtrack - West Side Story (1961-1965)
188 11 Keith Urban - Golden Road (2002-2006)
187  1 Original Cast - The Music Man (1958-1961)
187  7 Original Cast - Fiddler On The Roof (1964-1968)
186  1 Taylor Swift - Fearless (2008-2012)
185  1 Peter, Paul And Mary - Peter Paul & Mary (1962-1965)
185  2 Mumford & Sons - Sigh No More (2010-2013)
183  9 ZZ Top - Eliminator (1983-1986)
183 23 Journey - Journey's Greatest Hits (2007-2010)
181  8 Rusty Warren - Knockers Up (1960-1964)
179  1 Herb Alpert And The Tijuana Brass - Whipped Cream & Other Delights (1965-1968)
179  5 Original Cast - West Side Story (1960-1964)
177 17 Enya - Shepherd Moons (1991-1995)
176  4 Andy Williams - Moon River & Other Great Movie Themes (1962-1965)
175  1 John Denver - Greatest Hits (1973-1977)
174  6 The Platters - Encore Of Golden Hits (1960-1963)
169  2 Bette Midler - Beaches [OST] (1989-1992)
167 31 Original Cast - Man Of La Mancha (1966-1969)
167  1 Adele - 21 (2011-2014)
166 19 Buddy Holly - The Buddy Holly Story (1961-1964)
166  8 Madonna - Madonna (1983-1986)
165 11 Queen - Greatest Hits (1992-1995)
165  4 The Black Crowes - Shake Your Money Maker (1990-1993)
164  5 The Kingston Trio - The Kingston Trio (1959-1962)
163  2 The Dave Brubeck Quartet - Time Out (1961-1964)
161 17 Soundtrack - The Big Chill (1983-1986)
161 16 Alabama - Feels So Right (1981-1984)
158  2 Lady GaGa - The Fame (2008-2011)
157 11 Anita Baker - Rapture (1986-1989)
157 28 U2 - Under A Blood Red Sky (1983-1986)
157  1 Soundtrack - Dr Zhivago (1966-1969)
157  9 Zac Brown Band - The Foundation (2008-2011)
156  1 Whitney Houston - Whitney Houston (1985-1988)
154  1 Lionel Richie - Can't Slow Down (1983-1986)
153  9 Prince - 1999 (1982-1985)
153  1 Herb Alpert And The Tijuana Brass - Going Places (1965-1968)
153  1 Michael Jackson - Number Ones (2009-2011)
152 19 Bill Cosby - Why Is There Air? (1965-1968)
151  1 Original Cast - Hair (1968-1971)
151  2 Shania Twain - Come On Over (1997-2000)
150  5 Tom Petty And The Heartbreakers - Greatest Hits (1993-1996)

Imelda May

Imelda May to irlandzka wokalistka urodzona w 1974 roku w Dublinie. Specjalizuje się w klimatach rockabilly, a jej repertuar stanowią głównie covery i piosenki autorskie. W 2003 wydała album „No Turing back” jako Imelda Clabby. Został on ponownie nagrany i wydany pod jej obecnym nazwiskiem. Imelda dzieliła scenę z takimi sławami jak: Alison Moyet, Dionne Warwick, Bryan Ferry, Anastasia, The Supremes, Sister Sledge, Scissor Sisters, Matt Bianco, Elvis Costello, Jools Holland oraz Elton John. Spędziła także cztery lata jako wokalistka w zespole Mike’a Sancheza.

 Irlandzka wokalistka Imelda May tworzy muzykę będącą fuzją popu, jazzu, bluesa i rockabilly. W jej muzyce wyraźnie słychać wpływy Billie Holiday, Dinah Washington, Wandy Jackson oraz klimatów muzyki lat 50-tych.

Debiutancki album, "Love Tattoo", który wokalistka nagrała własnym sumptem i wydała nakładem założonej przez siebie wytwórni, zdobył w Irlandii status potrójnej platyny. Wokalistka występowała na jednej scenie z U2, Erikiem Claptonem, Jeffem Beckiem, Vanem Morrisonem, Scissor Sisters, Lionelem Richie oraz pierwszą damą rockabilly, Wandą Jackson.

Na drugim wydawnictwie, "Mayhem", piosenkarka utrzymała styl zapoczątkowany na debiutanckim albumie, nadal łącząc różne muzyczne gatunki. Wybrana na pierwszy singel piosenka "Psycho" ma w sobie wiele z wczesnej PJ Harvey, zaś rzewna "Kentish Town Waltz" przywołuje na myśl refleksyjne utwory Chrissie Hynde.

Oprócz wydawnictw, wokalistka ma na koncie trasę koncertową w 8 krajach Europy, USA i Australii oraz uczestnictwo w największych festiwalach muzycznych m.in.: Glastonbury, T In The Park, Womad, Cheltenham Jazz, Cornbury Festivals oraz Ireland's Electric Picnic.

Irlandzka wokalistka Imelda May tworzy muzykę będącą fuzją popu, jazzu, bluesa i rockabilly. W jej muzyce wyraźnie słychać wpływy Billie Holiday, Dinah Washington, Wandy Jackson oraz klimatów muzyki lat 50.
Debiutancki album, "Love Tattoo", który wokalistka nagrała własnym sumptem i wydała nakładem założonej przez siebie wytwórni, zdobył w Irlandii status potrójnej platyny. Wokalistka występowała na jednej scenie z U2, Erikiem Claptonem, Jeffem Beckiem, Vanem Morrisonem, Scissor Sisters, Lionelem Richie oraz pierwszą damą rockabilly, Wandą Jackson.
Na drugim wydawnictwie, "Mayhem", piosenkarka utrzymała styl zapoczątkowany na debiutanckim albumie, nadal łącząc różne muzyczne gatunki. Wybrana na pierwszy singel piosenka "Psycho" ma w sobie wiele z wczesnej PJ Harvey, zaś rzewna "Kentish Town Waltz" przywołuje na myśl refleksyjne utwory Chrissie Hynde.
Oprócz wydawnictw, wokalistka ma na koncie trasę koncertową w 8 krajach Europy, USA i Australii oraz uczestnictwo w największych festiwalach muzycznych m.in.: Glastonbury, T In The Park, Womad, Cheltenham Jazz, Cornbury Festivals oraz Ireland's Electric Picnic.


Czytaj więcej na http://muzyka.interia.pl/artysta-imelda-may,aId,1942#utm_source=paste&utm_medium=paste&utm_campaign=firefox

Irlandzka wokalistka Imelda May tworzy muzykę będącą fuzją popu, jazzu, bluesa i rockabilly. W jej muzyce wyraźnie słychać wpływy Billie Holiday, Dinah Washington, Wandy Jackson oraz klimatów muzyki lat 50.
Debiutancki album, "Love Tattoo", który wokalistka nagrała własnym sumptem i wydała nakładem założonej przez siebie wytwórni, zdobył w Irlandii status potrójnej platyny. Wokalistka występowała na jednej scenie z U2, Erikiem Claptonem, Jeffem Beckiem, Vanem Morrisonem, Scissor Sisters, Lionelem Richie oraz pierwszą damą rockabilly, Wandą Jackson.
Na drugim wydawnictwie, "Mayhem", piosenkarka utrzymała styl zapoczątkowany na debiutanckim albumie, nadal łącząc różne muzyczne gatunki. Wybrana na pierwszy singel piosenka "Psycho" ma w sobie wiele z wczesnej PJ Harvey, zaś rzewna "Kentish Town Waltz" przywołuje na myśl refleksyjne utwory Chrissie Hynde.
Oprócz wydawnictw, wokalistka ma na koncie trasę koncertową w 8 krajach Europy, USA i Australii oraz uczestnictwo w największych festiwalach muzycznych m.in.: Glastonbury, T In The Park, Womad, Cheltenham Jazz, Cornbury Festivals oraz Ireland's Electric Picnic.


Czytaj więcej na http://muzyka.interia.pl/artysta-imelda-may,aId,1942#utm_source=paste&utm_medium=paste&utm_campaign=firefox

Irlandzka wokalistka  jest jedyną w swoim rodzaju. Jej przebojowa fuzja popu, bluesa, rockabilly i przywołujących na myśl Beach Boys surfujących gitar, doskonale sprawdziłaby się w filmach Davida Lyncha. Mimo że wciąż wielu osobom jej nazwisko nie powie zbyt wiele, dla olbrzymiej rzeszy fanów muzyki jest już wielką gwiazdą. Jej styl intryguje w równym stopniu jak jej muzyka.

Pojedynczy, filuternie zawinięty blond kosmyk wśród kruczoczarnych gęstych włosów i kostiumy z lat 50-tych ubiegłego wieku są równie charakterystyczne jak jej piosenki.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Inside Out	Imelda May	01.2011	102[4]	-	Decca 2759433	[written by Imelda May][produced by Imelda May]
It's Good To Be Alive	Imelda May	05.2014	174[2]	-	Decca	[written by Imelda May,Mike Crossey][produced by Imelda May]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Love Tattoo	Imelda May	10.2008	58[32]	-	Blue Thumb 1793766	[gold-UK][produced by Imelda May]
Mayhem	Imelda May	09.2010	7[57]	108[1]	Decca 2752925	[gold-UK][produced by Imelda May, Andy Wright, Gavin Goldberg]
Tribal	Imelda May	04.2014	3[8]	92[1]	Decca 3763558	[produced by Mike Crossey, Imelda May]
Life Love Flesh Blood	Imelda May	05.2017	5[10]	-	Decca 5714901	[silver-UK][produced by T Bone Burnett,Cam Blackwood]
11 Past the Hour	Imelda May	04.2021	6[2]	-	Decca 898646	[produced by Imelda May,Cam Blackwood,Tim Bran,Davide Rossi]

Terry Knight and the Pack

Terry KNIGHT AND THE PACK, grupa amerykańska. Powstała w 1964 we Flint w stanie Michigan, gdy Terry Knight (właśc. Richard Terrence Knapp; 9.04.1943r, Detroit, Michigan) - voc, prezenter rozgłośni CKLW z Detroit, który marzył o karierze estradowej, dołączył do zespołu rock'n'rollowego The Jazz Masters w składzie: Al Pippins - g, Bob Caldwell - k, Herm Jackson - b, Don Brewer (3.09.1948r, Swartz Creek, Michigan) - dr, voc.
Z początku przyjęta nazwę The Pack, dopiero w 1966 zmieniła ją na Terry Knight And The Pack. Pippinsa już na samym początku zastąpił Curt Johnson - g. W końcu 1965 zamiast Jacksona, powołanego do służby wojskowej, przyjęto Marka Farnera (29.09.1948r, Flint, Michigan) - b. Jednakże w końcu 1966r na miejsce Farnera, który odszedł do The Bossmen Dicka Wagnera (późniejszego współpracownika Alice Coopera i Lou Reeda), wrócił zwolniony ze służby Jackson. Na początku 1967r w składzie znowu pojawił się Farner, tym razem jako gitarzysta - na miejsce Johnsona. Latem tego roku Knight, skłócony z pozostałymi muzykami, zdecydował się odejść.

Obowiązki wokalisty przejął wtedy Farner. A formacja zmieniła nazwę na The Fabulous Pack. W końcu 1968 zawiesiła działalność, ale już w lutym 1969 wznowiła ją w Cape Cod w stanie Massachusetts w składzie: Farner, Brewer, Craig Frost (20.04.1948r, Flint, Michigan) - k, Rod Lester- b. Kilka tygodni później, gdy odeszli Frost i Lester, rozsypała się ostatecznie.

Grupa zdobywała doświadczenia estradowe, koncertując w klubach młodzieżowych Flint, głównie w Riviera Terrace. Zafascynowana bluesem i soulem, ale też białym rhythm'n'bluesem rodem z Wielkiej Brytanii, zwróciła na siebie uwagę wytwórni A&M, jednakże nagrany w 1965r singel
You Lie/The Kids Will Be The Same nigdy się nie ukazał. Zadebiutowała więc dopiero płytką The Tears Come Rolling/The Color Of Your Love, zrealizowaną w tym samym roku dla firmy Wingate.

Niewielki sukces zapewniły jej single How Much More (Have l Got To Give)?/I've Been Told,
Better Man Than l (przeróbka utworu The Yardbirds)// Got Love, Lady Jane (przeróbka utworu The Rolling Stones)//.Lovin' Kind, Change On The Way/What's On Your Mind i przede wszystkim (Who Have Nothing)/Numbers oraz album „Terry Knight And The Pack", nagrane w 1966r dla innej
miejscowej wytwórni, Lucky Eleven. W tym czasie dotarła już z koncertami daleko poza Michigan oraz m.in. pojawiła się w popularnym programie telewizyjnym Where The Action Is Dicka CIarka.

Jej popularność, zwłaszcza w Michigan, ugruntowały kolejne płyty: single This Precious Time/Love Love Love Love i One Monkey Don't Stop No Show/The Train oraz album „Reflections" z 1967r. Niestety, w grupie od dawna narastał konflikt między Knightem a pozostałymi muzykami i latem tego roku doszło w niej do rozłamu. Już bez Knighta, jako The Fabulous Pack, nagrała kilka kolejnych małych płyt: w 1967 Harlem Shuffle (przeróbka utworu duetu Bob And Earl)//I've Got News For You i Widetrackin'/Does It Matter To You Girl?,oraz w 1968 I've Got News For You/Down In The Dumps, We Gotta Have Love/Does It Matter To You Girl? i Next To Your Fire (przeróbka Fire ) Jimiego Hendrixa)/Without A Woman; większość wydała jak dawniej firma Lucky Eleven, ostatni - Capitol.

Płytkom tym brakowało jednak świeżości wcześniejszych dokonań. Nie zyskały popularności, co przesądziło o losie formacji.
Knight po rozstaniu z grupą działał jako kompozytor i producent nagrań; w tej roli współpracował m.in. z The Five Stairsteps, The Music Explosion i The International Pops Orchestra. Był ponadto łowcą młodych talentów w wytwóni Capitol, dla której sam nagrał kilka singli jako solista,
m.in. w 1970 płytkę z piosenką I'll  Keep Waiting Farnera.

W historii muzyki rockowej zapisał się jednak przede wszystkim jako menażer i współtwórca sukcesów zespołu Grand Funk Railroad, utworzonego przez Farnera i Brewera (w późniejszym okresie w składzie znalazł się też Frost).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Better Man Than I/Got Love	Terry Knight And The Pack	04.1966	-	125[3]	Lucky Eleven 226	[written by B. Hugg, M. Hugg][produced by Otis Ellis]
A Change On The Way/What's On Your Mind	Terry Knight And The Pack	08.1966	-	111[4]	Lucky Eleven 229	[written by Terry Knight][produced by Terry Knight]
I (Who Have Nothing)/Numbers	Terry Knight And The Pack	11.1966	-	46[10]	Lucky Eleven 230	[written by Leiber, Stoller, Donida, Mogol][produced by Terry Knight]
This Precious Time/Love, Love, Love, Love, Love	Terry Knight And The Pack	02.1967	-	A:120[1];B:117[2]	Lucky Eleven 235	[A:written by Sloan, Barri][B:written by T.Knight][A:produced by P.F.Sloan][B:produced by Terry Knight]
Saint Paul/(The Legend Of) William And Mary	Terry Knight And The Pack	06.1969	-	114[2]	Capitol 2506	[written by Terry Knight][produced by Good Knight Productions]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Terry Knight And The Pack	Terry Knight And The Pack	11.1966	-	127[13]	Lucky Eleven 8000	[produced by Terry Knight]
Mark, Don & Terry 1966-67	Terry Knight And The Pack	11.1972	-	192[3]	ABKCO 4217	[produced by Terry Knight]

Ben Kweller

Ben Kweller (ur.16 czerwca 1981 r) ,amerykański rockman. Kweller jest również byłym wokalistą grupy z lat 90-tych, Radish.
Ben Kweller,który wcześniej był liderem Radish.,   porównywanej do Nirwany przez czasopismo Rolling Stone. Zespół, założony w 1993 roku, szybko stał się popularny na scenie muzycznej w Dallas. Przez krytykę uważany za imitację Nirvany mimo obecności w nim bardzo innowacyjnego młodego lidera, wokalisty i gitarzysty (Kweller był nastolatkiem podczas całego istnienia grupy).

 Niemniej jednak, Kweller i jego dwóch wspólników,basista Bryan Blur  i perkusista John Kent, podpisali kontrakt z dużą wytwórnią, Mercury Records w 1995 roku. Mimo   szybkiej akcesji zespołowi nie udało się osiągnąć sukcesu, ani z   pierwszym albumem Dizzy, ani z drugim Restraining Bolt.
Kweller rozpoczął karierę solową   albumem Sha Sha  zawierającym popularny singiel w radio Wasted & Ready. Ta piosenka dotyczy jego byłej kariery w Radish i trudności w znalezieniu tożsamości jako artysta mający 20 lat i rozpoczynajacy karierę muzyczną.
 Płyta zachowała   wiele wpływów Nirvany, ale także innych grup, takich jak popowy Weezer i Ben Folds. Album stał się popularny dzięki swojej stronie internetowej i grupy promocyjnej o nazwie TeamBK.
W 2003 roku, Kweller koncertował w Australii z Ben Folds i Ben Lee jako The Bens. Trio wyprodukowało debiutancki EP. Drugi solowy album Kwellera wydany w 2004r On My Way, osiągnął niewielką popularność, ale został dobrze przyjęty przez krytykę.
Kweller pracuje obecnie nad nowym albumem, który będzie wyprodukowany przez Gila Nortona, który  produkował  prestiżowy Doolittle grupy Pixies i The Colour and the Shape Foo Fighters.
W 2011 roku reżyser Jennifer Devoldere wykorzystuje piosenkę How it Should Be (Sha Sha) do ścieżki dźwiękowej swojego filmu Et soudain, tout le monde me manque.
W 2014 roku zagrał w filmie Rudderless wraz z Seleną Gomez . Interpretuje również piosenkę "Hold On" razem z nią.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Wasted & Ready	Ben Kweller	09.2002	79[2]	-	679 Recordings 679L009CD	[produced by Stephen Harris]
The Rules	Ben Kweller	07.2004	89[2]	-	RCA 82876631072	[written by Ben Kweller][produced by Ethan Johns]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sha Sha	Ben Kweller	08.2002	162[2]	-	679 Recordings 0927477202 [UK]	[produced by Stephen Harris]
On My Way	Ben Kweller	04.2004	102[1]	83[2]	ATO 59 174	[produced by Ethan Johns]
Ben Kweller	Ben Kweller	09.2006	167[1]	115[1]	ATO ATCD 39	[produced by Gil Norton]
Changing Horses	Ben Kweller	02.2009	-	92[1]	ATO ATO0069	[produced by Ben Kweller]
Go Fly a Kite	Ben Kweller	02.2012	-	124[1]	The Noise Company NSCO-001	[produced by Ben Kweller]