Matt Helders

Matthew Helders ( ur. 7 maja 1986 roku), perkusista w zespole Arctic Monkeys. W piosenkach "You Probably Couldn't See For the Lights But You Were Looking Straight at Me", "I Bet You Look Good on the Dancefloor", "Teddy Picker", "Who The Fuck Are Arctic Monkeys?", "Balaclava", "What If You Were Right Fist Time" i "D Is For Dangerous" w dużym stopniu udziela się jako wokal wspomagający.
W zespole uważanyany jest za cichego uprzejmego i niekonfliktowego.
Matt zaczął grać na perkusji ponieważ jak sam mówi:"…to jedyna rzecz jaka pozostała. Kiedy zaczynaliśmy żaden z nas na niczym nie grał, a że oni mieli już gitary, więc ja kupiłem perkę".

Wspomina, że w dzieciństwie uwielbiał rap: "W szkole byliśmy fanami hip-hopu bardziej niż teraz, choć nadal ten styl ma wpływ na moją grę na perkusji, ten element groove, jak w muzyce funky".
W dodatku Helders podkreśla, że słuchanie zespółu Queens of the Stone Age miało największy wpływ na jego rozwój jako perkusisty "wszystko się bardzo zmieniło zeszłego lata, kiedy oglądałem koncert chłopaków z Queens of the Stone Age. Byli niesamowici. Powiedziałem wtedy do siebie: Kur**, muszę uderzać mocniej".
Sheffield nadal pozostaje dla Heldersa, ważnym miejscem. Podkreśla, że pozostało jeszcze wiele miejsc i historii, które można utrwalić w piosenkach. Pomimo dużej popularności zespołu, sam Matt może po ulicy przemieszczać się niezauważony "Kiedy wychodzimy wszyscy razem wieczorami do klubów, są pewne trudności, ale kiedy jestem sam, rzadko ktoś mnie rozpoznaje".
Poza grą w zespole, Matt jest DJ'em. Ma na swoim koncie remiksy piosenek The Hives (“We Rule The World (T.H.E.H.I.V.E.S)” czwarty singiel z "The Black and White Album"), Duran Duran ("Skin Divers" drugi singiel z "Red Carpet Massacre"). Na ostatnich brytyjskich koncertach grupy We Are Scientists wspomagał ich na perkusji, a także zremiksował ich utwór "Chick Lit", który to remiks ukazał się jako b-side na winylowym wydaniu singla.
 Helders występuję także na albumie "Skanky Skanky" Toddla T. Remiks utworu "Again & Again" Roots Manuvy doczekał się emisji radiowej w audycji Zane'a Lowe w BBC Radio 1.
W sierpniu 2008 roku, ogłoszone zostało, że Matt skompiluje składankę dla serii LateNightTales. Płyta pod tytułem "Late Night Tales: Matt Helders" trafiła na półki sklepowe 27mego października 2008.
 Na płycie znalazł się także mówiony utwór, napisany i wykonany przez Alexa Turnera.
Matt zaprojektował własną linię odzieżową, składającąsię z kurtki, bluzy z kapturem i trzech t-shirtów. Ubrania trafiły do sprzedaży w maju 2007 roku, do każdej sztuki dołączona była płyta CD z remiksem utworu Arctic Monkeys, remiksem wykonanym przez samego Matta i projektanta Supreme Being Skuffa. Jeden funt z każdej spradaży przakazany został dla Hospicjum Athur Rank.

Singles

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Dreamer	Matt Helders featuring Nesreen Shah	10.2008	3.Indie Chart	-	LateNightTales ALN721	-

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Late Night Tales: Matt Helders	Matt Helders	10.2008	-	-	Late Night Tales	[produced by Matt Helders]

Najlepsi artyści na listach przebojów singlowych UK Chart Singles 1952-2006 wg. sprzedaży płyt

---

---

Zestawienie

---

 1 - Cliff Richard - 20,969,006      
2 - The Beatles - 20,799,632

3 - Elvis Presley - 19,293,118

4 - Madonna - 14,562,856

5 - Elton John - 13,475,063

6 - Michael Jackson - 11,310,958

7 - Queen - 10,334,713
8 - Abba - 10,004,039

9 - Paul McCartney - 9,781,603
10 - David Bowie - 9,392,410
11 - Rod Stewart - 9,046,492

12 - The Rolling Stones - 8,348,470

13 - Kylie Minogue - 7,994,130
14 - Stevie Wonder - 7,614,227
15 - Spice Girls - 7,507,213
16 - Shakin' Stevens - 7,108,330

17 - Whitney Houston - 6,993,105
18 - The Bee Gees - 6,943,851
19 - George Michael - 6,819,419
20 - Status Quo - 6,727,822
21 - Boney M - 6,587,018
22 - Slade - 6,520,171
23 - Olivia Newton John - 6,493,006
24 - Blondie - 6,456,881
25 - Boyzone - 6,435,711
26 - Oasis - 6,225,785

27 - UB40 - 5,997,222
28 - Tom Jones - 5,892,220
29 - Celine Dion - 5,683,264
30 - The Police - 5,617,175
31 - Madness - 5,564,459
32 - Diana Ross - 5,326,780
33 - Wham - 5,298,431
34 - Adam Ant - 5,296,965
35 - The Jam - 5,094,055
36 - Frankie Goes to Hollywood - 5,008,067

37 - Robbie Williams - 4,973,227
38 - Pet Shop Boys - 4,913,655
39 - Phil Collins - 4,889,059
40 - Wet Wet Wet - 4,877,328
41 - Duran Duran - 4,846,531
42 - Everly Brothers - 4,827,957
43 - Shadows - 4,793,537
44 - Westlife - 4,726,116
45 - Gary Glitter - 4,717,834
46 - Engelbert Humperdinck - 4,710,328
47 - U2 - 4,663,427
48 - Bryan Adams - 4,614,135
49 - Frank Sinatra - 4,597,630
50 - Hollies - 4,597,450
51 - Hot Chocolate - 4,441,955
52 - Take That - 4,426,566
53 - Prince - 4,415,596
54 - Mariah Carey - 4,409,607
55 - Steps - 4,408,499
56 - Donna Summer - 4,389,529
57 - Janet Jackson - 4,359,645
58 - E L O - 4,241,169
59 - Cher - 4,080,650
60 - Erasure - 4,077,372

Alanis Morissette

Nazywa się Alanis Nadine Morissette (z greckiego "Alanis" oznacza "puste miejsce parkingowe"). Swoje oryginalne imię otrzymała po ojcu, Alanie. Urodziła się w Ottawie (Canada) w 1974 roku (z życzeniami dzwonić należy 1 czerwca). Ma brata bliźniaka imieniem Wade i jeszcze jednego, starszego od siebie Chada. Obecnie zamieszkuje Brentwood w stanie California, lecz wcześniej, od 3 do 6 roku życia zamieszkiwała wraz rodzicami ówczesne Niemcy Zachodnie, po czym powróciła do Kanady, gdzie rozpoczęła naukę gry na pianinie.
Choć kochała śpiewać, nigdy, jak utrzymuje, nie pobierała lekcji śpiewu. Od dziecka uwielbiała również taniec i aktorstwo, dlatego jako siedmiolatka tańczyła w zespole baletowym, grywała w przedstawieniach teatralnych, zaś w wieku 11 lat brała udział w bardzo popularnym telewizyjnym programie pt. "You can't do that on TV" (tylko proszę sobie nie pomylić z jakimś dennym Klubem Mikiego, Britnejką i innymi pasztetami!!). Przez rok prowadziła także kanadyjski program muzyczny "Music Works", po czym zagrała rolę rockowej piosenkarki w filmie "Just one of the girls", śpiewając piosenkę ze swojej pierwszej płyty pod jego koniec.
Swoją pierwszą piosenkę napisała w wieku 9 lat. Słuchała wówczas namiętnie George'a Michael'a i Olivii Newton-John (czyli, że teksty były w tych klimatach). Pieniądze zarobione w TV postanowiła wykorzystać do sfinansowania wydania swojej pierwszej płyty pt. "Fate stay with me", w czym pomogli jej także przyjaciele.
Jedenastoletnia Alanis nie stała się jeszcze wówczas gwiazdą, ale był to swego rodzaju sukces (jak na osobę w tak młodym wieku). Trzy lata później owacyjnie przyjęto jej wykonanie hymnu "O Canada", co miało miejsce podczas ceremonii otwarcia Mistrzostw Świata w Łyżwiarstwie Figurowym'88.
W wieku 13 lat za sprawą krążka pt. "Alanis", wokalistka zdobyła popularność w Kanadzie. Album ten jednak w niczym nie przypominał obecnej grungowo-rockowej, wkurzonej piosenkarki. Pomimo to dał jej sławę i Juno Award-kanadyjski odpowiednik nagrody Grammy, przyznany w kategorii najlepiej zapowiadającej się młodej wokalistki. Kolejna CD, która tak jak poprzednia, została wyprodukowana w MCA, pt. "Now is the time", zawierała trochę mniej taneczne, ale wciąż mocno popowe przeboje, i nie da się ukryć, że i to dalekie było od znanej Wam wszystkim Alanis lat dziewięćdziesiątych. Album utrzymany był raczej w klimatach wczesnej twórczości Madonny ("Like a virgin" i te sprawy), z której zresztą Alanis czerpała inspiracje i być może zbiegiem okoliczności kilka lat później trafiła do Maverick'a-wytwórni płytowej, której właścicielką jest właśnie Madonna.
Gwiazda postanowiła zainwestować w świetnie zapowiadającą się piosenkarkę i jak widać, miała nosa. Współpraca ta zaowocowała bowiem wydanym w 1995 roku trzecim, ale tak naprawdę pierwszym "poważnym" albumem pt. Jagged Little Pill Album ten uważany przez samą Alanis za jej właściwy debiut, zdobył 4 nagrody Grammy w 1996 r. oraz uzyskał status multi-platynowej płyty. Na całym świecie piosenki z "Jagged.." zdobywały czołowe miejsca na listach przebojów. W październiku 1996 r. album ten zyskał miano najlepiej sprzedającego się albumu wykonawczyni w historii!
Alanis zdobyła wiele innych równie ważnych nominacji i nagród: 4 nagrody Billboardu, kandyjskie nagrody Much Music Video Awards, brytyjska nagroda Brit, niemiecka Echo... Ale trzeba wiedzieć, że wbrew pozorom Alanis śpiewa przede wszystkim dla ludzi a nie dla nagród. Nie powinien zatem nas zdziwić fakt, iż bardzo lubi śpiewać i jak sama powiedziała - mogłaby koncertować codziennie. Niesamowicie znacząca okazała się tutaj również współpraca Glen'a Balllarda, muzyka, który od pierwszego spotkania zafascynował ją swoim stylem (jak sama określa-"nadają na tych samych falach"). Teksty piosenek, które w porównaniu do poprzednich można by określić słowem "ostre", sprawiły, iż zaczęto nazywać ją "wkurzoną kobietą" (wystarczy zajrzeć do tekstu "You oughta know").
Piosenkarka powiedziała, że nie są one jednak wcale napisane w celu jakiejkolwiek zemsty-dają raczej upust emocjom. Najwyraźniej takie emocje to istna żyła złota, skoro płyta rozeszła się w nakładzie 30 mln egzemplarzy. Takiego wyniku wielu artystów nie osiąga przez całe życie!
Oczywiście, niesamowity sukces zobowiązywał do odbycia potężnej trasy koncertowej z grupą Sexual Chocolate.
Po wydaniu albumu Alanis zaplanowała przerwę, podczas której między innymi odbyła podróż do Indii, gdzie pracowała w szpitalu Sióstr Miłosierdzia. Indie zafascynowały piosenkarkę kulturą i ludźmi, których tam spotkała. Po powrocie powiedziała, że atmosfera tego kraju nie da się porównać z żadną inną. Miłą odmianą jest bowiem spotkać ciepłych i życzliwych ludzi, żyjąc na co dzień w zatłoczonym mieście, gdzie wszyscy od siebie uciekają, unikają patrzenia w oczy.
Pobyt w Indiach zaowocował wydaniem kolejnej, i tym razem niesamowitej płyty pt. "Supposed Former Infatuation Junkie". Ten krążek okazał się o wiele trudniejszy i dojrzalszy, zaś kompozycje zbliżyły się stylem do grunge'u (czy jak kto woli - rocka alternatywnego, nie będę się kłócić). Być może właśnie te zmiany sprawiły, iż wielu posiadaczy albumu "Jagged..." nie zdecydowało się na zakup nowej płyty. Z całym przekonaniem (oczywiście, jeżeli mogę coś powiedzieć od siebie) stwierdzam, że ludzie ci popełnili wielki błąd, odrzucając tak doskonałe dzieło. No ale podobno o gustach się nie dyskutuje...
Warto także dodać, iż przed wydaniem tego albumu w listopadzie 1998 Alanis stworzyła kompozycję do filmu "City Of Angels" z Nicolasem Cagem i Meg Ryan, pod tytułem "Uninvited". Zanim ukazał się nowy materiał Alanis przyznała, że po sukcesie obawia się, czy w ogóle powinna przedstawić kolejne kompozycje.
Nie minęły dwa lata, a Alanis obdarowała nas następnym albumem. Tym razem był to zapis koncertu "Unplugged" pod patronatem MTV. Znalazły się na nim dobrze znane utwory z poprzednich płyt, jak również 3 nowe kompozycje własne i jeden cover- "King Of Pain" Stinga, który w jej wykonaniu nabrał nowego charakteru. Tej płyty naprawdę warto posłuchać! --------------------------------------------------------------------------------
Z najnowszych informacji wynika, iż piosenkarka kończy obecnie pracę nad swoim trzecim albumem studyjnym (materiał nagrywa w Australii). Niewykluczone, że znajdziemy go w sklepach muzycznych jeszcze w tym roku. W 1999 roku Alanis zagrała w filmie "Dogma" Kevina Smitha dość kontrowersyjną rolę... Boga, co z pewnością dało upust jej aktorskiemu zamiłowaniu. A oto kilka faktów z prywatnego życia panny Morissette: mówi, że jej ulubioną potrawą jest szpinak (pycha!), zaś w wolnym czasie lubi malować, rysować i grać na gitarze (jest wszechstronnie uzdolniona). Kilkakrotnie już brała udział w zawodach trathlonowych-wyczerpującym wielokilemotrewym wyścigu, polegającym na bieganiu, pływaniu i jeździe na rowerze. Słucha Abby, Johna Lennona, Bjork i Tori Amos, z którą w 1999 roku zagrała na wspólnym koncercie. Jej obecnym partnerem jest aktor Dash Mihok, z którym nakręciła teledysk do utworu "So Pure".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK/US]	Komentarz
You oughta know/Perfect	Alanis Morissette	07.1995	22[16]	13[32].Hot 100 Airplay	Maverick W 0307/album cut	[gold-UK][written by Alanis Morissette,Glen Ballard][produced by Glen Ballard]
Hand in my pocket/Head over feet [live]	Alanis Morissette	10.1995	26[15]	-	Maverick W 0312/album cut	[silver-UK][written by Alanis Morissette, Glen Ballard][produced by Glen Ballard]
Ironic/Not the doctor [live]/Forgiven [live] UK side B:You oughta know [live]	Alanis Morissette	03.1996	11[19]	4[32]	Maverick W 0343/Maverick/Sire 17 698	[gold-US][platinum-UK][written by Alanis Morissette,Glen Ballard][produced by Glen Ballard]
You learn/You oughta know	Alanis Morissette	07.1996	24[8][02.96]	6[30]	-/Maverick/Sire 17 644	[written by Alanis Morissette, Glen Ballard][produced by Glen Ballard]
Head over feet/Hand in my pocket [live]	Alanis Morissette	07.1996	7[13]	3[47].Hot 100 Airplay	Maverick W 0355/album cut	[silver-UK][written by Alanis Morissette, Glen Ballard][produced by Glen Ballard]
All i really want/Ironic [live]	Alanis Morissette	11.1996	59[7]	-	Maverick W 0382/-	[written by Alanis Morissette, Glen Ballard][produced by Glen Ballard]
Univited	Alanis Morissette	03.1998	-	4[29].Hot 100 Airplay	-/album cut	[written by Alanis Morissette][produced by Alanis Morissette, Rob Cavallo]
Thank U/Univited	Alanis Morissette	12.1998	5[20]	17[11]	Maverick W 0458/Wea International 44572	[silver-UK][written by Alanis Morissette,Glen Ballard][produced by Glen Ballard,Alanis Morissette]
Unsent	Alanis Morissette	02.1999	-	58[6]	-/Wea International 44633/album cut	[written by Alanis Morissette, Glen Ballard][produced by Glen Ballard,Alanis Morissette]
Joining you/Your house [live]	Alanis Morissette	03.1999	28[7]	-	Maverick W 472/-	[written by Alanis Morissette, Glen Ballard][produced by Glen Ballard,Alanis Morissette]
So pure/I was hoping	Alanis Morissette	07.1999	38[4]	-	Maverick W 492/WEA International 44704	[written by Alanis Morissette, Glen Ballard][produced by Glen Ballard,Alanis Morissette]
Hands clean	Alanis Morissette	03.2002	12[12]	23[20]	Maverick W 492/album cut	[written by Alanis Morissette][produced by Alanis Morissette]
Precious illusions	Alanis Morissette	08.2002	53[2]	-	Maverick /Maverick 5439 16704 2	[written by Alanis Morissette][produced by Alanis Morissette]
Everything	Alanis Morissette	05.2004	22[3]	76[9]	Maverick /Maverick 9362 42727 2	[written by Alanis Morissette][produced by Alanis Morissette,John Shanks]
Out is through	Alanis Morissette	07.2004	56[2]	-	Maverick W 647/-	[written by Alanis Morissette][produced by Alanis Morissette,John Shanks]
Crazy	Alanis Morissette	11.2005	65[4]	106	Maverick /Maverick 42855-2	[written by Guy Sigsworth, Seal Henri Samuel][produced by Glen Ballard]
Underneath	Alanis Morissette	06.2008	99[2]	-	Maverick W 805CD/Warner Bros.	[written by Alanis Morissette, Guy Sigsworth][produced by Guy Sigsworth]
Not as We	Alanis Morissette	6.2008	197[1]	122[1]	-/Maverick	[written by Alanis Morissette][produced by Guy Sigsworth]
Guardian/Lens	Alanis Morissette	05.2012	-	119[1]	Sony Music 88725 44247 2/-	[written by Alanis Morissette, Guy Sigsworth][produced by Joe Chiccarelli, Guy Sigsworth]

< TR>

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Jagged little pill	Alanis Morissette	06.1995	1[11][306]	1[12][113]	Maverick 45901	[16x-platinum-US][10x-platinum-UK][produced by Glen Ballard]
Supposed former infatuation junkie	Alanis Morissette	11.1998	3[45]	1[2][28]	Maverick 47094	[3x-platinum-US][platinum-UK][produced by Glen Ballard, Alanis Morissette]
MTV Unplugged	Alanis Morissette	11.1999	56[14]	63[14]	Maverick 47589	[gold-US][gold-UK][produced by Alanis Morissette]
Under rug swept	Alanis Morissette	02.2002	2[18]	1[1][24]	Maverick 47988	[gold-UK][platinum-US][produced by Alanis Morissette]
Feast On Scraps	Alanis Morissette	12.2002	-	194[1]	Maverick 48 409	[produced by Alanis Morissette, Amber Cordero]
So-called Chaos	Alanis Morissette	05.2004	8[7]	5[14]	Maverick 48555	[silver-UK][ Producer - Alanis Morissette , John Shanks]
Jagged Little Pill: Acoustic	Alanis Morissette	07.2005	12[9]	17[14]	Maverick 49345	[ Producer - Glen Ballard ]
The collection	Alanis Morissette	11.2005	44[6]	52[9]	Maverick 49490	[Producers: Glen Ballard , Jonathan Elias , Tim Thorney , Alanis Morissette , Rob Cavallo]
Flavors of Entanglement	Alanis Morissette	06.2008	15[4]	8[4]	Maverick 9362499354 [UK]	[Producers: Guy Sigsworth]
Havoc and Bright Lights	Alanis Morissette	08.2012	12[2]	5[2]	Columbia 88725441342 [UK]	[silver-UK][Producers: Guy Sigsworth,Joe Chiccarelli]
Such Pretty Forks in the Road	Alanis Morissette	08.2022	8[1]	16[1]	RCA 19439717672 [UK]	[silver-UK][Producers: Alex Hope, Catherine Marks]

M-People

Mózgiem M People jest Mike Pickering (ur. w marcu 1958 r. w Manchesterze. Anglia; instrumenty klawiszowe, programowanie), człowiek niezwykle utalentowany, były DJ należącego do wytwórni Factory klubu Hacienda w Manchesterze. Czasopismo "The Face" uznało go za "najbardziej renomowanego DJ-a Anglii". Po ukończeniu szkoły Pickering pracował w fabryce rybnej, a potem w magazynie. Był wtedy zagorzałym fanem Northern Soul. Później grał na saksofonie w grupie Quando Quango, która należała do prekursorów alternatywnej muzyki tanecznej. Miał też powiązania z zespołem New Order (mieszkał pospołu z jego menedżerem Robem Grettonem).
Jego zasługą było m.in sprowadzenie na pierwsze koncerty do Manchesteru grupy The Smiths. Pracując jako spec d/s kadrowo-repertuarowyh w wytwórni Factory, Pickering doprowadził do podpisania kontraktów z zespołami Happy Mondays i James. Przeszedł potem do firmy DeConstruction. w której został wicedyrerktorem. Zaangażował grupę Black Box i Guru Josha, dzięki którym firma ta odniosła pierwsze sukcesy.
Pickering stoi także za płytą North - The Sound Of The Dance Underground, którą uznaje się często za pierwszą brytyjską kompilację house'owa. Pickering i jego zespół T-Coy nagrali siedem ze znajdujących się na niej ośmiu utworów. Wkrótce po jej wydaniu Pickering założył zespół M People - M to oczywiście inicjał jego imienia - który także nagrywa dla DeConstruction. Obok niego w skład grupy wchodzą Heather Small właśc. Heather Marguerita Small, ur. 20.01.1965 r. w Londynie. Anglia) i były członek grup Orange Juice i Working Week, Paul Heard (ur. 5.10.1960 r. w Hammersmith w Londynie, Anglia; instrumenty klawiszowe, programowanie).
Debiutanckie nagranie M People to "Colour My Life" z maja 1991 r.; pod koniec tego samego roku zespół odniósł spory sukces za sprawą klubowego przeboju "How Can I Love You More". Single te stanowiły zapowiedź debiutanckiego albumu, który tytuł wziął od ulubionej grupy Pickeringa z młodych lat - nazywał się Northern Soul.
Przełomowy dla M People był rok 1993. Dzięki tak wielkim przebojom, jak "Movin' On Up", zespół zdobył nagrodę BRITS dla najlepszej brytyjskiej grupy tanecznej. Na powstałym przy wokalnym wsparciu grupy Nu Colours albumie Elegant Slumming (tytuł zaczerpnięty z książki Toma Woolfe'a) znalazły się m.in. wymienione przeboje i wersja utworu "Don't Look Any Further" Dennisa Edwardsa.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
How can i love you more	M-People	10.1991	29[9]	-	Deconstruction PB 44855	[written by Mike Pickering/Paul Heard][produced by M People]
Colour my life/Sexual Freedom	M-People	03.1992	35[4]	-	Deconstruction PB 45241	[written by Mike Pickering/Paul Heard][produced by M People]
Someday/Platini	M-People With Heather Small	04.1992	38[3]	-	Deconstruction PB 45 369	[written by M.Jefferson][produced by M People]
Excited	M-People	10.1992	29[5]	-	Deconstruction 74321 11633 7	[written by Mike Pickering/Paul Heard][produced by M People][1[2][14].Hot Disco/Dance;Epic 77 720 12"]
How can i love you more [remixes]	M-People	01.1993	8[8]	-	Deconstruction 74321130232	[written by Mike Pickering/Paul Heard][produced by M People]
One night in heaven	M-People	06.1993	6[11]	125[1][09.94]	Deconstruction 74321151852	[written by Mike Pickering/Paul Heard][produced by M People][1[2][12].Hot Disco/Dance;Epic 77 613 12"]
Moving on up	M-People	09.1993	2[11]	34[16]	Deconstruction 74321166162	[written by Mike Pickering/Paul Heard][produced by M People][1[2][13].Hot Disco/Dance;Epic 77 417 12"]
Don' t look any further	M-People	12.1993	9[10]	-	Deconstruction 74321177112	[written by Dennis Lambert/Franne Golde/Duane Hitchings][produced by M People][original by Dennis Edwards & Siedah Garrett-1984r]]
Renaissance	M-People	03.1994	5[8]	-	Deconstruction 74321194132	[written by Mike Pickering/Paul Heard][produced by M People]
Elegantly American [remix]	M-People	09.1994	31[8]	-	Deconstruction 74321231882	[written by Mike Pickering/Paul Heard][produced by M People]
Sight for sore eyes	M-People	11.1994	6[15]	-	Deconstruction 74321245472	[gold-UK][written by Mike Pickering/Paul Heard/Heather Small][produced by M People]
Open your heart	M-People	02.1995	9[14]	125[1]	Deconstruction 74321261532	[written by Mike Pickering/Paul Heard][produced by M People][1[1][14].Hot Disco/Dance;Epic 77 867 12"]
Search for the hero	M-People	06.1995	9[12]	-	Deconstruction 74321287962	[written by Mike Pickering/Paul Heard][produced by M People]
Padlock	M-People	10.1995	-	-	-	[written by T.Smith][produced by M People][13[10].Hot Disco/Dance;Epic 78 022 12"]
Love randezvous	M-People	10.1995	32[13]	-	Deconstruction 74321319282	[written by Mike Pickering/Paul Heard][produced by M People]
Itchycoo Park	M-People	11.1995	11[15]	-	Deconstruction 74321330732	[written by Steve Marriott, Ronnie Lane][produced by M People]
Search for the hero	M-People	02.1996	178[1]	-	Deconstruction 74321 28796 2	[written by Mike Pickering/Paul Heard][produced by M People]
Just for you	M-People	09.1997	8[14]	-	M People 74321523002	[written by Mike Pickering, Paul Heard Heather Small][produced by M People]
Fantasy Island	M-People	12.1997	33[14]	-	M People 74321542932	[written by Mike Pickering/Paul Heard/Heather Small][produced by M People]
Angel Street	M-People	03.1998	8[13]	-	M People 74321564182	[written by Mike Pickering/Paul Heard/Heather Small][produced by M People, Chris Lord-Alge]
Testify	M-People	11.1998	12[15]	-	M People 74321621732	[written by Mike Pickering/Paul Heard/Heather Small][produced by M People][5[12].Hot Disco/Dance;Epic [promo]]
Dreaming/Baby Don't Change Your Mind	M-People	02.1999	13[11]	M People 74321645352	Deconstruction 74321 65296 2	[written by Mike Pickering/Paul Heard/Heather Small][produced by M People]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Northern soul	M-People	03.1993	26[20]	-	Deconstruction 74321 11777 2	[produced by M People]
Elegant slumming	M-People	10.1993	2[185]	-	Deconstruction 74321166782	[3x-platinium-UK][produced by M People]
Bizarre fruit	M-People	11.1994	3[128]	-	Deconstruction 74321240812	[5x-platinum-UK][produced by M People]
Fresco	M-People	10.1997	2[57]	-	M People 74321524902	[2x-platinum-UK][produced by M People]
The best of M-People	M-People	11.1998	2[101]	-	M People 74321613872	[3x-platinium-UK][produced by M People]
Ultimate collection	M-People	03.2005	17[19]	-	Sony BMG 82876669192	[produced by M People]

Benga

Benga, właściwie Adegbenga Adejumo – współtwórca pierwszych produkcji kojarzonych z dubstepem.
Urodzony w 1986 roku w Bristolu, przeprowadził się wraz z rodzicami do Wschodniego Londynu, a następnie do dzielnicy Croydon. Tam eksperymentował, szukając pirackich stacji radiowych.
Jego pierwsze utwory powstawały na konsoli Sony PlayStation, a następnie, po zakupieniu przez jego rodziców komputera, zaczął tworzyć w programie FL Studio. Zainspirowany producenckimi dokonaniami Wookiego, sam zaczął tworzyć muzykę z pogranicza grime i UK garage i w wyniku tego stworzył dubstep.
Odwiedzając często sklep Big Apple Records w Croydon poznał innego producenta – Skreama, którego wprowadził w świat muzyki dubstepowej. Kiedy sklep ten zamienił się w wytwórnię płytową, Benga nagrał tam swój debiut – Skank (12"), pod koniec 2002 roku.
Po nagraniu wraz ze Skreamem The Judgement, w tej wytwórni na początku 2003 roku, postanowił założyć własną – Benga Beats. Już w 2004 roku wydał tam dwunastocalówkę, zawierającą 3 utwory – Benga Beats, Vol. 1. Później stworzył dwunastocalówkę dla wytwórni Planet Mu, a następnie wydał, nakładem własnej wytwórni, składankę Newstep w 2006 roku.
Wysławiany przez ludzi takich jak Mary Anne Hobbs czy François K, których praca jako DJ czy prezenter radiowy, nieodłącznie wiązała się z dubstepem, zaprosił do Benga Beats innego producenta – Buriala.
 W 2007 roku przeniósł się do wytwórni Tempa. Tam wydał dwa single: Crunked Up i Night (ten ostatni przy gościnnym udziale Coki). Obydwa single znalazły się na jego pierwszej, debiutanckiej płycie – Diary of an Afro Warrior, wydanej w 2008 roku.
Na początku 2014 roku postanowił zrezygnować z kariery DJa na rzecz rodziny, którą planuje założyć.

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Night	Benga & Coki	03.2008	98[3]	-	Tempa TEMPA 030CD	[written by Beni "Benga" Adejumo, Dean Harris]
Pour Your Love	Benga feat. Marlene	09.2012	189[1]	-	Columbia	[written by Benga Adejumo,Marlene Strand, Sikow]
Forefather	Benga & Kano	03.2013	123[1]	-	Columbia 88883711801	[written by Benga Adejumo][produced by Benga Adejumo]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Diary of an Afro Warrior	Benga	03.2008	139[1]	-	Tempa Tempa. CD010	[produced by Benga]
Chapter II	Benga	05.2013	93[1]	-	Columbia 88725408172	[produced by Benga,Route 94]

Sleeper

Na Wyspach pochód rockowych emancypantek trwa. Zbuntowane dziewczyny uzbrojone w gitary coraz częściej spychają w cień kolegów-muzyków. Poczynania Justine Frischmann z Elastiki, Sonii Aurory Madan z Echobelly czy Louise Wener z londyńskiej grupy Sleeper to brytyjska odpowiedź na działalność Courtney Love, Kristin Hersh, Tani Donnelly i innych - wciąż znacznie liczniejszych - wyemancypowcinych dam zza Oceanu.
Dwudziestosiedmioletnia Louise Jane Wener właściwie nie miała wyboru. Jeśli komponujesz melodyjne piosenki, piszesz ostre, ironiczne teksty, a ponadto dysponujesz wyglądem w rodzaju "najładniejsza dziewczyna w klasie" (ach, te oczy...), jesteś skazana na karierę.
W wypadku liderki Sleepera droga do sławy rozpoczęła się na Manchester University, gdzie Miss Wener próbowała swoich sił w kilku studenckich zespołach. To było totalne gówno - ocenia dziś swoje artystyczne początki Louise. Śpiewałam cudze kawałki, wszystkie typu jesteśmy The Doors.

Właśnie na studiach młoda kandydatka na gwiazdę poznała starszego o rok gitarzystę z Sheffield, Jonathana Davida Stewarta - przyszłego chłopaka i współzatożyciela Sleepera. Po ukończeniu nauki para Wener-Stewart przeniosła się do Londynu, aby po skompletowaniu składu własnej grupy (Kenadiid Osman - bas, Andy McClure - perkusja) ruszyć na podbój brytyjskiej sceny niezależnej.

Na początku 1994 roku kwartet zadebiutował singlem Alice in Vain nagranym dla londyńskiej wytwórni Indolent Records. Tytułowa kompozycja, budząca skojarzenia z dokonaniami PJ Harvey, spotkała się z przychylną reakcją prasy branżowej (dziewiąte miejsce na liście debiutów roku tygodnika "New Musical Express"). Następne single, Swallow oraz Delicious, również się podobały, przy czym dość śmiałe obyczajowo teksty Louise zagwarantowały grupie odpowiedni rozgłos.

 Jesienią ubiegłego roku Sleeper zaliczył dużą trasę koncertową jako dodatek do wyspiarskiej megagwiazdy Blur, a następnie, na przełomie 1994 i 1995, muzycy weszli do studia, gdzie powstał materiał na debiutancki album. W styczniu na rynku ukazał się pilotujący dużą płytę singel Inbetweener i dotarł nawet do brytyjskiej Top 40, zaś miesiąc później do sklepów trafił long-play Smart(lndolent, 1995). Płyta sprzedawała się nieźle (w pierwszym tygodniu szczyt listy niezależnych), choć tym razem recenzenci byli raczej powściągliwi w pochwałach.

Ich chłodne reakcje nie zaszkodziły jednak popularności Sleepera - kolejny singel grupy, Vegas (nagrany z gościnnym udziałem gitarzysty Blur - Grahama Coxona), powtórzył sukces komercyjny Inbetweener.
Oczywiście formacji kierowanej przez Louise wciąż daleko jeszcze do sławy Suede, Oasis, czy wspomnianego wyżej Blur. Ale też propozycja artystyczna panny Wener i spółki idzie w nieco innym kierunku. Słuchając produkcji Sleepera trudno nie zauważyć, że w odróżnieniu od większości młodych brytyjskich zespołów grupa inspiruje się przede wszystkim muzyką amerykańską.
 Sama Louise nie ukrywała nigdy swej fascynacji dokonaniami Kim Deal (dawniej w Pixies, obecnie na czele The Breeders), co dla pamiętających The Breeders' Last Splash (4AD, 1994) będzie szczególnie oczywiste, jeśli posłuchają takich utworów, jak Poor Flying Man, Twisted albo zamykający album Sleepera Pyromania.
 Niektórzy krytycy zwrócili ponadto uwagę na wpływy innych rockujących Amerykanek: Blondie, Go-Go's, także Belly. Z drugiej jednak strony bardziej popowe kompozycje kwartetu mają w sobie wiele z muzyki angielskiej. Trochę tu The Pretenders (nie przypadkiem na stronie B singla Vegas znalazł się utwór pochodzący z repertuaru tej formacji -Hymn To Her), trochę PJ Harvey, chwilami słychać również... Blur (riff z Bedhead brzmi bliźniaczo podobnie do partii gitary Coxona z Coping czy Jubilee). "Wyspiarskość" Sleepera to także teksty Louise, niewątpliwie jedna z mocniejszych stron twórczości londyńskiego zespołu.
 Piosenki ze Smart z typowo angielską, ironiczną zjadliwością szkicują scenki z życia "typowego, szarego mieszczucha" (Inbetweener, Vegas), atakują feministyczny mit "kobiecej solidarności" (Alice In Vain), ale przede wszystkim stanowią pochwałę beztroskiego hedonizmu.
Bedhead, Lady Love Your Countryside czy Pyrotechnican można odczytać jako apologię "szybkiego życia bez hamulców", a singlowy Delicious, okrzyknięty przez prasę "hymnem na cześć kobiecego seksualizmu", wywołał nawet swojego czasu mały skandal, łącznie z oskarżeniami o seksizm i ignorowanie zagrożenia AIDS. Całkowite nieporozumienie - irytuje się Louise - to po prosto piosenka o tym co czujesz, gdy spotykasz kogoś i kompletnie tracisz głowę. Wesoły popowy kawałek, wyrażający radość kobiety z seksu. Mężczyźni śpiewają podobne teksty od dawna i nie ma afery. Tymczasem otwartość, z jaką liderka Sleepera deklaruje swój alkoholowo-imprezowy światopogląd, nie mogła nie wywołać kontrowersji. Jeden z dziennikarzy nazwał pannę Wener nawet "Keithem Richardsem w spódnicy".
 Sama zainteresowana broni się przed wizerunkiem rock'n'rollowego demona: Nie jestem aż taką hedonistką. Raz w życiu próbowałam koki, ale następnego ranka obudziłam się niewiarygodnie przybita i wypluta. Jeszcze w college'u paliłam trochę trawkę, jednak po trawce trudno z kimkolwiek pogadać, wszyscy robią się beznadziejnie nudni. Przyznaję, mam słabość do alkoholu -w końcu to taka towarzyska" używka... A co z opinią sex-symbolu? Dajcie spokój! Może któregoś dnia spojrzę w lustro, zobaczę kogoś innego i powiem: "Hej, wszyscy na mnie lecą". Póki co, najbardziej seksowna jest myśl o sprzedaniu 17000 płyt w siedem dni od chwili wydania.

Podobne tłumaczenia nie zmienią faktu, że przez swój ostry język Louise Wener zdążyła już podpaść wszystkim na około (chyba tylko bracia Gallagherowie mniej liczą się z opinią). Politykom, bo wzywa do bojkotu wyborów; feministkom, bo nazywa je "głupimi histeryczkami nie mającymi pojęcia o mężczyznach"; zwolennikom teorii psychoanalizy Freuda, bo ich mistrza tytułuje określeniem "starego ch... pieprzącego głupoty"; wreszcie większości elit, bo nieustannie atakuje wszechwładną ideologię political correctness ("politycznej poprawności"). Stąd liderka Sleepera nie może narzekać na brak wrogów.
Jednak na pytanie dziennikarza, czy chciałaby kogoś za coś przeprosić odpowiada zdecydowanie: Nie. Przeprosiny nie mają sensu. Jeśli czegoś żałuję, to tylko paru wypowiedzi, które zostały kompletnie niezrozumiane. Ale tak to bywa. Kiedy piszesz listy, masz zawsze czas na poprawki. Wywiady idą od razu w świat. Tym sposobem Sleeper wyrósł na zespół, wokół którego co jakiś czas porządnie "szumi". Podczas gdy dla zdeklarowanych przeciwników są tylko kolejną kapelą z kobietą na czele, zwolennicy widzą w nim formację, która w twórczy sposób łączy w swej twórczości atmosferę amerykańskiego rocka lat dziewięćdziesiątych z wyspiarską ironią i angielskimi popowymi tradycjami. Gdy wrogowie widzą w pannie Wener "bezczelną, arogancką babę", dla fanów będzie zawsze "wyzwoloną dziewczyną z własnym zdaniem". Bez względu na to, kto ma rację, Louise i koledzy mogą spać spokojnie. Zła reputacja działa na ich korzyść...

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Alice [Alice in vain/Ha ha you' re dead/Big nurse]	Sleeper	11.1993	128	-	Indolent SLEEP 001	[written by Wener, Stewart][produced by Anjali Dutt]
Swallow /Twisted/One girl dreaming	Sleeper	02.1994	76[1]	-	Indolent SLEEP 002	[written by Wener, Stewart][produced by Anjali Dutt]
Delicious /Lady love your countryside/Bedside manners	Sleeper	05.1994	75[2]	-	Indolent SLEEP 003	[written by Wener, Stewart][produced by Ian Broudie]
Inbetweener /Little Annie	Sleeper	01.1995	16[7]	-	Indolent SLEEP 006	[written by Wenert][produced by Paul Corkett, Sleeper]
Vegas /Hymn to her	Sleeper	03.1995	33[9]	-	Indolent SLEEP 008	[written by Wener, Stewart, Maclure, Osman][produced by Bruce Lampcov]
What do i do now?/Paint me	Sleeper	09.1995	14[9]	-	Indolent SLEEP 009	[written by Wener, Stewart, Maclure, Osman][produced by Stephen Street]
Sale of the century/Atomic	Sleeper	04.1996	10[11]	-	Indolent SLEEP 011	[written by L. Wener, A. Maclure][produced by Stephen Street]
Nice Guy Eddie/Inbetweener	Sleeper	07.1996	10[10]	-	Indolent SLEEP 013	[written by L. Wener][produced by Stephen Street]
Statesque /She' s a sweetheart	Sleeper	09.1996	17[11]	-	Indolent SLEEP 014	[written by L. Wener][produced by Stephen Street]
She' s a good girl/Come on come on	Sleeper	09.1997	28[11]	-	Indolent SLEEP 015	[written by L. Wener][produced by Stephen Street]
Romeo me/C**T London	Sleeper	11.1997	39[5]	-	Indolent SLEEP 017	[written by L. Wener][produced by Stephen Street]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Smart	Sleeper	02.1995	5[33]	-	Indolent SLEEP 007	[gold-UK][produced by Paul Crokett, Sleeper; Ian Broudie]
The it girl	Sleeper	05.1996	5[49]	-	Indolent SLEEP 012	[platinium-UK][produced by Stephen Street]
Pleased to meet you	Sleeper	10.1997	7[9]	-	Indolent SLEEP 016	[silver-UK][produced by Stephen Street]

Sunshine Company

The Sunshine Company to amerykański zespół sunshine pop  z Los Angeles, w Kalifornii. Początkowo duet Mary Nance i Maury Manseau  podpisał  kontrakt z Imperial Records i wydał swój debiutancki album w 1967 roku. 

 Zespół umieścił trzy single na liście singli Billboardu w ciągu najbliższych dwóch lat, zanim rozwiązał po dwóch latach,wydał  swój trzeci album w1968 r.Basista Larry Sims i perkusista  Merle Bregante później towarzyszyli duetowi Loggins & Messina.

Grupa została odkryta przez menadżera zespołu  Nitty Gritty Dirt Band, Billa McEuena. McEuen zaproponował nagranie singla, zatytułowanego Up, Up and Away, który zostałby wydany już jako własna wersja covera 5th Dimension.
 Ich pierwszy singiel, "Happy", został numerem 50 na listach przebojów,  konkurując z inną wersją wydaną przez The Blades of Grass. Gitarzysta  Mark Douglas dołączył do grupy tworząc kwintet, wyudając swój hit z Top40, "Back On the Street Again", ale zespół nigdy nie osiągnął komercyjnego sukcesu.
Jesienią 1967 roku, zespół wydał swój debiutancki longplay dla Imperial Records, zatytułowany Happy Is The Sunshine Company. Zawierał on dwa single z list przebojów i osiągnął  126 pozycję na liście Billboard 200.
W 1968 roku grupa wydała swój ostatni singiel z Top100, "Look Here Comes The Sun", który ostatecznie dotarł do 56 miejsca. Kolejne dwa albumy zostały wydane w tym samym roku, ale sukces ominął zespół. Mimo to zaproponował czwarty album Think, ale   zerwano kontrakt z zespołem przed ukończeniem nagrań.
Bregante obecnie mieszka w Liberty Hill w Teksasie, gdzie ma własne studio nagraniowe.Sims zmarł w grudniu 2014 roku.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Happy/Blue May	Sunshine Company	07.1967	-	50[10]	Imperial 66 247	[written by Vinny Gormann/Tony Michaels][produced by Joe Saraceno]
Back On The Street Again/A Year Of Jaine Time	Sunshine Company	10.1967	-	36[7]	Imperial 66 260	[written by Steve Gillette][produced by Joe Saraceno]
Look, Here Comes The Sun/It´s Sunday	Sunshine Company	02.1968	-	56[5]	Imperial 66 280	[written by John Boylan/Terence Boylan][produced by Joe Saraceno]
Let´s Get Together	Sunshine Company	05.1968	-	112[3]	Imperial 66 298	[written by Chet Powers][produced by Joe Saraceno][#5 hit for The Youngbloods in 1969 as "Get together"]
On A Beautiful Day/Darcy Farrow	Sunshine Company	07.1968	-	106[2]	Imperial 66 308	[written by Gene Stashuk][produced by Joe Saraceno]
Willie Jean/Love Poem	Sunshine Company	10.1968	-	111[3]	Imperial 66 324	[written by Hoyt Axton][produced by Joe Saraceno]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Happy Is the Sunshine Company	Sunshine Company	10.1967	-	126[10]	Imperial 12 359	-

Donnas

The Donnas – amerykański zespół rockowy założony w Palo Alto w 1993 roku. Tworzą go Brett Anderson (wokal), Allison Robertson (gitara), Maya Ford (bas) i Torry Castellano (perkusja).
 Grupa początkowo występowała pod nazwą Ragady Anne, aby przerodzić się w Electrocutes oraz The Donnas, ostatecznie pozostając pod tą ostatnią nazwą.
Początkowe utwory The Donnas inspirowane były ruchem riot girl i takimi zespołami jak Bikinii Kill, Gratmobile czy L7. Z czasem ich muzyka skierowała się ku lżejszym brzmieniom rock'n'rolla z lekkim ukłonem ku muzyce punkowej.

Popularność przyniósł zespołowi album Spend the Night z 2002 roku, który dotarł na 12 miejsce listy Billboardu. Pochodzący z tej płyty singel Take It Off osiągnął pozycję 2 (Modern Rock Tracks) oraz 4 (Mainstream Rock Tracks) w tymże samym czasopiśmie.

Singles

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Take It Off	Donnas	04.2003	38[2]	-	Atlantic AT 0148CD	[written by The Donnas][produced by Jason Carmer/Robert Shimp]
Who Invited You / Play My Game	Donnas	05.2003	61[2]	-	Atlantic AT 0156CD	[written by The Donnas][produced by Jason Carmer/Robert Shimp]
Fall Behind Me	Donnas	10.2004	55[2]	-	Atlantic AT 0186CD	[written by Maya Ford/Tony Castellano/Allison Robertson/Brett Anderson][produced by Butch Walker]
I Don't Want to Know (If You Don't Want Me)	Donnas	03.2005	55[2]	-	Atlantic AT 0197CD	[written by Maya Ford][produced by Butch Walker]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Spend the Night	Donnas	11.2002	111[2]	62[26]	Atlantic 83 567	[produced by Jason Carmer/Robert Shimp]
Gold Medal	Donnas	11.2004	-	77[2]	Atlantic 83 758	[produced by Butch Walker]
Bitchin'	Donnas	10.2007	-	91[1]	Purple Feather PFR1001	[produced by Jay Ruston/The Donnas]

Herb Jeffries

Herb Jeffries (ur. jako Umberto Alexander Valentino, 24 września 1913r - 25 maja 2014r), amerykański aktor filmowy i telewizyjny oraz wykonawca  muzyki popularnej i jazzowej , znany ze swojego   barytonu, był pochodzenia afrykańskiego i był   pierwszym śpiewajacym czarnym kowbojem.
W latach 40 i 50-tych Jeffries nagrywał dla wielu wytwórni, w tym RCA Victor, Exclusive, Coral, Decca,  Bethlehem, Columbia, Mercury i Trend. Jego album Jamaica, nagrany w RKO, był koncepcyjnym  albumem z napisanymi przez siebie piosenkami.
Zagrał w kilku niskobudżetowych  westernach mających   czarnych odbiorców,Harlem on the Prairie (1937), Two-Gun Man from Harlem (1938), Rhythm Rodeo (1938),The Bronze Buckaroo (1939) i Harlem Rides the Range (1939).
 Występował również w kilku innych filmach i programach telewizyjnych.W trakcie swojej kariery aktorskiej był zwykle zapowiadany jako Herbert Jeffrey (czasami Herbert Jeffries, Sensational Cowboy Singing lub po prostu Herbert Jeffries).
Z Detroit, za namową Louisa Armstronga, Jeffries przeniósł się do Chicago, gdzie występował w różnych klubach. Jeden z jego pierwszych koncertów był w klubie rzekomo posiadanego przez Al Capone. Jeffries rozpoczął karierę pracując z Erskine Tate i jego Vendome Orchestra. Podpisał jako 19-letni chłopiec   kontraktu z jego orkiestrą w Savoy Ballroom w Chicago.
 Przełom nastąpił w  1933r  podczas Światowej Wystawy śpiewając z Earl Hines Orchestra podczas  krajowych transmisji na żywo z Grand Terrace Cafe.
 Jego pierwsze nagrania   z Hinesem zostały dokonane w 1934 roku, w tym "Just to be in Carolina". W 1940 roku śpiewał z Duke Ellington Orchestra, a następnie nagrywał z nim od 1940 do 1942r. Jego   nagranie "Flamingo" z Ellingtonem, wydane w 1941 roku, sprzedano w ponad 14 milionach egzemplarzy w dzień.
 "Flamingo", później zostało coverem, popularnego wokalisty Tony Martina,w swoim czasie wokalisty z Duke Ellington Orchestra . Jeffries udowodnił swój talent jako dojrzały wokalista, wykazujący   szeroką skalę głosu w takich piosenkach, jak "I Don’t Know What Kind of Blues I’ve Got", "The Brownskin Gal " i " Jump for Joy " (wszystkie z 1941r).
Singiel z 1944 roku " My Little Brown Book " nagrany przez Ellingtona i jego sławnej orkiestry, na którym Jeffries śpiewa wokale, osiągnął nr 4 na liście Billboard   R & B. Później, Jeffries został  zastąpiony w zespole Ellingtona  przez Ala Hibblera.

W 1945 roku, Jeffries miał hit  na liście R&B Billboardu z "Left A Good Deal In Mobile" (nr 2), na którym towarzyszył pianista Joe Liggins i jego zespół Honeydrippers .Następnie przeniósł się do Europy i występował tam przez wiele lat, w tym w klubach których był właścicielem. Wrócił do Ameryki w latach 50-tych, ponownie nagrywając płyty jazzowe, w tym w 1957r zbiór ballad, "Say It Is not So.".
W 1995 roku, w wieku 81 lat nagrał The Bronze Buckaroo (Rides Again), w Nashville album z utworami w wytwórni Warner Western.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Left a Good Deal in Mobile / Here's Hoping	Herb Jeffries	11.1945	-	-	Exclusive 208	[2[4].R&B Chart]
When I Write My Song	Herb Jeffries	07.1947	-	21[5]	Exclusive 16	-
The Four Winds and The Seven Seas/Never Be It Said	Herb Jeffries	07.1949	-	18[3]	Columbia 38 511	-

Johnny Hates Jazz

W skład „nienawidzącej jazzu" typowo popowej brytyjskiejgrupy wchodzili: Calvin Hayes (ur. w 1963r; instrumenty klawiszowe, gitara), Mike Nocito (ur. 5.08.1963r w Wiesbaden,
RFN; gitara, bas) i CIark Datchler (śpiew, instrumenty klawiszowe), syn Freda Datchlera ze Stargazer, zastąpiony wkrótce przez multiinstrumentalistę Phila Thornalleya (ur.
5.01.1964r w Worlington w hr. Suffolk, Anglia; m.in. śpiew,gitara). Łącznikiem między członkami zespołu była wytwórnia RAK Records, której właścicielem był ojciec Hayesa,
Mickie Most (postać barwna i zasłużona dla brytyjskiego popu lat 60-tych).

Thornalley byt współautorem singlowego debiutu grupy, "Me And My Foolish Heart" (1986),
ale dzieląc czas między zespół i realizację innych nagrań (Robbie Nevil), zaniedbał jedno i drugie. Hayes powetował straty ściągnięciem Datchlera i kosztownych estradowych ubrań. Wydany w 1987 singel "Shattered Dreams" zyskał uznanie w Anglii i w USA, podobnie jak kolejne: „I Don'tWant
To Be A Hero", „Tum Back The Clock" i „Heart Of Gold".

Pierwszy album grupy trafił na szczyt listy bestsellerów, ale zespołowi nie udało się powtórzyć rynkowego sukcesu. Datchler próbował bez powodzenia solowej kariery nagranym dla JHJ (filia Virgin) singlem „Crown Of Thorns".

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Shattered Dreams/My Secret Garden	Johnny Hates Jazz	03.1987	5[16]	2[19]	Virgin VS 948	[written by Clark Datchler][produced by Calvin Hayes/Mike Nocito]
I Don't Want To Be A Hero/The Cage	Johnny Hates Jazz	08.1987	11[10]	31[12]	Virgin VS 1000	[written by Clark Datchler][produced by Calvin Hayes/Mike Nocito]
Turn Back The Clock/Cracking Up	Johnny Hates Jazz	11.1987	12[11]	-	Virgin VS 1017	[written by Clark Datchler][produced by Calvin Hayes/Mike Nocito]
Heart Of Gold/Leave It Up To Me	Johnny Hates Jazz	02.1988	19[7]	-	Virgin VS 1045	[written by Clark Datchler][produced by Calvin Hayes/Mike Nocito]
Don't Say It's Love/Living In The Past	Johnny Hates Jazz	07.1988	48[3]	-	Virgin VS 1081	[written by Clark Datchler][produced by Calvin Hayes/Mike Nocito]
Turn The Tide/Breaking Point	Johnny Hates Jazz	09.1989	84[2]	-	No-Label MIUCT 2559	[written by P. Thornally, S. Cutler, C. Murrell][produced by Calvin Hayes/Mike Nocito]
Let Me Change Your Mind Tonight/Breaking Point	Johnny Hates Jazz	06.1991	113[2]	-	Virgin VS 1220	[written by P. Thornally][produced by Calvin Hayes/Mike Nocito]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Turn Back the Clock	Johnny Hates Jazz	01.1988	1[1][39]	56[25]	Virgin V 2475	[2x-platinum-UK][produced by Calvin Hayes/Mike Nocito]
Magnetized	Johnny Hates Jazz	05.2013	102[1]	-	InterAction IAMJHJ 20CD	[produced by Mike Nocito, Clark Datchler]

Island Records

Wytwórnia założona w 1959 roku na Jamajce przez Chrisa Blackwella.Nazwa została zaczerpnięta z filmu "Island in the sun" wg. powieści Aleca Waughs' a.

Jej pierwszym sukcesem był singiel "Little Sheila"-Laurela Aitkena.
W 1962 roku firma przenosi się do W.Brytanii,gdzie zadebiutowała singlem "Twist baby"-Owena Graya.
Początkowo wydaje nagrania czarnych wykonawców,głównie imigrantów z Jamajki,jako że sam był zapalonym rastafarianem.Posiadał licencje na nagrania minn. Jimmy Cliffa,The Skatalites,The Maytals i Jackie Edwardsa.
W krótkim czasie zainteresował się muzyką rockową,a impulsem do tego prawdopodobnie był komercyjny sukces "My boy Lollipop" -Millie nagrany dla Island w 1964 roku.
W ciągu czterech lat wytwórnia zmienia orientację z rhythm' n' bluesa poprzez ska do rock steady.
W 1963 roku zapewniła sobie prawa do rozpowszechniania w W.Brytanii płyt wydawanych przez nowojorską wytwórnię Sue.Mimo ,że prawa te póżniej cofnięto to pod jej egidą wydawano materiał nabywany drogą licencji z Vee Jay,Ace,Kent.
W latach 60-tych wytwórnia firmowała nagrania ważniejszych brytyjskich grup progresywnych:King Crimson,Traffic,Jethro Tull,Free,Fairport Convention.Decyzję o zajęciu się tylko muzyką rockową podjęto w 1967 roku wraz z założeniem zespołu Traffic,którego Blackwell został menagerem.Wtedy też stała się liczącą siłą na powstającym rynku albumowym.
W 1970 r staje się jedną z wiodących brytyjskich wytwórni.Przemyślane umowy podpisywane z innymi wytwórniami minn. Chrysalis,Bronze ,EG,przyniosły dalsze sukcesy we współpracy z takimi wykonawcami jak:King Crimson,Roxy Music,Uriah Heep.
Pod koniec dekady pozycja Island została zachwiana,gdy kilka podległych jej firm zapragnęło działać niezależnie.W latach 70-tych najpopularniejszym wykonawcą,kompozytorem,autorem wytwórni stał się Cat Stevens.W tym okresie Island wraca do swego zainteresowania muzyką z Jamajki,wydając album "Catch a fire" -The Wailers.
W 1971 roku Blackwell znajduje wykonawcę ,który realizuje jego idee-fixe -Boba Marleya.Wykonawca ten przyczynił się do zaszczepienia wpływów reggae do muzyki rockowej.Pod koniec lat 70-tych wśród wykonawców związanych z Island znależli się The Chieftains,Inner Circle,Eddie and Hot Rods i wreszcie punkowy The Slits,który był przyczyną powrotu Blackwella do amerykańskiej siedziby firmy.
W latach 80-tych sukcesy były kontynuowane głównie dzięki U2,Robertowi Palmerowi,Stevie Winwoodowi i oddziałowi ZZT ,dla którego nagrywali Frankie Goes To Hollywood,Seal,Grace Jones.
W 1989 roku Blackwell sprzedaje wytwórnię firmie A&M,zamykając rozdział Island Records jako niezależnego wydawnictwa.

 Wybrani artyści 
  Jimmy Cliff, Traffic, Jethro Tull, Free, Cranberries, Young M.C., U2, Stevie Winwood, Robert Palmer, Frankie Goes To Hollywood, Bob Marley, Anthrax, Dru Hill, Bon Jovi, Isley Brothers

Najpopularniejsze płyty
WINWOOD, STEVE ARC OF A DIVER 06/26/81 ISLAND Platinum ALBUM
U2 THE UNFORGETTABLE FIRE 02/07/85 ISLAND Platinum ALBUM
U2 WAR 02/25/85 ISLAND Platinum ALBUM
U2 UNDER A BLOOD RED SKY 07/18/85 ISLAND Platinum ALBUM
PALMER, ROBERT RIPTIDE 09/17/86 ISLAND Platinum ALBUM
U2 THE JOSHUA TREE 12/22/87 ISLAND Multi Platinum 10.0 ALBUM
WINWOOD, STEVE BACK IN THE HIGH LIFE 01/12/88 ISLAND Multi Platinum 3.0 ALBUM
WINWOOD, STEVE CHRONICLES 05/19/88 ISLAND Platinum ALBUM
MARLEY, BOB & THE WAILERS LEGEND 06/22/88 ISLAND Platinum ALBUM
ANTHRAX I'M THE MAN 01/07/93 ISLAND Platinum ALBUM
BON JOVI CRUSH 04/24/01 ISLAND/MERCURY Multi Platinum 2.0 ALBUM
COCKER, JOE & JENNIFER WARNES UP WHERE WE BELONG 01/17/89 ISLAND Platinum SINGLE
CRANBERRIES, THE EVERYBODY ELSE IS DOING IT, SO WHY CAN'T WE 08/24/94 ISLAND Multi Platinum 5.0 ALBUM
CRANBERRIES, THE NO NEED TO ARGUE 10/30/96 ISLAND Multi Platinum 7.0 ALBUM
CRANBERRIES, THE TO THE FAITHFUL DEPARTED 01/23/97 ISLAND Multi Platinum 2.0 ALBUM
DRU HILL DRU HILL 06/12/97 ISLAND Platinum ALBUM
DRU HILL ENTER THE DRU 05/06/99 ISLAND Multi Platinum 2.0 ALBUM
DRU HILL IN MY BED 04/02/97 ISLAND Platinum SINGLE
ETHERIDGE, MELISSA BRAVE AND CRAZY 11/14/94 ISLAND Platinum ALBUM
ETHERIDGE, MELISSA MELISSA ETHERIDGE 12/07/95 ISLAND Multi Platinum 2.0 ALBUM
ETHERIDGE, MELISSA NEVER ENOUGH 12/07/95 ISLAND Platinum ALBUM
ETHERIDGE, MELISSA YES I AM 10/30/96 ISLAND Multi Platinum 6.0 ALBUM
ETHERIDGE, MELISSA YOUR LITTLE SECRET 02/19/98 ISLAND Multi Platinum 2.0 ALBUM
ISLEY BROTHERS MISSION TO PLEASE 01/23/97 ISLAND Platinum ALBUM GROUP
MARLEY, BOB & THE WAILERS LEGEND 04/07/99 ISLAND Multi Platinum 10.0 ALBUM
MARLEY, BOB & THE WAILERS SONGS OF FREEDOM 09/28/94 ISLAND Multi Platinum 2.0 ALBUM
PALMER, ROBERT ADDICTIONS, VOLUME 1 03/20/96 ISLAND Platinum ALBUM
PALMER, ROBERT RIPTIDE 03/20/96 ISLAND Multi Platinum 2.0 ALBUM
SISQO INCOMPLETE 10/11/00 ISLAND/DEF JAM Platinum SINGLE
U2 ACHTUNG BABY 10/24/97 ISLAND Multi Platinum 8.0 ALBUM
U2 BEST OF 1980-1990/THE B-SIDES 12/04/98 ISLAND Multi Platinum 2.0 ALBUM
U2 BOY 09/11/95 ISLAND Platinum ALBUM
U2 POP 05/07/97 ISLAND Platinum ALBUM
U2 THE UNFORGETTABLE FIRE 09/11/95 ISLAND Multi Platinum 3.0 ALBUM
U2 UNDER A BLOOD RED SKY 05/23/94 ISLAND Multi Platinum 3.0 ALBUM
U2 ZOOROPA 09/08/93 ISLAND Multi Platinum 2.0 ALBUM
YOUNG M.C. STONE COLD RHYMIN' 12/06/89 ISLAND Platinum ALBUM

#1 na singlowej liście przebojów "Billboard"

6.11.1982 3 Up Where We Belong...Joe Cocker & Jennifer Warnes__Island 99996 3.05.1986 1 Addicted To Love...Robert Palmer__Island 99570 30.08.1986 1 Higher Love...Steve Winwood__Island 28710 16.05.1987 3 With Or Without You...U2__Island 99469 8.08.1987 2 I Still Haven't Found What I'm Looking For...U2__Island 99430