Alannah Myles

Alannah Myles (z domu Byles; ur. 25 grudnia 1958r)- to kanadyjska piosenkarka i autorka tekstów, która zdobyła zarówno nagrodę Grammy, jak i nagrodę Juno za piosenkę „ Black Velvet ”. Piosenka znalazła się w pierwszej dziesiątce hitów w Kanadzie; był także hitem numer jeden na liście Billboard Hot 100 w USA w 1990 roku. 

  Myles urodziła się jako Alannah Byles w Boże Narodzenie 1958 roku w Toronto w Ontario. Jest córką Williama Douglasa Bylesa, który był pionierem w kanadyjskim przemyśle nadawczym i został wprowadzony do Galerii Sław Kanadyjskiego Stowarzyszenia Nadawców w 1997 roku. Jest drugim z pięciorga dzieci. Wychowana przez rodziców w Ontario, Myles spędziła dzieciństwo na komponowaniu i nauce muzyki.  

Myles zaczęła pisać piosenki w wieku około 9 lat, a w wieku 12 lat występował w grupie piszącej piosenki na Kiwanis Music Festival w Toronto. Kariera W wieku 18 lat zaczęła występować solo w południowym Ontario, ostatecznie spotykając Christophera Warda, artystę nagrywającego i autora tekstów z Warner Music Group. Z pomocą Warda założyła własny zespół i wykonywała covery piosenek rockowych i bluesowych, jednocześnie dopracowując własny materiał.  

Myles zmieniła nazwisko z Byles w wieku 19 lat, po tym, jak zdecydowała się rozpocząć karierę w przemyśle rozrywkowym. Występy w reklamach telewizyjnych opłaciły dema muzyczne, które doprowadziły do ​​licznych odrzuceń w Kanadzie, dopóki nie nagrała masterów trzech piosenek; „Who Loves You” i demo wideo do „Just One Kiss” w reżyserii fotografki Deborah Samuel.  

Dzięki dopasowanemu finansowaniu od swojego współpracownika, autora piosenek, MuchMusic (City TV) i dyrektora programowego Christophera Warda, podpisała swój pierwszy kontrakt płytowy z Atlantic Records w 1987 roku. Myles występowała w kilku produkcjach telewizyjnych i filmowych jako gościnny gospodarz i aktorka, zanim została artystką nagrywającym.  

Wystąpiła w 1984r odcinku serialu telewizyjnego The Kids of Degrassi Street , w którym zagrała rolę początkującej piosenkarki i samotnej matki. W 1989 roku pojawiła się w jednym z odcinków War of the Worlds, który został wyemitowany zaledwie trzy tygodnie po wydaniu jej debiutanckiego albumu. Myles była kandydatem na pierwotnego gospodarza FashionTelevision, jak powiedziała Jeanne Beker w podcastie Reinvention of the VJ, prowadzonym przez Ericę Ehm. Beker zasugerował, że Ward lobbował za Myles , aby dostała rolę w nowym programie telewizyjnym. 

Beker ostatecznie został pierwszym gospodarzem programu. Pod koniec 1987 roku dyrektor artystyczny i repertuaru Warner Music Canada (A&R), Bob Roper, wysłał pakiet wideo Myles  składający się z trzech utworów do wszystkich oddziałów Warner Music Group w USA, które zdobyły kontrakt na siedem lub osiem lat od Atlantic Records (WMG) , przekazane przez szefa A&R Tunc Erima i założyciela wytwórni Atlantic, Ahmeta Erteguna.  

Myles porzuciła karierę aktorską, napisała i nagrała pozostałą część swojego pierwszego albumu z Christopherem Wardem i producentem Davidem Tysonem. W 1989 roku w Atlantic Records wydała swój debiutancki album, a Myles koncertowała na całym świecie przez 18 miesięcy. Jej pierwszy album otrzymał Diamentową Nagrodę za sprzedaż ponad miliona egzemplarzy; jest jedyną kanadyjską debiutantką, która zdobyła tę nagrodę.  

Według doniesień jej pierwszy album sprzedał się w ponad sześciu milionach egzemplarzy na całym świecie. W maju 1989 roku wytwórnia Warner Music w Kanadzie wydała płytę Alannah Myles, która wyprodukowała cztery przeboje z listy Top 40, w tym „Love Is”, „Lover Of Mine”, „Still Got This Thing” oraz jej przebój numer jeden w klasycznym rocku „ Black Velvet”.

  Debiutancki album Atlantic Records wydany w 1989 roku nie kwalifikował się do nominacji do nagrody Grammy, aż do wydania w USA singla „ Black Velvet ” na początku 1990 roku, który stał się hitem numer jeden, twierdząc, że piosenka ASCAP była najczęściej graną piosenką w radiu w latach 1989 i 1990. 

  „Black Velvet” przyniósł Myles nagrodę Grammy za najlepszy kobiecy występ rockowy w 1991 roku i trzy nagrody Juno. W 1992 roku Myles była nominowana do drugiej nagrody Grammy za najlepszy kobiecy rockowy występ wokalny za jej drugą płytę Rockinghorse. „Song Instead Of a Kiss”, napisany i skomponowany przez Myles , Nancy Simmonds i kanadyjskiego poetę Roberta Priesta, był 60-częściową zaaranżowaną balladą, która osiągnęła pierwsze miejsce w kilku stacjach radiowych na całym świecie, ale spotkała się z niewielkim odzewem w Ameryce, której publiczność była przyzwyczajona do „tego powolnego południowego stylu” „Black Velvet”. 

Album wydany w tym roku zawierał inne przeboje „ Our World, Our Times ” i „ Sonny, Say You Will". Myles otrzymała nominację do nagrody Grammy za Rockinghorse i kilka światowych nagród, w tym Juno i Much Music's People's Choice Award za „Our World, Our Times”. 

 W 1991 roku Myles zaśpiewała „O Canada” na meczu Major League Baseball w Skydome w Toronto. To było transmitowane na CBS Sports. W 1995 roku Myles wydała swój ostatni album w Atlantic Records, zanim została zwolniona z wytwórnih. Album A-lan-nah, który nie zawierał singli z listy Top 40, zawierał dwa utwory, które znalazły się na liście Top 100, a mianowicie „Family Secret" i  "Blow Wind, Blow".

W 1997 roku z pomocą swojego ówczesnego menedżera Milesa Copelanda III rozwiązała swój kontrakt na osiem płyt z Atlantic Records, który natychmiast podpisał ją z własną wytwórnią Ark 21 Records. W Ark 21 wydała A Rival , która zawierała przebój Top 40 „ Bad 4 You ”, napisany i nagrany przez Myles, Desmonda Childa i Erica Baziliana na odosobnieniu kompozytorskim Copeland's Castle w Grand Brassac we Francji.  

Umowa dotycząca albumu A Rival z Miles Copeland III, Ark 21 Records została pomyślnie rozwiązana w 2014 r., a 100% praw autorskich zostało zwróconych Alannah Myles do 2015 r. I ponownie wydane przez niezależną wytwórnię Myles, Fascinate inc. Po wydaniu A Rival Myles wydała dwie kompilacje Best Of w 1998 i 2001 roku i obie zawierały dwa nowe utwory, po czym opuściła Ark 21 Records.  

Przez prawie dekadę utrzymywała niską aktywność, ale w tym czasie koncertowała w Kanadzie i Europie. W 2001 roku Myles wystąpiła w duecie z frontmanem Sagi, Michaelem Sadlerem, w coverze utworu „ Don't Give Up ” Petera Gabriela i Kate Bush , wydanego jako strona B singla Sagi „ Money Talks ”.  

W 2004 roku wydała cover „I Can't Stand the Rain” z Jeffem Healeyem na gitarze na album w hołdzie Tinie Turner What's Love? A Tribute to Tina Turner. W lutym 2005 roku, wraz ze szwedzkim zespołem Kee Marcello's K2, Myles wzięł udział w trzecim półfinale Melodifestivalen, szwedzkiej narodowej selekcji do Konkursu Piosenki Eurowizji. Ich wybór, „We Got It All”, zdobył bardzo mało punktów i zajął siódme miejsce z ośmiu piosenek, ale udało mu się zdominować czołowe nagłówki gazet i mediów w Szwecji. 

 Pierwszym nowym solowym wydawnictwem Myles od dekady był  Elvis Tribute EP, wydana na iTunes w sierpniu 2007 roku, dla upamiętnienia 30. rocznicy śmierci Elvisa. EP-ka zawiera ponowne nagranie jej charakterystycznej piosenki „Black Velvet”, a także dwie nowe piosenki. Wszystkie trzy znalazły się później na jej kolejnym albumie. W kwietniu 2008 roku Myles wydała swój piąty album studyjny, Black Velvet , na którym oprócz 10 nowych nagrań studyjnych znalazło się nowe nagranie jej piosenki o tym samym tytule. Myles sfinansowała i był współproducentem albumu.  

Na początku 2008 roku Myles wydała płytę CD Black Velvet w Linus Entertainment, co zaowocowało rozłożonym wydaniem na całym świecie, podczas gdy niezależna wytwórnia połączyła się z kanadyjską True North Records, a następnie ukazało się wideo do piosenki „Trouble” z występem jug band. „Trouble” otrzymała „wyróżnienie” jako finalista w kategorii blues na Międzynarodowym Konkursie Piosenki w 2009 roku. 

 Myles wygrała 15. doroczny konkurs USA Songwriting zarówno dla najlepszej piosenki rockowej / alternatywnej, jak i finalistkę głównej nagrody za wybór, napisany i skomponowany wspólnie z Nancy Simmonds na jej płytę Black Velvet, zatytułowaną „Give Me Love”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Black velvet/If you want to	Alannah Myles	01.1990	2[16]	1[2][24]	East West A8742	[gold-US][silver-UK][1[2].Album Rock Tracks][written by Christopher Ward, David Tyson][produced by David Tyson]
Love is/Rock this joint	Alannah Myles	05.1990	61[2]	36[13]	East West A8918	[written by Christopher Ward, David Tyson][produced by David Tyson]
Lover Of Mine/Just One Kiss	Alannah Myles	09.1990	78[2]	36[13]	No-Label MIUCT 1452	[written by A. Myles, K. Johnson, C. Ward, D. Tyron][produced by David Tyson]
Black Velvet	Alannah Myles	04.2012	61[2]	-	Atlantic USAT 20103053	[written by Christopher Ward, David Tyson][produced by David Tyson]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Alannah Myles	Alannah Myles	01.1990	3[21]	5[36]	Atlantic 81 956	[platinum-US][gold-UK][produced by David Tyson, Christopher Ward]

Gene Cotton

Gene Cotton (urodzony 30 czerwca 1944r w Columbus, Ohio) jest wokalistą pop i folkowym. Najbardziej znany jest ze swoich czterech przebojów na liście Billboard   w latach 1976-1978.

Cotton jest mieszkańcem Leiper   Fork w Tennessee, od końca lat 70 -tych. W ostatnich latach, ograniczył swoją karierę jako wokalista i autor piosenek i umieścił większość swoich oszczędności w prawnej batalii przeciwko budowie drogi krajowej (State Route 840), która otacza  Nashville.
 Cotton, ojciec dwóch adoptowanych dzieci i jednego dziecka biologicznego, poświęcił się pomaganiu upośledzonym , motywując je w swoich badaniach i działalności poprzez program o nazwie Kids On Stage (KOS).
 KOS sprowadził artystów prowadzących zajęcia letnie, które otwierają drzwi do sztuki. Zwycięzca Grammy ,Michael McDonald występował wiele razy dla fundacji, aby zwiększyć świadomość i zwiększyć datki dla tego programu, w ramach  przywództwa Cottona, oprócz produkcji niezależnych filmów o losach biednych na całym świecie.
W roku 2001, Cotton przegrał wyścig o miejsce w Okręgu 63 Izby Reprezentantów Tennessee , z republikańskim kandydatem Glenem Casada.

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sunshine Roses/Mrs. Oliver	Gene Cotton	11.1974	-	79[5]	Myrrh 137	[written by Gene Cotton][produced by Charlie Tallent]
Damn It All/Country Spirit	Gene Cotton	05.1975	-	73[3]	ABC 12 087	[written by Rob Galbraith][produced by Charlie Tallent]
You've Got Me Runnin'/It's Over Goodbye	Gene Cotton	12.1976	-	33[11]	ABC 12 227	[written by Parker McGee][produced by Steve Gibson]
Before My Heart Finds Out/Like A Sunday In Salem	Gene Cotton	02.1978	-	23[14]	Ariola America 7675	[written by Randy Goodrum][produced by Steve Gibson]
You're A Part Of Me/Shine On (You Got To Shine On Your Light)	Gene Cotton With Kim Carnes	06.1978	-	36[12]	Ariola America 7704	[written by Kim Carnes][produced by Steve Gibson]
Like A Sunday In Salem (The Amos And Andy Song)/Shine On (You Got To Shine On Your Light)	Gene Cotton	09.1978	-	40[10]	Ariola America 7723	[written by Gene Cotton][produced by Steve Gibson]
If I Could Get You (Into My Life)/ Rained On Before	Gene Cotton	03.1982	-	76[8]	Knoll 5002	[written by Gene Cotton][produced by Steve Gibson]

Muzyka w Teksasie

Texas przez długi okres pozostawał centrum muzycznych inowacji.Teksańczycy byli pionierami tejano,punk rocka,mariachi,muzyki country i bluesa.Do grona znakomitości muzycznych tego stanu można zaliczyć Willie Nelsona, Bucka Owensa, Lyle Lovett, Stevie Ray Vaughana, Selenę Quintanilla i ZZ Top.
Country

Teksańscy muzycy honky tonk tacy jak Alvin Crow i Bob Willis byli twórcami nowego nurtu country western swing.Inni jak Marcia Ball próbowali łączyć country z wpływami cajun.Pierwszą popularną teksańską piosenką country był utwór "I'm Walking the Floor Over You" w wykonaniu Ernesta Tubba.
Ponty Bone, Joe Ely, Lloyd Maines, Butch Hancock, Terry Allen, Jimmie Dale Gilmore i Tommy Hancock pomogli stworzyć w latach 60-tych tzw. Lubbock sound,bioracy swa nazwę od miasta w Texasie.Outlaw country był innym nurtem mającym swe korzenie w Teksasie,który reprezentowali Waylon Jennings i Willie Nelson i towarzyszący im uzdolniony autor piosenek Billy Joe Shaver.Muzyczna scena Austin była inspiracją takich wykonawców jak Guy Clark i Townes Van Zandt,którzy poetycką narrację swoich piosenek zawdzięczają folkowej tradycji i którzy wywarli ogromny wpływ na twórczość Nanci Griffith i Steve Earle jako części póżniejszej alternatywnej sceny country.Nowe pokolenie,którego przedstawicielem jest George Strait kontynują tradycję country and western w Teksasie.

Blues

Blues wziął swój początek w delcie Mississippi i rozprzestrzenił się na cały Teksas na początku XX wieku.Murzyni pracujący w tartakach,na polach naftowych i innych miejscach kochali muzykę i chętnie dawali lokalnie występy.
Podczas wielkiego kryzysu większość z tych muzyków przeniosła się do Houston i Galveston,kreując styl zwany teksańskim bluesem.Jednym z pierwszych wielkich artystów był Blind Lemon Jefferson,na którym wzorowały się takie legendy bluesa jak Blind Willie Johnson [początkowo śpiewał gospel] i Big Mama Thornton.W latach 70-tych teksański blues stracił na popularności,ale odrodził się za sprawą stylowych Fabulous Thunderbirds.

Rock
Pierwszym wybitną muzyczną gwiazdą Teksasu był Buddy Holly,gwiazda rock'n'rolla w latach 50-tych.Innym wybitnym wokalistą,pochodzącym z Wink był Roy Orbison.Jego naśladowcami byli Bobby Fuller i gwiazda rockabilly Ronnie Dawson.W następnej dekadzie popularność zdobył zespół Sir Douglas Quintet swoimi inowacyjnymi koncertami i legenda undergroundu,reprezentanci psychodelicznego rocka 13th Floor Elevators, prowadzony przez Roky Ericksona.
W 1971r grupa Bloodrock z Ft. Worth wylansowała międzynarodowy hit-"D.O.A".Z Gilmer w Teksasie pochodził też członek słynnej grupy country rockowej The Eagles,Don Henley.Ostatnimi czasy głównie w Austin i Denton rozwija się scena garażowego rocka,punka i niezależnego rocka.Jednym ze znakomitszych przedstawicieli tej fali jest Lift to Experience .San Antonio wydało w latach 80-tych grupę Butthole Surfers,a w El Paso działał At the Drive-In z którego wyłoniły się dwie znaczące kapele:Sparta i The Mars Volta.

Punk
Teksański punk wyróżniał się swym specyficznym brzmieniem,szczególnie kapele z Austin i Houston.Austin jest uważany za szczególne,znaczące miasto dla punka,mający na przełomie lat 70 i 80-tych wielkie sale koncertowe w postaci Continental Club i Club Foot na Guadalupe.
Scena punkowa Houston zabłysła na początku lat 80-tych wydając takie kapele jak Really Red, The Degenerates, The Hates, The Judy's, the Volumatix, DRI, Sik Mentality, the Killerwatts i Culturecide.Bardziej znaczące kluby związane z tą muzyką to: Island, Cabaret Voltaire , the Axiom, Fitzgeralds, i Numbers.W połowie lat 90-tych dużą popularność zdobył post punkowy zespół At the Drive-In z El Paso.

Tejano
Tejano jest fuzją wielu różnych muzycznych wpływów,takich jak niemiecka polka,meksykańskie rancheras,jazzu i innych.Najbardziej znaczącymi figurami tego nurtu pozostają:Santiago Almeida, Flaco Jimenez i Narciso Martinez. Bezdyskusyjną gwiazdą tego gatunku jest legendarna Selena Quintanilla,która dodała pierwiastki kolumbijskie do tej muzyki,krótko przed swoją przedwczesną śmiercią.


Muzyczne ośrodki Teksasu


Austin
Muzyczne centrum Austin to 6th Street, Red River, i South Congress,gdzie można znależć wiele barów.
Współczesną muzyczną tradycję zapoczątkował na przełomie lat 60 i 70-tych wielki popularyzator muzyki country-Willie Nelson.Wraz z innymi muzykami stworzył miejsce dla bardziej nowoczesnej odmiany country,docierającej do publiczności,którą stanowili głównie imigranci z ostatnich dwóch dekad z innych ośrodków Stanów Zjednoczonych.
Środowisko bluesowe, skupione wokół nocnego klubu "Vulcan Gas Company",wykreowało tak znanych wykonawców jak 13th Floor Elevators, braci Johnny'ego i Edgara Wintera i Shiva's Headband.
W 1969r po zamknięciu tego flagowego obiektu jego rolę przejmuje Armadillo World Headquarters,które przez przeszło dziesięć lat stanowiło centrum koncertowe wszelkich stylów od Bruce Springsteena po Bette Midler,a także baletu,jazzu a szczególnie bluesa.
Austin w następnych latach zyskało reputację miejsca,do którego ściągali muzycy spragnieni artystycznej swobody,czego najlepszym przykładem był Stevie Vaughan,który w rodzinnym Dallas w tamtych czasach mógł grać hity muzyki popularnej, albo nie grać wcale.W 1975r Clifford Antone otworzył bluesową przystań na 64 Ulicy,dzięki której rozwinęła się kariera wielu muzyków w tym wspomnianego Vaughana.
Dużą rolę odgrywa Austin Music Foundation ,które pomaga młodym niezależnym artystom w budowaniu ich karier.Skupia ponad 3.5 tysiąca członków i przejęło pieczę nad 21 ważnymi lokalami muzycznymi.
Austin to także od 1985r miejsce filmowego i muzycznego festiwalu South by Southwest ,podczas którego występują największe gwiazdy muzyki wszystkich nurtów.Jesienią odbywa się Austin City Limits Music Festival ,gdzie na ośmiu scenach występuje ponad stu wykonawców rocka,country,hip-hopu,reggae,grających dla kilkudziesięciotysięcznej widowni każdego z trzech dni trwania festiwalu.

Artyści pochodzący z Austin:

# 13th Floor Elevators # 5591 # The American Analog Set # Arc Angels # Asylum Street Spankers # Austin Lounge Lizards # The Austin Symphony Orchestra # Marcia Ball # Big Boys # The Black Angels # Maya Bond # Brobdingnagian Bards # Butthole Surfers # Kacy Crowley # The Dicks # Joe Ely # Alejandro Escovedo # Explosions in the Sky # Fabulous Thunderbirds # Fastball # The Flametrick Subs # Rosie Flores # Michael Fracasso # Future Clouds and Radar # Gal's Panic # Davíd Garza # Ghostland Observatory # Jimmie Dale Gilmore # The Gloria Record # Goudie # Johnny Goudie # The Gourds # Jon Dee Graham # Greezy Wheels # Patty Griffin # Nanci Griffith # Grupo Fantasma # Marc Gunn # Terri Hendrix # Sara Hickman # I Love You But I've Chosen Darkness # The Impossibles # Jack Ingram # Eric Johnson # Janis Joplin # Robert Earl Keen # Joseph King # Los Lonely Boys # The Lovely Sparrows # Lower Class Brats # Lloyd Maines # Julian Mandrake # James McMurtry # Ian McLagan # MDC # Mineral # Abra Moore # Ian Moore # Gurf Morlix # Trish Murphy # Willie Nelson # Matt Noveskey # The Octopus Project # Okkervil River # Ephraim Owens # Patrice Pike # Pop Unknown # Toni Price # Pushmonkey # Recover # Carrie Rodriguez # Bruce Robison # Charlie Robison # Shearwater # Bob Schneider # Sound Team # Spoon # Storyville # The Sword # Tacks the Boy Disaster # Thirteen of Everything # Two Nice Girls # Union Jack and the Megatones # Unloco # Kathy Valentine # Vallejo # Jimmie Vaughan # Stevie Ray Vaughan # Voxtrot # Don Walser # Dale Watson # Western Keys # What Made Milwaukee Famous # Bobby Whitlock # Wideawake # Lucinda Williams # Kelly Willis # The Yuppie Pricks

Dallas
Dallas ma bogate muzyczne dziedzictwo.W słynnym Deep Ellum Central Track począwszy od lat 20-tych występowali słynni bluesmani T-Bone Walker, Leadbelly, Blind Lemon Jefferson, Blind Willie Johnson, i Robert Johnson.Tu powstawały ich pierwsze nagrania.
Konkurować z Deep Ellum mogła tylko w tym czasie Beale Street w Memphis z W.C. Handym nazywanym "ojcem bluesa".Poprzez lata 40,50 i 60-te rozkwitała tu muzyka country,bluesowa dzięki występom renomowanych artystów.Gdy rock'n'roll przewiał kraj,Dallas stało się miejscem progresywnej muzyki i tak pozostało do dziś.Miasto jest vibrującą sceną muzyczną,której centrum stanowi jak wcześniej Deep Ellum.

Denton

Zaczątki muzycznej tradycji w tym mieście sięgają 1947r wraz z utworzeniem University of North Texas' College of Music Jazz,pierwszego tego rodzaju uczelnię w kraju.W tym niewielkim stosunkowo mieście [80.000 mieszkańców],co roku koncertuje około stu wykonawców.Stąd wywodzi się zdobywca Grammy- Brave Combo,a także Norah Jones, Lift to Experience, Centro-Matic, Brutal Juice, Slobberbone, the Baptist Generals, Midlake, South San Gabriel, the Marked Men, i Bosque Brown.Denton stało się też centrum muzyki electro i powerpop.

Fort Worth

w latach 60-tych niezależna wytwórnia z tego miasta,Bluebonnet,zarejestrowała wysokiej jakości nagrania pionierów country takich jak Bradley Kincaid, The Girls Of The Golden West,Buddy Starcher i wielu innych popularnych artystów z tego kręgu występujących w radio w latach 20 i 30-tych.
Grupa Bloodrock z Fort Worth w latach 70-tych miała kilka albumów na liście Billboard.Debiutancki album grupy Toadies zatytułowany Rubberneck sięgnął po platynę w 1996r.Z Fort Worth pochodzi Ornette Coleman,podobnie jak T-Bone Burnett.

Houston

Miasto skupiające najbardziej eksperymentalnych artystów Teksasu.Od free psychodelicznej grupy Red Crayola poprzez harcore rapowy Geto Boys,aż do sludge rockowej grupy Rusted Shut.Teen Pains i muzyk Richard Ramirez są jednymi z najbardziej znanych z grona tzw. Houston Noise.
Wśród najbardziej wpływowych zespołów punkowych Houston można wymienić:Really Red i DRI, Culturcide, Mydolls, Verbal Abuse, Stark Raving Mad, Sik Mentality, Dresden 45, Legionaire, Disease, Hates, AK-47, Killerwatz, Free Money, Recipients oraz Degenerates.Houston jest także znane z charakterystycznej odmiany rapu dla tego miasta ,screw music,reprezentowanej przez DJ Screw i Screwed Up.
Jest także gniazdem muzyki lo-fi ubarwionej elementami bluesa,folku i tradycji call and response,charakterystycznej dla kultowego artysty Jandka i bardziej popularnego Jana Huntera.Houston to miejsce urodzenia i działalności Chrisa Whitley'a,laureata nagrody Grammy za album Livin with The Law,który zrewolucjonizował grę na gitarze dobro.Cieszył się on kultową popularnością przed swoją przedwczesną śmiercia w 2005r na raka płuc.Miasto to jest także domem dla Beyonce Knowles i pozostałych członkiń zespołu Destiny's Child.


San Antonio

Miasto znane głównie jako centrum tejano i heawy metalu w wykonaniu takich grup jak:Fearless Iranians From Hell, Boxcar Satan, Two Tons of Steel i the Butthole Surfers,które złamały istniejące status quo w połowie lat 90-tych.
Jest miejscem corocznego trzydniowego Tejano Conjunto Festival.Tu także jest siedziba Texas Music Coalition,organizacji zajmującej się edukacją muzyczną i promocją muzyków z Teksasu.

Nancy Ames

Nancy Ames (ur. w 1937 roku jako Nancy Hamilton Alfaro) to amerykańską piosenkarką i autorką piosenek folk. Regularnie pojawiała się w amerykańskiej wersji serialu That Was the Week That Was. Była znana jako TW3 Girl,, śpiewając główny temat serialu i specjalny materiał.
Urodziła się w Waszyngtonie. Jest wnuczką Ricardo Joaquín Alfaro (1882-1971), który był prezydentem Panamy od 1931 do 1932 roku.Córka lekarza, dorastała w Waszyngtonie. Uczęszczała Holton Arms College i Bennett College, oba  dla dziewcząt. W 1964 roku wyszła zamąż   za rumuńskiego hipnotyzera Triaiana Boyera. W 1968 roku  rozwiodła się.
 Po rozwodzie, wyszła za mąż za Jay'a Riviere, projektanta pól golfowych. Ames mieszkała w Houston w Teksasie od 1972 roku . Ona i jej mąż Danny Ward są współzałożycielami Ward and Ames Special Events.

Piosenkarka folk z repertuarem częściowo latynoskim,  podpisała kontrakt z Liberty Records.Jej pierwszy album zatytułowany Cu Cu Cu Cu RRU La Paloma. Dwa  jej single trafiły do na listę Hot 100 w 1966 roku; "He Wore the Green Beret", ta piosenka to odpowiedź na hit Staff Sgt. Barry Sadlera "Ballad of the Green Berets" hit numer 89, a jeszcze w tym samym roku "Cry Softly" również umieszczony na listach przebojów.
Miała program telewizyjny, który na antenie  KPRC-TV Channel 2 (obszar Houston  NBC ) w okresie 1972-77. Jest wymieniana jako współautorka utworu, motywu do The Smothers Brothers Comedy Hour z Masonem Williamsem na  LP zatytułowanym Music by Mason Williams. Ames i Williams byli również współautorami "Cinderella Rockefella" międzynarodowego przeboju pop w 1968 roku.

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Funny Thing About It/Shake A Hand	Nancy Ames	10.1965	-	119[4]	Epic 9845	[written by C. Singleton, K. Rogers][produced by Manny Kellem]
Friends And Lovers Forever/I've Got A Lot Of Love (Left In Me)	Nancy Ames	01.1966	-	123[4]	Epic 9885	[written by R. Wilkins, J. Hurley][produced by Manny Kellem, Billy Sherrill]
He Wore The Green Beret/War Is A Card Game	Nancy Ames	03.1966	-	89[3]	Epic 10 003	[written by P. Barsella, F. Catana][produced by Manny Kellem, Billy Sherrill]
Cry Softly/I Don't Want To Talk About It	Nancy Ames	10.1966	-	95[4]	Epic 10 003	[written by B. Killen, G. Sutton][produced by Manny Kellem, Billy Sherrill]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
This Is the Girl That Is	Nancy Ames	09.1964	-	133[4]	Liberty 7369	[produced by Walter Raim]
Latin Pulse	Nancy Ames	10.1966	-	133[8]	Epic 26 189	[produced by Manny Kellem]

Michael Jeffries

Michael Jeffries jest wokalistą rhytm'n'bluesowym z Memphis, Tennessee, najlepiej znany  jako wokalista wiodący  zespołu   Tower of Power od 1978 roku do połowy 1980 roku.

Jeffries rozpoczął karierę jako członek kalifornijskiego zespołu  ,The Two Things In One, ,który wylansował   regionalny hit z 1973 roku  "Together Forever".Dorowadziło  to do jego przejścia do Tower of Power począwszy od singla z1978 roku We Came to Play! Pozostanie z zespołem do połowy 1980 roku.
Jeffries nagrał solowy  singiel "Razzle Dazzle"  ze ścieżki dźwiękowej do filmu Wildcats. On również nagrywał z Jeffem Lorberem  i przyjaciółką ,wokalistką Karyn White przed wydaniem    debiutanckiego solowego albumu dla Warner Bros. Records; jak na ironię, to ta sama wytwórnia nagrywająca jego stary zespół Tower of Power.
 Album został wyprodukowany przez producentów Janet Jackson  i byłych członków The Time ,Jimmy Jama i Terry Lewisa. Nadal mieszka w Kalifornii i wydał  nowy album ze swoimi dziećmi jako"Michael Jeffries, Daughter, Son" o nazwie Family Affair w roku 2010. Również w roku 2011, kompilacja jego nagrań z The Two Things ukazała się pod nazwą Together Forever: The Music City Sessions.

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Not Thru Being With You	Michael Jeffries With Karyn White	12.1989	-	-	Warner 22 797	[written by James Harris III, Terry Lewis][produced by Jellybean Johnson, Jimmy Jam, Terry Lewis][32[12].R&B Chart]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Michael Jeffries	Michael Jeffries	.1989	-	-	Warner 25 925	-

Neil Young

Ur. 12.11.1945 r. w Toronto w Kanadzie. Po przeprowadzce do Winnipeg, Young rozpoczął dość enigmatyczną karierę muzyczną, głównie jako członek kilku szkolnych zespołów, m.in. The Jades i Classics. Później dołączył do The Squires, których podobieństwo do brytyjskiej grupy The Shadows znalazło swe odbicie w utworach "Aurora" i "The Sultan" autorstwa Younga. W 1965 r. artysta postanowił ruszyć w bardziej folkowym kierunku, występując w Toronto w dzielnicy cyganerii - Yorkville. Na pochodzącej z tamtego okresu taśmie demo znalazła się m.in. wczesna wersja utworu "Sugar Mountain", hymn pochwalny na cześć utraconego dzieciństwa, wydany później na 10 różnych singlach i kompozycja "Don't Pity Me" przypomniana po dziesięciu latach już jako "Don't Cry No Tears".
Wkrótce potem Young dołączył do The Mynah Birds, popowo-soulowej atrakcji, w składzie której pojawił się również Rick James. Formacja jednak dość szybko zakończyła działalność, gdyż James został aresztowany za uchylanie się przed poborem do wojska. Basista zespołu Bruce Palmer towarzyszył Youngowi w jego przeprowadzce do Kalifornii, gdzie połączyli siły ze Stephenem Stillsem i Richie'em Furayem tworząc grupę Buffalo Springfield.
Pobyt Younga w tym zespole przerywany był kilkoma "urlopami", które umożliwiły mu napisanie dwóch doskonałych, nastrojowych kompozycji "Broken Arrow" i "Expecting To Fly", które trafiły na charakteryzujący się niezwykle wyrafinowanym brzmieniem album Neil Young. Mimo że wydawnictwo cierpiało z powodu mało szczęśliwego zmiksowania, które skutecznie stłumiło wokal artysty, znalazło się na nim kilka wspaniałych utworów, wśród których wyróżniały się "The Loner". "The Old Laughing Lady". "I've Been Waiting For You" i "Here We Are In Tears". Doskonale prezentowały się również dwie kompozycje instrumentalne: "Emperor Of Wyoming" autorstwa samego Younga i "String Quartet From Whiskey Boot Hill", napisana i zaaranżowana przez Jacka Nitzsche'ego. Zamykający album utwór "The Last Trip To Tulsa" był zjawiskiem niezwykłym w dorobku artysty, zdradzając silne wpływy twórczości Boba Dylana.
Po ukazaniu się debiutanckiego albumu na rynku, do Younga dołączyli trzej byli członkowie The Rockets: Danny Whitten (gitara), Billy Talbot (bas) i Ralph Molina (perkusja), którzy wspólnie utworzyli zespół Crazy Horse. Album Everybody Knows This Is Nowhere zaprezentował artystę uwolnionego już od wcześniejszej nieśmiałości w prezentowaniu swojego materiału. Szczególnie dwa utwory "Down By The River" i "Cowgirl In The Sand", stały się doskonałym tłem do zaprezentowania chrakterystycznego stylu gry na gitarze Younga. Oprócz nich do jaśniejszych fragmentów płyty zaliczyć należy rzewny utwór "Cinnamon Girl" i niepokojący, przypominający nastrojem requiem "Running Dry", z doskonałą partią Bobby'ego Notkoffa na skrzypcach. Album zacieśnił jeszcze więzy łączące Younga z grupą Crazy Horse, a wspólna trasa potwierdziła siłę nowo nawiązanej współpracy.
W tym samym okresie muzyk zdobył sławę jako jedna czwarta formacji Crosby, Stills, Nash And Young. Tymczasem na jego związku z Crazy Horse pojawiła się poważna rysa, gdyż Whitten coraz bardziej uzależniał się od heroiny. Po nagraniu albumu After The Goldrush doszło co całkowitego zerwania współpracy. Płyta odniosła zasłużony sukces komercyjny, a znalazło się na niej kilka najlepszych kompozycji w karierze muzyka, m.in. utwór tytułowy "Only Love Can Break Your Heart", który trafił do Top 40 amerykańskiej listy przebojów i dynamiczny "Southern Man". Nagrany w 1972 r. mocno komercyjny longplay Harvest, potwierdził wysoką pozycję artysty, pozostając do dziś jego najlepiej sprzedającą się płytą, a pochodzący zeń singel "Heart Of Gold" trafił na szczyt amerykańskich zestawień. Ta dobra passa skończyła się jednak nagle wraz z nagraniem Journey Through The Past. denerwująco introspektywnej ścieżki dźwiękowej do bardzo rzadko pokazywanego autobiograficznego filmu. Nieudane tournće z nową grupą towarzyszącą The Stray Gators pogłębiło jeszcze przepaść pomiędzy artystą a jego publicznością, mimo że album Time Fades Away, zbiór nowych utworów wybranych z koncertów, przywoływał echa dawnej świetności z okresu współpracy z Crazy Horse. Do najlepszych piosenek pochodzących z tej płyty należy bez wątpienia zaliczyć pełną pasji "Last Dance" i doskonałą "Don't Be Denied", opisującą wydarzenia z wczesnej młodości artysty.
Śmierć Whittena i członka obsługi trasy Bruce'a Berry'ego zainspirowały niepokojący album Tonight's The Night, na którym Young dzielił się swoimi bolesnymi uczuciami na tle najsłabszych utworów w swojej dotychczasowej karierze. W "Borrowed Tune" śpiewał o tym, jak zbyt wyczerpany musiał pożyczyć melodię od Rolling Stonesów. a w czasie koncertów prezentował liczne wariacje na temat utworu tytułowego. Jednak ukończony album musiał ustąpić miejsca płycie On The Beach, której wydanie zbiegło się z trasą połączonych ponownie Crosby, Stills. Nash And Young. Płyta On The Beach została początkowo przyjęta bardzo chłodno, a magazyn "Rolling Stone" uznał ją za "najbardziej rozpaczliwe wydawnictwo dziesięciolecia".
Kolejnym artystycznym posunięciem Younga był powrót do dawnych kolegów z Crazy Horse: Talbota, Moliny i nowego gitarzysty Flanka Stampedro, by wraz z nimi zarejestrować album Zuma. Najmocniejszym punktem tego nowego wydawnictwa był bez wątpienia zdominowany przez brzmienie gitary utwór "Cortez The Killer", ale mimo entuzjastycznych recenzji samo wykonanie okazało się w efekcie lepsze niż zaprezentowany na płycie materiał. Inny doskonały utwór - "Like A Hurricane" znalazł się na longplayu American Stars'N'Bars, poza tym raczej dość schematycznym wydawnictwie, na którym zamieszczono dawne, nie wykorzystane nagrania i kilka nowszych, utrzymanych w stylu country kompozycji.
Kierunek ten utrzymano na płycie Comes A Time, najbardziej przystępnej propozycji Younga od czasu nagrania Harvest, którą ubarwiła wokalistka Nicolette Larson. Wykorzystanie instrumentów akustycznych podkreśliło sielską atmosferę albumu, która skłoniła artystę do zamieszczenia na nim własnej wersji bardzo niezwykłego utworu: "Four Strong Winds" z repertuaru Iana Tysona.
Kolejnym przedsięwzięciem Younga był nagrany ponownie przy współpracy muzyków z Crazy Horse, album Rust Never Sleeps. Album ten słusznie uważany jest za najlepsze i najbardziej konsekwentne dzieło w całym dorobku artystycznym Neila Younga. Akustyczny utwór "My My Hey Hey (Out Of The Blue)" i jego elektryczny odpowiednik "Hey Hey, My My (Into The Black)" przedstawiały temat przewodni całości - ulotność zjawiska nazywanego "gwiazdorstwem rockowym". Motyw ten powtarzał "The Thrasher" jeden z najbardziej złożonych utworów muzyka. "Ride My Llama", "Pocahontas" i "Powderfinger" stanowiły niezwykle wartościowe uzupełnienie twórczego dorobku artysty. Przed ukazaniem się na rynku albumu, w kinach pojawił się film pod tym samym tytułem, a wkrótce potem publiczność mogła podziwiać talent Younga na podwójnym albumie koncertowym.
W latach 80. z coraz większym trudem przychodziło przewidzieć kolejne posunięcia artystyczne Neila Younga, gdyż każdy nagrywany przez niego album stanowił zaprzeczenie kierunku podjętego na poprzedniej płycie. Po delikatnym i niedocenionym Hawks And Doves artysta zaproponował przygodę z elektrycznym rhythm'n'bluesem na Re-Ac-Tor, techno-popem na Trans i rockabilly na Everybody's Rock in', by zająć się potem muzyką country Old Ways, hard rockiem Landing On Water i bluesem This Note's For You.
Ostatni z albumów zyskał niespodziewaną sławę, gdy nakręcony do tytułowego utworu wideoklip atakujący związki rocka z potężnymi sponsorami został zakazany przez MTV. Następny album artysty pochodził z porzuconego niegdyś projektu, zatytułowanego roboczo Times Square. Zawierająca 5 utworów płyta Eldorado przywoływała surowe brzmienie Tonight's The Night, ale wydana została tylko w Japonii i Australii. Trzy pochodzące z niej kompozycje pojawiły się potem na albumie Freedom, wielkim artystycznym i komercyjnym sukcesie Younga, który nie tylko zebrał entuzjastyczne recenzje, ale również skutecznie uciszył głosy tych, którzy widzieli w artyście już tylko wielkiego ekscentryka. Album uznano powszechnie za najlepsze dzieło Younga w latach 80., a znalazły się na nim jedne z najbardziej intrygujących tekstów artysty, m.in. "Crime In The City", który to utwór był częścią większej całości " Sixty To Zero".
Tę szczęśliwą passę artysta kontynuował nagrywając znów z udziałem Crazy Horse album Ragged Glory, charakteryzujący się ostrą grą na gitarze, pełnymi ironii tekstami oraz dynamiką i pasją, której z trudem przychodziło dorównać rówieśnikom Younga. W czasie amerykańskiej trasy "Spook The Horse" Youngowi i Crazy Horse towarzyszył nowofalowy zespół Sonic Youth, co potwierdziło tylko sympatię, jaką artysta zawsze darzył pionierów nowych gatunków. Koncertowy album Weld (któremu towarzyszyła eksperymentalna płyta Arc) został przyjęty z uznaniem należnym kolejnemu kamieniowi milowemu w twórczości Younga, który u progu lat 90. cieszył się niezmiennym szacunkiem, utrzymując nieustannie wysoki poziom swej artystycznej działalności.
Potrafił jednak również zaskoczyć i wprawić swoich wielbicieli w prawdziwe zakłopotanie, a jego niechęć do szukania taniej popularność zasługiwała na najwyższe słowa uznania. W 1994 r. głośno mówiło się o przyjaźni i współpracy Younga z członkami zespołu Pearl Jam. Rok później plotki zmaterializowały się w postaci płyty Mirror Ball i wspólnej trasy muzyków. W gronie artystów zajmujących się muzyką rockową, Young pozostaje największym kameleonem. Liczni wielbiciele jego talentu nigdy nie wiedzą, czego mogą się po nim spodziewać, lecz kolejne niezwykłe propozycje artysty witają z niezmiennym uznaniem.

Piosenki na listach przebojów

[solo] HEART OF GOLD Neil Young 03.1972 10[11].UK/1[1][14].US AFTER THE GOLDRUSH Prelude 01.1974 21[18].UK/22[13].US ONLY LOVE CAN BREAK YOUR HEART Elkie Brooks 06.1978 43[5].UK ONLY LOVE CAN BREAK YOUR HEART Mint Juleps 03.1986 62[4].UK AMERICAN DREAM Crosby Stills Nash And Young 01.1989 55[4].UK HARVEST MOON Neil Young 02.1993 36[3].UK THE NEEDLE AND THE DAMAGE DONE Neil Young 07.1993 75[2].UK LONG MAY YOU RUN Neil Young 10.1993 71[2].UK PHILADELPHIA Neil Young 04.1994 62[2].UK A LOT OF LOVE Marti Pellow 11.2003 59[2].UK EXPECTING TO FLY Buffalo Springfield 01.1968 98[2].US ON THE WAY HOME Buffalo Springfield 10.1968 82[3].US CINNAMON GIRL The Gentrys 04.1970 52[12].US CINNAMON GIRL Neil Young & Crazy Horse 06.1970 57[9].US OHIO Crosby Stills Nash And Young 06.1970 14[9].US DOWN BY THE RIVER Brooklyn Bridge 07.1970 91[2].US DOWN BY THE RIVER Buddy Miles 07.1970 68[7].US ONLY LOVE CAN BREAK YOUR HEART Neil Young 10.1970 33[12].US WHEN YOU DANCE I CAN REALLY LOVE Neil Young 04.1971 93[1].US OLD MAN Neil Young 04.1972 31[9].US WAR SONG Neil Young & Graham Nash 07.1972 61[6].US DANCE, DANCE, DANCE The New Seekers 09.1972 84[5].US WALK ON Neil Young 07.1974 69[7].US LOVE IS A ROSE Linda Ronstadt 09.1975 5[15].US LOTTA LOVE Nicolette Larson 11.1978 8[19].US RUST NEVER SLEEPS (HEY HEY, MY MY (INTO THE BLACK) Neil Young & Crazy Horse 10.1979 79[5].US SOUTHERN PACIFIC Neil Young & Crazy Horse 12.1981 70[5].US LITTLE THING CALLED LOVE Neil Young 01.1983 71[6].US ONLY LOVE CAN BREAK YOUR HEART Saint Etienne 03.1992 97[2].US [with Craig Adams/Mick Brown/Wayne Hussey/Simon Hinkler] LIKE A HURRICANE / GARDEN OF DELIGHT The Mission 07.1986 49[5].UK [with Mais/Pete Stanley/Pete Wiggs] ONLY LOVE CAN BREAK YOUR HEART / FILTHY Saint Etienne 07.1990 39[10].UK [with David Crosby/Stephen Stills/Graham Nash] WOODSTOCK Crosby Stills Nash And Young 03.1970 11[11].US [with Stephen Stills] GOT IT MADE Crosby Stills Nash And Young 02.1989 69[8].US [with David Crosby/Graham Nash] MUSIC IS LOVE David Crosby 05.1971 95[1].US [with David Crosby/Stephen Stills/Graham Nash] TELL ME WHY Matthews Southern Comfort 10.1971 99[2].US

Animals

Grupa powstała w Newcastle-upon-Tyne w Anglii w 1963 roku, gdy wokalista Eric Burdon (ur. 11.05.1941 r. w Walker-on-Tyne w Anglii) dołączył do miejscowej rhythm-and-bluesowej grupy The Alan Price Combo, występującej wcześniej jako The Pagabs. W skład The Animals weszli Alan Price (ur. 19.04.1942 r. w Fairfield w Anglii; fortepian), Hilton Valentine, (właśc. Hilton Stuart Patterson, ur. 22.05.1943 r. w North Shields w Anglii, gitara), John Steel (ur. 4.02.1941 r. w Gateshead, w Anglii; perkusja) oraz Chas Chandler (właśc. Bryan James Chandler, ur. 18.12.1938 r. w Heaton w Anglii; bas).
Valentine grał wcześniej z The Gamblers, natomiast Burdon i Steel wspólnie występowali w jazz-bandach uniwersyteckich; Burdon grał na puzonie, a Steel - na trąbce. Swymi hałaśliwymi i ekscytującymi występami zwrócili wkrótce uwagę kilku impresariów ze świata show-biznesu. Legenda rhythm and bluesa, Graham Bond, polecił ich swemu menedżerowi Ronanowi 0'Rahilly i wkrótce zespół stał się gwiazdą słynnego klubu A-Go-Go w Newcastle. Pewnego wieczoru wystąpili razem z Sonny Boy Williamsonem (album z nagraniem tego wystrzałowego koncertu ukazał się w 1977 r.).
Pod koniec 1963 roku przenieśli się do Londynu i stali się nieodłącznym elementem kolorytu klubów muzycznych, które mnożyły się tam jak grzyby po deszczu. Po podpisaniu kontraktu z producentem Mickiem Mostem zadebiutowali w kwietniu 1964 r. żywiołowym nagraniem "Baby Let Me Take You Home" (nową wersją bluesowego standardu Erica Von Schmidta "Baby Let Me Follow You Down" spopularyzowanego przez Boba Dylana), które stało się sporym przebojem.
Ich kolejna produkcja miała okazać się pamiętną i kontrowersyjną zarazem. Była to trwająca cztery i pół minuty piosenka o domu publicznym w Nowym Orleanie, którą wytwórnia płytowa Columbia wstępnie odrzuciła jako zbyt długą do prezentacji w radiu. "House Of The Rising Sun" (kompozycja Josha White'a) zaraz po wydaniu na singlu w czerwcu 1964 r. - dostał się na szczyty list przebojów na całym świecie i sprzedał w ilości kilku milionów egzemplarzy. Połączenie nieskomplikowanego wstępu na gitarze Valentine'a z przenikliwym dźwiękiem organów Price'a świetnie dopełniało bardzo dojrzały, burzący krew w żyłach wokal Burdona.
W ciągu następnych dwóch lat The Animals mieli siedem kolejnych dużych hitów po obu stronach Atlantyku. Warto w tym miejscu wspomnieć o pamiętnej, pełnej dramatyzmu wersji piosenki "Don't Let Me Be Misunderstood" spopularyzowanej przez Nine Simone, która ukazała się na singlu w styczniu 1965 r. Na stronie B znalazł się autobiograficzny utwór "Club A-Go-Go". Muzycy potrafili w sposób niezwykle trafny dobierać materiał na swoje płyty, a wiele z ich przebojów zawierało prowokujące do refleksji teksty, od pełnego bólu "I'm Crying" po oddającą frustrację i beznadziejność wielkiego miasta kompozycję Cynthii Weill i Barry'ego Manna "We Gotta Get Out Of This Place".
Ich albumy zawierały poruszające interpretacje klasycznych utworów Chucka Berry'ego, Sama Cooka, Jimmy'ego Reeda czy idola Burdona, Raya Charlesa. W listopadzie 1965 r., tuż po ukazaniu się singla "It's My Life" i koncercie w Polsce z grupy odszedł Price (rzekomo cierpiał na aerofobię), a zastąpił go Dave Rowberry (ur. 27.12.1943 r. w Newcastle w Anglii) z Mike Cotton Sound. Burdon do dziś utrzymuje, że odejście Price'a spowodowane było nabyciem przez niego lukratywnych praw do publikacji "House Of The Rising Sun", co dało mu zabezpieczenie finansowe.
Zespół w nowym składzie zadebiutował w lutym 1966 r. singlem "Inside Looking Out" (kompozycją Johna i Alana Lomaxow) po czym formację opuścił Steel, zastąpiony przez perkusistę The Nashville Teens - Barry'ego Jenkinsa (ur. 22.12.1944 r. w Leicester w Anglii). W 1967 roku Burdon i Valentine całkowicie pogrążyli się w psychodelii, zarówno muzycznie jak i chemicznie, co wyalienowało ich z reszty grupy (która preferowała stary dobry alkohol) i doprowadziło do jej rozpadu. Chandler odkrył fenomen Jimi'ego Hendrixa i został jego menedżerem. Burdon zachował prawo do nazwy zespołu i natychmiast pojawił się na rynku jako Eric Burdon And The Animals (później Eric Burdon and The New Animals).
Nowa formacja odniosła większy sukces w USA, gdzie osiadła na stałe. Zespół flirtował tam z brzmieniem Zachodniego Wybrzeża przejmując manierę miejscowych grup z tego okresu. Oddają to świetnie słowa piosenki "San Franciscan Nights": "Stroboskopowych świateł blask tworzy sny, ściany drżą i umysły też, w ciepłą noc w San Francisco". Swoje fascynacje Burdon zawarł też w piosence "Monterey", będącej zręczną apologia Festiwalu Muzyki Pop w Monterey w 1967 roku (na którym zagrała m.in. grupa The Animals). Wśród nowych współpracowników Burdona znalazło się wielu ciekawych muzyków: John Weider (ur. 21.04.1947 r. w Londynie; gitara, organy, skrzypce), Danny McCulloch (ur. 18.07.1945 r. w Londynie; bas, śpiew) i Tom Parker (organy), szybko zastąpiony przez Vica Briggsa (ur. 14.02.1945 r. w Twickenham; organy, bas, gitara, fortepian). W 1968 r. na miejscu Briggsa i McCullocha pojawili się Zoot Money (właśc. George Bruno, ur. 19.08.1942 r. w Bournemouth w Anglii; organy, bas, fortepian, śpiew) i Andy Summers (właśc. Andrew Somers, ur. 31.12.1942 r. w Poulton Le Flyde w hrabstwie Lancashire w Anglii; gitara) — późniejszy gitarzysta The Police.
Poskromiony Burdon pisał teraz introspektywne i refleksyjne teksty, choć wielu spośród jego dawnych fanów nie zaakceptowało nowego kierunku proponowanego przez muzyka. W czasie występów na żywo zaczęły pojawiać się długie improwizacje, których krótsze wersje można odnaleźć na albumach Winds Of Change, The Twain Shall Meet, Every One Of Us i Love Is. W grudniu 1968 r. zespół definitywnie rozpadł się.
Co ciekawe, grupa dwukrotnie reaktywowała się w pierwotnym składzie, w 1977 i 1983 r., by za każdym razem nagrać nowy album. Oba spotkały się jednak z obojętnością słuchaczy. W czasie retrospektywnego tournee 1983 roku donoszono, że Valentine gra na gitarze tak niepewnie, że trzeba było nająć nowego gitarzystę prowadzącego.

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

UK

US

Wytwórnia [UK/US]

Komentarz

Baby let me take you home/Gonna send you back to walker [side A in USA]

Animals

04.1964

21[8]

102[2]side B:57[3][09.64]

Columbia DB 7247/MGM 13 242

[Writers : Russell / Farrell ][Producer : Mickie Most ][side B:written by Jake Hammonds/Johnnie Matthews ][oryginalnie nagrana przez Boba Dylana w 1963r]

House of the rising sun/Talkin' bout you

Animals

06.1964

1[1][12]

1[3][11]

Columbia DB 7301/MGM 13 264

[silver-UK][original Josh White-1946r][Writer : Traditional – arrangement Alan Price ][Producer : Mickie Most ]

Boom boom/Blue feeling

Animals

11.1964

-

43[7]

-/MGM K 13 298

[oryginalnie nagrana przez Johna Lee Hookera w 1960r][written by John Lee Hooker][produced by Mickie Most,Giorgio Gomelsky]

I' m crying/Take it easy

Animals

09.1964

8[10]

19[9]

Columbia DB 7354/MGM 13 274

[written by Alan Price/Eric Burdon][Producer : Mickie Most ]

Don' t let me be misunderstood/Club A-Go-Go

Animals

02.1965

3[9]

15[10]

Columbia DB 7445/MGM 13 311

[written by Bennie Benjamin/Sol Marcus/Gloria Caldwell][Producer : Mickie Most ][oryginalnie nagrana przez Ninę Simone w 1964r]

Bring it on home to me/For Miss Caulker

Animals

04.1965

7[11]

32[6]

Columbia DB 7539/MGM 13 339

[written by Sam Cooke/ Charles Brown ][Producer : Mickie Most ]

We' ve gotta get out of this place/I can' t believe it

Animals

07.1965

2[12]

13[11]

Columbia DB 7639/MGM 13 382

[written by Barry Mann/Cynthia Weil][Producer : Mickie Most ]

It' s my life/I' m gonna change the world

Animals

10.1965

7[11]

23[12]

Columbia DB 7741/MGM 13 414

[written by Roger Atkins/Carl D'Errico][Producer : Mickie Most ]

Inside looking out/Outcast [You're on my mind-in US version]

Animals

02.1966

12[8]

34[7]

Decca K 13 468/MGM 13 468

[Writers : Alan Lomax / John Lomax / Eric Burdon / Chas Chandler ][produced by Tom Wilson]

Don' t bring me down/Cheating

Animals

06.1966

6[8]

12[10]

Decca F 12 407/MGM 13 514

[written by Gerry Goffin/Carole King][produced by Tom Wilson]

See see rider/She'll return it

Eric Burdon & Animals

09.1966

-

10[10]

-/MGM K 13 582

[#14 hit for Ma Rainey in 1925r][Written by: Ma Rainey][produced by Tom Wilson]

Help me girl/See see rider [That ain't where it's at-in US version]

Eric Burdon & Animals

10.1966

14[9]

29[9]

Decca F 12 503/MGM 13 636

[Writers : Laurence Weiss / Scott English ][produced by Tom Wilson]

When i was young/A girl named Sandoz

Eric Burdon & Animals

04.1967

45[3]

15[9]

MGM 1340/MGM 13 721

[written by D. Briggs/Eric Burdon/Barry Jenkins/Daniel McCulloch/John Weider][produced by Tom Wilson]

Good times/Ain' t that so

Eric Burdon & Animals

08.1967

20[11]

-

MGM 1344/-

[written by Vic Briggs/Eric Burdon/Barry Jenkins/Danny McCulloch/John Weider][produced by Tom Wilson]

San Franciscan night/Good times side B in UK:Gratefully dead

Eric Burdon & Animals

08.1967

7[10]

9[10]

MGM 1359/MGM K 13 769

[written by Vic Briggs/Eric Burdon/Barry Jenkins/Danny McCulloch/John Weider][produced by Tom Wilson]

Monterey/Ain't it so side B in UK:Anything

Eric Burdon & Animals

11.1967

-

15[9]

MGM 1412/MGM K 13 868 [US]

[written by Vic Briggs/Eric Burdon/Barry Jenkins/Danny McCulloch/John Weider][produced by Tom Wilson]

Sky pilot/[pt.2]

Eric Burdon & Animals

02.1968

40[3]

14[14]

MGM 1373/MGM 13 939

[written by Vic Briggs/Eric Burdon/Barry Jenkins/Danny McCulloch/John Weider][produced by Tom Wilson]

Anything/I'ts all meat

Eric Burdon & Animals

04.1968

-

80[4]

-/MGM K 13 917

[written by Vic Briggs/Eric Burdon/Barry Jenkins/Danny McCulloch/John Weider][produced by Tom Wilson]

White houses/River deep,mountain high

Eric Burdon & Animals

11.1968

-

67[8]

-/MGM K 14 013

[written by Eric Burdon][produced by Tom Wilson]

Ring of fire/I'm an animal

Eric Burdon & Animals

01.1969

35[5]

-

MGM 1461/-

[written by June Carter Cash/Merle Kilgore][produced by Tom Wilson]

River deep mountain high/Help me girl

Eric Burdon & Animals

05.1969

-

-

-/MGM 1481

[written by Jeff Barry/Ellie Greenwich/Phil Spector]

House of the rising sun/Don' t let me be misunderstood/I'm crying

Animals

09.1972

25[6]

-

RAK RR 1/-

House of the rising sun/Don' t let me be misunderstood/I'm crying [reissue]

Animals

09.1982

11[10]

-

RAK RR 1/-

-

The night/No John no

Animals

08.1983

-

48[10]

IRS PFP 1019/IRS 9920

[written by Eric Burdon/Don Evans/Sterling, Evans][produced by The Animals, Steve Lipson]

Eric Burdon & Jimmy Witherspoon

-

-

Soledad/Headin' for home

Eric Burdon & Jimmy Witherspoon

08.1971

-

-

UA UP 35 287

-

EP's

The Animals is here

Animals

01.1965

3[37]

-

Columbia SEG 8374

[produced by Mickie Most]

The Animals are back

Animals

10.1965

8[14]

-

Columbia SEG 8452

[produced by Mickie Most]

Animal tracks

Animals

09.1966

7[4]

-

Columbia SEG 8499

[produced by Mickie Most]

Albumy *237*
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Animals	Animals	11.1964	6[20]	7[27]	Columbia SX 1669	[produced by Mickie Most]
The Animals on tour	Animals	03.1965	-	99[9]	MGM SE 4281[US]	[produced by Mickie Most]
Animals track	Animals	05.1965	6[26]	57[25]	Columbia SX 1708	[produced by Mickie Most]
The best of The Animals	Animals	02.1966	-	6[113]	MGM SE 4324 [US]	[gold][produced by Mickie Most]
Most of the Animals	Animals	04.1966	4[23]	-	Columbia SX 6035	[produced by Mickie Most]
Animalisms	Animals	05.1966	4[17]	33[22]	Decca LK 4797	[produced by Tom Wilson]
Animalization	Animals	08.1966	-	20[30]	MGM SE 4384 [US]	[produced by Tom Wilson]
Eric is here	Eric Burdon & Animals	03.1967	-	121[13]	MGM SE 4433 [US]	[produced by Tom Wilson]
The best of Eric Burdon & The Animals.Vol.2	Eric Burdon & Animals	06.1967	-	71[24]	MGM SE 4454 [US]	-
Winds of change	Eric Burdon & Animals	09.1967	-	42[20]	MGM SE 4484 [US]	[produced by Tom Wilson]
The Twain shall meet	Eric Burdon & Animals	04.1968	-	79[29]	MGM SE 4537 [US]	[produced by Tom Wilson]
Every one of us	Eric Burdon & Animals	08.1968	-	152[8]	MGM SE 4553 [US]	-
Love is	Eric Burdon & Animals	01.1969	-	123[10]	MGM SE 4591-2 [US]	[produced by The Animals]
The greatest hits of Eric Burdon and The Animals	Eric Burdon & Animals	03.1969	-	153[6]	MGM SE 4602 [US]	-
Best of Animals	Animals	08.1973	-	188[2]	ABKCO 4226 [US]	-
Before we were so rudely interrupted	Animals	08.1977	-	70[11]	UA 770 [US]	[produced by Chas Chandler]
Ark	Animals	09.1983	-	66[10]	I.R.S. 70 037 [US]	[produced by Alan Price, Eric Burdon, John Steel]
Rip it to shreds-The Animals Greatest Hits Live!	Animals	09.1984	-	193[4]	I.R.S. 70 043 [US]	-

Dana Dawson

Dana Dawson (ur.7 sierpień 1974r - zm. 10 sierpnia 2010r) była amerykańską aktorką i piosenkarką.

Dawson zadebiutowała w wieku 7 lat w krajowej trasie z musicalem Annie. Była dublerką roli Mimi, w krajowym tournee musicalu Rent w 2000 roku i dołączył do broadway'owskiej obsady w 2001 roku^.

Jako piosenkarka, Dawson wydała swój pierwszy singiel w 1988 roku w wieku lat 14-tu. Piosenka "Ready To Follow You" została napisana przez francuską piosenkarkę Jacqueline Taieb i wyprodukowana we Francji, docierając do Top 20 na liście francuskiej.
 Dawson następnie pracowała z francuskimi producentami przy swoim debiutanckim albumie Paris New York And Me, który zawiera jej debiutancki singiel i zrodził cztery inne single, które odniosły sukcesy we Francji na początku lat  90-tych, szczególnie "Romantic World" i "Tell Me Bonita", który  zadebiutował jako numer 4 na francuskiej liście singli. Paris, New York and Me zdobył także status złotej płyty we Francji.

W 1993 roku, Dawson zrobiła sobie dwuletnią przerwę, aby dać swojej karierze więcej międzynarodowego impetu; mimo ,że miała wiele sukcesów we Francji,to jej nagrania nie były naprawdę dostępne w innych krajach.
 W rezultacie Dawson podpisała kontrakt płytowy z EMI   z siedzibą w Wielkiej Brytanii. Jej drugi album, Black Butterfly, został wydany w październiku 1995 roku i obejmował  trzy single, które dotarły na  UK Chart Single : "3 Is Family" osiągnął numer 9 w lipcu 1995 roku, "Got to Give Me Love" osiągnął pozycje numer 27 ​​w październiku 1995 roku i "Show Me" osiągnął    28 miejsce w maju 1996 roku.Album był dostępny w całej Europie, a także w Japonii.
 "3 Is Family" był hitem albumu i Dawson promowała go w całej Europie. W 1996 roku ukazał się singiel "How I Wanna Be Loved", ale nie dotarł do Top 40 na UK Singles Chart. To ostatecznie załamało plany ponownego wydania w Wielkiej Brytanii  albumu Black Butterfly.
W 1997 roku, Dawson współpracowała na singlu Dolce & Gabbana   "More, More, More",wykonując wokal  na tym tanecznym coverze przeboju    Andrea True Connection .
Show Disney Channel  Lizzie McGuire zaprezentował jej  singiel z 2001r "Nice Life", który został wydany jako singel tylko we Francji.

Dawson poślubiła  nowojorskiego artystę   jazzowego, Jasona Curry, 7 lipca 2007 roku w Hamilton, Bermudy. Zmarła w   dniu 10 sierpnia 2010 roku, na raka jelita grubego po walce z chorobą w ciągu zaledwie 10 miesięcy. Miała 36 lat w chwili śmierci.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
3 Is Family/Freedom Calling	Dana Dawson	07.1995	9[15]	-	EMI CDEM 378	[written by Billy Mann][produced by Ric Wake]
Got to Give Me Love	Dana Dawson	10.1995	27[11]	-	EMI CDEM 392	[written by Dana Dawson, Lee Mack, Lotti Golden, Tommy Faragher, Tracy Ackerman][produced by Lotti Golden, Tommy Faragher]
Show Me	Dana Dawson	05.1996	28[9]	-	EMI CDEM 423	[written by Dana Dawson,Peter Vitesse][produced by Dennis Charles,Ronnie Wilson]
How I Wanna Be Loved	Dana Dawson	07.1996	42[4]	-	EMI CDEM 432	[written by Billy Mann, Wayne Cohen][produced by Rich Tancredi]
3 Is Family/Freedom Calling	Dana Dawson	12.1999	194[1]	-	EMI CDEM 378	[written by Billy Mann][produced by Ric Wake]
3 Is Family/Freedom Calling	Dana Dawson	04.2005	118[1]	-	Feverpitch 12FEV 8	[written by Billy Mann][produced by Ric Wake]