Bob Hilliard

 Bob Hilliard (ur. jako Hilliard Goldsmith; ur. 28 stycznia 1918r -zm. 1 lutego 1971r) był
amerykańskim tekściarzem. Napisał słowa do piosenek: "Alice in Wonderland", "In the Wee Small Hours of the Morning", „Any Day Now”, „Dear Hearts and Gentle People”, "Our Day Will Come", „My Little Corner of the World”, „Tower of Strength” i "Seven Little Girls (Sitting in the Back Seat)". 

 Po ukończeniu szkoły średniej Hilliard rozpoczął pracę jako tekściarz w Tin Pan Alley. W wieku 28 lat odniósł swój pierwszy sukces sztuką „The Coffee Song”. W czasie swojej kariery na Broadwayu Hilliard skomponował udane ścieżki dźwiękowe do spektakli „Angel in the Wings” (1947) i „Hazel Flagg” (1953). Pracował również jako autor tekstów do muzyki filmowej do filmu „Alicja w Krainie Czarów” (1951). W tym czasie skomponował słowa do piosenki przewodniej, a także do „I'm Late” i niewykorzystanej piosenki Kota z Cheshire „I'm Odd”. W komedii „Living It Up” z 1954 roku znalazły się jego utwory „Money Burns a Hole in My Pocket” i „That's What I Like”. 

 Hilliard odniósł później sukces jako współkompozytor klasycznego utworu lat 60-tych „Our Day Will Come”. Utwór ten był hitem numer 1 na liście przebojów Billboard Hot 100 w USA w 1963 roku, wyprodukowanym przez Ruby & the Romantics. W 1968 roku współtworzył również z Robertem Merseyem utwór „You Make Me Think About You”, którego instrumentalna wersja znalazła się w ostatnim filmie Doris Day, „With Six You Get Eggroll”, ale Doris Day nie zaśpiewała wersji wokalnej. Tę wersję śpiewał Johnny Mathis.Singiel Mathisa (zaaranżowany i dyrygowany przez Mersey'a) został wydany przez Columbia Records. Singiel osiągnął 35. miejsce na liście przebojów Easy Listening Chart magazynu Billboard.

  Hilliard przez dekady współpracował jako autor tekstów i kompozytor z wieloma innymi kompozytorami i autorami tekstów, w tym z Burtem Bacharachem, Carlem Sigmanem, Jule Styne, Mortem Garsonem, Sammym Myselsem, Dickiem Sanfordem (z domu Richard Young Sandford; 1896–1981), Miltonem DeLuggiem, Philipem Springerem, Lee Pockrissem i Sammym Fainem.

  Hilliard poślubił aktorkę Jacqueline Dalya w 1949 roku.Zmarł na zawał serca w swoim domu w Hollywood 1 lutego 1971 roku w wieku 53 lat.

 Nagrody i wyróżnienia Hilliard został pośmiertnie wpisany do Galerii Sław Autorów Piosenek w 1983 roku.

Kompozycje Boba Hilliarda na listach przebojów [with Walter Bishop] 11/1945 Surprise Party Johnny Mercer 16.US [with Dick Sanford & Sammy Mysels] 05/1947 Red Silk Stockings and Green Perfume Ray McKinley and His Orchestra 10.US 05/1947 Red Silk Stockings and Green Perfume Swing and Sway with Sammy Kaye 8.US 05/1947 Red Silk Stockings and Green Perfume Tony Pastor and His Orchestra 8.US [with Carl Sigman] 10/1947 Civilization (Bongo, Bongo, Bongo) Louis Prima 8.US 10/1947 Civilization (Bongo, Bongo, Bongo) Jack Smith 9.US 11/1947 Civilization (Bongo, Bongo, Bongo) Ray McKinley and His Orchestra 8.US 11/1947 Civilization (Bongo, Bongo, Bongo) Danny Kaye and the Andrews Sisters 3.US 01/1948 Civilization (Bongo, Bongo, Bongo) Woody Herman and His Orchestra 15.US 02/1949 Careless Hands Swing and Sway with Sammy Kaye 3.US 03/1949 Careless Hands Mel Tormé 1.US 05/1949 Careless Hands Bing Crosby 12.US 05/1949 Careless Hands Bob and Jeanne 21.US 11/1967 Careless Hands Des O'Connor 6.UK [with Steve Nelson ] 05/1948 Bouquet of Roses Eddy Arnold 13.US 03/1949 Bouquet of Roses Dick Haymes 22.US [with Sammy Mysels] 11/1948 A Strawberry Moon (In a Blueberry Sky) Blue Barron and His Orchestra 20.US [with Sammy Fain] 11/1949 Dear Hearts and Gentle People Dinah Shore 2.US 12/1949 Dear Hearts and Gentle People Bing Crosby 2.US 12/1949 Dear Hearts and Gentle People Gordon MacRae 19.US 01/1950 Dear Hearts and Gentle People Ralph Flanagan and His Orchestra 24.US 01/1950 Dear Hearts and Gentle People Benny Strong and His Orchestra 19.US 01/1950 Dear Hearts and Gentle People Dennis Day 14.US 11/1962 Dear Hearts and Gentle People The Springfields 95.US [with David Mann] 03/1950 Dearie Ethel Merman 12.US 03/1950 Dearie Jo Stafford and Gordon MacRae 10.US 03/1950 Dearie Lisa Kirk & Fran Warren 22.US 03/1950 Dearie Guy Lombardo and His Royal Canadians 5.US 02/1953 Downhearted Eddie Fisher 5.US/3.UK 02/1954 Somebody Bad Stole De Wedding Bell Eartha Kitt 16.US 03/1954 Somebody Bad Stole De Wedding (Who's Got De Ding Dong) Georgia Gibbs 18.US 07/1955 I'm in Favour of Friendship The Five Smith Brothers 20.UK 07/1958 The Only Man on the Island Tommy Steele 16.UK 08/1958 The Only Man on the Island Vic Damone 24.UK [with Milton DeLugg] 06/1951 (Why Did I Tell You I Was Going to) Shanghai Doris Day 7.US 07/1951 Shanghai Bob Crosby and His Orchestra 22.US 08/1951 (Why Did I Tell You I Was Going to) Shanghai Billy Williams 20.US 01/1952 Be My Life's Companion The Mills Brothers 7.US 02/1952 Be My Life's Companion Rosemary Clooney 18.US 03/1957 Poor Man's Roses (Ora Rich Man's Gold) Patti Page 14.US 10/1957 Call Rosie on the Phone Guy Mitchell 17.UU [with Jule Styne] 03/1953 How Do You Speak to an Angel? Eddie Fisher 14.US 07/1954 Money Burns a Hole in My Pocket Dean Martin 23.US/15.UK 10/1954 That's What I Like Don, Dick & Jimmy 14.US 01/1963 How Do You Talk to an Angel Etta James 109.US [solo] 02/1956 I've Changed My Mind a Thousand Times Kay Starr 73.US 08/1956 From the Candy Store on the Corner to the Chapel on the Hill Tony Bennett 11.US 09/1956 In the Middle of the House Rusty Draper 20.US 09/1956 In the Middle of the House Vaughn Monroe 11.US 11/1956 In the Middle of the House Alma Cogan 20.UK 11/1956 In the Middle of the House Jimmy Parkinson 20.UK 12/1956 In the Middle of the House The Johnston Brothers 27.UK [with Cy Coleman] 11/1956 The Autumn Waltz Tony Bennett 18.US [with Phil Springer] 07/1956 President on the Dollar Mitch Miller 88.US 12/1956 Moonlight Gambler Frankie Laine 3.US/13.UK 12/1956 Dancing Chandelier Sylvia Syms 68.US [with Mort Garson] 11/1957 Gotta Have Something in the Bank Frank Frankie Vaughan & the Kaye Sisters 8.UK 05/1958 Jacqueline Bobby Helms 63.US/20.UK 02/1963 Our Day Will Come Ruby & The Romantics 1.US/38.UK 05/1963 My Summer Love Ruby & The Romantics 16.US 10/1963 Young Wings Can Fly (Higher Than You Know) Ruby & The Romantics 47.US 07/1964 Baby Come Home Ruby & The Romantics 75.US 08/1964 Ringo for President The Young World Singers 132.US 10/1975 Our Day Will Come Frankie Valli 11.US/51.UK 12/2011 Our Day Will Come Amy Winehouse 29.UK [with Robert Allen] 05/1959 Love Me in the Daytime Doris Day 100.US [with Lee Pockriss] 09/1959 Seven Little Girls (Sittin' in the Back Seat) Paul Evans 9.US/25.UK 11/1959 Seven Little Girls Sitting in the Back Seat The Avons 3.UK 07/1960 In My Little Corner of the World Anita Bryant 10.US/48.UK 08/1960 A Kookie Little Paradise The Tree Swingers 73.US 08/1960 A Kookie Little Paradise Jo Ann Campbell 61.US 09/1960 Kookie Little Paradise Frankie Vaughan 31.UK 06/1974 In My Little Corner of the World Marie Osmond 102.US/55.UK 11/1990 Seven Little Girls Sitting on the Back Seat Bombalurina 18.UK [with Backrack] 12/1960 Take Me To Your Ladder (I'll See Your Leader Later) Buddy Clinton 115.US [with Burt Bacharach] 12/1960 Take Me to Your Ladder (I'll See Your Leader Later) Clint Ballard Jr. 115.US 06/1961 Please Stay The Drifters 14.US 10/1961 Tower of Strength Gene McDaniels 5.US 11/1961 Tower of Strength Frankie Vaughan 1.UK 11/1961 You're Following Me Perry Como 92.US 12/1961 You Don't Have to Be a Tower of Strength Gloria Lynne 100.US 04/1962 Any Day Now (My Wild Beautiful Bird) Chuck Jackson 23.US 09/1962 Don't You Believe It Andy Williams 39.US 10/1962 Keep Away from Other Girls Helen Shapiro 40.UK 04/1966 Please Stay The Cryan' Shames 26.UK 05/1968 Please Stay The Dave Clark Five 115.US 04/1969 Any Day Now Percy Sledge 86.US 05/1982 Any Day Now Ronnie Milsap 14.US 07/2001 Please Stay Mekon 91.UK [with Dick Miles] 11/1961 The Coffee Song Frank Sinatra 39.UK [with Paul Hampton] 04/1964 Angry at the Big Oak Tree Frank Ifield 25.UK [with Nico Carstens & Anton DeWaal] 10/1982 Zambesi The Piranhas 17.UK

No I.D.

Prawdziwe nazwisko Ernest Dion Wilson, urodzony 28 czerwca 1971 roku w Chicago
w stanie Illinois, to amerykański producent hip-hopowy. 

 Ernest Wilson pochodzi z Chicago, miejsca narodzin muzyki house. W związku z tym zaczął również tworzyć muzykę w tym gatunku. Jednak pod wpływem takich artystów jak N.W.A, Run-D.M.C., Geto Boys i LL Cool J, wkrótce przeszedł na hip-hop i zaczął rapować. W szkole poznał również Commona, z którym wkrótce zaczął współpracować. Wilson pracował głównie jako producent przy trzech pierwszych albumach Commona: *Can I Borrow a Dollar?*, *Resurrection* i *One Day It'll All Make Sense*. Między innymi, był odpowiedzialny za akompaniament muzyczny do utworu „I Used to Love H.E.R.”, w którym Common pozornie opisywał romans, ale także, w dwojakim sensie, śledził rozwój hip-hopu od jego początków do gangsta rapu. Utwór, w którym Wilson wykorzystał sample z utworu George’a Bensona „The Changing World”, nadając mu bardzo jazzowy charakter, jest uważany za jeden z najlepszych utworów na płycie *Resurrection*.Wraz z utworem „One Day It'll All Make Sense” z 1997 roku, współpraca Commona z Wilsonem, występującym wówczas pod pseudonimem No I.D., dobiegła końca. 

 

 No I.D. to palindrom jego drugiego imienia, Dion, i dosłownie oznacza „brak tożsamości”. Pod tym pseudonimem wydał własny album, *Accept Your Own & Be Yourself (The Black Album)*. Album okazał się jednak w dużej mierze nieudany, osiągając zaledwie 94. miejsce na liście „Top R&B/Hip-Hop Albums” magazynu Billboard. Tekstowe umiejętności rapera No I.D. zostały ocenione znacznie niżej niż jego płynna, jazzowa produkcja.  Następnie młody Kanye West zwrócił się do No I.D. i przez krótki czas się u niego uczył. West później wspomniał o nim jako o swoim wczesnym mentorze w utworze „Big Brother”, który był dedykowany głównie Jayowi-Z.

 

  Po tym, jak West wkrótce zyskał większe uznanie niż No I.D., sprowadził go do swojej wytwórni GOOD Music. Od 2003 roku No I.D. regularnie produkował albumy dla znanych raperów. Jego dyskografia obejmuje dzieła takich artystów jak DMX, G-Unit, Method Man, Ghostface Killah, Bow Wow, Jay-Z, Drake i Rick Ross. Okazjonalnie współpracował również z gatunkiem współczesnego R&B, na przykład z Jamiem Foxxem, Johntá Austinem, Johnem Legendem i Janet Jackson.Za swój wkład w utwór „Run This Town” zdobył nagrodę dla najlepszego utworu rapowego podczas 52. ceremonii rozdania nagród Grammy. W 2011 roku No I.D. opuścił GOOD Music i został wiceprezesem ds. A&R w Def Jam Recordings. Następnie założył własną wytwórnię, ARTium Recordings, będącą imprintem Def Jam, a tym samym również Universal Music Group.

 

  W tym samym roku ponownie nawiązał współpracę z Commonem i wyprodukował cały jego album, *The Dreamer / The Believer*. Oprócz kontynuowania produkcji dla różnych artystów, w 2013 roku, na nowym stanowisku menedżera ds. A&R, odpowiadał za EP Jhené Aiko *Sail Out* oraz album Big Seana *Hall of Fame*. W 2017 roku wyprodukował w całości album Jaya-Z *4:44*.[9] ... W 2020 roku wyprodukował album Logic No Pressure.

 

                                       

Kompozycje No I.D. [as Dion Wilson] na listach przebojów [with Lonnie Lynn] 03/1993 Breaker 1/9 Common 107.R&B Chart 04/1995 Resurrection Common 102.US [with Jermaine Dupri,Brenda Russell] 05/2005 Let Me Hold You Bow Wow 4.US/27.UK [with Kanye West,Scott Mescudi & Malik Jones] 11/2008 Heartless Kanye West 2.US/10.UK 05/2009 Heartless The Fray 79.US 06/2009 Heartless Kris Allen 16.US 06/2011 Heartless Dia Frampton 57.US [with Algernod Lanier Washington, Timothy Thomas & Theron Thomas] 11/2008 Put It on Ya Plies 31.US [with Kanye West, Jeff Bhasker & Dwayne Carter] 12/2008 See You in My Nightmares Kanye West 21.US/111.UK [with Shawn Corey Carter, Gary DeCarlo, Dale Frashuer, Paul Leka, Janko Nilovic & Dave Sucky] 06/2009 D.O.A. (Death of Auto-Tune) Jay-Z 24.US [with Shawn Carter, Robyn Fenty, Kanye West,Jeff Bhasker & Alatas Athanasios] 08/2009 Run This Town Jay-Z 1.UK/2.US [with Kanye West, Mike Dean, Malik Jones, Che Smith, Corey Woods, Scott Mescudi, Gene Clark & Roger McGuinn] 12/2010 Gorgeous Kanye West 123.US [with Sean Anderson, Christopher Brown, James Harris III & Terry Lewis] 03/2011 My Last Big Sean 30.US [with Sean Anderson, Samuel C. Lindley] 05/2011 I Do It Big Sean 120.US [with Natalia Kills, Jeff Bhasker, Kid Cudi] 09/2011 Free Natalia Kills 118.UK [with Justin Timberlake, Shawn Carter, Terius "The-Dream" Nash, Timothy Mosley, Jerome Harmon, Kurt Cobain, Dave Grohl & Krist Novoselic] 07/2013 Holy Grail Jay-Z 7.UK/4.US [with Sean Anderson, Kendrick Duckworth, Timothy Thedford ] 08/2013 Control Big Sean 111.US [with Sir Robert Hall II, Arjun Ivatury, Tariq Trotter, Carlton Ridenhour, Leon Ressalam, Kevin McKenzie, Shawn McKenzie & Paul Mitchell] 05/2017 America Logic 124.US [with Shawn Carter, Kanan Keeney] 07/2017 4:44 Jay-Z 35.US [with Shawn Carter, Winston Riley, Ophlin Russell, Damian Marley, Jacob Miller & Roger Lewis] 07/2017 Bam Jay-Z 47.US [with Shawn Carter, Christopher Breaux, Randy Newman, Nina Simone & Joseph N. Welch] 07/2017 Caught Their Eyes Jay-Z 63.US [with Shawn Carter,Elbernita Clark & Beyoncé Knowles-Carter] 07/2017 Family Feud Jay-Z 51.US [with Shawn Carter, Alan Parsons & Eric Woolfson] 07/2017 Kill Jay Z Jay-Z 55.US [with Shawn Carter, Edward Howard & Donny Hathaway] 07/2017 Legacy Jay-Z 101.US [with Shawn Carter,José Cid, Tozé Brito & Terius Nash] 07/2017 Marcy Me Jay-Z 90.US [with Shawn Carter, Lauryn Hill, Wyclef Jean, Pras Michel, Salaam Gibbs, Mary Brockert & Allen McGrier] 07/2017 Moonlight Jay-Z 86.US [with Shawn Carter, Stevie Wonder] 07/2017 Smile Jay-Z 47.US [with Shawn Carter, Nina Simone, Gene Redd & Jimmy Crosby] 07/2017 The Story of O.J. Jay-Z 23.US [with John Mayer] 05/2018 New Light John Mayer 105.US [with Aubrey Graham, Mariah Carey, Robert Clivillés, David Cole, Noah Shebib & Andrew Gowie] 07/2018 Emotionless Drake 8.US/5.UK [with Aubrey Graham, Brytavious Chambers ] 07/2018 Nonstop Drake 2.US/4.UK [with Aubrey Graham, Noah Shebib, Harley Arsenault, Paul Jefferies & Maneesh Bidaye] 07/2018 Summer Games Drake 28.US [with Aubrey Graham, Noah Shebib, Klaus Netzle & Manuel Landy] 07/2018 Survival Drake 17.US [with Logic, Arjun Ivatury, Adam Feeney, André Benjamin, Antwan Patton, Carlton Ridenhour, Gary Rinaldo, Hank Shocklee & Rui Wen Pan] 08/2020 GP4 Logic 111.US [with Big Sean, Travis Scott, Spanish Josh, Rogét Chahayed, Teddy Walton, Cool & Dre ] 09/2020 ZTFO Big Sean 109.US [with Christopher Wood, Jordan Ware, Fabbien Nahounou, Raphael Saadiq, Eliot Dubock & Terius Nash] 07/2022 Loose Change Brent Faiyaz 52.US [with Christopher Wood, Jordan Ware, Fabbien Nahounou & Malcolm Mays] 07/2022 Role Model Brent Faiyaz 112.US [with Beyoncé, Terius Nash, Elbernita Clark, Jimi Payton, Dion Norman, Derrick Ordogne, James Brown, Orville Hall, Phillip Price, Ralph MacDonald & William Salter] 08/2022 Church Girl Beyoncé 22.US [with Metro Boomin, Future, Chris Brown, Kanye West, Jay-Z, Pusha T, Cyhi the Prynce, Swizz Beatz, RZA, Mike Dean, Manfred Mann, Allen Ritter, David Ruoff & Elias Klughammer] 12/2022 Superhero (Heroes & Villains) Metro Boomin, Future & Chris Brown 8.US/34.UK [with Beyoncé, Jon Batiste, Raphael Saadiq, Atia Boggs, Camaron Ochs, Tyler Johnson, Darius Scott, Derek Dixie, Shawn Carter, Michael Price, Dan Walsh & Stephen Stills] 04/2024 Ameriican Requiem Beyoncé 30.US

Common

Common (ur. 13 marca 1972r w Chicago, Illinois, USA) to amerykański artysta hip-hopowy,
aktor i aktywista, który odniósł sukces na początku XXI wieku. Znany był z inteligentnych i pozytywnych tekstów, wykonywanych w stylu spoken-word. Był pierwszym raperem, który zdobył nagrodę Grammy, Oscara i Emmy. Ojciec Commona był zawodowym koszykarzem i doradcą młodzieżowym, a jego matka nauczycielką i dyrektorką. W liceum założył trio rapowe C.D.R., które ostatecznie supportowało takie zespoły jak N.W.A. Opuścił C.D.R., rozpoczynając studia biznesowe na Florida A&M University w Tallahassee. Po dwóch latach Common zrezygnował jednak ze studiów, aby poświęcić się muzyce.  

 

Lonnie Rashid Lynn urodził się 13 marca 1972 roku w Szpitalu Osteopatycznym Chicago w Chicago w stanie Illinois. Jest synem nauczycielki i byłej dyrektorki liceum John Hope College Preparatory High School, Mahalii Ann Hines, oraz byłego koszykarza ABA, a obecnie doradcy młodzieżowego Lonniego Lynna. Lynn nosi to samo imię co jego ojciec, dziadek, pradziadek i prapradziadek.  Rodzina i przyjaciele znają go pod drugim imieniem, Rashid. Ojcem chrzestnym Lynna jest koszykarz Spencer Haywood, który był kolegą jego ojca z drużyny Denver Rockets.  Lynn wychował się w dzielnicy Calumet Heights.  Jego ojciec opuścił rodzinę z powodu uzależnienia od narkotyków i alkoholu, gdy Lynn był młody.  Gdy Lynn miał dwa lata, jego ojciec próbował zabrać go i jego matkę do Seattle, gdzie zorganizował mu testy do Seattle SuperSonics. Jego ojciec został aresztowany, gdy rodzina zatrzymała się w motelu w Wisconsin, i oskarżony o bezprawne pozbawienie wolności. Rodzice Lynna rozwiedli się pod koniec lat 70-tych, w wyniku czego ojciec przeprowadził się do Denver w Kolorado. W rezultacie Lynn został wychowany przez matkę; jednak jego ojciec pozostał aktywny i udało mu się załatwić mu pracę jako podającego piłki w Chicago Bulls, gdy miał 11 lat, a także był świadkiem pierwszego meczu pokazowego Michaela Jordana. Lynn studiował przez dwa lata na Florida A&M University (FAMU) dzięki stypendium i studiował administrację biznesową, ale nie ukończył studiów.

Początkowo występował pod pseudonimem Common Sense, ale zespół o tej samej nazwie pozwał go do sądu, a w połowie lat 90-tych skrócił swój pseudonim sceniczny do Common.   Common wydał swoje dwa pierwsze albumy, „Can I Borrow a Dollar?” (1992) i „Resurrection” (1994), w niezależnych wytwórniach.Natomiast album „Resurrection” z 1994 roku ugruntował jego pozycję na scenie undergroundowej. Zdystansował się od gangsta image'u wielu raperów, co było szczególnie widoczne w singlu „I Used To Love H.E.R.”, powszechnie uważanym za klasykę gatunku i często cytowanym jako najlepszy hip-hopowy utwór wszech czasów. W utworze Common rapuje o swojej przyjaciółce, która staje się coraz bardziej sławna, ale zapomina o swoich korzeniach, co stanowi metaforę ewolucji hip-hopu w tamtym czasie.

 Ponieważ Common wspomina, że ​​ta zmiana wynika przede wszystkim z jej „przeprowadzki” na Zachodnie Wybrzeże, między nim a gangsta raperem z Zachodniego Wybrzeża, Ice Cube'em, doszło do krótkiego konfliktu. Wkrótce potem musiał skrócić swój pseudonim sceniczny „Common Sense” do „Common”, ponieważ istniał już zespół ska o tej samej nazwie. W 1997 roku wydał album *One Day It'll All Make Sense*, na którym współpracował z wieloma znanymi muzykami, takimi jak De La Soul, Lauryn Hill, Erykah Badu i The Roots. Wystąpił również na albumie Pete'a Rocka *Soul Survivor* oraz *Black Star* Taliba Kweliego i Mos Defa. Krótko wcześniej został ojcem Omoye Assata Lynn, nazwanej na cześć amerykańskiej aktywistki Assaty Shakur (1947–2025). Przy okazji albumu z 2000 roku *Like Water for Chocolate*, który osiągnął 16. miejsce na liście Billboardu i odniósł swój pierwszy komercyjny sukces, Common rozstał się ze swoimi poprzednimi producentami, No I.D. i Ynot, i zamiast tego nawiązał współpracę z Soulquarians (m.in. z J Dillą, ?uestlove i D'Angelo), z którymi muzyka Commona ewoluowała od jazzu w stronę neo-soulu. 

Za utwór „The Light” (44. miejsce na liście Billboard Hot 100) Common otrzymał swoją pierwszą nominację do nagrody Grammy w 2001 roku.[5] Dwa lata później wydał niezwykle eksperymentalny album *Electric Circus*. Niektórzy krytycy chwalili go za śmiałość w łączeniu różnych stylów muzycznych, podczas gdy inni krytykowali go z tego samego powodu.Dwa z utworów zostały wyprodukowane przez zespół The Neptunes, a w innym utworze Prince gra na gitarze i klawiszach. Album został nagrany w studiu Electric Lady Studios, należącym niegdyś do Jimiego Hendrixa. Utwór „Jimi Was a Rockstar” jest dedykowany zmarłemu gitarzyście. W ośmioipółminutowym utworze Common śpiewa z Erykah Badu, z którą wówczas się spotykał. Z pomocą przyjaciela i producenta Kanye Westa powrócił do swoich korzeni, pełnych soulu i sampli, wydając w 2005 roku album *Be*, który spotkał się z dużym uznaniem krytyków.Osiągając 2. miejsce na amerykańskich listach przebojów, był to jak dotąd najpopularniejszy album Commona i otrzymał cztery nominacje do nagrody Grammy. Album był drugim wydawnictwem wydanym przez wytwórnię Westa, GOOD Music, z którą Common podpisał kontrakt. Oprócz Westa, dwa utwory na płycie wyprodukował J Dilla, który zmarł na początku 2006 roku. 

 Potem Common wystąpił gościnnie na albumie Fort Minor *The Rising Tied*, *Late Registration* Kanye Westa, albumie Alicii Keys MTV Unplugged, pośmiertnie wydanym albumie J Dilli *The Shining* oraz albumie *Introducing Joss Stone*. Nagrał utwór „A Dream” z will.i.amem jako tytułowy utwór do ścieżki dźwiękowej filmu *Freedom Writers* i był współautorem utworu „Play Your Cards Right” z Bilalem do filmu *Smokin' Aces*. 

Siódmy album Commona, *Finding Forever*, ukazał się 31 lipca 2007 roku. Album został ponownie w dużej mierze wyprodukowany przez Kanye Westa, z udziałem will.i.ama, Devo Springsteena, Karriema Rigginsa i J Dilli. Zadebiutował na pierwszym miejscu listy Billboard, za co Common podziękował swoim fanom.„To dowód na to, że dobra muzyka wciąż żyje. Ludzie słuchają muzyki, która ma znaczenie i jest kreatywna […] Czujesz, że wiele włożonej pracy przynosi efekty”.  Również w 2007 roku założył fundację Common Ground Foundation, która koncentruje się między innymi na edukacji osób upośledzonych i zapobieganiu HIV/AIDS.W tym samym roku był nominowany do trzech nagród Grammy. Zdobył prestiżową nagrodę muzyczną za piosenkę „Southside”, nagraną z Kanye Westem, w kategorii „Najlepszy występ rapowy duetu lub zespołu”. Wcześniej, w 2003 roku, zdobył swoją pierwszą nagrodę Grammy z Erykah Badu w kategorii Najlepsza Piosenka R&B. Utwór „Love of My Life (An Ode to Hip-Hop)”, który otrzymał dwie nominacje, znalazł się również na ścieżce dźwiękowej filmu *Brown Sugar*, w którym Common zadebiutował w kinie.

  Po kilku opóźnieniach, Common wydał w grudniu 2008 roku swój ósmy solowy album, *Universal Mind Control* (dawniej *Invincible Summer*). Album został wyprodukowany przez The Neptunes i Mr. DJ, który współpracował m.in. z OutKast; producentem wykonawczym jest Kanye West.  Album znacząco różni się od poprzednich albumów Commona mniej poważną tematyką i wpływami muzyki elektronicznej.  Sam określił go jako „album poprawiający nastrój”, który po „po sitive vibes, słońce, koktajle” i „luźne imprezy”. Jako debiutancki album Commona, „Universal Mind Control” zebrał przeważnie miażdżące recenzje;  na przykład e-zin „PopMatters” określił ten utwór jako „naciągany i banalny”. 

 W czerwcu 2009 roku Common pojawił się w utworze Jonas Brothers „Don't Charge Me for the Crime”. W lutym 2012 roku ukazał się album „The Dreamer/The Believer”, na którym znalazł się singiel „Ghetto Dreams” (feat. Nas). Po wydaniu nowego singla „Kingdom” w maju 2014 roku, Common dołączył do wytwórni ARTrium Recordings, należącej do producenta No I.D.22 lipca 2014 roku ukazał się dziesiąty album studyjny Commona, „Nobody's Smiling”, z gościnnym udziałem Big Seana i Malika Yusefa. Album, podobnie jak poprzedni, został wyprodukowany przez No I.D.[17] Przy swoim jedenastym albumie, „Black America Again”, Common ponownie współpracował z Karriemem Rigginsem, tak jak robił to w latach 1997–2007. Produkcja Rigginsa na albumie charakteryzuje się instrumentacją na żywo i licznymi samplami. Centralnym tematem rapu Commona jest rasizm. Tytułowy utwór, nagrany we współpracy ze Steviem Wonderem, został wydany jako singiel. Utwór jest prezentowany w ponad 20-minutowym teledysku. 28 stycznia 2020 roku w Los Angeles Convention Center w Los Angeles odbył się koncert hołdu dla Prince'a zatytułowany „Let's Go Crazy: The Grammy Salute to Prince”, zbiegający się z rozdaniem nagród Grammy 2020. Common wykonał na koncercie utwór „Sign o' the Times” (1987). Koncert był transmitowany w amerykańskiej telewizji 21 kwietnia 2020 roku, w czwartą rocznicę śmierci Prince'a. 

  W latach 2000. Common zaczął dostawać epizodyczne role w programach telewizyjnych i filmach. Jego pierwsze filmy to kryminał American Gangster (2007), przygodowy film science fiction Terminator: Ocalenie (2009) oraz komedia Randka w nocy (2010). W latach 2011-2014 Common grał główną rolę byłego niewolnika pracującego przy budowie transkontynentalnej kolei w serialu Hell on Wheels. Następnie wystąpił w takich filmach jak biograficzny dramat Avy DuVernay: Selma (2014), przygodowy film akcji: Legion samobójców (2016), komedia Girls Trip (2017) oraz kryminał Ava (2020). Później Common zagrał w filmie „Alice” (2022), filmie o zemście, opowiadającym o zniewolonej kobiecie, która ucieka z odizolowanej plantacji na Południu i odkrywa, że ​​jest rok 1973. 

W latach 2018–2019 zagrał w serialu dramatycznym telewizji kablowej „The Chi”, którego był producentem wykonawczym. W tym czasie grał również epizodyczną rolę w serialu „Never Have I Ever”. W trakcie swojej kariery Common zdobył wiele nagród, w tym nagrody Grammy za współpracę z Erykah Badu i Kanye Westem przy utworach „Love of My Life (An Ode to Hip-Hop)” (2002) i „Southside” (2007). Za utwór „Glory”, który wykonał z Johnem Legendem w filmie „Selma”, obaj artyści otrzymali nagrody Grammy i Oscara. W 2017 roku Common zdobył nagrodę Emmy za utwór „Letter to the Free”, który pojawił się w filmie dokumentalnym DuVernay „13th” (2016). 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Used to Love H.E.R./Communism	Common Sense	10.1994	-	-	Relativity 1209	[written by Lonnie Lynn Jr., Dion Wilson][produced by No I.D.][91[3].R&B Chart]
Resurrection/Chapter 13	Common Sense	04.1995	-	102[6]	Relativity 1250	[written by Lonnie Lynn Jr., No I.D.][produced by No I.D.][88[5].R&B Chart]
Reminding Me (Of Sef)	Common featuring Chantay Savage	09.1997	59[2]	101[8]	Relativity 1627	[written by Lonnie Lynn,Anthony Craig][produced by Ynot][57[12].R&B Chart]
Respiration	Mos Def & Talib Kweli Are Black Star Featuring Common	03.1999	-	-	Rawkus53 473	[written by Talib Kweli Greene,Dante Terell Smith,Lonnie Rashid Lynn,Tony Cottrell][produced by Hi-Tek][54[10].R&B Chart]
One-Nine-Nine-Nine/Like They Used to Say	Common featuring Sadat X and Talib Kweli	04.1999	-	110[2]	Rawkus 53 474	[written by Lonnie Lynn,Derek Murphy,Tony Cottrell][produced by Hi-Tek,Dug Infinite][41[11].R&B Chart]
The 6th Sense/Dooinit	Common featuring Bilal	02.2000	56[2]	-	MCA 155 704	[written by Lonnie Lynn,Bilal Oliver,Chris Martin,Kejuan Muchita,Albert Johnson][produced by DJ Premier][87[12].R&B Chart]
The Light	Common	08.2000	-	44[19]	MCA 155 763	[written by Lonnie Lynn ,James Yancey, Bobby Caldwell, Ramel Werner, Norman Harris, Bruce Malament][produced by Jay Dee][12[28].R&B Chart]
Geto Heaven Remix T.S.O.I. (The Sound of Illadelph)	Common featuring Macy Gray	12.2000	48[2]	-	MCA MCST 40246 [UK]	[written by Lonnie Lynn, Ahmir Thompson, James Poyser][produced by Soulquarians][61[8].R&B Chart]
The Sun God	Hi-Tek featuring Common and Vinia Mojica	06.2001	-	-	Rawkus 320	[written by L. Lynn, T. Cottrell, V. Mojica][produced by Hi-Tek][77[6].R&B Chart]
Dance for Me	Mary J. Blige featuring Common	02.2002	13[13]	-	MCA MCSTD 40274 [UK]	[written by Mary J. Blige, Bruce Miller, Lonnie Lynn, Sting][produced by Dame Grease]
Love of My Life (An Ode to Hip-Hop)	Erykah Badu Featuring Common	09.2002	-	9[27]	Fox/MCA 113 387	[written by Erykah Badu,Lonnie Rashid Lynn,Madukwu Chinwah,Robert Ozuma,James Poyser,Raphael Saadiq,Rashad Smith,Glen Standridge][produced by Raphael Saadiq][1[4][40].R&B Chart]
Come Close	Common featuring Mary J. Blige	12.2002	-	65[15]	MCA 113 957	[written by Lonnie Lynn,Pharrell Williams,Charles Hugo][produced by The Neptunes][21[20].R&B Chart]
The Corner	Common featuring Kanye West and The Last Poets	04.2005	134[4]	110[9]	G.O.O.D. 004 342	[written by Lonnie Lynn,Kanye West,Abiodun Oyewole,Umar Bin Hassan,Leon Moore][produced by Kanye West][42[16].R&B Chart]
Go!	Common featuring John Mayer and Kanye West	07.2005	79[1]	79[6]	G.O.O.D. 004 924	[written by Lonnie Lynn,Kanye West,John Mayer,Linda Lewis][produced by Kanye West][31[17].R&B Chart]
SupaStar	Floetry Featuring Common	10.2005	-	-	Geffen 005 568	[55[11].R&B Chart]
Testify	Common	11.2005	-	110[5]	G.O.O.D. 005 583	[written by Lonnie Lynn,Kanye West,General Johnson,Angelo Bond,Gregory Perry][produced by Kanye West][44[19].R&B Chart]
A Dream	Common featuring will.i.am	03.2007	108[2]	-	Hollywood	[written by Lonnie Lynn,William Adams,Martin Luther King Jr.][produced by will.i.am]
Tell Me What We're Gonna Do Now	Joss Stone Featuring Common	04.2007	-	-	Virgin	[written by Joss Stone,Alonzo "Novel" Stevenson,Tony Reyes,Lonnie Lynn,Mark Batson][produced by Raphael Saadiq][64[14].R&B Chart]
The People/The Game	Common	08.2007	-	111[2]	G.O.O.D. 009 952	[written by Lonnie Lynn,Kanye West,Gil Scott-Heron][produced by Kanye West][55[14].R&B Chart]
Drivin' Me Wild/Testify	Common featuring Lily Allen	10.2007	56[2]	-	Geffen 1750856 [UK]	[written by Lonnie Lynn, Kanye West, Charles Stepney, Lloyd Webber][produced by Kanye West]
I Want You	Common	11.2007	-	112[5]	G.O.O.D. 010 090	[written by Lonnie Lynn,William Adams][produced by will.i.am][32[18].R&B Chart]
Universal Mind Control	Common Featuring Pharrell	12.2008	-	62[6]	G.O.O.D.	[written by Lonnie Lynn,Pharrell Williams,Charles Hugo][produced by The Neptunes][60[10].R&B Chart]
Announcement	Common Featuring Pharrell	10.2008	-	-	Geffen 011 707	[written by Lonnie Lynn,Pharrell Williams,Charles Hugo][produced by The Neptunes][94[3].R&B Chart]
Make Her Say	Kid Cudi Featuring Kanye West & Common	06.2009	67[2]	43[15]	Fool's Gold 013 161	[written by Scott Mescudi,Kanye West,Lonnie Lynn,Stefani Germanotta,Nadir Khayat][produced by Kanye West][39[13].R&B Chart]
Wake Up Everybody	John Legend and The Roots featuring Common and Melanie Fiona	08.2010	179	43[15]	Fool's Gold 013 161	[written by Victor Carstarphen, Gene McFadden ,John Whitehead][produced by The Roots][39[13].R&B Chart]
Celebrate	Common	02.2012	-	-	Think Common	[written by Kenny Loggins,R. James,Lonnie Lynn,Makeba Riddick,Ernest Wilson,James Fauntleroy][produced by No I.D.][95[4].R&B Chart]
The Morning	Common with Raekwon, Pusha T, 2 Chainz, Cyhi the Prynce, Kid Cudi and D'banj	10.2012	-	119[1]	Roc-A-Fella / Def Jam	[written by Andrea Martin,Frederick Loewe,Lonnie Lynn,Corey Woods,Terrence Thornton,Scott Mescudi,Tauheed Epps,Alan Lerner,Dapo Daniel Oyebanjo,Craig Balmoris,Julian Nixon,Cydel Young][produced by Craig Balmoris, Julian Nixon][49[1].R&B Chart]
Switch Up	Big Sean Featuring Common	05.2013	-	-	G.O.O.D.	[written by Sean Anderson,Nickerson,Dion Wilson,Lonnie Lynn Jr.][produced by Mano,No I.D.,Kinelski][50[1].R&B Chart]
Glory	Common and John Legend	01.2015	62[1]	49[3]	Def Jam USUM 71417189 [UK]	[written by John Stephens ,Lonnie Lynn, Che Smith][produced by John Legend][18[7].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Resurrection	Common Sense	10.1994	-	179[2]	Relativity 1208	[produced by No I.D.,The Twilite Tone]
One Day It'll All Make Sense	Common	10.1997	-	62[5]	Relativity 1535	[produced by No I.D.,Spike Rebel,Karriem Riggins,James Poyser,the Twilite Tone,Dug Infinite]
Like Water for Chocolate	Common	04.2000	165[2]	16[31]	MCA 111 970	[gold-US][produced by Questlove,Common,Derek Dudley,J Dilla,James Poyser,DJ Premier,D'Angelo,Karriem Riggins]
Electric Circus	Common	12.2002	-	47[13]	MCA 113 114	[produced by Questlove,Common,Derek Dudley,James Poyser,J Dilla ,Pino Palladino,The Neptunes,Karriem Riggins,Jeff Lee Johnson]
Be	Common	06.2005	38[3]	2[27]	G.O.O.D. 004 670	[platinum-US][silver-UK][produced by Kanye West,J Dilla James Poyser ,Karriem Riggins]
Finding Forever	Common	08.2007	35[3]	1[1][23]	Geffen 1742564 [UK]	[gold-US][produced by Kanye West,will.i.am,J Dilla,Devo Springsteen,Karriem Riggins,Derrick Hodge]
Universal Mind Control	Common	12.2008	-	12[13]	Geffen 001198602	[produced by Pharrell Williams,The Neptunes,Kanye West,Common,Derek Dudley,Mike Chavez,Mr. DJ]
The Dreamer/The Believer	Common	01.2012	196	18[9]	Warner Bros. 529038	[produced by No I.D. , Common, Derek Dudley,Mike Chavez]
Nobody's Smiling	Common	08.2014	138	6[5]	Def Jam 3790944 [UK]	[produced by No I.D.,Common,Mike Chavez]
Black America Again	Common	11.2016	-	25[2]	Def Jam 0602557124255 [UK]	[produced by Common,No I.D., Karriem Riggins, Robert Glasper]
Let Love	Common	09.2019	-	118[1]	Concord 7210802	[produced by Karriem Riggins,J Dilla]

Ian Levine

Ian Geoffrey Levine (ur. 22 czerwca 1953 r.) to brytyjski autor tekstów piosenek,
producent i DJ. Popularyzator muzyki northern soul   Wielkiej Brytanii i twórca stylu hi-NRG, współtworzył i współprodukował płyty, których sprzedaż przekroczyła 40 milionów egzemplarzy

  Ian Geoffrey Levine urodził się 22 czerwca 1953 r. w Blackpool w hrabstwie Lancashire w Anglii. Jego rodzice byli właścicielami i prowadzili kompleks „Lemon Tree” w Blackpool, w tym kasyno i klub nocny.Levine jest otwarcie homoseksualny. W lipcu 2014 r. doznał poważnego udaru, w wyniku którego ma poważne ograniczenia ruchomości lewej strony ciała. Levine pokonał również raka nosa, raka pęcherza moczowego, sepsę i sarkoidozę.Levine spędził dekady na odnalezieniu 3000 swoich krewnych. Przez lata zorganizował kilka spotkań z setkami członków rodziny, które były relacjonowane przez media. Levine napisał książki o swoich poszukiwaniach genealogicznych.

   Dj Levine zaczął kolekcjonować płyty Motown w wieku 13 lat, budując kolekcję w sklepach z płytami w Wielkiej Brytanii oraz w tych, które jego rodzina odwiedzała podczas wakacji w USA. Później stał się zapalonym kolekcjonerem soulu, R&B i muzyki Northern soul. Po tym, jak jego rodzice wyemigrowali na Karaiby w 1979 roku, Levine sprzedał większość swoich płyt, aby sfinansować zakup domu w Londynie. Uczestnicząc w pierwszych nocnych imprezach Northern soul w klubie nocnym „The Twisted Wheel” w Manchesterze z DJ-em Lesem Cokellem], po ukończeniu szkoły w 1971 roku został didżejem w Blackpool Mecca z Tonym Jebbem. Levine wraz z innymi DJ-ami udał się do Stoke-on-Trent, aby wziąć udział w nocnym klubie Northern soul „Torch”. Impreza została szybko zamknięta, ale była prekursorem wydarzeń w Wigan Casino, na których Levine był DJ-em podczas trzeciej nocy.  

Współpracując z innym DJ-em, Colinem Curtisem, para ta była odpowiedzialna za odwrócenie sceny Northern soul od polityki skupiającej się wyłącznie na starych przebojach, w stronę nowoczesnego soulu i disco. W rezultacie DJ John Peel z BBC Radio 1 udał się do Blackpool, aby przeprowadzić wywiad z Levine’em. Po otwarciu 6 grudnia 1979 roku Levine został pierwszym rezydentem klubu, który w swojej siedzibie, w londyńskiej gejowskiej dyskotece Heaven, pozostał tam przez prawie całe lata 80-te. Ostatecznie odszedł w 1989 roku. Levine był również pierwszym DJ-em urodzonym w Wielkiej Brytanii, który miksował płyty. 

 W 1973 roku Levine zwrócił na siebie uwagę, gdy utwór Roberta Knighta „Love on a Mountain Top” trafił do pierwszej dziesiątki brytyjskich list przebojów. W kolejnym roku asystował Dave'owi McAleerowi w kompilacji albumu „Solid Soul Sensations”, który został wydany przez brytyjską wytwórnię Disco Demand i osiągnął 30. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Dzięki wsparciu ojca, Levine udał się do Nowego Jorku i współprodukował płytę „Reaching for the Best” z dziewczęcym zespołem Exciters, która osiągnęła 31. miejsce na brytyjskiej liście przebojów, sprzedając 80 000 płyt. To pozwoliło Levine’owi na wyjazd do Chicago, gdzie odbył przesłuchania i podpisał kontrakty z trzema nieznanymi wokalistkami: Postmanem L.J. Johnsonem, Barbarą Pennington i Evelyn Thomas.  

 Debiutanckie płyty Thomas i Johnson znalazły się na brytyjskiej liście Top 30, zapewniając im występ w programie „Top of the Pops” 19 lutego 1976 roku. Barbara Pennington odniosła sukces disco w Stanach Zjednoczonych w następnym roku dzięki piosence „24 Hours a Day” (4. miejsce na liście Billboard Disco Charts), podobnie jak James Wells, którego „My Claim to Fame” osiągnął tę samą pozycję w 1978 roku. Po serii albumów pod koniec 1979 roku, produkcja płyt Levine'a ustała, gdy cztery jego kontrakty płytowe upadły z powodu upadku disco, co pozostawiło go w długach z powodu wysokich kosztów produkcji.

 Według Levine'a, w 1983 roku londyński sklep z płytami Record Shack zaoferował Levine'owi 2000 funtów za założenie nowej, wspólnej wytwórni płytowej Record Shack Records, chociaż Record Shack dystrybuował płyty już od 1980 roku Dzięki przyjacielowi Jean-Philippe'owi Iliesco, wykorzystał on swoje Trident Studios i po trzyletniej przerwie w nagrywaniu wznowił współpracę z Fiachrą Trenchem w zakresie pisania piosenek. Pierwszym albumem tej wytwórni był „So Many Men, So Little Time” Miquel  Brown ,  który sprzedał się w dwóch milionach egzemplarzy i dotarł do drugiego miejsca na liście przebojów American Dance Club Songs.

 Szybko pojawił się „High Energy” Evelyn Thomas, największy hit Levine’a, który sprzedał się w ponad 7 milionach egzemplarzy na całym świecie.Po nim nastąpiło kilka kolejnych singli tanecznych, zanim współpraca z Record Shack zakończyła się w 1985 roku. Po kilku kolejnych wydawnictwach w różnych wytwórniach w 1986 roku, Levine założył w grudniu własną wytwórnię Nightmare Records, która w ciągu kolejnych trzech lat wydała 90 singli Hi-NRG Zmiksował również liczne hity dance-popowe dla różnych artystów, w tym Pet Shop Boys, Bucks Fizz, Erasure, Kim Wilde, Bronski Beat, Amanda Lear, Bananarama, Tiffany, Dollar i Hazell Dean.

 W okresie współpracy z wytwórnią Nightmare Records Levine nawiązał współpracę z byłą wokalistką Motown, Kim Weston, w 1987 roku. Współpraca ta doprowadziła do nagrania przez Levine'a kilku innych byłych artystów Motown, w tym Mary Wilson z The Supremes, Jimmy'ego Ruffina i Brendy Holloway. Po spotkaniu 60 gwiazd Motown, w tym Edwina Starra i Leviego Stubbsa, na dachu hotelu Pontchartrain, niedaleko oryginalnego budynku Hitsville USA, Motorcity Records zostało uruchomione jako wytwórnia płytowa. Początkowo dystrybuowana przez PRT, następnie Pacific, Charly i w końcu Total/BMG, wytwórnia zakończyła działalność w 1992 roku z powodu poważnych strat finansowych.Nagrano 750 utworów, a kolejne 107 zostało dodanych pod koniec lat 90-tych przez Pat Lewis i Brendę Holloway. Wytwórnia miała na swoim koncie tylko jeden przebój popowy - „Footsteps Following Me”, który w 1991 roku znalazł się w pierwszej dwudziestce brytyjskiej listy przebojów, autorstwa Frances Nero. 

 Po finansowej porażce Motorcity Records Levine współtworzył i współprodukował single oparte na hi-NRG dla różnych zespołów, w tym Take That (współprodukował trzy utwory na ich debiutanckim albumie, w tym cover utworu „Could It Be Magic”, który zdobył nagrodę dla najlepszego brytyjskiego singla na Brit Awards w 1993 roku, a także współtworzył z Billym Griffinem ich hit „I Found Heaven”, który znalazł się w pierwszej dwudziestce listy przebojów) oraz The Pasadenas (współprodukował z Billym Griffinem trzy utwory na ich albumie „Yours Sincerely” z 1992 roku, w tym przebój numer 4 w Wielkiej Brytanii „I'm Doing Fine Now”) Po rozstaniu z Take That Management, Levine założył w 1993 roku zespół Bad Boys Inc., który wydał 6 singli w Wielkiej Brytanii i album, który znalazł się w pierwszej dwudziestce, a następnie kolejne hity z „Upside Down”, „Gemini” i „Optimistyc”. Amerykańska wytwórnia Hot Productions od 1993 roku wznawiała na płytach CD cały katalog Levine'a z lat 70. i 80-tych, a także znaczną część jego katalogu „Motorcity”, zanim zakończyła działalność w 1998 roku.

 Levine był również współautorem i współproducentem muzyki przewodniej do programu telewizyjnego Donny Summer „Discomania” z 2004 roku. W 2010 roku Levine założył nowy boysband o nazwie Inju5tice. Po komercyjnym niepowodzeniu debiutanckiego „A Long Long Way from Home” wydanie albumu zostało anulowane, a zespół i Levine się rozstali.

  Do 1998 roku Levine odnalazł w Stanach Zjednoczonych 179 byłych wokalistów soulowych z Northern soul na potrzeby swojego czterogodzinnego filmu dokumentalnego „The Strange World of Northern Soul” . Po wydaniu w 2006 roku albumu „Solid Ground” (nazwanego tak na cześć jego współpracy z Sidneyem Barnesem w 2001 roku, która stała się ulubionym albumem na scenie Northern soul), Levine założył w 2007 roku wytwórnię Centre City Records specjalnie po to, by nagrać serię albumów z muzyką soul szytą na miarę. W latach 2007–2012 wydał dziewięć albumów, każdy po 24 utwory.

  Po 12-letniej przerwie Levine wydał w tej wytwórni swój dziesiąty album, „Northern Soul 2024”, w marcu 2024 roku na którym wznowił współpracę z Fiachrą Trench, swoim poprzednim współpracownikiem z lat 70. i 80-tych. Levine jest fanem serialu science fiction BBC „Doktor Who”. i twierdzi, że w 1978 roku wstrzymał niszczenie starych odcinków, a także przywrócił brakujące odcinki.W połowie lat 80. członkowie zespołu produkcyjnego przez pewien czas konsultowali się z Levine'em w sprawie ciągłości serialu, ale tylko nieoficjalnie. W 1985 roku, kiedy BBC ogłosiło osiemnastomiesięczną przerwę w emisji serialu, a plotki o jego anulowaniu były szeroko rozpowszechnione, Levine był mocno zaangażowany w protest medialny, potajemnie zorganizowany przez producenta serialu Johna Nathana-Turnera. Wystąpił w programie „News at One” stacji ITN, sprzeciwiając się tej decyzji, i wraz z kierownikiem produkcji serialu, Garym Downie, zebrał grupę aktorów z serialu, aby nagrać „Doktor w potrzebie”. Singiel został powszechnie skrytykowany.[44] Levine zorganizował również prywatny projekt odtworzenia nieukończonej historii Doktora Who z 1979 roku, pt. Shada, z animacją i nowo nagranymi dialogami wielu żyjących członków obsady. Levine miał nadzieję, że projekt zostanie wydany na DVD, ale redaktor zlecający serię DVD Doktora Who nie wykorzystał animacji Levine'a w wydaniu DVD Ukończona wersja Levine'a pojawiła się na stronach torrentowych prawie dwa lata później, 12 października 2013 roku. Levine był odpowiedzialny za produkcję wielu materiałów dodatkowych do wydań DVD Doktora Who: dokumenty Over the Edge i Inside the Spaceship znalazły się na trzypłytowym zestawie The Beginning, a Genesis of a Classic pojawił się na wydaniu Genesis of the Daleks. Był również współautorem muzyki przewodniej do K-9 and Company, odcinka pilotażowego proponowanego spin-offu Doktora Who z udziałem psa-robota i Sarah Jane Smith.

Kompozycje Iana Levine na listach przebojów

[with Herb Rooney] 10/1975 Reaching for the Best The Exciters 31.UK [with Paul Wilson] 01/1976 Weak Spot Evelyn Thomas 26.UK [with Danny Leake] 02/1976 Your Magic Put a Spell on Me L.J. Johnson 27.UK 04/1976 Doomsday Evelyn Thomas 41.UK 02/1977 Twenty-Four Hours a Day Barbara Pennington 107.US 11/1992 24 Hours a Day Nomad 61.UK [with Fiachra Trench] 06/1983 So Many Men, So Little Time Miquel Brown 107.US 04/1984 High Energy Evelyn Thomas 85.US/5.UK 08/1984 Masquerade Evelyn Thomas 60.UK 12/1984 Heartless Evelyn Thomas 95.UK 06/1985 Sorry Wrong Number Evelyn Thomas 100.UK 02/1986 Cold Shoulder Evelyn Thomas 81.UK 11/2003 High Energy Axwell 113.UK [with Steven Wagner] 07/1989 All Over the World Chuck Jackson 97.UK 10/1992 All Over the World Junior 74.UK [with Ivy Jo Hunter & Steven Wagner] 04/1991 Footsteps Following Me Frances Nero 17.UK [with Billy Griffin] 08/1992 I Found Heaven Take That 15.UK 08/1992 Moving in the Right Direction The Pasadenas 49.UK [with Desmond Dyer & Clive Scott] 12/1993 Walking on Air Bad Boys Inc 24.UK [with Nigel Stock, John Reid & Graham Wilson] 05/1994 More to This World Bad Boys Inc 8.UK 06/1994 Lead Me On Milan 82.UK 07/1994 Take Me Away (I'll Follow You) Bad Boys Inc 15.UK 09/1994 Caught Up in My Heart Optimystic 49.UK 09/1994 Love Here I Come Bad Boys Inc 26.UK 01/1996 Change Your Mind Upside Down 11.UK 02/1996 Steal Your Love Away Gemini 37.UK [with Darren Pearce, Fiachra Trench & Steve McCutcheon] 09/1994 Lifting Me Higher Gems for Jem 28.Uk [with Clive Scott, Nigel Stock] 06/1996 Never Found a Love Like This Before Upside Down 19.UK [with Dean Marriott, Neil Hinde, Loleatta Holloway, Manu Dibango, James Roach, George Morel, Ralph Tee, Steve Wagner] 08/1996 Do That to Me The Lisa Marie Experience 33.UK [with Clive Scott ] 05/2003 Tabloid Queen Jamie Pearce 126.UK [with Brian Dogg, Clive Scott,Jacques Offenbach] 12/2004 Do the Can Can Skandi Girls 38.UK [with Glenn Keiles, Matt Baldwin] 10/2010 Long Long Way from Home Inju5tice 179.UK

Originals

Często nazywani „najlepiej strzeżonym sekretem Motown”, The Originals odnieśli zaledwie kilka
sukcesów na listach przebojów w trakcie swojej długiej kariery, z których najbardziej znanym jest porywająca ballada „Baby I'm for Real” z 1969 roku, ale ich zakulisowy wkład w twórczość i wokale wspierające umacnia ich pozycję w trwałym dziedzictwie wytwórni. Liderem The Originals był wokalista Freddie Gorman, pochodzący z Detroit, który w 1957 roku założył Fideletones z wieloletnim przyjacielem Brianem Hollandem.  

Po wydaniu „Pretty Girl” w wytwórni Aladdin Records w 1959 roku zespół się rozpadł, a Gorman wrócił do swojej codziennej pracy jako listonosz, poznając w trakcie swojej trasy początkującego impresario płytowego Berry'ego Gordy'ego. Z czasem Gordy zatrudnił Hollanda jako etatowego autora tekstów i producenta, łącząc go z innym producentem Robertem Batemanem w celu nagrania singla dla dziewczęcego zespołu Motown, The Marvelettes. Kiedy Marvelette Georgia Dobbins zasugerowała tytuł „Please Mr. Postman”, Holland naturalnie zaangażowała Gormana do pomocy przy tekście, choć jego wkład w piosenkę pozostawał niezauważony przez dekady. „Please Mr. Postman” odniósł jednak ogromny sukces, zdobywając szczyt listy przebojów Billboard jesienią 1961 roku, a Gordy odwdzięczył się, wydając solowy singiel Gormana „The Day Will Come” w wytwórni Miracle Records należącej do Motown.  

Holland i Gorman kontynuowali również współpracę kompozytorską, która rozrosła się do triumwiratu wraz z dołączeniem Lamonta Doziera. Po serii produkcji Motown, w tym „Old Love” Mary Wells i „I Want a Guy” The Supremes, Gorman został wyparty przez brata Hollanda, Eddiego, i bez żadnych korzyści kontraktowych powrócił na stanowisko na poczcie, znikając na kilka lat. Gorman w końcu powrócił w 1964 roku, wraz z partnerem od komponowania piosenek Bobem Hamiltonem, w wytwórni Golden World, rywalizującej z wytwórnią Motown, z przebojem zespołu Reflections „(Just Like) Romeo and Juliet”. W następnym roku nagrał dwa solowe single, „In a Bad Way” i „Take Me Back”, dla siostrzanej wytwórni Golden World, Ric-Tic. 

 Kiedy Gordy przejął udziały w Golden World, Gorman został ponownie wchłonięty przez Motown, a w 1966 roku jego głęboki, porywający bas dołączył do składu The Originals, nowej grupy wokalnej, w skład której wchodzili również tenor prowadzący C.P. Spencer, drugi tenor Hank Dixon, baryton Walter Gaines i, choć na krótko, Joe Stubbs, brat słynnego lidera zespołu Four Tops, Leviego Stubbsa, który odszedł, aby rozpocząć karierę solową po debiutanckim albumie The Originals, będącym interpretacją ponadczasowego utworu Leadbelly „Goodnight Irene”. 

Pozostały kwartet spędził kolejne dwa lata na poszukiwaniu przeboju, udzielając się jako wokalista w chórkach podczas sesji z udziałem Steviego Wondera i Davida Ruffina. Po długiej przerwie w byciu headlinerem, The Originals w końcu wydali w 1969 roku swój drugi singiel „You're the One”, a wkrótce potem tytułowy utwór z debiutanckiego albumu „Green Grow the Lilacs”. Żaden z tych albumów nie trafił na listy przebojów, ale The Originals przykuli uwagę gwiazdy Motown, Marvina Gaye'a, który wraz z żoną Anną napisał soulową balladę „Baby I'm for Real”. Po zdobyciu szczytu list przebojów R&B, singiel trafił do radia pop, zajmując 14. miejsce. Gaye wydał również znakomity kolejny singiel The Originals, „The Bells”, który dotarł do pierwszej piątki listy R&B i nieznacznie otarł się o pierwszą dziesiątkę popu w 1970 roku. Grupa zakończyła rok dwoma mniejszymi przebojami, „We Can Make It Baby” i „God Bless Whoever Sent You”. 

W kolejnych latach komercyjne sukcesy The Originals gwałtownie spadły, ponieważ single takie jak „Keep Me” z 1971 roku i „I'm Someone Who Cares” z 1972 roku nie znalazły się na listach przebojów. Wkrótce potem z zespołu odszedł C.P. Spencer, a jego miejsce zajął tenor prowadzący, Ty Hunter. Zmiana ta nie wpłynęła jednak na poprawę notowań The Originals, a utwory takie jak „Be My Love” z 1973 roku i „Good Lovin' Is Just a Dime Away” z 1975 roku spotkały się z niewielkim zainteresowaniem w radiu i sklepach detalicznych. 

Kiedy Motown przeniósł swoje zakłady produkcyjne z Detroit do Los Angeles, grupa poszła w jego ślady i w 1976 roku nawiązała współpracę z Lamontem Dozierem, wydając płytę Communique, która podbiła listy przebojów disco dzięki klasycznemu utworowi „Down to Love Town” (pierwszemu singlowi na płycie 12-calowej wydanemu przez wytwórnię Motown). Kolejny album, „(Call on Your) Six Million Dollar Man”, okazał się jednak klapą, a w 1978 roku The Originals zakończyli długoletnią współpracę z Motown, podpisując kontrakt z wytwórnią Fantasy na album „Ladies (We Need You)”. 

Kiedy w 1981 roku grupa podpisała kontrakt z niezależną wytwórnią Phase II na album „Yesterday and Today”, Spencer powrócił do składu. Album zasłużył również na uwagę ze względu na obecność wersji „Please Mr. Postman” w wykonaniu The Originals, ale poza tym wzbudził minimalne zainteresowanie. Poza późniejszym remakiem „Baby I'm for Real”, kariera nagraniowa zespołu praktycznie ustała w połowie lat 80-tych, choć przez lata kontynuowali trasę koncertową. W 1997 roku Gorman wydał również solowy album „It's All About My Love”. 

Spencer zmarł na zawał serca 20 października 2004 roku. Gorman przegrał walkę z rakiem płuc 13 czerwca 2006 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Baby, I'm For Real/Moment Of Truth	Originals	09.1969	-	14[16]	Soul 35066	[written by Marvin Gaye,Anna Gordy Gaye][produced by Marvin Gaye,Richard Morris][1[5][17].R&B; Chart]
The Bells/I'll Wait For You	Originals	02.1970	-	12[14]	Soul 35069	[written by Marvin Gaye,Anna Gordy Gaye,Iris Gordy,Elgie Stover][produced by Marvin Gaye][4[13].R&B; Chart]
We Can Make It Baby/I Like Your Style	Originals	08.1970	-	74[6]	Soul 35066	[A:written by M. Gaye, J. Nyx][B:written by Sawyer, Gorman, Dixon, Spencer, Gaines][A:produced by Marvin Gaye][B:produced by Frank Wilson][A:20[9].R&B; Chart][B:20[8].R&B; Chart]
God Bless Whoever Sent You/Desperate Young Man	Originals	12.1970	-	53[12]	Soul 35079	[written by P. Sawyer, C. McMurray][produced by Clay McMurray][14[12].R&B; Chart]
Good Lovin' Is Just A Dime Away/Nothing Can Take The Place (Of Your Love)	Originals	06.1975	-	-	Motown 1355	[written by Lamont Dozier][produced by Lamont Dozier][53[8].R&B; Chart]
Down To Love Town/Just To Be Closer To You	Originals	10.1976	-	47[9]	Soul 35119	[written by D. Daniels, M. B. Sutton, K. Wakefield ][produced by Frank Wilson, Michael Sutton][93[8].R&B; Chart]
Waitin' On A Letter / Mr. Postman	Originals	02.1981	-	-	Phase II 5653	[written by H. Bohannon ; B. Holland, F. Gorman, R. Bateman, G. Dobbins][produced by Hamilton Bohannon][74[7].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Green Grow the Lilacs	Originals	01.1970	-	174[4]	Soul 716	-
Portrait of the Originals	Originals	07.1970	-	198[2]	Soul 724	-

Jay Livingston

 Jay Livingston urodził się jako Jacob Harold Levison w McDonald w Pensylwanii w Stanach
Zjednoczonych, w rodzinie żydowskiej. Miał starszą siostrę Verę i młodszego brata Alana W. Livingstona, który został dyrektorem w Capitol Records, a później w telewizji NBC. 

Livingston studiował grę na fortepianie u Harry'ego Archera w Pittsburghu w Pensylwanii. Studiował na Uniwersytecie Pensylwanii, gdzie założył zespół taneczny i poznał Evansa, kolegę z zespołu. Choć zaczęli pisać razem w 1937 roku, Livingston i Evans odnieśli sukces dopiero w 1946 roku, kiedy to rozpalili branżę wydawniczą utworem „To Each His Own”, który dotarł na pierwsze miejsce list przebojów Billboardu w wykonaniu trzech różnych artystów  i przez cztery tygodnie zajmował pierwsze pięć pozycji na liście „Most Played On the Air” (24 sierpnia 1946 roku, a następnie 7, 14 września i 5 października, pięć wersji utworu pojawiło się jednocześnie w pierwszej dziesiątce).  

„Buttons and Bows” (1947) był ich kolejnym wielomilionowym nakładem, z czterema utworami w pierwszej dziesiątce w 1948 roku, a także zdobył Oscara za najlepszą piosenkę. Zakończyli dekadę piosenką „Mona Lisa” z 1949 roku, która w 1950 roku była hitem na listach przebojów siedmiu popularnych artystów i dwóch artystów country, sprzedała się w nakładzie miliona egzemplarzy dla Nata Kinga Cole'a i zdobyła dla nich kolejnego Oscara za najlepszą piosenkę.

] Trzeciego Oscara otrzymali w 1956 roku za piosenkę „Que Sera, Sera (Whatever Will Be, Will Be)”, wykorzystaną w filmie „Człowiek, który wiedział za dużo”. Napisali również piosenkę „Tammy” do filmu „Tammy i kawaler” z 1957 roku. Livingston i Evans napisali również popularne tematy przewodnie do programów telewizyjnych, takich jak „Bonanza” i „Mister Ed”, które śpiewał Livingston. W 1951 roku napisali również kolędę „Silver Bells” do filmu „The Lemon Drop Kid”, początkowo nazywając ją „Tinkle Bells”, ale zmienili ją na „Silver” ze względu na powszechne konotacje słowa „tinkle”, a także „Never Let Me Go” do filmu „The Scarlet Hour” z 1956 roku.  

Johnny Mathis śpiewał między innymi piosenkę Livingstona „All The Time”. Livingston zagrał samego siebie z Evansem w scenie sylwestrowej imprezy w filmie „Bulwar Zachodzącego Słońca” z 1950 roku, w którym wystąpiła jego przyszła szwagierka, Nancy Olson. 

Livingston zmarł w wieku 86 lat, 17 października 2001 roku w Los Angeles w Kalifornii i został pochowany na cmentarzu Westwood Memorial Park; na jego nagrobku widnieje napis „Que Será, Será”.

Kompozycje Jay'a Livingstona na listach przebojów

[with Ray Evans] 04/1945 Stuff Like That There Betty Hutton 4.US 06/1946 To Each His Own Eddy Howard 1.US 07/1946 To Each His Own Tony Martin 4.US 08/1946 To Each His Own Freddy Martin and His Orchestra 1.US 08/1946 To Each His Own The Modernaires with Paula Kelly 3.US 08/1946 To Each His Own The Ink Spots 1.US 09/1948 Buttons and Bows Dinah Shore 1.US 10/1948 Buttons and Bows Gene Autry 17.US 10/1948 Buttons and Bows The Dinning Sisters 5.US 11/1948 Buttons and Bows Betty Garrett 8.US 1/1948 Buttons and Bows Betty Rhodes 9.US 11/1948 Buttons and Bows Evelyn Knight 14.US 06/1950 Mona Lisa Nat King Cole 1.US 07/1950 Mona Lisa Victor Young and His Orchestra and Chorus and Don Cherry 7.US 07/1950 Mona Lisa Art Lund 14.US 07/1950 Mona Lisa Charlie Spivak and His Orchestra 16.US 08/1950 Mona Lisa Harry James and His Orchestra 14.US 08/1950 Mona Lisa Dennis Day 25.US 09/1950 I'll Always Love You Dean Martin 11.US 09/1950 Mona Lisa Ralph Flanagan and His Orchestra 16.US 10/1952 The Ruby and the Pearl Nat King Cole 25.US 05/1954 Dime and a Dollar Guy Mitchell 8.UK 04/1956 Never Let Me Go Nat King Cole 79.US 06/1956 Que Sera, Sera (Whatever Will Be, Will Be) Doris Day 2.US/1.UK 07/1957 Tammy The Ames Brothers 5.US 07/1957 Tammy Debbie Reynolds 1.US/2.UK 12/1957 Silver Bells Bing Crosby and Carol Richards 78.US 04/1958 All the Time Johnny Mathis 21.US 05/1958 Another Time, Another Place Patti Page 20.US 11/1958 Almost in Your Arms Johnny Nash 78.US 12/1958 As I Love You Shirley Bassey 1.UK 06/1959 Mona Lisa Carl Mann 25.US 07/1959 Mona Lisa Conway Twitty 29.US/5.UK 10/1960 To Each His Own The Platters 21.US 04/1961 Bonanza Al Caiola 19.US 04/1962 Buttons and Bows The Browns 104.US 09/1962 Bonanza! Johnny Cash 94.US 07/1963 Que Sera Sera (Whatever Will Be Will Be) The High Keys 47.US 03/1964 To Each His Own The Tymes 78.US 10/1966 Que Sera Sera Geno Washington & The Ram Jam Band 43.UK 11/1966 Wish Me a Rainbow The Gunter Kallmann Chorus 63.US 01/1968 To Each His Own Frankie Laine 82.US 07/1970 Que Sera, Sera (Whatever Will Be, Will Be) Mary Hopkin 77.US 04/2002 Que Sera Sera Hermes House Band 53.UK 12/2023 Silver Bells Stephen Sanchez 107.US   [with Ray Evans,Victor Young] 11/1947 Golden Earrings Peggy Lee 2.US   [with Henry Mancini, Ray Evans] 11/1964 Dear Heart Jack Jones 30.US 11/1964 Dear Heart Andy Williams 24.US 12/1964 Dear Heart Henry Mancini 77.US 07/1966 In the Arms of Love Andy Williams 49.US/33.UK   [with Max Steiner,Ray Evans] 02/1965 Angel Johnny Tillotson 51.UK   [with Ray Evans & Neal Hefti] 07/1965 Theme from Harlow (Lonely Girl) Bobby Vinton 61.US   [with Ray Evans, Percy Faith] 02/1966 Song from the Oscar Tony Bennett 104.US   [with Dimitri Tiomkin, Ned Washington, Stan Jones, Raymond Evans] 06/1981 Cowpunk Medlum Splodgenessabounds 69.UK   [with Jermaine Cole, Raymond Evans,Francis Hime] 05/2018 Photograph J. Cole 14.US