Z archiwum...rocka : Wyniki wyszukiwania: Badfinger

Wszystkie posty spełniające kryteria zapytania Badfinger, posortowane według daty. Sortuj według trafności Pokaż wszystkie posty

środa, 3 kwietnia 2024

Nilsson

Wlaśc. Harry Edward Nelson, ur. 15.06.1941 r. w nowojorskiej dzielnicy Brooklyn, zm. 15.01.1994 r. w Agoura Hills w Kalifornii. Jako nastolatek przeniósł się do Los Angeles i imał się wielu różnych zajęć, by w końcu uzyskać posadę kontrolera w Security First National Bank. Nie powstrzymało go to jednak od rozwijania zainteresowań muzycznych - rejestrował taśmy demo ze swoimi własnymi kompozycjami, które potem prezentował wytwórniom mającym swe siedziby w Los Angeles. Z zaoferowanego w ten sposób materiału skorzystał Phil Spector, rejestrując utwory „Paradise" i „Here Sit" z The Ronettes i „This Could Be The Night" z The Modern Folk Quartet.

Zainteresowanie ze strony słynnego producenta zainspirowało artystę do dokonania własnych nagrań dla wytwórni Tower. Wśród singli sygnowanych pseudonimem Nilsson znalazły się m.in. ,,You Can't Take Your Love Away From Me" i „Good Times" (oba z 1966 r.). W następnym roku The Yardbirds nagrali jego kompozycję „Ten Little Indians", a sam Nilsson zrezygnował z pracy w banku po usłyszeniu w radiu innego swojego utworu „Cuddly Toy", w wykonaniu The Monkees.

Podpisawszy kontrakt z wytwórnią RCA Records, nagrał imponujący debiutancki album Pundemonium Shadow Show. Wybrane utwory nie tylko doskonale zaprezentowały trzy-oktawową skalę głosu Nilssona; znalazła się wśród nich również wiązanka piosenek Beatlesów „You Can't Do That", która spotkała się z wielkim uznaniem ze strony Johna Lennona i zapoczątkowala wieloletnią przyjaźń obu muzyków. Tymczasem kompozycje Nilssona cieszyły się wielką popularnością wśród innych wykonawców: The Turtles nagrali „The Story Of Rock'N'Roll', Herb Alpert i Blood, Sweat And Tears zarejestrowali „ Without Her", a Three Dog Night zanotowali na swoim koncie przebój z 1. miejsca amerykańskiej listy przebojów nagrawszy „One" (utwór ten przyniósł im również „złotą płytę"). Własną wersję tej kompozycji wokalista zamieścił na albumie Ariel Ballet, którego tytuł pochodził od numeru wykonywanego w cyrku przez dziadków Nilssona. Na longplayu tym znaleźć również można piosenkę „Everybody's Talking" z repertuaru Freda Neila, która po włączeniu jej do ścieżki dźwiękowej filmu „Nocny kowboj" przyniosła artyście pierwszy przebój z Top 10 amerykańskiej listy przebojów.

Na albumie Harry znalazła się kompozycja „The Puppy Song" (później wielki przebój w wykonaniu Davida Cassidy'ego), a longplay Nilsson Sings Newman zawierał wyłącznie kompozycje Randy'ego Newmana, który zagrał również na fortepianie. Kolejnym dziełem artysty był The Point, ścieżka dźwiękowa do pełnometrażowego telewizyjnego filmu animowanego. Jednak największy sukces przyniósł wokaliście album Nilsson Schmilsson i pochodzący z niego singel „Without You". Pełne emocji wykonanie utworu z repertuaru grupy Badfinger sprzedało się w liczbie ponad miliona egzemplarzy, trafiając na szczyty brytyjskiej i amerykańskiej listy przebojów. Przyniosło też Nilssonowi w 1972 r. nagrodę Grammy dla „najlepszego wokalisty pop i rockowego".

Ukończywszy utrzymany w podobnym stylu album Son Of Schmilsson, ten niezwykły artysta zaskoczył wszystkich rejestrując longplay A Little Touch Of Schmilsson In The Night z urokliwie zinstrumentowanymi standardami, wśród których znalazły się m.in. „Makin' Whno-pee" i „As Time Goes By". Dalsza kariera wokalisty upływała pod znakiem mocno nagłaśnianych sesji alkoholowych, w czasie których towarzyszyli mu John Lennon, Keith Moon i Ringo Starr. Wyprodukowany przez Lennona album Pussy Cats z 1974 r. czerpał obficie z klasyki pop i zawierał m.in. „Subterranean Homesick Blues", „Save The Last Dance For Me" i „Rock Around The Clock",

W czasie pracy nad ścieżką dźwiękową do filmu „Son Of Dracula" Nilssonowi towarzyszył Ringo Starr. Kolejnym propozycjom wokalisty brakowało jasno określonego kierunku muzycznego, choć wystawiona w 1976 r. na scenie londyńskiego Mermaid Theatre adaptacja „The Point" odniosła wielki sukces. Przyczyniła się również do odnowienia współpracy z dwoma byłymi członkami The Monkees, Davym Jonesem i Mickeyem Dolenzem. W latach 80-tych Nilsson odszedł od muzyki, poświęcając się interesom, głównie prowadzeniu firmy zajmującej się dystrybucją filmów działającą w kalifornijskim Studio City.

Jednak w 1988 r. wytwórnia RCA wydała album A Touch More Schmilsson In The Night, który nawiązując do swego poprzednika z 1973 r. - prezentował nastrojowe interpretacje lubianych i popularnych kompozycji, wśród których znalazły się dwa klasyczne już utwory E.Y. Harburga „It's Only A Paper Moon" i „Over The Rainbow". Wielkim paradoksem pozostaje fakt, że pomimo zdobycia sławy jako twórca doskonałych utworów, sam Nilsson największe sukcesy odnosił nagrywając kompozycje innych autorów.

15.01.1994 r. zmarł w swoim domu w Agoura Hills w Kalifornii nie mogąc dojść do siebie po zawale serca, który przeszedł niecały rok wcześniej. Rok później grupa znanych artystów złożyła mu hołd, nagrywając album z własnymi wersjami jego najsłynniejszych piosenek.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You Can't Do That/Ten Little Indians	Nilsson	08.1967	-	122[2]	RCA Victor 9544	[written by John Lennon, Paul McCartney ][produced by Rick Jarrard][#48 hit for The Beatles in 1964]
Everybody's Talkin'/Don't Leave Me	Nilsson	08.1968	-	113[5]	RCA Victor 9298	[written by Fred Neil][produced by Rick Jarrard]
Everybody's Talkin'/Rainmaker	Nilsson	08.1969	23[15]	6[12]	RCA Victor 0161	[written by Fred Neil][produced by Rick Jarrard][piosenka z filmu "Midnight Cowboy"]
I Guess The Lord Must Be In New York City/Maybe	Nilsson	11.1969	-	34[7]	RCA Victor 0261	[written by Harry Nilsson][produced by Rick Jarrard]
Me And My Arrow/ Are You Sleeping?	Nilsson	03.1971	-	34[15]	RCA Victor 0443	[written by Harry Nilsson][produced by Harry Nilsson][piosenka z TV programu "The Point"]
Without You/Gotta Get Up	Nilsson	12.1971	1[5][20]	1[4][19]	RCA Victor 0604	[gold-US][silver-UK][written by Pete Ham, Tom Evans][produced by Richard Perry]
Jump Into The Fire/The Moonbeam Song	Nilsson	03.1972	-	27[9]	RCA Victor 0673	[written by Harry Nilsson][produced by Richard Perry]
Coconut/Down	Nilsson	06.1972	42[5]	8[14]	RCA Victor 0718	[written by Harry Nilsson][produced by Richard Perry]
Spaceman/Turn On Your Radio	Nilsson	09.1972	-	23[10]	RCA Victor 0788	[written by Harry Nilsson][produced by Richard Perry]
Remember (Christmas)/The Lottery Song	Nilsson	12.1972	-	53[6]	RCA Victor 0855	[written by Harry Nilsson][produced by Richard Perry]
As Time Goes By/Lullaby In Ragtime	Nilsson	09.1973	-	86[5]	RCA Victor 0039	[written by Herman Hupfeld][produced by Derek Taylor]
Daybreak/Down	Nilsson	04.1974	-	39[9]	RCA Victor 0246	[written by Harry Nilsson][produced by Harry Nilsson][piosenka z filmu "Son Of Dracula"]
Many Rivers To Cross/Don't Forget Me	Nilsson	08.1974	-	109[3]	RCA Victor 10001	[written by Jimmy Cliff][produced by John Lennon]
All I Think About Is You/I Never Thought I'd Be This Lonely	Nilsson	08.1977	43[3]	-	RCA 11 144	[written by Harry Nilsson][produced by A Nilsson House Production, Robin Geoffrey Cable]
Without You/Gotta Get Up	Nilsson	02.1994	47[5]	-	RCA 74321193092 [UK]	[written by Pete Ham, Tom Evans][produced by Richard Perry]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Harry	Nilsson	08.1969	-	120[15]	RCA Victor 4197	[produced by Harry Nilsson, Rick Jarrard]
The Point!	Nilsson	03.1971	46[1]	25[32]	RCA Victor 1003	[produced by Harry Nilsson]
Aerial Pandemonium Ballet	Nilsson	07.1971	-	149[3]	RCA Victor 4543	[produced by Harry Nilsson, Rick Jarrard]
Nilsson Schmilsson	Nilsson	12.1971	4[22]	3[46]	RCA Victor 4515	[gold-US][produced by Richard Perry]
Son of Schmilsson	Nilsson	07.1972	41[1]	12[31]	RCA Victor 4717	[gold-US][produced by Richard Perry]
A Little Touch of Schmilsson in the Night	Nilsson	06.1973	20[19]	46[17]	RCA Victor 0097	[produced by Derek Taylor]
Son of Dracula	Nilsson	05.1974	-	106[9]	Rapple 0220	[produced by Harry Nilsson, Ringo Starr, Richard Perry]
Pussy Cats	Nilsson	09.1974	-	60[12]	RCA Victor 0570	[produced by John Lennon]
Duit on Mon Dei	Nilsson	04.1975	-	141[7]	RCA Victor 0817	[produced by Harry Nilsson]
Sandman	Nilsson	02.1976	-	111[7]	RCA Victor 1031	[produced by Harry Nilsson]
...That's the Way It Is	Nilsson	07.1976	-	158[6]	RCA Victor 1119	[produced by Trevor Lawrence]
Knnillssonn	Nilsson	08.1977	-	108[10]	RCA Victor 2276	[produced by Harry Nilsson]
Greatest Hits	Nilsson	06.1978	-	140[5]	RCA Victor 2798	-

piątek, 12 maja 2023

McDonald and Giles

McDonald and Giles to angielski duet symfoniczno-rockowy, który wydał album zatytułowany McDonald and Giles w Island w styczniu 1971 roku. Duet składał się z multiinstrumentalisty Iana McDonalda i perkusisty-perkusisty Michaela Gilesa, którzy rozpoczęli projekt świeżo po jednym albumie w King Crimson .

Michael nagrał wcześniejszy album w Giles Giles and Fripp , pop-psychodelicznym trio ze swoim młodszym bratem Peterem Gilesem i mózgiem Crimson Robertem Frippem . Peter, który na krótko dołączył do Crimson po tym, jak Michael opuścił zespół, gra na basie na albumie McDonald and Giles .

Ian McDonald (ur. 1946) po raz pierwszy grał z Michaelem Gilesem (ur. 1942) pod koniec 1968 roku, kiedy McDonald dołączył do Giles, Giles i Fripp, psychodelicznego zespołu stojącego za albumem Deram The Cheerful Insanity of Giles, Giles and Fripp . McDonald przyszedł do zespołu z doświadczeniem w muzyce jazzowej, klasycznej i marszowej. Peter Giles zrezygnował z basisty i wokalisty Grega Lake'a , a zespół przyjął nazwę King Crimson, którą zaproponował przyjaciel McDonald's, nie występujący autor tekstów, Peter Sinfield .

W 1969 roku King Crimson podpisał kontrakt z Atlantic i wydał album In the Court of the Crimson King , składający się z pięciu długich piosenek, w tym kompozycji McDonalda „I Talk to the Wind” (łagodny numer pełen fletu) i „The Court of the Crimson King” (epos Mellotron z dwoma podsekcjami). Quasi-symfoniczne brzmienie klawiatury McDonald's było katalizatorem maksymalistycznego rocka lat 70.

King Crimson promował album podczas trasy koncertowej po Stanach Zjednoczonych pod koniec 1969 roku, podczas której McDonald i Giles - zarówno tęskniący za domem, jak i zmęczeni dominującym uściskiem Frippa nad zespołem - postanowili nagrywać jako duet. Kiedy Fripp i Sinfield pracowali nad drugim albumem King Crimson, zatrzymali Gilesa i Lake'a (który odszedł, by założyć Emerson Lake & Palmer ) jako sesjonistów. Powstały album, In the Wake of Poseidon , ukazał się w maju 1970 roku. W tym samym miesiącu McDonald i Giles rozpoczęli pracę nad swoim albumem w Island Studios.
McDonalda i Gilesa

McDonald i Giles pojawili się 3 stycznia 1971 roku w Island Records. Strona pierwsza zawiera dwie krótkie piosenki („Flight of the Ibis”, „Is She Waiting?”) otoczone eposami „ Suite In C ” i „ Tomorrow's People - The Children of Today”. Strona druga składa się z sześcioczęściowej suity „Birdman” z tekstami autorstwa Sinfielda i aranżacjami smyczkowymi autorstwa Mike'a Graya. McDonald skomponował całą muzykę oprócz „ Tomorrow's People ” Gilesa.

McDonald i Giles samodzielnie wyprodukowali album i zaaranżowali materiał. Inżynier, Brian Humphries, miał już na swoim koncie albumy Mana ( 2 Ozs of Plastic With a Hole in the Middle ), Nirvany ( The Story of Simon Simopath , All of Us ), Pink Floyd i Traffic. Pracował kolejno nad McDonaldem i Gilesem przy albumach Black Sabbath , Bronco , Patto i Spooky Tooth .
Na McDonald and Giles McDonald gra na gitarze, pianinie, organach, saksofonie, flecie, klarnecie, cytrze i „rozmaitościach”. Perkusyjny arsenał Gilesa obejmuje butelkę mleka, piłę ręczną, gwizdek i pudełko na orzechy. Dzielą się obowiązkami wokalnymi. Partie basowe są grane przez Petera Gilesa, który jak na ironię był zastępcą basisty King Crimson podczas sesji Poseidon (pomimo obecności byłego basisty Lake'a i przyszłego basisty Gordona Haskella , obaj jako wokaliści).

McDonald and Giles zawiera także gościnne występy Steve'a Winwooda i puzonisty Michaela Blakesleya. Winwood - którego zespół Traffic nagrał swój album John Barleycorn Must Die z 1970 roku w Island Studios - gra na organach w wybranych partiach i gra solo na pianinie w „ Turnham Green ”. Blakesley, który gra w „Tomorrow's People”, znał Gilesa z czasów, gdy grali w Trendsetters Limited, który przekształcił się w The Trend, a następnie w The Brain, psychodeliczny, jednorazowy zespół, który bezpośrednio poprzedzał Gilesa, Gilesa i Frippa.

McDonald and Giles mieści się w składanej okładce, która przedstawia nasycone ujęcie krajobrazowe Gilesa i jego żony Mary Land (zagięcie z przodu) oraz McDonalda i jego ówczesnej dziewczyny Charlotte Bates (zagięcie z tyłu). Charlotte namalowała krajobraz wewnętrznej bramy: przedstawienie pomarańczowych wzgórz doliny na tle różowego nieba. Fotograf okładki, Richard DiLello, zdobył później uznanie wizualne na albumach Badfinger , Barbary Acklin , Charlie ( No Second Chance ), Flight , The Raspberries i The Reflections .

Ian McDonald odgrywa rolę pomocniczą na albumie King Crimson Red z 1974 roku , na którym znajduje się jego praca na saksofonie altowym w utworach „One More Red Nightmare” i „Starless”. Prawie wrócił do zespołu, ale Fripp rozwiązał Crimson wkrótce po wydaniu tego albumu.

W 1976 roku McDonald był współzałożycielem Foreigner , transatlantyckim zespołem hardrockowym, który osiągnął status platynowej płyty dzięki debiutanckiemu albumowi z 1977 roku, na którym znajdują się współautorstwa McDonalda „Long, Long Way from Home” oraz hity „Cold As Ice” i „ Feels Like the First Time”. McDonald jest współautorem dwóch piosenek („Love Has Taken Its Toll” i instrumentalnego „Tramontane”) na ich drugim albumie Double Vision , który zdobył kolejne hity dzięki „Hot Blooded” i utworowi tytułowemu. Opuścił Foreigner po ich trzecim albumie Head Games z 1979 roku , który zawiera współautorstwo McDonalda „Do What You Like” oraz radiowy hit „Dirty White Boy”.

Michael Giles pozostał aktywnym muzykiem studyjnym w latach, które nastąpiły po McDonald i Giles . Jego dorobek z lat 1971-73 obejmuje albumy aktora i piosenkarza Murraya Heada , byłego gitarzysty Spooky Tooth Luthera Grosvenora , byłego , przyszłego mistrza Foxa Kenny'ego Younga oraz wschodzącego Ruperta Hine'a . Grał także na albumach Chapmana-Whitneya ( Streetwalkers ), Huntera Musketta , Jackson Heights ( Ragamuffins Fool , Bump 'n' Grind ) oraz na trzech pierwszych albumach Leo Sayera ( Silverbird, Just a Boy, Another Year).

W latach 1978–79 Giles grał na dwóch albumach oryginalnego gitarzysty Genesis , Anthony'ego Phillipsa ( Wise After the Event , Sides ) i nagrał solowy album Progress (wydany w 2002 r.).

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
McDonald and Giles	McDonald and Giles	11.1970	-	-	Island ILPS 9126	[produced by Ian McDonald, Michael Giles]

środa, 23 listopada 2022

Grass Roots

GRASS ROOTS, grupa amerykańska. Powstała w 1965r w Los Angeles w Kalifornii z inicjatywy pary kompozytorów, aranżerów, producentów nagrań, a także muzyków: P.F. Sloana (właśc. Philip Gary Schlein; ur. 18.09.1944r, Nowy Jork) - voc, g, b, hca i Steve'a Barriego (właśc. Steven Barry Lipkin;ur. 23.02.1942r, Brooklyn, Nowy Jork) - voc, perc, współtwórców sukcesów m.in. Johnny'ego Riversa, Barry'ego McGuire'a i The Turtles. W pierwszych nagraniach, m.in. Where Were You When I Needed You?, oprócz dwójki pomysłodawców uczestniczyli muzycy sesyjni, m.in. Bob Ray - g, Larry Knechtel - k, Joe Osborn - b, g i Bones Howe - perc. Do udziału w następnych, m.in. przeróbki
The Ballad Of A Thin Man Boba Dylana, przemianowanej na Mr. Jones, zaproszono też Billa Fultona - voc z bluesrockowej formacji The Bedouins z San Francisco, która miała propozycję wcielenia się w The Grass Roots, ale ostatecznie ją odrzuciła.

Jesienią 1966r identyczną ofertę otrzymał kwartet The 13th Floor z Los Angeles i bez wahania ją przyjął. Od tej pory grupę stanowili: Warren Entner (ur. 7.07.1944r, Boston, Massachusetts) - voc, g, k, Creed Bratton (ur. 8.02.1943r, Sacramento, Kalifornia) -g, bnjo, sitar, voc, Rob Grill (właśc. Robert Frank Grill;ur. 30.11.1943r, Los Angeles, Kalifornia) - voc, b i Rick Coonce (właśc. Erik Michael Coonce; ur. 1.08.1947r, Los Angeles, Kalifornia) - dr, perc, voc, a Sloan i Berri ograniczyli się do pełnienia obowiązków głównych twórców repertuaru i producentów. W 1968 Sloan zdecydował się poświęcić całkowicie własnej karierze piosenkarskiej i zakończyć współpracę z The Grass Roots. Rozważano wówczas rozwiązanie grupy, jednakże Berri zdecydował się sam zająć jej karierą, a Sloan zgodził się sporadycznie nadal dla niej tworzyć. W kwietniu 1969r z The Grass Roots rozstał się Bratton, a dołączyli Terry Furlong - g i Denny Provisor (ur. 5.11.1948r, Los Angeles, Kalifornia) - voc, k, były muzyk Hook, znany też z solowych nagrań. W końcu 1971 odeszli Coonce i Provisor. Wtedy zaangażowano Joela Larsona - dr, perc, voc, byłego muzyka The Bedouins, Virgila Webbera-k i Reeda Kailinga-g, voc. W 1974 odszedł Kailing. W 1975r przyjęto Reggiego Knightona - g. W tym samym czasie na miejsce Webbera powrócił Provisor. W 1976r zrezygnował Knighton. W 1978r, po dalszych zmianach, formacja przestała istnieć.

W1982 Grill zebrał jej nową wersję. Grupa, wymyślona za biurkiem w wytwórni płytowej Dunhill, była tworem sztucznym, a w studiu prawie zawsze wyręczali ją lub choćby wspierali muzycy studyjni. Płyta „Where Were You When I Needed You?" z 1966r zbierała wczesne nagrania, dokonane przez Sloana i Berriego z przypadkowymi instrumentalistami, jak tytułowy przebój (wydany w lipcu 1966 na drugim singlu z utworem These Are Bad Times na stronie B), ale też zrealizowane już przy współudziale byłych członków The 13th Floor, w tym Grilla jako głównego wokalisty. Dominowały folkrockowe ballady w stylu The Byrds, The Turtles czy The Mamas And The Papas, chociaż nie brakowało bardziej konwencjonalnych piosenek; były to głównie kompozycje Sloana i Berriego, jak Only When You're Lonely, Look Out Girl, Lollipop Train (You Never Had It So Good) i This Is What I Was Made For, ale też cudze rzeczy, jak wspomniana The Ballad Of A Thin Man Boba Dylana (wydana już w 1965r na pierwszym singlu z utworem You're A Lonely Girl na stronie B), I Am A Rock duetu Simon And Garfunkel i Tell Me The Rolling Stones.
Album „Let's Live For Today" z 1967r, nagrany już z Grillem i jego kompanami jako głównymi wykonawcami, zawierał oprócz popularnej przeróbki Let's Live For Today The Rokes (wydanej w czerwcu 1967r na singlu z utworem Depressed Feeling na stronie B kolejną porcję bardzo już wówczas staroświeckiego, wygładzanego folk rocka dostarczonego przez Sloana i Berriego, w tym dalsze, nieco mniejsze przeboje, Things I Should Have Said i Wake Up Wake Up (wydane na singlach z utworami Tip Of My Tongue i No Exit na stronach B), ale też przeforsowane przez Entnera, Brattona i Grilla ich własne kompozycje, zazwyczaj ostrzejsze, bardziej jednoznacznie rockowe, jak Beatin' Round The Bush i House Of Stone.
Na płycie „Feelings" z 1968r Grill i koledzy przejęli pałeczkę i zaproponowali głównie własne utwory, utrzymane w konwencji surowego garażowego rocka, niekiedy o bluesowym odcieniu, np. Feelings, Who Will You Be Tomorrow i Hot Bright Lights, czasem ciążące w stronę psychodelii, np. You And Love Are The Same i Dinner For Eight. Niestety, zdezorientowana publiczność odrzuciła dzieło. Dopiero singlowe nagrania Midnight Confessions, przesycone soulowym duchem, i Bella Linda przywróciły The Grass Roots popularność (ukazały się na małych płytach we wrześniu 1968r i styczniu 1969r z utworami Who Will You Be Tomorrow i Hot Bright Lights na stronach B .

Sukcesem był też następny album, „Lovin' Things" z 1969r, znowu zawierający oprócz m.in. świetnego, riffowego utworu Fly Me To Havana Entnera głównie cudze rzeczy, potwierdzający zwrot ku muzyce o soulowym zabarwieniu. Promowały go dwa przebojowe single: Lovin' Things/You And Love Are All The Same i The River Is Wide/(You Gotta) Live For Love. A i płytom następnym, „Leaving It All Behind" z 1969r i „Move Along" z 1972r towarzyszyły popularne single, m.in. Wait A Million Years/Fly Me To Havana i Heaven Knows/Don't Remind Me z 1969r, Two Divided By Love/Let It Go z 1971r oraz Glory Bound/Only One i The Runaway/Move Along z 1972r, w okresie zaś rozdzielającym ich wydanie na listy trafiły też płytki Temptation Eyes/Keepin' Me Down z 1970r i Sooner Or Later/I Can Turn Off The Rain z 1971r. Kariera The Grass Roots załamała się wraz z ukazaniem się w następnych latach nieudanych, wymęczonych albumów „Alotta' Mileage" i „The Grass Roots". W 1978r formacja się rozsypała. I choć w 1982r odrodziła się w zmienionym składzie, jej działalność ograniczyła się wówczas niemal wyłącznie do koncertów, chociaż powstały też dwa albumy, w 1982r „Powers Of The Night" z premierowym materiałem i w 2001r „Symphonic Hits" z orkiestrowymi wersjami starych przebojów.
Sloan jako solista firmował m.in. płyty „Songs Of Our Times" (Dunhill, 1965), „12 More Times" (Dunhill, 1966), „Measure Of Pleasure" (Atco, 1968), „Raised On Records" (Mums, 1972), „The Best Of P.F. Sloan (1965-1966)" (Rhino, 1986), „(Still On) The Eve Of Destruction" (All The Best, 1993), „Anthology" (One Way, 1993) i „Child Of Our Times - The Trousdale Demo Sessions 1965-1967" (Varese, 2001).

Barri skoncentrował się niemal wyłącznie na produkcji nagrań i w tej roli współpracował m.in. z Tommym Roe, Dusty Springfield, The Four Tops, Smokeyem Robinsonem, Bobbym „Blue" Blandem, The Commodores, Richardem Marxem i The Cranberries. Entner został menażerem i m.in. pokierował karierami zespołów Quiet Riot i Faith No More. Grill jako solista nagrał przy współudziale muzyków Fleetwood Mac album „Uprooted" (Mercury, 1979). Bratton został aktorem. Provisor założył grupę The Hits. Larson nawiązał współpracę z Lee Michaelsem. Kailing stanął na czele formacji Player, w 1976 grał w nowojorskiej inscenizacji musicalu Beatlemania Paula McCartneya, a później dołączył na krótko do zespołu Badfinger. Webber wspomagał w studiu m.in. Donnę Summer.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mr. Jones [A ballad of a thin man]/You're a lonely girl	Grass Roots	10.1965	-	121[2]	Dunhill 4013	[written by Bob Dylan][produced by Lou Adler, P. F. Sloan, Steve Barri]
Only when you' re lonely/This is what i was made for	Grass Roots	09.1966	-	96[2]	Dunhill 4043	[written by P. F. Sloan, Steve Barri][produced by P. F. Sloan, Steve Barri]
Where were you when i needed you/ (These Are) Bad Times	Grass Roots	06.1966	-	28[9]	Dunhill 4029	[Written by: P. F. Sloan, Steve Barri][Produced by:P. F. Sloan, Steve Barri]
Wake up, wake up/No Exit	Grass Roots	10.1967	-	68[5]	Dunhill/ABC 4105	[Written by: P. F. Sloan, Steve Barri][Produced by:P. F. Sloan, Steve Barri]
Things i should have said/Tip of me tongue	Grass Roots	08.1967	-	23[8]	Dunhill 4094	[written by P. F. Sloan, Steve Barri][produced by P. F. Sloan, Steve Barri]
Let' s live for today/Depressed feeling	Grass Roots	05.1967	-	8[12]	Dunhill 4084	[Written by: P.F. Sloan][Produced by: Steve Barri-P.F. Sloan]
A melody for you/Hey friend	Grass Roots	02.1968	-	123[3]	Dunhill 4122	[written by P. F. Sloan, Steve Barri][produced by Steve Barri][oryginalnie nagrana przez P.F.Sloana w 1966r]
Bella Linda/Hot Bright Lights	Grass Roots	11.1968	-	28[9]	Dunhill/ABC 4162	[Written by: I. Mogul, L. Battisti, S. Barri, B. Gross][Produced by: Steve Barri]
Midnight confessions/Who will you be tomorrow	Grass Roots	08.1968	-	5[15]	Dunhill/ABC 4144	[gold-US][Written by: Lou Josie][Produced by: Steve Barri]
I' d wait a million years/Fly Me To Havana	Grass Roots	07.1969	-	15[15]	Dunhill/ABC 4198	[Written by: G. Zekley-M. Bottler][Produced by: Steve Barri]
Heaven knows/Don't remind me	Grass Roots	11.1969	-	24[10]	Dunhill/ABC 4217	[Written by: Dan Walsh, Harvey Price][Produced by: Steve Barri]
River is wide/[You gotta] Live for love	Grass Roots	04.1969	-	31[11]	Dunhill/ABC 4187	[Written by: B. Knight, E. Admire][Produced by: Steve Barri]
Lovin' things/You & love are the same	Grass Roots	02.1969	-	49[7]	Dunhill/ABC 4180	[Written by:Schroeck, Loring][Produced by: Steve Barri]
Walking through the country/Truck Drivin' Man	Grass Roots	02.1970	-	44[8]	Dunhill/ABC 4227	[Written by: D. Provisor][Produced by: Steve Barri]
Baby hold on/Get It Together	Grass Roots	05.1970	-	35[10]	Dunhill 4237	[Written by: H. Price-D. Walsh][Produced by: Steve Barri]
Temptation eyes/Keepin' me down	Grass Roots	12.1970	-	15[18]	Dunhill/ABC 4263	[Written by: H. Price-D. Walsh][Produced by: Steve Barri]
Come on and say it/Something's comin' over me	Grass Roots	09.1970	-	61[6]	Dunhill/ABC 4249	[Written by: D. Provisor, R. Grill, W. Entner][Produced by: Steve Barri]
Two divided by love/Let It Go	Grass Roots	10.1971	-	16[11]	Dunhill/ABC 4289	[Written by: D. Lambert-B. Potter-M. Kupps][Produced by: Steve Barri]
Sooner or later/I can turn off the rain	Grass Roots	06.1971	-	9[11]	Dunhill/ABC 4279	[Written by: G. Zekley, M. Bottler, E. Paris, A. Paris, T. McNamara][Produced by: Steve Barri]
Glory bound/Only one	Grass Roots	02.1972	-	34[10]	Dunhill/ABC 4302	[Written by: D. Walsh, H. Price, S. Barri, D. Provisor][Produced by: Steve Barri]
Runway/Move Along	Grass Roots	06.1972	-	39[9]	Dunhill/ABC 4316	[Written by: D. Lambert-B. Potter][Produced by: Steve Barri]
Anyway the wind blows/Monday love	Grass Roots	10.1972	-	107[2]	Dunhill/ABC 4325	[Written by: D. Lambert-B. Potter][Produced by:Steve Barri, Rob Grill, Warren Entner]
Love is what you make it/Someone to love	Grass Roots	01.1973	-	55[10]	Dunhill/ABC 4335	[Written by: D. Walsh-H. Price][Produced by: Steve Barri-Rob Grill-Warren Entner]
Mamacita/The last time around	Grass Roots	08.1975	-	71[11]	Haven/Capitol 7015	[Written by: Barry Mann/Cynthia Weil][Produced by: Dennis Lambert, Brian Potter, Rob Grill]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Let' s live for today	Grass Roots	08.1967	-	75[15]	Dunhill 500 20	[produced by P. F. Sloan, Steve Barri]
Golden grass:Their greatest hits	Grass Roots	11.1968	-	25[43]	Dunhill 500 47	[gold-US][produced by Steve Barri]
Loving things	Grass Roots	03.1969	-	73[16]	Dunhill 500 52	[produced by Steve Barri]
Leaving it all behind	Grass Roots	12.1969	-	36[21]	Dunhill 500 67	[produced by Steve Barri]
More golden grass	Grass Roots	10.1970	-	152[27]	Dunhill 500 87	[produced by Steve Barri]
Their 16 greatest hits	Grass Roots	10.1971	-	58[20]	Dunhill 501 07	[gold-US][produced by Steve Barri, P. F. Sloan]
Move along	Grass Roots	06.1972	-	86[14]	Dunhill 501 12	[produced by Steve Barri, Rob Grill,Warren Entner]

wtorek, 12 kwietnia 2022

Enuff Z'Nuff

ENUFF Z'NUFF, grupa amerykańska. Utworzona w 1983r w Chicago. Od początku w składzie występowali Donnie Vie - voc i Chip Z'Nuff - b, voc, nieco później dołączyli Derek Frigo - g z Le Mans i Vikki Foxx - dr. W 1991 odszedł na krótko Frigo. W 1992 Foxxa, który nawiązał współpracę z Vince'em Neilem, wokalistą Mótley Crue, zastąpił Ricky Parent - dr z War And Peace. W 1995 ponownie rozstał się z formacją Frigo - trafił do zespołu Bone. Jego miejsce zajął John Monaco -g.

Po kilku latach występów w klubach zwróciła na siebie uwagę Dereka Shulmana, byłego muzyka zespołu Gentle Giant, a w tym czasie jednego z szefów repertuarowych firmy Atco. I w sierpniu 1989 zadebiutowała albumem „Enuff Z'Nuff", promowanym singlami New Thing/Kiss The Clown i Fly High Michelle/Finger On The Trigger. Zaprezentowała się w przebojowym, chwytliwym repertuarze o psychodelicznym odcieniu, wykonywanym z metalową ekspresją, np. New Thing, She Wants More, Hot Little Summer Girl, Indian Angel, I Could Never Be Without You. Porównywana do Cheap Trick, tak jak ten zespół wskazywała jako główne źródło inspiracji twórczość The Beatles, przyznawała się też jednak do wpływu innych wykonawców, np. Badfinger i The Raspberries.

Promowana intensywnie w MTV, odniosła pewien sukces, nie zyskała jednak aż takiej popularności, jakiej oczekiwano w Atco. Nieco większe powodzenie niż debiut zyskał album „Strength" z kwietnia 1991r, zawierający m.in. utwory Heaven And Hell, In Crowd, Holly Wood Ya, Missing You i Something For Free. Żaden z towarzyszących mu singli - Mother's Eyes/Let It Go z maja 1991r i Baby Loves You/New Thing (wersja koncertowa) z sierpnia 1991r - nie był jednak przebojem.

I w 1992r grupa musiała szukać nowego wydawcy. Firma Arista, który ją przygarnęła, wydała w marcu 1993r kolejny album, „Animals With Human Intelligence" z takimi utworami, jak Innocence, One Step Closer, Black Rain i Bring It On Home, a miesiąc później singel Right By Your Side/Bring It On Home. Ale ponieważ obie płyty przepadły na rynku, kariera Enuff Z'Nuff całkowicie się załamała.

Późniejsze płyty, „Tweaked" z 1995r i „Seven" z 1997r, wydane przez wytwórnię Mayhem, zawierały repertaur zdecydowanie bliższy muzyki pop, ujawniający wpływ dokonań Bon Jovi i Electric Light Orchestra. Świadectwem powrotu do dawnej formy był dopiero album „Paraphernalia" z 1999r, nagrany z gościnnym udziałem Billy'ego Corgana ze Smashing Pumpkins, Jamesa Younga ze Styx i Ricka Nielsena z Cheap Trick.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
New Thing	Enuff Z'Nuff	10.1989	-	67[7]	Atco 99 207	[written by Donnie Vie, Z'Nuff][produced by Ron Fajerstein]
Fly High Michelle	Enuff Z'Nuff	01.1990	-	47[13]	Atco 99 135	[written by Donnie Vie][produced by Ron Fajerstein]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Enuff Z'Nuff	Enuff Z'Nuff	09.1989	-	74[34]	Atco 91 262	[produced by Ron Fajerstein, Enuff Z'Nuff]
Strength	Enuff Z'Nuff	04.1991	-	143[6]	Atco 91 638	[produced by Paul Lani, Enuff Z'nuff]

wtorek, 2 marca 2021

Records

The Records to angielski zespół rockowo - popowy z późnych lat siedemdziesiątych . Zostali zapamiętani głównie ze swojego przeboju „Starry Eyes” (1979).

The Records wyłonił się z pozostałości Kursaal Flyers , zespołu pub rockowego z perkusistą Willem Birchem. W 1977 roku dołączył do nich John Wicks jako gitarzysta. Birch i Wicks wkrótce zaczęli razem pisać piosenki - Wicks jako kompozytor, Birch jako autor tekstów. Zaledwie trzy miesiące po tym, jak dołączył do nich Wicks, Kursaal Flyers rozpadli się. Birch i Wicks pozostali razem, a w 1978 roku nagrali płytę z gitarzystą prowadzącym Huw Gowerem i basistą Philem Brownem . Gower wcześniej grał z hippisowskim zespołem Magic Muscle i punkowym The Ratbites From Hell (tutaj razem z Johnem Perrym, późniejszym gitarzystą z Only Ones); Brown był basistą w The Janets .

The Beatles , Kinks i zespoły power pop z przełomu lat 60. i 70. XX wieku, takie jak Badfinger , Big Star czy The Raspberries, wywarły największy wpływ na brzmienie płyt . Ich mocny pop płynął na fali sukcesów od punk rocka i nowej fali - z powrotem do czystego rocka, z dala od bombardowania pierwszej połowy lat 70-tych. Po wielu występach na żywo niezależna wytwórnia The Record Company wydała ich debiutancki singiel „Starry Eyes” w listopadzie 1978 roku .

Stiff Records wziął The Records w ramach umowy, odchodzi z zespołu swoją młodą gwiazdę Rachel Sweet na „być sztywna” przewodnikiem. Każdy koncert zaczynał się od kilku piosenek z płyt bez Rachel. Birch and Wicks napisał także piosenkę dla Rachel Sweet ( „Pin a Medal on Mary” z albumu „Fool Around” ). W tym czasie skomponowali i napisali piosenkę „Hearts in Her Eyes” dla Searchers , którzy świętowali nieoczekiwany powrót ponad dekadę po ich ostatnim przeboju.

W 1979 roku nagrania otrzymały kontrakt z Virgin Records na podstawie nagrań demo, które zostały później wydane jako „ Paying for the Summer of Love” .Ich debiutancki singiel „Starry Eyes” został również wydany w USA, co czyni go jej najbardziej znaną piosenką. All Music Guide nazywa to „prawie idealną piosenką, która zdefiniowała brytyjski power pop w latach 70-tych” ; Sam Birch nazywa go na stronie z nagraniami „bezczelnie przepisanym tekstem „ Do Anything You Wanna Do ” autorstwa Eddiego & the Hot Rods . Singiel był w USA większym hitem niż w ich ojczyżnie i dotarł do listy przebojów Billboard zajmujące 56 miejsce.W Wielkiej Brytanii mieli swoje single ( „Starry Eyes”, a następnie „Rock and Roll Love Letter” ) w radiu, ale nie umieścili ich na listach przebojów.

Wraz z producentami Muttem Lange i Timem Friese-Greene nagrali swój pierwszy długogrający album „Shades in Bed” , który zawierał także ich trzeci singiel „Teenarama” . W USA album ukazał się pod szyldem „The Records” ; również tutaj stał się hitem i osiągnął 41 miejsce na listach przebojów. Wybrali się w trasę koncertową, otwierając występ The Jam w Wielkiej Brytanii ; w USA dla Joe Jacksona i dla The Cars (w Central Parku ), ale także zagrali tam koncerty jako headlinerzy z The dB's lub The Rubinoos .

Gower, który chciał ponownie wydobyć mocniejsze brzmienie, opuścił grupę w 1980 roku i dołączył do zespołu Davida Johansena (dawniej New York Dolls ). Jude Cole, 19-letni Amerykanin z zespołu Moon Martinsa The Ravens , zastąpił go na albumie „Crashes” (1980). Album nie był hitem; także singiel „Hearts in Her Eyes” (piosenka, którą Birch and Wicks napisali pierwotnie dla Searchers) zakończyło się niepowodzeniem. Po amerykańskiej trasie koncertowej Cole pozostał tam, podczas gdy Birch, Wicks i Brown wrócili do Anglii. Trzej zwerbowani gitarzyści Dave Whelan i Chris Gent zostali jako wokaliści. Ten skład nagrał trzeci album dla Virgin w 1981 roku, „Music on Both Sides” , który ukazał się dopiero rok później, ale został w dużej mierze niezauważony przez krytyków i kupujących.

Po komercyjnej porażce trzeciej płyty i dwóch koncertach w Londynie zespół rozpadł się w 1982 roku. Birch kontynuował pracę jako producent (w tym dla Dr. Feelgood) i autor tekstów (początkowo głównie w Stiff Records , gdzie współpracował m.in. z Billym Bremnerem z Rockpile i Desmondem Dekkerem oraz Demon Records ), a później został krytykiem / historykiem muzycznym (m.in. dla magazynu MOJO ) i autorem książek. Wicks zachował prawa do nazwy The Records . W 1991 roku oryginalny zespół zebrał się ponownie, by zagrać przebój Beach Boys „Darlin '” na hołdowym albumie „Smiles, Vibes and Harmonies”.na cześć Briana Wilsona w 1992 roku po raz ostatni wystąpili na żywo w Kingston upon Thames . Wicks osiedlił się w USA i nadal nagrywa muzykę - jako John Wicks & the Records .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Starry Eyes/Paint Her Face	Records	09.1979	-	56[6]	Virgin 67000	[written by Will Birch, John Wicks][produced by Will Birch, Dennis Weinreich]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Shades In Bed	Records	08.1979	-	41[14]	Virgin 13 130	[produced by Robert John "Mutt" Lange,Tim Friese-Greene]

sobota, 1 sierpnia 2020

Knack

The Knack, grupa amerykańska. Powstała w maju 1978 w Los Angeles w Kalifornii. Skład ustanowili: Doug Fieger (20.08.1952r, Detroit, Michigan) - voc, g, znany z zespołów Sky i Sunset Bombers, Berton Averre (13.12.1953r, Van Nuys, Kalifornia) - g, k, voc, Prescott Niles (2.05.1954r, Nowy Jork) - b i Bijjce Gary (7.04.1952r, Burbank, Kalifornia - zm. 22.08.2006, Los Angeles, Kalifornia) - dr, legitymujący jię współpracą m.in. z Albertem Collinsem, Jackiem Bruce'em i Love. Rozwiązana w styczniu 1982. Reaktywowana w 1986, od tej pory znowu z przerwami działała, z początku w oryginalnym składzie, a w późniejszych latach bez Gary'ego, którego kolejno zastępowali Billy Ward - dr, wspomagający wcześniej Yoko Ono i Ace Frehley's Comet, Terry Bozzio (właśc. Terry John Bozzio; 27.12.1950r, San Francisco, Kalifornia) - dr, znany z zespołu Franka Zappy, U.K. i Missing Persons, oraz David Henderson - dr.

Zadebiutowała 1 czerwca 1978r w słynnym Whiskey A Go Go w Los Angeles. Koncerty w tym i innych renomowanych klubach rodzinnego miasta, jak Troubadour czy Starwood, zwróciły na nią uwagę szefów firm płytowych i już w końcu 1978r podpisała kontrakt z Capitolem. W jedenaście dni kwietnia 1979r kosztem zaledwie siedemnastu tysięcy dolarów nagrała w MCA - Whitney Studios przy pomocy Mike'a Chapmana, współpracownika Blondie, album „Get The Knack".

Wydany w maju, rozszedł się w siedmiu milionach egzemplarzy, a towarzyszące mu single, MySharona/Let Me Out z czerwca i Good Girls Don't/Frustrated z września, zrobiły furorę na światowych listach przebojów. Ów sukces zaskoczył wszystkich: W epoce szaleństwa na punkcie disco formacja zaproponowała repertuar przywołujący wołujący klimat muzyki angielskiej z lat sześćdziesiątych, zwłaszcza dokonań The Beatles, The Kinks, The Searchers i The Who. Muzyka ta urzekała chwytliwością, ale chwilami miała też w sobie niemal punkową zadziorność, np. My Sharona, Good Girls Don't, (She's So) Selfish, Frustrated czy przeróbka Heartbeat z repertuaru Buddy'ego Holly'ego.

Dziełem podobnym, choć nie tak świeżym, okazała się płyta „...But The Little Girls Understand" (tytuł to cytat ze standardu bluesowego Back Door Man Williego Dixona) z lutego 1980r, promowana singlami Baby Talks Dirty/End Of The Game ze stycznia i It's You/I Want Ya/Havin' A Rave Up z marca tego roku. Zrealizowana jeszcze szybciej niż poprzednia - w siedem dni kosztem dziesięciu tysięcy dolarów, była kolejnym owocem współpracy z Chapmanem. Oprócz niewielkiego przeboju Baby Talks Dirty zawierała takie utwory, jak I Want Ya, Mr. Handleman, End Of The Game, (Havin'A) Rave Up czy kolejna przeróbka, The Hard Way The Kinks. Osiągnęła spory nakład dwóch i pół miliona egzemplarzy, ale wynik ten mógł rozczarowywać w porównaniu z sukcesem debiutu.

Dlatego album następny, „Round Trip" z października 1981r, promowany singlem Pay The Devil (Ooo Baby Ooo)/Lil Cal's Big Mistake, zrealizowano pod kierunkiem innego producenta, Jacka Douglasa, współpracownika Johna Lennona, przy współudziale m.in. duetu Flo And Eddie oraz sekcji instrumentów dętych. Jednakże próba wzbogacenia własnej muzyki m.in. elementami jazz rocka (Lil' Cal's Big Mistake, Africa) nikogo nie przekonała i dzieło przepadło na rynku - mimo kilku udanych piosenek w starym stylu (Boys Go Crazy, przypomniana później przez The Posies, Radiating Love, She Likes The Boat czy Another Lousy Day In Paradise). Zniechęcona formacja zakończyła wówczas działalność.

Od 1986r znowu koncertowała i nagrywała. A jej dyskografia wzbogaciła się o kolejne albumy. Pierwszy, „Serious Fun" z marca 1991r, wyprodukowany przez Dona Wasa, był dokonaniem zaskakująco konwencjonalnym i gładkim (np. Rocket O' Love, I Want Love, Let's Get Lost, Body Talk). Ale drugi, „Zoom" z lipca 1998, wyprodukowany przez samych muzyków wraz z Richardem Bosworthem, ukazywał The Knack od jak najlepszej strony; takie utwory, jak Pop Is Dead, Ambition, Tomorrow i Terry And Julie Step Out (z żartobliwym cytatem z Revolution 9 The Beatles), dowodziły odzyskania dawnej formy i werwy.

Następny, „Normal As The Next Guy" z września 2001r, zrealizowany przy współudziale m.in. Johna Amato - s, był z kolei rozczarowaniem, a oprócz kilku dość bladych piosenek w dawnym stylu, jak Disillusion Town, It's Not Mai A World Of My Own, zawierał rzeczy zaskakujące, jak stylizacja country Spiritual Pursuit czy mieszanka popu, rocka i jazzu spod znaku Steely Dan Dance Of Romance. Wyróżniał się jedynie piękny hołd dla Briana Wilsona, legendarnego lidera The Beach Boys - The Man On The Beach. Wreszcie płyta „Live From The Rock'n'Roll Funhouse" z kwietnia 2002r była rodzajem podsumowania całej dotychczasowej kariery The Knack i zawierała pełne uroku, koncertowe wersje jej dawnych hitów i nowych piosenek, zarejestrowane 18 sierpnia 2001 podczas występu dla telewizji w Long Beach w Kalifornii.

Kilka premierowych nagrań The Knack trafiło na składanki-zespołu. Na „Retrospective - The Best Of The Knack" z listopada 1992r znalazła się m.in. przeróbka Don't Look Back Bruce'a Springsteena (zarejestrowana w 1979r). A na „Proof - The Very Best Of The Knack" z maja 1998r trafiły m.in. wykonany z Rayem Manzarkiem, legendarnym organistą The Doors, własny utwór She Say oraz porywające wersje dwóch piosenek Nicka Lowe'a: I Knew The Bride (When She Used To Rock And Roll) i Teacher Teacher (zarejestrowane w tym czasie). Ponadto grupa sięgnęła po No Matter What, stary przebój Badfinger, i umieściła go na płycie „Come And Get It - A Tribute To Badfinger", firmowanej wraz z różnymi artystami (Copper, 1996).

Po rozwiązaniu The Knack w 1982 Fieger założył Taking Chances, a później wspomagał w studiu m.in. Ringo Starra i Was Not Was) oraz pisał piosenki np. dla Manhattan Transfer. Jako solista firmował album „First Things First" (Zen, 2000r; z udziałem Manzarka i Nicky'ego Hopkinsa). Averre, Niles i Gary nawiązali współpracę z Robbym Kriegerem, byłym gitarzystą The Doors, a następnie założyli The Game. W późniejszych latach Averre stworzył z Robem Muererem kilka popularnych komedii muzycznych, np. Jungle Man! (2000r) i Robin Hood - The Untold Story (2001r), oraz uczestniczył w nagraniach m.in. Starra.

Niles przede wszystkim nauczał gry na fortepianie, gitarze i gitarze basowej, ale brał też udział w sesjach, m.in. George'a Harrisona, grał w zespole Ricka Springfielda oraz działał jako producent nagrań, m.in. Lisy Hilton. Ponadto dał się poznać jako aktor, m.in. pojawił się w maleńkiej roli w filmie Valley Girl (1983r, reż. Martha Coolidge). Gary współpracował m.in. z Harrisonem, Bobem Dylanem, Sheryl Crow i The Ventures oraz dodał partie bębnów do nie publikowanych dotychczas, archiwalnych nagrań Jimiego Hendrixa, przygotowanych do wydania przez producenta Alana Douglasa. Wydał płytę z loopami perkusyjnymi - „Bruce Gary's Drum Vocabulary" (Big Fish Audio, 1998r). W sierpniu 2006 zmarł na ziarnicę złośliwą. Ward współpracował m.in. z Robbiem Robertsonem, Carly Simon i Joan Osborne. Ma w dorobku solowy album „Two Hands Clapping" (Drumpike, 1998r). Opublikował książkę Inside Out - Exploring The Mental Aspects Of Drumming (2003).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
My Sharona/Let me out	Knack	06.1979	6[10]	1[6][22]	Capitol 4731	[gold-US][written by Berton Averre, Doug Fieger][produced by Mike Chapman]
Good girls don' t/Frustrated	Knack	09.1979	66[2]	11[6]	Capitol 4771	[written by Berton Averre][produced by Mike Chapman]
Baby talks dirty/End of the game	Knack	02.1980	-	38[8]	Capitol 4822	[written by Berton Averre, Doug Fieger][produced by Mike Chapman]
Can' t put a price on love/[Havin' a]Rave up	Knack	04.1980	-	62[6]	Capitol 4853	[written by Berton Averre, Doug Fieger][produced by Mike Chapman]
Pay the devil [Ooo,baby,ooo]/Lil' cals big mistake	Knack	10.1981	-	67[5]	Capitol 5054	[written by Berton Averre][produced by Jack Douglas]
My Sharona/Tempted [94][Squeeze]	Knack	04.1994	-	91[4]	RCA 62 800	[piosenka z filmu Reality bites]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Get The Knack	Knack	06.1979	65[2]	1[5][40]	Capitol 11 948	[2x-platinum-US][produced by Mike Chapman]
But the little girls understand	Knack	03.1980	-	15[14]	Capitol 12 045	[gold-US][produced by Mike Chapman]
Round trip	Knack	11.1981	-	93[6]	Capitol 12 168	[produced by Jack Douglas]

sobota, 16 listopada 2019

Badger

Grupa brytyjska. Powstała we wrześniu 1972 w Londynie. Na jej czele stanął Tony Kaye (11.01.1946, Leicester, Leicestershire) - k, znany z zespołów Yes i Flash. W pierwszym składzie znaleźli się też: Brian Parrish - voc, g, wywodzący się z Medicine Head, David Foster - b, voc, mający za sobą współpracę z Jonem Andersenem w The Warriors, oraz Roy Dyke (13.02.1945, Liverpool) - dr, legitymujący się doświadczeniami z The Remo Four, Ashton, Gardner And Dyke i Medicine Head. W październiku 1973 odeszli Parrish i Foster, a dołączyli Jackie Lomax (10.05.1944, Wallasey, Merseyside) - voc, g, znany z The Undertakers, Lomax Alliance i Heavy Jelly, a także kilku solowych płyt, Paul Pilnick - g, znany ze Stealers Wheel, oraz Kim Gardner (27.01.1946, Dulwich, Londyn) - b, voc, znany z The Birds, The Creation, Santa Barbara Machine Head i Ashton, Gardner And Dyke. Formacja działała do kwietnia 1974.

Już w pierwszych tygodniach ruszyła w trasę po kraju u boku zespołu Yes. I podczas koncertów w londyńskim teatrze Rainbow, 15 i 16 grudnia 1972, nagrała debiutancki album - "One Live Badger", wydany w marcu następnego roku. Współproducentem był - wraz z Geoffreyem Haslamem i muzykami Badger - Jon Anderson, wokalista Yes, a okładkę zaprojektował Roger Dean, nadworny grafik tego zespołu.

Na program złożyły się jednak kompozycje nie mające wiele wspólnego ze stylem Yes (z wyjątkiem Fountain oraz orkiestrowych partii syntezatorów w końwencji Ricka Wakemana w kilku innych, np. w On The Way Home}. Znalazły się na "One Live Badger" i konwencjonalne piosenki (The Preacher, Wind Of Change, On The Way Home), i zwykły riffowy rock (River), i utwory swobodniejsze formalnie, bliższe artrockowych, przede wszystkim zaś jazzrockowych wzorów spod znaku Chicago, Colosseum czy Traffic (Wheel Of Fortune, Fountain). Większość kompozycji muzycy, zwłaszcza Kaye i Parrish, wzbogacili popisowymi partiami instrumentalnymi. Płyta, promowana m.in. na wspólnych koncertach z Black Sabbath, nie zyskała popularności. A niepowodzenia były powodem rozłamu w formacji.

Drugi album, "White Lady", grupa nagrała w Nowym Orleanie ze słynnym tamtejszym producentem i pianistą Allenem Toussaintem, z Lomaxem jako głównym kompozytorem i wykonawcą, z wieloma dodatkowymi muzykami, jak Jeff Beck - g, Bryn Haworth - g, Lester Caliste - tp, John Lango - tb, Alvin Thomas - s oraz piątka wokalistów. Wydane w maju 1974 dzieło było świadectwem zwrotu ku muzyce z pogranicza rocka, jazzu, gospel, soulu i nowoorleańskiego rhythm'n'bluesa (np. A Dream Of You, Listen To Me, Just The Way It Goes, Lord Who Cave Me Life, One More Dream To Hold), ono nie miało powodzenia, podobnie jak towarzyszący mu singel White Lady/Don't Pull The Trigger.

Gdy się ukazało, grupa zresztą już nie istniała. Bezpośrednim powodem jej rozwiązania był nieudany koncert w Fairfield Hall w Croydon u boku Electric Light Orchestra (muzycy tego zespołu nie zgodzili się udostępnić Kaye'owi i jego kompanom swojego sprzętu nagłaśniającego, co odbiło się na atmosferze i jakości ich występu).

Kaye współpracował później m.in. z Detective, Badfinger i znowu z Yes. Dyke grał m.in. w zespołach Pata Traversa i Chrisa Barbera, a także własnym Bauer, Garn And Dyke. Gardner wspomagał m.in. Mike'a Hugga i Dwighta Twilleya. Lomax kontynuował karierę jako solista. Pilnick przypomniał się jako muzyk Deaf School.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
One Live Badger	Badger	08.1973	-	167[8]	Atco 7022	[produced by Badger, Geoffrey Haslam, Jon Anderson]

czwartek, 14 listopada 2019

Badfinger

Grupa brytyjska, początkowo złożona z samych Walijczyków. W jej pierwszym składzie debiutującym w połowie lat sześćdziesiątych pod nazwą The Iveys (od nazwy ulicy w Swansea - Ivey Place) w legendarnym klubie Cavern w Liverpoolu występowali: Pete Ham (ur. 27.04.1947 r. w Swansea. zm. 23.04.1975 r. w Weybridge; śpiew), Mike Gibbins (ur. 12.03.1949 r. w Swansea; perkusja), David Jenkins (gitara) i Ron Griffiths (bas).

Jak przystało na zespół, który wziął nazwę z wczesnego wcielenia The Hollies, demonstrowali zgrabne, oparte na solidnej wokalizie tematy. W 1967 r. związali się z Davidem Garrickiem piosenkarzem oscylującym między popem a piosenką aktorską. Bardziej kuszące perspektywy otworzyła przed grupą założona przez Beatlesów wytwórnia Apple. Jenkinsa zastąpił Tom Evans (ur. 5.06.1947 r. w Liverpoolu, zm. 23.11.1983 r.), autor debiutanckiego tematu "Maybe Tomorrow", wyprodukowanego dla nowej firmy przez Tony'ego Viscontiego.

Singel przeszedł bez echa, a po niepowodzeniu kolejnej próby, "Walls Ice Cream", The Iveys postanowili zmienić nazwę na Badfinger. Podczas pracy nad kolejnym nagraniem nowym basistą został Joey Molland (ur. 21.06.1948 r. w Liverpoolu). Singel "Come And Get It", skomponowany przez szefa wytwórni, Paula McCartneya, stał się przebojem w Anglii i w USA.
Zespołowi zaproponowano udział w filmie "The Magie Christian" z udziałem Pctera Sellersa i Ringo Starra. Patronat Beatlesów wywołał zainteresowanie w środkach masowego przekazu, do czego przyczyniła się też wokalna maniera Badfinger, wykazująca silny wpływ sławnej liverpoolskiej czwórki.

Sukcesy singla "No Matter What" zawdzięczały wiele Beatlesom, ale i zespół umiał stanąć na wysokości zadania. Z początkiem lat 70-tych Badfinger, jako firmowi muzycy studyjni Apple, pojawili się na solowych płytach swoich patronów - All Things Must Pass George'a Harrisona, I Don't Come Easy Ringo Starra i Imagine Johna Lennona - uczestnicząc też w dobroczynnym koncercie dla Bangladeszu (1.08.1971 r.), zorganizowanym przez pierwszego z nich.

Talent kompozytorski ujawnili w pełni w 1972 r. nastrojową balladą "Without You", światowym przebojem amerykańskiego piosenkarza Harry'ego Nilssona, autorstwa Hama i Evansa. Był to jednak kulminacyjny punkt w karierze zespołu. Po nagraniu albumu Ass grupa związała się z wytwórnią Warner Bros., dla której w 1974 r. zarejestrowała kolejny longplay, Badfinger.
Jeszcze w tym samym roku ukazało się kolejne wydawnictwo zespołu, Wish You Were Here. Równocześnie formację opuścił Molland, zniechęcony finansową presją dominującą w tym czasie w działalności grupy. Rok później samobójstwo popełnił Ham, już wcześniej nękany zawodowymi i osobistymi problemami. Oznaczało to rozpadnięcie się grupy.

Pod koniec 1978 r. Molland i Evans reaktywowali Badfinger, angażując do współpracy Joego Tanzina (gitara) i Kenny'ego Harcka (perkusja), szybko zastąpionego przez Andy'ego Newmarka. Nagrany przez nich album Airwaves nie odniósł żadnego sukcesu rynkowego. W 1981 r. Badfinger w składzie: Molland, Evans, Tony Kaye (klawisze, eks-Yes), Glenn Sherba i Richard Bryans zarejestrował kolejną nieudaną płytę Say No More.

Po zakończeniu amerykańskiego tournee (podczas którego w składzie formacji pojawił się następny nowy muzyk - Steve Craiter), zespół ponownie rozwiązał się. Wkrótce potem, 23.11.1983 r. Evans popełnił samobójstwo we własnym domu w Surrey. Jak przed laty Ham, on też padł ofiarą depresji i materialnych kłopotów.

Na tragiczną ironię zakrawa fakt, że w dorobku Badfinger najbardziej upamiętniły się słowa refrenu "Without You", napisane w okresie świetności grupy "I can't live, I can't live anymore" ("Nie mogę, nie mogę dłużej żyć", których wykonawca, Harry Nilsson, również zmarł przedwcześnie w 1994 r.).
W 1990 r., dzięki wysiłkom Mollanda i Gibbinsa (którzy wygrali proces o zaległe tantiemy z wytwórnią Apple), Badfinger znów powrócili. Tym razem nagrywając album Timeless z Randy Andersenem (gitara) i A.J. Nicholasem (bas) wydany przez własną wytwórnię Mollanda, Independent Records. Od czasu do czasu muzycy wyruszają w krótkie trasy po USA.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK/US]	Komentarz
Maybe tomorrow/Daddy's a millionaire	Iveys	02.1969	-	67[6]	Apple APPLE 5/Apple 1803	[written by Tom Evans][produced by Tony Visconti]
Come and get it/Rock of All Ages	Badfinger	01.1970	4[11]	7[15]	Apple APPLE 20/Apple 1815	[written by Paul McCartney][produced by P. McCartney]
No matter what/Carry on till tomorrow UK side B:Better days	Badfinger	10.1970	5[11]	8[12]	Apple APPLE 31/Apple 1822	[written by Pete Hamm][produced by Mal Evans]
Day after day/Money UK side B:Sweet tuesday morning	Badfinger	02.1972	10[11]	4[14]	Apple APPLE 40/Apple 1841	[gold-US][write by Pete Hamm][produced by George Harrison]
Baby blue/Flying	Badfinger	03.1972	-	14[10]	-/Apple 1844	[written by: Pete Ham][produced by Todd Rundgren]
Apple of my eye/Blind Owl	Badfinger	02.1974	-	102[4]	Apple APPLE 49/Apple 1864	[written by Badfinger][Produced by Chris Thomas]
Love is gonna come at last/Sail away	Badfinger	04.1979	-	69[4]	-/Elektra 46 025	[written by: J.C. Malland][Produced by: David Malloy]
Hold on/Passin' time	Badfinger	02.1981	-	56[8]	-/Radio 3793	[written by Tom Evans][produced by Jack Richardson & Steve Wittmack]
Baby Blue	Badfinger	10.2013	73[1]	-	Parlophone GBDCE 0000006/-	[written by Pete Ham]

Albumy
Data wydania	Tytuł	UK Top 40 /ilość tyg. na liście/	Billboard	Wytwórnia [UK/US]	Komentarze
4.07.1969	Maybe tomorrow	-	-	Apple SAPCOR 8/Apple ST-3355	as "THE IVEYS" [produced by Tony Visconti and Mal Evans]
16.02.1970	Magic Christian Music	-	55[17]	Apple SAPCOR 12/ Apple 3364	[produced by Paul McCartney/Mal Evans/Tony Visconti]
9.11.1970	No dice	-	28[15]	Apple SAPCOR 16/Apple 3367	[produced by: Mal Evans & Geoff Emerick]
13.12.1971	Straight up	-	31[32]	Apple SAPCOR 19/Apple SW-3387	[produced by: Todd Rundgren/George Harrison]
26.11.1973	Ass	-	122[8]	Apple SAPCOR 27/ Apple 3411	[Produced by Chris Thomas and Badfinger]
02.1974	Badfinger [For Love Or Money]	-	161[5]	Warner Bros WB K56023/ Warner 2762	[Produced by Chris Thomas for Big Ears]
10.1974	Wish you were here	-	148[6]	Warner Bros WB K56076/ Warner Bros RS 2827	[Produced by Chris Thomas for Badfinger]
03.1979	Airwaves	-	125[8]	Elektra ELK 52129/Electra 6E-175	[Produced by David Malloy]
03.1981	Say no more	-	155[6]	-/Radio 16 030	[ Produced by Jack (Round Mound of Sound) Richardson and Steve (Bic) Wittmack for JAR Productions]

niedziela, 30 grudnia 2018

George Harrison

Ur. 24.02.1943 r. w liverpoolskiej dzielnicy Wavetree w Anglii. Dopiero w wieku 40 lat odkrył, że urodził się o godz. 23.42, 24 lutego, a nie dzień później, jak to "od zawsze" podawano we wszystkich książkach i encyklopediach.

Jeszcze w szkole - The Liverpool Institute High - poznał Paula McCartneya, by na początku 1958 r. spotkać się z nim ponownie w zespole The Quarry Men - zalążku The Beatles. Wcześniej występował krótko w grupie The Rebels u boku swojego brata Petera. Jako najmłodszy członek legendarnej grupy The Beatles pozostawał stale w cieniu Johna Lennona i Paula McCartneya. Mimo że napisane przez niego utwory, takie jak "Don't Bother Me", "I Need You" i "If I Needed Someone", stanowiły dowód sporego talentu kompozytorskiego, zostały przyćmione przez niezwykle bogaty dorobek kolegów z zespołu.

Pragnąc zrekompensować sobie niepowodzenia na tym polu, Harrison wypracował charakterystyczny styl gry na gitarze, oparty na dokonaniach mistrza rockabilly Carla Perkinsa. Jemu zawdzięczamy także wprowadzenie do muzyki pop hinduskiego sitaru, który po raz pierwszy zabrzmiał w tle "Norwegian Wood". Zauroczenie Indiami było pierwszą oznaką rosnącej niezależności Harrisona, a trzy utwory jego autorstwa, zwłaszcza "Taxman" i "I Want To Tell You", zamieszczone na albumie Beatlesów Revolver były dowodem jego wielkiej muzycznej dojrzałości. Wpływy muzyki hinduskiej znalazły swe odbicie także w nastrojowym utworze "Within You, Without You".

Solowe ambicje Harrison realizował, pisząc muzykę do filmu "Wonder-wall" (jako drugi z Beatlesów, po McCartneyu odważył się zaprezentować swoją twórczość poza zespołem) i nagrywając zbiór "elektronicznych hałasów" Electronic Sounds wydany w maju 1969 r. 12 marca tego samego roku (w dzień ślubu Paula McCartneya z Lindą Eastman) wraz ze swą żoną Patti został aresztowany pod zarzutem posiadania 120 skrętów z marihuany. Nie przeszkodziło mu to jednak zaprezentować doskonałych umiejętności twórczych w tak wielkich przebojach Beatlesów jak "While My Guitar Gently Weeps" i "Something". Singel z tą drugą piosenką (zamieszczoną na albumie Abbey Road} sprzedał się w 1969 r. w liczbie ponad miliona egzemplarzy.

Harrison sprawdzał się także w roli producenta, współpracując z Billym Prestonem, Jackiem Lomaxem i The Radha Krishna Temple. W grudniu 1969 r., zaproszony przez jednego z członków grupy Delaney & Bonnie & Friends, Erica Claptona, wystąpił także podczas kilku europejskich koncertów tej formacji.

W maju 1970 r. rozpoczął nagrywanie albumu All Things Must Pass, będącego zbiorem utworów gromadzonych przez kilka lat. Znalazło się na nim kilka pamiętnych kompozycji, m.in. "Awaiting On You All", "I'd Have You Anytime" (jej współautorem był Bob Dylan) i "Beware Of Darkness". Utwory te przyćmiła jednak zdecydowanie kompozycja "My Sweet Lord", łącząca doskonale melodię z hinduską mantrą. Piosenka zasłużenie dotarła na szczyt amerykańskich i brytyjskich zestawień.

Niestety, sukces ten stracił nieco ze swego blasku kilka lat później, kiedy wydawcy przeboju grupy The Chiffons "She's So Fine" z 1964 r. wygrali proces o plagiat.
Następnym projektem Harrisona był "Bangla Desh", singel zainspirowany prośbą słynnego muzyka Ravi Shankara o pomoc dla ofiar głodu na hinduskim subkontynencie. W sierpniu 1971 r. w nowojorskiej Madison Square Garden zorganizowano koncerty dobroczynne, w których udział wzięli m.in. Harrison, Bob Dylan, Billy Preston, Eric Clapton i Leon Russell. Oprócz zebranych funduszy ich wynikiem był także nakręcony film i trójpłytowy album The Concert For Bangla Desh. Jednak konflikty prawne związane z tym przedsięzwięciem odebrały Harrisonowi nieco chwały za jego altruizm, a on sam powrócił do studia dopiero w 1973 r. Podczas gdy album All Things Must Pass szczycił się współpracą ze strony grupy Derek And The Dominos, Badfinger oraz producenta Phila Spectora, Living In The Material World byłjuż propozycją o wiele skromniejszą i w konsekwencji brakowało na nim koniecznej dynamiki i blasku. Mimo to udało mu się dotrzeć do l. miejsca amerykańskiej listy przebojów; sztuki tej dokonał także pochodzący z niego singel "Give Me Love (Give Me Peace On Earth)", lecz reakcja krytyki była chłodna i pełna rezerwy.

Nieudane tournee po Stanach Zjednoczonych (pierwsza solowa trasa eks-Beatlesa) było niefortunnym preludium do wydanego w grudniu 1974 r. albumu Dark Horse. Inspirację dla jego tytułu stanowiła nazwa nowo założonej własnej wytwórni Harrisona. Na poziom koncertów i dobór materiału bez wątpienia ogromny wpływ miała trudna sytuacja osobista artysty: jego żona Patti po długim romansie z Erikiem Claptonem zdecydowała się opuścić męża (jej późniejszy ślub z Claptonem nie zaważył na łączącej obu gitarzystów przyjaźni - George wraz z Ringo Starrem i Paulem McCartneyem wystąpił nawet na przyjęciu wydanym na cześć Patti i Erica po ich ślubie w maju 1979 r.).

Tymczasem sprawy zawodowe wcale nie układały się zbyt różowo: pochodzący z 1975 r. album Extra Texture trochę poprawił sytuację, ale fakt, że najlepszy utwór płyty, "You", pochodził z 1971 r. nie umknął niczyjej uwagi. Dwie następne propozycje eks-Beatlesa, Thirty Three And A Third , George Harrisona utrzymywały się na podobnym, niskim poziomie, nie dorównując jakością nagrań pierwszym solowym dokonaniom gitarzysty i wokalisty.

W tym okresie George zaangażował się również w działalność swoich ulubieńców, komediowej grupy Monty Python, włączając się w prace przygotowawcze do filmu "Żywot Briana" Wydatna pomoc finansowa Harrisona zapewniła filmowi sukces i scementowała przyjaźń łączącą go ze słynnymi komikami. W 1980 r. macierzysta wytwórnia artysty, Warner Brothers odrzuciła pierwszą wersję albumu Somewhere In England, tłumacząc swoją decyzję tym, że zamieszczone nań utwory są zbyt słabe. Na wersji poprawionej znalazł się m.in. utwór "All Those Years Ago" - poświęcony pamięci zamordowanego w Nowym Jorku Johna Lennona - w nagraniu którego wzięli udział m.in. Ringo Starr i Paul McCartney. Piosenka wydana na singlu dotarła do Top 3 brytyjskiej listy przebojów, jednak swą wysoką pozycję zawdzięczała bardziej treści niż umiejętnościom wykonawcy.

Wydany w 1982 r. album Gone Troppo pojawił się na rynku bez szczególnego entuzjazmu ze strony zarówno artysty jak i wytwórni, wywołując pogłoski, że kariera Harrisona szybko zmierza do końca. Tymczasem on sam znalazł sobie inne zajęcie: kierował własną wytwórnią filmową Handmade Films, która wyprodukowała m.in. obrazy "Time Bandits" (w 1981 r.), "The Long Good Friday" (w 1982 r.), "Water" (w 1985 r.), "Mona Lisa" (w 1986 r.) i "Shanghai Surprise" (w 1986 r.). Sam Harrison od czasu do czasu uzupełniał ich ścieżki dźwiękowe. W tym okresie poświęcał też sporo czasu dwóm innym pasjom: wyścigom samochodowym i ogrodnictwu. Dał się jednak skusić na powrót do studia nagraniowego, gdzie współpracował z Mikem Battem przy jego adaptacji Hunting Of The Snark; wziął też udział w nagraniach albumu Greenpeace. Znalazł się także wśród pełnej gwiazd obsady biorącej udział w programie telewizyjnym "Blue Suede Shoes", w którym złożono hołd Carlowi Perkinsowi.

W 1986 r. zaś rozpoczął pracę nad swoim nowym albumem, tym razem dzieląc się obowiązkami producenta z Jeffem Lynne'em. Ciężka praca w czasie sesji nagraniowych została nagrodzona już w następnym roku, gdy nowa wersja piosenki Rudy'ego Clarka "Got My Mind Set On You" w wykonaniu Harrisona dotarła do 2. miejsca brytyjskich i l. amerykańskich zestawień. Wielki sukces odniósł także świadomie nawiązujący do twórczości Beatlesów utwór "When We Was Fab", a longplay Cloud Nine, na którym wyczucie komercji Lynne'a podkreślało nowo odnaleziony optymizm Harrisona, cieszył się równie wielką popularnością. Jego wydanie pozwoliło artyście wywiązać się z długoterminowych zobowiązań i udowodniło, że jego zainteresowanie działalnością na scenie muzycznej nie straciło nic ze swej mocy. Co więcej, doprowadziło go prosto do stworzonej ad hoc "supergrupy" The Travelling Wilburys, w której znalazł się obok Jeffa Lynne'a, Boba Dylana, Toma Petty'ego i Roya Orbisona.

W styczniu 1992 r. Harrison wyruszył w swoją pierwszą od wielu lat trasę, odwiedzając m.in. Japonię wraz z Erikiem Claptonem, któremu towarzyszył w czasie koncertów. 6 kwietnia 1992 r. wystąpił na bcnefisowym koncercie w londyńskiej Royal Albert Hali na rzecz Maharishi Natui.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK/US]	Komentarz
My sweet lord/Isn't it a pity UK side B: What is life	George Harrison	11.1970	1[5][17]	1[4][14]	Apple R 5884/Apple 2995	[platinium-UK][gold-US][written by George Harrison][produced by Phil Spector]
What is life/Apple scruffts	George Harrison	02.1971	-	10[9]	-/Apple 1828	[written by George Harrison][produced by Phil Spector/George Harrison]
Bangla desh/Deep blue	George Harrison	07.1971	10[9]	23[7]	Apple R 5912/Apple 1836	[written by George Harrison][produced by Phil Spector/George Harrison]
Give me love [Give me peace on earth]/Miss O'Dell	George Harrison	05.1973	8[10]	1[1][14]	Apple R 5988/Apple 1862	[written by George Harrison][produced by George Harrison]
Dark horse/I don't care anymore	George Harrison	11.1974	-	15[10]	Apple R 6001/Apple 1877	[written by George Harrison][produced by George Harrison]
Ding dong;Ding dong/Hari's on tour [Express]	George Harrison	12.1974	38[5]	36[6]	Apple R 6002/Apple 1879	[written by George Harrison][produced by George Harrison]
You/World of stone	George Harrison	09.1975	38[5]	20[10]	Apple R 6007/Apple 1884	[written by George Harrison][produced by George Harrison]
This song/Learning how to love you	George Harrison	11.1976	-	25[11]	Dark Horse K 16 856/Dark Horse 8294	[written by George Harrison][produced by George Harrison]
Crackerbox Palace/Learning how to love you	George Harrison	01.1977	-	19[11]	-/Dark Horse 8313	[written by George Harrison][produced by George Harrison]
Blow away/Soft-hearted Hana	George Harrison	03.1979	51[5]	16[14]	Dark Horse K 17 327/Dark Horse 8763	[written by George Harrison][produced by George Harrison/Russ Titelman]
All these years ago/Writing's on the wall	George Harrison	05.1981	13[7]	2[16]	Dark Horse K 17 807/Dark Horse 49 725	[written by George Harrison][produced by George Harrison/Ray Cooper]
Teardrops/Save the world	George Harrison	08.1981	-	102[5]	-/Dark Horse 49 785	[written by George Harrison][produced by George Harrison/Ray Cooper]
Wake up my love/Greece	George Harrison	11.1982	-	53[5]	-/Dark Horse 29 864	[written by George Harrison][produced by George Harrison/Ray Cooper/Phil McDonald]
Got my mind set on you/Lay his head	George Harrison	10.1987	2[14]	1[1][22]	Dark Horse W 8178/Dark Horse 28 178	[silver-UK][written by Rudy Clark][produced by George Harrison/Jeff Lynne][oryginalnie nagrana przez Jamesa Ray'a w 1962r]
When we was fab/Zig zag	George Harrison	02.1988	25[7]	23[11]	Dark Horse W 8131/Dark Horse 28 131	[written by George Harrison/Jeff Lynne][produced by George Harrison/Jeff Lynne]
This is love/Breath away from heaven	George Harrison	06.1988	55[3]	-	Dark Horse W 7913/Dark Horse 27 913	[written by George Harrison/Jeff Lynne][produced by George Harrison/Jeff Lynne]
My sweet lord	George Harrison	01.2002	1[1][14]	94[1]	Parlophone CDR 6571/Capitol 50438
Any road	George Harrison	05.2003	37[2]	-	Parlophone CDRS 6601/-	[written by George Harrison][produced by George Harrison/Jeff Lynne]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Wonderwall music [OST]	George Harrison	12.1968	-	49[16]	Apple ST-3350 [US]	[produced by George Harrison]
Electronic sound	George Harrison	05.1969	-	191[2]	Zapple ST-3358 [US]	[produced by George Harrison]
All things must pass	George Harrison	12.1970	4[24]	1[7][39]	Apple STCH 639	[6x-platinum-US][gold-UK]][produced by George Harrison/Phil Spector]
The concert for Bangla Desh	George Harrison	12.1971	1[1][14]	2[42]	Apple STCX- 3385	[gold-US][produced by George Harrison/Phil Spector]
Living in the material world	George Harrison	07.1973	2[13]	1[5][26]	Apple PAS 10 006	[gold-US][produced by George Harrison]
Dark Horse	George Harrison	12.1974	-	4[17]	Apple SMAS-3418 [US]	[gold-US][produced by George Harrison]
Extra texture [Read all about it]	George Harrison	10.1975	16[4]	8[11]	Apple PAS 10 009	[gold-US][produced by George Harrison]
The best of George Harrison	George Harrison	11.1976	100[7]	31[15]	Capitol ST-11 578 [US]	[gold-US][gold-UK][produced by George Harrison/George Martin/Phil Spector]
33 1/3	George Harrison	12.1976	35[4]	11[21]	Dark Horse 56 319	[gold-US][silver-UK][produced by George Harrison]
George Harrison	George Harrison	03.1979	39[5]	14[18]	Dark Horse 56 562	[gold-US][produced by George Harrison/Russ Titelman]
Somewhere in England	George Harrison	11.1980	13[4]	11[13]	Dark Horse 56 870	[produced by George Harrison]
Gone Troppo	George Harrison	11.1982	-	108[7]	Dark Horse 23 734-1 [US]
Cloud nine	George Harrison	11.1987	10[23]	8[31]	Dark Horse WX 123	[platinum-US][gold-UK][produced by George Harrison/Jeff Lynne]
Best of Dark Horse 1976-1989	George Harrison	11.1989	-	132[6]	Dark Horse 25 726 [US]	[produced by George Harrison, Ray Cooper, Jeff Lynne, Russ Titelman, Phil McDonald, Tom Scott]
Live in Japan	George Harrison	08.1992	-	126[2]	Dark Horse 26 964 [US]	[produced by Spike and Nelson Wilbury]
Brainwashed	George Harrison	11.2002	29[11]	18[9]	Parlophone 5432462	[gold-US][gold-UK][produced by George Harrison/Jeff Lynne]
Let It Roll: Songs by George Harrison	George Harrison	07.2009	4[12]	24[8]	EMI 9650192	[produced by George Harrison/Phil Spector/Jeff Lynne]
Early Takes: Volume 1	George Harrison	05.2012	66[1]	20	UMC 2799042	[produced by George Harrison]