Z archiwum...rocka

środa, 28 stycznia 2026

Maria Vincent

Maria Vincent (ur. 23 października 1929r - zm. 28 sierpnia 2006r) była
francuską aktorką filmową i piosenkarką.

Maria Vincent urodziła się 23 października 1929 roku w Marsylii, w departamencie Delta Rodanu, we Francji. Była żoną Léo Marciano. Znana była z ról w filmach Interpol przeciwko X (1960), Sekret chińskiego goździka (1964) i Hotel Clausewitz (1967).

Vincent zmarła w Paryżu 28 sierpnia 2006 roku.Jest babcią Paoli Dicelli, dziennikarki francuskiego magazynu Elle.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Embrasse-Moi, O Mon Amour/La Saint-Vaurien (My Funny Valentine)/Sa Jeunesse/Toi, Tu M'As Fait Du Mal	Maria Vincent	.1957	-	-	Versailles 90. S. 165	[A:written by P. Delanoë, G. Bécaud]
Les Gens Qui S'Aiment/C'est Ça Qu'on Appelle Aimer/Ay! Je L'Aime/Pourquoi Mon Dieu	Maria Vincent	.1957	-	-	Versailles 90. S. 171	[A:written by E. Marnay, M. P. Gérard]
Marie La Bonne/La Moisson/Mon Ange/Histoire D'Un Amour	Maria Vincent	.1958	-	-	Versailles 90. S. 184	[A:written by Bob Herlaut, G. Grancé]
Complainte Corses/U Lamentu Chi Ti Cercha	Maria Vincent	.1959	-	-	Versailles 45. S. 583	[A:written by C. Giovanni, R. Lucchesi]
Je Veux Bien Danser/Faut Pas/Qu'Est-Ce Que T'As?/Car Tu Me Donnes	Maria Vincent	.1960	-	-	Ricordi 45 S 106	[A:written by M. Vincent, F. Dallone]
Tu Sais Si Bien/Notre Concerto (Il Nostro Concerto)/Verte Campagne (Green Fields)/C'Est L'Amour Qui Veut Ça	Maria Vincent	.1961	-	-	Ricordi 45 M 124	[A:written by N. Maine, G. Liferman, M. Rivgauche]
En Revenant/Danke Schoen/Trop Fort/Ne T'En Va Pas	Maria Vincent	.1963	-	-	Philips 432.982	[A:written by H. Snow, Cl. Moine]
Pleure-Moi ("Cry To Me")/ Perdue Loin De Toi/Car Je L'Aime ("Rover")/Ton Pas ("Walkin' And Whistlin' Blues")	Maria Vincent	.1964	-	-	Philips 434.858	[A:written by Bert Russell, Ralph Bernet]
Tu T'Amuses/En D'Autres Mots ("Fly Me To The Moon")/Je Suis Une Femme ("I'm A Woman")/Rien Ne Pourra Plus	Maria Vincent	.1964	-	-	Philips 434.977	[A:written by G. Garvarentz, C. Aznavour, ]
Tchip Tchip/Il Suffit D'Un Rien/C'Est La Vie ("C'Est La Vie")/La Voilà ("Here She Comes")	Maria Vincent	.1965	-	-	Philips 437.070	[A:written by Aldo Frank, Franck Gérald]
Je M'Ennuie/Ah ! Viens Maria !/Mes Beaux Messieurs/La Chanson De Maria	Maria Vincent	.1966	-	-	Philips 437.235	[A:written by Yves Gilbert, Serge Lama]
Quand J'Aimerai.../Taim Taim La Ta Taim	Maria Vincent	.1966	-	-	Colomba AK 8.60	[A:written by Maria Vincent, Maurice Vander]
La Chanson D'Une Nuit/Moi Je Ne Savais Rien/Non Ce N'Est Rien/Sois Cet Homme	Maria Vincent	.1967	-	-	Colomba AK 872	[A:written by Serge Veber, Mischa Spoliansky]

Heartland

Heartland to amerykański zespół country z Huntsville w Alabamie.
Pierwotnie w jego skład wchodzili Jason Albert (wokal prowadzący), Craig Anderson (gitara rytmiczna), Todd Anderson (perkusja), Chuck Crawford (skrzypce, wokal wspierający), Mike Myerson (gitara prowadząca) i Keith West (gitara basowa, wokal wspierający). Podpisując kontrakt z wytwórnią Lofton Creek Records w 2006 roku, zespół znalazł się na szczycie list przebojów country dzięki debiutanckiemu singlowi „I Loved Her First”, będącemu jednocześnie utworem tytułowym z debiutanckiego albumu.

Po tym, jak pięć kolejnych singli nie znalazło się w Top 40, wszyscy członkowie z wyjątkiem Alberta i Crawforda odeszli, a dołączył do nich były solowy artysta Chad Austin. Ten skład rozpadł się w 2012 roku. W 2023 roku zespół reaktywował się w składzie Craig i Todd Anderson, Mike Myerson, Dustin Myerson oraz wokalista Lance Horton.

Zespół Heartland został założony w 1994 roku przez braci Craiga i Todda Andersonów oraz Mike'a Myersona. Wystąpili na czerwcowym koncercie w stanie Alabama w 1997 roku i rozpoczęli starania o kontrakt płytowy z pomocą autora piosenek Walta Aldridge'a.Heartland podpisał kontrakt z niezależną wytwórnią płytową Lofton Creek Records w 2006 roku. Debiutancki singiel zespołu, „I Loved Her First”, ukazał się jeszcze w tym samym roku i dotarł na szczyt listy przebojów Billboard Hot Country Songs. Debiutancki album zespołu, również zatytułowany „I Loved Her First”, ukazał się w październiku 2006 roku. Ken Burke z Country Standard Time wystawił albumowi pozytywną recenzję, chwaląc instrumentarium i „hardcorowy południowy wokal Alberta”, a także dodając, że album charakteryzuje się „zwinnym wykonaniem i mnóstwem chwytliwych refrenów”.

Po słabym odbiorze drugiego i trzeciego singla, zespół opuścił wytwórnię Lofton Creek i podpisał kontrakt z Country Thunder Records w marcu 2007 roku. Rozpoczęli współpracę z producentem Markiem Brightem, ale zamiast tego wydali „Once a Woman Gets a Hold of Your Heart”, którego współautorami byli John Rich z Big & Rich i Richie McDonald z Lonestar, a Rich pełnił również funkcję producenta. Po nim ukazał się „Slow Down”, który nie znalazł się na listach przebojów. Wytwórnia została zamknięta w marcu 2009 roku.

W lipcu tego samego roku zespół przeniósł się do Permian Records i wydał singiel „Mustache”. Z zespołu odszedł również Myerson. Do 2012 roku wszyscy pierwotni członkowie, z wyjątkiem Alberta i Crawforda, opuścili zespół, aby założyć rodziny. Dołączył do nich Chad Austin. Pod koniec lat 90-tych Austin nagrał dwa albumy dla Asylum Records, a później podpisał kontrakt z Broken Bow Records. Albert zmagał się również z problemami z głosem, które wymagały ćwiczeń i odpoczynku. Aby zmniejszyć obciążenie strun głosowych, wszyscy trzej członkowie na zmianę śpiewają główne partie wokalne.We wrześniu 2012 roku skład Alberta, Crawforda i Austina wydał nowy singiel „The Sound a Dream Makes”. Został on wyprodukowany przez Jamesa Strouda i wydany nakładem jego wytwórni R&J Records.

W lipcu 2019 roku zespół (w składzie Jason Albert, Charles Crawford i Keith West) wydał swój pierwszy od ponad dekady album zatytułowany „I Loved Her First: The Heart of Heartland” w wytwórni Permian Records. Znalazło się na nim 10 nowych, autorskich utworów, a gościnnie wystąpili Tracy Lawrence w nowej wersji ich pierwszego przeboju „I Loved Her First” oraz Samantha Crawford w utworze „When Love Comes Around”. W 2023 roku bracia Anderson i Mike Myerson reaktywowali Heartland z nowym gitarzystą Dustinem Myersonem i wokalistą Lance’em Hortonem. Zespół zapowiedział również premierę nowego albumu, którego premiera planowana jest na koniec roku nakładem Yellowhammer Records.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Loved Her First	Heartland	08.2006	-	-	Lofton Creek	[written by Walt Aldridge,Elliott Park][produced by Walt Aldridge][1[1][23].Country Chart]
Built To Last	Heartland	02.2007	-	-	Lofton Creek	[written by Elliott Park][58[2].Country Chart]
Once A Woman Gets A Hold Of Your Heart	Heartland	10.2007	-	-	Country Thunder	[written by John Rich & Richie McDonald][52[7].Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Loved Her First	Heartland	10.2006	-	11[11]	Lofton Creek 9006	[produced by Walt Aldridge]

Cloud Nothings

Zespół Cloud Nothings, będący pomysłem Dylana Baldiego, to sztandarowi twórcy
dynamicznego, pełnego emocji indie rocka. Kiedy zaczęło się mówić o muzyce Baldiego, pochodzący z Cleveland w stanie Ohio artysta był jeszcze nastolatkiem, a jego projekt był jednoosobowym zespołem specjalizującym się w lo-fi punk-popie, uchwyconym na albumie Cloud Nothings z 2011 roku. Kiedy Baldi zwerbował kolejnych członków, aby nadać swojej muzyce więcej ciężaru, jak na albumie Attack on Memory z 2012 roku, Cloud Nothings w pełni się rozwinął.

Na późniejszych albumach, takich jak Last Building Burning z 2018 roku, zespół mistrzowsko opanował połączenie hardcore'owej intensywności i zaskakująco słodkich melodii. W swoich utworach z początku lat 20. - „The Black Hole Understands” z 2020 roku, „The Shadow I Remember” z 2021 roku i „Final Summer” z 2024 roku -Baldi i spółka nadali nową dojrzałość zwięzłemu, chwytliwemu brzmieniu korzeni Cloud Nothings.

Zespół Cloud Nothings powstał w 2009 roku, kiedy Baldi, wówczas student pierwszego roku na Uniwersytecie Case Western Reserve, studiujący muzykę i technologię audio, nagrywał piosenki w piwnicy rodziców, gdy wracał do domu w weekendy. Publikował swoje utwory w internecie pod różnymi nazwami zespołów, jedną z nich był Cloud Nothings. Po opublikowaniu utworów „Hey Cool Kid” i „Whaddaya Wanna Know” na swoim profilu na MySpace, promotor poprosił Cloud Nothings o otwarcie brooklińskiego koncertu Woods and Real Estate. Wyimaginowany zespół Baldiego stał się prawdziwym zespołem, gdy skompletował skład na grudniowy koncert w 2009 roku.

Baldi rzucił studia, aby skupić się na Cloud Nothings i wydał w 2010 roku serię wydawnictw, w tym single w wytwórniach Group Tightener i Old Flame Records, a także EP-kę Turning On. Dzięki tej muzyce Baldi podpisał kontrakt z Wichita Records w Wielkiej Brytanii i Carpark w USA. Jeszcze w tym samym roku Carpark wznowił album „Turning On” z wybranymi utworami z jego pozostałych singli. Na żywo w Grog Shop Oprócz koncertów z Wavves, Titus Andronicus i Best Coast, Baldi rozpoczął pracę nad debiutanckim albumem Cloud Nothings w studiu Copycat Building w Baltimore w stanie Maryland z producentem Chesterem Gwazdą. Efektem tych sesji stał się album „Cloud Nothings”, który ukazał się w styczniu 2011 roku.

Kilka miesięcy później Baldi i jego zespół weszli do studia ze Stevem Albinim, aby nagrać z 2012 roku znacznie surowszy i cięższy album „Attack on Memory”. Album ten był debiutem Cloud Nothings na listach przebojów, osiągając 121. miejsce na liście 200 albumów w USA i 41. miejsce na brytyjskiej liście albumów indie. W lipcu tego samego roku ukazała się EP-ka „Live at Grog Shop”, na której znalazł się szczególnie porywający występ z trasy Attack on Memory. W 2013 roku, podczas przerwy w napiętym harmonogramie koncertowym zespołu, Baldi poświęcił trochę czasu na dopracowanie nowego materiału. Wkrótce potem zespół udał się do studia w Hoboken w stanie New Jersey z producentem Johnem Congletonem, aby nagrać utwory na czwarty album Cloud Nothings, „Here and Nowhere Else” z 2014 roku, który osiągnął 50. miejsce na liście przebojów w Stanach Zjednoczonych i 26. w Wielkiej Brytanii. W tym samym roku Baldi współpracował z Nathanem Williamsem z Wavves przy „No Life for Me”, split albumie wydanym przez wytwórnię Williamsa, Ghost Ramp, w 2015 roku.

Cloud Nothings powrócił w 2017 roku z „Life Without Sound”, bardziej dopracowanym setem nagranym w El Paso w Teksasie z producentem Johnem Goodmansonem, który osiągnął 15. miejsce na amerykańskiej liście albumów niezależnych i 18. miejsce na brytyjskiej. Przy surowym albumie „Last Building Burning” z 2018 roku zespół współpracował z producentem Randallem Dunnem, który pomógł przenieść intensywność koncertów Cloud Nothings do studia. Kiedy globalna pandemia COVID-19 sparaliżowała muzykę na żywo w 2020 roku, zespół wydał mnóstwo albumów koncertowych, które zawierały niektóre z ich najwcześniejszych występów. Cloud Nothings stworzył również w lipcu melancholijny album The Black Hole Understands z udostępnianiem plików i sesjami nagraniowymi z zachowaniem dystansu społecznego w Filadelfii i Cleveland.

Inny album nagrany podczas tych sesji, Life Is Only One Event, został wydany w grudniu tego samego roku w ramach ich usługi subskrypcyjnej, wraz z rocznym zapasem comiesięcznych EP-ek, które rozpoczęły się w sierpniu 2020 roku. Cloud Nothings powrócił w lutym 2021 roku z The Shadow I Remember, który powrócił do wpadającego w ucho popu z początków Baldiego i zawierał produkcję Steve'a Albiniego, a także wkład Bretta Naucke'a i Macie'a Stewarta z Ohmme. Album osiągnął 17. miejsce na liście U.K. Albums Chart.

Cloud Nothings powrócił do grania na żywo pod koniec 2021 roku, grając m.in. w Rock and Roll Hall of Fame oraz trasę koncertową po Stanach Zjednoczonych z okazji dziesiątej rocznicy Attack on Memory pod koniec 2022 roku. Mniej więcej w tym samym czasie zespół wydał album „Live at Red Palace”, będący zapisem koncertu z 2012 roku w Waszyngtonie. Na początku 2023 roku Cloud Nothings odchudził się do tria w składzie: Baldi, perkusista Jayson Gerycz i basista Chris Brown. Pod koniec tego samego roku podpisali kontrakt z wytwórnią Pure Noise Records i w kwietniu 2024 roku wydali swój pierwszy album dla tej wytwórni, „Final Summer”. Nagrany z Jeffem Zeiglerem i zmiksowany przez Sarah Tudzin z Illuminati Hotties, album wzbogacił surową chwytliwość utworu „The Shadow I Remember” o więcej dopracowania i głębi.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Attack on Memory	Cloud Nothings	02.2012	-	121[1]	Wichita Recordings WEBB 318CD	[produced by Steve Albini]
Here and Nowhere Else	Cloud Nothings	04.2014	-	50[2]	Wichita Recordings WEBB 420CD	[produced by John Congleton]

Black Keys

Początkowo surowy, instynktowny blues-rockowy zespół inspirowany takimi rockerami
jak Junior Kimbrough, Black Keys rozszerzyli swoje kompetencje po opanowaniu garażowego ryku z Rubber Factory w 2004 roku. Przechodząc do dużej wytwórni Nonesuch, duet gitarzysty/wokalisty Dana Auerbacha i perkusisty Patricka Carneya zanurzył się w odurzającym psychodelicznym terytorium, czasami wspomagany przez producenta Danger Mouse.

Współpraca zespołu z tym przedsiębiorczym producentem hip-hopowym otworzyła drzwi do różnorodności dźwięków, kolorów i faktur, poszerzonej palety, którą skierowali na ostre piosenki na swoich platynowych albumach Brothers i El Camino, które ukazały się na początku lat 2000. Po tripowym albumie Turn Blue z 2014 roku, Black Keys zrobili sobie dłuższą przerwę w drugiej połowie lat 2010., w czasie której Auerbach założył swoje studio i wytwórnię Easy Eye Sound. Duet powrócił z nową energią na albumie „Let's Rock” z 2019 roku, utrzymując tę dynamikę na albumie z bluesowymi coverami „Delta Kream” z 2021 roku oraz na hard-groove'owym albumie „Ohio Players” z 2024 roku, pełnym gościnnych występów. Zapowiedzieli swój 13. album, „No Rain, No Flowers” z 2025 roku, singlem „The Night Before”.

Dan Auerbach i Patrick Carney, pochodzący z Akron w stanie Ohio, założyli zespół Black Keys w 2001 roku. W 2002 roku wydali swój debiutancki album „The Big Come Up”, który zebrał świetne recenzje i sprzedaż, a pod koniec roku podpisali kontrakt z wytwórnią Fat Possum. Wiosną 2003 roku wytwórnia ta wydała „Thickfreakness”, nagrany w 14-godzinnej sesji, a Keys wsparli album trasą koncertową otwierającą koncerty Sleater-Kinney. Ich dynamika znacznie wzrosła wraz z albumem „Rubber Factory” z 2004 roku, który nie tylko zebrał świetne recenzje, ale także doczekał się kilku głośnych występów, w tym teledysku do utworu „10 A.M. Automatic” z udziałem komika Davida Crossa. Wysoko oceniany występ na żywo zespołu został udokumentowany na płycie DVD z 2005 roku, wydanej w tym samym roku, w którym ukazał się „Chulahoma” - EP z bluesowymi coverami.

The Black Keys przenieśli się do dużych wytwórni płytowych z „Magic Potion” z 2006 roku, bardziej nastrojowym albumem, który nadal powiększał grono ich fanów. Zespół wykorzystał ten nastrojowy klimat, wydając w 2008 roku „Attack & Release”, którego produkcja Danger Mouse'a pokazała, że The Keys nie są jedynie purystami blues-rocka. Album, który został odtworzony po sesjach nagraniowych z Ikiem Turnerem, który zmarł przed ukończeniem płyty, był jak dotąd największym osiągnięciem Black Keys, debiutując w Top 15 Billboardu i zbierając świetne recenzje. Po drugim DVD koncertowym duetu, rok 2009 spędzili na projektach pobocznych. Auerbach wydał na początku roku swój solowy album „Keep It Hid”, a Carney założył zespół Drummer, w którym grał na basie.

Pod koniec 2009 roku ukazał się „Blakroc”, rapowo-rockowy projekt duetu Keys z producentem Damonem Dashem. Nagrania z prób z trasy „Brothers”, wydany w 2010 roku, stał się ich największym dotychczasowym albumem, z przebojami „Tighten Up”, „Howlin' for You” i „Next Girl”. Keys powrócili na nim również do swoich korzeni hard bluesa z nową świetnością, zdobywając trzy nagrody Grammy, trafiając na listy przebojów od NPR po „Rolling Stone” i uzyskując status złotej płyty. Zespół zaoferował bardziej radykalne, rockandrollowe brzmienie na albumie „El Camino” z 2011 roku. Dzięki przebojowi „Lonely Boy”, El Camino zadebiutowało na drugim miejscu listy Billboard Top 200, a Black Keys ciężko pracowali nad albumem przez cały kolejny rok, wydając „Gold on the Ceiling” jako drugi singiel i intensywnie koncertując. Jesienią 2012 roku ukazała się EP-ka „Tour Rehearsal Tapes” - krótki zbiór nagrań studyjnych z 2012 roku.

Po ponownym zaangażowaniu Danger Mouse'a do produkcji kolejnego albumu, duet wrócił do studia latem 2013 roku, aby nagrać kolejny album. W przeciwieństwie do krótkiego, ostrego rock & rolla El Camino, „Turn Blue” miał psychodeliczny podtekst, który można było usłyszeć na poprzednich singlach „Fever” i „Turn Blue”. Album ukazał się na początku maja 2014 roku i natychmiast zadebiutował na szczycie list przebojów. Po promocji albumu Turn Blue, Black Keys zrobili sobie dłuższą przerwę. Auerbach był zajęty, grając mnóstwo koncertów, tworząc drugi zespół - soulowy The Arcs - i wydając drugi solowy album „Waiting for a Song” w 2017 roku. Carney pracował również jako producent, współpracując m.in. z Michelle Branch przy jej albumie Hopeless Romantic z 2017 roku.

The Black Keys powrócili do gry w marcu 2019 roku, wydając singiel „Lo/Hi”, pierwszy utwór z ich dziewiątego albumu „Let's Rock”. Po premierze w czerwcu tego samego roku, album zadebiutował na czwartym miejscu listy Billboard Top 200 i na trzecim miejscu na brytyjskich listach przebojów. W 2021 roku podkreślili swoją długotrwałą miłość do wykonawców bluesa z Missisipi, takich jak R.L. Burnside i Junior Kimbrough, wydając nominowany do nagrody Grammy album z coverami „Delta Kream”. Na płycie znalazła się interpretacja klasycznego utworu Big Joe Williamsa i Johna Lee Hookera „Crawling Kingsnake”.

Na albumie Auerbach i Carney powrócili do swoich korzeni, redukując proces twórczy do tego, który stosowali na początku swojej działalności, a następnie przenieśli utwory do studia Easy Eye Sound należącego do Auerbacha. Podczas sesji duet współpracował również z Billym F. Gibbonsem z ZZ Top, Angelo Petraglią z Kings of Leon oraz Gregiem Cartwrightem z Reigning Sound. Pierwsze owoce sesji pojawiły się na początku 2022 roku wraz z wydaniem singla „Wild Child”, przed premierą albumu „Dropout Boogie” w maju. Album osiągnął ósme miejsce na liście Billboard 200 i drugie miejsce na listach przebojów Top Rock i Alternative Albums.

W następnym roku duet pojawił się na Grrr Live!, nagraniu koncertowym z 2012 roku, kiedy to Black Keys byli jedną z kilku gwiazd gościnnych, które wystąpiły z Rolling Stones w ramach koncertu nagranego na potrzeby transmisji pay-per-view, wraz z Brucem Springsteenem, Lady Gagą i Johnem Mayerem. W tym samym roku Auerbach i Carney wrócili do Easy Eye Sound, aby nagrać swój 12. album długogrający, „Ohio Players” z 2024 roku. Podczas sesji, pełnych energii i eklektycznych akcentów, wystąpiła imponująca różnorodność znanych gości, w tym Noel Gallagher, Beck, Juicy J, Dan the Automator, Leon Michels i Greg Kurstin, a także niewielka armia muzyków studyjnych. Z singlami „Beautiful People (Stay High)” i „This Is Nowhere”, set dotarł do pierwszej dziesiątki list przebojów w Europie i Stanach Zjednoczonych. Planowana trasa koncertowa International Players Tour została odwołana niemal natychmiast po jej ogłoszeniu, co doprowadziło do zmiany w kierownictwie zespołu. Nie tracąc czasu, wrócili do studia, aby nagrać kolejny album.

W międzyczasie wydali rozszerzoną wersję „Ohio Players”, z Alice Cooperem w horrorowym singlu „Stay in Your Grave” i Dannym Luxem w „Mi Tormenta”. Pierwszy przedsmak ich kolejnej ery albumowej pojawił się w 2025 roku wraz z żywiołowym utworem „The Night Before”, który znalazł się na 13. albumie zespołu, „No Rain, No Flowers”. Na płycie, z udziałem twórców hitów Ricka Nowelsa, Daniela Tashiana i Scotta Storcha, znalazły się również single „Babygirl” i utwór tytułowy.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Hard Row	Black Keys	06.2003	86[1]	-	Fat Possum 11112	[written by Dan Auerbach, Chuck Auerbach, Patrick Carney][produced by Patrick Carney]
Have Love Will Travel	Black Keys	09.2003	77[1]	-	Epitaph 11292	[written by Richard Berry][produced by Patrick Carney]
10 A.M. Automatic	Black Keys	09.2004	66[2]	-	Epitaph 11732	[written by Dan Auerbach, Patrick Carney][produced by The Black Keys]
'Till I Get My Way/Girl Is on My Mind"	Black Keys	12.2004	62[2]	-	Fat Possum 11832	[written by Dan Auerbach, Patrick Carney][produced by Danger Mouse]
Tighten Up	Black Keys	11.2010	86[1]	87[4]	Cooperative Music VVR 737470	[platinum-US][silver-UK][written by Dan Auerbach, Chuck Auerbach, Patrick Carney][produced by Patrick Carney]
Howlin' For You	Black Keys	01.2011	-	116[13]	V2	[platinum-US][silver-UK][written by Dan Auerbach, Chuck Auerbach, Patrick Carney][produced by The Black Keys, Mark Neill]
Lonely Boy	Black Keys	12.2011	80[8]	64[20]	Nonesuch USNO 11100273	[2x-platinum-US][platinum-UK][written by Dan Auerbach,Patrick Carney,Danger Mouse][produced by Danger Mouse,The Black Keys]
Gold on the Ceiling	Black Keys	03.2012	57[6]	94[6]	Nonesuch USNO 11100275	[2x-platinum-US][silver-UK][written by Dan Auerbach, Patrick Carney, Brian Burton][produced by Danger Mouse,The Black Keys]
Little Black Submarines	Black Keys	10.2012	106[21]	106[21]	Nonesuch	[platinum-US][written by Dan Auerbach,Danger Mouse,Patrick Carney][produced by Danger Mouse,The Black Keys]
Fever	Black Keys	04.2014	57[4]	77[3]	Nonesuch USNO 11400191	[gold-US][written by Dan Auerbach, Patrick Carney, Brian Burton][produced by Danger Mouse,The Black Keys]
Turn Blue	Black Keys	05.2014	-	114[1]	Nonesuch	[written by Dan Auerbach, Patrick Carney, Brian Burton][produced by Danger Mouse,The Black Keys]
Lo/Hi	Black Keys	03.2019	-	119[1]	Nonesuch	[gold-US][written by Dan Auerbach, Patrick Carney][produced by The Black Keys]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Thickfreakness	Black Keys	05.2003	182[1]	-	Fat Possum 03712	[produced by Patrick Carney]
Rubber Factory	Black Keys	09.2004	62[1]	131[2]	Fat Possum 03792	[silver-UK][produced by The Black Keys]
Chulahoma	Black Keys	05.2006	-	199[1]	Fat Possum 1032 [US]	[produced by The Black Keys]
Magic Potion	Black Keys	09.2006	79[1]	95[2]	V2 VVR 1042542	[silver-UK][produced by The Black Keys]
Attack & Release	Black Keys	04.2008	34[3]	14[14]	Cooperative Music VVR 1050452	[gold-US][gold-UK][produced by Danger Mouse]
Brothers	Black Keys	05.2010	29[25]	3[145]	Cooperative Music/V2 VVR 737197	[2x-platinum-US][gold-UK][produced by The Black Keys,Mark Neill,Danger Mouse]
El Camino	Black Keys	12.2011	6[81]	2[100]	Nonesuch 7559796331	[2x-platinum-US][platinum-UK][produced by Danger Mouse ,The Black Keys]
Blakroc	Black Keys	02.2013	-	110[2]	Nonesuch	[produced by Dan Auerbach,Patrick Carney,Joel Hamilton]
Turn Blue	Black Keys	05.2014	2[18]	1[1][31]	Nonesuch 7559795554	[gold-US][gold-UK][produced by Danger Mouse ,The Black Keys]
Let's Rock	Black Keys	07.2017	3[5]	4[4]	Nonesuch 0075597924954	[produced by Dan Auerbach, Patrick Carney]
Delta Kream	Black Keys	05.2021	5[2]	6[3]	Nonesuch 0075597916652	[produced by Dan Auerbach, Patrick Carney]
Dropout Boogie	Black Keys	05.2022	5[2]	8[2]	Nonesuch 0075597913439	[produced by The Black Keys]
Ohio Players	Black Keys	04.2024	13[81]	26[1]	Nonesuch 0075597900149	[produced by The Black Keys, Dan the Automator]
No Rain, No Flowers	Black Keys	08.2025	47[1]	52[1]	Parlophone 0093624832898	[produced by The Black Keys]

wtorek, 27 stycznia 2026

LeVert

LeVert był amerykańskim zespołem wokalnym R&B z Cleveland w stanie Ohio w Stanach
Zjednoczonych. Założony w 1983 roku, LeVert składał się z Seana i Geralda Levertów (synów Eddiego Leverta, założyciela i wokalisty zespołu wokalnego R&B/Soul O'Jays) oraz Marca Gordona.

Zespół wydał swój pierwszy singiel „I'm Still” dla wytwórni Tempre Harry'ego Coombesa. W 1985 roku ukazał się ich debiutancki album „I Get Hot”, na którym znalazły się utwory, których wokale były silnie porównywane do głosu ojca Seana i Geralda Levertów, Eddiego. W 1986 roku ukazał się album „Bloodline”, na którym znalazł się pierwszy wielki przebój zespołu w stylu R&B „(Pop, Pop, Pop, Pop) Goes My Mind”. Jednak kolejny album zespołu, „The Big Throwdown” z 1987 roku, odniósł jeszcze większy sukces, dzięki przebojowi R&B „Casanova”, który zajął pierwsze miejsce na listach przebojów (miejsce 5.) i zapewnił zespołowi miejsce w pierwszej dziesiątce w Wielkiej Brytanii. Z tego albumu wydano również dwa kolejne single R&B, które znalazły się w pierwszej piątce: „My Forever Love” i „Sweet Sensation”.

Sukces zespołu kontynuował kolejny album z 1988 roku, „Just Coolin'”, który był nominowany w kategorii „Najlepszy Album R&B/Urban Contemporary” do nagrody Soul Train Music Awards w 1989 roku. Zarówno „The Big Throwdown”, jak i „Just Coolin'” uzyskały status złotej płyty. Od lat 90-tych Gerald zaczął dzielić swój czas między LeVertem a karierą solową,ale zespół wydał jeszcze trzy albumy, a Rhino Records w 2001 roku wydało album z największymi przebojami.

Gerald Levert zmarł w listopadzie 2006 roku z powodu przedawkowania leków na receptę i bez recepty. Sean Levert zmarł w marcu 2008 roku w wyniku połączenia sarkoidozy i odstawienia Xanaxu podczas pobytu w więzieniu hrabstwa Cuyahoga.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I'm Still/I Want Too	LeVert	03.1985	-	-	Tempre 5505	[written by G. Levert, E. Levert][produced by Harry Coombs, Gerald Levert][70[8].R&B; Chart]
(Pop, Pop, Pop, Pop) Goes My Mind/Looking For Love	LeVert	07.1986	-	-	Atlantic 89389	[written by Gerald LeVert, Marc Gordon][produced by Keg Johnson, Wilmer Raglin][1[1][18].R&B; Chart]
Let's Go Out Tonight/Grip	LeVert	10.1986	-	-	Atlantic 89350	[written by Gerald Levert][produced by Eddie Levert][14[16].R&B; Chart]
Fascination/Pose	LeVert	02.1987	-	-	Atlantic 89311	[written by Gerald Levert, James Mtume, Marc Gordon][produced by James Mtume][26[11].R&B; Chart]
Casanova/Throwdown	LeVert	09.1987	9[10]	5[18]	Atlantic 89217	[written by Reggie Calloway][produced by Reggie Calloway][1[1][20].R&B; Chart]
My Forever Love/Kiss And Make Up	LeVert	10.1987	-	-	Atlantic 89182	[written by Gerald Levert, Marc Gordon][produced by Gerald Levert, Marc Gordon, Craig Cooper][2[10].R&B; Chart]
Sweet Sensation/Love The Way U Love Me	LeVert	02.1988	-	-	Atlantic 89124	[written by Gerald Levert, Marc Gordon][produced by Gerald Levert, Marc Gordon, Craig Cooper][4[15].R&B; Chart]
Addicted To You	LeVert	08.1988	-	-	Atco 99292	[written by Gerald Levert, Eddie Levert, Marc Gordon][produced by Gerald Levert, Marc Gordon][1[2][16].R&B; Chart]
Pull Over	LeVert	11.1988	-	-	Atlantic 88987	[written by Gerald Levert, Marc Gordon][produced by Gerald Levert, Marc Gordon][2[15].R&B; Chart]
Just Coolin'	LeVert	01.1989	-	-	Atlantic 88959	[written by Gerald LeVert, Marc Gordon][produced by Gerald LeVert, Marc Gordon][1[1][17].R&B; Chart]
Gotta Get The Money/Join The Fun	LeVert	05.1989	-	-	Atlantic 88910	[written by Gerald LeVert, Marc Gordon ][produced by Gerald LeVert, Marc Gordon ][4[14].R&B; Chart]
Smilin'	LeVert	08.1989	-	-	Atlantic 88842	[written by Gerald LeVert, Marc Gordon][produced by Gerald LeVert, Marc Gordon][16[12].R&B; Chart]
Rope A Dope Style	LeVert	10.1990	-	-	Atlantic 87 828	[written by Gerald Levert, Marc Gordon][produced by Gerald Levert, Marc Gordon][7[17].R&B; Chart]
All Season	LeVert	12.1990	-	-	Atlantic 87 772	[written by Gerald Levert, Marc Gordon][produced by Gerald Levert, Marc Gordon][4[19].R&B; Chart]
Baby I'm Ready	LeVert	04.1991	-	-	Atlantic 87 696	[written by Gerald Levert, Marc Gordon][produced by Gerald Levert, Marc Gordon][1[1][25].R&B; Chart]
For the Love of Money/Living for the City	Troop,LeVert featuring Queen Latifah	06.1991	-	-	Giant 19 304	[written by Anthony Jackson, Kenny Gamble, Leon Huff, Stevie Wonder][produced by Ellis Jay, Vassal Benford][12[13].R&B; Chart][piosenka z filmu "New Jack City"]
Give A Little Love	LeVert	09.1991	-	-	Atlantic 87 662	[produced by Gerald Levert, Marc Gordon][63[5].R&B; Chart]
Good Ol' Days	LeVert	02.1993	-	78[11]	Atlantic 87 379	[written by Gerald Levert, Marc Gordon][produced by Gerald Levert, Marc G][12[20].R&B; Chart]
abc-123	LeVert	05.1993	-	46[17]	Atlantic 87 366	[written by Gerald Levert, Edwin Nicholas, Terry Scott][produced by Gerald Levert, Edwin Nicholas][5[22].R&B; Chart]
Do The Thangs	LeVert	09.1993	-	-	Atlantic 87 328	[written by Marc Gordon][produced by Marc Gordon][41[12].R&B; Chart]
True Dat	LeVert featuring Yo-Yo & Queen Pen	03.1997	-	107[8]	Atlantic 84 869	[written by Gerald Levert, Marc Gordon][produced by Gerald Levert, Marc Gordon][52[10].R&B; Chart]
Sorry Is	LeVert featuring Terry Ellis	06.1997	-	113[3]	Atlantic 84 003	[written by Gerald Levert & Edwin Nicholas][33[16].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bloodline	LeVert	10.1986	-	192[3]	Atlantic 81 669	[produced by Keg Johnson, Wilmer Raglin, James Mtume, Eddie Levert, Gerald LeVert, Marc Gordon]
The Big Throwdown	LeVert	09.1987	86[1]	32[24]	Atlantic 81 773	[gold-US][produced by Gerald Levert, Marc Gordon, Reggie Calloway, Craig Cooper]
Just Coolin'	LeVert	11.1988	-	79[31]	Atlantic 81 926	[gold-US][produced by LeVert]
Rope a Dope Style	LeVert	12.1990	-	122[34]	Atlantic 82 164	[gold-US][produced by Gerald Levert, Marc Gordon]
For Real Tho'	LeVert	04.1993	-	35[27]	Atlantic 82 462	[gold-US][produced by Gerald Levert, Marc Gordon]
The Whole Scenario	LeVert	03.1997	-	49[8]	Atlantic 82 986	[produced by Gerald Levert, Marc Gordon, Edwin "Tony" Nicholas]

poniedziałek, 26 stycznia 2026

Hamilton Bohannon

Hamilton Frederick Bohannon (ur. 7 marca 1942r - zm. 24 kwietnia 2020r),
często określany jako Bohannon, był amerykańskim perkusistą, liderem zespołu, autorem tekstów, aranżerem i producentem muzycznym, który był jedną z czołowych postaci funku i disco lat 70-tych. Współpracował z Marvinem Gaye, Steviem Wonderem, zespołem The Temptations, Wah Wah Watsonem, Rayem Parkerem Jr., zespołem The Counts i Carolyn Crawford.

Urodził się w Newnan w stanie Georgia i gry na perkusji nauczył się w szkole. Zaczął grać w lokalnych zespołach, w jednym z których grał gitarzysta Jimi Hendrix, zanim ukończył Clark College, uzyskując dyplom z muzyki i edukacji średniej.Po krótkim okresie pracy jako nauczyciel, w 1964 roku został zatrudniony jako perkusista w zespole koncertowym 13-letniego Steviego Wondera. W 1967 roku przeniósł się do Detroit, gdzie został zatrudniony przez wytwórnię Motown jako lider i aranżer Bohannon & The Motown Sound, która udzielała wsparcia wielu czołowym artystom tej wytwórni podczas tras koncertowych, w tym Marvinowi Gaye'owi, Steviemu Wonderowi, The Temptations, Dianie Ross and the Supremes, The Four Tops i innym.

Kiedy Motown przeniósł się z Detroit do Los Angeles, Bohannon pozostał, aby założyć własny zespół, w którego skład weszli członkowie lokalnego zespołu The Fabulous Counts, a także tacy muzycy jak Ray Parker Jr. i Dennis Coffey. W 1972 roku podpisał kontrakt z wytwórnią Dakar prowadzoną przez producenta Carla Davisa i na początku 1973 roku wydał swój debiutancki album Stop & Go. W ciągu kolejnych dwóch lat wydał dla tej wytwórni pięć kolejnych albumów, na których „doskonalił swoją formułę ciężkich, dudniących akcentów basowych i agresywnych rytmów”.

Chociaż kilka jego utworów stało się klubowymi hitami, odniósł ograniczony sukces na listach przebojów. Jego pierwszym przebojem był singiel „South African Man” z 1974 roku, który osiągnął 78. miejsce na liście Billboard R&B, ale odniósł większy sukces w Wielkiej Brytanii, gdzie dotarł do 22. miejsca na UK Singles Chart. W 1975 roku ukazał się „Foot Stompin Music” - jego jedyny album, który trafił na listę Billboard Hot 100 w USA -oraz „Disco Stomp”, jego największy hit w Wielkiej Brytanii, gdzie dotarł do 6. miejsca, a później Johnny Marr wymienił go jako główny inspirację dla utworu The Smiths „How Soon Is Now?”.

W 1976 roku Bohannon podpisał kontrakt z Mercury Records, a dwa lata później odniósł jeden ze swoich największych sukcesów, wydając „Let’s Start the Dance”, który dotarł do 9. miejsca na liście przebojów R&B i 7. miejsca na liście przebojów disco . W „Let’s Start the Dance” wystąpiła wokalistka Carolyn Crawford, której kolejne albumy Bohannon produkował. W 1981 roku nowy miks „Let’s Start the Dance” odniósł sukces na liście przebojów dance.

W 1980 roku założył wytwórnię Phase II Records i przez kolejne trzy lata, współpracując z nowymi wokalistkami Liz Lands i Altrinną Grayson, kontynuował drobne przeboje na listach przebojów R&B. W 1984 roku podpisał kontrakt z MCA Records i wydał kilka kolejnych albumów. Jego ostatni album, „It's Time to Jam”, ukazał się w wytwórni South Bound w 1990 roku.

Wiele jego utworów było szeroko samplowanych, zwłaszcza w hicie chicagowskiego DJ-a i producenta Paula Johnsona z 1999 roku „Get Get Down”, w którym wykorzystano wiele sampli z utworu „Me and the Gang” Bohannona. Inni muzycy, którzy korzystali z sampli jego muzyki, to Jay Z, Digable Planets i Snoop Dogg. Jego nazwisko było również wielokrotnie przywoływane w utworze „Genius of Love” zespołu Tom Tom Club. Jego kompozycja „Ooh!” znalazła się na albumie Mary J. Blige „Love & Life” z 2003 roku.

W późniejszych latach Bohannon wydał nowego wokalistę, Governor, dla Atlantic Records, a także pracował nad materiałem ze swoim synem, Hamiltonem Bohannonem II, i wydał audiobook ze wspomnieniami z wczesnych lat w branży muzycznej, zatytułowany „Bohannon Speaks from the Beginning”. Bohannon był pobożnym chrześcijaninem i zadedykował swój album „Dance Your Ass Off” „Bogu, mojemu panu, zbawicielowi i Jezusowi Chrystusowi”. Album zawierał również zastrzeżenie, że „Dance Your Ass Off” nie jest używane w znaczeniu wulgarnym”. W 2017 roku rada miejska Newnan przemianowała ulicę Peachtree Street na Bohannon Drive na jego cześć.

Zmarł 24 kwietnia 2020 roku w swoim domu w Atlancie w wieku 78 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
South African Man Pt.1	Hamilton Bohannon	02.1975	22[8]	-	Dakar 4539	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][78[5].R&B; Chart]
Foot Stompin Music/Dance With Your Parno	Hamilton Bohannon	09.1975	23[6]	98[2]	Dakar 4544	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][39[12].R&B; Chart][3[14].Hot Disco/Dance;Dakar 4544 7"]
Disco Stomp (Part 1)/Disco Stomp (Part 2)	Hamilton Bohannon	09.1975	6[12][05.1975]	-	Dakar 4549	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][62[7].R&B; Chart][11[6].Hot Disco/Dance;Dakar 4549 7"]
Happy Feeling/Truck Stop	Hamilton Bohannon	09.1975	49[3]	-	Brunswick BR 24 [UK]	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon]
Bohannon's Beat (Pt. 1)/East Coast Groove	Hamilton Bohannon	02.1976	-	-	Dakar 4551	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][65[7].R&B; Chart][9[7].Hot Disco/Dance;Dakar 4551 7"]
Dance Your Ass Off/Happy Feeling	Hamilton Bohannon	05.1976	-	-	Dakar 4554	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][11[4].Hot Disco/Dance;Dakar 4554 7"]
Andrea/Just Doing My Thang	Hamilton Bohannon	05.1977	-	-	Mercury 73946	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][19[11].Hot Disco/Dance;Mercury 31 12"]
Bohannon Disco Symphony/Moving Fast	Hamilton Bohannon	08.1977	-	-	Mercury 73939	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][67[5].R&B; Chart]
Let's Start The Dance/I Wonder Why	Hamilton Bohannon	09.1978	56[4]	101[8]	Mercury 74015	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][9[19].R&B; Chart][7[15].Hot Disco/Dance;Mercury 53 12"]
Me And The Gang/Summertime Groove	Hamilton Bohannon	01.1979	-	-	Mercury 74035	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][82[4].R&B; Chart]
Cut Loose/Listen To The Children Play	Hamilton Bohannon	03.1979	-	-	Mercury 74044	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][43[7].R&B; Chart]
The Groove Machine/Love Floats	Hamilton Bohannon	08.1979	-	-	Mercury 74085	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][60[6].R&B; Chart][55[12].Hot Disco/Dance;Mercury 105 12"]
Baby I'm For Real/Hurry Mr. Sunshine	Hamilton Bohannon	04.1980	-	-	Mercury 76054	[written by Marvin Gaye][produced by Hamilton Bohannon][54[7].R&B; Chart]
Throw Down The Groove (Part I)/Throw Down The Groove (Part II)	Bohannon	10.1980	-	-	Phase II 5650	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][59[7].R&B; Chart][52[11].Hot Disco/Dance;Phase II 5650 7"]
Dance, Dance, Dance All Night/April My Love (Part 1)	Bohannon	12.1980	-	-	Phase II 5651	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][76[4].R&B; Chart]
Don't Be Ashame To Call My Name/Thinking Of You	Bohannon	02.1981	-	-	Phase II 5654	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][54[6].R&B; Chart]
Goin' For Another One/The Happy Dance	Bohannon	06.1981	-	-	Phase II 02062	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][91[1].R&B; Chart]
Let's Start II Dance Again/Let's Start The Dance (Remix)	Bohannon Featuring Dr. Perri Johnson	09.1981	-	-	Phase II 02573	[written by Hamilton Bohannon, Perri Johnson][produced by Hamilton Bohannon][41[11].R&B; Chart][5[17].Hot Disco/Dance;Phase II 902449 7"]
Let's Start To Dance Again/Let's Start The Dance	Bohannon	02.1982	49[5]	-	London HL 10582 [UK]	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon]
I've Got The Dance Fever (With Rap Intro)	Bohannon	05.1982	-	-	Phase II 02897	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][72[6].R&B; Chart]
The Party Train (Parts I & II)/Thoughts And Wishes	Bohannon	07.1982	-	-	Phase II 02998	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][69[7].R&B; Chart]
Make Your Body Move/Come Back My Love	Bohannon	02.1983	-	-	Compleat 103	[written by Ray Parker Jr.][produced by Hamilton Bohannon][62[7].R&B; Chart]
Let's Start To Dance Again	Hamilton Bohannon	07.1983	85[3]	-	-	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon]
Let's Start The Dance III	Bohannon	08.1983	91[2]	-	Compleat CLT 1 [UK]	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon]
Wake Up/Enjoy Your Day	Bohannon	09.1983	-	-	Compleat 114	[written by Hamilton Bohannon, Melvin Ragin ][produced by Hamilton Bohannon][87[3].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Summertime Groove	Hamilton Bohannon	08.1978	-	58[19]	Mercury 3728	[produced by Hamilton Bohannon]

Fancy

Manfred Alois Segieth (ur. 7 lipca 1946r), lepiej znany pod pseudonimem scenicznym Fancy, to niemiecki wokalista, autor tekstów i producent muzyczny.

Manfred Alois Segieth urodził się 7 lipca 1946 roku w Monachium. Fancy zaczął grać na gitarze w wieku dwunastu lat. Uczęszczając do szkoły z internatem, w której nie wolno było słuchać muzyki światowej, musiał potajemnie słuchać popowych płyt takich artystów jak Ted Herold i Peter Kraus. W wieku 14 lat przeniósł się do liceum humanistycznego w Monachium. W trakcie i po ukończeniu szkoły średniej grał w różnych zespołach jako gitarzysta i basista, choć głównie występował jako wokalista. Występował z tymi zespołami w licznych salach tanecznych. Jednak jego rodzice nie podzielali entuzjazmu Fancy'ego dla muzyki. Jego ojciec zmienił zdanie dopiero po powrocie do zdrowia po poważnej operacji.

Kariera Segietha rozpoczęła się w 1984 roku jako europejskiego piosenkarza popowego i autora tekstów. Jego rola jako muzyka szybko rozwinęła się jako producenta, co doprowadziło do tego, że jego muzyka była grana na całym świecie. Międzynarodowe hity disco „Slice Me Nice” i „Chinese Eyes” zajęły drugie miejsce na amerykańskiej liście Billboard Dance Charts oraz miejsce w pierwszej dziesiątce listy Billboard w 1985 roku wraz z „Chinese Eyes” i „Come Inside”.

Dziewięć kolejnych jego singli znalazło się w pierwszej setce listy Media Control Singles Charts, głównie na niemieckich listach przebojów w połowie i pod koniec lat 80-tych. „Flames of Love” cieszy się światową popularnością od 1988 roku, ponieważ był jego najwyższym hitem na listach przebojów.

Dorobek Fancy'ego obejmuje wiele albumów studyjnych i singli, a także kompilacje i remiksy na płytach CD.W 2009 roku Fancy założyła fundację German Tiger Foundation, której celem jest poprawa jakości życia tygrysów w ogrodach zoologicznych. Fundacja została od tego czasu rozwiązana.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Chinese Eyes / Come Inside	Fancy	01.1985	-	-	Personal 49812	[written by Anthony Monn, Todd Canedy][produced by Fancy][2[11].Hot Disco/Dance;Personal 49 812 12"]
Check It Out	Fancy	07.1985	-	-	Personal 49818	[written by A. Monn, S. Dempsey, Tess][produced by Anthony Monn][13[9].Hot Disco/Dance;Personal 49 818 12"]

Outta Control

Outta Control, a później Killer Bunnies, był kanadyjskim projektem house/eurodance z
siedzibą w Toronto w Ontario.

DJ/remikser/producent Barry Harris i Rachid Wehbi wraz z wokalistką Kimberley Wetmore początkowo połączyli siły i zaczęli nagrywać pod nazwą Outta Control. W latach 1995-1997 grupa miała trzy przeboje na liście przebojów Hot Dance Music/Club Play magazynu Billboard: „Tonight It's Party Time”, „One of Us” (cover Joan Osborne) i „Sinful Wishes” (cover Kon Kan).

Po zmianie nazwy zespołu na Killer Bunnies, Harris i Wehbi nagrali czwarty singiel, który znalazł się na listach przebojów z wokalistką Simone Denny, „I Can't Take the Heartbreak”, zawierający sample z utworu „Weekend” zespołu Class Action.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tonight It's Party Time	Outta Control	09.1995	-	-	Interhit 10158	[written by B. Harris, J. Calloway, L. Jackson][produced by Barry Harris, Terry Kelly][42[4].Hot Disco/Dance;Interhit 10 158 12"]
One Of Us	Outta Control	06.1996	-	-	Interhit 10160	[written by E. Bazilian][produced by Barry Harris, Rachid Wehbi][36[7].Hot Disco/Dance;Interhit 10 160 12"][#4 hit for Joan Osborne in 1996]
Sinful Wishes	Outta Control	01.1997	-	-	Interhit 10162	[written by B. Harris, B. Mitchell][produced by Barry Harris, Rachid][45[6].Hot Disco/Dance;Interhit 10 162 12"]
I Can't Take The Heartbreak	Killer Bunnies	01.1998	-	-	Universal 56162	[written by B. Harris, J. Calloway, L. Burgess, R. Wehbi][36[6].Hot Disco/Dance;Uptown 56 132 12"]

Vanessa Hudgens

Vanessa Anne Hudgens (ur. 14 grudnia 1988 w Salinas)- amerykańska aktorka, piosenkarka,
modelka, tancerka i producentka. Znana m.in. z roli Gabrielli Montez w serii filmów High School Musical.

Urodziła się w Salinas, mieście położonym w zachodniej części Kalifornii. Jest córką strażaka Grega Hudgensa o korzeniach brytyjskich i wychowanej na Mindanao filipińskiej bizneswoman Giny Guanco. Z powodu szybko rozwijającej się kariery, wraz z całą rodziną przeprowadziła się do Los Angeles. Ma młodszą siostrę Stellę, która również jest aktorką.

Mając siedem lat, została posłana przez rodziców do szkoły o profilu aktorskim, a rok później zaczęła grać w teatrze. W wieku 12 lat wyprowadziła się od rodziców, by móc podróżować zawodowo. W tym czasie mieszkała z opiekunką. Od siódmej klasy szkoły podstawowej miała indywidualny tok nauczania z powodu swojej aktorskiej kariery.

Będąc dzieckiem, pracowała jako modelka, prezentowała wtedy ubrania projektantów dziecięcych. Wystąpiła również w reklamie sklepu odzieżowego Old Navy i produktów firmy kosmetycznej Neutrogena. Później stała się modelką marki Red by Marc Ecko oraz linii odzieżowej amerykańskiej sieci sklepów Sears.

Zadebiutowała jako rolą Noel w filmie Trzynastka. Później wystąpiła w filmie Thunderbirds jako Tin-tin. Popularność zyskała dzięki roli Gabrielli Montez w trzech disneyowskich produkcjach: High School Musical, High School Musical 2 i High School Musical 3: Ostatnia klasa. Wkrótce po premierze filmu High School Musical, piosenki wykonywane przez Hudgens w duecie z Zakiem Efronem trafiły na amerykańskie listy przebojów. Ścieżkę dźwiękową promował przebój Breaking Free. Z kolei za występ w trzeciej części filmu była w 2009 nominowana do nagród MTV Movie Awards 2009 w dwóch kategoriach: Najlepsza przełomowa rola żeńska i Najlepszy pocałunek (wraz z Zakiem Efronem).

We wrześniu 2006 nakładem wytwórni Hollywood Records wydała debiutancki, solowy album pt. V. W pierwszym tygodniu po premierze sprzedano 70 tys. egzemplarzy płyty. Nagrała dwa teledyski do singli: Come Back to Me i Say Ok. Pierwszy klip ukazał się w dniu premiery filmu Dziewczyny Cheetah 2, zaś drugi został zaprezentowany podczas premiery filmu Wskakuj!. Jej piosenka Let’s Dance została użyta do promocji programu Dancing with the Stars.

1 lipca 2008 wydała drugi album pt. Identified, wyprodukowany przez Hollywood Records. Pierwszym singlem z płyty był utwór Sneakernight. Pojawiła się też w serialu Drake and Josh. W 2009 premierę miał film Bandslam, w którym zagrała Sam.

Od 2014 jest twarzą marki odzieżowej BONGO. W 2014 zdobyła nominację do nagrody MTV Movie Awards 2014 w kategorii Najlepszy pocałunek (wraz z Ashley Benson i Jamesem Franco) za film Spring Breakers. W styczniu 2015 wystąpiła w spektaklu Gigi, gdzie zagrała główną rolę. Spektakl miał swoją premierę na Broadwayu.

W 2018 pojawiła się w filmie Teraz albo nigdy.

Od 2006 do 2010 spotykała się z aktorem Zakiem Efronem, którego poznała na planie produkcji Disneya High School Musical. W 2012 zaczęła spotykać się z Austinem Butlerem, z którym rozstała się na początku 2020. Od 2021 zaczęła umawiać się z amerykańskim baseballistą Cole Tuckerem. Para weźmie ślub w Meksyku w grudniu 2023 roku. Ich pierwsze wspólne dziecko urodziło się w 2024 roku. W listopadzie 2025 roku ogłosiła narodziny ich drugiego wspólnego dziecka.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
We're All in This Together	High School Musical Cast	02.2006	40[8]	34[4]	Walt Disney 3814510	[gold-US][silver-UK][written by Matthew Gerrard, Robbie Nevil][produced by Matthew Gerrard]
Start of Something New	Zac Efron, Andrew Seeley,Vanessa Hudgens	02.2006	90	28[4]	Walt Disney	[gold-US][silver-UK][written by Robbie Nevil,Matthew Gerrard][produced by Matthew Gerrard]
What I've Been Looking For (Reprise)	Andrew Seeley & Vanessa Anne Hudgens	02.2006	-	67[1]	Walt Disney	[written by Andy Dodd and Adam Watts][produced by Andy Dodd and Adam Watts]
When There Was Me And You	Vanessa Anne Hudgens	02.2006	-	72[1]	Walt Disney	[written by Jamie Houston][produced by Jamie Houston]
Breaking Free/Start of Something New	Zac Efron, Drew Seeley and Vanessa Hudgens	06.2006	9[21]	4[11]	Walt Disney HSMCD 01	[platinum-US][gold-UK][written by Jamie Houston][produced by Jamie Houston]
Come Back to Me	Vanessa Hudgens	09.2006	100[1]	55[19]	Hollywood CATCO 118969473	[gold-US][written by Antonina Armato ,Tim James, Peter Beckett ,J.C. Crowley][produced by Antonina Armato, Tim James]
Say OK	Zac Efron, Drew Seeley and Vanessa Hudgens	02.2007	124[5]	61[6]	Hollywood	[gold-US][written by Arnthor Birgisson,Savan Kotecha][produced by Arnthor Birgisson]
What Time Is It?	High School Musical 2 Cast	08.2007	20[7]	6[8]	Walt Disney 5016470	[gold-US][written by Matthew Gerrard ,Robbie Nevil]
Work This Out	High School Musical 2 Cast	09.2007	78[1]	110[2]	Walt Disney MIUCT 3824	-
All For One	High School Musical 2 Cast	09.2007	87[1]	92[2]	Walt Disney MIUCT 3817	-
You Are the Music in Me	Zac Efron and Vanessa Hudgens	09.2007	-	31[4]	Walt Disney	[gold-US][silver-UK][written by Jamie Houston][produced by Jamie Houston]
Gotta Go My Own Way	Zac Efron & Vanessa Anne Hudgens	09.2007	40	34[3]	Walt Disney	[platinum-US][silver-UK][written by Andy Dodd, Adam Watts][produced by Andy Dodd, Adam Watts]
Everyday	Zac Efron & Vanessa Anne Hudgens	09.2007	59	65[2]	Hollywood	[gold-US][silver-UK][written by Jamie Houston][produced by Jamie Houston]
Sneakernight	Vanessa Hudgens	07.2008	164[1]	88[1]	Walt Disney	[gold-US][written by J. R. Rotem, Silya Nymoen, L. Solf][produced by J. R. Rotem]
Right Here, Right Now	Vanessa Hudgens	07.2008	137	119[1]	Walt Disney	[written by Jamie Houston][produced by Jamie Houston]
Now or Never	High School Musical 3	09.2008	41[3]	68	EMI CATCO 141221951	[gold-US][written by Matthew Gerrard and Robbie Nevil][produced by Matthew Gerrard, Switch]
A Night to Remember	Vanessa Hudgens	08.2008	100[1]	108	Walt Disney MIUCT 3825	[written by Matthew Gerrard, Robbie Nevil, David Lawrence, Faye Greenberg][produced by Matthew Gerrard]
Can I Have This Dance	Zac Efron & Vanessa Hudgens	11.2008	81[1]	98[2]	Walt Disney MIUCT 8872	[platinum-US][silver-UK][written by Adam Anders,Nikki Hassman][produced by Adam Anders,Rasmus Bahncke]
30/90	Vanessa Hudgens with Andrew Garfield, Joshua Henry, Robin de Jesús, Alexandra Shipp and Mj Rodriguez	01.2022	60[4]	-	Masterworks QZ8BZ 2100734	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
V	Vanessa Hudgens	10.2006	86[4]	24[32]	Angel CDANGE 18	[gold-US][produced by Matthew Gerrard, Brian Reeves, Antonina Armato, Kent Larsson, David Norland, Leah Haywood, Tim James, Daniel James,Jay Jay, Wizard of Oz, Arnthor Birgisson, AJ Junior ,Johnny Veira]
Identified	Vanessa Hudgens	07.2008	46[3]	23[8]	Hollywood 6938902	[produced by Scott Jacoby,Dr. Luke,Max Martin,Benny Blanco,Antonina Armato,Tim James,J. R. Rotem,Christopher Rojas,Emanuel Kiriakou,The Messengers]