oraz piosenkarzem i autorem piosenek, działającym na chicagowskiej scenie bluesowej w latach 50. i 60-tych XX wieku. W publikacji *The Encyclopedia of Popular Music* opisano go zarówno jako „ekstrawertycznego wykonawcę R&B w kurtce w cętki lamparta, śpiewającego chwytliwe, lekkie utwory”, jak i „refleksyjnego i inteligentnego twórcę niezwykle szczerych piosenek bluesowych”.
Lenoir urodził się w Monticello w stanie Missisipi.Jego pełne imię brzmiało po prostu „J. B.”; litery te nie były inicjałami. Ojciec Lenoira, który sam grał na gitarze, zapoznał go z muzyką Blinda Lemona Jeffersona; twórczość tego ostatniego wywarła na nim ogromny wpływ. Na początku lat 40-tych Lenoir współpracował w Nowym Orleanie z bluesmanami takimi jak Sonny Boy Williamson II i Elmore James.Później inspirował się również twórczością Arthura Crudupa i Lightnina' Hopkinsa.W 1949 roku przeprowadził się do Chicago, gdzie Big Bill Broonzy pomógł mu zaistnieć w tamtejszym środowisku bluesowym. Zaczął występować w lokalnych klubach u boku muzyków takich jak Memphis Minnie, Big Maceo Merriweather i Muddy Waters, stając się ważną postacią chicagowskiej sceny bluesowej.
W 1951 roku Lenoir rozpoczął nagrania dla wytwórni J.O.B. Records i Chess Records. Jego utwór „Korea Blues” został wydany przez Chess na zasadzie licencji jako nagranie wykonane przez grupę J. B. and his Bayou Boys. W skład jego zespołu wchodzili: Sunnyland Slim (fortepian), „Baby Face” Leroy Foster (gitara) oraz Alfred Wallace (perkusja). W latach 50-tych Lenoir nagrywał dla różnych wytwórni działających w rejonie Chicago, w tym J.O.B., Chess, Parrot i Checker. Wytwórnie często zapisywały jego nazwisko jako „LENORE”. Do jego popularniejszych utworów należały: „Let's Roll”, „The Mojo” [„The Mojo Boogie”] (z udziałem saksofonisty J. T. Browna) oraz kontrowersyjny „Eisenhower Blues”, który wytwórnia Parrot Records zmusiła go do ponownego nagrania pod tytułem „Tax Paying Blues”.
W latach 50-tych Lenoir słynął ze swojego scenicznego stylu- zwłaszcza z kostiumów w zebrę - oraz wysokiego głosu. Stał się wpływowym gitarzystą elektrycznym i autorem piosenek, a jego skłonność do komentowania spraw społecznych wyróżniała go na tle wielu innych ówczesnych muzyków bluesowych. Jego największym sukcesem komercyjnym i utworem, który przetrwał próbę czasu, był „Mamma Talk to Your Daughter” - nagrany dla wytwórni Parrot w 1954 roku; utwór ten dotarł do 11. miejsca listy przebojów Billboard R&B i był później wykonywany przez wielu innych muzyków bluesowych i rockowych
. Pod koniec lat 50-tych, nagrywając dla wytwórni Checker, stworzył kolejne bluesowe standardy, w tym „Don't Dog Your Woman” oraz „Don't Touch My Head!!!” (1956) . W 1962 roku Lenoir i Willie Dixon spotkali się w domu Lenoira i nagrali 11 utworów. Dixon zarejestrował ten materiał jako nagranie próbne, mające umożliwić Lenoirowi wyjazd do Europy w ramach dużych tras koncertowych, które dominowały wówczas na tamtejszej scenie bluesowej. Jak podano w opisie płyty, muzycy siedzieli razem w luźnej, prywatnej atmosferze - rozmawiając, żartując i śpiewając w sposób odmienny od tego, jak wygląda praca w studiu czy występ w klubie .
W 1963 roku nagrywał dla wytwórni USA Records pod szyldem „J. B. Lenoir and his African Hunch Rhythm”, co wynikało z jego zainteresowania afrykańską perkusją. W latach 1965 i 1966 Willie Dixon zarejestrował jego grę na gitarze akustycznej przy akompaniamencie jedynie perkusisty Freda Belowa, co było wówczas nietypowym rozwiązaniem jak na sesję chicagowskiego bluesa. Niemiecki promotor bluesa, Horst Lippmann, wydał te nagrania na dwóch albumach - *Alabama Blues* oraz *Down in Mississippi* - inspirowanych ruchem na rzecz praw obywatelskich oraz ruchem na rzecz wolności słowa (Free Speech Movement). Artysta ponownie wyraził w nich swoje poglądy, wykonując utwory takie jak „Alabama March”, „Vietnam Blues” czy „(Every Child in Mississippi is) Born Dead”. Lenoir koncertował w Europie i występował w ramach trasy American Folk Blues Festival, w szczególności w Wielkiej Brytanii w 1965 roku.
Lenoir zmarł 29 kwietnia 1967 roku w Urbanie w stanie Illinois w wieku 38 lat, w wyniku obrażeń odniesionych w wypadku samochodowym trzy tygodnie wcześniej. John Mayall oddał hołd zmarłemu bluesmanowi utworami „I'm Gonna Fight for You, J. B.” oraz „The Death of J. B. Lenoir”, choć w obu piosenkach błędnie wymawiał nazwisko muzyka. Karierze Lenoira - obok dokonań Skipa Jamesa i Blinda Williego Johnsona- poświęcono film dokumentalny *The Soul of a Man* z 2003 roku w reżyserii Wima Wendersa, będący drugą częścią serii *The Blues* Martina Scorsese. W 2011 roku Lenoir został wprowadzony do Blues Hall of Fame.
|
Single | ||||||
| Tytuł | Wykonawca | Data wydania | UK | US | Wytwórnia [US] |
Komentarz |
| Mamma Talk To Your Daughter/Man Watch Your Woman | J. B. Lenoir | 07.1955 | - | - | Parrot 809 | [written by J. B. Lenoir][11[2].R&B Chart] |
