Tommy Hunt

 Charles James Hunt (ur. 18 czerwca 1933r - zm. 12 lutego 2025r) był amerykańskim wokalistą
soulowym i northern soul, a w 2001 roku członkiem Rock and Roll Hall of Fame, członkiem słynnego zespołu R&B The Flamingos. 

 Urodzony 18 czerwca 1933 roku jako syn Georgianny Derico, Hunt rozpoczął życie w Pittsburghu w Pensylwanii, gdzie szkolni przyjaciele nadali mu przezwisko Tommy, które towarzyszyło mu przez całe życie. Chociaż muzyka zdominowała jego młodzieńcze lata, ponieważ spędził je ćwicząc i biorąc udział w licznych programach talent show, został wysłany do poprawczaka, będąc jeszcze uczniem szkoły podstawowej. Zwolniony z tej szkoły w wieku dziesięciu lat, wraz z matką przeniósł się następnie do Chicago. 

 Po służbie w Siłach Powietrznych Stanów Zjednoczonych, Hunt opuścił szeregi, aby być z umierającą matką. Odsiedział wyrok za dezercję, a po wyjściu na wolność wrócił do Chicago, gdzie założył zespół Five Echoes.Podczas występu w klubie nocnym nawiązał z nim kontakt Zeke Carey z Flamingos i został poproszony o zajęcie jego miejsca, ponieważ Carey został niedawno powołany do wojska. Hunt został w nim do powrotu Careya. W 1959 roku największym przebojem zespołu był utwór „I Only Have Eyes for You”. 

Hunt opuścił zespół w 1961 roku z powodu różnic muzycznych, ale w ciągu trzech dni nawiązał z nim kontakt Luther Dixon i wydał utwór „Parade of Broken Hearts”, który nie zyskał popularności w stacjach radiowych. W Nowym Jorku didżej Jocko Henderson zaprezentował utwór, ale przez pomyłkę zagrał stronę B. Wyemitowano wówczas utwór „Human”, największy hit Hunta w USA. Jego strona B z 1962 roku, „I Just Don't Know What to Do with Myself”, napisana przez Burta Bacharacha i Hala Davida, a wyprodukowana przez Leibera i Stollera, była pierwszym nagraniem tej piosenki, która później stała się wielkim hitem Dusty  Springfield , Dionne Warwick i innych. 

Hunt zaczął regularnie występować w nowojorskim klubie The Apollo, u boku takich artystów jak Jackie Wilson, Marvin Gaye, Ray Charles, Diana Ross and the Supremes, The Shirelles, Dionne Warwick, Chuck Berry, Bo Diddley oraz Sam and Dave. W 1969 roku powrócił do Niemiec, przemierzył Belgię i kanał La Manche, docierając do Wielkiej Brytanii. Po kilku występach w klubach teatralnych w całej Wielkiej Brytanii, Hunt zaśpiewał podczas drugiej rocznicy powstania Wigan Casino, co zaowocowało sukcesem na scenie northern soul. 

Hunt został zaproszony przez Russa Winstanleya i Mike'a Walkera z Casino i wydał kilka hitów w Spark Records.Pierwszym z nich był cover utworu śpiewanego wcześniej przez Roya Hamiltona, zatytułowany „Crackin' Up”. W październiku 1975 roku utwór osiągnął 39. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Po nim nastąpił kolejny sukces na liście przebojów: „Loving on the Losing Side” (28. miejsce w Wielkiej Brytanii w 1976 roku). W latach 1982/83 Hunt zdobył nagrodę dla Wokalisty Roku przyznawaną przez Club Mirror. Jego utwór „One Fine Morning” osiągnął 44. miejsce na brytyjskiej liście przebojów w grudniu 1976 roku.

  Wraz ze schyłkiem muzyki soul, występy Hunta zmalały, a on sam zaczął występować w kabaretach, przeprowadzając się w 1986 roku do Amsterdamu i podróżując po świecie. W 1996 roku Hunt otrzymał pierwsze z wyróżnień w postaci nagrody Rhythm and Blues Foundation Lifetime Achievement Award za wkład zespołu Flamingos w muzykę. W 1997 roku Hunt przeniósł się do Wielkiej Brytanii i zaangażował się w odrodzoną scenę northern  soulu. W późniejszych latach, zajmując się pisaniem piosenek, Hunt napisał autobiografię „Only Human, My Soulful Life” z Janem Warburtonem, która ukazała się w grudniu 2008 roku. Hunt rozpoczął nowy koncert jako Tommy Hunt & the New Flamingos z członkami hiszpańskiej grupy wokalnej Velvet Candles. Koncert ten odbył się 3 czerwca 2011 roku podczas festiwalu Screamin' Summer Festival w Barcelonie w Hiszpanii. W tym samym czasie Tommy dołączył do Johna Valero & The Black Beltones, a później do The Twisted Wheels, którzy byli jego zespołem towarzyszącym podczas kilku koncertów w Hiszpanii. Tommy napisał wszystkie teksty do ich pierwszego albumu, wydanego w 2024 roku. 

 Hunt zmarł 12 lutego 2025 roku w wieku 91 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Human/The Parade Of Broken Hearts	Tommy Hunt	09.1961	-	48[10]	Scepter 1219	[written by Luther Dixon][produced by Jerry Leiber,Mike Stoller][5[11].R&B; Chart]
The Door Is Open/I'm Wondering	Tommy Hunt	01.1962	-	92[1]	Scepter 1226	[written by Helen Miller, Freddie Scott][produced by A Ludix Production ]
I Am A Witness/I'm With You	Tommy Hunt	11.1963	-	71[5]	Scepter 1261	[written by Ed Townsend][produced by Ed Townsend][3[8].R&B; Chart]
I Just Don't Know What To Do With Myself/Didn't I Tell You	Tommy Hunt	08.1964	-	119[2]	Scepter 1236	[written by Burt Bacharach,Hal David][produced by Jerry Leiber,Mike Stoller]
The Biggest Man/Never Love A Robin	Tommy Hunt	01.1967	-	124[4]	Dynamo 101	[written by Luther Dixon, Kitty Noble][produced by Luther Dixon][29[4].R&B; Chart]
Crackin' Up/Get Out	Tommy Hunt	10.1975	39[5]	-	Spark SRL 1132 [UK]	[written by Roy Hamilton][produced by Barry Kingston]
Loving On The Losing Side/Sunshine Girl	Tommy Hunt	08.1976	28[9]	-	Spark SRL 1146 [UK]	[written by Edward Adamberry,Tony Craig][produced by Barry Kingston]
One Fine Morning/Sign On The Dotted Line/Loving You Is	Tommy Hunt	12.1976	44[3]	-	Spark SRL 1148 [UK]	[written by Edward Adamberry,Tony Craig][produced by Barry Kingston]

Dawn Records

Dawn Records była spółką zależną Pye Records. Działała w latach 1969-1975 i stała się
wytwórnią Pye, „undergroundową i progresywną”, rywalizującą z odpowiednikami EMI i Phonogram, Harvest i Vertigo. Największym sukcesem wytwórni cieszył się Mungo Jerry, którego dwa pierwsze single osiągnęły pierwsze miejsce na brytyjskiej liście przebojów.  

Wytwórnia wydała również albumy Donovana z 1970 i 1971 roku, „Open Road” oraz podwójny album „HMS Donovan”. Wydała również nagrania Mana, Sage'a Paula Bretta, Titusa Groana, Trifle'a, Mike'a Coopera, Herona, Johna Kongosa (zanim odniósł większy sukces w wytwórni Fly), Comus, Atlantic Bridge, Pluto, Atomic Rooster oraz odgałęzienia Mungo Jerry'ego, King Earl Boogie Band. 

 W październiku 1970 roku brytyjski magazyn muzyczny NME poinformował, że artyści wytwórni Dawn, Demon Fuzz, Titus Groan, Heron i Comus, mieli wziąć udział w serii koncertów w Wielkiej Brytanii w listopadzie 1970 roku. We wszystkich miejscach wstęp kosztował jednego pensa. Dwoma innymi zespołami były Brotherhood of Man w składzie, który wygrał Eurowizję i wydał swój pierwszy album „Good Things Happening” w 1974 roku; oraz Prelude, którego wersja a cappella utworu Neila Younga „After the Gold Rush” (nr 21 w 1974 roku) była jedynym innym brytyjskim przebojem wytwórni. 

               Single na listach przebojów: 
In The Summertime/Mighty Man	Mungo Jerry	06.1970	1.UK/3.US
Baby Jump/The Man Behind The Piano	Mungo Jerry	02.1971	1.UK
Lady Rose/Little Louis	Mungo Jerry	05.1971	5.UK
You Don't Have To Be In The Army To Fight In The War/We Shall Be Free	Mungo Jerry	09.1971	13.UK
Open Up/Going Back Home	Mungo Jerry	04.1972	21.UK
Alright, Alright, Alright/Little Miss Hipshake	Mungo Jerry	07.1973	3.UK
Wild Love/Glad I'm A Rocker	Mungo Jerry	11.1973	32.UK
Long Legged Woman Dressed In Black/Gonna Bop 'Til I Drop	Mungo Jerry	04.1974	13.UK
Riki Tiki Tavi/Roots of Oak 	Donovan with Open Road 	09.1970	 55.US
Celia of The Seals/Mr. Wind  	Donovan	12.1970	 	84.US
After The Goldrush / Johnson Bay	Prelude	01.1974	21.UK/22.US


           Albumy na listach przebojów:

Mungo Jerry	Mungo Jerry	8.1970	13.UK/64.US
Electronically Tested	Mungo Jerry	4.1971	14.UK
Open road	Donovan	07.1970	30.UK/16.US

Javells

Javells to brytyjska grupa Northern soul, której przewodził Stephen Jameson
(ur. w Londynie w 1949 r.), angielski muzyk. Jameson nagrywał wcześniej solo dla Pye i Dawn w latach 70-tych, zarówno pod własnym nazwiskiem, jak i pod pseudonimem scenicznym Nosmo King (No Smoking! - pseudonim używany również przez grupę musicalową z lat 20-tych). Jameson zasłynął przede wszystkim singlem „Teenage Love”, z którego strona B utworu „Goodbye Nothing To Say” została zidentyfikowana przez Pye's Disco do przeróbki przez Javells. 

 Pierwszy sukces tego piosenkarza i autora tekstów przyszedł z duetem Truth, który miał hit w UK Top 40 z coverem Beatlesów „Girl” na Pye w 1966r. Wytwórnia płytowa uznała, że ​​„Goodbye Nothing To Say”, strona B starego singla Nosmo Kinga „Teenage Love”, może być hitem Northern soulu i wysyłała kopie do klubów pod pseudonimem Javells, aby stworzyć wrażenie, że jest to grupa z USA. Ten chwyt sprawił, że Jameson z dnia na dzień stał się gwiazdą Northern soulu i szybko powstało trio, które grało w klubach jako Javells. 

 

 Płyta, której producentem był Roger Greenaway, o włos nie znalazła się na liście UK Top 20. Podobnie brzmiące kontynuacje nie odniosły sukcesu, a fikcyjny zespół zniknął równie szybko, jak się pojawił. Jameson wrócił do swojego nazwiska i w 1977 roku bez powodzenia nagrywał dla Decca Records.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Goodbye Nothin' To Say/Nothin' To Say	The Javells Featuring Nosmo King	11.1974	26[8]	-	Pye Disco Demand DDS 2003	[written by Jameson, Doctors][produced by Nosmo King]

John Prine

Jeden z najsłynniejszych piosenkarzy i autorów tekstów swojego pokolenia,
John Prine, był mistrzem opowieści, którego twórczość była często dowcipna i zawsze szczera, często oferując przebiegłe, ale szczere odbicie swoich korzeni ze Środkowego Zachodu, pisząc o życiu zwykłych ludzi w niezwykły i wnikliwy sposób. Podczas gdy piosenki Prine'a były najczęściej zakorzenione w folkowych i country'owych klimatach, nie był on obcy rock & rollowi, R&B i rockabilly i potrafił łatwo dostosować swój szorstki, ale ekspresyjny głos do swojego muzycznego otoczenia. Prine nigdy nie osiągnął własnego wielkiego przeboju, ale jego piosenki zostały nagrane przez długą listę szanowanych artystów, wielu z nich samych było cenionymi autorami tekstów, w tym Johnny'ego Casha, Bonnie Raitt, Krisa Kristoffersona, George'a Straita, Bette Midler, Paula Westerberga i Dwighta Yoakama.  

Debiutancki album Prine'a, zatytułowany po prostu „Prine”, wydany w 1971 roku, został powszechnie uznany za natychmiastowy klasyk i zawierał niektóre z jego najsłynniejszych utworów, w tym „Sam Stone”, „Hello in There”, „Paradise” i „Illegal Smile”, a „Diamonds in the Rough” z 1972 roku był uważany za niemal równie mocny. „Bruised Orange” z 1978 roku był stonowanym powrotem do tonu jego debiutu, a „Pink Cadillac” z 1979 roku był hołdem dla jego miłości do rockabilly i rock & rolla pierwszej generacji.  

W latach 80-tych Prine odszedł od dużych wytwórni płytowych, aby założyć własną, Oh Boy Records. Pracując we własnym tempie i podążając za własnymi upodobaniami, wyprodukował kilka znakomitych i oryginalnych albumów, w tym „The Missing Years” z 1991 roku, zbiór duetów „In Spite of Ourselves” z 1999 roku i pełen gracji album finałowy „The Tree of Forgiveness” z 2018 roku.  

John Prine urodził się 10 października 1946 roku w Maywood w stanie Illinois. Wychowywany przez rodziców mocno zakorzenionych w wiejskim środowisku Kentucky, w wieku 14 lat Prine rozpoczął naukę gry na gitarze u starszego brata, czerpiąc inspirację od dziadka, który grał z Merle'em Travisem. Po dwuletniej służbie w armii Stanów Zjednoczonych Prine wrócił do Illinois i pod koniec lat 60-tych stał się ważną postacią na chicagowskiej scenie folkowej, zaprzyjaźniając się z innym młodym wykonawcą, Stevem Goodmanem, jednocześnie pracując jako listonosz. Prine po raz pierwszy zyskał rozgłos w prasie w 1970 roku, gdy krytyk filmowy Roger Ebert wpadł do baru, w którym Prine grał, szukając piwa po seansie i był oczarowany występem Prine'a. Kiedy Goodman został supportem Krisa Kristoffersona, namówił autora piosenek, aby spróbował swoich sił z jego przyjacielem Prine'em. Kristofferson dostrzegł ich talent i kiedy kilka miesięcy później odwiedzili Nowy Jork, pozwolił dwóm mieszkańcom Chicago zagrać po trzy utwory na jednym ze swoich koncertów. Wśród publiczności znajdował się dyrektor Atlantic Records, który następnego dnia zaproponował Prine'owi kontrakt płytowy. 

W 1971 roku Prine udał się do Memphis, aby nagrać swój debiutancki album pod tym samym tytułem; choć nie odniósł komercyjnego sukcesu, krytycy chwalili płytę, a utwory takie jak „Sam Stone” (surowa, ale pełna współczucia opowieść o uzależnionym od narkotyków weteranie z Wietnamu) i „Hello in There” (refleksja na temat starości w pierwszej osobie) zostały szczególnie docenione. Ani „Diamonds in the Rough” z 1972 roku, ani „Sweet Revenge” z 1973 roku nie radziły sobie lepiej na listach przebojów, ale twórczość Prine'a zyskała wielki rozgłos wśród jego kolegów po fachu; Everly Brothers i Johnny Cash wykonali covery jego utworu „Paradise”, Bette Midler i Joan Baez zaśpiewały „Hello in There”, a Bonnie Raitt zapadła w pamięć interpretacja „Angel from Montgomery”. 

Przy albumie Common Sense z 1975 roku Prine zwrócił się do Steve’a Croppera, niezwykle wpływowego gitarzysty house’owego wytwórni Stax; choć brzmienie albumu zszokowało społeczność folkową, opierając się na chrapliwym wokalu i dudniącej perkusji, to jednak pokazało, że Prine nie jest artystą, którego twórczość da się zaszufladkować, i było jego jedynym albumem, który dotarł do pierwszej setki w USA. Pomimo względnego sukcesu, był to jego ostatni album dla Atlantic, a Steve Goodman przejął stery nad folkowym Bruised Orange z 1978 roku, debiutanckim albumem Prine’a dla Asylum Records. Albumem „Pink Cadillac” z 1979 roku Prine ponownie skręcił w lewo i nagrał elektryczny rockabilly'owy zestaw wyprodukowany w Sun Studios przez legendarnego założyciela wytwórni, Sama Phillipsa, i jego syna Knoxa. 

 Po albumie „Storm Windows” z 1980 roku Prine został porzucony przez Asylum, a on zareagował, zakładając własną wytwórnię Oh Boy Records z pomocą wieloletniego menedżera Ala Bunetty, co pozwoliło mu nagrywać bez pośredników. Pierwszym wydawnictwem wytwórni był album „Aimless Love” z 1984 roku, a pod jego własnym szyldem muzyka Prine'a rozkwitła, a album „German Afternoons” z 1986 roku, utrzymany w klimacie country, zdobył nominację do nagrody Grammy w kategorii Contemporary Folk. Po albumie „John Prine Live” z 1988 roku, swoim pierwszym koncercie, wydał w 1991 roku nagrodzony Grammy album „The Missing Years”; Album, współprodukowany przez Howiego Epsteina z   „Heartbreakers” Toma Petty'ego, zawierał gościnne występy Bruce'a Springsteena, Bonnie Raitt i Toma Petty'ego i okazał się największym komercyjnym sukcesem Prine'a do tej pory, sprzedając się w prawie 250 000 egzemplarzy. 

Po debiucie filmowym   „Falling from Grace” w reżyserii Johna Mellencampa z 1992 roku, Prine powrócił w 1995 roku z albumem „Lost Dogs” i „Mixed Blessings”, również wyprodukowanym przez Epsteina, który przyniósł mu kolejną nominację do nagrody Grammy. Souvenirs W 1998 roku, gdy Prine pracował nad albumem z duetami country, zdiagnozowano u niego raka płaskonabłonkowego, rozwijającego się po prawej stronie szyi. Prine przeszedł operację i radioterapię, a w 1999 roku poczuł się na tyle dobrze, że mógł dokończyć album, który ukazał się pod tytułem „In Spite of Ourselves” i na którym znalazły się utwory Emmylou Harris, Lucindy Williams, Trishy Yearwood, Patty Loveless, Connie Smith i innych.  

W 2000 roku Prine nagrał ponownie 15 swoich najsłynniejszych piosenek (częściowo po to, by wzmocnić głos po leczeniu, ale przede wszystkim po to, by Oh Boy mógł posiadać nagrania swoich wcześniejszych hitów) na album zatytułowany „Souvenirs”, pierwotnie wydany w Niemczech, a później w Stanach Zjednoczonych. W 2005 roku wydał „Fair & Square”, zbiór nowych piosenek, po którym odbył trasę koncertową. Dwa lata później, wraz z wokalistą i gitarzystą Macem Wisemanem, Prine wydał „Standard Songs for Average People”, zbiór interpretacji 14 klasyków folku i country w wykonaniu obu muzyków. „In Person & On Stage”, zbiór występów z różnych tras koncertowych, ukazał się w 2010 roku. 

 W 2016 roku Prine wydał kontynuację „In Spite of Ourselves” zatytułowaną „For Better, Or Worse”, kolejny zbiór duetów wykonujących klasyczne utwory country. Tym razem partnerami wokalnymi Prine'a byli Kacey Musgraves, Alison Krauss, Miranda Lambert, Susan Tedeschi, Lee Ann Womack, Kathy Mattea i częsta współpracowniczka Prine'a Iris DeMent. Prine połączył siły z producentem z Nashville, Dave'em Cobbem, aby nagrać w 2018 roku The Tree of Forgiveness, swój pierwszy zestaw oryginalnych piosenek od 2005 roku; album zawierał gościnne występy Brandi Carlile, Jasona Isbella i Amandy Shires. Płyta odniosła sukces komercyjny i krytyczny, awansując na piąte miejsce na liście 200 najlepszych albumów, osiągając szczyt na drugim miejscu na liście albumów country i sięgając aż na pierwsze miejsce na liście albumów folkowych. The Tree of Forgiveness okazało się ostatnim nagraniem Prine'a; zmarł 7 kwietnia 2020 roku z powodu powikłań wirusa COVID-19. Miał 73 lata. 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
John Prine	John Prine	02.1972	-	154[3]	Atlantic 8296	[produced by Arif Mardin]
Diamonds in the Rough	John Prine	10.1972	-	148[10]	Atlantic 7240	[produced by Arif Mardin]
Sweet Revenge	John Prine	11.1973	-	135[11]	Atlantic 7274	[produced by Arif Mardin]
Common Sense	John Prine	04.1975	-	58[10]	Atlantic 18 127	[produced by Steve Cropper]
Prime Prine: The Best of John Prine	John Prine	01.1977	-	196[2]	Atlantic 18 202	-
Bruised Orange	John Prine	07.1978	-	116[13]	Asylum 139	[produced by Steve Goodman]
Pink Cadillac	John Prine	09.1979	-	152[7]	Asylum 222	[produced by Jerry Phillips, Knox Phillips, Sam Phillips, John Prine]
Storm Windows	John Prine	08.1980	-	144[7]	Asylum 286	[produced by Arif Mardin]
Lost Dogs and Mixed Blessings	John Prine	04.1995	-	159[9]	Oh Boy 013	[produced by Howie Epstein]
In Spite of Ourselves	John Prine	10.1999	-	197[1]	Oh Boy 019	[produced by Jim Rooney, John Prine]
Fair & Square	John Prine	05.2005	-	55[9]	Oh Boy 034	[produced by John Prine, Gary Paczosa]
In Person & On Stage	John Prine	06.2010	-	85[1]	oh Boy 039	[produced by Al Bunetta]
Singing Mailman Delivers	John Prine	11.2011	-	94[1]	Oh Boy 040	-
For Better, or Worse	John Prine	10.2016	-	30[2]	Oh Boy 044	[produced by Jim Rooney, John Prine]
The Tree of Forgiveness	John Prine	04.2018	-	5[6]	Oh Boy 044	[produced by Dave Cobb]

Creation of Sunlight

Creation of Sunlight to amerykański zespół rocka psychodelicznego,
założony pierwotnie jako cover band w Long Beach w Kalifornii w 1968 roku. Choć początkowo wiele z historii zespołu pozostawało nieznane -nawet ich nazwa była ukryta - z czasem zespół zwrócił na siebie uwagę entuzjastów muzyki psychodelicznej dzięki swojemu jedynemu albumowi, który ukazał się w 1969 roku. Brzmienie Creation of Sunlight łączyło różne aspekty ich kalifornijskich odpowiedników, takie jak radosne nuty sunshine popu i ostrzejszy acid rock. 

 Zespół, pierwotnie znany jako Sunlight Seven, w składzie: Gary Young (wokal), Carl Estrella (gitara prowadząca), Don Sain (gitara rytmiczna), Steve Montague (gitara basowa), Jerry Griffin (instrumenty klawiszowe, wokal), Bob Morgan (perkusja) i Ron Clark (instrumenty perkusyjne, flet, saksofon). Wszyscy członkowie zespołu pochodzili z Long Beach w Kalifornii, z wyjątkiem Younga, który wcześniej pochodził z Oklahomy i prowadził zespół o nazwie The Torques. Na początku 1968 roku grupa zwróciła uwagę wytwórni DCT Recorders, która podpisała z nimi kontrakt płytowy. Jednak planowany album, pod roboczym tytułem Sunstroke, nigdy nie ujrzał światła dziennego poza fazą acetatu, co czyni go niezwykle rzadkim utworem, który znalazł się w książce „1,001 Record Collector Dreams”. Z książki wynika, że ​​na płycie znalazło się co najmniej pięć utworów, z których dwa, „Sevens Theme” i „Judy in Disguise”, nigdy nie pojawiły się na późniejszych wydawnictwach Sunlight Seven.

  Po zakończeniu projektu Sunstroke grupa zmieniła nazwę na Sunlight i wydała swój debiutancki singiel „Colors of Love” w nowo powstałej wytwórni Windi Records. Podejrzewa się, że utwory na płycie znalazły się na  odwrocie Sunstroke LP, ponieważ są alternatywnymi wersjami tego, co wydano później. Kontynuując nagrywanie dla wytwórni płytowej Windi, zespół rozszerzył nazwę na Creation of Sunlight i rozpoczął pracę nad albumem o tym samym tytule. Komentując lekkie harmonie wokalne grupy, historyk muzyki Richie Unterberger napisał: „przypomni wielu doświadczonym słuchaczom psychodelii Strawberry Alarm Clock, ponieważ ten również ma połączenie grubych organów i gitary fuzz, a także materiał i harmonie wokalne, które są nieco jaśniejsze niż aranżacje”. Unterberger porównał również brzmienie Creation of Sunlight do Association, Clear Light i West Coast Pop Art Experimental Band.

  Limitowana edycja albumu, zaledwie 500 kopii, została wsparta drugim singlem „David”, które nieuchronnie nie sprzedały się dobrze. Mimo to grupa stała się popularnym filarem Whisky a Go Go pod koniec 1969 roku i zaliczyła kolejne znaczące występy w Hollywood Bowl. W 1971 roku Creation of Sunlight rozpadło się. Z biegiem czasu ich album stał się przedmiotem licznych bootlegów, zwłaszcza w Europie, a oryginalne kopie Creation of Sunlight osiągnęły ceny czterocyfrowe. W 2005 roku Lion Productions dokonało pierwszej oficjalnej reedycji albumu. Mówiąc o reedycji albumu, krytyk muzyczny Beverly Paterson powiedział: „«Creation of Sunlight» to doskonały przykład rocka flower power w dobrym wykonaniu. Skąpany w promieniach soczystych melodii, błogiego śpiewu oraz progresywnych temp i aranżacji, album oferuje niezliczone skarby. Nietrudno usłyszeć radość, jaką Sunlight odczuwał nagrywając płytę, i możemy sobie tylko wyobrazić, dokąd zaprowadziłyby ich kolejne kroki, gdyby kontynuowali tworzenie muzyki”. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sometimes A Woman/Colors Of Love	Sunlight	.1968	-	-	Windi 1001	[written by G. R. Prophet][produced by Gary Young]
David/The Fun Machine	Creation of Sunlight	.1968	-	-	Windi 1005	[written by Gene Rigalski][produced by Valen, Young]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Creation Of Sunlight	Sunlight	11.1970	-	-	Windi 1001	[produced by Gary Young]

Daily Flash

Daily Flash to amerykański zespół folk-rockowy i psychodeliczny założony w 1965 roku,
działający do 1968 roku i reaktywowany w 2002 roku. Pierwotnie miał siedzibę w Seattle, a później w Los Angeles. Grupę tworzyli gitarzysta/wokalista Steve Lalor, gitarzysta prowadzący Doug Hastings, basista/wokalista Don MacAllister i perkusista Jon Keliehor. Według Mike'a Staxa „do 1965 roku stali się oni znaczącą siłą rozwijającej się sceny undergroundowej Seattle”. Ich brzmienie, które łączyło elementy muzyki folkowej i jazzu, a także rocka, kontrastowało z brzmieniem garażowego rocka typowym dla Północno-Zachodniego Pacyfiku w tamtym czasie, zapowiadając brzmienie, które zaczęto utożsamiać z San Francisco. 

Don MacAllister i Steve Lalor poznali się na początku 1964 roku na folkowej scenie Seattle. MacAllister grał w bluegrassowym trio The Willow Creek Ramblers; Lalor rzucił studia w Ohio w styczniu 1963 roku, spędził trochę czasu w San Francisco, gdzie poznał przyszłych członków Jefferson Airplane i Quicksilver Messenger Service, a następnie udał się na północ do Seattle, gdzie nawiązał kilka dobrych kontaktów i przez pewien czas regularnie występował w programie Seattle Center Hootenanny, emitowanym na kanale KING-TV. W tym czasie występował z Alice Stuart i Mikiem Hallem jako Upper University District Folk Music Association, Mandolin Society & Glee Club, a także nagrali singiel „Green Satin” dla Jerden Records.  

MacAllister i Lalor zaczęli grać razem nieformalnie. Lalor grał przez jakiś czas w zespole Driftwood Singers, który założył z Lyn Brooks i Courtney Branch. Courtney zrezygnował z gry i został zastąpiony przez Billy'ego Robertsa, autora utworu „Hey Joe”.  Zespół się rozpadł, a MacAllister przekonał go do powrotu na północ i założenia zespołu w Seattle z innym gitarzystą, Dougiem Hastingsem, który wówczas studiował i okazjonalnie grał w innym lokalnym zespole, The Dynamics. Planowali zrekrutować perkusistę Dona Stevensona (późniejszego członka Moby Grape), ale zamiast tego Stevenson dołączył do uznanego lokalnego zespołu The Frantics, a odchodzący perkusista Jon Keliehor (który miał doświadczenie w jazzie i muzyce klasycznej) dołączył do MacAllistera i Lalora. 

Od samego początku The Daily Flash charakteryzowały dwie rzeczy. Ich eklektyczna mieszanka folku, bluesa, popu i jazzu odróżniała ich od brzmienia „zespołów garażowych”, które dominowało na północno-zachodnim Pacyfiku. Ich talent do rozgłosu był tak wielki, że zespół został zauważony jeszcze przed pierwszym koncertem. Opracowali system nagłośnieniowy, który pasował do ich zwartych harmonii, byli pionierami nowych miejsc koncertowych i celowali nie tylko w nastoletnią publiczność, a także włączyli się w rodzącą się hipisowską kontrkulturę.Pod koniec 1965 roku lokalny dystrybutor płyt Ron Saul podpisał z zespołem kontrakt z Parrot Records, oddziałem London Records. Ich pierwszym singlem był cover utworu Boba Dylana „Queen Jane approx”. Na stronie B pierwotnie miał znaleźć się utwór „Birdses” Dino Valentiego, ale Saul odłożył to na później, wydając bardziej funkowy utwór „Jack of Diamonds”, nagrany w tym samym studiu w Tacoma w stanie Waszyngton, które uwielbiali The Wailers. Ten ostatni utwór ostatecznie znalazł się na reedycji CD z 1998 roku, Nuggets: Original Artyfacts from the First Psychedelic Era, 1965–1968.

  Singiel, wydany wiosną 1966 roku, nie odniósł sukcesu komercyjnego. Zwrócił jednak uwagę ówczesnego menedżera Sonny & Cher, Charliego Greene'a. Szukając kolejnych zespołów do zarządzania, w tym samym roku podpisał kontrakty z The Daily Flash i Buffalo Springfield. Zespół udał się do Los Angeles, aby nagrać mocniejszą wersję utworu „Queen Jane approx”, ale ta również spotkała się z chłodnym przyjęciem na rynku. Mimo to ich reputacja jako zespołu koncertowego rosła. W drodze na południe byli headlinerami dwóch koncertów promowanych przez Cheta Helmsa w Avalon Ballroom w San Francisco, wspieranych przez Rising Sons (zespół, w którego skład wchodzili przyszli artyści Ry Cooder i Taj Mahal); Dodatkowym występem w piątek wieczorem była wersja Big Brother & The Holding Company sprzed Janis Joplin, a w sobotę The Charlatans (z udziałem Dana Hicksa). Pod koniec lipca 1966 roku zagrali na Vancouver Trips Festival. Według Keliehora był to jedyny raz, kiedy zagrali koncert pod wpływem substancji psychoaktywnej (LSD dostarczonego przez Owsleya Stanleya). Zespół - obecnie mający siedzibę w Los Angeles, ale prawdopodobnie bardziej popularny w San Francisco i uważany za lokalnych bohaterów w Seattle - podróżował po Zachodnim Wybrzeżu, supportując w Los Angeles takie zespoły jak The Byrds, The Doors i The Turtles, a także wielokrotnie występując w San Francisco w Avalon Ballroom na koncertach z takimi zespołami jak Country Joe & The Fish i Quicksilver Messenger Service. Ich repertuar obejmował utwory od Dylana i Erica Andersena po Herbiego Hancocka, Cannonballa Adderleya i Gabora Szabo.

  Na początku 1967 roku ukazał się ich drugi singiel: „French Girl” Iana Tysona i Sylvii Fricker oraz „Green Rocky Road” Dave'a Van Ronka, wydany przez UNI Records z siedzibą w Los Angeles. Greene zorganizował pierwszą trasę koncertową zespołu po wschodnim wybrzeżu, która zbiegła się z wydaniem płyty, rozpoczynając się udanym miesięcznym występem rezydencyjnym w Club Ondine na Manhattanie. Zagrali również koncert z Jefferson Airplane na Uniwersytecie Stony Brook. Singiel odniósł sukces w Kalifornii (choć słabszy w innych miejscach), zapewniając zespołowi gościnny występ w programie telewizyjnym The Girl From U.N.C.L.E., co z kolei przełożyło się na regularne występy jako zespół house w lokalnym programie telewizyjnym dla nastolatków w Los Angeles, Boss City. Kontynuowali koncerty w Los Angeles, San Francisco i Seattle, grając z brytyjską supergrupą Cream, Quicksilver Messenger Service, Steve Miller Band, The Doors, a w Seattle z The Seeds i Paul Revere & the Raiders. 

W czasach, gdy coraz bardziej zakładano, że zespoły będą miały autorski materiał, żaden z członków The Daily Flash nie był skłonny do pisania piosenek. Większość ich chronionych prawem autorskim utworów stanowiła w rzeczywistości jedynie przeróbki folkowego materiału z domeny publicznej. Zespół zaczął się rozpadać, a jego członkowie coraz częściej grali w innych składach. Hastings odszedł, aby zastąpić Neila Younga w Buffalo Springfield (krótki koncert, ponieważ Young wkrótce wrócił do tego zespołu), a jego miejsce zajął Craig Tarwater. Wkrótce potem perkusista Keliehor został zwolniony, ponieważ wybrał warsztaty Medytacji Transcendentalnej zamiast koncertu, a jego miejsce zajął Tony Dey. Zrekonstruowany zespół dodał kilka autorskich utworów, napisanych przez Steve'a Lalora. W lipcu 1967 roku zagrali w Avalon Ballroom, rozgrzewając się przed The Grass Roots, a następnie przed Grateful Dead w Eagles Auditorium w Seattle i Agradome/Dante's Inferno w Vancouver w Kolumbii Brytyjskiej. Powrócili, by zagrać kilka koncertów w Los Angeles, po czym pod koniec września i na początku października odbyli kolejną trasę po północno-zachodnim Pacyfiku, w tym koncert w Eagles Auditorium, który został nagrany: ich wersja utworu Herbiego Hancocka „Cantaloupe Island” z tego koncertu znalazła się na albumie „I Flash Daily” z 1985 roku. Następnie wspierali Vana Morrisona podczas krótkiej trasy, ale pod koniec października skład również się rozpadł - MacAllister i Tarwater poszli w jedną stronę, a Lalor i Dey w drugą. 

 

 Lalor i Dey na krótko założyli kolejną inkarnację The Daily Flash w listopadzie 1967 roku, grając sześć koncertów w Seattle i Portland w stanie Oregon z powracającym Dougiem Hastingsem i bratem Tony'ego Deya, Rickiem. Wszyscy zaangażowani zrozumieli jednak, że jest to rozwiązanie tymczasowe, mające na celu zebranie pieniędzy przed przejściem do innych projektów.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Queen Jane Approximately/Jack Of Diamonds	Daily Flash	07.1966	-	-	Parrot 308	[written by Bob Dylan]
The French Girl/Green Rocky Road	Daily Flash	02.1967	-	-	Uni 55001	[written by I. Tyson, S. Fricker][produced by Charles Greene, Brian Stone]

Specters

Założony w południowym Londynie w 1962 roku i stopniowo rozwijający się,
grając lokalne koncerty i wspierając gościnnych amerykańskich piosenkarzy, The Specters byli jednym z najdłużej działających lokalnych zespołów z Londynu, utrzymując się przez pięć lat koncertów klubowych i wspierając gościnnych amerykańskich piosenkarzy. 

 

Do zespołu - Francis Rossi (gitara, wokal), Alan Lancaster (gitara, bas, wokal), Rod Lynes (instrumenty klawiszowe), John Coughlan (perkusja) - dołączył później Rick Parfitt z Highlifes na basie i klawiszach i utrzymali się w tym składzie wystarczająco długo, aby w 1966 roku podpisać kontrakt z wytwórnią Piccadilly Pye Records. Zadebiutowali w tym samym roku nagraniem hitu Shirley Bassey „I” (Who Have Nothing)”, który Donovan nagrał później z wielkim sukcesem, a następnie wydał wersję „Hurdy Gurdy Man” będącą coverem przeboju Blues Magoos „(We Ain't Got) Nothing Yet”. 

 

Na tej płycie, wydanej na początku 1967 roku, uchwycono znaczną część brzmienia - chrypiącą gitarę, wirujące organowe arabeski i mocną sekcję rytmiczną - które grupa wykorzystała po przerwie spędzonej jako Traffic Jam, by w końcu zająć pierwsze miejsca na listach przebojów jako Status Quo.  

Trzy single Specters i ich strony B ukazały się na różnych reedycjach płyt CD, zgrupowane w kilku kompilacjach Status Quo. Utwór „(We Ain't Got) Nothin' Yet” pojawił się między innymi na kompilacji Freakbeat Freakout firmy Sequel Records, a utwór „I (Who Have Nothing)” znalazł się na płycie Sequel Songs of Leiber & Stoller.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I (Who Have Nothing)/Neighbour, Neighbour	Specters	09.1966	-	-	Piccadilly 7N 35339	[written by Donida, Stoller, Leiber][produced by John Schroeder]
Hurdy Gurdy Man/Laticia	Specters	11.1966	-	-	Piccadilly 7N 35352	[written by Lancaster, Barlow][produced by John Schroeder]
(We Ain't Got) Nothin' Yet/I Want It	Specters	02.1967	-	-	Piccadilly 7N 35368	[written by Gilbert, Scala, Esposito][produced by John Schroeder]

Johnny Johnson and the Bandwagon

Johnny Johnson and the Bandwagon to amerykański zespół wokalno-soulowy,
popularny pod koniec lat 60-tych i na początku lat 70-tych Liderem zespołu był wokalista Johnny Johnson. Zespół jest prawdopodobnie najbardziej znany z chwytliwego przeboju „(Blame It) On the Pony Express”. 

 Johnson urodził się jako John A. Mathis 20 lipca 1942 roku w Belle Glade na Florydzie, jako syn Lillie Kate Mathis, która później wyszła za mąż za Lucine'a Johnsona. Jako dziecko przeprowadził się do Rochester w stanie Nowy Jork, a później śpiewał w kilku lokalnych zespołach, w tym w Bandwagons [sic]. Inni pierwsi członkowie zespołu to Terry Lewis (urodzony w Baltimore w stanie Ohio), Jerry Ferguson i Wade Davis. Ferguson i Davis opuścili grupę, a po odkryciu przez producenta muzycznego Denny'ego Randella z Epic Records, do Johnsona i Lewisa dołączyli inni wokaliści Arthur "Artie" Fullilove (ur. w Nowym Jorku) i Billy Bradley (William Dillard Bradley, ur. w Rzymie w Alabamie, 16 października 1941 r.).

 W marcu 1968 r. w Nowym Jorku grupa nagrała "Breakin' Down the Walls of Heartache", piosenkę napisaną i wyprodukowaną przez Randella i jego stałą partnerkę Sandy Linzer. Płyta była grana w Filadelfii, ale odniosła większy sukces w Wielkiej Brytanii i Europie, gdzie koncertowali. Swój pierwszy duży przebój w Wielkiej Brytanii mieli w październiku 1968 r. z piosenką "Breakin' Down the Walls of Heartache", wydaną przez wytwórnię Direction, część CBS, która osiągnęła 4. miejsce na UK Singles Chart.Utwór „Breakin' Down the Walls of Heartache” zyskał nowe życie w 1980 roku, kiedy to został coverowany przez Dexys Midnight Runners na stronie B utworu „Geno”, a w 1981 roku znalazł się na solowym albumie Brama Czajkowskiego, byłego członka The Motors. Utwór cieszył się popularnością w brytyjskich klubach soulowych na początku lat 80-tych.

W numerze magazynu „Melody Maker” z 9 listopada, gdy „Breaking Down the Walls of a Heartache” zajmował 17. miejsce na liście przebojów „Melody Maker Pop 30”, pojawiła się informacja o planowanym pięciotygodniowym tournée po Wielkiej Brytanii, rozpoczynającym się pod koniec miesiąca. W skład zespołu wchodzili wówczas John Johnson, Arthur Fullilove, Terry Lewis i Billy Bradley.   W 1969 roku pierwotny zespół rozpadł się, a wszystkie kolejne wydawnictwa były reklamowane jako Johnny Johnson and His Bandwagon.W rzeczywistości zespół składał się zasadniczo z Johnsona plus dodatkowych wokalistów, którzy byli zatrudniani do nagrywania, tras koncertowych i występów telewizyjnych. Ponieważ odnieśli o wiele większy sukces w Wielkiej Brytanii i Europie, osiedlili się w Londynie, a autor tekstów piosenek Tony Macaulay był głównym odpowiedzialnym za kolejny etap ich kariery.

 Ich przeboje znalazły się w pierwszej dziesiątce list przebojów dzięki „Sweet Inspiration” (1970) i ​​„(Blame It) On the Pony Express” (1970).  Ten ostatni utwór został napisany przez Macaulaya, Rogera Cooka i Rogera Greenawaya.  Ich kariera nagraniowa trwała przez lata 70-tych XX wieku, kiedy to ukazał się album „Soul Survivor” z 1971 roku, wyprodukowany przez Macaulaya, a także kolejne, mniej udane single z tego samego roku, w tym „Sally Put Your Red Shoes On” i cover utworu Boba Dylana „Mr Tambourine Man” nagrany dla wytwórni Bell.  

Odeszli z Bell, by wydać kolejne single, w tym „Honey Bee” (1972) dla Stateside Records oraz „Music to My Heart” (1975), cover singla Patti Austin z lat 60-tych dla ABC Records, nagranego dla Epic Records, wyprodukowanego przez Biddu. Został on również wydany jako strona B reedycji „Breakin' Down The Walls Of Heartache” z 1975 roku, również nakładem Epic. Ich sukces komercyjny w Wielkiej Brytanii osłabł, ponieważ ich styl stał się przewidywalny i mniej modny. Jednak ich wczesne hity nadal były cenione jako klasyka muzyki northern soul , ponieważ opowiadali się za bardziej komercyjnym stylem pop-soul, podobnym w brzmieniu do wczesnego Tamla Motown, w przeciwieństwie do bardziej funkowego, progresywnego stylu preferowanego przez współczesnych artystów, takich jak Sly & the Family Stone i The Isley Brothers. 

Johnson od kilku lat nie czuł się dobrze, a malejący sukces komercyjny i presja związana z trasami koncertowymi na początku lat 70-tych odcisnęły na nim swoje piętno. Przeszedł na emeryturę z branży muzycznej, a później pracował w różnych zawodach, między innymi jako kierowca autobusu szkolnego. Johnson zmarł w Rochester w stanie Nowy Jork 2 marca 2023 roku w wieku 80 lat.   Członek grupy, William Bradley, został działaczem społecznym i pastorem działającym w International Missionary Outreach Society w Nowym Jorku. W 2011 roku opublikował wspomnienia pt. „Look Where He Brought Me From: From Darkness to Light”. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Baby Make Your Own Sweet Music/On the Day We Fall in Love	Bandwagon	05.1968	-	-	Epic 10 255 [US]	[written by D. Randell, S. Linzer][produced by D. Randell, S. Linzer][48[2].R&B; Chart]
Breakin' Down the Walls of Heartache/Dancin' Master	Bandwagon	08.1968	4[15]	115[1]	Direction 583 670	[written by Sandy Linzer, Denny Randell][produced by Sandy Linzer, Denny Randell]
You/You Blew Your Cool And Lost Your Fool	Johnny Johnson and the Bandwagon	02.1969	34[4]	-	Direction 583 923	[written by Denny Randell][produced by Denny Randell]
Let's Hang On/I Ain't Lyin'	Johnny Johnson and the Bandwagon	06.1969	36[6]	-	Direction 584 180	[written by D. Randell, S. Linzer, B. Crewe][produced by Denny Randell]
Sweet Inspiration/Pride Comes Before A Fall	Johnny Johnson and the Bandwagon	07.1970	10[13]	-	Bell BLL 1111	[written by John Cameron][produced by Tony Macaulay]
(Blame It) On The Pony Express/Never Let Her Go	Johnny Johnson and the Bandwagon	11.1970	7[12]	-	Bell BLL 1128	[written by Tony Macaulay, Greenaway, Cook ][produced by Tony Macaulay]

Al Johnson

Alfred Orlando Johnson (ur. 11 lutego 1948r -zm. 26 października 2013r) był amerykańskim
wokalista R&B, kompozytorem, aranżerem i producentem. Współtworzył piosenkę „We Have Love for You” z Deniece Williams z jej albumu „Songbird” z 1977 roku. 

Urodzony w Newport News w stanie Wirginia w 1948 roku, Johnson studiował na Uniwersytecie Howarda w Waszyngtonie, gdzie współtworzył zespół soulowy Unifics. Zespół, z Johnsonem jako wokalistą, zdobył trzy przeboje na liście Billboard Hot 100 w 1968 i 1969 roku dla wytwórni Kapp Records. Pierwszy z nich, „Court of Love”, wspiął się na 25. miejsce, ale osiągnął 3. miejsce na liście Billboard R&B w USA. Kolejny, „The Beginning of My End”, dotarł do 36. miejsca na liście Hot 100 i 9. miejsca na liście R&B. Dwa kolejne wydawnictwa z 1969 roku trafiły na listy przebojów R&B. 

Johnson kontynuował pisanie piosenek dla innych artystów w latach 70-tych, w tym dla gwiazdy Sparkle Lonette McKee, Taty Vegi i Deniece Williams. W 1978 roku nagrał swój debiutancki solowy album „Peaceful”, którego był współproducentem, a także aranżerem i współautorem, dla małej wytwórni Marina, której współwłaścicielem był były wokalista Lloyd Price. W 1980 roku Johnson nawiązał współpracę z producentem jazzowo-soulowym Normanem Connorsem przy swoim drugim solowym albumie „Back For More” dla Columbia Records. Nastąpiło to po tym, jak w 1979 roku zaśpiewał na albumie Normana Connorsa „Invitation” dla Arista Records, śpiewając główny utwór „Your Love”. Album „Back for More” osiągnął 48. miejsce na liście Billboard Black Albums.  

Pierwszy singiel z albumu, „I'm Back for More”, duet z Jean Carn, osiągnął 26. miejsce na liście R&B, a kolejny, „I've Got My Second Wind”, dotarł do 58. miejsca -oba w 1980 roku. W tym samym roku utwór „Second Wind” został zaśpiewany w szybszym rytmie przez Tatę Vegę z udziałem G. C. Camerona dla Motown Records. 

W tym czasie Johnson komponował, aranżował i grał na klawiszach podczas sesji nagraniowych, między innymi dla zespołu producenckiego Willie Lester-Rodney Brown, który wydał kilka udanych albumów disco/soul w wytwórni Prelude na początku lat 80-tych, z takimi artystami jak Sharon Redd, Bobby Thurston i Gayle Adams. 

 W latach 90-tych Johnson współpracował z The Whispers przy kilku albumach, a w 1998 roku wydał swój ostatni solowy album „My Heart Is an Open Book” dla niezależnej wytwórni CLOUT Entertainment. Johnson reaktywował Unifics z Tomem Fauntleroyem, członkiem pierwotnego zespołu, i odbył również trasę koncertową z solowym koncertem gospel. W 2005 roku zespół wydał nowy album, Unifics Return.   Johnson, w wieku 65 lat, zmarł 26 października 2013 roku. 

 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I'm Back For More/You Are My Personal Angel	Al Johnson (With Jean Carn)	03.1980	-	-	Columbia 11207	[written by K. Stover][produced by Norman Connors][26[15].R&B; Chart]
I've Got My Second Wind/Peaceful	Al Johnson	06.1980	-	-	Columbia 11287	[written by T. Fauntleroy, A. Johnson][produced by Norman Connors][58[8].R&B; Chart]

Fly Records

Fly Records to brytyjska niezależna wytwórnia płytowa, założona w 1970 roku przez niezależnego
wydawcę muzycznego Davida Platza i początkowo zarządzana przez Malcolma Jonesa z biura Essex Music w Londynie. 

 Platz produkował płyty niezależnie, współpracując z producentami muzycznymi finansowanymi przez Essex, i dzierżawił je dużym wytwórniom płytowym. Ta twórcza współpraca szybko zyskała popularność dzięki takim hitom jak „A Whiter Shade of Pale” (Procol Harum), „Flowers in the Rain”, „I Can Hear the Grass Grow” i „Blackberry Way” (The Move), a także wpływowym nagraniom takich artystów jak Beverley Kutner, Tucker Zimmerman i Michael Chapman. W gronie producentów zaangażowanych w Platz znaleźli się Denny Cordell, Gus Dudgeon, Rodger Bain, Don Paul, Johnny Worth i Tony Visconti, którego Platz sprowadził do Wielkiej Brytanii wraz z Cordellem. 

 Po serii hitów pod koniec lat 60-tych, licencjonowanych przez wytwórnie Deram, a później Regal Zonophone, Platz założył w 1970 roku własną wytwórnię Fly Records. Malcolm Jones opuścił uniwersytet, aby pracować dla EMI, gdzie został menedżerem wytwórni i założył własną markę Harvest Records, ale ostatecznie przeniósł się do Platza i został menedżerem Fly. Pierwszym wydawnictwem Fly był „Ride a White Swan” T. Rex, wyprodukowany przez Viscontiego. Rok później album „Electric Warrior” był pierwszym albumem Fly i Bolana, który znalazł się na pierwszym miejscu list przebojów. 

 Zgodnie ze stylem wydawniczym Platza, wytwórnia postanowiła nie koncentrować się na konkretnym sektorze rynku, lecz oferować eklektyczny miks artystów i wydawnictw - niektóre z nich były skierowane bezpośrednio na listy przebojów, a inne miały na celu jedynie podkreślenie wizerunku nowych artystów lub artystów związanych z wydawnictwem Platza. Na wczesnych wydawnictwach wytwórni gościli Vivian Stanshall, Third World War, John Kongos, Georgia Brown, John Keating i John Williams. W 1972 roku Fly umocnił swoją pozycję na listach przebojów, wykorzystując starszy materiał. Wydano cztery trzyutworowe single Magni-Fly, które ponownie wprowadziły utwory z wcześniejszego katalogu firmy, takie jak „A Whiter Shade of Pale”, na brytyjską listę przebojów.  

Kampania promująca album zatytułowana „Toofas” (podwójny album w cenie singla) zyskała uznanie, a albumy takie jak debiutancki album Procol Harum nagle trafiły na brytyjską listę przebojów wiele lat po premierze. Gdy album T. Rex „Bolan Boogie” osiągnął pierwsze miejsce na brytyjskiej liście przebojów, odejście z centrali Fly wymusiło zmianę planów. Jones opuścił wytwórnię, Cordell przeniósł się do Stanów Zjednoczonych, zakładając Shelter Records, a Bolan przeszedł do EMI, gdzie otrzymał własną wytwórnię, zabierając ze sobą Viscontiego. 

Nowy zespół Fly postanowił reaktywować wytwórnię jako Cube Records, z nowym logo, które więziło „Fly” w sześciennym więzieniu. Podpisano kontrakty z wieloma nowymi artystami, a Fly Records zostało zamknięte jako samodzielna wytwórnia. Kiedy wytwórnia Fly została reaktywowana w 1988 roku jako niezależny kanał dla różnych projektów wydawniczych, Platz włączył ją do swojej firmy Onward Music Ltd., podczas gdy wydawnictwo Platza, Bucks Music Ltd., pozostało jego główną działalnością. 

 Pierwszym zespołem, który podpisał kontrakt z reaktywowaną wytwórnią w 1988 roku, był Babayaga - zespół, którego liderem był brat Kirsty MacColl, Hamish, oraz inżynier dźwięku Matt Wallis. Po śmierci Davida Platza 20 maja 1994 roku, jego syn, Simon Platz, kontynuował zarządzanie trwającymi poszukiwaniami archiwalnymi Onward pod skrzydłami własnej firmy wydawniczej, Bucks Music Group. Wiele oryginalnych taśm, które uważa się za zaginione, a także nieopublikowane i zapomniane nagrania z niedokończonych lub niewydanych projektów firmy producenckiej, w dalszym ciągu są wydawane przez Fly Records i różnych licencjobiorców.

 
                              Single na listach przebojów: 

Ride a white swan/Is it love/Summertime blues	T.Rex	10.1970	2.UK/76.US
Hot love/Woodland rock/King of the mountain cometh	T.Rex	02.1971	1.UK/72.US
Get it on [in USA as "Bang a gong"]/There was a time/Raw ramp	T.Rex	07.1971	1.UK/10.US
Jeepster/Life's a gas	T.Rex	11.1971	2.UK
He's Gonna Step On You Again John Kongos  05.1971 4.UK
Tokoloshe Man John Kongos 11.1971  4.UK

Gloria Jones

Kiedy nazwisko Glorii Jones pojawia się w rozmowach o rocku, zazwyczaj jest to pytanie
z gatunku quizu. Po pierwsze, w połowie lat 60-tych nagrała oryginalną wersję utworu „Tainted Love”, który w 1982 roku został coverowany przez Soft Cell i stał się wielkim międzynarodowym hitem. Była również dziewczyną brytyjskiego glam rockera Marca Bolana, a oprócz tego śpiewała i grała na klawiszach w jego zespole T. Rex. Jej niemały talent soulowy ginie w tłumie, zwłaszcza że niewiele jej nagrań jest obecnie dostępnych. 

 

 Jones zapisała się w historii rocka już dzięki utworowi „Tainted Love”. Ten porywający soulowy hit z połowy lat 60-tych, zupełnie niepodobny do słabiutkiego synthpopowego coveru Soft Cell, jest jednym z największych hitów lat 60-tych, który nigdy nie zaistniał. „Heartbeat” to kolejny pulsujący utwór, który niemalże zaliczył sukces, nagrany, co dziwne, z producentem Edem Cobbem, znanym głównie ze współpracy z zespołami garażowo-popowymi, takimi jak The Standells i The Chocolate Watch Band. Zarówno „Heartbeat”, jak i „Tainted Love” zostały napisane przez Cobba, choć Jones nie była pozbawiony talentu kompozytorskiego - współtworzyła duet Marvina Gaye’a i Diany Ross z 1974 roku, „My Mistake”.  

 

Jones nigdy nie odniosła sukcesu wykraczającego poza region i (podobnie jak kilku innych mniej znanych amerykańskich wokalistów soulowych) przeniosła się do Wielkiej Brytanii, gdzie kultowe oddanie fanów Northern Soul zapewniło jej stałą pracę. 

 

 W 1974 roku Jones dołączyła do T. Rex (który w tym czasie szybko podupadał) jako klawiszowiec i wokalistka wspierająca. Nawiązując romans z piosenkarzem, pomogła mu również w przejściu na bardziej soulowo-taneczny kierunek. Bolan z kolei pomógł jej w nagraniu solowego albumu „Vixen”, grając na gitarze i pisząc piosenki. Po narodzinach dziecka ich wspólny czas zakończył się tragicznie, gdy Bolan zginął w wypadku samochodowym w 1977 r., za kierownicą siedziała Jones.

 

Po stracie dobytku Jones przeprowadziła się z synem z powrotem do Los Angeles, gdzie zamieszkali z rodziną Jones.  W 1978 roku wydała album „Windstorm”, który poświęciła pamięci Bolana: na tylnej okładce widnieje napis: „Specjalna dedykacja ku pamięci ojca mojego syna, Marca Bolana, za którym bardzo tęsknimy”. Jej singiel „Bring on the Love” odniósł sukces na amerykańskiej liście przebojów R&B.

 

  Jones pozostała w branży muzycznej przez kilka lat, wydając w 1981 roku album wyprodukowany przez Eda Cobba, zatytułowany „Reunited”. Ponownie współpracowała również z Billym Prestonem i innymi członkami Cogic Singers przy albumie „The Cogic's” z 1984 roku. Od tego czasu pracowała jako kierownik muzyczny przy filmach. Na swoim albumie „Reunited” z 1982 roku została okrzyknięta „Królową Northern Soulu”. W 2010 roku wraz z synem Rolanem założyła Szkołę Muzyki i Filmu im. Marca Bolana w Makeni w Sierra Leone. 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Heartbeat Part 1/Heartbeat Part 2	Gloria Jones	11.1965	-	128[3]	Uptown 712	[written by Ed Cobb][produced by Ed Cobb]

Kompozycje Glorii Jones na listach przebojów

[with Clay McMurray & Pam Sawyer] 11/1970 If I Were Your Woman Gladys Knight & the Pips 9.US [with Robert Bateman, Brian Holland] 08/1971 Take Me Girl, I'm Ready Jr. Walker & The All-Stars 50.US/16.UK [with Pam Sawyer] 02/1974 My Mistake (Was to Love You) Diana Ross & Marvin Gaye 19.US/51.UK 11/1974 The Zoo (The Human Zoo) The Commodores 44.UK [solo] 11/1978 Haven't Stopped Dancing Yet Gonzalez 26.US/15.UK 03/1989 I Haven't Stopped Dancing Yet Pat & Mick 9.UK [with Dominic Smith, Joe Cole, Elephant Man & Stone] 07/2004 World of Dynamite – Room 1 Dynamite MC 115.UK [with Jermaine Cole,Pamela Sawyer] 05/2021 Close J. Cole 33.US