Michel Legrand

Michel Legrand (ur.24.02. 1931 Paryż) to najpopularniejszy, przynajmniej u nas, francuski kompozytor muzyki rozrywkowej. Syn Raymonda Legranda, muzyka jazzowego i dyrygenta (także twórcy muzyki do filmów, m.in. Śpiewak nieznany i Sprawiedliwości słało się zadość), brat Christine Legrand ze Swingle Singers.
 

Ukończył konserwatorium w Paryżu, gdzie studiował dyrygenturę u słynnej Nadii Boulanger. Prowadził zespoły jazzowe i rozrywkowe, Jako kompozytor filmowy zadebiutował w 1953 r. (Beau fixe). Pisze dużo - muzykę średnio do pięciu filmów rocznie. Współpracuje z wieloma reżyserami - z Loseyem i Reichenbachem, ale najchętniej z Demym, twórcą dwu "śpiewanych" filmów - Parasolki z Cherbourga (nagroda na festiwalu filmowym w Cannes w 1964 r., mnóstwo pięknych tematów z ( I Will Wait For You na czele) i Panienki z Rochefort.
 

Będąc w 1977 r. w Polsce, powiedział: "Bardzo interesuje mnie muzyka filmowa, ale nie ograniczam się do jednego jej stylu. Stosuję różne style, co chyba łatwo zauważyć na przykładzie niemal wszystkich moich filmów".
Te najważniejsze to: Ameryka oczami Francuza, Śliski grunt, Kobieta jest kobietą, Lola, Cleo od 5 do 7, Żyć własnym życiem. The Thomas Crown Affair (Oscar w 1968 r. za piękny przebój The Windmills of Your Mind śpiewany "zza ekranu" przez Noela Harrisona), La Piscine, The Happy Ending (z piękną piosenką What Are You Doing the fiest of Your Life?- w 1969 r. nominacja do Oscara, w 1977 r. Grammy za aranżację), Pieces of Dreams, Summer of '42(w 1971 r. nagroda Akademii Filmowej za muzykę oraz Grammy za "najlepszą kompozycję instrumentalną"), Posłaniec, Królewna w oślej skórze, Dom lalek, Ode to Billy Joe, wspomniany Lady Sings the Blues, Gulliver's Travels i The Other Side of Midnight.
 

O "stylu Legranda" tak powiedział sam kompozytor: "Styl to rzecz nieuchwytna i trudna do określenia, zwłaszcza przez twórcę. Twórca zawsze myśli, że jest inny, różny, że ma tzw. szeroki wachlarz możliwości, że jego muzyka nigdy nie jest taka sama, że może on działać w ramach "dyscypliny" przez siebie wybranej.
[[Za kulisami przeboju-D.Michalski WP 1990]]

---

Ur. 24.02.1932 r. w Paryżu, Francja. Wychowany w domu o tradycjach muzycznych (ojciec kierował własną orkiestrą i komponował muzykę filmową). Legrand po ukończeniu paryskiego konserwatorium zadebiutował jako pianista, choć popularność zdobył jako aranżer. Pod koniec lat pięćdziesiątych wyjechał do Nowego Jorku, gdzie na jego twórczość wywarła wpływ muzyka ówczesnych narratorów jazzu: Milesa Daviesa i Johna Coltrane'a.
 

W USA, wykorzystując doświadczenia ze współpracy z francuskimi orkiestrami, komponował tematy wykonywane przez Stana Getza i Phila Woodsa, równocześnie grywał wraz z perkusistą Shelly Manne'm i innymi klasykami jazzu. Jako autor muzyki filmowej zadebiutował we Francji w 1953 r. Popularność zdobył na początku lat sześćdziesiątych ilustracjami muzycznymi do filmów "Lola", "Cleo od 5 do 7" i "Życ własnym życiem". W 1966 r. został nominowany po raz pierwszy do Oscara za muzykę do obrazu "Parasolki z Cherbourga" (reż. Jacques Demy ) i pochodzące z niego sławne tematy "I Will Wait For You" i "Watch What Happens" (z angielskimi słowami Normana Gimbela). Drugą nominację uzyskał za oprawę muzyczną, utrzymanych w klimacie poprzedniego filmu, "Panienek z Rochefort" z 1968 r.
 

Wkrótce potem zadebiutował jako kompozytor w filmach angielskich i amerykańskich. Upragnionego Oscara przyniosła mu muzyka do filmu "The Thomas Crown Affair" (w reżyserii twórcy "Skrzypka na dachu" Normana Jewwisona ) i temat "The Windmills Of Your Mind" z tekstem Alana i Marilyn Bergmanów, spopularyzowany na płytach przez Noela Harrisona (syna znanego aktora Rexa H.) i Dusty Springfield. Współpraca z Bergmanami zaowocowała w 1969 r. przebojem "What Are You Doing Through The Rest Of Your Life?" z filmu "Happy Ending". W latach siedemdziesiątych sławę Legranda ugruntowały muzyczne ilustracje do filmów: "Posłaniec", "Wichrowe Wzgórza", "Summer Of 42" (kolejny Oscar), "Lady Sings The Blues" (fabularna biografia Billie Holliday, w reżyserii Sidneya J. Fury z Dianą Ross w roli sławnej śpiewaczki), "One Is A Lonely Number" i "Trzej Muszkieterowie" ("Trzej Muszkieterowie" i "czterej Muszkieterowie"; obie części w reż. Richarda Lestera).
 

W 1983 r. Legrand i Bergmanowie podjęli znów współpracę w ekranowym przeboju Barbry Streisand, "Yentl". Z dwunastu wykorzystanych w filmie piosenek, dwie: "Papa, Can You Hear Me", "The Way He Makes Me Feel", zostały nominowane do Oscara, przyznanego ostatecznie Legrandowi za całą muzykę. Z późniejszych filmowych sukcesów kompozytora warto wymienić: "Never Say Never Again" (próba powrotu Seana Connery'ego do roli Jamesa Bonda), "Secret Places" (motyw tytułowy współautorstwa Alana Jay Lernera), komedię "Switching Channels" (w rolach głównych Kathleen Turner, Burt Reynolds i Christopher Reeve), "Fate" oraz "The Burning Shore". W 1991 r. Legrand powrócił do swych dawnych jazzowych fascynacji, tworząc wraz z Milesem Daviesem muzykę do filmu "Dingo", w którym sławny trębacz stworzył interesującą rolę aktorską.
 

Liryczna, czasami sentymentalna, muzyka Legranda wpłynęła w dużym stopniu na ambitny pop ostatnich dziesięcioleci. Na uwagę zasługują też ilustracje muzyczne do filmów telewizyjnych: "Brian's Song", "The Adventures Of Don Quixote", "It's Good To Be Alive", "Cage Without A Key", "A Woman Called Golda" (z Glendą Jackson w roli premier Izraela ), "The Jesse Owens Story", "Promises To Keep", "Sins" (mini-serial z Joan Collins w roli głównej ), "Crossings", "Casanova" oraz "Not A Penny More, Not A Penny Less" z 1990 r. ("Co do grosza" wg znanej powieści Jeffreya Archera ).
]

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Brian's Song/Theme From "The Go-Between"	Michel Legrand	01.1972	-	56[8]	Bell 45,171	[written by Michel Legrand][produced by Michel Legrand]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Castles in Spain	Michel Legrand	06.1956	-	9[4]	Columbia 888	-
"Brian's Song" Themes & Variations	Michel Legrand	03.1972	-	127[10]	Bell 6071	[produced by Michel Legrand]
Sarah Vaughan And Michel Legrand	Michel Legrand	07.1972	-	173[12]	Mainstream 361	[produced by Bob Shad]