Wszystkie posty spełniające kryteria zapytania Teenage Fanclub, posortowane według trafności. Sortuj według daty Pokaż wszystkie posty
Wszystkie posty spełniające kryteria zapytania Teenage Fanclub, posortowane według trafności. Sortuj według daty Pokaż wszystkie posty

niedziela, 17 listopada 2019

Teenage Fanclub

Grupa szkocka. Powstała w 1986 w Bellshill koło Glasgow z inicjatywy Normana Blake'a (20.10.1965, Bellshill) - voc, g, który miał już wówczas za sobą współpracę z zespołem The BMX Bandits (jako perkusista). Z początku przyjęła nazwę The Boy Hairdressers, wziętą ze sztuki Joe Oriona. W składzie oprócz lidera występowali wówczas Raymond McGinley (3.01.1964, Glasgow) - b, Francis McDonald (21.11.1970, Bellshill) - dr, Joe McAlinden - viol , Jim Lambie - vib.
W 1988 zawiesiła działalność, a rok później odrodziła się jako Teenage Fanclub. Tworzyli ją wtedy: Blake-voc, g, McGinley-g, McDonald - dr oraz Gerard Love (31.08.1967, Motherwell) - b, voc. W końcu 1989 McDonalda, który później związał się z The Pastels, zastąpił Brendan 0'Hare (16.01.1970, Bellshill) - dr, który w 1994 odszedł. Jako The Boy Hairdressers zaczynała od koncertów w klubach studenckich na terenie całego kraju. Wykonywała własne piosenki w stylu lat sześćdziesiątych, inspirowane zwłaszcza dorobkiem The Byrds i Love. Sięgała też po znane utwory, jak Who Loves The Sun The Velvet Underground czy Don't Cry No Tears Neila Younga (później umieszczony na stronie B jednego z singli). Pod wpływem zespołu DINOSAUR JR., z którym zetknęła się w trasie, stopniowo zwracała się ku bardziej nowoczesnej odmianie rocka. Jej debiutem płytowym był singel Golden Showers, wydany w styczniu 1988 nakładem maleńkiej firmy 53rd & 3rd. Wkrótce potem drogi muzyków rozeszły się (Blake związał się na krótko z The Pastels - jako basista; także później współpracował z tym zespołem). W 1989 wznowiła działalność.

Jako Teenage Fanclub po raz pierwszy zaprezentowała się publiczności w końcu roku w Londynie na wspólnym koncercie z RIDE, PALE SAINTS i The Pastels. Wcześniej, bo już w lipcu, nagrała większą część repertuaru A Catholic Education, ale ukończyła pracę dopiero wiosną 1990. Idąc za radą muzyków The Pastels, przesłała taśmę Dave'owi Barkerowi i niebawem podpisała kontrakt z założoną przez niego, małą firmą płytową Paperhouse. Album trafił na rynek w lipcu tego roku. W pierwszych miesiącach rozszedł się zaledwie w pięciu tysiącach egzemplarzy. Nagrany kosztem dwóch tysięcy funtów był dziełem nie dopracowanym, chaotycznym, niestarannie nagranym.

Ujawniał fascynację dokonaniami Dinosaur Jr. czy Sonic Youth. Zawierał głównie proste utwory, pełne gitarowego zgiełku, jak wybrany na singel Everything Flows, Catholic Education czy przedstawiony w dwóch wersjach, instrumentalny Heavy Metal. Tylko niektóre piosenki zwracały uwagę bogatszymi melodiami, np. Too Involved, przypominająca twórczość Alexa Chiltona, i Don't Need A Drum, porównywana do wczesnych dokonań PRIMAL SCREAM.

Wkrótce po ukazaniu się debiutanckiego albumu grupa wyjechała do Nowego Jorku i z sukcesem zaprezentowała się na dorocznym New Music Seminar (dwukrotnie wystąpiła w słynnym klubie CBGB's). Dokonała też nagrań w studiu Fun City z producentem Donem Flemingiem, współpracownikiem Dinosaur Jr. Jednodniowa sesja zaowocowała dwoma singlami: The Ballad Of John AndY oko (przeróbka przeboju The Beatles) i God Knows It's True. Większość utworów, jakie wówczas zarejestrowano, np. Happy The Rolling Stones, September Girls Big Star i Pretty Vacant The Sex Pistols, nie doczekała się jednak publikacji. Jesienią formacja odbyła udane tournee po Wielkiej Brytanii u boku Sonic Youth. Dyskontując sukcesy zdecydowała się związać z bardziej prężną firmą płytową niż Paperhouse i na początku 1991 podpisała kontrakt z Creation.

Chociaż podczas następnej sesji nagraniowej, zorganizowanej w maju tego roku w Liverpoolu, znowu z Flemingiem jako producentem, nie musiała już liczyć się z każdym groszem, wynajęła studio na zaledwie cztery dni, a w sumie wydała tylko dziesięć tysięcy funtów. Zarejestrowała mimo wszystko tak wiele utworów, że postanowiła wydać nie jedną płytę, lecz dwie. Najpierw, w sierpniu, zebrała nagrania instrumentalne na potraktowanej jako rodzaj żartu, taniej, dość szybko wycofanej ze sprzedaży The King. Znalazły się tam m.in. nieco zwariowane wersje utworów Interstellar Overdrive Pink Floyd i Like A Virgin Madonny, próbki studyjnego jamowania Heavy Metal 6 i Heavy Metal 9 oraz hołd dla zespołu MUDHONEY zatytułowany po prostu Mudhoney.

Równocześnie ukazał się singel z kompozycją Star Sign. Właściwym owocem majowej sesji był album Bandwagonesque, wydany w październiku. Po debiucie zaskakiwał on bogactwem repertuaru, pomysłowością opracowań i starannością wykonania. Grupa przeciwstawiła się wszystkim muzycznym modom obowiązującym w Wielkiej Brytanii początku lat dziewięćdziesiątych i stworzyła ekscytujący repertuar rockowy w starym stylu. W wywiadach prasowych przyznawała się do wielu fascynacji, od piosenek Cole'a Portera przez przeboje The Beatles, The Kinks, The Beach Boys i The Byrds po bliski jej od dawna rock amerykańskich zespołów Sonic Youth, Dinosaur Jr. i NIRVANA. Recenzenci doszukiwali się w przedstawionych przez nią utworach melancholii i liryzmu balllad Neila Younga i Alexa Chiltona (December), rockowej werwy przebojów The Rolling i Status Quo (The Concept, What You do to Me) oraz szaleństwa metalu i hardcore'u (Metal Baby, Satan). Płytę Bandwagonesqoe uznano za jedno z najważniejszych wydarzeń artystycznych w brytyjskim rocku w 1991.

Odniosła ona też sukces komercyjny, nie tylko w Wielkiej Brytanii w Stanach sprzedano ją w ponad dwustu tysiącach egzemplarzy. Przyniosła dwa przeboje: The Concept i What You Do To Me (na stronie B singla z tą piosenką znalazła się m.in. przeróbka utworu Life's A Gas zespołu T. Rex). Alan McGee szef Creation, wypowiadał się o niej jako największym osiągnięciu swojej firmy. Grupa promowała swój album na koncertach m.in w Stanach razem z zespołem SWERVEDRIVER (w 1992 na rynku amerykańskim ukazały się, w związku z tym tournee różne okolicznościowe płyty Teenage Fanclub, np.firma K wydała w 1992 singel z dwoma przeróbkami - Free Again Alexa Chiltona i Bad Seeds BEAT HAPPENING). Ważnym wydarzeniem artystycznym w karierze grupy była wspólna sesja z jednym z mistrzów - Alexem Chiltonem, zorganizowana w lipcu 1992 w studio Radia Scotland w Glasgow. Wykonano m.in. dwie jego piosenki — You're So Fine i Don't Stop. Owocem innej sesji radiowej sprzed dwóch lat, była natomiast czwórka " The Peel Sessions", wydana w grudniu 1992r przez firmę Strange Fruit, zawierająca m.in. God Knows It's True i Alcoholiday.

We wrześniu 1992 grupa rozpoczęła w Glasgow przygotowania do nagrania albumu Thirteen. Pracowała nad nim dłużej niż nad poprzednimi - osiem miesięcy. Wydała więcej pieniędzy niż kiedykolwiek - pięćsześćdziesiąt tysięcy funtów. Sesję rozpoczęła w studiu Ca Va urządzonym w krypcie starego kościoła w Glasgow, a zakończy w Revolution Studios w Cheadle Hulme.

Zrezygnowała z usług producenta spoza własnego grona, zatrudniła jedynie realizatora - Andy'ego MacPhersona. Przedstawiła muzykę subtelniejszą i spokojniejszą niż dawniej, np. Gene Clark - hołd dla Gene'a Clarka z The Byrds, ale nawiązujący do melodii Down By The River Neila Younga, The Cabbage - stylizacja na piosenki George'a Harrisona, Hang On - utwór oparty na riffie wziętym z 20th Century Boy T. Rex, Flet Liv Dead - próba przywołania atmosfery przebojów The Zombies.
Niektóre piosenki wzbogaciła partiami instrumentów smyczkowych (np. The Cabbage, Hang On) i saksofonu (np. Commercial Alternative). W tekstach podjęła m.in. temat uciążliwości kariery estradowej (np. Radio, Song To The Cynic). Przebojami były wydane na małych płytach utwory Radio (na stronie B m. i n. przeróbka Chords Of Fame Phila Ochsa) i Norman 3. W tym czasie opublikowała też niskonakładowy singel Patty Girl (piosenka z repertuaru Gary And The Hornets; na stronie B utwór Mine Exclusively nagrany z gościnnym udziałem Alexa Chiltona), z którego dochód przeznaczony został na lekarstwa dla mieszkańców Bośni i Hercegowiny.



Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK] 		Komentarz
God Knows It's True /So Far GoneTeenage Fanclub11.199099[1]-Paperhouse PAPER 007[written by Norman Blake][produced by Teenage Fanclub]
Star Sign /Heavy Metal 6Teenage Fanclub08.1991444.Modern Rock TracksCreation CRE 105[written by Gerard Love][produced by Don Fleming, Paul Chisholm, Teenage Fanclub]
The Concept /Long HairTeenage Fanclub10.199151[1]19.Modern Rock TracksCreation CRE 111[written by Norman Blake][produced by Don Fleming, Paul Chisholm, Teenage Fanclub]
What You Do To Me /B-SideTeenage Fanclub01.199231[2]-Creation CRE 115[written by Norman Blake][produced by Paul Chisholm, Teenage Fanclub]
Radio/Don's Gone ColumbiaTeenage Fanclub06.199131[2]-Creation CRE 130[produced by Don Fleming, Paul Chisholm, Teenage Fanclub]
Norman 3 /Genius EnvyTeenage Fanclub09.199350[1]-Creation CRE 142[written by Norman Blake][produced by Andy MacPherson]
Fallin'Teenage Fanclub & De La Soul04.199459[2]-Epic 6602622[written by De La Soul, Jeff Lynne, Teenage Fanclub, Tom Petty][produced by De La Soul, Teenage Fanclub, Andy MacPherson]
Mellow Doubt /Some People Try (To Fuck With You)Teenage Fanclub03.199534[3]-Creation CRE 175[written by Norman Blake][produced by David Bianco , Teenage Fanclub]
Sparky's Dream /BurnedTeenage Fanclub05.199540[2]-Creation CRE 201[written by Gerard Love][produced by David Bianco , Teenage Fanclub]
The John Peel SessionFrank Black & Teenage Fanclub 08.199598[1]-Strange Fruit SFPSCD 091[written by Jones, Blackwell][produced by Ted De Bono]
Neil Jung/The ShadowsTeenage Fanclub08.199562[2]-Creation CRE 210[written by Norman Blake][produced by David Bianco , Teenage Fanclub]
Have lost it EP.Teenage Fanclub12.199553[2]-Creation CRE 216[written by Gerard Love][produced by Duncan Cameron, Teenage Fanclub]
Ain't That Enough /KickaboutTeenage Fanclub06.199717[3]-Creation CRE 228[written by David Bianco][produced by Teenage Fanclub]
I Don't Want Control Of You /The CountTeenage Fanclub08.199743[2]-Creation CRE 238[written by N. Blake][produced by Teenage Fanclub, David Bianco]
Start Again /How Many More YearsTeenage Fanclub11.199754[2]-Creation CRE 260[written by N. Blake][produced by Teenage Fanclub]
I Need Direction /On This Good NightTeenage Fanclub10.200048[2]-Columbia 6699512[written by Gerard Love][produced by Teenage Fanclub]
Near to YouTeenage Fanclub & Jad Fair03.200268[1]-Geographic GEOG 013CD[written by Teenage Fanclub, Jad Fair]
AssociationInternational Airport / Teenage Fanclub 09.200475[1]-Geographic GEOG 29CD
Fallen leavesTeenage Fanclub06.200578[1]-PeMa PEMA 004[written by Gerard Love]


Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK] 		Komentarz
The KingTeenage Fanclub08.199153[2]-Creation CRELP 096[produced by Don Fleming, Paul Chisholm, Teenage Fanclub]
BandwagonesqueTeenage Fanclub11.199122[7]137[4]Creation CRELP 106[produced by Don Fleming, Paul Chisholm, Teenage Fanclub]
ThirteenTeenage Fanclub10.199314[3]-Creation CRELP 144[produced by Teenage Fanclub ,Andy MacPherson]
Grand PrixTeenage Fanclub05.19957[9]-Creation CRELP 173[produced by David Bianco, Teenage Fanclub]
Songs from Northern BritainTeenage Fanclub06.19973[8]-Creation CRELP 196[produced by David Bianco, Teenage Fanclub]
Howdy !Teenage Fanclub10.200033[3]-Columbia 5006222[produced by Teenage Fanclub]
Four Thousand Seven Hundred & Sixty-six Teenage Fanclub02.200347[2]-Poolside POOLS 3CD[produced by Teenage Fanclub, Don Fleming, Paul Chisholm, David Bianco, Nick Brine, Andy Macpherson]
Man-MadeTeenage Fanclub05.200534[2]-Pema PEMA 002CD[produced by John McEntire]
ShadowsTeenage Fanclub06.201030[2]-Pema PEMA 007CD-
HereTeenage Fanclub09.201610[2]-Pema PEMA 9 CD-





Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

czwartek, 12 października 2023

Frank Black

Frank BLACK (właśc. Charles Michael Kittridge Thompson IV, znany też jako Black Francis; 1965, Long Beach, Kalifornia, Stany Zjednoczone) - voc, g; kompozytor, autor tekstów, producent nagrań.
Pochodzi z bardzo religijnej rodziny protestanckiej. Studiował wiedzę o filmie w University of Massachusetts w Amherst. Zajął się muzyką rockową, zafascynowany wspólnym koncertem Sammy'ego Hagara i zespołu Boston. Od 1986 do 1992 kierował jako Black Francis jednym z najbardziej inspirujących amerykańskich zespołów tamtego okresu - The Pixies. W marcu 1993 zadebiutował jako Frank Black singlem Hang On To Your Ego/The Ballad Of Johnny Horton i albumem "Frank Black" w nowej roli - solisty.

 

Podczas sesji, zorganizowanej w studiu Clubhouse w Burbank w Kalifornii, towarzyszyli mu m.in. Joey Santiago - były gitarzysta The Pixies, Morris Tepper - gitarzysta współpracujący niegdyś z Captain Beefheartem, Eric Drew Feldman - pianista i basista także kojarzony z Beefheartem, ale znany również z Pere Ubu, John Linnell - saksofonista They Might Be Giants, a wreszcie Nick Vincent - perkusista, który zarabiał na życie akompaniując Donny'emu i Marie Osmondom. Funkcję współproducenta powierzył Feldmanowi.
 

Pierwotnie chciał oddać płytą hołd swoim mistrzom - zamierzał nagrać ich piosenki. Jednakże ostatecznie zaproponował tylko własną wersję Hang On To Your Ego zespołu The Beach Boys, a w I Heard Ramona Sing pokłonił się grupie The Ramones. Całość intrygowała po latach służby rockowi zwrotem w stronę muzyki pop. 

Choć nie zabrakło utworów wyrastających z ducha twórczości The Pixies (Czar, Ten Percenter, Parry The Wind High Low), w wielu innych znać było wpływy takich wykonawców, jak The Beatles i Electric Light Orchestra (Fu Manchu, Every Time I Go Around Here), David Bowie (Los Angeles) czy The B-52's (Two Spaces). Niektóre teksty skłaniały do zadumy nad tym, co niepoznawalne dla człowieka, np. zagadkami kosmosu i głębin morskich (Don't Ya Rile 'Em, Two Spaces), tajemnicą śmierci (Alda Lee); inne miały formę żartów (np. Fu Manchu - opowieść o wąsach).
 

W końcu 1993 utworzył wraz z Glenem Matlockiem, byłym basistą zespołu The Sex Pistols, i Steve'em Cropperem, gitarzystą znanym z formacji Booker T. And The M.G's, grupę Frank Black And The Stax Pistols - do nagrania dwóch piosenek, Breathless i Hanlyman, na składankową płytę "Brace Yourself! - A Tribute To Otis Blackwell" (Shanachie, 1994) z utworami jednego z klasyków rhythm'n'bluesa i rock'n'rolla, Otisa Blackwella.
 

W maju 1974 trafił na rynek drugi solowy album Blacka -"Teenager Of The Year". Współproducentami byli wraz z samym artystą Feldman i Al Clay. A w sesji wzięła udział grupa w zbliżonym składzie co poprzednio; doszedł jedynie Lyle Workman - g. Dwadzieścia dwa utwory wypełniające dwie płyty składały się niestety na całość dość podobną do pierwszego albumu, a przy tym bałaganiarską i męczącą; wyróżniały się takie kompozycje, jak Whatever Happened To Pong?, (I Want To Live On An) Abstract Plain, Speedy Marie i Headache. Ukazał się też singel Headache/Headache (remiks).
 

Kolejna studyjna płyta Blacka, "The Cult Of Ray" ze stycznia 1996, była dziełem innym niż poprzednie. Nagrana w Sound City w Los Angeles przy pomocy Workmana, Davida McCaffreya - b i Scotta Boutlera - dr, wyprodukowana przez samego artystę, była powrotem do rockowego hałasu spod znaku The Pixies. Uznana przez recenzentów za krok wstecz w karierze Blacka, była w rzeczywistości potwierdzeniem jego talentu kompozytorskiego, jego rockowej werwy, jego bezkompromisowości (np. Men In Black, Punk Rock City, You Ain't Me, Jesus Was Right, Dance War, The Cult Of Ray). Towarzyszyły jej dwa single: Men In Black/Just A Little ze stycznia 1996 i I Don't Want, To Hurt You (Every Single Time)/You Ain't Me (wersja koncertowa) z lipca 1996.
 

W kwietniu 1998 Black przypomniał się czwórką "All My Ghosts" i albumem "Frank Black And The Catholics", przygotowanymi z nową grupą akompaniującą - The Catholics (Lyle Workman, Dave McCaffrey, Scott Boutier), zawierającymi takie utwory, jak All My Ghosts, Back To Rome, King And Queen Of Siam i Humboldt County Massacre. Z tą samą formacją zrealizował płytę "Pistelero", wydaną w czerwcu 1999.
 

Dyskografię uzupełniają m.in. wyborna czwórka "The Peel Sessions" (Strange Fruit, 1995) z nagraniami radiowymi dokonanymi z towarzyszeniem muzyków Teenage Fanclub (m.in. przeróbka Sister Isabel Dela Shannona) oraz przeróbka Mother Popcorn na płycie "Super Bad At 65 - A Tribute To James Brown" (Zero Hour, 1998). 

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Los AngelesFrank Black.1993-4.Modern RockPlay It Again Sam 170.9999.24[produced by Eric Drew Feldman , Frank Black ]
Hang On To Your Ego/The Ballad Of Johnny HortonFrank Black04.1993-8.Modern Rock4AD AD 3005[written by Brian Wilson][produced by Eric Drew Feldman , Frank Black ]
HeadacheFrank Black05.199453[2]10.Modern Rock4AD AD 4007[produced by Frank Black ]
Men In Black/Just A LittleFrank Black01.199637[6]-Epic 662786 7[written by Frank Black][produced by Frank Black ]
I Don't Want To Hurt You (Every Single Time)Frank Black07.199663[3]-Epic 663463 5[produced by Frank Black ]
All My GhostsFrank Black and The Catholics04.199897[2]-Play It Again Sam BIAS 347[written by Frank Black][produced by Frank Black And The Catholics ]
Robert OnionFrank Black and The Catholics01.2001130[1]-Cocking Vinyl FRYCD 098 -
St. Francis Dam DisasterFrank Black and The Catholics02.2001162[1]-Cocking Vinyl FRYCD 099-
Everything Is NewFrank Black and The Catholics08.200392[1]-Cooking Vinyl FRY CD 161[written by Frank Black][produced by Nick Vincent]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Frank BlackFrank Black03.19939[3]117[5]4AD 61 467[produced by Eric Drew Feldman, Frank Black]
Teenager of the YearFrank Black06.199421[3]131[2]4AD 61 618[produced by Eric Drew Feldman, Frank Black,Al Clay]
The John Peel Session EP.Frank Black & Teenage Fanclub08.1995140[1]-Strange Fruit SFPS 091[produced by Ted De Bono]
The Cult of RayFrank Black02.199639[3]127[1]American 43 070[produced by Frank Black]
Frank Black and the CatholicsFrank Black and the Catholics05.199861[2]-Play It Again Sam PIAS 370 [UK][produced by Frank Black]
Dog in the SandFrank Black and the Catholics02.200181[3]-Cooking Vinyl COOKCD 200 [UK][produced by Nick Vincent]
Show Me Your TearsFrank Black and the Catholics09.2003117[2]-Cooking Vinyl COOK CD 262 [UK][produced by Nick Vincent, Ben Mumphrey, Stan Ridgway, Frank Black and the Catholics]
Frank Black FrancisFrank Black 10.2004169[1]-Cooking Vinyl COOK CD 291 [UK][produced by Two Pale Boys]
HoneycombFrank Black07.2005123[1]-Cooking Vinyl COOKCD 341 [UK][produced by Jon Tiven]
Fast Man Raider ManFrank Black07.2006183[1]-Cooking Vinyl COOKCD 376 [UK][produced by Jon Tiven]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety:

czwartek, 27 września 2018

De La Soul

DE LA SOUL, założony w 1987 w Nowym Jorku (Nowy Jork, USA) w składzie: Pasemaster Mase, Posdnuos, Trugoy The Dove. Grupa nazywana również hiphopowymi hippisami, której wkład w rozwój i popularyzację muzyki rapowej na całym świecie, jest porównywalny z osiągnięciami EPMD, Gang Starr czy The Sugarhill Gang.

Trio wywodzi się z Nowego Jorku, jego skład to Posdnuos (właśc. Kelvin Mercer, ur. 1969r), Trugoy The Dove (David Jude Jolicoeur, ur. 1970) i Pasemaster Mase (Vincent Mason, ur. 1970). O bardzo luźnym i wesołym podejściu De La Soul do muzyki świadczą ich ksywy. Trugoy to nic więcej jak inwersja słowa yogurt (jogurt), zaś Posdnuos to powtórzenie tego zabiegu przez Kelvin Mercera - punktem wyjścia był przydomek artysty z czasów didżejowania - DJ Sound-Sop. Trio poznało się w liceum. Oficjalnie początek ich działalności to 1987 r., miejsce założenia grupy zaś to Amityville w nowojorskim Long Island. Osobą, której zespół zawdzięcza najwięcej, jest legendarny producent związany w latach 80-tych ze Stetsasonic - Prince Paul. Po tym jak usłyszał on kasetę demo De La Soul "Plug Tunin'", postanowił pomóc grupie w zdobyciu kontraktu. Zainteresowanie młodym triem wykazał label Tommy Boy, w którym ostatecznie "wylądowali" hiphopowi hippisi.

Ich debiutancki krążek po dziś dzień uważa się za jeden z najbardziej rewolucyjnych w historii muzyki rapowej. Podczas gdy na Zachodnim Wybrzeżu wielkie sukcesy osiągnęła bazująca na kontrowersji i gangsterskim wizerunku grupa N.W.A., a na Wschodzie u szczytu znajdowało się również radykalne Public Enemy, De La Soul niosło swoją muzyką przesłanie miłości, pokoju i radości życia.

Wyprodukowany w całości przez Prince Paula pierwszy album nowojorskiego tria "3 Feet High And Rising" trafił do sklepów wiosną 1989 r., niemal błyskawicznie osiągając status "Złotej Płyty". Ich brzmienie niosło ze sobą świeżość, innowacyjność. Prince Paul samplował zarówno partie soulowe, jazzowe, funkowe, jak też czerpał pełnymi garściami z klasyków muzyki disco datowanych na lata 70-te. Teksty raperów emanowały optymizmem, inteligentnymi skojarzeniami. Wyszli daleko poza popularne wówczas mentorstwo czy radykalne spojrzenie na rzeczywistość. Dla De La Soul istotne było zabawienie słuchacza, oddanie mu materiału pozwalającego na wytchnienie i zrelaksowanie się. Za sprawą "3 Feet High And Rising" trio stało się niemal ikoną pozytywnego rapu. Wraz z Jungle Brothers, A Tribe Called Ouest, Queen Latifah i pochodzącą z Wielkiej Brytanii raperką Monie Love, stworzyli kolektyw - Native Tongues. Nurt ten stał się motorem napędowym rapu z Nowego Jorku, zarazem stanowił dla tysięcy młodych twórców największą inspirację.

Jeden z utworów pochodzących z debiutanckiego krążka De La Soul wywołał też wielką burzę, która w efekcie mocno zmieniła ówczesną scenę rapową. W nagraniu "Transmitting Live From Mars" Paul użył sampla z pochodzącego z lat 60-tych utworu "You Showed Me" z repertuaru grupy The Turtles. Uczynił to bez pozwolenia i w efekcie grupa The Turtles wytoczyła De La Soul proces o bezprawne użycie fragmentu ich twórczości. Popularny w latach 60-tych zespół wygrał rozprawę. Skutkiem tego doszło do zapisu o konieczności tzw. "clearingu" sampli, przed oddaniem płyty do tłoczenia. Wiązało się to z wypłacaniem twórcom samplowanych nagrań należnych im z tego tytułu tantiem. Spowodowało to przestawienie się części producentów hiphopowych na pracę z wykorzystaniem żywych instrumentów, ale wstrzymało też terminy wydania wielu krążków przygotowywanych w 1990 r.

Jednym z takich tytułów była druga płyta De La Soul - "De La Soul Is Dead". Ujrzała ona światło ostatecznie 13 maja 1991 r. Materiał promowany przebojowymi singlami "Ring Ring Ring (Ha Ha Hey)" i "A Roller Skating Jam Named Saturdays", był kontynuacją drogi, jaką wyznaczyli swoim debiutem. Album okazał się takim sukcesem marketingowym jak "3 Feet High And Rising".
Nie wszyskim słuchaczom i krytykom spodobało się jednak odrobinę prześmiewcze podejście De La Soul do rapowej rzeczywistości. W ich tekstach dużo więcej niż na poprzednim krążku było ironii, sarkazmu i uszczypliwości w stronę hard-corowego, ulicznego hip-hopu.

W 1993 r. trio powróciło krążkiem "Buhloone Mindstate", ostatnim produkowanym przez Prince Paula. Brzmienie było tym razem glębsze, bardziej jazzujące. Mniej czerpało z muzyki disco czy soulu. Krążek nie przyniósł żadnego singla, który osiągnąłby popularność porównywalną do "Me, Myself & I" z debiutanckiej płyty czy "Ring Ring Ring..." z "De La Soul Is Dead". Część krytyków zarzuciła grupie znaczne odejście od totalnie ciepłego i skrajnie pozytywnego podejścia do rapu. Stąd też "Buhloone Mindstate" nie powtórzyło sukcesu poprzednich albumów. Wobec fali doskonałych płyt, jakie zostały wydane w 1993 r. (debiutanckie krążki - Black Moon, Jeru The Damaja i Wu-Tang Clan; uznawana za najlepszą w dorobku A Tribe Called Quest płyta "Midnight Marauders") dokonanie De La Soul przeszło niemal niezauważone.

W grupie doszło do małego rozłamu. Odszedł Prince Paul, będący jej nieoficjalnym, lecz bardzo istotnym członkiem. Dopiero w końcu 1995 r. zespół zabrał się na nowo do pracy. Zaowocowało to wydanym w wakacje 1996 r. materiałem "Stakes Is High" - najbardziej niedocenionym w dyskografii De La Soul. Tym razem muzykę wyprodukowali w ogromnej większości Trugoy, Posdnous i Mase. Zaprosili do współpracy m.in. Commona, żeński duet Zhane, młodego i bardzo utalentowanego Mos Defa i związanego ze Slum Village producenta Jay Dee. Choć płyta dotarła aż do 13. miejsca na liście "Billboardu", szybko spadła z list i pomimo dobrych recenzji nie znalazła tak dużej liczby nabywców, na jaką zasługiwała.
Inaczej stało się z wydanym w 2000 r. krążkiem "Art Official Intelligence: Mosaic Thump".

Pierwszy z zapowiadanej trylogii pod wspólnym tytułem album zadebiutował w pierwszej dziesiątce "Billboardu". Fanom przypadły do gustu Single "Oooh" z - Redmanem i "All Good" z Chaka Khan. Recenzenci nie byli jednak tak zachwyceni płytą, zarzucając jej odejście w stronę przypodobania się masowej publice i niespójność - chociażby w doborze gości. Paradoksalnie dużo lepiej oceniona druga część "Art Official Intelligence" o podtytule "Bionix" (grudzień 2001) okazała się marketingowym niewypałem, nie dochodząc nawet do pierwszej setki na liście najchętniej kupowanych płyt.

W wakacje 2004 r. ukazały się niemal równocześnie dwa krążki De La Soul. Pierwszy z nich "Live At Tramps, NYC, 1996" to zapis legendarnego koncertu grupy z trasy promującej "Stakes Is High". Na "De La Mixtape: Remixes, Rarities And Classics" znalazły się z kolsi nieznane szerszej publice nagrania pochodzące chociażby ze stron B. singli i kompilacji, na której grupa oddawała swe utwory. Pod koniec 2004 r. do sklepów trafiło kolejne studyjne wydawnictwo zespołu długo zapowiadane "The Grind Date". Pierwszy album wydany poza Tommy Boy Records przypadł do gustu przede wszystkim najbardziej oddanym fanom grupy i nie wywołał żadnego większego poruszenia na ówczesnej scenie. Krytycy docenili zespół za podjęcie udanej współpracy ze słynącymi z ambitnych eksperymentów artystycznych Madlibem ("Shopping Bags") i MF Doomem ("Rock.Co.Kane Flow").

Poza licznymi gościnnymi udziałami na płytach ogromnej ilości uznanych wykonawców, De La Soul mają też na koncie firmowaną przez siebie składankę "Black Label: Hip Hop 101", wydaną w 2000 przez Tommy Boy. To wszystko sprawia, że grupa szanowana jest nie tylko za wkład w rozwój muzyki hiphopowej, ale też za pomoc młodym wykonawcom, dopiero szukającym swojego miejsca na scenie muzycznej.

Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK] 		Komentarz
Me Myself and IDe La Soul04.198922[8]34[17]Big Life BLR 7[gold-US][written by P. Huston, K. Mercer, D. Jolicoeur, V. Mason, P. Wynn and G. Clinton][produced by Prince Paul, De La Soul][1[1][21].R&B; Chart][sample z "[Not just] Knee Deep"-Funkadelic]
Say No GoDe La Soul07.198918[7]-Big Life BLR 10[written by P. Huston, K. Mercer, D. Jolicoeur, V. Mason, P. Wynn and G. Clinton][produced by Prince Paul, De La Soul][32[10].R&B; Chart]
Eye KnowDe La Soul10.198914[7]-Big Life BLR 13[written by P. Huston, K. Mercer, D. Jolicoeur, V. Masonn][produced by Prince Paul, De La Soul][sample z "(Sittin' On) The Dock of the Bay"-Otisa Reddinga]
The Magic Number/BuddyDe La Soul12.19897[8]-Big Life BLR 14[written by P. Huston, K. Mercer, D. Jolicoeur, V. Mason, B. Dorough][produced by Prince Paul, De La Soul][B:18[20].R&B; Chart]
Mama Gave Birth To The Soul ChildrenQueen Latifah + De La Soul03.199014[7]-Gee Street GEE 26[produced by Prince Paul]
Ring Ring Ring (Ha Ha Hey)De La Soul04.199110[7]-Big Life BLR 42[written by P. Huston, K. Mercer,
D. Jolicoeur, V. Mason][produced by Paul Huston, De La Soul][22[13].R&B; Chart][sample z "Help Is On The Way"-Whatnauts i "Pass The Pass"-The J.B.'s]
A Roller Skating Jam Named "SaturdaysDe La Soul08.199122[5]-Big Life BLR 55[written by Kelvin Mercer, Paul Huston, Vincent Mason, Kamal Fareed Rodney Mathews][produced by Prince Paul][43[9].R&B; Chart]
Keepin' The Faith/Millie Pulled a Pistol on SantaDe La Soul11.199150[2]-Big Life BLR 64[written by P. Huston, K. Mercer, D. Jolicoeur, V. Mason][produced by Prince Paul, De La Soul]
BreakadawnDe La Soul09.199339[3]76[5]Big Life BLR 103[written by P. Huston, K. Mercer, D. Jolicoeur, V. Mason][produced by Prince Paul, De La Soul][30[13].R&B; Chart][sample z "I can't help it"-Michael Jackson;"Quiet storm"-Smokey Robinson;"Song and dance"-Bar-Kays]
Fallin'Teenage Fanclub and De La Soul04.199459[2]-Epic 6602622[written by K. Mercer, D. Jolicoeur, V. Mason, N. Blake, G. Love, R. McGinley, B. O'Hare][produced by Teenage Fanclub, De La Soul][piosenka z filmu "Judgment Night"][sample z "Free fallin'"-Tom Petty]
Stakes Is HighDe La Soul06.199655[3]-Tommy Boy Music TB 730[written by K. Mercer, D. Jolicoeur, V. Mason, J. Yancey, A. Jamal, L. R. Lynn][produced by De La Soul, Jay Dee][70[10].R&B; Chart][sample z "Mind Power"-James Brown i Swahililand"-Ahmad Jamal]"
The Bizness/Stakes Is HighDe La Soul Featuring Common06.1996B:55[3]101[5]Tommy Boy TBCD7730[B:written by K. Mercer, D. Jolicoeur, V. Mason, J. Yancey, A. Jamal, L. R. Lynn][B:produced by De La Soul, Jay Dee][A:53[10].R&B; Chart][B:70[10].R&B; Chart]
Itzsoweezee (HOT)De La Soul10.1996-113[4]Tommy Boy 7752[written by K. Mercer, D. Jolicoeur, V. Mason, J. Yancey, D. Smith, S. B. Preston, A. Jamal, J. Brown][produced by De La Soul][60[9].R&B; Chart]
4 MoreDe La Soul featuring Zhane03.199752[3]-Tommy Boy Music TBV 779[written by K. Mercer, D. Jolicoeur, V. Mason, G. Scott, M. Hall, N. Hall, E. Matthew, D. Payne][produced by O.Gee, Co-Producers De La Soul]
Oooh.De La Soul featuring Redman07.200029[10]125[1]Tommy Boy TBCD 2102A[written by K. Mercer, D. Jolicoeur, V. Mason, R. Noble][produced by Prince Paul, Kovas, Maseo][44[15].R&B; Chart][sample z "Enter the dragon"-Chubb Rock]
All Good?De La Soul featuring Chaka Khan11.200033[13]96[3]Tommy Boy Music TBV 2154[written by K. Mercer, D. Jolicoeur, V. Mason, C. Khan][produced by De La Soul][41[16].R&B; Chart]
Thru Ya City / The Art Of Getting JumpedDe La Soul07.200190[2]-Tommy Boy Music TBV 2222[written by K. Mercer, D. Jolicoeur, V. Mason, J. Yancey, K. Scranton][produced by De La Soul, Jay Dee]
Me Myself & I [reissue]De La Soul08.2001113[2]-Tommy Boy Music TB 926 [US][produced by De La Soul]
Buddy [reissue]De La Soul08.2001123[2]-Tommy Boy Music TB 943-
Ring Ring Ring (Ha Ha Hey) [reissue]De La Soul01.200285[2]-Tommy Boy Music TB 965[written by Jolicoeur* , Skinner , Mercer , Huston , Mason][produced by De La Soul , Prince Paul ]
Baby PhatDe La Soul featuring E. Yummy Bingham03.200255[2]-Tommy Boy Music TBV 2359[written by K. Mercer, D. Jolicoeur, V. Mason, D. West, E. Bingham, D. Copeland][produced by Dave West][81[9].R&B; Chart]
Shoomp/Much MoreDe La Soul11.200385[3]-7eventy 8ighty Recordings SERXP 001[written by K. Mercer, D. Jolicoeur, V. Mason, J. Yancey, S. P. Henriques, E. Bingham][produced by J Dilla]
Shopping Bags (She Got From You) / The Grind DateDe La Soul10.200480[2]-Sanctuary SANTW 326[written by K. Mercer, D. Jolicoeur, V. Mason, O. Jackson Jr., D. West][produced by Madlib, Dave West]
Rock Co.Kane FlowDe La Soul featuring MF Doom12.2004167[1]-Sanctuary SURDJ-85679-1[written by De La Soul, MF DOOM, Jake One, Paul Greedos, Diddier Marouani, Roland Romanelli ][produced by Jake One]



Albumy

Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
3 Feet High and RisingDe La Soul03.198913[56]24[29]Tommy Boy 1019[platinum-US][platinum-UK[produced by Prince Paul][1.R&B; Chart]
De La Soul Is DeadDe La Soul05.19917[11]26[17]Tommy Boy 1029[gold-US][produced by Prince Paul,De La Soul][24.R&B; Chart]
Buhloone MindstateDe La Soul09.199337[2]40[7]Tommy Boy 1063[produced by Prince Paul,De La Soul][9.R&B; Chart]
Stakes Is HighDe La Soul07.199642[3]13[9]Tommy Boy 1149[produced by De La Soul, Spearhead X, Skeff Anselm, O.Gee, Jay Dee][4.R&B; Chart]
Art Official Intelligence: Mosaic ThumpDe La Soul08.200022[17]9[12]Tommy Boy 1361[silver-UK][produced by De La Soul, Supa Dave West, Rockwilder, Jay Dee, Mr. Khalyl, and Deaf 2 U Inc.][3.R&B; Chart]
AOI: BionixDe La Soul12.2001162[1]136[1]Tommy Boy 1362[produced by De La Soul, Supa Dave West, Kev Brown, Megahertz, Jay Dee, Deaf 2 U Inc.][31.R&B; Chart]
The best of...De La Soul06.200317[33]-Tommy Boy 8122736652 [UK][gold-UK][produced by Bob Power , De La Soul , Jay Dee , Prince Paul , Dave West]
The Grind DateDe La Soul10.2004181[1]87[5]AOI 87 526>[produced by Posdnuos, Supa Dave West, J Dilla, Madlib, 9th Wonder, Jake One][17.R&B; Chart]
and the Anonymous Nobody...De La Soul09.201616[2]12[3]AOI AOI 001CD>[produced by De La Soul,The Anonymous Nobodies,Dave Palmer,Davey Chegwidden,Ethan Phillips,Jordan Katz ,Joshua Matthew Lopez,Kaveh Rastegar,Money Mark,Pete Rock,Supa Dave West]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

środa, 20 listopada 2024

Matador Records

Matador Records to niezależna wytwórnia płytowa, której skład obejmuje głównie indie rock, ale także punk rock, rock eksperymentalny, rock alternatywny i zespoły grające muzykę elektroniczną.  Matador został założony w 1989 roku przez Chrisa Lombardiego w jego nowojorskim mieszkaniu. Lombardi sprowadził austriacki duet H.P. Zinker do studia Fun City w Wharton Tiers, aby nagrać pierwszą płytę Matador, „...and there was light”.  
 
Lombardi kontynuował dodawanie artystów do składu wytwórni, z takimi zespołami jak Dustdevils, Railroad Jerk i Superchunk, zanim w 1990 roku dołączył do niego były menadżer Homestead Records Gerard Cosloy. Lombardi i Cosloy kontynuowali prowadzenie Matador Records razem, a Patrickiem Amory objął stanowisko menadżera wytwórni Matador w 1994 roku, później został prezesem wytwórni, a także partnerem Lombardiego i Cosloya. Matador po raz pierwszy przyciągnął uwagę mediów głównego nurtu i osiągnął większą sprzedaż dzięki północnoamerykańskiej premierze debiutanckiego albumu Teenage Fanclub, A Catholic Education w 1990 roku. Inne wczesne wydawnictwa, które wzmocniły wytwórnię, obejmowały debiutancki album studyjny Pavement, Slanted and Enchanted w 1992 roku i debiutancki album Liz Phair, Exile in Guyville w 1993 roku. 
 
 W 1993 roku Matador nawiązał również współpracę z Atlantic Records, która trwała kilka lat. W 1996 roku Capitol Records kupiło 49 procent udziałów w Matador, które Lombardi i Cosloy odkupili w 1999 roku. Beggars Group kupiło 50% Matador w 2002 roku i przejęło światowy marketing wytwórni. Na przestrzeni lat wytwórnia przenosiła się do coraz większych lokali i obecnie działa zarówno w Londynie, jak i Nowym Jorku. Matador Europe nadzoruje promocję, sprzedaż i marketing tytułów Matador w Europie. Biuro z siedzibą w Londynie udzieliło również licencji na nagrania niektórych artystów z Ameryki Północnej, takich jak M. Ward, Sleater-Kinney, Modest Mouse i Superchunk. Skład zespołu powiększył się wraz z wytwórnią, a Matador pomógł artystom takim jak Yo La Tengo, Cat Power, Cornelius, Solex, Pizzicato Five, Helium i Arsonists dotrzeć do odbiorców na całym świecie.
 
 Na początku XXI wieku Matador musiał uniknąć niechcianego zaangażowania w spór Recording Industry Association of America o sieci udostępniania plików peer-to-peer. Patrick Amory z Matador wielokrotnie kontaktował się z RIAA, aby upewnić się, że błędne umieszczenie Matador jako członka RIAA na stronie internetowej grupy zostało usunięte. Po kilku próbach nazwa niezależnej wytwórni została usunięta z listy członków.  Pomimo usunięcia Matador z listy RIAA, cztery albumy wytwórni uzyskały certyfikat Złotej Płyty za sprzedaż co najmniej 500 000 egzemplarzy przez stowarzyszenie: Exile in Guyville i Whip-Smart Liz Phair oraz Turn on the Bright Lights i Antics Interpol. 
 
 Matador przejął True Panther Sounds jako imprint w 2009 roku. Cosloy, wypowiadając się na blogu Matador, stwierdził, że True Panther Sounds „będzie nadal zarządzany przez założyciela wytwórni Deana Beina”. A powodem, dla którego Matador przejął True Panther Sounds, było po prostu: „Jak Victor Kiam kiedyś wyjaśnił swoją decyzję o zakupie Remington Shaver, „tak mi się to spodobało, że kupiłem firmę”. Pierwszym wspólnym przedsięwzięciem obu wytwórni był debiutancki album Girls, chwalony przez krytyków, „Album”, który „przeszedł przez przerażającą machinę promocyjno-marketingową Matador”. W październiku 2010 roku Matador świętował 21. rocznicę wytwórni serią koncertów w Palms Casino Resort w Las Vegas. Wśród wykonawców znaleźli się Pavement, Yo La Tengo, The New Pornographers, Spoon, Ted Leo & the Pharmacists, Guided By Voices, Kurt Vile, Cold Cave, Fucked Up, Liz Phair, Shearwater, Superchunk, Come, Times New Viking, Belle & Sebastian, Cat Power, Chavez, Perfume Genius, Harlem i Guitar Wolf.
 
 Matador kontynuował podpisywanie kontraktów z zespołami różnych gatunków, w tym Iceage, Lower, Algiers, Majical Cloudz, Car Seat Headrest i Snail Mail.
 
Single na listach przebojów UK/US 
Supernova /Combo platter	Liz Phair	10.1994	 	78.US 
The Greatest/Hate	Cat Power	01.2006	138.UK
Could We?/Dreams	Cat Power	11.2006	145.UK  
Everywhere With Helicopter	Guided by Voices	06.2002	145.US  
The Interpol EP: PDA / NYC / Specialist 	Interpol	07.2002	170.UK
Obstacle 1	Interpol	11.2002	7.UK
Say Hello To The Angels/NYC	Interpol	04.2003	65.UK
Obstacle 1 (Arthur Baker Remix)	Interpol	09.2003	41.UK
Slow Hands	Interpol	09.2004	36.UK
Evil	Interpol	01.2005	18.UK
C'mere	Interpol	04.2005	19.UK
Slow Hands	Interpol	07.2005	44.UK  
Saturday Yo La Tengo   12.02.2000  107.US  
You Can Have It All Yo La Tengo  24.06.2000  108.US   
  

Albumy na listach przebojów UK/US 

Exile in Guyville	Liz Phair	02.1994	 196.US
Whip-smart	Liz Phair	10.1994	 	27.US
Whitechocolatespaceegg	Liz Phair	08.1998	154.UK/35.US  
Slanted And Enchanted:Luxe & Reduxe	Pavement	11.2002	 152.US
Crooked rain,crooked rain:L.A. Desert origins	Pavement	11.2004	 	164.US	
Wowee Zowee: Sordid Sentinels Edition	Pavement	11.2006	 	185.US	
Quarantine the Past: The Best of Pavement	Pavement	03.2010	 	170.US  
You Are Free	Cat Power	03.2003	157.UK/105.US
The Greatest	Cat Power	01.2006	45.UK/34.US
Jukebox	Cat Power	01.2008	32.UK/12.US	 
Sun	Cat Power	09.2012	33.UK/10.US
Universal Truths And Cycles	Guided By Voices	06.2002 160.US-
Earthquake Glue	Guided By Voices	08.2003	 	193.US  
Marauder	Interpol	09.2018	6.UK/23.US
A Fine Mess	Interpol	05.2019	94.UK
The Other Side of Make-Believe	Interpol	07.2022	14.UK  
Silence Yourself	Savages 	05.2013	19.UK/70.US
Adore Life	Savages 	01.2016	26.UK/99.US  
Slanted And Enchanted:Luxe & Reduxe	Pavement	11.2002	 152.US
Crooked rain,crooked rain:L.A. Desert origins	Pavement	11.2004 164.US	
Wowee Zowee: Sordid Sentinels Edition	Pavement	11.2006 	185.US	
Quarantine the Past: The Best of Pavement	Pavement	03.2010	 	170.US  
AND THEN NOTHING TURNED ITSELF INSIDE OUT Yo La Tengo   03.2000  79.UK/138.US
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

poniedziałek, 14 października 2024

Fire Records

 Fire Records to brytyjska niezależna wytwórnia płytowa prowadzona przez Jamesa Nichollsa, z biurami w Londynie w Anglii i Nowym Jorku w Stanach Zjednoczonych. Wytwórnia została założona przez dziennikarza muzycznego Johnny'ego Wallera i Clive'a Solomona w 1985 roku i wydała wczesne płyty Pulp, Teenage Fanclub (w wytwórni zależnej Paperhouse), Spacemen 3 (dawniej w Glass Records), Blue Aeroplanes, Lives of Angels i innych.  

Na początku lat 90-tych wytwórnia była domem dla Neutral Milk Hotel, The Lemonheads, Built to Spill, Urge Overkill i innych. Wytwórnia została ponownie uruchomiona pod koniec lat 90-tych przez Jamesa Nichollsa i wydała albumy Guided By Voices, Giant Sand, Pere Ubu, Black Lips, Jane Weaver, Josephine Foster, The Lemonheads i Islet.

                   Single na listach przebojów 

Where I Find My Heaven	Gigolo Aunts	02.1994	144.UK
Mrs. Washington/Ask	Gigolo Aunts	04.1994	74.UK
Where I Find My Heaven	Gigolo Aunts	05.1995	29.UK
Revolution	Spacemen 3	.1988	8.Indie
Hypnotized	Spacemen 3	07.1989	85.UK
Big City	Spacemen 3	02.1991	88.UK
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

poniedziałek, 11 lutego 2019

Biff Bang Pow!

Biff Bang Pow! - grupa brytyjska. Powstała w 1984r w Londynie. Założył ją Alan McGee (ur. 29.09.1960r, Glasgow, Szkocja) - voc, g, wielbiciel muzyki lat sześćdziesiątych, a zwłaszcza dokonań The Creation (wykorzystał nazwę tego zespołu jako szyld utworzonej przez siebie firmy płytowej - Creation, a tytułem jednej z jego piosenek mianował swoją formację). W składzie znalazł się też współszef Creation, Richard Green - g. Ponadto liderowi towarzyszyli: Edward Ball - k, Jess Cope - k i Ken Popple - perc.

 Gdy w latach dziewięćdziesiątych wytwórnia Creation zaczęła dzięki takim swoim wykonawcom, jak Primal Scream, My Bloody Valentine, Ride, Teenage Fanclub, Boo Radleys i Oasis, odnosić wielkie sukcesy, McGee mógł coraz mniej czasu poświęcać Biff Bang Pow!, działalność grupy stawała się więc coraz mniej intensywna, a w końcu zupełnie wygasła.
 

Celem Biff Bang Pow! było przywołać ducha brytyjskiej muzyki drugiej połowy lat sześćdziesiątych. Głównym wzorem dla McGee i jego kompanów była oczywiście twórczość The Creation, w której, jak w soczewce, skupiły się ich zdaniem najbardziej wartościowe elementy muzyki tamtego okresu - melodyjność rodem z soulu i rhythm'n'bluesa, intrygująca psychodeliczna aura dźwiękowa oraz zdecydowanie już rockowa gwałtowność wyrazu. Pierwsze płyty grupy, „Pass The Paintbrush, Honey..." z lutego 1985r i „The Girl Who Runs The Beat Hotel" z marca 1987r, zawierały sporo świetnych utworów w rodzaju A Day Out With Jeremy Chester, Five Minutes In The Life Of Greenwood Goulding, Someone Stole My Wheels i The Happiest Girl In The World, ale niestety raziły zbyt surową oprawą. 

Dopiero trzeci album, „Oblivion" z czerwca 1987r, był dziełem dopracowanym i dającym pełne wyobrażenie o klasie Biff Bang Pow! (np. She's Got Diamonds In Her Hair, I See The Sun, A Girl Called Destruction). Pozostał wszakże jedynym tak doskonałym dokonaniem formacji. Późniejsze płyty, a więc „Love Is Forever" z kwietnia 1988r, „Songs For The Sad Eyed Girl" ze stycznia 1990r i „Me - More Songs For The Sad Eyed Girl" z kwietnia 1991r, zdominowały bowiem bardziej konwencjonalne niż w okresie początkowym, kameralne piosenki i ballady, jak She Went Away To Love, She Paints, She Haunts, Miss You, She Saved Me, Sad Eyes In Velvet, Baby You Just Make Me Strong. 

Kilka małych płyt grupy odniosło sukces na listach przebojów wytwórni niezależnych; były to: debiutancka Fifty Years Of Fun/Then When I Scream z lutego 1984r, Love's Gone Out Of Fashion/It Happens All The Time z marca 1986r, Someone Stole My Wheels/Sunny Days z listopada tego roku, The Whole World's Turning Brouchard/The Death Of England z lutego 1987r i „She Haunts" z lutego 1988.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Fifty Years Of Fun/Then When I ScreamBiff Bang Pow!02.198431.Indie-Creation CRE 003[produced by The Love Children]
Love's Going Out Of Fashion/It Happens All The TimeBiff Bang Pow!03.19866.Indie-Creation CRE 024[produced by Biff Bang Pow!, Joseph Foster]
Someone Stole My Wheels/It Makes You ScaredJ.C. Brouchard With Biff Bang Pow!11.198631.Indie-Creation CRE 034[written by Biff Bang Pow!][produced by Biff Bang Pow!, Joseph Foster]
The Whole World's Turning Brouchard!/The Death Of EnglandBiff Bang Pow!02.198726.Indie-Creation CRE 038[written by Biff Bang Pow!][produced by Biff Bang Pow!]
She HauntsBiff Bang Pow!02.198828.Indie-Creation CRE 051-

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
The Girl Who Runs the Beat HotelBiff Bang Pow!.198710.Indie-Creation CRE LP 015[produced by Joseph Foster, Biff Bang Pow!]
OblivionBiff Bang Pow!.198716.Indie-Creation CRE LP 020[produced by Biff Bang Pow!]



Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

wtorek, 20 grudnia 2016

Pastels

Grupa szkocka założona w Glasgow w 1982, prekursorska w ramach nurtu "shambling/anorak", którego późniejszymi luminarzami byli Flamates i Talulah Gosh. Założycielem zespołu był Stephen Pastel (właśc. Stephen McRobbie; gitara, śpiew), który z czasem odszedł daleko od swoich wczesnych dni i idoli. Obecnie Pastels patronują nowym szkockim grupom (Teenage Fanclub, Captain America/Eugenius). Dzieje zespołu ilustruje najlepiej dewiza lidera: "Sądzę, że kariera i czysta ambicja są wredne". Debiutowali w stylu łączącym Monkees i Ramones. W skład oprócz lidera wchodzili Brian Superstar (właśc. Brian Taylor; gitara) i Chris Gordon (perkusja), którego szybkie odejście zapowiadało ciągłe kłopoty z pozyskaniem stabilnej sekcji rytmicznej.
Pierwsze nagranie, czwórka "Songs For Children", dla wytwórni Whaam! (późniejsze dla Glass, Rough Trade i Creation) otworzyło im drogę na rynek niezależny. Na albumach Up For A Bit With The Pastels i Sittin' Pretty (drugie dla sponsorowanej przez tygodnik "New Musical Express" wytwórni Chapter 22) występowali w składzie: Pastel, Superstar, Aggi Wright (śpiew), Martin Hayward (bas) i Bernice Swanson (perkusja).
Naiwność pierwszych nagrań ustąpiła z czasem miejsca stylistycznej mieszaninie, nad którą czuwało jednak ucho i ręka McRobbiego (tematy "Nothing To Be Done", "Baby Honey","Ditch the fool").Z zespołem współpracowali m.in. Eugene Kelly (wcześniej Vaselines),Norman Blake i David Keegan (poprzednio w Shop Assistants). Ostatni z nich został z początkiem lat 90. pełnoprawnym członkiem zespołu.
Z kolejnego personalnego chaosu wyłonił się trzyosobowy skład: McRobbie, Wright (bas), Katrina Mitchell (perkusja), grająca równocześnie w Melody Dog. Wbrew pesymistycznym prognozom, album Mobile Safari z 1995 był ciekawą kolekcją prezentującą wzloty i upadki niedocenianej grupy ("Yoga", "Classic Lineup").
Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Heavens Above / Tea Time TalesPastels10.1982--Whaam! WHAMM 005[written by Stephen Pastel, Brian Pastel][produced by Burt Schwarzenberger]
I Wonder Why / Supposed to UnderstandPastels10.1982--Rough Trade RT 137[written by Stephen Pastel, Brian Pastel][produced by Geoff Travis]
Something Going On/Stay With Me Till MorningPastels04.1984--Creation CRE 005[written by Stephen Pastel, Brian Pastel]
Million Tears/Surprise MePastels10.1984--Creation CRE 011T-
I'm Alright With You/Couldn't Care LessPastels11.1985--Creation CRE 023T-
Truck Train Tractor / Breaking LinesPastels06.1986--Glass GLASS 048[written by Stephen Pastel][produced by John A. Rivers]
Crawl Babies/Empty HousePastels02.1987--Glass GLASS 050[written by Hayward, Simson][produced by John A. Rivers]
Comin' Through/Sit on It MotherPastels10.1987--Glass GLASS 053[written by Brian Taylor, Stephen Pastel ][produced by Richard Mazda]
Baby You’re Just You/Holy MolyPastels03.1989--Chapter 22 CHAP 37-
Different Drum/Empty HousePastels.1990--K IPU 14-
Speeding Motorcycle/Speedway StarPastels09.1991-- Paperhouse PAPER 008[written by Daniel Johnston]
Thru' Your Heart / Firebell RingingPastels11.1991--Paperhouse PAPER 011[written by Katrina Mitchell]
Thank You for Being You / Kitted OutPastels05.1993--Paperhouse PAPER 023[written by Stephen Pastel][produced by The Pastels, Paul Chisholm]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Up for a Bit With the PastelsPastels02.1987--Glass GLALP 021[produced by John A. Rivers]
Sittin' PrettyPastels05.1989--Chapter 22 CHAP LP 43[produced by Richard Mazda]
Mobile SafariPastels11.1994--Domino WIGCD 17[produced by Paul Chisholm, The Pastels]
IlluminationPastels10.1997--Domino WIGLP 34[produced by Gregor Reid, Ian Carmichael, The Pastels]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , , , , ,

środa, 1 marca 2017

Posies

Grupa amerykańska. Powstała w połowie lat osiemdziesiątych w Bellingham, ale na miejsce działalności wybrała odległe o dziewięćdziesiąt mil Seattle. Założyli ją Jon Auer - voc, g, b, vib i Ken Stringfellow - voc, g, b, k. Po nagraniu płyty Failure dołączyli Rick Roberts - b i Mike Musburger - dr, a po nagraniu płyty Dear 23 Robertsa zastąpił Dave Fox - b. Z początku Auer i Stringfellow działali w dwójkę. Tworzyli razem piosenki, ale tylko sporadycznie wykonywali je publicznie.
W 1988 zarejestrowali je w skromnych warunkach, na ośmiośladowym magnetofonie, kosztem zaledwie pięćdziesięciu dolarów. Sami je opracowali, sami zagrali na wszystkich instrumentach. Wydali je na niskonakładowej kasecie, która zwróciła uwagę środowiska muzycznego Seattle (np. zostali zaproszeni do udziału w koncertach The Replacements). Zainteresowała też Conrada Uno właściciela niewielkiej firmy fonograficznej Popllama i niebawem trafiła na rynek jako płyta - Failure, bardzo życzliwie omówiona na łamach tygodnika "Cash Box". Recenzja zaintrygowała Gary'ego Gersha, łowcę młodych talentów z wielkiej wytwórni Geffen. Podpisali kontrakt z jej filią - DGC, a owocami były płyty Dear 23 i Frosting on the boater, nagrane już w składzie czteroosobowym, przy pomocy dwóch znanych producentów, odpowiednio Johna Łąckiego, współpracownika XTC i The Fall, oraz Dona Fleminga, współpracownika DINOSAUR JR. i SCREAMING TREES.
Zaproponowali muzykę wyraźnie naznaczoną piętnem Seattle. Nie ulegało wątpliwości, że bardzo wiele łączy The Posies i z NIRVANĄ, i z innymi zespołami zaliczanymi do grunge'owego nurtu, chociażby skłonność do nasycania melodyjnych piosenek w najlepszym stylu lat sześćdziesiątych, bliskich przebojom The Beatles, The Move czy The Byrds, estetyką rodem z punku - zgiełkiem, brudem dźwiękowym, dysonansowymi zgrzytami. Jednakże w muzyce grupy beatlesowskie melodie, beatlesowskie harmonie wokalne, beatlesowskie ornamenty znaczyły zawsze o wiele więcej niż owa punkowa otoczka, np. Suddenly Mary, My Big Mouth, Help Yourself, Golden Blunders, You Avoid Parties, Solar Sister, Flavor Of The Month, Love Letter Boxes, Burn And Shine. Piosenka Golden Blunders trafiła zresztą do repertuaru Ringo Starra, jednego z byłych Beatlesów.
Grupa przedstawiła też przeróbki, np. Song Of A Baker, The Small Faces i I Am The Cosmos Alexa Chiltona. Promowała swoje płyty m.in. na wspólnych koncertach z TEENAGE FANCLUB.
Dyskografię uzupełnia m.in. nagranie piosenki 0-o-h Child z repertuaru Five Stairsteps na składance "Twenty More Explosive, Fantastic Rockin' Mega Smash Hits Explosions!" (Pravda, 1993). Musburger w chwilach wolnych od zajęć w The Posies współpracuje z zespołem The Fastbacks. Auer zdobył uznanie jako producent nagrań takich formacji, Pond, Gnome i Truly.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Golden blundersPosies.1990-17.Modern Rock TrackDGC[written by Ken Stringfellow and Jon Auer][produced by John Leckie]
Suddenly Mary/FeelPosies.1991--DGC DGC 21631 [produced by John Leckie]
Feel /I am the cosmosPosies.1992--Popllama PL7-46 [written by Chilton, Bell][produced by Posies]
Dream all day/How she lied by livingPosies.1993-4.Modern Rock TrackGeffen GFSTD 50 [UK][written by Ken Stringfellow and Jon Auer][produced by Don Fleming]
Solar sisterPosies.1993--DGC[written by Ken Stringfellow and Jon Auer][produced by Don Fleming]
Flavor of the month/Start a lifePosies10.1993--Geffen GFS 58 [UK][written by Ken Stringfellow and Jon Auer][produced by Don Fleming]
Definite door/Song of a bakerPosies03.199467[1]-Geffen GFSTD 68 [UK][written by Ken Stringfellow and Jon Auer][produced by Don Fleming]
Please return it/Sad to be adwarePosies04.1996151[1]-Geffen GFSTD 22128 [UK][produced by Nick Launay]
Everybody is a fucking liarPosies.1996--Geffen GED 22170

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Dear 23Posies09.1990--Geffen D5G-24305[produced by John Leckie, The Posies]
Frosting on the boaterPosies04.1993--Geffen dgcd-24522[produced by Don Fleming]
Amazing disgracePosies.1996--Geffen 961 213-1 [US][produced by Nick Launay, Steve Fisk]
SuccessPosies.1998--Popllama PLCD 3232[produced by The Posies, Johnny Sangster & Conrad Uno at Egg Studios]
In case you didn' t feel like pluggin inPosies.2000--Casa Recording CRC 232
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

czwartek, 27 listopada 2025

Pete Yorn

Od debiutu na początku XXI wieku, Pete Yorn, łącząc surowy, folkowy indie rock z alt-popem,
przyniósł mu uznanie krytyków i rzeszę fanów. Urodzony w New Jersey piosenkarz i autor tekstów po raz pierwszy osiągnął sukces dzięki złotej płycie debiutanckiej z 2001 roku, „Musicforthemorningafter”, a następnie z albumem „Day I Forgot” z 2003 roku znalazł się w pierwszej dwudziestce listy przebojów magazynu Billboard. Podczas kolejnych wydawnictw Yorn pozyskał wielu utalentowanych producentów i współpracowników, w tym Petera Bucka, Franka Blacka, Dave'a Grohla, Butcha Walkera i wielu innych. Wśród licznych solowych wydawnictw, połączył siły ze Scarlett Johansson przy popularnym albumie duetów i założył alternatywny projekt rockowy The Olms w 2013 roku. Yorn powrócił do systemu dużych wytwórni z albumem Arranging Time z 2016 roku, a następnie założył własną, która zajmowała się wydawnictwami takimi jak Hawaii z 2022 roku i The Hard Way z 2024 roku. 

Pete Yorn urodził się w 1974 roku w Pompton Plains w stanie New Jersey i dorastał w pobliskim Montville, gdzie jego starszy brat Rick Yorn (hollywoodzki agent talentów) nauczył go grać na perkusji. Jako nastolatek grał również na gitarze i pisał piosenki, inspirowane brytyjskimi zespołami rocka alternatywnego, takimi jak The Cure i The Smiths. Po ukończeniu szkoły średniej studiował na Uniwersytecie Syracuse, gdzie zaczął słuchać melodyjnego rocka gitarowego i zespołów grających alternatywne country, takich jak Sloan, Teenage Fanclub i Son Volt. Po ukończeniu studiów Yorn zrezygnował z pracy i przeniósł się do Los Angeles, gdzie zamieszkał na kanapie u brata i zaczął pisać muzykę do filmów i programów telewizyjnych. Perspektywy kariery wzrosły, gdy Yorn został zaangażowany do skomponowania muzyki do filmu braci Farrelly „Me, Myself, & Irene” z Jimem Carreyem w roli głównej. Jeden z jego własnych utworów, „Strange Condition”, znalazł się na ścieżce dźwiękowej filmu, a następnie został wydany jako singiel, gdzie dobrze radził sobie na listach przebojów współczesnego rocka i zwiększył zainteresowanie publiczności twórczością Yorna. 

 Po podpisaniu kontraktu płytowego z wytwórnią Columbia, Yorn rozpoczął współprodukcję swojego debiutanckiego albumu, „Musicforthemorningafter” z 2001 roku, z Bradem Woodem i R. Waltem Vincentem. Grając na większości instrumentów, Yorn stworzył surowy, introspektywny folk-rock, który przypadł do gustu zarówno fanom, jak i krytykom. Dwa utwory z tego albumu, „Life on a Chain” i wcześniej wydany „Strange Condition”, znalazły się na szczycie listy przebojów Billboard AAA, a Yorn spędził kolejne 18 miesięcy na trasie koncertowej promującej jego debiut. Jego kolejny album z 2003 roku, „Day I Forgot”, zawierał kilka utworów Petera Bucka z R.E.M. (który wcześniej pojawił się gościnnie w singlowej wersji „Strange Condition”) i zapewnił mu pierwsze miejsce w pierwszej dwudziestce list przebojów. Rok później Yorn wydał swój pierwszy album koncertowy „Live from New Jersey”, dwupłytowy zestaw, na którym uwieczniono jego październikowy występ w Community Theater w Morristown w stanie New Jersey.  

Na swoim trzecim studyjnym albumie Yorn zaprosił do współpracy takich artystów, jak Dave Grohl z Foo Fighters oraz Martie Maguire i Natalie Maines z Dixie Chicks, aby ukształtować brzmienie Nightcrawler. Album, wyprodukowany przez Butcha Walkera, ukazał się w sierpniu 2006 roku i zastąpił folkowe skłonności Yorna bardziej wyrazistym rockowym fundamentem. Jego zdolność do przyciągania uznanych producentów potwierdziła się na albumie Back and Fourth z 2009 roku, nagranym w Omaha w Nebrasce z Mikiem Mogisem, byłym członkiem Bright Eyes, a dodatkowo z Rickiem Rubinem w roli producenta. W tym samym roku Yorn powrócił z kolejnym albumem, tym razem nagranym z aktorką i wokalistką Scarlett Johansson, inspirowanym słynnymi duetami Serge'a Gainsbourga i Brigitte Bardot. Chociaż projekt został nagrany lata wcześniej, „Break Up” ujrzał światło dzienne dopiero we wrześniu 2009 roku i osiągnął 41. miejsce na liście Billboardu. 

Wkraczając w kolejną dekadę, Yorn zaangażował Franka Blacka, frontmana Pixies, do produkcji swojego piątego albumu, zatytułowanego po prostu Apart, który ukazał się we wrześniu 2010 roku nakładem Vagrant Records. Kolejnym projektem Yorna był zespół The Olms, który założył w 2011 roku z J.D. Kingiem. W 2012 roku zespół nagrał album, który stał się ich debiutanckim albumem z 2013 roku. Wydany tego lata album osiągnął czwarte miejsce na liście Heatseekers magazynu Billboard. Po tym wydarzeniu Yorn powrócił do kariery solowej, podpisując kontrakt z wytwórnią Capitol i ponownie współpracując z R. Waltem Vincentem, jednym z producentów swojego debiutu. Album „Arranging Time” z 2016 roku okazał się jego jedynym solowym wydawnictwem dla tej wytwórni; on i Johansson spotkali się ponownie w 2018 roku, wydając EP-kę „Apart”, będącą kontynuacją wspólnego albumu duetu „Break Up” z 2009 roku. Kolejny duet pojawił się jeszcze w tym samym roku, tym razem Yorna i Liz Phair na coverze klasyka Pixies z 1989 roku „Here Comes Your Man”. 

Yorn założył następnie własną niezależną wytwórnię Shelley i w 2019 roku wydał Caretakers, poważny i introspektywny album nagrany z Jacksonem Phillipsem z Day Wave. Odsunięty od pracy przez lockdowny związane z COVID-19, Yorn sięgnął do swoich skarbców i wydał w 2020 roku dwa archiwalne albumy koncertowe („Live at the Troubadour” i „Live at the Fonda”). W 2021 roku ukazał się nagrany w domu zbiór coverów „Pete Yorn Sings the Classics”.

Na albumie studyjnym „Hawaii” z 2024 roku Yorn powrócił do bardziej minimalistycznego, akustycznego stylu, wykorzystującego bogate aranżacje smyczkowe zamiast pełnego składu. Album, wyprodukowany przez Josha Gudwina, miał rozległe i promienne brzmienie, które dobrze komponowało się z cichszym materiałem wokalisty. 

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Life on a chainPete Yorn11.2001-35.Adult Top 40Columbia 6724332[written by Pete Yorn][produced by Pete Yorn , R. Walt Vincent ]
For Nancy [' Cos it already is]Pete Yorn05.200297[1]28.Modern Rock TracksColumbia CSK 24659[written by Pete Yorn][produced by Ken Andrews ]
Strange conditions/ Dancing In The Dark / China GirlPete Yorn07.2002119[1]36.Modern Rock TracksColumbia[written by Pete Yorn][produced by R. Walt Vincent and Brad Wood]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Music for the morning afterPete Yorn04.2002104[2]111[43]Columbia 62216[gold-US][produced by Pete Yorn, Brad Wood, R. Walt Vincent, Ken Andrews, and Don Fleming]
Day i forgotPete Yorn03.2003115[2]18[10]Columbia 86922[produced by R. Walt Vincent,Brad Wood, Ken Andrews, Pete Yorn]
NightcrawlerPete Yorn09.2006-50[3]Columbia 82796 92892 2[produced by Butch Walker,Evan Frankfort,Ken Andrews,Michael Beinhorn,Pete Yorn,Tony Berg]
Back and FourthPete Yorn07.2009-32[5]Columbia 88697 32162 2[produced by Mike Mogis]
Break UpPete Yorn & Scarlett Johansson10.2009-41[9]Atco 8428[produced by Sunny Levine]
Pete YornPete Yorn10.2010-66[1]Vagrant 626[produced by Black Francis]
ArrangingTimePete Yorn04.2016-63[1]Capitol 002429802[produced by Jeff Trott,Marc Dauer,Pete Yorn,R. Walt Vincent,Scott Seiver,Sunny Levine]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,
Subskrybuj: Komentarze (Atom)