Pickwicks

Jednym z najwcześniejszych zespołów beatowych z Coventry był Tony Martin and the Echo Four. Powstali na początku 1963 roku, a pierwotny skład grający wówczas na scenie składał się z Tony'ego Lucasa (znanego również jako Tony Martin) na wokalu, gitary prowadzącej Mac Watts, gitary rytmicznej Alana Gee, gitary basowej Roda Simpsona i Malcolma Jenkinsa na perkusji. Byli zespołem stosunkowo krótkotrwałym, ale w 1963 roku Tony Martin i Echo Four zagrali ponad 100 koncertów w   regionie. Zespół szybko zyskał popularność i szybko dał się poznać na trasach koncertowych, które obejmowały takie miejsca jak The Baginton Oak, The Craftsman, The Heath Hotel, Coventry Flying Club i wiele innych. Tony Martin and Echo Four byli wysoko oceniani za swoje zdolności muzyczne i po około roku zwrócili na siebie uwagę Larry'ego Page'a, który w tym czasie zarządzał rozrywką w The Orchid Ballroom. Domyślam się jednak, że miał własne wyobrażenia na ich temat i w jakim kierunku powinny one podążać. Jedna z moich tajemnic dotyczy odkrycia kilku randek, które umówiłem przez spin-offowy zespół The Bandits, w którym najwyraźniej występował Tony Martin. Te koncerty miały miejsce pod koniec 1963 roku w Flying Club i The Parkstone Club. 

 

 W marcu 1964 roku Larry Page pod jego przewodnictwem przekształcił The Echo Four i ponownie wypuścił ich na rynek jako The Pickwicks. Po pierwsze, Mac Watts, który opuścił zespół, został zastąpiony przez Johna Milesa.Lucas przejął obowiązki na gitarze basowej, a także podwoił wokale, ponieważ Rod Simpson również opuścił zespół. Remont zakończył się ostatecznym składem, w skład którego wchodzili John Miles (wokal i gitara prowadząca), Alan Gee (gitara rytmiczna), Tony Martin (bas) i Malcolm Jenkins (perkusja). The Pickwicks, za pośrednictwem Larry'ego Page'a, uzyskali rezydenturę w The Orchid Ballroom, a także kontrakt nagraniowy z Decca Records. Ich pierwszy singiel został wydany w maju 1964 roku. Była to „beatowa” wersja piosenki napisanej jakieś czterdzieści lat wcześniej, zatytułowanej „Apple Blossom Time”. Oryginał „(I'll Be With You) In Apple Blossom Tim” był wówczas popularną piosenką napisaną przez Alberta Von Tilzera i autora tekstów Neville'a Fleesona, a prawa autorskie po raz pierwszy objęto prawami autorskimi w 1920 r. Piosenka została nagrana przez wielu artyści, w tym Artie Shaw, Nat King Cole, Jo Stafford, Anne Shelton i wielu innych. 

 

 Zgodnie z motywem przewodnim Charlesa Dickakensa, zespół wziął udział w sesji zdjęciowej, podczas której byli ubrani w stroje Dickensa wraz z cylindrami. Jednak czyszczenie chemiczne i prasowanie tego sprzętu, w szczególności koszul z falbankami, trwało aż do półtora tygodnia, ale okazało się całkowicie niepraktyczne. Johnny Miles śpiewał główny wokal w wersji „Apple Blossom Time” The Pickwicks i otrzymał stronę B zatytułowaną „I Don't Wanna Tell You Again”. Numer matrycowy singla to Decca 1964 - F11901, ale mimo rozgłosu nie trafił on na listy przebojów. Tak więc, zanim ukazał się drugi singiel „Your Old Enough”, zespół powrócił do bardziej ortodoksyjnego stroju scenicznego. W chwili wydania lokalna prasa opisała utwór jako „pulsujące brzmienie rytmiczne i bluesowe prowadzone przez wokalistę Johna Milesa, który dobrze spisał się również na drugiej stronie „Hello Lady”. Nawiasem mówiąc, „Your Old Enough” Decca 1964 - F11957 został wydany w sierpniu 1964 roku i został napisany specjalnie dla zespołu przez autora tekstów Michaela Juliana, który jest także autorem hitu Cliffa Richarda „Constantly”. 

 

 Chociaż Pickwicks grali dużo koncertów w Coventry i okolicach, wydawało się, że spędzają dużo czasu w trasie, grając wiele koncertów w całym kraju. Istnieje wiele historii do opowiedzenia, które dotyczyły incydentów związanych z przegrzaniem furgonetki, awarią na autostradzie M1 i tym podobnymi. Trzeci i ostatni singiel zespołu został wydany w styczniu 1965 roku. Ten nosił tytuł „Little by Little” i został wydany przez wytwórnię Warner Brothers. Jego matryca miała numer WB151 i została wyprodukowana przez samego Larry'ego Page'a. Strona B „I Took My Baby Home” to wczesna piosenka Raya Daviesa, a oryginalną wersję można znaleźć na stronie B pierwszego singla The Kinks „Long Tall Sally”. Powszechnie donoszono, że przyszły gitarzysta Led Zeppelin, Jimmy Page, grał na gitarze prowadzącej na tym singlu, ale niektóre doniesienia, które czytałem, temu zaprzeczają. Pickwicks ostatecznie rozstali się w marcu 1965 roku. Być może The Kinks i jego najnowsze odkrycie, The Troggs, były teraz najważniejsze w myślach menadżera Larry'ego Page'a. Wygląda jednak na to, że grupa nie otrzymywała tyle pracy, ile oczekiwała. Tony Martin oprócz pracy jako kierowca dołączył do zespołu The Clouds wraz z Rogerem i Nigelem Lomasami. Alan Gee pracował dla Alfreda Herbertsa. Johna Milesa i drummer Malcolm Jenkins miał nadzieję założyć kolejną grupę. Nie jestem pewien, czy kiedykolwiek coś takiego miało miejsce, ale Malcolm nadal odnosił sukcesy, kiedy powrócił na powierzchnię wraz z występem The Ray King Soul Band na ich albumie Live at the Playboy Club.  

 

Na tym jednak historia Pickwicks się nie zakończyła. Nawet po tym, jak zespół zakończył swoją działalność, ich dziedzictwo trwało jeszcze trochę dłużej… cóż, przynajmniej nazwa zespołu tak. Wygląda na to, że po rozwiązaniu Coventry's Pickwicks grupa muzyków z Manchesteru kupiła prawa do nazwy zespołu. W latach sześćdziesiątych można było łatwo zarejestrować nazwę. Wersja Manchesteru zespołu koncertowała w Niemczech i innych częściach Europy.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Apple Blossom Time/I Don't Want To Tell You Again	Pickwicks	05.1964	-	-	Decca F 11901	[written by Von Tilzer, Fleeson][produced by President Records]
You're Old Enough (To Be In Love)/Hello Lady	Pickwicks	08.1964	-	-	Decca F 11957	[written by Julien][produced by President Records]
Little By Little/I Took My Baby Home	Pickwicks	01.1965	-	-	Warner Bros. WB 151	[written by Mills][produced by Larry Page]

Ann Gilbert

 Ann Elizabeth Gilbert urodziła się 30 czerwca 1933 roku w Memphis w stanie Tennessee. W wieku 4 lat wystąpiła solo w kościele, a w wieku 12 lat zaczęła śpiewać w chórze w przedstawieniach Opery Letniej w Memphis. W wieku 15 lat wygrała konkurs talentów. Nagrodą był śpiew z zespołem Horacego Heidta. Ann Gilbert ukończyła Central High w 1951 roku i w tym samym roku została koronowana na Miss Memphis, śpiewając piosenkę „Night and Day”  w konkursie . Specjalizowała się w śpiewie w Lindenwood College for Women w Saint Charles w stanie Missouri, do którego uczęszczała w ramach stypendium muzycznego, ale dowiedziała się, że woli jazz i pop i woli improwizować przy fortepianie niż uczyć się klasyki. 

 Opuściła Lindenwood latem 1953 roku. Przez dwa lata pobierała lekcje kompozycji, śpiewała w chórze Lindenwood College, okazjonalnie współpracowała z uniwersytecką rozgłośnią radiową i grała na pianinie podczas recitali tanecznych. Teraz pracowała w restauracjach i klubach w Duluth, Indianapolis i Chicago, akompaniując sobie na swoim instrumencie.. Około dziesięciu miesięcy po rozpoczęciu swojej kariery zawodowej Billboard ogłosił, że najwyraźniej zarezerwowano jej pokój w Cloister Inn na mocy jej zwolnienia Chance .  

Okazało się, że sesję zorganizowało wydawnictwo Windy City Publishers, wydawca muzyki do „Our Fav'rite Waltz”, (i być może przeprowadziło mały targ z Cloister). Windy City było spółką zależną McConkey Artists, agencji talentów wypróbowującej nową strategię polegającą na namawianiu wytwórni płytowych do nagrania sesji artystów, którzy wykazali zainteresowanie nagrywaniem piosenek Windy City.

Wiemy zatem, w jaki sposób jej nagrania uniknęły umieszczenia w notatkach Arta Sheridana do Marcela Chauvarda; zostały sprzedane bezpośrednio firmie BBS Records z Filadelfii za 5000 dolarów (nie będziemy próbować oszacować, ile z tego wróciło do Sheridana). W notce Cash Box z 3 kwietnia napisano, że jej singiel „właśnie został przejęty przez B.B.S. Records”, a kolejny artykuł akurat dotyczył Windy City Publishers. Mimo to, kiedy przyszedł czas na recenzję płyty,  określił ją jako wydawnictwo Chance. Recenzja w Billboard (27 marca 1954, s. 30) również opisała wydanie Chance. Nie znamy żadnego wydawnictwa wydanego przez wytwórnię BBS, być może dlatego, że nigdy takiego nie było. BBS powstał w 1952 roku, kiedy niemal natychmiast zdobył wielki hit (otrzymał Złotą Płytę) piosenkarza Al Martino. W związku z tym BBS nie mógł uzyskać nic więcej od Martino, ponieważ został on natychmiast przejety przez Capitol. Podobnie jak inne niezależne wytwórnie osiągające duże przychody, które wkrótce się wyczerpały, BBS ogłosił plany ekspansji. Częścią programu była umowa z Windy City (w skład którego wchodziła także Orkiestra Larry'ego Faitha). BBS ogłosiło, że Gilbert pojedzie na wschodnie wybrzeże, aby nagrać więcej. Chociaż została należycie ogłoszona artystką BBS w reklamie wystawowej w Billboardzie , nie mamy dowodów na to, że BBS wydała cokolwiek przez nią. W październiku BBS ogłosiło fuzję z jeszcze nowszą wytwórnią Burgundy Records z Detroit . W grudniu Burgundia oświadczyła, że mimo wszystko do fuzji nie dojdzie. Żadna firma nie przetrwała dłużej niż kilka miesięcy do 1955 roku. Ponieważ jej kontrakt z BBS stał się bezwartościowy, Ann Gilbert wróciła do pracy w małych klubach. Prawdopodobnie kilka miesięcy po sesji w Chance zaśpiewała w telewizji, wykonując „Once in a While” z Kenem Griffinem na organach (klip wydaje się pochodzić z jego programu w Chicago, 67 Melody Lane, który był emitowany lokalnie tego samego dnia). roku; w przeciwieństwie do większości odcinków, przetrwał, ponieważ był wyświetlany w kinach w celu promowania występów Griffin na żywo).  

 

„Once in a While” nie został wydany na płycie aż do chwili, gdy Columbia, która miała kontrakt z Griffinem od jego odejścia z Rondo w 1950 r. do śmierci w 1956 r., wystawiła go na retrospektywie LP w 1966 r. Od września do listopada Ann Gilbert („Najnowsze znalezisko Chicago”) przebywała w Caribbean Room w hotelu Hyde Park , 5108 South Lake Park, akompaniując sobie przy fortepianie. Przez cały listopad ogłaszano, że jest „przetrzymywana”, ale w następnym miesiącu nie pojawiła się w świątecznym programie. Tuż po Nowym Roku 1956 otworzyła bar koktajlowy o nazwie Pink Poodle przy 1625 East 67th Street. W Pudle zastosowano tę samą formułę, co Sala Karaibska: śpiewacy na zmianę akompaniowali sobie przy fortepianie. Z tygodniową lub dwutygodniową przerwą - w drugiej połowie stycznia zastąpiła ją Frances Colwell - Ann Gilbert była tam prawdopodobnie pod koniec marca, kiedy znalezione przez nas reklamy lokalnej rozrywki zrobiły długą przerwę . (Przerwa trwa do kwietnia 1957 r., kiedy to wydaje się, że Pudel rósł w siłę: w maju 1957 r. zatrudnił Franka D'Rone na miejsce, które kiedyś było miejscem Gilbert).

Ann Gilbert była już w maju w Nowym Jorku, więc prawdopodobnie podpisano kontrakt pod koniec kwietnia. Nagrała dwie płyty LP w Nowym Jorku. Nie mamy dokładnych dat nagrania pierwszego, ale podejrzewamy, że około czerwca, bo płyta LP ukazała się w połowie sierpnia , a singiel z niego został wydany w ostatnim tygodniu tego miesiąca. 5 września wystąpiła w programie Frankie Laine, śpiewając „Don't Let It Get You Down”; pozostałymi gośćmi byli Eddie Heywood i Johnny Ray.  Jej drugi album LP, po tym jak Victor przerzucił kilku artystów do różnych gałęzi operacji, został nagrany w grudniu 1956 i styczniu 1957 i wydany w Vik pod koniec tego roku, a producentem był Bob Rolontz z Groove. (Groove zostało zamknięte pod koniec 1956 roku, a Rolontz i połowa jego artystów przeniosła się do Vik.) Obydwa albumy Gilbert zostały nagrane z udziałem zespołów kierowanych przez Elliota Lawrence’a. Wystąpili najlepsi muzycy jazzowi, w tym Urbie Green, puzon, Al Cohn, saksofon tenorowy; Hal McKusick - saksofon altowy; Mary Osborne, gitara; i Osie Johnson, perkusja.  

 

Groove i Vik wydali EP-ki ze swoich albumów w tempie 45 obr./min. Rok, który rozpoczął się na East 67th, zakończył się prezentami Roberta Montgomery'ego w sylwestra.  W styczniu 1957r Vik wydał dwie popowe strony („Johnny”/„He Thinks I'm Wonderful”), które nie pochodziły z żadnego z albumów LP Ann Gilbert. W lutym 1957 dostała miesiąc w Radio City Music Hall. 4 maja 1957 wyszła za mąż za Stuarta Ostrowa (ur. 1932), który był wówczas dyrektorem naczelnym wydawnictwa muzycznego Franka Loessera, a później producentem na Broadwayu. 

 

 Jej kariera jako artystki nagrywającej komercyjnie zakończyła się wraz z wygaśnięciem kontraktu z RCA. Wychowała trójkę dzieci i przez 27 lat uczyła muzyki i teatru muzycznego w Nowym Jorku. W 1994 roku Ann i Stuart Ostrow przenieśli się do Houston w Teksasie, gdzie przed przejściem na emeryturę oboje wykładali na Uniwersytecie w Houston. Ann Gilbert Ostrow zmarła na zapalenie płuc w wieku 79 lat w Houston 25 października 2012 r.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
When You Walked By/Our Fav'rite Waltz	Ann Gilbert	03.1954	-	-	Chance 3014	[written by B. Hart, B. Lewis, J. Fascinato]
There Will Never Be Another You/Tall Boy	Ann Gilbert	08.1956	-	-	Groove 0165	[written by Mack Gordon, Harry Warden]
He Thinks I'm Wonderful/Johnny	Ann Gilbert	01.1957	-	-	Vik 0255	[written by Edith Lindeman, Carl Stutz]

Magnet Records

Magnet Records była brytyjską wytwórnią płytową założoną w 1973 roku przez Michaela Levy'ego i Petera Shelleya. Została zakupiona przez Warner Bros. Records w 1988 roku za szacunkową kwotę 10 milionów funtów. Artyści pracujący dla wytwórni to Alvin Stardust, Stevenson's Rocket, Matchbox, Adrian Baker, Silver Convention, Guys 'n' Dolls, Darts, Kissing the Pink, Bad Manners, David D'Or, Blue Zoo i Chris Rea, którzy odnieśli sukces podczas lat  70. i 80-tych XX wieku. 

 

Odnoszący sukcesy zespół D:Ream z lat 90. podpisał kontrakt z późniejszym wcieleniem wytwórni. Ekspert ds. zarządzania muzyką Kim Glover rozpoczęła swoją karierę muzyczną pracując dla Michaela Levy'ego w dziale promocji radiowej, a ostatecznie została dyrektorem ds. telewizji i radia w firmie Magnet, tworząc kampanie dla wszystkich artystów podpisanych z wytwórnią. Pete Waterman również pracował dla tej wytwórni w połowie lat 70-tych, co było jego pierwszą przerwą w branży nagraniowej. 

 

 Niepowiązana brytyjska wytwórnia reggae Magnet Records została założona w 1971 roku   przez RA Coke i miała siedzibę w Stoke Newington w północnym Londynie.

                               Single na listach przebojów

 

Daddy Cool/The Girl Can't Help It	Darts 	11.1977	6.UK
Come Back My Love/Naff Off	Darts 	01.1978	2.UK
The Boy from New York City/Bones	Darts 	05.1978	2.UK
It's Raining/Messing Shoe Blues	Darts 	08.1978	2.UK
Don't Let It Fade Away/Early in the Morning	Darts 	11.1978	18.UK
Get It/How Many Nights	Darts 	02.1979	10.UK
Duke of Earl/I've Got To Have My Way	Darts 	07.1979	6.UK
Can't Get Enough Of Your Love/Don't Say Yes	Darts 	10.1979	43.UK
Reet Petite/Honey Bee	Darts 	12.1979	51.UK
Let's Hang On/Cairoli	Darts 	05.1980	11.UK
Peaches/DIY Heartache	Darts 	09.1980	66.UK
White Christmas/Sh-Boom/Don't Say Yes	Darts 	11.1980	48.UK
Rockabilly rebel/I don' t wanna boogie alone	Matchbox	11.1979	18.UK
Buzz buzz a diddle it/Everybody needs a little love	Matchbox	01.1980	22.UK
Midnite dynamos/Love is going out of fashion	Matchbox	05.1980	14.UK
When you ask about love/You' ve made a fool of me	Matchbox	09.1980	4.UK
Over the rainbow-You belong to me/Don' t break up the party-Stay cool	Matchbox	12.1980	15.UK
Babe's In The Wood / Tokyo Joe	Matchbox	04.1981	46.UK
Love's Made A Fool Of You / Springheel Jack	Matchbox	08.1981	63.UK
One More Saturday Night / Rollin' On	Matchbox	05.1982	63.UK
Save Me	Silver Convention	04.1975	30.UK/103.US
Fly Robin Fly/I Like It	Silver Convention	11.1975	28.UK
Get Up And Boogie/Son Of A Gun	Silver Convention	04.1976	7.UK
Tiger Baby/No, No, Joe	Silver Convention	06.1976	41.UK
Everybody's Talking 'Bout Love/Thank You, Mr D.J.	Silver Convention	01.1977	 	25.US
Sherry/I Was Only Fooling	Adrian Baker	07.1975	10.UK
Skankin' Queens (A Thousand Times)/My Remarkable Mind	Bodines	07.1987	89.UK
Getting Nowhere	Magnetic Man featuring John Legend	02.2011	65.UK

Charly Records

Założona w 1974 r. we Francji [przeniesiona w 1975 roku do W.Brytanii] przez Joopa Vissera wytwórnia specjalizuje się w promocji płyt wznowieniowych.

Na początku działalności firma wydawała wyłącznie wznowienia płyt z muzyką country, bluesem, rockabilly oraz muzyką rock'n'rollowa.Posiada prawo do wydawania wznowień katalogu Sun,Vee-Jay i innych mniejszych wytwórni specjalizujących się w wydawnictwach rhythm' n' bluesowych.
Charly cieszyło się wielką, wręcz kultową sławą wśród fanów tych gatunków muzyki. Z czasem katalog wytwórni rozszerzył się. Obecnie obejmuje on m. in. wznowienia płyt grup Gong, Yardbirds, a także nowe nagrania grupy Bollock Brothers, w której występuje Jimmy Lydon (brat wokalisty PIL).

Chociaż jest to firma brytyjska, w swojej historii Charly Records założyła kilka spółek stowarzyszonych w celu uzyskania licencji i praw, w tym Charly Records International APS (z siedzibą w Danii) i Charly Holdings Inc. (zarejestrowaną w USA). W latach 90-tych przejęli produkcję zastępczą wydań płyt CD za pośrednictwem Movieplay Portuguesa, SARL, stąd stowarzyszenie zajmujące się prawami SPA, które można znaleźć w przypadku takich wydawnictw, chociaż płyty często były produkowane przez MPO we Francji. 

 

Wszystkie takie wydania były przeznaczone wyłącznie na rynek brytyjski, z licencją Ariston we Włoszech i licencją Spalax we Francji. Według Giorgio Gomelsky'ego, producenta współpracującego z Charly Records w latach 70., wytwórnia ta wielokrotnie wydawała i udzielała sublicencji na nagrania bez zgody artystów. Charly Records (UK) Limited została rozwiązana w 2001 roku i pod nowym kierownictwem stała się częścią grupy Snapper Music.

           Płyty na singlowej liście przebojów [UK]

CS 1005 Jungle Rock Hank Mizell 20 Mar 1976 3
CYZ 7112 My Baby Just Cares For Me Nina Simone 31 Oct 1987 5

 

National Health

National Health był angielskim zespołem rocka progresywnego związanym ze sceną Canterbury. Założony w 1975 roku zespół składał się z członków zespołu Hatfield and the North klawiszowca Dave'a Stewarta i zespołu Gilgamesh Alana Gowena, w tym gitarzystów Phila Millera i Phila Lee oraz basisty Monta Campbella jako oryginalnych członków.

 Zespół został nazwany na cześć spektakli Stewarta w National Health. Bill Bruford (wcześniej z Yes i King Crimson) był pierwszym perkusistą, ale wkrótce został zastąpiony przez Pipa Pyle'a. Campbella zastąpił Neil Murray, a następnie John Greaves. Alan Gowen opuścił grupę przed wydaniem pierwszego albumu (chociaż pojawił się na nim jako gościnny muzyk), ale powrócił na ostatnie trasy koncertowe, zastępując Dave'a Stewarta, który zrezygnował po wydaniu drugiego albumu. Amanda Parsons śpiewała z grupą w oryginalnym składzie, ale również pojawiła się na pierwszym albumie tylko jako gość.

 Grupa nigdy nie miała innego wokalisty na pełen etat, chociaż Richard Sinclair pojawił się kilka razy jako wokalista gościnny, a Greaves zaśpiewał w jednym utworze na drugim albumie i okazjonalnie na koncertach. Gitarzysta Phil Miller był jedynym stałym członkiem National Health. Mieli intensywne trasy koncertowe i wydali swój pierwszy album, National Health, w 1978 roku. Chociaż powstał on w okresie rozkwitu punk rocka, album charakteryzuje się długimi, głównie instrumentalnymi kompozycjami. National Health kontynuował występy na żywo do zimy 1980 roku, ale rozwiązał się bez nagrania kolejnego albumu.

  Po śmierci Gowena w maju 1981 roku, skład Queues w składzie Stewart, Miller, Greaves i Pyle ponownie się zjednoczył, aby nagrać album D.S. Al Coda, zawierający kompozycje Gowena, w większości wcześniej nienagrane. Oryginalne albumy i dodatkowe materiały archiwalne zostały później wydane na płytach CD. Wstęp do utworu „Binoculars” zespołu National Health wykorzystano jako sampel w utworze „Black Moon” amerykańskiego zespołu rockowego Deftones.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
National Health	National Health	02.1978	-	-	Affinity AFF 6	[produced by Mike Dunne]
Of Queues And Cures	National Health	12.1978	-	-	Charly CRL 5010	[produced by Mike Dunne]
D.S. Al Coda	National Health	.1982	-	-	Lounging LA 02	[produced by National Health, Nick Bradford]

Mungo Jerry

 Formacja Mungo Jerry działająca w składzie; Ray Dorset (śpiew, gitara), Colin Earl (fortepian, śpiew), Paul King (banjo, jng, gitara, śpiew) i Mike Cole (bas) była mało znanym skifflowo-jugowym zespołem, który w przeciągu jednego wieczoru zdobył wielką międzynarodową sławę. Stało się to w 1970 r. na Hollywood Pop Festival zorganizowanym w hrabstwie Staffordshire w Anglii, gdzie Mungo Jerry podbili publiczność, przyćmiewając prawdziwe sławy: Grateful Dead, Traffic i Free, Występ na festiwalu zbiegł się z wydaniem debiutanckiego singla grupy „In The Summertime", a pofestiwalowy rozgłos w połączeniu z chwytliwą melodią wyniósł piosenkę na 1. miejsce brytyjskiej listy przebojów. 

Pod koniec roku liczba sprzedanych egzemplarzy singla przekroczyła sześć milionów. Pomimo ośmiomiesięcznej przerwy drugi singel Mungo Jerry „Baby Jump" cieszył się równie wielkim powodzeniem. W tym okresie Mike'a Cole'a zastąpił John Godfrey, a brzmienie zespołu stało się nieco cięższe. Trzeci, pochodzący z 1971 r. przebój „Lady Rose" zaprezentował grupę u szczytu melodycznych możliwości (na maxi-singlu zamieszczono kontrowersyjny, wstrzymany przez BBC utwór „Have A Whiff On Me"). Ten pełen sukcesów rok zakończyło wydanie singla „You Don't Have To Be In The Army To Fight fn The War", który trafił do Top 20 brytyjskiej listy przebojów. 

W 1972 r. szeregi zespołu opuścili Paul King i Colin Earl i razem z basistą Joe Rushem, członkiem pierwszego składu Mungo Jerry, założyli King Earl Boogie Band. Dorset dla odmiany zarejestrował album solowy Cold Blue Excursions przed powpłaniem do życia nowego składu formacji, w którym znależli się: John Godfrey, Jon Pope (fortepian) i Tim Reeves (perkusja). Nowa „edycja" Mungo Jerry w 1973 r. umieściła w Top 3 brytyjskich zestawień kompozycję „Alright Alright Alright", lecz zarejestrowany w następnym roku wyraźnie antyfeministyczny utwór „Longlegged Woman Dressed In Black" okazał się ostatnim, który trafił do zestawień bestsellerów. 

W latach 80. i 90-tych Dorset nadal działał z różnymi muzykami pod szyldem Mungo Jerry, ale nie udało mu się powtórzyć dawnych sukcesów. Krótkotrwała współpraca z Peterem Greenem i Vincentem Cranem jako Katmundu przyniosła w 1986 r. raczej rozczarowujący album A Case For The Blues. Ray odniósł jednak spory sukces, gdy podjął się roli producenta singla Kelly Marie „Feels Like I'm In Love". Utwór ten zamieszczony niegdyś na stronie B singla Mungo Jerry w sierpniu 1980 r. wszedł na 1. miejsce brytyjskiej listy przebojów. W 1978 i 1995 r. grupa wystąpiła w Polsce.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
In The Summertime/Mighty Man	Mungo Jerry	06.1970	1[7][20]	3[13]	Pye 7N 2502	[gold-US][silver-UK][written by Ray Dorset][produced by Barry Murray]
Baby Jump/The Man Behind The Piano	Mungo Jerry	02.1971	1[2][13]	-	Dawn 7N 2505	[written by Ray Dorset][produced by Barry Murray]
Lady Rose/Little Louis	Mungo Jerry	05.1971	5[12]	-	Dawn 7N 2510	[written by Ray Dorset][produced by Barry Murray]
You Don't Have To Be In The Army To Fight In The War/We Shall Be Free	Mungo Jerry	09.1971	13[8]	-	Dawn 7N 2513	[written by Ray Dorset][produced by Barry Murray]
Open Up/Going Back Home	Mungo Jerry	04.1972	21[8]	-	Dawn 7N 2514	[written by Ray Dorset][produced by Barry Murray]
Alright, Alright, Alright/Little Miss Hipshake	Mungo Jerry	07.1973	3[12]	-	Dawn DNS 1037	[written by Jacques Dutronc, Jacques Lanzmann,Joe Strange][produced by Barry Murray, Ray Dorset]
Wild Love/Glad I'm A Rocker	Mungo Jerry	11.1973	32[5]	-	Dawn DNS 1051	[written by Joe Strange][produced by Barry Murray, Ray Dorset]
Long Legged Woman Dressed In Black/Gonna Bop 'Til I Drop	Mungo Jerry	04.1974	13[9]	-	Dawn DNS 1061	[written by Ray Dorset][produced by Barry Murray, Ray Dorset]
Support the Toon – It's Your Duty	Mungo Jerry with the Toon Travellers	05.1999	57[1]	-	Saraja TOONCD 001	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Mungo Jerry	Mungo Jerry	8.1970	13[6]	64[11]	Dawn DNLS 3008	[produced by Barry Murray]
Electronically Tested	Mungo Jerry	4.1971	14[8]	-	Dawn DNLS 3020	[produced by Barry Murray]

Maria Muldaur

Właśc. Maria Grazia Rosa Domenica d'Amato, ur. 12.09.1943 r. w Greenwich Village w Nowym Jorku. Nazwisko zmieniła po ślubie z Geoffem Muldaurem, z którym występowała w formacji Jim Kweskin Jug Band. Mimo że jej matka była miłośniczką muzyki klasycznej, Maria wyrosła na wielbicielkę bluesa i muzyki granej przez big bandy.
 

W latach 60-tych scena muzyczna w Greenwich Village znajdowała się w pełnym rozkwicie, Maria nie miała wiec problemów z wyborem zespołu. Najpierw dołączyła do The Even Dozen Jug Band, gdzie występowała obok Johnn Sebastiana, Stefana Grossmuna, Joshuy Rifkina i Steve'a Katza. Po opuszczeniu tej grupy związała się ze wspomnianym Jim Kweskin Jug Band. Po zarejestrowaniu dwóch albumów formacja rozpadła się, a w 1972 r. Geoff i Maria rozwiedli się. 

Debiutancki album solowy wokalistki Maria  Muldaur zyskał w Stanach Zjednoczonych -status „platynowej płyty", a na pochodzącym z niego singiel „Midnight At The Oasis" doskonałe solo gitarowe zagrał Amos Garrett. W 1974 r. album ten trafił na 3. miejsce amerykańskiej listy bestsellerów, a singel uplasował się w Top 10. W 1975 r. do Top 20 zawędrował kolejny singel artystki ,,I'm A Woman". W tym samym roku Muldaur wyruszyła w trasę po Stanach Zjednoczonych, a wkrótce potem po raz pierwszy wystąpiła w Europie. Na albumie z silnymi wpływami jazzowymi Waitress In A Donut Shop (Top 30 amerykańskich zestawień), znalazły się kompozycje współczesnych autorów, m.in. Kate i Anny McGarrigle, a w nagraniu uczestniczyli Amos Garrett i JJ. Cale. 

Kiedy płyty wokalistki zaczęły sprzedawać się coraz gorzej, wytwórnia WEA zerwała z nią kontrakt. W rezultacie Muldaur zaczęła nagrywać dla mniejszych firm, takich jak Takoma, Spindrift,, Malcing Waves i chrześcijańskiej wytwórni Myrhh, dla której zarejestrowała album There Is A Love. W 1987 r. tuż po wydaniu longplaya Live In London wytwórnia Making Waves kończyła działalność. Kolejne wydawnictwo wokalistki On The Sunny Side ukazało się wiec pod egidą mało znanej firmy Music For Little People. Artystce nigdy co prawda nie udało sic powtórzyć sukcesu „Midnight At The Oasis", ale .jej nastrojowy soulowy styl z lekką domieszką jazzu nadal cieszy się wielką popularnością.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Midnight At The Oasis/Any Old Time	Maria Muldaur	02.1974	21[8]	6[24]	Reprise 1183	[written by David Nichtern][produced by Lenny Waronker, Joe Boyd]
I'm A Woman/Cool River	Maria Muldaur	12.1974	-	12[14]	Reprise 1319	[written by Jerry Leiber, Mike Stoller][produced by Lenny Waronker, Joe Boyd]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Maria Muldaur	Maria Muldaur	09.1973	-	3[56]	Reprise 2148	[gold-US][produced by Joe Boyd, Lenny Waronker]
Waitress in a Donut Shop	Maria Muldaur	11.1974	-	23[26]	Reprise 2194	[produced by Joe Boyd, Lenny Waronker]
Sweet Harmony	Maria Muldaur	03.1976	-	53[12]	Reprise 2235	[produced by Joe Boyd, Lenny Waronker]
Southern Winds	Maria Muldaur	04.1978	-	143[5]	Warner Bros. 3162	[produced by Christopher Bond]

MAX

 Maxwell George „Max” Schneider, lepiej znany jako MAX (ur. 21 czerwca 1992r w Nowym Jorku)- amerykański wokalista, muzyk, tekściarz, aktor, tancerz i model.


W 2018 wydał singiel „Lights Down Low”, za który zdobył podwójną platynę w USA, platynę w Kanadzie i złoto w Australii. Był nominowany do nagrody iHeartRadio Music 2019 w kategorii najlepszy nowy artysta pop, a w 2020 za singiel „Love Me Less” uzyskał certyfikat złotej płyty w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie, a następnie wystąpił w Jimmy Kimmel Live!, Today i Live with Kelly and Ryan.

Urodził się na nowojorskim Manhattanie. Jego matka była pochodzenia irlandzkiego, niemieckiego i angielskiego, a ojciec był pochodzenia żydowskiego. Wychowywał się zgodnie z tradycjami żydowskimi. Schneider spędził dzieciństwo w Woodstock w Nowym Jorku. Od najmłodszych lat zaczął ujawniać swój talent; już w wieku trzech lat śpiewał i tańczył dla rodziny oraz przyjaciół, wówczas jego sceną był stół znajdujący się w salonie. Jako 14-latek dostał swojego pierwszego agenta.

W wieku 14 lat zadebiutował na Broadwayu w musicalu o dorastaniu pod tytułem 13 (2008), grając role Bretta, Malcolma, Simona i Richiego u boku Elizabeth Gillies i Ariany Grande. Musical cieszył się ogromnym powodzeniem do 4 stycznia 2009. Krótko po zakończeniu tej produkcji dostał rolę Justina McTeague’a w serialu kryminalnym NBC Prawo i porządek: sekcja specjalna (2009).

Gdy miał 17 lat, rozpoczął pracę jako model pozował z Madonną w międzynarodowej kampanii Dolce & Gabbana dla fotografa Stevena Kleina. W styczniu 2010 został wybrany spośród 6 tys. kandydatów do udziału w programie YoungArts w Miami. W tym samym roku ukończył z wyróżnieniem Professional Performing Arts (PPAS) High School w Nowym Jorku. Będąc jednym z 20 teatralnych finalistów, otrzymał stypendium i specjalizował się w muzycznym teatrze w programie na Uniwersytecie Nowojorskim. Jego wykładowcami byli: Liv Ullmann, Malcolm Gets i Kevin Carroll. Był tancerzem w operze mydlanej ABC Tylko jedno życie (2010).

W 2012 napisał wspólnie z Benem Charlesem piosenkę „Show You How to Do” do hitu Disney Channel Taniec rządzi. Występował w sitcomie Nickelodeon Jak wymiatać (2012) jako Zander Robbins, serialu NBC Stan kryzysowy (2014) jako Ian Martinez, serialu The CW Piękna i Bestia (2012) jako nastoletnia gwiazda pop Jake Riley i w filmie fantasy Ostatni strażnicy (The Last Keepers, 2013) jako Lance z udziałem Olympii Dukakis, Virginii Madsen i Aidana Quinna. Grał Charliego Prince’a w telewizyjnej komedii muzycznej Wyśpiewać marzenia (2012)[12].

Jest piosenkarzem i autorem tekstów, pracuje nad własnym albumem i pisze dla innych artystów. Jego piosenka „Last One Standing”, którą napisał wspólnie z Mattem Wongiem i Claire Demorest, została użyta w dwóch odcinkach Jak wymiatać.

1 kwietnia 2016 poślubił Emily Cannon.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Lights Down Low	MAX Featuring gnash	10.2017	-	20[28]	DCD2 / Crush 886446008721	[3x-platinum-UK][written by Max Schneider,Nathaniel Motte,Liam O'Donnell ][produced by Nathaniel Motte]
Love Me Less	MAX & Quinn XCII	08.2019	-	101[8]	Colour Vision / Red 886447601792	[platinum-UK][written by Imad-Roy El-Amine,Max Schneider,Mikael Temrowski,Nolan Sipe,Rogét Chahayed][produced by Imad Royal and RogétChahayed]
The Other Side	MAX featuring Suga	11.2018	84[1]	-	Atlantic USAT 21811538 [UK]	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Hell's Kitchen Angel	MAX	04.2016	-	154	DCD2 19075867581	-
Colour Vision	MAX	09.2020	-	137	Colour Vision 190759660423	-