Mason Williams

 Ur. 24.07.1936 r. w Abilene w stanie Teksas, USA. Ten student matematyki z Oklahoma City
University był również gitarzystą-samoukiem, który po występach w lokalnych salach i klubach wyruszył wraz z The Wayfarers Trio na trasę po Ameryce Północnej. Zaraz potem wpadł w szpony amerykańskiej marynarki wojennej. Po przejściu do cywila pogrywał w folkowych klubach Los Angeles i okolic, gdzie poznał Glenna Yarborough z grupy Limeliters, który przedstawił go Smothers Brothers. Kiedy ten komediowy duet zaczął wykonywać kompozycje Williamsa w emitowanym na cały kraj programie telewizyjnym, także i inni wykonawcy - wśród nich Kingston Trio i Petula Clark - zaczęli nagrywać jego piosenki.
 

Największy sukces odniosła w 1968 r. napisana wespół z Nancy Ames "Cinderella Rockefella", która w wykonaniu duetu Esther And Abi Ofarim dotarła na l. miejsce brytyjskiej listy przebojów. W tym samym roku zanotował spory sukces na swoim własnym koncie, sprzedając ponad milion egzemplarzy uhonorowanego nagrodą Grammy instrumentalnego utworu "Classical Gas", pochodzącego z cyklu The Mason Williams Phonograph Record.
 

Mimo że tak wielki przebój trafił mu się tylko raz, w latach 70-tych kontynuował bogatą karierę nagraniową, w czasie której towarzyszyli mu koledzy z czasów sesji w Los Angeles: Hal Blaine, Ron Tutt, Milt Holland i Al Casey. Spore sukcesy osiągał także jako poeta, autor, wykonawca kabaretowy i artysta koncepcyjny. Jedna z jego wystaw - w Pasadena Arts Museum - stała się tematem dużego artykułu w magazynie "Life". W 1978 r. wydano ponownie "Classical Gas", co przyniosło Williamsowi kolejny, zasłużony sukces. 

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Classical gas/Long time blues	Mason Williams	06.1968	9[13]	2[14]	Warner 7190	[written by Mason Williams][produced by Mike Post ]
Baroque-A-Nova/Wanderlove	Mason Williams	10.1968	-	96[2]	Warner 7235	[written by Allan Blye/Mason Williams][produced by Dick Glasser ]
Saturday night at the world/One minute commercial	Mason Williams	02.1969	-	99[1]	Warner 7248	[written by Mason Williams][produced by Dick Glasser ]
Greensleeves/$13 Stella	Mason Williams	04.1969	-	90[2]	Warner 7272	[written by traditional][produced by Dick Glasser ]
A gift of song/A major thang	Mason Williams	07.1969	-	118[2]	Warner 7301	[written by Patti Ingles][produced by Dick Glasser ]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Phonograph Record	Mason Williams	06.1968	-	14[34]	Warner 1729	[produced by Mike Post]
The Mason Williams Ear Show	Mason Williams	12.1968	-	164[8]	Warner 1766	[produced by Mike Post, Dick Glasser]
Music	Mason Williams	05.1969	-	44[17]	Warner 1788	[produced by Dick Glasser]
Classical Gas	Mason Williams & Mannheim Steamroller	12.1987	-	118[19]	American Gram 800	[produced by Chip Davis]

Muddy Waters

Właśc. McKinley Morganfield, ur. 4.04.1915 r. w Rolling Fork w stanie Missisipi (USA), zm.
30.04.1983 r. w Downers Grove w stanie Illinois.
Muddy Waters - jedna z czołowych postaci powojennego bluesa - dorastał w Clarksdale, prowincjonalnym miasteczku w Missisipi. Najpierw uczył się grać na harmonijce. Opanowawszy, przy pomocy Scotta Bonhama, podstawy gry na gitarze, zetknął się z legendarnym Sonem Housem, który uczył go grać techniką "bottleneck". Ten początkowy okres jego kariery został udokumentowany na taśmie przez Alana Lomaxa. Objeżdżając Południe Stanów Zjednoczonych i dokonując nagrań muzyki ludowej dla Biblioteki Kongresu, ten znakomity archiwista trzykrotnie zarejestrował występy Watersa w latach 1941-42.
 

Rok później arysta przeniósł się do Chicago, gdzie zaprzyjaźnił się z Big Billem Broonzym. Wpływ i pomoc tego ostatniego okazały się istotne dla młodszego kolegi. Muddy grywał w klubach z pianistami Lee Brownem, Eddiem Boydem i Sunnylandem Slimem, a później z Jimmym Rogersem i Blue Smittym. Wkrótce zaczął korzystać z gitary wzmacnianej elektrycznie. W 1948 r. podpisał kontrakt z nowo powstałą wytwórnią Aristocrat, której nazwę zmieniono później na Chess Records. Jego drugi singel z utworami "I Feel Like Goin' Home"/ "I Can't Be Satisfied" osiągnął pewne powodzenie wśród fanów rhythm'n'bluesa. Dyskretny akompaniament Biga Crawforda na gitarze basowej pojawił się także w kolejnych utworach, m.in. w "Rollin' And Tumblin"', "Rollin' Stone" i "Walking Blues".
W nagraniach z tego okresu Waters prezentował silne związki z korzeniami bluesa z Delty Missisipi oraz wpływ Tommy'ego Johnsona, Leroya Carra i Peetiego Wheatstrawa.
 

W 1951 r. Muddy Waters grał już z zespołem, przez który przewinęli się z czasem tacy muzycy, jak Otis Spann (fortepian), Jimmy Rogers (gitara) oraz harmonijkarze: Little Walter, Walter "Shakey" Horton i James Cotton. Taka liczba utalentowanych muzyków sprawiła, że Muddy Waters Band stał się najbardziej wpływowym zespołem w Chicago i nagrał wiele znaczących utworów, wśród których znalazły się "Long Distance Call", "Hoochie Coochie Man", "Fve Got My Mojo Working", "Close To You", "Mannish Boy", "Just Make Love To Me", "You Need Love" i "I'm Ready". W nagraniach tych szczególnie wybijały się surowe dźwięki gitary lidera i jego pełen namiętności śpiew. Artysta umocnił swoją międzynarodową pozycję, odbywając w 1958 r. tournee po Wielkiej Brytanii, zaproszony przez puzonistę jazzowego Chrisa Barbera.
 

Pomimo że w pewnych kręgach spotkał się z krytyką związaną z używaniem przez niego sprzętu nagłaśniającego, oddziaływanie Watersa na nowe pokolenie białych entujastów bluesa było ogromne. Cyril Davies i Alexis Korner odeszli pod jego wpływem od muzyki skifflowej, a utworzony przez nich zespół Blues Incorporated stał się z kolei inspiracją do zaistnienia takich grup i artystów, jak The Rolling Stones, The Graham Bond Organisation czy Long John Baldry, doprowadzając do powstania brytyjskiego rhythm'n'bluesa. Jak na ironię, podczas gdy podobne grupy odnosiły sukcesy komercyjne, Waters musiał walczyć z obojętnością. Ponieważ uznano go za "staromodnego" w przededniu spopularyzowania muzyki soul, był zmuszony uwspółcześnić brzmienie i repertuar.
 

Wynikiem tego okazały się niedoceniane płyty, m.in. Electric Mud, na której znalazła się wersja utworu The Rolling Stones "Let's Spend The Night Together", ukazująca artystę w zupełnie innym świetle. Lepiej odebrany został album Fathers And Sons, w którego nagraniu wspomagali Watersa Paul Butterfield i Mike Bloomfield. Mimo wszystko twórczość artysty w latach 60. przyniosła rozczarowanie. W tym okresie w jego zespole grali m.in. Willie Smith, Sammy Lawhorn, Luther "Georgia Boy" Johnson, Pee Wee Madison, Paul Oscher i Pinetop Perkins.
 

Płyta The London Sessions przyciągnęła uwagę słuchaczy, podobnie jak pojawienie się gitarzysty na albumie The Last Waltz zespołu The Band. Muzykami jego zespołu w latach 70. byli m.in. Jerry Portnoy, Bob Margolin i Luther Johnson Junior. Prawdziwe odrodzenie popularności przyniosła jednak dopiero pełna natchnienia współpraca z gitarzystą Johnnym Winterem. Ten uczeń Watersa wyprodukował i zaaranżował utwory na czterech wspaniałych albumach wydanych przez Blue Sky, które ponownie ukazały żar i charakter muzyki Watersa, znane z jego wczesnych nagrań. Dwa z nich "Hard Again" i "I'm Ready" otrzymały nagrody Grammy. Przywróciło to odpowiednią rangę muzyce, jaką po sobie zostawił. Artysta zmarł w 1983 r. na niewydolność serca. Nadal uważany jest za jednego z najbardziej wpływowych muzyków bluesowych. W 1976 r. występował w Polsce podczas Jazz Jamboree.  

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Feel Like Going Home/ I Can't Be Satisfied	Muddy Waters	09.1948	-	-	Aristocrat 1305	[written by Muddy Waters][11[2].R&B Chart]
Louisiana Blues/Evan's Shuffle	Muddy Waters	01.1951	-	-	Chess 1441	[written by Muddy Waters][10[1].R&B Chart]
Long Distance Call/Too Young To Know	Muddy Waters	04.1951	-	-	Chess 1452	[written by Marshall, Paul][8[1].R&B Chart]
Honey Bee/Appealing Blues	Muddy Waters	07.1951	-	-	Chess 1468	[written by Muddy Waters][10[1].R&B Chart]
Still A Fool/My Fault	Muddy Waters	11.1951	-	-	Chess 1480	[written by Muddy Waters][9[3].R&B Chart]
She Moves Me/Early Morning Blues	Muddy Waters	02.1952	-	-	Chess 1490	[written by Muddy Waters][10[1].R&B Chart]
Mad Love/ Blow Wind, Blow	Muddy Waters	11.1953	-	-	Chess 1550	[written by Muddy Waters][6[2].R&B Chart]
I'm Your Hoochie Cooche Man/She's So Pretty	Muddy Waters	03.1954	-	-	Chess 1560	[written by Muddy Waters][3[13].R&B Chart]
Just Make Love To Me/Oh! Yeh	Muddy Waters	06.1954	-	-	Chess 1571	[written by W. Dixon][4[13].R&B Chart]
I'm Ready/I Don't Know Why	Muddy Waters	10.1954	-	-	Chess 1579	[written by W. Dixon][4[9].R&B Chart]
Manish Boy / Young Fashioned Ways	Muddy Waters	06.1955	-	-	Chess 1602	[written by Mel London,McKinley Morganfield,Bo Diddley][produced by Johnny Winter,Marshall Chess][5[6].R&B Chart]
Sugar Sweet / Trouble, No More	Muddy Waters	11.1955	-	-	Chess 1612	[A:written by Mel London][B:written by Morganfield][A:11[2].R&B Chart][B:7[6].R&B Chart]
Don't Go No Farther / Diamonds at Your Feet	Muddy Waters	07.1956	-		Chess 1630	[written by W. Dixon][9[2].R&B Chart]
Forty Days And Forty Nights/All Aboard	Muddy Waters	05.1956	-	-	Chess 1620	[written by Roth][7[6].R&B Chart]
Close to You / She's Nineteen Years Old	Muddy Waters	09.1958	-	-	Chess 1704	[written by M- Morganfield][9[13].R&B Chart]
Manish Boy/I'm Your Hoochie Coochie Man	Muddy Waters	07.1988	51[6]	-	Epic EPC 651637	[written by Mel London,McKinley Morganfield,Bo Diddley]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Electric Mud	Muddy Waters	11.1968	-	127[8]	Cadet Concept 314	[produced by Marshall Chess,Charles Stepney,Gene Barge]
Fathers and Sons	Muddy Waters	09.1969	-	70[10]	Chess 127	[produced by Norman Dayron]
Hard Again	Muddy Waters	02.1977	-	143[7]	Blue Sky 34 449	[produced by Johnny Winter]
I'm Ready	Muddy Waters	02.1978	-	157[6]	Blue Sky 34 928	[produced by Johnny Winter]
King Bee	Muddy Waters	05.1981	-	192[2]	Blue Sky 37 064	[produced by Johnny Winter]

Rythm Syndicate

Rythm Syndicate  to grupa R&B z Connecticut w Stanach Zjednoczonych, w skład której wchodzą
wokalista Evan Rogers, gitarzysta/klawiszowiec Carl Sturken, drugi gitarzysta Mike McDonald (również wokalista wspierający), basista John Nevin, saksofonista Rob Mingrino i perkusista Kevin Cloud. Rogers i Sturken byli już uznanymi producentami i autorami tekstów, wydając wiele dobrze przyjętych albumów w połowie i pod koniec lat 80-tych, a Rogers wydawał również sporadyczne solowe albumy w tej dekadzie. 

Grupa miała dwa hity w 1991 roku: „P.A.S.S.I.O.N.”, który osiągnął 2. miejsce na liście Billboard Hot 100, oraz „Hey Donna”, który osiągnął 13. miejsce. „P.A.S.S.I.O.N.” osiągnął 58. miejsce na brytyjskiej liście przebojów w lipcu 1991 roku. Wydawnictwa grupy ukazały się nakładem wytwórni Impact Records. Grupa planuje zjednoczyć się na jednorazowy koncert w swoim rodzinnym stanie Connecticut w klubie Mohegan Sun Wolf Den. Oryginalna, przywrócona pisownia „Rythm” zostanie użyta podczas tego koncertu, aby uniknąć pomyłki z innym zespołem z Ohio, który używa tej samej nazwy i używa nazwy „Rhythm”. Termin reaktywacji zespołu będzie zależał od napiętego harmonogramu Sturkena i Rogersa, którzy obecnie piszą i produkują dla innych artystów. 

Poprzednik zespołu Rythm Syndicate, Too Much Too Soon, zjednoczył się 20 kwietnia 2013 roku w Elks BPO Rockville Lodge w Ellington w stanie Connecticut. Wystąpią pozostali członkowie: Kevin Cloud, David Nevin (zmarły w 2015 roku), Evan Rogers, Carl Sturken, John „Noodle” Nevin i Kirk Cloud (klawiszowiec Keith Cloud zmarł w 1996 roku). 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
P.A.S.S.I.O.N.	Rythm Syndicate	06.1991	58[5]	2[17]	Impact 54 046	[written by Carl Sturken ,Evan Rogers][produced by Carl Sturken ,Evan Rogers][20[16].R&B; Chart][32[6].Hot Disco/Dance;Impact 54 063 12"]
Hey Donna	Rythm Syndicate	09.1991	-	13[14]	Impact 54 208	[written by Carl Sturken ,Evan Rogers][produced by Carl Sturken ,Evan Rogers][79[4].R&B; Chart]
Blinded by Love	Rythm Syndicate	01.1992	-	76[6]	Impact 54 275	[written by Carl Sturken ,Evan Rogers][produced by Carl Sturken ,Evan Rogers]
I Wanna Make Love To You	Rythm Syndicate	09.1992	-	73[8]	Impact 54 458	[written by Carl Sturken ,Evan Rogers][produced by Carl Sturken ,Evan Rogers]

Mai Tai

Mai Tai to holenderski girlsband z Amsterdamu, który pierwotnie składał się z trzech byłych
wokalistek wspierających: Jetty Weels, Mildred Douglas i Carolien de Windt. Trio zostało założone w 1983 roku przez holenderskich producentów muzycznych Erica van Tijna i Jochema Fluitsmę. W 1983 roku wydały swój debiutancki singiel „Keep On Dancin'”, który nie trafił na listy przebojów, ale stał się hitem w holenderskich klubach nocnych. Latem 1984 roku wydały kolejny singiel „What Goes On”, który osiągnął 24. miejsce na holenderskiej liście Top 40. Ich trzeci singiel, „Body and Soul”, osiągnął 9. miejsce na brytyjskiej liście przebojów i 23. miejsce na holenderskiej liście Top 40. Czwarty singiel Mai Tai, „Am I Losing You Forever”, osiągnął 24. miejsce na holenderskiej liście Top 40. Utwór osiągnął również 78. miejsce na liście przebojów w Wielkiej Brytanii. 

W 1985 roku trio wydało swój debiutancki album o tym samym tytule w wytwórni Injection Disco Dance Label. Album osiągnął 16. miejsce na holenderskiej liście przebojów „Album Top 100” i 91. miejsce na liście przebojów w Wielkiej Brytanii; zdobył również holenderską nagrodę Edison Award i Silver Harp Award. W tym samym roku wydali singiel „History”, który stał się hitem, osiągając 9. miejsce na holenderskiej liście przebojów „Top 40” i 3. miejsce na liście „Hot Dance/Disco Club Play” magazynu Billboard, utrzymując się na niej przez 12 tygodni. Utwór osiągnął również 8. miejsce na liście przebojów w Wielkiej Brytanii, 9. miejsce na liście „Bubbling Under Hot 100” magazynu Billboard (utrzymując się na niej przez tydzień) oraz 37. miejsce na liście „Hot Black Singles” magazynu Billboard, utrzymując się na niej przez 12 tygodni. 

 Kolejny singiel z albumu, „What, Where, When, Who”, osiągnął 69. miejsce na liście przebojów Hot Black Singles magazynu Billboard, utrzymując się na niej przez 7 tygodni. W 1986 roku Mai Tai wydało swój drugi album, „1 Touch 2 Much”, który osiągnął 18. miejsce na holenderskiej liście przebojów Top 100. Tytułowy utwór osiągnął 45. miejsce na holenderskiej liście Top 40. Drugi singiel z albumu, „Female Intuition”, osiągnął 12. miejsce na holenderskiej liście Top 40. Na arenie międzynarodowej utwór osiągnął 54. miejsce na brytyjskiej liście przebojów, 71. miejsce na liście Billboard Hot 100 i 49. miejsce na liście Billboard Hot Black Singles, utrzymując się na niej przez 10 tygodni. Trzeci singiel, „Turn Your Love Around”, odniósł umiarkowany sukces, osiągając 12. miejsce na holenderskiej liście Top 40. 

W 1987 roku wydali swój trzeci album studyjny „Cool is The Rule”, który w ogóle nie znalazł się na listach przebojów. Dwa single z albumu: „Bet That’s What You Say” (zajął 26. miejsce) i „Fight Fire With Fire” (zajął 30. miejsce) odniosły umiarkowany sukces na holenderskiej liście Top 40. W 1988 roku Mai Tai wydało singiel „Dance In the Light”, który zajął 88. miejsce na holenderskiej liście Top 40. 

W tym samym roku wydali składankę swoich największych hitów „The Best of Mai Tai”, a później rozwiązali zespół. Jetty Weels i Mildred Douglas kontynuowały karierę solową. W 1993 roku Jetty i Caroline de Windt reaktywowały Mai Tai z nową członkinią Lisą Noyą, wydając single: „Never, Never!” (w 1993), „I Want U” (w 1993), „It’s Not Over” (w 1994) i „Are You For Real” (w 1995). W 1995 roku zremiksowana wersja utworu „History” osiągnęła 93. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Rok później wydali singiel „Afrodisiac”. 

W latach 2000. zespół sporadycznie reaktywował się na potrzeby różnych występów. Mildred występowała w wybranych terminach; w 2004 roku zastąpiła ją piosenkarka Marjorie Lammerts. W tym samym roku wydali singiel „Bring Back the Music”. Mai Tai wzięła udział w holenderskim etapie Konkursu Piosenki Eurowizji i dotarła do półfinału. W 2007 roku wydali swój trzeci album studyjny „Onder Voorbehoud” w wytwórni Haring Records. Dwa single z albumu: „Bijna” (który osiągnął 89. miejsce na liście przebojów) i „100% Voce” (który osiągnął 24. miejsce) nie znalazły się w holenderskiej czołówce, a zespół po raz trzeci się rozpadł. 

 W 2010 roku Jetty Weels nagrała ponownie i wydała remiks utworu „Body and Soul” oraz zaprosiła do współpracy dwie nowe członkinie: Maureen Pengel i Ednę Proctor. Obecnie (według badań) skład Mai Tai tworzą Carolien, Harriette Weels, Rowena Oemar, Nancy Zefo i Ronda Rensch. 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
History	Mai Tai	05.1985	8[14]	109[1]	Virgin VS 773	[written by Eric Van Tijn, Jochem Fluitsma][produced by Eric Van Tijn, Jochem Fluitsma][37[12].R&B; Chart][3[12].Hot Disco/Dance;Critique 8512 12"]
Body And Soul/What Goes On	Mai Tai	08.1985	9[13]	-	Virgin VS 801	[written by Eric Van Tijn, Jochem Fluitsma][produced by Eric Van Tijn, Jochem Fluitsma]
What, Where, When, Who	Mai Tai	10.1985	-	-	Critique 718 [US]	[written by Eric Van Tijn, Jochem Fluitsma][produced by Eric Van Tijn, Jochem Fluitsma][69[7].R&B; Chart]
Am I Losing You Forever/The Rules Of Love	Mai Tai	11.1985	78[2]	-	Virgin VS 822	[written by Eric Van Tijn, Jochem Fluitsma][produced by Eric Van Tijn, Jochem Fluitsma]
Female Intuition	Mai Tai	02.1986	54[4]	71[7]	Virgin VS 844	[written by Eric Van Tijn, Jochem Fluitsma][produced by Eric Van Tijn, Jochem Fluitsma][49[10].R&B; Chart]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
History	Mai Tai	07.1985	91[1]	-	Holt Melt V 2359	[produced by Eric Van Tijn, Jochem Fluitsma]

Paul Weller

Chociaż rozpoczął karierę muzyczną jako wściekły nastoletni punkowiec z
obsesją na punkcie starych płyt, przez całą swoją długą karierę Paul Weller rozwijał się w miejscu, gdzie przeszłość spotyka się z teraźniejszością, tworząc nowatorskie utwory o głębokich korzeniach. Prowadząc Jam, najpopularniejszy brytyjski zespół rockowy ery punku, przekuł swoją miłość do Beatlesów, Kinksów i Who w pełen życia punk rock, stając na czele odrodzenia mody pod koniec lat 70-tych. Pod koniec istnienia Jam rozwinęła się w nim fascynacja wytwórnią Motown i soulem, co doprowadziło go do założenia w 1983 roku sophisti-popowej grupy Style Council.  

 

Wraz z rozwojem kariery Style Council, Weller coraz bardziej fascynował się jazzem i muzyką house, zainteresowaniami, które pomogły grupie zepchnąć się na margines popu na początku lat 90-tych. Wkrótce potem Weller rozpoczął karierę solową, łącząc klasycznego soulu z hipisowskim rockiem progresywnym Traffic, barwiąc marginesy gustownym wpływem elektroniki. Jego twórcze odrodzenie zbiegło się z rozwojem brit-popu, nurtu, który zdominowali rockerzy, uważający Wellera za swoją inspirację. Jego album „Stanley Road” z 1995 roku stał się multiplatynowym przebojem, który zapewnił mu popularność na kolejną dekadę, po czym przeżył kolejny artystyczny renesans z albumem „22 Dreams”.  

 

Podwójny album z 2008 roku zapoczątkował serię odważnych albumów, łączących rock, soul i muzykę elektroniczną- hybrydę, która mogła być tak przestrzenna jak „On Sunset” z 2020 roku, tak żywa jak „Fat Pop, Vol. 1” z 2021 roku, a tak refleksyjna jak „66” z 2024 roku. W 2025 roku, albumem z coverami „Find El Dorado” ukazał swoje szerokie stylistycznie inspiracje. 

 

Powrót Wellera na szczyty list przebojów jako solowy artysta nie był łatwy. Po tym, jak Polydor odrzucił inspirowany housem piąty album Style Council w 1989 roku, Weller rozwiązał zespół i stracił zarówno kontrakt płytowy, jak i wydawniczy. Przez kolejne dwa lata pozostawał w odosobnieniu, przebudowując swoją muzykę. W 1991 roku założył Paul Weller Movement i wydał „Into Tomorrow” we własnej, niezależnej wytwórni Freedom High Records. „Into Tomorrow”, soulowy, chropowaty, neopsychodeliczny utwór, który stanowił wyraźne zerwanie z Style Council, wiosną dotarł do pierwszej czterdziestki brytyjskiej listy przebojów, a Weller wsparł singiel międzynarodową trasą koncertową, podczas której dopracowywał materiał, który złożył się na jego debiutancki solowy album z 1992 roku. Nagrany z producentem Brendanem Lynchem, Paul Weller był radosnym, soulowym powrotem do formy, nagranym z kilkoma członkami Young Disciples, byłym członkiem Blow Monkey Dr. Robertem i ówczesną żoną Wellera, Dee C. Lee. Album zadebiutował na ósmym miejscu na brytyjskich listach przebojów i spotkał się z pozytywnym przyjęciem.  „Wild Wood”, drugi solowy album Wellera, potwierdził, że sukces jego debiutu nie był dziełem przypadku. Nagrany z gitarzystą Ocean Colour Scene, Stevem Cradockiem, „Wild Wood” był bardziej eklektycznym i ambitnym wydawnictwem niż jego poprzednik i spotkał się z entuzjastycznym przyjęciem, plasując się na drugim miejscu listy przebojów po premierze jesienią 1993 roku. Album zdobył nagrodę Ivor Novello za wybitną kolekcję utworów współczesnych w następnym roku. Weller wsparł płytę długą trasą koncertową, której liderem był Cradock; Reputacja gitarzysty w zespole Wild Wood pomogła mu w udanym reaktywowaniu Ocean Colour Scene w 1995 roku. 

 

Pod koniec trasy Weller wydał album koncertowy Live Wood pod koniec 1994 roku. Poprzedzony utworem „The Changingman”, który stał się jego 17. przebojem w Top 10, album Stanley Road z 1995 roku okazał się jego najbardziej udanym albumem od czasów The Jam, zajmując pierwsze miejsce na listach przebojów i sprzedając się w Wielkiej Brytanii w prawie milionie egzemplarzy. W tym momencie Weller postanowił zaprzestać prób wejścia na rynek amerykański i odwołał trasę koncertową po Ameryce Północnej. Oczywiście radził sobie tak dobrze w Wielkiej Brytanii, że nie musiał szukać poza nią celów. Album Stanley Road spotkał się z mieszanymi recenzjami, ale Weller odzyskał status idola, a prasa twierdziła, że ​​jest ojcem rozkwitającego britpopu, a artyści tacy jak Noel Gallagher z Oasis śpiewali jego pochwały. W rzeczywistości, choć żaden z artystów nie wydał nowego albumu w 1996 roku, wpływ Wellera i Gallaghera był odczuwalny na całej brytyjskiej scenie muzycznej, a zespoły nawiązujące do korzeni lat 60-tych, takie jak Ocean Colour Scene, Cast i Kula Shaker, stały się najpopularniejszymi grupami w Wielkiej Brytanii.

 

 Weller powrócił latem 1997 roku z albumem Heavy Soul, a rok później ukazał się Modern Classics: Greatest Hits. Album „Heliocentric” - który w momencie wydania, jak twierdził, był jego ostatnim albumem studyjnym - ukazał się wiosną 2000 roku. Płyta koncertowa „Days of Speed” ukazała się w 2001 roku, a w 2002 roku wydał swój szósty album studyjny „Illumination”. Zbiór coverów zatytułowany „Studio 150” ukazał się w 2004 roku, a następnie zupełnie nowy album studyjny „As Is Now” w październiku 2005 roku nakładem Yep Roc. W 2006 roku ukazał się „Catch-Flame!” Koncert w Alexandra Palace poprzedził gigantyczny box set Yep Roc'a Hit Parade. W 2008 roku ukazał się po nim 22 Dreams,studyjny epicki album wo-disc, który zdołał poruszyć wszystkie niezliczone inspiracje Wellera.  

 

Jego dziesiąty solowy album, „Wake Up the Nation”, ukazał się w 2010 roku i okazał się kolejnym sukcesem, zdobywając nominację do Mercury Music Prize.  Jego kolejny album, „Sonik Kicks”, ukazał się wiosną 2012 roku; zadebiutował na pierwszym miejscu list przebojów w Wielkiej Brytanii i ostatecznie uzyskał status srebrnej płyty. Latem 2014 roku ukazał się „More Modern Classics”, druga solowa kompilacja hitów, która podsumowała single wydane przez Wellera po „Heavy Soul”. Następnej wiosny powrócił ze swoim 12. solowym albumem, bogatym i przestrzennym „Saturn's Pattern”; chwalony przez krytyków, dotarł do drugiego miejsca na brytyjskiej liście przebojów i również uzyskał status srebrnej płyty.  

 

W 2017 roku Weller dodał kolejną strunę do swojego repertuaru, wydając swoją pierwszą ścieżkę dźwiękową do niskobudżetowego dramatu „Jawbone”, biografii byłego brytyjskiego mistrza boksu juniorów Jimmy'ego McCabe'a. Niedługo potem Weller wydał swój 13. album, soulowy „A Kind Revolution”, na którym epizodycznie wystąpili Robert Wyatt i Boy George.  Paul Weller szybko po „A Kind Revolution” wydał „True Meanings”, akustyczny album z orkiestracją, który ukazał się we wrześniu 2018 roku. Promował „True Meanings” serią koncertów w Royal Festival Hall - koncertów orkiestrowych, które później stały się podstawą albumu koncertowego „Other Aspects” z 2019 roku.  

 

Rok 2020 rozpoczął od „In Another Room”, eksperymentalnej EP-ki składającej się z czterech utworów, wydanej przez wytwórnię Ghost Box, a następnie powrócił do Polydor z „On Sunset”, awangardowym hybrydowym albumem soulowo-elektronicznym, na którym ponownie spotkał się z Janem Kybertem, współproducentem albumu „Pattern” dla Saturna. Zawsze pracowity, Weller ukończył swój kolejny album wkrótce po wydaniu „On Sunset”. Ten eklektyczny album „Fat Pop, Vol. 1” z udziałem córki Wellera, Leah, ukazał się w maju 2021 roku. Mniej więcej w tym samym czasie Weller zaprezentował specjalny koncert, na którym znalazły się klasyczne utwory z wszystkich okresów jego długiej kariery. Aranżacje Julesa Buckleya i wykonanie BBC Symphony Orchestra wraz z wieloletnim gitarzystą Wellera, Stevem Cradockiem, były najpierw transmitowane przez BBC, a następnie wydane w grudniu pod tytułem „An Orchestrated Songbook”. 

 

 Po wydaniu kolekcji rarytasów „Will of the People” w 2022 roku, Weller skupił się na dokończeniu kolejnego albumu, współpracując z Noelem Gallagherem, Richardem Hawleyem, Suggsem i Bobbym Gillespie nad utworami, które złożyły się na „66”. Album „66”, wydany w przededniu jego 66. urodzin, zaowocował współpracą Wellera z Christophe'em Vaillem i White Label. Robiąc sobie przerwę od muzyki, zadebiutował w filmie fabularnym w dramacie wojennym Steve'a McQueena z 2024 roku „Blitz” u boku Saoirse Ronan.  

 

W 2025 roku wydał album z coverami „Find El Dorado”, interpretując niektóre ze swoich ulubionych utworów takich artystów jak Bee Gees, The Kinks i Flying Burrito Brothers. Na albumie gościnnie wystąpili również Noel Gallagher i Robert Pla.

 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Into tomorrow/Here's a new thing	Paul Weller Movement	05.1991	36[3]	-	Freedom High FHP 1	[written by Paul Weller][produced by Paul Weller,Brendan Lynch]
Uh huh oh yeah/Fly on the wall	Paul Weller	08.1992	18[5]	-	Go Discs GOD 86	[written by Paul Weller][produced by Paul Weller,Brendan Lynch]
Above The Clouds/Everything has a price to pay	Paul Weller	10.1992	47[2]	-	Go Discs GOD 91	[written by Paul Weller][produced by Paul Weller,Brendan Lynch,Chris Bangs]
Sunflower/Bull-Rush :Magic bus [live]	Paul Weller	07.1993	16[5]	-	Go Discs GOD 102	[written by Paul Weller][produced by Paul Weller,Brendan Lynch]
Wild wood/Ends of the earth	Paul Weller	08.1993	14[6]	-	Go Discs GOD 104	[silver-UK][written by Paul Weller][produced by Brendan Lynch]
Weaver EP. [The weaver/This is no time/Another new day/Ohio [live]]	Paul Weller	11.1993	18[3]	-	Go Discs GOD 107
Hung up	Paul Weller	04.1994	11[5]	-	Go Discs GOD 111	[written by Paul Weller][produced by Brendan Lynch,Paul Weller]
Out of the sinking/Sunflower	Paul Weller	10.1994	20[3]	-	Go Discs GOD 121	[written by Paul Weller][produced by Brendan Lynch,Paul Weller]
The changing man/I'd rather go blind	Paul Weller	04.1995	7[10]	-	Go Discs GOD 127	[silver-UK][written by Paul Weller, Brendan Lynch][produced by Brendan Lynch,Paul Weller]
You do something to me/A year late	Paul Weller	07.1995	9[10]	-	Go Discs GOD 130	[platinum-UK][written by Paul Weller][produced by Brendan Lynch,Paul Weller]
Broken stones/Steam	Paul Weller	09.1995	20[15]	-	Go Discs GOD 132	[silver-UK][written by Paul Weller][produced by Brendan Lynch,Paul Weller]
Out of the sinking/Sunflower	Paul Weller	03.1996	16[2]	-	Go Discs GOD 143	[written by Paul Weller][produced by Brendan Lynch,Paul Weller]
Peacock suit/Eye of the storm	Paul Weller	08.1996	5[12]	-	Go Discs GOD 149	[written by Paul Weller][produced by Brendan Lynch,Paul Weller]
Brushed EP. [Brushed/Ain't no love in the heart of the city/Shoot the dove/As you lean into the light]	Paul Weller	08.1997	14[11]	-	Island CID 666	[produced by Brendan Lynch,Paul Weller]
Friday street	Paul Weller	10.1997	21[5]	-	Island CIS 676	[written by Paul Weller][produced by Brendan Lynch,Paul Weller]
Mermaids/Everything has a price to pay ['97 version]	Paul Weller	11.1997	30[5]	-	Island IS 683	[written by Paul Weller][produced by Brendan Lynch,Paul Weller]
Brand new start/Right underneath it	Paul Weller	11.1998	16[9]	-	Island IS 711	[written by Paul Weller][produced by Brendan Lynch,Paul Weller]
Wild wood [re-entry] EP.	Paul Weller	01.1999	22[8]	-	Island IS 734	[written by Paul Weller][produced by Brendan Lynch,Paul Weller]
Sweet Pea, My Sweet Pea/Back in the fire	Paul Weller	09.2000	44[4]	-	Island 12IS 760	[written by Paul Weller][produced by Brendan Lynch,Paul Weller]
Brother To Brother/Darker Than A Shadow	Terry Callier with Paul Weller	05.2002	81[2]	-	Mr Bongo MRBCDS 014
It's Written In The Stars	Paul Weller	09.2002	7[11]	-	Island 12IS 760	[written by Paul Weller,Simon Dine][produced by Simon Dine,Paul Weller]
Leafy mysteries	Paul Weller	11.2002	23[4]	-	Independiente ISOM 65MS	[written by Paul Weller][produced by Paul Weller]
The bottle	Paul Weller	06.2004	13[5]	-	V2 VVR 5026913	[written by Gil Scott-Heron][produced by Paul Weller,Steve White,Jan "Stan" Kybert]
Wishing on a star	Paul Weller	09.2004	11[6]	-	V2 VVR 5026923	[written by Billie Calvin][produced by Jan "Stan" Kybert,Paul Weller]
Thinking of you	Paul Weller	11.2004	18[3]	-	V2 5028463	[written by Nile Rodgers,Bernard Edwards][produced by Paul Weller,Steve White,Jan "Stan" Kybert]
Early Morning Rain/Come Together	Paul Weller	04.2005	40[2]	-	V2 VVR 5030597	[written by Gordon Lightfoot][produced by Jan "Stan" Kybert]
From the floorboards up	Paul Weller	07.2005	6[8]	-	V2 5033413	[written by Paul Weller][produced by Paul Weller,Jan "Stan" Kybert]
Come on/ Let's go	Paul Weller	10.2005	15[6]	-	V2 5033223	[written by Paul Weller][produced by Paul Weller,Jan "Stan" Kybert]
Here's the good news	Paul Weller	12.2005	21[4]	-	V2 VVR 5034603	[written by Paul Weller][produced by Paul Weller,Jan "Stan" Kybert]
Wild Blue Yonder	Paul Weller	11.2006	22[3]	-	V2 VVR 5043983	[written by Paul Weller][produced by Paul Weller,Jan "Stan" Kybert]
This Old Town	Paul Weller And Graham Coxon	07.2007	39[2]	-	Regal CATCO 126539121	[written by Paul Weller, Graham Coxon][produced by Charles Rees]
Are You Trying to Be Lonely?	Andy Lewis & Paul Weller	09.2007	31[2]	-	Acid Jazz AJX 193CD	-
Have You Made Up Your Mind?/Echoes Round the Sun	Paul Weller	06.2008	19[3]	-	Island 1772838	[written by Paul Weller][produced by Paul Weller,Steve Cradock,Simon Dine,Charles Rees]
All I Wanna Do (Is Be With You)/Push It Along	Paul Weller	09.2008	28[1]	-	Island 1781131	[written by Paul Weller][produced by Paul Weller,Steve Cradock,Simon Dine,Charles Rees]
Sea Spray/22 Dreams	Paul Weller	11.2008	59[1]	-	Island 1790117	[written by Paul Weller,Hannah Andrews]
No Tears to Cry/Wake Up the Nation	Paul Weller	04.2010	26[2]	-	Island 2734971	[written by Paul Weller,Simon Dine][produced by Simon Dine]
Find the Torch, Burn the Plans	Paul Weller	06.2010	68[1]	-	Island 2743793	[written by Paul Weller,Simon Dine][produced by Simon Dine]
Fast Car/Slow Traffic	Paul Weller	04.2010	109	-	Island	[written by Paul Weller, Simon Dine][produced by Simon Dine]
Starlite	Paul Weller	.2011	113	-	Virgin	[written by Paul Weller, Simon Dine][produced by Paul Weller, Simon Dine]
That Dangerous Age	Paul Weller	03.2012	66[1]	-	Island GBUM 71110549	[written by Paul Weller, Simon Dine][produced by Paul Weller, Simon Dine]
Birthday	Paul Weller	06.2012	64[1]	-	Island GBUM 71204021	[written by John Lennon,Paul McCartney]
Flame-Out!/The Olde Original	Paul Weller	07.2007	132	-	Regal CATCO 126539121	[written by Paul Weller][produced by Charles Rees,Paul Weller]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Paul Weller	Paul Weller	09.1992	8[9]	-	Go! Disc! 8283432	[gold-UK][produced by Brendan Lynch,Paul Weller]
Wild wood	Paul Weller	09.1993	2[158]	-	Go! Discs! 8284352	[platinum-UK][produced by Brendan Lynch,Paul Weller]
Live wood	Paul Weller	09.1994	13[10]	-	Go! Discs 8285612	[gold-UK][produced by Paul Weller]
Stanley Road	Paul Weller	05.1995	1[1][188]	-	Go! Discs/Island 8286192	[4x-platinum-UK][produced by Brendan Lynch,Paul Weller]
Heavy soul	Paul Weller	07.1997	2[33]	-	Go! Discs/Island CID 8058	[gold-UK][produced by Brendan Lynch,Paul Weller]
Modern classics-The Greatest Hits	Paul Weller	11.1998	7[89]	-	Island CID 8080	[2x-platinum-UK][produced by Paul Weller]
Heliocentric	Paul Weller	04.2000	2[15]	-	Island CID 8093	[gold-UK][produced by Brendan Lynch,Paul Weller]
Days of speed	Paul Weller	10.2001	3[39]	-	Independiente ISOM 26CD	[gold-UK][produced by Tony Cousins, Andrew Jones, Charles Rees]
Illumination	Paul Weller	09.2002	1[1][18]	-	Independiente ISOM 33CD	[gold-UK][produced by Paul Weller, Simon Dine ]
Fly on the Wall: B Sides & Rarities	Paul Weller	09.2003	22[4]	-	Island 0635272
Studio 150	Paul Weller	09.2004	2[33]	-	V2 VVR 1026902	[gold-UK][produced by Paul Weller,Jan Kybert]
Stanley Road-Deluxe Edition	Paul Weller	06.2005	51[5]	-	Island 9828401
As is now	Paul Weller	10.2005	4[19]	-	V2 VVR 1033202	[gold-UK][produced by Paul Weller,Jan Kybert]
Catch-Flame!	Paul Weller	06.2006	17[6]	-	V2 Recordings VVR 1039392
Hit Parade	Paul Weller	11.2006	7[37]	-	Island/Polydor 9842593	[2x-platinum-UK]
Wild wood-Deluxe Edition	Paul Weller	11.2007	88[1]	-	Island 5301916	-
22 Dreams	Paul Weller	06.2008	1[1][20]	-	Island 1765657	[gold-UK][produced by Paul Weller,Simon Dine,Steve Cradock,Charles Rees]
Weller at the BBC	Paul Weller	11.2008	32[3]	-	Island 5313311	[silver-UK]
Wake Up the Nation	Paul Weller	05.2010	2[16]	-	Island 2732861	[gold-UK][produced by Simon Dine]
Live at the Royal Albert Hall/Find the Torch, Burn the Plans	Paul Weller	12.2010	72[1]	-	Island 2755898	-
Sonik Kicks	Paul Weller	03.2012	1[1][7]	166	Island 2789805	[silver-UK][produced by Paul Weller,Simon Dine]
More Modern Classics	Paul Weller	06.2014	6[5]	-	Virgin CDV 3127	[produced by Paul Weller, Brendon Lynch, Simon Dine, Jan Kybert, Charles Rees]
Saturns Pattern	Paul Weller	05.2015	2[9]	-	Parlophone 0825646136063	[silver-UK][produced by Paul Weller,Jan "Stan" Kybert,Amorphous Androgynous]
Jawbone: Original Motion Picture Score	Paul Weller	03.2017	44[1]	-	Parlophone 0190295861674
A Kind Revolution	Paul Weller	05.2017	5[6]	-	Parlophone 0190295830601	[produced by Paul Weller]
True Meanings	Paul Weller	09.2018	2[16]	-	Parlophone 0190295620479	[silver-UK][produced by Paul Weller]
Other Aspects – Live at the Royal Festival Hall	Paul Weller	03.2019	10[2]	-	Parlophone 0190295493981	-
On Sunset	Paul Weller	07.2020	1[1][4]	-	Polydor 880405	[produced by Paul Weller,Jan Kybert]
Fat Pop (Volume 1)	Paul Weller	05.2021	1[1][6]	-	Polydor 3556621	-
An Orchestrated Songbook	Paul Weller	12.2021	4[4]	-	Polydor 3845932	-
Will of the People	Paul Weller	11.2022	15[1]	-	Universal 4572076	-
66	Paul Weller	06.2024	4[2]	-	Polydor 5888429	[produced by Christophe Vaillant, Paul Weller, White Label]
Find El Dorado	Paul Weller	08.2025	5[1]	-	Parlophone 5021732748935	-