Z archiwum...rocka

wtorek, 12 marca 2024

DJ Food

DJ FOOD, zał. w 1992 w Londynie (Anglia) w składzie: Jonathan More, Matt Black.
Projekt będący połączeniem sił duetu Coldcut oraz didżejów - PC (właśc. Patrick Carpenter) i Strictly (Kevin Foakes). Na początku działał w dwuosobowym składzie More i Black, jako alternatywa dla dokonań Coldcut.

W latach 1992-1994 ukazało się nakładem Ninja Tune pięć miksów o wspólnym tytule "Jazz Brakes", które miały być karmą (jedno ze znaczeń słowa "food") dla didżejów. Decyzja o dołączeniu do projektu DJ Food dwóch kolejnych członków - PC i Strictly zapadła, gdy duet Coldcut nie mółt podołać zaproszeniom do grania na imprezach, które kierowano zarówno do ich macierzystego składu, jak i nowego projektu.

Już w czteroosobowym składzie DJ Food nagrał trzy bardzo dobrze przyjęte płyty - "A Recipe For Disaster" (1995), "Kaleidoscope" (2000) i "Now, Listen!" (2001) - wszystkie wydane w Ninja Tune. Oparte na zasadzie cut'n'paste krążki prezentowały muzykę bardzo bogatą w nawiązaniu do wielu gatunków - jazzu, funku, soulu abstrakcyjnego hip-hopu. Projekt DJ Food ma też swe cykliczne audycje radiowe w paśmie Solid Steel radia Kiss FM.

Początkowo DJ Food był ubocznym projektem Matta Blacka i Jonathana More’a - szefów brytyjskiej firmy płytowej Ninja Tune udzielających się muzycznie pod szyldem Coldcut. Z czasem grupa zaczęła się rozrastać, stając się lużnym kolektywem muzyków i DJ’ów. Dziś rolę Blacka i More’a przejęli Patrick Carpenter (PC) oraz Strictly Kev pozwalając swym szefom skupić się na zarządzaniu wytwórnią oraz pracy nad nowym krążkiem formacji Coldcut.

Dzisiejszy DJ Food ma już niewiele wspólnego z poprzednimi, tanecznie zorientowanymi płytami (5 części serii "Jazz Breaks" oraz "Recipe For Disaster”). Technika samplingu jest tutaj tylko punktem wyjścia dla barwnych dżwiękowych kolaży mieniących się jazzowym fusion, tradycyjną synkopą i porywającym swingiem, kokietujących funkowym groovem i wciągających filmową atmosferą, pobudzających hiphopową poetyką, czarujących brzmieniem easy listening oraz pięknymi, przestrzennymi i niemal klasycznymi aranżacjami.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Kaleidoscope	DJ Food	04.2000	155[1]	-	Ninja Tune zen cd 47	[produced by PC, Strictly Kev]

DJ Clue?

DJ Clue?, właśc. Ernesto Shaw (ur. 08.01.1975r, Nowy Jork, Nowy Jork, USA). Najbardziej znana i charakterystyczna postać sceny mixtape'ów.
Od początku lat 90-tych DJ Clue? zajmuje się dobieraniem najświeższych hiphopowych kawałków.. Najpierw próbował swoich sił na mikrofonie, ale odkąd pewnego dnia przypadkiem dokonał zgrabnego winylowego miksu, przerzucił się na adaptery.

Przez pierwszych kilka lat tworzył sety z winylowych płyt z najnowszymi przebojami. Nagrane na kasety magnetofonowe miksy puszczał następnie w uliczny obieg. Szybko zdobył wielką popularność. Czołowi nowojorscy artyści dostarczali mu swoje najświeższe utwory, bo jego mixtape'y stały się niezawodnym narzędziem promocji rapowych hitów.

Sprawdzony mechanizm działa do dzisiaj, aczkolwiek w istotnie zmienionej formie. Obecnie na jego mixtape'ach praktycznie nie pojawiają się skrecze ani blendy. Zrezygnował z używania płyt winylowych, a jego taśmy stały się po prostu składankami najnowszych utworów nowojorskiego mainstreamu. Zmiana podyktowana została oczekiwaniami klientów. Odbiorcy ulicznych kaset nie chcą już słuchać skreczowych przerywników, wolą pełne wersje najgorętszych hitów, wzbogacone wolnymi stylami rapowych gwiazd. Według wielu fanów hip-hopu taśmy nowojorczyka nie są już wobec tego mixtape'ami.

Do stajni Roc-A-Fella Records zaprosił go właściciel labela Jay-Z. Na oficjalnym debiucie "The Professional" z 1998 Clue? umieścił kilkanaście w pełni ekskluzywnych kawałków, które nagrała czołówka raperów wschodniego wybrzeża: Big Punisher, DMX, Missy Elliott, Nas, Noreaga, Mase i Mobb Deep. Efekt to ponad milion sprzedanych egzemplarzy i pierwsza platyna przyznana hiphopowemu didżejowi. Druga część składanki ukazała się w roku 2001 i także była obsadzona gwiazdorskimi gośćmi.

Wcześniej DJ Clue? wziął udział w wielkiej trasie promującej "Hard Knock Life" Jaya-Z. Wydarzenie zostało utrwalone w filmie "Backstage", do którego Clue? ułożył ścieżkę dźwiękową.
Po kilku sezonach współpracy drogi didżeja i Roc rozeszły się. Clue? założył własną wytwórnię Desert Storm Records, w której wydaje przede wszystkim mixtape'y, choć nakładem labela ukazał się też debiut Fabolousa "Street Dreams" z 2001. Zarządza również firmą produkcyjną No Ouestion Entertainment.

DJ Clue? pozostaje do dziś jedną z najbardziej wpływowych postaci sceny hiphopowej. Od drugiej połowy lat 90-tych prowadzi własną audycję w znanej rozgłośni Hot 97. Kawałki, które lansuje w swojej audycji Monday Night Mix Tape i na masowo wypuszczanych taśmach, zazwyczaj stają się wielkimi hitami. Dzięki wyrobionym przez lata znajomościom wiele numerów wypuszcza jako pierwszy.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
It's On	DJ Clue? feat DMX	01.1999	-	111[10]	Roc-A-Fella	[written by E. Simmons, E. Shaw, J. Wilder, K. Ifill][produced by Clue, DURO][39[19].R&B; Chart]
Ruff Ryders Anthem (Remix)	DJ Clue? featuring DMX, Drag-On, Eve, Jadakiss, & Styles P	02.1999	-	124[1]	Roc-A-Fella	[written by Earl Simmons, Kasseem Dean][produced by Swizz Beatz][47[20].R&B; Chart]
I Like Control	DJ Clue? featuring Missy Elliott, Mocha, & Nicole Wray	02.1999	-	-	Roc-A-Fella	[written by M. Elliott,Mocha,N. Wray,E. Shaw,K. Ifill,R. DeBarge,El DeBarge,H. Tee][produced by DJ Clue?,Ken "Duro" Ifill][81[5].R&B; Chart]
Back 2 Life 2001	DJ Clue? featuring Mary J. Blige & Jadakiss	02.2001	-	-	Roc-A-Fella	[57[15].R&B; Chart]
I Really Wanna Know You	DJ Clue? featuring Jagged Edge & Fabolous	12.2006	-	-	Roc-A-Fella	[53[20].R&B; Chart]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Professional	DJ Clue?	12.1998	-	26[25]	Roc-A-Fella 558 891	[platinum-US][produced by DJ Clue?,DURO ,Buckwild,DJ Scratch,Hangmen 3,Laze-E-Laze,M.O.P.,Self,Swizz Beatz,V.I.C.]
Backstage: A Hard Knock Life	DJ Clue?	08.2000	-	6[11]	Roc-A-Fella 546 641	[gold-US][produced by Shawn "Jay-Z" Carter, Damon Dash , Kareem "Biggs" Burke, Christión, Dent, DJ Clue, DJ Twinz, Irv Gotti, Ken Ifill, Troy Johnson, Robert Kirklan, Living Proof, Trackmasters, Redman, Scott Storch, Swizz Beatz, Timbaland, Warrior][1.R&B; Chart]
The Professional 2	DJ Clue?	12.2000	-	3[16]	Roc-A-Fella 542 325	[gold-US][produced by Shawn Carter, Damon Dash,Kareem "Biggs" Burke ,Skane, DJ Clue?, DURO,Bernard "Big Demi" Parker, Charly "Suga Bear" Charles, DJ Twinz, Just Blaze, Rashad Smith,Rick Rock, Righteous Funk Boogie, Rockwilder ,X-Treme]
The Professional 3	DJ Clue?	12.2006	-	73[4]	Roc-A-Fella B0006163-02	[produced by Skane,DJ Clue?,DURO,Baby Paul,CHOPS,DVLP,Filthy,,Kanye West,L.T. Hutton,Shatek King,Swizz Beatz,The Heatmakerz]

Divine Comedy

Divine Comedy- grupa irlandzka. Powstała latem 1989 w Londonderry w Irlandii Północnej, ale na miejsce działalności wybrała Londyn. Nazwę wzięła od arcydzieła literatury włoskiej - Boskiej komedii Dantego Alighieri. Założył ją Neil Hannon (7.11.1970, Londonderry) - voc, g, b, k, syn biskupa Clogher. W pierwszym składzie znaleźli się też John McCullagh - b, voc i Kevin Traynor - dr, perc, ale w 1991 obaj odeszli (wrócili do Irlandii Północnej, aby kontynuować przerwane studia).
Hannon zdecydował wówczas, że nie będzie angażował żadnych muzyków na stałe, ale w rzeczywistości dobrał sobie kilku bliskich współpracowników. Znaleźli się wśród nich: Ivor Talbot - g, Stuart "Pinkie" Bates - k, acc, Joby Talbot - k, Bryan Mills - b, Miggy Barradas - dr i Rob Farrer - perc.

Grupa już w pierwszych miesiącach działalności zwróciła na siebie uwagę Keitha Cullena, założyciela małej firmy płytowej Setanta, i niebawem podpisała z nią kontrakt na nagrania. A w lipcu 1990 wystartowała albumem "Fanfare For The Comic Muse". Było to jeszcze dzieło niedojrzałe, chaotyczne i wtórne, ujawniające zwłaszcza wpływ zespołu R.E.M.. W następnych miesiącach ukazało się tylko kilka singli, m.in. w październiku 1991 Timewatch/Jerusalem/The Rise And Fall, a w styczniu 1992 także minialbum "Euro-pop". Za właściwy debiut formacji uważa się następna dużą płytę - "Liberation" z sierpnia 1993. Głównym źródłem inspiracji stała się dla Hannona w tym czasie twórczość Scotta Walkera i Michaela Nymana. Wynikiem były intrygujące pieśni, opracowane z wykorzystaniem m.in. fortepianu, organów, klawesynu i waltorni, zaskakujące niezwykłymi tematami (np. Pop Singer's Fear Of The Pollen Count o zmaganiach z katarem siennym, Festive Rd o programach telewizyjnych dla dzieci oraz oparta na prozie Francisa Scotta Fitzgeralda Bernice Bobs Her Hair o podlotkach ery jazzu).

Popularność przyniósł The Divine Comedy concept album "Promenade" z marca 1994 z opracowanymi z orkiestrowym rozmachem, urzekającymi piosenkami wpisanymi w nadmorską scenerię, np. Bath, A Seafood Song, The Summerhouse, Neptune's Daughter, Ten Seconds To Midnight i Tonight We Fly. Z tego samego okresu pochodzą dwie małe płytki: "Indulgence No. 1" z listopada 1993 i "Indulgence No. 2" z czerwca 1994. W tym też czasie grupa stworzyła muzykę do filmu telewizyjnego Father Ted (1995).

Pierwszym w pełni dojrzałym dziełem formacji był album "Casanova" z kwietnia 1996, promowany singlami Something For The Weekend/Songs Of Love (Theme From Father Ted) z czerwca 1996, Becoming More Like Alfie/Your Daddy's Car z sierpnia i The Frog Princess/Motorway To Damascus z listopada tego roku. Sięgając do twórczości Scotta Walkera, ale też Burta Bacharacha czy Kurta Weilla, Hannon stworzył Już w tym czasie całkowicie własną muzykę, bezwstydnie staroświecką, przesadnie melodramatyczną, przeładowaną brzmieniowo, a jednak fascynującą, np. Something For The Weekend, Becoming More Like Alfie, Middle-Class Heroes, A Woman Of The World, The Dogs And The Horses.

Sukces grupy ugruntował nagrany w dwa dni z towarzyszeniem orkiestry Brunei Ensemble (aranżacje - Joby Talbot) walentynkowy "A Short Album About Love" z lutego 1997 z takimi piosenkami, jak In Pursuit Of Happiness, Everybody Knows (Except You), Someone i i'm All You Need. Towarzyszyła mu czwórka "Everybody Knows (Except You)" (wydana w trzech różnych wersjach, zawierających po trzy koncertowe nagrania).

Formacja promowała swoje dzieło w wielu krajach świata, m.in. na wspólnych trasach z orkiestrą po Wielkiej Brytanii i Francji oraz na specjalnym występie w Japonii. W tym czasie Hannon miał sposobność współpracować ze swoim idolem - Michaelem Nymanem, został bowiem poproszony o zaaranżowanie kilku jego kompozycji na festiwal w Edynburgu. Wynikiem spotkania był też wspólny utwór - Grizzly Knife Attack.

Następny pełnowymiarowy album The Divine Comedy, "Fin de siecle", ukazał się w sierpniu 1998. Towarzyszyły mu single: Generation Sex/Postcard To Rosie z września i The Certainty Of Chance/Maryland Electric Rainstorm z listopada tego roku oraz National Express/The Heart Of Rock And Roll ze stycznia 1999. Nagrany z towarzyszeniem Brunei Ensemble i Crouch End Festival Chorus, był najambitniejszym dziełem grupy. Czerpiąc z różnych źródeł, od muzyki doby baroku, songów Kurta Weilla, jazzu bigbandowego, ilustracji dźwiękowych Johna Barry'ego i Michaela Nymana oraz szlagierów Scotta Walkera i Burta Bacharacha po teatr rockowy The Doors, art rock Camel oraz różne nowoczesne odmiany muzyki tanecznej, próbował oddać nastrój towarzyszący schyłkowi wieku (np. Thriffseeker, Commuter Love, Sweden, Eric The Gardener, The Certainty Of Chance, Here Comes The Flood, Sunrise).

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Something for the weekend/Songs of love	Divine Comedy	06.1996	14[10]	-	Setanta SETCD 026	[written by Neil Hannon][produced by Darren Allison ,Neil Hannon]
Becoming more like Alfie/Your daddy's car [live]	Divine Comedy	08.1996	27[6]	-	Setanta SETCD 027	[written by Neil Hannon][produced by Darren Allison ,Neil Hannon]
The frog princess/Motorway to damascus	Divine Comedy	11.1996	15[8]	-	Setanta SETCD 032	[written by Neil Hannon][produced by Darren Allison ,Neil Hannon]
Everybody knows[except you]/Make it easy on yourself [live]	Divine Comedy	.031997	14[11]	-	Setanta SETCD 038	[written by Neil Hannon]
Someday I'll Find You / I've Been To A Marvellous Party	Shola Ama feat. Craig Armstrong / The Divine Comedy	04.1998	28[9]	-	Setanta CDTCB 001	[written by Noël Coward][produced by Craig Armstrong]
Generation sex/Postcard to Rosie	Divine Comedy	09.1998	19[9]	-	Setanta SETCD A/B 050	[written by Neil Hannon][produced by Jon Jacobs]
The certainty of chance/Maryland Electric Rainstorm	Divine Comedy	11.1998	49[3]	-	Setanta SETCD A/B 067	[written by Neil Hannon,Joby Talbot][produced by Jon Jacobs]
National expressThe heart of rock'n'roll	Divine Comedy	01.1999	8[13]	-	Setanta SETDC A/B 069	[written by Neil Hannon][produced by Jon Jacobs]
The popsinger' s fear of the pollen count/Jackie	Divine Comedy	08.1999	17[9]	-	Setanta SETCD 070	[written by Neil Hannon][produced by Jon Jacobs,Neil Hannon]
Gin soaked boy/Europop [live]	Divine Comedy	11.1999	38[5]	-	Setanta SETCD 071	[written by Neil Hannon][produced by Jon Jacobs,Neil Hannon]
Love what you do/Soul trader/Get me to a monastery	Divine Comedy	03.2001	26[10]	-	Parlophone TCR 6554	[written by Neil Hannon][produced by Nigel Godrich]
Bad ambassador/Life on earth	Divine Comedy	05.2001	34[2]	-	Parlophone R 6558	[written by Neil Hannon][produced by Nigel Godrich]
Perfect lovesong/No excuses/Les jours tristes	Divine Comedy	10.2001	42[2]	-	Parlophone CDRS 6561	[written by Neil Hannon][produced by Nigel Godrich]
Come home Billy Bird/Idaho	Divine Comedy feat. Lauren Laverne	04.2004	25[2]	-	Parlophone R 6630	[written by Neil Hannon][produced by Neil Hannon]
Absent friends	Divine Comedy	06.2004	38[2]	-	Parlophone R 6641	[written by Neil Hannon][produced by Neil Hannon]
Diva Lady	Divine Comedy	06.2006	52[3]	-	Parlophone R 6698	[written by Neil Hannon][produced by Neil Hannon]
To die a virgin	Divine Comedy	08.2006	67[2]	-	Parlophone R 6712	[written by Neil Hannon][produced by Neil Hannon]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Casanova	Divine Comedy	05.1996	48[40]	-	Setanta SETCD 025	[gold-UK][produced by Darren Allison ,Neil Hannon]
A short album about love	Divine Comedy	02.1997	13[16]	-	Setanta SETCD 036	[silver-UK]
Fin de siecle	Divine Comedy	09.1998	9[38]	-	Setanta SETCD 057	[gold-UK][produced by Jon Jacobs ,Neil Hannon]
A secret history-The best of The Divine Comedy	Divine Comedy	09.1999	3[38]	-	Setanta SETCD 100	[gold-UK]
Regeneration	Divine Comedy	03.2001	14[10]	-	Parlophone 5317612	[silver-UK][produced by Nigel Godrich]
Absent friends	Divine Comedy	04.2004	23[8]	-	Parlophone 5962802	[produced by Neil Hannon]
Victory for the Comic Muse	Divine Comedy	07.2006	43[2]	-	Parlophone 3653722	[produced by Neil Hannon]
Bang Goes the Knighthood	Divine Comedy	06.2010	20[2]	-	Divine Comedy DCRL 101CD	[produced by Neil Hannon]
Foreverland	Divine Comedy	09.2016	7[2]	-	Divine Comedy DCRL 107CD	[produced by Neil Hannon]
Office Politics	Divine Comedy	06.2019	5[2]	-	Divine Comedy DCRL 112CD	[produced by Neil Hannon]
Charmed Life – The Best of the Divine Comedy	Divine Comedy	02.2022	5[1]	-	Divine Comedy DCRL 118CD	-

poniedziałek, 11 marca 2024

Syndicats

The Syndicats to angielski zespół beatowy założony we wrześniu 1963 roku w północnym Londynie z Thomasem Laddem na wokalu, Stevem Howe na gitarze i chórkach, Kevinem Driscollem na basie i chórkach, Jeffem Williamsem na organach i fortepianie oraz Johnem „Truelove” Meltonem na bębnach. Ten ostatni został zastąpiony przez Paula Holma na ich ostatnim singlu w 1965 roku.

Była to pierwsza grupa Steve'a Howe'a. Kiedy w listopadzie 1965 roku opuścił The Syndicats i dołączył do zespołu The In Crowd (który później zmienił nazwę na Tomorrow), zastąpił go gitarzysta Ray Fenwick, którego następnie zastąpił Peter Banks. Banks był pierwszym gitarzystą zespołu Yes, a w 1970 roku został zastąpiony przez Howe'a.

Pierwszy singiel The Syndicats został wydany 8 kwietnia 1964 roku i był coverem utworu „Maybellene” Chucka Berry’ego na stronie A, a na stronie B wspólną kompozycją Howe'a i Ladda „True to Me”. Ich drugim singlem był kolejny cover, piosenka Williego Dixona „Howlin 'for My Baby”, przy czym strona B to piosenka przypisana całemu zespołowi „(Tell Me) What to Do”.

Ich trzeci i ostatni singiel „On the Horizon” był kompozycją Jerry'ego Leibera i Mike'a Stollera na stronie A oraz na stronie B „Crawdaddy Simone” - piosenką Fenwicka i Williamsa. Fenwick gra w tej piosence solówkę na gitarze.

Wiele lat później Fenwick dołączył do zespołu Steve'a Howe'a Remedy podczas trasy koncertowej w 2004 roku (wydanej na DVD w 2005 roku). „Crawdaddy Simone” został nagrany przez brytyjski zespół The Horrors na ich EP-ce o tej samej nazwie wydanej w 2006 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Maybellene/True To Me	Syndicats	03.1964	-	-	Columbia DB 7238	[written by Chuck Berry][produced by R.G.M. Sound]
Howlin' For My Baby/What To Do	Syndicats	01.1964	-	-	Columbia DB 7441	[written by W. Dixon][produced by R.G.M. Sound]
On The Horizon/Crawdaddy Simone	Syndicats	09.1965	-	-	Columbia DB 7686	[written by Leiber, Stoller][produced by Meeksville Sound]

Jason Eddie and The Centremen

Jason Eddie był młodszym bratem Billy'ego Fury'ego. Naprawdę nazywał się Al Wycherley. Te pierwsze dwie 45-tki są bardzo poszukiwane. Whatcha Gonna Do Baby jest bardzo napędzana przez organy i ma w sobie nawiedzony klimat. Druga strona jest dość szalona.

Kolejny singiel, Singing The Blues, został wyprodukowany przez Joe Meeka i jest bardziej szalony niż ich debiutancki singiel. Późniejsza solowa twórczość Eddiego z 1969 roku jest mniej interesująca.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Whatcha Gonna Do Baby?/Come On Baby	Jason Eddie And The Centremen	12.1965	-	-	Parlophone R 5388	[written by Al Kooper, Irwin Levine][produced by Meeksville Sound]
Singing The Blues/True To You	Jason Eddie And The Centremen	06.1966	-	-	Parlophone R 5473	[written by Al Kooper, Irwin Levine][produced by Meeksville Sound]
Heart And Soul/Playing The Clown	Jason Eddie And The Centremen	03.1969	-	-	Tangerine DP 0010	[written by Macdonald, Green][produced by Hawkshaw, Cameron]

Manuel And His Music Of The Mountains

Lider orkiestry Geoff Love (ur. w 1916 r. zm. w lipcu 1991 r.) początkowo używał tej nazwy jako pseudonimu artystycznego. Ten urodzony W Wielkiej Brytanii syn czarnej amerykańskiej | tancerki od najmłodszych lat interesował się muzyką. Na przełomie lat 50. i 60-tych obok Joe'a Lossa i Teda Heatha, był jednym z wiodących liderów brytyjskich orkiestr.

Dzięki szyldowi „Manuel" mógł liczyć na dużą artystyczną swobodę w wykorzystywaniu wpływów muzycznych rodem z Ameryki Południowej i mimo że pierwsze nagrania nie zdradzały tożsamości twórcy (prawdziwa tożsamość Love'a został „ujawniona" podczas występu w programie BBC „Juke Box Jury"), stały się potem idealnym środkiem wyrazu dla jego muzycznych poszukiwań. Liczne kompozycje, rejestrowane szczególnie na potrzeby prestiżowej, wydawanej przez EMI serii „Studio Two" zapewniły formacji status jednej z największych brytyjskich atrakcji orkiestrowych lat 60. i 70-tych.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Music Of The Mountains	Manuel And His Music Of The Mountains	09.1960	17[1]	-	Columbia 33SX 1212	[produced by Norman Newell]
This Is Manuel	Manuel And His Music Of The Mountains	08.1971	18[19]	-	Studio Two STWO 5	[produced by Norman Newell]
Carnival	Manuel And His Music Of The Mountains	01.1976	3[18]	-	Studio Two 337	[produced by Norman Newell]

M&O Band

Założycielami tego studyjnego zespołu byli: producent Muff Murfin oraz jego asystent, inżynier Colin Owen. Murfin, który na tyłach domu towarowego w Worcester w Anglii prowadził własne studio, kierował nagraniami wielu różnych wykonawców, zanim w połowie lat 70-tych związał się z powstającą na północy Anglii sceną soulową. Specjalizując się w naśladowaniu dźwięków, nagrywał utwory dla Disco Demand pod szyldami Jezebelles i Sounds Of Lancashire; współpracował też z Wigan's Ovations.

Niedługo potem w swoim ogromnym ogrodzie zbudował studio Old Smithy, gdzie w 1975 r. sprawował pieczę nad rejestracją nowej wersji przeboju „Let's Twist Again" w wykonaniu związanego z telewizją Johna Ashera. Utwór ten trafił do Top 20 brytyjskiej listy przebojów. W 1976 r. pod szyldem M&O zarejestrował własną wersję utworu z repertuaru Eddiego Drennona „Let's Do The Latin Hustle" i odniósł wielki sukces.

Oskarżono go jednak o wykorzystanie fragmentów oryginalnej wersji Drennona, co poczytał sobie za wielki komplement, gdyż całość była jedynie wiernym naśladownictwem oryginału. Wynikłe z tego zamieszanie źle przysłużyło się karierze formacji, której dalsze nagrania nie zdołały już wejść na listę przebojów. Obecnie Murfin prowadzi nadal doskonale prosperujące studio i firmę wydawniczą.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Let's Do The Latin Hustle/Switch Back	M&O Band	02.1976	16[6]	-	Creole CR 120	[written by E. Drennon][produced by Murfin, Owen]

niedziela, 10 marca 2024

Epitaph Records

Epitaph Records jest wytwórnią płytową, położoną w Los Angeles w stanie Kalifornia w Stanach Zjednoczonych. Jej właścicielem jest gitarzysta zespołu Bad Religion, Brett Gurewitz.

Na samym początku, tuż po założeniu w roku 1980, cała firma składała się "z logo i skrytki pocztowej". Sam Brett wspominał w wywiadach, że Epitaph miało jedynie wydawać płyty jego rodzimego zespołu -Bad Religion. Wytwórnia szybko jednak ewoluowała do dużego, niezależnego wydawnictwa. Sama nazwa Epitaph jest nawiązaniem do tytułu piosenki King Crimson. W latach 80. i 90-tych wytwórnia ta była czołowym wydawcą muzyki punkrockowej w USA i pozostaje nim nadal jednak w towarzystwie innych niezależnych wytwórni, takich jak na przykład Sub Pop, Truskill Records, Victory Records, Fat Wreck Chord Records, SST.

Obecnie skupia się bardziej na wydawaniu zespołów, które tworzą szeroko pojęty hardcore punk z dominacją stylów post hardcore, emocore i metalcore. Z Epitaph powstało także wiele pomniejszych wytwórni, takich jak na przykład ANTI-, Fat Possum Records czy Hellcat Records. Epitaph od lat współpracuje ze szwedzką wytwórnią punkową Burning Heart Records.

W roku 1987 Epitaph wydało pierwszą płytę, która nie była krążkiem Bad Religion. Był to debiutancki longplay zespołu L7, którego tytułem była nazwa kapeli. Dystrybucją zajęła się zewnętrzna firma – Chameleon. Pierwszym albumem, który był przez Epitaph zarówno wydany jak i rozprowadzany, jest płyta Suffer zespołu Bad Religion.

W świecie punk rocka wytwórnia osiągnęła prawdziwy sukces w latach 90-tych, kiedy to takie zespoły jak NOFX, Rancid czy The Offspring nagrały swe bestsellerowe płyty. Był to bardzo znaczący rok dla nurtu kalifornijskiego punka; Rancid wystąpił wtedy w bardzo znanym programie Saturday Night Live z takimi piosenkami, jak "Ruby Soho" i "Roots Radicals". The Offspring wkrótce zmieniło wytwórnię na Columbia Records, jednak prawa do świetnie sprzedającego się albumu Smash nadal znajdowały się w rękach Epitaph. Z tego też powodu łączna sprzedaż tego krążka wyniosła niemal 11 milionów kopii na całym świecie. Jest to rekord sprzedaży albumu, wydanego przez niezależną wytwórnię.

W roku 2003 Epitaph wywołało pewne kontrowersje, podpisując kontrakt z wykonawcami alternatywnego rapu takimi jak Atmosphere i Sage Francis a także z artystami wykonującymi muzykę power violence/noise/grindcore - The Locust. Zaczęto wtedy dyskutować o samej naturze muzyki punkowej. Niemniej wydaje się, że Epitaph przestało być wytwórnią stricte punkową. W 2007 roku Brett Gurewitz podpisał kontrakt z kanadyjskim raperem Cadence Weaponem.

Mimo że zespół Bad Religion był motorem do założenia wytwórni, w roku 1994 podpisał on umowę z firmą Atlantic (oddział Sony). Pierwszym krążkiem, który ukazał się pod szyldem innego wydawnictwa, była płyta Stranger Than Fiction. Jednocześnie z zespołem rozstał się Brett Gurewitz, który mógł teraz poświęcić cały wolny czas swej wytwórni.

Bad Religion znalazł nowego gitarzystę w osobie Briana Bakera. W roku 2001 Brett Gurewitz powrócił do zespołu, a Bad Religion wróciło pod skrzydła rodzimej wytwórni. Od tego czasu Epitaph wydało pięć płyt Bad Religion: The Process Of Belief (2001), The Empire Strikes First (2004), New Maps Of Hell (2007), The Dissent Of The Man (2010) oraz True North (2013).

W styczniu roku 2001 Brett przyznał w jednym z wywiadów, że są ludzie, którzy oferują mu 50 do 100 milionów dolarów za sprzedanie połowy udziałów jego firmy. Żadna z tych ofert nie została jednak przez Gurewitza przyjęta.

W połowie roku 2005 Epitaph zostało wpisane na listę członków organizacji RIAA (Recording Industry Association of America) wraz z kilkoma innymi, dużymi wytwórniami. Powód przyłączenia się do tej organizacji jest niejasny. Niektórzy sugerują, że powodem mogła być chęć walki z piractwem, jakie szerzy się w sieciach P2P. Inne źródło mówi o tym, że Epitaph chce mieć dostęp do takich wyróżnień jak złota czy platynowa płyta. Niemniej, pojawiły się kontrowersje. Niektórzy uważają, że Epitaph nie może być już postrzegane jako wytwórnia niezależna, jeśli wstąpiło do takiej organizacji jak RIAA.

Single na listach przebojów

Bad Religion Broken 2002 125.UK
Distillers City Of Angels(Hellcat/Epitaph) 2002 104.UK
NOFX Bottles To The Ground 2000 142.UK
Offspring Gone Away(Epitaph) 1997 42.UK
Offspring Pretty Fly (For A White Guy)(Epitaph/Columbia) 1999 1.UK/53.US
Offspring Come out and play/Session 1994 98.UK
Offspring The Kids Aren't Alright(Epitaph/Columbia) 1999 11
Rancid Bloodclot 1998 98.UK
Rancid Hooligans 1998 162.UK
Bad Religion Los Angeles Is Burning 08.2004 67.UK

Rancid Let Me Go 2000 188.UK

Albumy na listach przebojów

Bad Religion PROCESS OF BELIEF 2002 136
NOFX HEAVY PETTING ZOO 1996 60.UK/63.US
NOFX SO LONG AND THANKS FOR ALL THE SHOES 1997 128.UK/79.US
NOFX PUMP UP THE VALUUM 2000 50.UK/61.US
Pennywise STRAIGHT AHEAD 1999 193.UK/62.US
Pennywise LAND OF THE FREE 2001 134.UK/67.US
Pennywise About Time 1995 96.US
PennywiseFull Circle 1997 79.US
PennywiseFrom the Ashes 2003 148,UK/54.US
PennywiseThe Fuse 2005 78.US
Rancid ... AND OUT COME THE WOLVES 1995 55.UK/45.US
Rancid Let's Go 1995 97.US
Rancid LIFE WON'T WAIT 1998 32.UK/35.US
Rancid RANCID(Hellcat/Epitaph) 2000 68.UK/68.US
RancidLet the Dominoes Fall 2009 41.UK/11.US
Bad ReligionThe process of belief 2002 136.UK/49.US
Bad ReligionThe Empire Strikes First 2004 122.UK/40.US
Bad ReligionNew Maps of Hell 2007 134.UK/35.US
Bad ReligionThe Dissent of Man 2010 135.UK/35.US
Bad ReligionTrue North 2013 101.US
DescendentsEverything Sucks 1996 132.US
DescendentsHypercaffium Spazzinate 2017 20.US
Frenzal Rhomb Sans Souci 2003 42.Aus

Distillers

The Distillers to amerykański zespół punkrockowy, założony w Los Angeles w Kalifornii w 1998 roku przez wokalistkę i gitarzystkę Brody Dalle . Dalle jest współautorką piosenek, grała na gitarze i udzielała wokalu w prawie każdym utworze na trzech albumach zespołu. Po rozpadzie zespołu Dalle and Distillers w 2006 roku gitarzysta Tony Bevilacqua założył Spinnerette.

The Distillers po raz pierwszy połączyli siły pod koniec 1998 roku, kiedy urodzona w Australii gitarzystka Brody Dalle spotkała basistę Kim Chi i połączyła ich miłość do grania punk rocka. Kontynuowali rekrutację gitarzysty z Detroit Rose Mazzoli i perkusisty Matta Younga. Zespół podpisał kontrakt z Epitaph i wydał swój debiutancki album w kwietniu 2000 roku.

Pod koniec roku Kim Chi opuścił grupę, aby dołączyć do Exene Cervenka w jej zespole Original Sinners. Przez chwilę basista The Nerve Agents, Dante Sigona, grał na basie w The Distillers, ale wkroczył Ryan Sinn i zajął jego miejsce. Matt odszedł, aby dołączyć do Chi, podczas gdy Mazzola odszedł podczas szczytu „Seneca Falls”. Latem 2002 roku w skład The Distillers wchodzili Dalle, Sinn i nowy perkusista Andy Granelli; wspólne amerykańskie koncerty z No Doubt i Garbage zaplanowano na późniejszą jesień.

Gitarzysta/wokalista Tony Bradley dołączył do The Distillers w samą porę przed nagraniem ich trzeciego albumu i debiutu w wytwórni major, Coral Fang, który został wydany w 2003 roku przez Sire. Po bardzo publicznym rozwodzie z Timem Armstrongiem z Rancid w tym samym roku Brody Dalle wznowiła występy pod własnym nazwiskiem. Granelli opuścił zespół na początku 2005 roku i zaczął grać z Darker My Love, a latem Sinn również odszedł, dołączając później do Angels & Airwaves. Pomimo plotek The Distillers, obecnie tylko Dalle i Bradley, zaprzeczyli, jakoby zrywali, zamiast tego po prostu mieli przerwę.

Na początku 2006 roku Dalle urodziła swoje pierwsze dziecko, córkę Camille, z nowym mężem Joshem Homme z Queens of the Stone Age. Pod koniec roku dwóch pozostałych członków oficjalnie ogłosiło rozwiązanie zespołu i wspólnie utworzyli Spinnerette. W styczniu 2018 roku Dalle udostępniła zwiastun z Instagrama The Distillers i nowo otwartego konta na Twitterze, aby potwierdzić powrót zespołu.

Początkowo sądzono, że cztery konta na Twitterze, które obserwuje The Distillers na Twitterze, utworzą skład zespołu na 2018 rok: Dalle, Bradley, Granelli i były członek Spinnerette Alain Johannes. Jednak od tego czasu konto usunęło Johannesa; a następnie dołączył były basista Sinn. Od tego czasu Bradley usunął swoje konto na Twitterze. Później ogłoszono, że zespół zagra swój pierwszy oficjalny koncert od ponad 13 lat w The Casbah w San Diego w Kalifornii pod koniec kwietnia 2018 roku. 11 września 2018 r. na oficjalnym koncie Distillers na Instagramie ogłoszono wydanie nowego singla dostępnego w iTunes.[8] W kwietniu 2019 roku zespół potwierdził, że rozpoczął nagrywanie czwartego albumu, będącego kontynuacją Coral Fang. 28 kwietnia 2019 roku The Distillers ogłosili, że wejdą do studia z angielskim producentem muzycznym Nickiem Launaya.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
City of angels	Distillers	11.2002	104[2]		Hellcat 1089	[written by Brody Armstrong]
Drain the blood	Distillers	11.2003	51[2]	-	Sire W 628CD	[written by Distillers][produced by Gil Norton]
The Hunger	Distillers	04.2004	48[2]	-	Sire W 636CD1	[written by Brody Dalle][produced by Gil Norton]
Beat Your Heart Out	Distillers	06.2004	74[1]	-	Sire W 644	[written by Brody Dalle][produced by Gil Norton]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Distillers	Distillers	04.2000	-	-	Epitaph 80422	[produced by Thomas Johnson]
Sing sing death house	Distillers	06.2002	-	30.Heatseekers Chart	Epitaph 80441	[produced by The Distillers]
Coral fang	Distillers	10.2003	46[1]	97[1]	Hellcat 48 586	[silver-UK][produced by Gil Norton]

Melissa Manchester

Melissa Manchester (ur. 15 lutego 1951r) to amerykańska piosenkarka, autorka tekstów i aktorka. Od lat 70-tych jej piosenki grają współczesne stacje radiowe dla dorosłych. Występowała także w telewizji, filmach i na scenie.

Manchester urodziła się w Bronksie, dzielnicy Nowego Jorku, w muzycznej rodzinie. Jej ojciec, David Manchester, przez trzydzieści lat był fagocistą w nowojorskiej Metropolitan Opera. Jej matka była jedną z pierwszych kobiet, które zaprojektowały i założyły własną firmę odzieżową Ruth Manchester Ltd. Manchesterowie są pochodzenia żydowskiego.Manchester rozpoczęła karierę wokalną w młodym wieku. Uczyła się gry na pianinie i klawesynie w Manhattan School of Music, zaczęła śpiewać komercyjne jingle w wieku 15 lat, a w wieku 17 lat została pisarką dla Chappell Music, uczęszczając do Manhattan's High School of Performing Arts. W wieku 19 lat studiowała pisanie piosenek na Uniwersytecie Nowojorskim u Paula Simona.

Manchester grał na scenie klubowej na Manhattanie, gdzie Barry Manilow, przyjaciel i kolega z jingli, przedstawił ją Bette Midler. W 1971 roku została członkinią Harlettes, wokalistek rezerwowych Midler , które współtworzyła z Manilowem. Manchester wystąpiła krótko jako „Yoko Ono” na albumie National Lampoon Radio Dinner z 1972 r. , w utworze zatytułowanym „Magical Misery Tour” oraz jako wokalistka w „Deteriorata”.

Debiutancki album Manchester, Home to Myself, ukazał się w 1973 roku; Manchester jest współautorka wielu piosenek z Carole Bayer Sager. Dwa lata później na jej albumie Melissa pojawił się jej pierwszy hit, który znalazł się w pierwszej dziesiątce, „Midnight Blue”, który utrzymywał się przez 17 tygodni na listach przebojów Billboard Hot 100. Najwyższa pozycja utworu zajęła 6. miejsce w tygodniu rozpoczynającym się 9 sierpnia 1975 r. W 1974 roku wykonała piosenki „O Heaven” i „Home to Myself” w pilotażowym odcinku programu telewizyjnego magazynu Ms. Woman Alive!, programu feministycznego. Wykonała tę piosenkę na żywo w serialu telewizyjnym Burta Sugarmana Midnight Special w 1973 roku.

W 1976 roku Manchester wydała „Come in From the Rain” na swoim albumie Better Days & Happy Endings z 1976 roku. Od tego czasu wykonało go kilku innych artystów, w tym Captain & Tennille, Rosemary Clooney, Vic Damone, Eydie Gorme, Shirley Horn, Cleo Laine, Peggy Lee, Carmen McRae, Jane Olivor, Liza Minnelli, Barbara Cook, Mel Torme i Diana Ross . Manchester pojawiła się z Richiem Havensem, Melanie i Frankie Valli jako współpracownik i wykonawca w specjalnym filmie dokumentalnym NBC z 1977 r. Jak Beatlesi zmienili świat. Manchester współpracowała z Kennym Logginsem jako współautorka przebojowego duetu Logginsa ze Stevie Nicks z 1978 roku „Whenever I Call You 'Friend'”. Później nagrała to na swój album Melissa Manchester z 1979 roku.

Wystąpiła gościnnie w telenoweli CBS-TV Search for Tomorrow, aby nauczyć głównego bohatera (w tej roli Michael Nouri), który grał piosenkarza i autora tekstów, podstaw rzemiosła. W 1979 roku Manchester osiągnęła 10. miejsce ze swoją wersją utworu „Don't Cry Out Loud” Petera Allena, za którą otrzymała nominację do nagrody Grammy w kategorii Najlepszy kobiecy występ wokalny. W 1979 roku wykonała dwie nominowane piosenki w programie rozdania Oscarów: „I'll Never Say Goodbye” (z filmu The Promise) i „Through the Eyes of Love” (piosenka przewodnia z filmu Ice Castles). Zwycięską piosenką tego roku była „It Goes Like It Goes” Normy Rae.

W 1980 roku wystąpiła w programie The Muppet Show. W 1982 roku wydała przebój „You Should Hear How She Talks About You”, który w 1983 roku zdobył nagrodę Grammy w kategorii Najlepszy kobiecy występ wokalny, pokonując Lindę Ronstadt, Olivię Newton-John, Juice Newton i Laurę Branigan. Sama piosenka osiągnęła 4. miejsce w Cash Box i 5. miejsce na liście Billboard Hot 100, a także 10. miejsce w kategorii Adult Contemporary. W 1985 roku podpisała kontrakt z MCA Records i wydała album Ma+hematics.

Manchester nadal umieszczał single na listach przebojów Adult Contemporary przez całe lata 80-te. Kolejną pozycją w pierwszej dziesiątce listy AC była aktualizacja utworu „Walk on By” Dionne Warwick z 1989 roku. Singiel pochodzi z albumu Tribute Mika/Polygram, na którym uhonorowano niektórych piosenkarzy, którzy wywarli wpływ na jej styl. W 1992 roku zaśpiewała piosenkę tytułową do animowanego musicalu Little Nemo: Adventures in Slumberland napisanego przez braci Sherman z towarzyszeniem London Symphony Orchestra. W 1995 roku wydała album If My Heart Had Wings w Atlantic Records. Wystąpiła jako ona sama podczas dwudniowego gościnnego występu w dziennym dramacie telewizji ABC-TV General Hospital, aby zaśpiewać piosenkę dla Robin Scorpio i jej chorego na AIDS chłopaka Stone'a Catesa.

W latach 80. i 90-tych Manchester nagrywała na przemian z aktorstwem, występując z Bette Midler w filmie For the Boys w serialu telewizyjnym Blossom oraz współautorem scenariusza (z autorem książek i autorem tekstów Jeffreyem Sweetem) oraz występując w musicalu I Sent a Letter to My Love na podstawie powieści Bernice Rubens pod tym samym tytułem. W 1990 roku można było usłyszeć występy Manchester w „I Wish I Knew”, odtwarzany podczas napisów początkowych dramatu telewizyjnego CBS The Trials of Rosie O'Neill . Ponadto otworzyła 6. mecz World Series w 1991 r., śpiewając hymn narodowy Stanów Zjednoczonych.

Manchester skomponowała i nagrała ścieżkę dźwiękową do bezpośrednio do filmu Lady and the Tramp II: Scamp's Adventure (2001). W 2004 roku Manchester powróciła ze swoim pierwszym od dziewięciu lat albumem „When I Look Down That Road”. Podczas trasy koncertowej promującej album chwalono ją za jej wciąż „potężny głos” i za to,że pozostaje wierna temu, co uczyniło ją popularną”.

W kwietniu 2007 roku wróciła do teatru, występując w chicagowskiej produkcji HATS! The Musical , program, do którego ona i Sharon Vaughn nagrały dwie piosenki. Również w 2007 roku nagrała w duecie z Barrym Manilowem cover klasyka Carole King „You've Got a Friend” w programie The Greatest Songs of the Seventies Manilow. W 2008 roku Manchester wydała nowy singiel „The Power of Ribbons” dla sprzedawców cyfrowych. W 2011 roku ukazał się niezależny film zatytułowany Dirty Girl, w którym wiele piosenek Manchester wykorzystano w całym filmie, z których pięć znalazło się na ścieżce dźwiękowej. Manchester pojawiła się bez słów jako pianistka, która akompaniowała wykonaniu utworu „Don't Cry Out Loud” głównemu bohaterowi. W 2013 roku Manchester ogłosiła, że nagrywa swój dwudziesty album studyjny You Gotta Love the Life, pierwszy od czasu When I Look Down That Road.

Następnie rozpoczęła kampanię Indiegogo, aby zebrać fundusze na niezależne wydanie albumu. W wywiadzie dla NPR Manchester opowiada o doświadczeniach związanych z finansowaniem społecznościowym i przedstawia historię związaną z singlem „Feelin' for You”. Pijany w barze grającym podszedł do Manchester i zapytał, czy jest zamężna, na co odpowiedziała: „Tak, bardzo chętnie”. Pijak odpowiedział: „Szkoda, bo coś do ciebie czuję”. „Feelin' for You”, napisany przez Manchester i Sarę Niemietz, zawiera solówkę Keb' Mo'. Singiel został wydany 9 stycznia 2015 roku, a jego premiera zajęła 2. miejsce na listach przebojów Smooth Jazz. You Gotta Love the Life został wydany 10 lutego 2015 r. i zajął 17. miejsce na liście Billboard Jazz Albums w tygodniu rozpoczynającym się 28 lutego 2015 r. Drugi singiel „Big Light” w duecie z Alem Jarreau wraz z towarzyszącym mu teledyskiem został wydany w radiu 15 czerwca 2015 r.

W 2017 roku, ponad 25 lat po wydaniu przez Manchester albumu „Tribute” z 1989 roku, poświęconego śpiewakom, które wywarły na nią wpływ, wydała „The Fellas” z coverami męskich wpływów, w tym Tony’ego Bennetta, Deana Martina, Johnny’ego Mathisa, Franka Sinatry i Mela Torme’a. Był to drugi niezależnie wyprodukowany album studyjny Manchester , któremu towarzyszyła Blue Note Orchestra z Citrus College w Glendora w Kalifornii, gdzie jest artystką-rezydentem. Na albumie znalazł się tylko jeden duet „For Me and My Gal” z Barrym Manilowem. Podczas pandemii w 2020 roku Manchester była zajęta pracą nad swoim 24. albumem RE:VIEW, będącym przeprojektowaną i przerobioną kompilacją kilku jej poprzednich hitów. Wydawała tylko jedną piosenkę miesięcznie wraz z towarzyszącym jej wideo, który nawiązywał do ówczesnych klimatów politycznych i społecznych.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Midnight Blue/I Got Eyes	Melissa Manchester	05.1975	-	6[17]	Arista 0116	[written by Melissa Manchester, Carole Bayer Sager][produced by Vini Poncia]
Just Too Many People/The Lady's Not Home	Melissa Manchester	09.1975	-	30[12]	Arista 0146	[written by Melissa Manchester, Vini Poncia][produced by Vini Poncia, Richard Perry]
Midnight Blue/I Got Eyes	Melissa Manchester	05.1975	-	6[17]	Arista 0116	[written by Melissa Manchester, Carole Bayer Sager][produced by Vini Poncia]
Just You And I/My Sweet Thing	Melissa Manchester	02.1976	-	27[9]	Arista 0168	[written by Melissa Manchester, Carole Bayer Sager][produced by Vini Poncia]
Better Days/Sing, Sing, Sing	Melissa Manchester	05.1976	-	71[5]	Arista 0183	[written by Melissa Manchester, Carole Bayer Sager][produced by Vini Poncia]
Rescue Me/Happy Endings	Melissa Manchester	08.1976	-	78[3]	Arista 0196	[written by Carl Smith, Raynard Miner][produced by Vini Poncia]
Don't Cry Out Loud/We Had This Time	Melissa Manchester	11.1978	-	10[23]	Arista 0373	[written by Carole Bayer Sager, Peter Allen][produced by Harry Maslin][# 79 hit for The Moments in 1977 as "We Don't Cry Out Loud"]
Theme From Ice Castles (Through The Eyes Of Love)/Such A Morning	Melissa Manchester	05.1979	-	76[4]	Arista 0405	[written by Marvin Hamlisch, Carole Bayer Sager][produced by Arif Mardin]
Pretty Girls/It's All In The Sky Above	Melissa Manchester	10.1979	-	39[10]	Arista 0456	[written by Lisa Dal Bello][produced by Steve Buckingham]
Fire In The Morning/Lights Of Dawn	Melissa Manchester	02.1980	-	32[13]	Arista 0485	[written by S. Dorff, L. Herbstritt, G. Harju][produced by Steve Buckingham]
If This Is Love/Talk	Melissa Manchester	10.1980	-	102[2]	Arista 0551	[written by Kerry Chater, Robbie Patton][produced by Steve Buckingham]
Lovers After All/Happier Than I've Ever Been	Melissa Manchester And Peabo Bryson	02.1981	-	54[9]	Arista 0587	[written by Melissa Manchester, Leon Ware][produced by Steve Buckingham][34[13].R&B Chart]
You Should Hear How She Talks About You/Long Goodbyes	Melissa Manchester	05.1982	-	5[25]	Arista 0676	[written by Tom Snow, Dean Pitchford][produced by Arif Mardin]
Nice Girls/Hey Ricky (You're A Low Down Heel)	Melissa Manchester	02.1983	-	42[11]	Arista 1045	[written by Jan Buckingham, Mark Grey, Steve Buckingham][produced by Arif Mardin]
No One Can Love You More Than Me/White Rose	Melissa Manchester	10.1983	-	78[4]	Arista 9087	[written by Terry Britten, Bill Livsey][produced by Arif Mardin]
Thief Of Hearts	Melissa Manchester	11.1984	-	86[6]	Casablanca 880 308	[written by G. Moroder, M. Manchester, K. Forsey ][produced by Giorgio Moroder, Harold Faltermeyer][tytułowa piosenka z filmu]
Mathematics/So Full Of Yourself	Melissa Manchester	04.1985	-	74[5]	MCA 52575	[written by B. Walsh, M. Manchester, R. Nevil ][produced by Brock Walsh]
The Music Of Goodbye (Love Theme From Out Of Africa)	Melissa Manchester And Al Jarreau	04.1986	75[3]	-	MCA 1038 [UK]	[written by J. Barry, A. Bergman, M. Bergman][produced by Robbie Buchanan]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Home to Myself	Melissa Manchester	06.1973	-	156[13]	Bell 1123	[produced by Dave Appell, Hank Medress]
Bright Eyes	Melissa Manchester	05.1974	-	159[5]	Bell 1303	[produced by Dave Appell, Hank Medress]
Melissa	Melissa Manchester	03.1975	-	12[41]	Arista 4031	[gold-US][produced by Vini Poncia]
Better Days and Happy Endings	Melissa Manchester	02.1976	-	24[17]	Arista 4067	[produced by Vini Poncia]
Help Is on the Way	Melissa Manchester	11.1976	-	60[13]	Arista 4095	[produced by Vini Poncia]
Singin'...	Melissa Manchester	07.1977	-	60[11]	Arista 4136	[produced by Vini Poncia]
Don't Cry Out Loud	Melissa Manchester	12.1978	-	33[27]	Arista 4186	[produced by Leon Ware,Harry Maslin]
Melissa Manchester	Melissa Manchester	11.1979	-	63[11]	Arista 9506	[produced by Steve Buckingham]
For the Working Girl	Melissa Manchester	09.1980	-	68[11]	Arista 9533	[produced by Steve Buckingham]
Hey Ricky	Melissa Manchester	05.1982	-	19[39]	Arista 9574	[produced by Arif Mardin]
Greatest Hits	Melissa Manchester	02.1983	-	43[21]	Arista 9611	[gold-US][produced by Arif Mardin, Vini Poncia, Harry Maslin, Steve Buckingham]
Emergency	Melissa Manchester	12.1983	-	135[9]	Arista 8094	[produced by Arif Mardin]
Mathematics	Melissa Manchester	05.1985	-	144[6]	MCA 5587	[produced by George Duke, Brock Walsh, Robbie Nevil, Robbie Buchanan, Trevor Veitch]

sobota, 9 marca 2024

Dislocation Dance

Dislocation Dance,była grupą post-punkową z Manchester.Została założona w 1978r,a jej skład stanowili: Ian Runacres (vocals,gitara), Andy Diagram (trąbka, vocals, także w The Diagram Brothers), Paul Emmerson (bass), i Dick Harrison (perkusja).

W 1980r wydają debiutancką EP-kę dla wytwórni New Hormones,dla której nagrywali też The Buzzcocks,porównywaną do Gang Of Four.Rok póżniej na podobnej płytce Slip That Disc umieszczają swoją wersję piosenki The Beatles-"We Can Work It Out".

Tuz przed wydaniem pierwszego albumu Music Music Music w 1981r do grupy dołącza wokalistka Kath Way.Rok póżniej od zespołu odchodzi Diagram zasilając The Pale Fountains.Dislocation Dance podpisuje kontrakt nagraniowy z Rough Trade i w 1984r nagrywa swoją drugą płytę długogrającą Midnight Shift,na której pojawiają się elementy pop jazzu,dzięki pojawieniu się saksofonisty Herbie Ryana.Na finałowej EP-ce "What's Going On",pojawia się znów Diagram i Sonja Clegg,która zastąpiła Kath Way.

Grupa ostatecznie rozpada się w 1986r,Clegg nagrywa solo,a Diagram powraca do Pale Fountains.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Rosemary/Shake	Dislocation Dance	06.1982	-	-	New Hormones ORG 19	[written by Dislocation Dance][produced by Stuart James]
You'll Never Never Know/You Can Tell	Dislocation Dance	10.1982	-	-	New Hormones ORG 22	[written by Diagram, Emmerson, Harrison, Runacres, Way][produced by Stuart Pickering, Dislocation Dance]
Violette/ San Michelle	Dislocation Dance	.1983	-	-	The Music Label TML 4501	[produced by Stuart Pickering, Dislocation Dance ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Slip That Disc!	Dislocation Dance	06.1981	-	-	New Hormones ORG 10	[produced by Stuart James]
Music Music Music	Dislocation Dance	.1981	-	-	New Hormones ORG 15	[produced by Stuart James]
Midnight Shift	Dislocation Dance	06.1983	-	-	Rough Trade ROUGH 63	[produced by Stuart Pickering,Dislocation Dance]

Disco Evangelists

W skład tego zespołu wchodzą Ashley Beadle (ur. w Londynie), David Holmes (ur. w Belfaście, Irlandia Płn.)oraz Lyndsay Edwards (ur. w Londynie; ex-If?).

Początkowo nagrania zespołu wydawała należąca do Beadle'a wytwórnia Black Sunshine; później grupa przeszła do Positivy. Singel "De Niro" stanowił nawiązanie do filmu tego aktora "Dawno temu w Ameryce". Następny utwór "A New Dawn" ukazał się również nakładem Positivy.
Beadle współpracował też z członkami grupy Stereo MC's Nickiem i Robem jako Axis ("Rollin' With Rai") oraz grupami Workshy, X-Press 2, The Black Science Orchestra (album Walter'x Room) oraz Marden Hill.

W 1994 r. założył nową grupę Delta House Of Blues, która podpisała kontrakt z wytwórnią Go! Discs. Remiksował również utwory, grup Jodeci i East 17 ("Deep"). Natomiast Holmes jest jednym z najbardziej interesujących DJ-ów brytyjskich - nagrywa solo, działa w grupie Scubadevils (z byłymi członkami Dub Federation) i prowadzi w Belfaście klub Sugarsweet oraz wytwórnię płytową Exploding Plastic Inevitable.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
A New Dawn (Back To The World)	Disco Evangelists	.1993	-	-	Positiva 12TIV-7	[produced by Ashley Beedle , David Holmes ][written by Ashley Beedle , David Holmes ]
De Niro	Disco Evangelists	05.1993	59[2]	-	Positiva 12TIV-2	[produced by Daddy Ash, David Holmes ][written by Ashley Beedle , David Holmes ,Lindsay Edwards ]