René & Angela

 René (ur. Jimmy René Moore 19 marca 1959r w Los Angeles w Kalifornii) i Angela (ur. 18 stycznia 1955r w St. Louis w stanie Missouri) byli duetem R&B z lat 80-tych. René jest bratem członka Rufusa, Bobby'ego Watsona. W latach 70-tych grał z Brothers Johnson. Angela zaczęła śpiewać w kościele i studiowała architekturę na Uniwersytecie Howarda, śpiewając tylko po to, by zarobić dodatkowe pieniądze. Uczęszczając do Howarda, należała także do grupy o nazwie „Hot Tea”. W 1977 roku Angela zmieniła kierunek na edukację muzyczną i nagrała demo. 

 

 Po zakupie demo w różnych wytwórniach płytowych bez powodzenia, ale dzięki osobistemu przedstawieniu przez biznesmena muzycznego Wayne’a K. Garfielda, demo usłyszał nowojorski disc jockey Gary Byrd, który znał Steviego Wondera i wykonał telefon, który wylądował Angela miejsce w grupie wokalnej wspierającej Steviego, Wonderlove. Pracując ze Steviem, Angela nauczyła się wiele o pisaniu i aranżowaniu piosenek. Angela poznała René, gdy była w Los Angeles i oboje utworzyli duet. W 1980 roku René & Angela wydali swój debiutancki album zatytułowany Capitol Records.   

 

Pierwszy singiel z albumu „Do You Really Love Me” osiągnął 43. miejsce na liście przebojów Hot Soul Singles magazynu Billboard, pozostając na tej liście przez 11 tygodni. Kolejny singiel „Everything We Do” osiągnął 39. miejsce na liście Hot Soul Singles magazynu Billboard i utrzymywał się na tej liście przez 9 tygodni. W 1981 roku duet wydał swój drugi album „Wall to Wall”, który zajął 100. miejsce na liście Billboard 200 i 15. miejsce na liście albumów R&B magazynu Billboard. Pierwszy singiel „I Love You More” zajął 14. miejsce na liście przebojów Hot Soul Singles magazynu Billboard, pozostając na tej liście przez 17 tygodni i zajął 31. miejsce na liście przebojów Hot Dance Music/Club Play magazynu Billboard wraz z piosenką „I Wanna Be Close To You." Utwór tytułowy osiągnął 37. miejsce na liście przebojów Hot Soul Singles magazynu Billboard i utrzymywał się na tej liście przez 9 tygodni. Trzeci singiel „Imaginary Playmates” osiągnął 26. miejsce na liście Hot Soul Singles magazynu Billboard i utrzymywał się na tej liście przez 10 tygodni. Ostatni singiel z albumu „Secret Rendezvous” osiągnął 54. miejsce na brytyjskiej liście przebojów singli w 1985 roku i utrzymywał się na tej liście przez 3 tygodnie.  

 

W 1983 roku René i Angela wydali swój trzeci album „Rise”, który zajął 33. miejsce na liście albumów R&B magazynu Billboard. Pierwszy singiel „Banging the Boogie” osiągnął 33. miejsce na liście Black Singles magazynu Billboard i utrzymywał się na tej liście przez 10 tygodni. Kolejny singiel „My First Love” osiągnął 12. miejsce na liście Black Singles magazynu Billboard i utrzymywał się na tej liście przez 18 tygodni. Pierwotnie planowali wyprodukować tę piosenkę jako piosenkę na debiutancki album Janet Jackson zatytułowany po prostu Janet, ale Janet podobno odrzuciła tę propozycję, więc duet nagrał piosenkę dla siebie. 

 

 W 2000 roku piosenkarze R&B Avant i Keke Wyatt swoją wersją piosenki zdobyli hit na listach przebojów R&B. René i Angela zaczęli pisać i produkować muzykę wspólnie i indywidualnie dla takich artystów jak Janet Jackson, Stephanie Mills, Michael Jackson i Isley Brothers. W 1984 roku duet podpisał kontrakt z Mercury Records. W 1985 roku René i Angela wydali czwarty i ostatni wspólny album „Street Called Desire”, który zajął 64. miejsce na liście Billboard 200 i 5. miejsce na liście albumów R&B magazynu Billboard. Pierwszy singiel „Save Your Love (For #1)” osiągnął 101. miejsce na liście Billboard’s Bubbling Under Hot 100 Singles, 3. miejsce na liście Billboard’s Hot Dance Music/Club Play i 8. miejsce na liście Billboard’s Hot Dance Music/Maxi-Singles  i przez 2 tygodnie znajdował się na szczycie listy Hot Black Singles magazynu Billboard, pozostając na liście przez 17 tygodni. W Wielkiej Brytanii piosenka zajęła 66. miejsce na brytyjskiej liście przebojów singli. 

 

 Drugi singiel „I'll Be Good” osiągnął 47. miejsce na liście Billboard Hot 100, 7. miejsce na liście Billboard's Hot Dance Music/Club Play, znalazł się na szczycie listy Billboard's Hot Dance Music/Maxi-Singles Sales i 4. miejsce na liście Billboard's Hot   Black Singles, utrzymujący się na liście przez 18 tygodni. W Wielkiej Brytanii piosenka zajęła 22. miejsce na brytyjskiej liście przebojów singli. Trzeci singiel z albumu „Your Smile” osiągnął 62. miejsce na liście Billboard Hot 100, przez tydzień znajdował się na szczycie listy Billboard Hot Black Singles, utrzymując się na liście przez 21 tygodni, i zajął 47. miejsce na liście Billboard's Hot Dance Music/Club Play Singles  oraz 43. miejsce na liście sprzedaży Hot Dance Music/Maxi-Singles magazynu Billboard wraz z piosenką „Drive My Love”.  

 

Czwarty singiel „You Don’t Have to Cry” osiągnął 75. miejsce na liście Billboard Hot 100 i 2. miejsce na liście Hot Black Singles magazynu Billboard, pozostając na tej liście przez 19 tygodni. Ostatni singiel z albumu „No How, No Way” osiągnął 29. miejsce na liście Hot Black Singles magazynu Billboard i utrzymywał się na tej liście przez 10 tygodni.  

 

W 1986 roku drogi duetu się rozeszły i skupił  się na własnych karierach solowych. W 1993 roku Angela wyszła za mąż za Ronalda Isleya (wokalistę zespołu Isley Brothers), ale dekadę później rozstali się. W 2003 roku zdiagnozowano u niej raka jajnika, jednak po udanej operacji i 6 miesiącach chemioterapii nowotwór był w remisji. W 2010 roku Angela wystąpiła na żywo w programie „Mo’Nique Show” oraz w serialu dokumentalnym TV One „Unsung”, gdzie ujawniła, że René był wobec niej agresywny. Odmówił udzielenia wywiadu w programie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Do You Really Love Me/Hotel California	René & Angela	06.1980	-	-	Capitol 4851	[written by R. Moore, A. Winbush][produced by Skip Drinkwater, Bobby Watson][43[11].R&B Chart]
Everything We Do/Love Won't Slip Away	René & Angela	10.1980	-	-	Capitol 4925	[written by R. Moore, A. Winbush][produced by Skip Drinkwater, Bobby Watson][39[19].R&B Chart]
I Love You More/Strangers Again	René & Angela	06.1981	-	-	Capitol 5010	[written by R. Moore, A. Winbush][produced by Bobby Watson, Rene And Angela][14[17].R&B Chart]
Wall To Wall/Love Won't Slip Away	René & Angela	10.1981	-	-	Capitol 5052	[written by R. Moore, A. Winbush][produced by Bobby Watson, Rene, Angela][37[9].R&B Chart]
Imaginary Playmates/Come My Way	René & Angela	01.1982	-	-	Capitol 5081	[written by Moore, Winbush, Chainey][produced by Bobby Watson, Rene, Angela][26[10].R&B Chart]
Banging The Boogie/Secret Rendezvous	René & Angela	05.1983	-	-	Capitol 5220	[written by R. Moore, A. Winbush][produced by Bobby Watson, Rene And Angela][33[10].R&B Chart]
My First Love/Bangin' The Boogie	René & Angela	10.1983	-	-	Capitol 5272	[written by Rene, Angela][produced by Bobby Watson, Rene Moore, Angela Winbush ][12[18].R&B Chart]
Save Your Love (For #1)	René & Angela	05.1985	66[3]	101[1]	Mercury 880 731	[written by R. Moore, A. Winbush][produced by Bobby Watson, Bruce Swedien, Rene, Angela][1[2][17].R&B Chart]
I'll Be Good	René & Angela	08.1985	22[10]	47[10]	Mercury 884 009	[written by R. Moore, A. Winbush][produced by Bobby Watson, Bruce Swedein, René And Angela][4[18].R&B Chart]
Secret Rendezvous/Bangin' The Boogie	René & Angela	11.1985	54[3]	-	Champion CHAMP 5	[written by R. Moore, A. Winbush][produced by Bobby Watson, Rene Moore, Angela Winbush]
Your Smile	René & Angela	12.1985	-	62[6]	Mercury 884 271	[written by R. Moore, A. Winbush][produced by Bobby Watson, Bruce Swedein, René And Angela][1[1][21].R&B Chart]
You Don't Have To Cry	René & Angela	04.1986	-	75[7]	Mercury 884 587	[written by R. Moore, A. Winbush][produced by Bobby Watson, Bruce Swedien, Rene, Angela][2[19].R&B Chart]
No How-No Way	René & Angela	09.1986	-	-	Mercury 884 972	[written by R. Moore, A. Winbush][produced by Bobby Watson, Bruce Swedein, René And Angela][29[10].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Wall to Wall	René & Angela	08.1981	-	100[8]	Capitol 12 161	[produced by Bobby Watson, René & Angela]
Street Called Desire	René & Angela	07.1985	-	64[70]	Mercury 824 607	[gold-US][produced by René & Angela, Bobby Watson, Bruce Swedien]

Amanda Lear

Właśc. Amanda Tapp, ur. 18.11.1946 r. w Hongkongu. Ta wysoka, mająca rosyjskich przodków blondynka debiutowała jako nastolatka występami w burleskach, gdzie pojawiała się pod pseudonimem „Peki d'Oslo". Po krótkotrwałym małżeństwie z francuskim producentem płyt Alainem-Philippe Malignac, w latach 70-tych, jej nazwisko łączono z Bryanem Ferry, Oliverem Tobiasem,Johnem Bentleyem i surrealistycznym malarzem Salyadorem Dali, którego była ulubioną modelką. 

Po spotkaniu z Davidem Bowie, zaaranżowanym przez Mariannę Faithful, za jego namową podpisała kontrakt z należącą do wokalisty wytwórnią Mainman. Po edukacji u nauczycielki śpiewu Bowiego, Florence Wiese-Norberg, rozpoczęła karierę „Białej królowej disco", współzawodnicząc z „czarną" - Grace Jones. 

Wielki rozgłos przyniosły Amandzie spekulacje na temat jej płci i prowokacyjne zdjęcia w obcisłych skórzanych kombinezonach i superwysokich botkach. Inną cechą charakterystyczną Amandy był jej zachrypnięty głos porównywany jakże obrazowo do odgłosu wydawanego przy „płukaniu gardła zardzewiałymi gwoździami". Niektóre z jej singli (m.in. „Follow Me") cieszyły się ogromnym powodzeniem, przynosząc jej cztery „złote płyty", którymi nagrodzono sukcesy odnoszone przez wokalistkę na kontynencie europejskim. 

Lear otrzymała też propozycję zagrania głównej roli w filmie „Oktobriana" opartym na antysowieckim komiksie, jednak plany nie doczekały się realizacji. W latach 80-tych mimo okazjonalnych sesji nagraniowych, poświęciła się głównie malarstwu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	Ger	Wytwórnia [Ger]	Komentarz
Blood And Honey/She's Got The Devil In Her Eyes	Amanda Lear	12.1976	-	12[26]	Ariola 17 470	[written by Anthony Monn,Amanda Lear][produced by Anthony Monn]
Queen Of Chinatown/Alphabet	Amanda Lear	08.1977	-	2[26]	Ariola 11 366	[written by Anthony Monn,Amanda Lear][produced by Anthony Monn]
Follow Me/ Mother, Look What They've Done To Me	Amanda Lear	03.1978	-	3[27]	Ariola 11 950	[written by Anthony Monn,Amanda Lear][produced by Anthony Monn]
The Sphinx/Hollywood Flashback	Amanda Lear	11.1978	-	19[13]	Ariola 17 470	[written by Anthony Monn,Amanda Lear][produced by Anthony Monn]
Fashion Pack/ Black Holes	Amanda Lear	03.1979	-	24[6]	Ariola 100 382	[written by Anthony Monn,Amanda Lear][produced by Anthony Monn]
Fabulous Lover, Love Me/Oh, Boy	Amanda Lear	10.1979	-	25[15]	Ariola Ariola 100 899	[written by Rainer Pietsch,Amanda Lear][produced by Anthony Monn]
Diamonds/It's A Better Life	Amanda Lear	12.1979	-	30[12]	Ariola 101 212	[written by Anthony Monn,Amanda Lear][produced by Anthony Monn]
Solomon Gundie/Rockin' Rollin' (I Hear You Nagging)	Amanda Lear	08.1980	-	36[16]	Ariola 102 223	[written by Anthony Monn,Sintas][produced by Anthony Monn]
Egal/If I Was A Boy	Amanda Lear	03.1981	-	75[1]	Ariola 102 969	[written by Anthony Monn,Amanda Lear][produced by Anthony Monn]
Follow Me/ Mother, Look What They've Done To Me	Amanda Lear	03.2023	68[5]	-	RCA DEN 120003376 [UK]	[written by Anthony Monn,Amanda Lear][produced by Anthony Monn]

Ronnie Lane

 Ur. 1.04.1946 r. w Londynie, Anglia. Członek--założyciel grup The Small Faces i Faces. W 1973 r. rozpoczął karierę solową. Na jej potrzeby sformował zespół towarzyszący Slim Chance, w składzie którego znaleźli się (Benny) Gallagher i (Graham) Lyle. Muzycy nagrali wspólnie dynamiczny utwór „How Come?", który w 1974 r. trafił do Top 20 brytyjskiej listy przebojów. W tym samym roku inny utwór, „The Poacher", uplasował się w Top 40, ale grupie nie udało się utrzymać dobrej passy.
 

Debiutancki album Ronniego Anymore For Anymore, był bardzo sympatyczną mieszaniną utworów oryginalnych i folkowych przeróbek, z których największe wrażenie wywierała nowa wersja „Roll On Babe" Derrolla Adamsa. Dalszy rozwój kariery Lane'a napotkał jednak na przeszkody w czasie ambitnej trasy „The Passing Show", w czasie której towarzyszyli mu połykacze ognia i żonglerzy. 

Problemy finansowe doprowadziły do przerwania trasy, a członkowie Slim Chance rozstali się w burzliwej atmosferze wzajemnych pretensji. W składzie drugiej „edycji" grupy znaleźli się: Brian Belshaw (eks--Blossom Toes, perkusja), Steve Simpson (gitara, mandolina), Ruan O'Lochlainn (instr. klawiszowe, saksofon), Charlie Hart (instr. klawiszowe, akordeon) i Colin Davey (perkusja). Dwa doskonałe albumy Ronnie Lane 's Slim Chance i One For The Road spełniły nadzieje wiązane z artystą po ukazaniu się jego pierwszego longplaya. 

W 1977 r. Lane rozwiązał jednak swój zespół, lecz kilku byłych członków (m.in. Gallagher, Lyle i Hart) wzięło udział w sesjach do znakomitego albumu Rough Mix, nagranego we współpracy z gitarzystą The Who, Petem Townshendem. To świetnie przyjęte przez krytyków wydawnictwo poprzedził nieco mniej udany longplay Mahoney's Last Stand, nagrany z byłym członkiem Faces Ronem Woodem. Mimo że w 1979 r. Lane nagrał jeszcze jeden znakomity album See Me, dalszy rozwój jego kariery zakłóciła poważna choroba - stwardnienie rozsiane (multiple sclerosis). Wraz z upływem lat, stan zdrowia artysty znacznie się pogorszył. Ostanie wieści głoszą, że mieszka wraz z żoną i dziećmi w trudnych warunkach w Austin w stanie Teksas. Przyjaciele organizują liczne benefisowe koncerty (słynne ARMS Concerts z 1981 r.), by choć trochę ulżyć mu w zmaganiach z codziennością. Jednak mimo choroby Lane od czasu do czasu występuje w USA, a w 1990 r. odbył krótkie tournee po Japonii.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Rough Mix	Pete Townshend /Ronnie Lane	10.1977	44[3]	45[12]	MCA 2295	[produced by Glyn Johns]

Café Tacuba

 

Café Tacuba , stylizowane na Café Tacvba, to zespół z Naucalpan de Juárez w stanie Meksyk. Grupa zyskała popularność na początku lat 90-tych.  Został  założony w 1989 roku, zanim ich obecny skład stanowili Rubén Isaac Albarrán Ortega (wokal prowadzący, gitara rytmiczna), Emmanuel del Real Díaz (instrumenty klawiszowe, fortepian, programowanie, gitara rytmiczna, melodica, wokal), José Alfredo „Joselo” Rangel Arroyo (gitara prowadząca, wokal) i Enrique „Quique” Rangel Arroyo: (gitara basowa, bas elektryczny, wokal), ich przyjaciel Roberto Silva grał na klawiszach przez krótki czas. Od czasu światowej trasy Cuatro Caminos Luis „El Children” Ledezma grał na perkusji na każdym koncercie, ale nie jest uważany za oficjalnego członka zespołu, podobnie jak Ramiro Del Real Díaz, który dołączył do zespołu jako muzyk wspierający grający na gitarze od 2015 roku.
 

 

 Zespół znany wcześniej jako „Alicia ya no vive aquí” (w hołdzie dla „Alice Doesn’t Live Here Anymore” Martina Scorsese) swoją ostateczną nazwę wziął od kawiarni (el Café de Tacuba) zlokalizowanej w centrum Meksyku. Kawiarnia, otwarta w 1912 roku, a swój szczyt przeżywała w latach czterdziestych i pięćdziesiątych XX wieku, była reprezentatywna dla ówczesnej sceny Pachuco, co zespół później uznał za wpływ. Café de Tacuba nadal działa jako kawiarnia i restauracja przy Tacuba Street, w historycznym centrum Meksyku. Aby uniknąć problemów prawnych z kawiarnią, zespół zmienił nazwę na Café Tacvba (zmieniając u na v). Wokalista Rubén Albarran i gitarzysta José Alfredo Rangel poznali się podczas studiów projektowania graficznego na Metropolitan Autonomous University w Meksyku. Brat Rangela, Enrique, uzupełnił skład zespołu w 1989 roku. Grupa zaczęła grać muzykę w garażu domu w ich sąsiedztwie, Satélite, podmiejskiej dzielnicy zamieszkałej przez wyższą klasę średnią w gminie Naucalpan w stanie Meksyk. 

 

 Duży wpływ na Café Tacvba miały zespoły alternatywnego rocka z lat 80., takie jak The Cure, The Clash, The Smiths i Violent Femmes. Pomimo wpływów anglojęzycznych, członkowie zespołu chcieli reprezentować swoją rodzimą kulturę, więc włączyli do swojej muzyki wpływy meksykańskie. Grupa zaczęła śpiewać głównie w języku hiszpańskim i zmieniła nazwę na Café Tacvba. Café Tacvba przeszła drogę od zespołu garażowego do zespołu koncertowego w 1989 roku, kiedy dołączyła do sceny otaczającej El Hijo del Cuervo, klub kulturalny w Coyoacán, w którym występują pisarze i muzycy. Gdy występowali w różnych miejscach w Meksyku, zostali odkryci przez argentyńskiego producenta muzycznego Gustavo Santaolalla, który w tamtym czasie produkował albumy dla czołowych zespołów rozwijającego się wówczas ruchu Rock en Español.

 

  Santaolalla podpisał kontrakt dla zespołu z Warner Music Latina (WEA), z planami samodzielnego wyprodukowania debiutanckiego albumu. Z kolei Café Tacvba nagrała swoją pierwszą piosenkę do komercyjnego wydania, „Tamales de Iguanita”, którą WEA wydała jako część świątecznej kompilacji rock en español, Diciembre 25, w 1990 roku.

 

Debiutancki album grupy, Café Tacvba, ukazał się w 1992 roku i cieszył się ogromną popularnością w Meksyku. Grupa eksperymentowała z wieloma różnymi stylami muzycznymi, od punka i ska, przez elektronikę i hip hop, po regionalne meksykańskie odmiany, takie jak norteño, bolero i ranchera. Jednak zespół był zaskoczony wyraźną różnicą między brzmieniem albumu a „surowym” brzmieniem grupy na żywo, porównując nagranie do „pasteryzowanej wersji nas samych”. Café Tacvba wydała pięć singli z albumu - „Maria”, „Rarotonga”, „Las Persianas”, „La Chica Banda” i „Las Batallas” - do każdego z nich nakręcono teledysk, z wyjątkiem tego ostatniego.  „María” w reżyserii Gustavo Garzóna była nominowana do nagrody Wideo Roku w konkursie Lo Nuestro Awards w 1993 roku. Dwa lata później zespół wydał kolejny album, Re, w 1994 roku. Singiel „La Ingrata” (do którego teledysk wyreżyserował Fernando De Garay), „Las Flores” (do którego teledysk wyreżyserował Carlos Somonte ) i „El Ciclón” również odniosły sukces komercyjny. Przy tworzeniu albumu współpracownikami byli Luis Conte i Alejandra Flores, a wykorzystano niekonwencjonalne instrumentarium rockowe, takie jak jarana, Guitarrón, Melodeon i automaty perkusyjne. Mieszanka gatunków, takich jak rock alternatywny, punk i metal, zawarta na albumie, z tradycyjnymi stylami latynoamerykańskimi pomogła grupie zdobyć oddaną grupę fanów. Podczas promocji albumu obecność zespołu na New Music Seminar w Nowym Jorku w 1995 roku pomogła przyciągnąć uwagę mediów w Stanach Zjednoczonych. W 1996 roku Café Tacvba wydała album z coverami Avalancha de Éxitos, czyli „Lawina przebojów”, na którym zespół wykonał utwory innych hiszpańskojęzycznych artystów. Utwory zostały nagrane, gdy zespół był w studiu pracując nad Re i zmęczył się nagrywaniem nowego materiału.Avalancha de Éxitos oznaczało pierwszy występ Café Tacvba na listach przebojów magazynu Billboard (12. miejsce na liście Latin Pop, 28. na liście Top Latin Albums), a zespół rozpoczął międzynarodową trasę koncertową promującą album. W 1996 roku zespół przyczynił się także do powstania albumu Silencio=Muerte: Red Hot + Latin na rzecz AIDS, wyprodukowanego przez Red Hot Organisation, występując wraz z Davidem Byrne'em. Teledysk do singla „Como Te Extraño” był nominowany do nagrody Lo Nuestro.

 

Po międzynarodowym tournée grupy Café Tacvba wycofała się na jakiś czas z muzyki. Kiedy wrócili do pracy, zebrali się we własnym studiu i spędzili mniej więcej pół roku pracując nad muzyką eksperymentalną obejmującą ambientową elektronikę i muzykę konkretną, a także współpracując z amerykańskim kwartetem smyczkowym Kronos Quartet. Santaolalla spodobała się powstała muzyka i uznał ją za gotową do wydania. WEA nie spodobał się jednak pomysł wydania całkowicie instrumentalnego albumu z muzyką eksperymentalną, po tym jak grupa odniosła sukces dzięki bardziej przystępnemu stylowi muzycznemu. Ostatecznie WEA i Café Tacvba osiągnęły kompromis: gdyby zespół nagrał drugi album z bardziej konwencjonalnym materiałem, wytwórnia wydałaby oba w dwupłytowym opakowaniu i sprzedała za cenę standardowego jednopłytowego albumu. Zgodnie z obietnicą grupa wróciła do studia, aby nagrać album z wcześniej napisanym materiałem i wydała Revés/Yo Soy w 1999 roku. Album składał się z dwóch płyt i zawierał zarówno muzykę instrumentalną zespołu, jak i nowo nagrany album. Album wyróżnia się niekonwencjonalnym stylem opakowania, zaprojektowanym przez wokalistę Rubéna Isaaca Albarrána. Ponadto tytuły albumów Revés (co oznacza „odwrotność”) i Yo Soy (palindrom) ilustrują ekscentryczność zespołu. Album zawierał także dwa popularne single „La Locomotora” i „La Muerte Chiquita” oraz teledysk do „Revés” w reżyserii Adolfo Dávila. Album zdobył nagrodę Latin Grammy w kategorii Najlepszy Album Rockowy.

 

 Po Revés/Yo Soy grupa nie wydawała kolejnego albumu przez cztery lata. W międzyczasie Café Tacvba wniosła wkład w nagrania do różnych projektów, takich jak ścieżki dźwiękowe do filmów Amores Perros (2000) i Y tu mamá también (2002), a także album w hołdzie El Mas Grande Homenaje a Los Tigres del Norte (2001), który zawierał cover „Futurismo y Tradición”. Ponadto gitarzyści Emmanuel del Real Díaz i Joselo Rangel wyprodukowali kilka piosenek dla Juliety Venegas: „Me Van a Matar” i „Disco Eterno”. Rangel rozpoczął także pracę nad solowym albumem Oso w 2003 roku, którego producentem był Albarrán. Podczas gdy Café Tacvba realizowała te różne projekty, szukała nowego kontraktu nagraniowego; współpraca z WEA dobiegła końca po wydaniu trzech kompilacji w 2001 roku: Tiempo transcurrido: The Best of Café Tacvba; zbiór filmów o tej samej nazwie; oraz Lo Esencial de Café Tacvba, trzypłytowe opakowanie zawierające pierwsze trzy albumy zespołu.  

 

Podobno Maverick Records, wytwórnia Madonny, próbowała w tym czasie podpisać kontrakt z Café Tacvba; jednakże zespół ostatecznie zdecydował się podpisać kontrakt z MCA Records w 2002 roku.  Kiedy Café Tacvba rozpoczął pracę nad Cuatro Caminos, zespół przyjął inne podejście niż w przeszłości. Zdecydowali się na współpracę z perkusistą grającym na żywo i zwerbowali Victora Indrizzo i Joeya Waronkera. Po drugie, poza Santaolallą i Kerpelem chcieli współpracować z kilkoma wybranymi producentami; zwerbowali Dave'a Fridmanna i Andrew Weissa. Wydany w czerwcu 2003 roku Cuatro Caminos odniósł komercyjny i krytyczny sukces. Album zdobył nagrodę Grammy w kategorii Najlepszy Album Latin Rock/Alternative, a także dwie nagrody Latin Grammy w kategorii Najlepszy Album Alternatywny i Najlepsza Piosenka Rockowa („Eres”). Grupa intensywnie koncertowała po wydaniu Cuatro Caminos i wydała album na żywo z występu przed 20 000 ludźmi w Meksyku w El Palacio de los Deportes w październiku 2004 roku. Album nosił tytuł Un Viaje i był dwupłytowy ustawić. Po wydaniu albumu grupa zrobiła trzyletnią przerwę w wydawaniu muzyki.

 

W 2007 Café Tacvba powróciła z nowym albumem studyjnym, Sino. Album porównywany jest do klasycznych grup rockowych, takich jak The Who i Beach Boys, co stanowi odejście od ich poprzedniego brzmienia inspirowanego techno i funkiem. Tego lata zespół wystąpił także na głównej scenie Lollapalooza. 10 września 2008 r. Café Tacvba została głównym nominowanym do nagrody Latin Grammy Awards 2008, zdobywając łącznie sześć nominacji. Główny singiel „Volver a Comenzar” znalazł się na krótkiej liście w kategorii Płyta Roku i Najlepsza Piosenka Alternatywna, drugi singiel „Esta Vez” otrzymał nominacje w kategorii Najlepsza Piosenka Rockowa i Piosenka Roku. Zespół pobił rekord największej liczby nagród Latin Grammy zdobytych w ciągu jednego wieczoru. Umieszczenie piosenki „Volver a Comenzar” w LittleBigPlanet zapewniło zespołowi międzynarodową promocję. 

 

 W 2008 roku zespół współpracował z portorykańskim duetem Calle 13 przy utworze „No Hay Nadie Como Tú”. Piosenka zadebiutowała na 23. miejscu listy Billboard Hot Latin Songs i 15. na liście Billboard Latin Rhythm Airplay. Rubén, Joselo i Quique, byli studenci projektowania graficznego, projektują własne okładki albumów.

 

  Emmanuel oświadczył w marcu 2012 r., że premiera nowego albumu planowana jest przed końcem 2012 r. El Objeto Antes Llamado Disco ukazało się 22 października 2012 roku. Album został nagrany na żywo przed publicznością w Meksyku, Argentynie, Chile i Stanach Zjednoczonych. Pierwszym singlem był „De Este Lado del Camino”. 

 

  Café Tacvba wydała singiel „Un Par de Lugares” w październiku 2016 r. 1 stycznia 2017 r. wydali singiel „Futuro”, a 10 marca kolejny singiel zatytułowany „Disolviéndonos”, a w następnym tygodniu singiel „Que No ” 24 marca. Wraz z wydaniem przyszła zapowiedź nowego albumu, zatytułowanego „Jei Beibi”, którego premiera zapowiadana była na 5 maja. Został wydany przez firmę ONErpm.

 

​

 

​

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Mex	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Avalancha De Éxitos	Café Tacuba	11.1996	-	28[9].Top Latin Albums	WEA 16718-2	[produced by Anibal Kerpel, Gustavo Santaolalla]
Reves / Yosoy	Café Tacuba	.1999	-	48[1].Top Latin Albums	Warner Bros. 9 47374-2	[produced by Cafe Tacuba, Gustavo Santaolalla]
Cuatro Caminos	Café Tacuba	07.2003	-	11[12].Top Latin Albums	MCA 0000446	[produced by Andrew Weiss, Dave Fridmann, Gustavo Santaolalla]
Un Viaje	Café Tacuba	.2005	-	11[16].Top Latin Albums [platinum]	Universal Music Latino 0004463	-
Sino	Café Tacuba	10.2007	1[39]	20[4].Top Latin Albums	Universal Music Latino 0009986	[produced by Cafe Tacuba, Gustavo Santaolalla, Tony Peluso]
El Objeto Antes Llamado Disco	Café Tacuba	10.2012	-	7[8].Top Latin Albums	Universal Music Latino 0017658	[produced by Gustavo Santaolalla]
Jei Beibi	Café Tacuba	05.2017	-	48[1].Top Latin Albums	Cafe Tacuba Self-released)	[produced by Cafe Tacuba, Gustavo Sataolalla]

Angel Pavement

 Każdy, kto nie zna Angel Pavement, nie powinien czuć się źle. Przecież w czasach swojej świetności nazwa zespołu nie była powszechnie znana, a szczyt jego sławy przypadł na parę nieudanych singli pod koniec lat 60-tych w Anglii. Ale to był naprawdę wspaniały  zespół popowy z końca lat 60-tych, pochodzący z Yorku, którego brzmienie było w równym stopniu psychodelią, jak i popem/rockiem w najlepszym stylu Hollies/Zombies/Beatles.
 

 

Zespół, który wziął swoją nazwę od powieści J.B. Priestleya (sam pochodził z Yorkshire, ) z 1930 roku, został założony przez gitarzystę i autora tekstów Alfiego Shepherda z pozostałości opartego na duszy zespołu Wesley Hardin's Shotgun Package, z Paulem Smithem ( wokal prowadzący), Dave Smithem (gitara), Grahamem Harrisem (bas) i Alanem Reeve (perkusja) (później zastąpiony przez Mike'a „Candy” Candlera). Szybko opracowali efektywne, psychodeliczne brzmienie zorientowane na pop, podobne do tego, co Hollies robili na Evolution i Butterfly oraz Zombies generowane na Odessey & Oracle, z bujnymi harmoniami, błyszczącymi teksturami instrumentalnymi, rogami i instrumentami dętymi we właściwych miejscach popowych numerów.  

 

Udało im się zdobyć dużą rzeszę fanów w swoim rodzinnym Yorku, a także inspirować kilka wczesnych zespołów, które mocno odzwierciedlały wszystkie te wpływy.  Podjęta przez grupę próba przebicia się na londyńskiej scenie klubowej zbiegła się z rozpoczęciem pracy nad debiutanckim albumem w Morgan Studios, jednak wysiłki te zostały przerwane przez ofertę zagrania serii kilkudniowych koncertów w Mexico City na początku 1969 roku. Zamiast tego pozostał przez pięć miesięcy i wrócił do Londynu, aby podjąć pracę nad albumem, proces przerwany przez odejście Dave'a Smitha (i zastąpienie go przez Johna Cartwrighta, który grał na gitarze i trąbce). 

 

 Dwa single, „Baby You've Gotta Stay” i „Tell Me What I Got to Do”, wydane przez Fontana Records, nie wywołały żadnej poważnej akcji na listach przebojów pod koniec 1969 i na początku 1970; trzeci singiel i zapowiedź nadchodzącego albumu LP zaginęły w akcji z powodu sporów pomiędzy Shepherdem a działem wydawniczym studia. Ich producent najwyraźniej wbił ostatni gwóźdź do trumny i rozstali się pod koniec 1970 roku. Candler dołączył do Decameron oraz Johna Coppina i jego zespołu, a Shepherd pisał piosenki i próbował zrobić muzyczną adaptację The Wind w Willows, podczas gdy pozostali całkowicie opuścili interes. 

 

 W 2005 roku Wooden Hill Records wydało „Maybe Tomorrow”, pierwsze w historii wydawnictwo prawie dwóch tuzinów piosenek z dawnych sesji Morgana Angel Pavement - spełniły one wszystkie opowieści o brzmieniu i potencjale grupy. Projekt Wind in the Willows z 1969 roku został ostatecznie wydany na płycie CD w 2009 roku, zremasterowany cyfrowo z dodatkowymi utworami demonstracyjnymi, przez wytwórnię Wooden Hill.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Baby You've Gotta Stay/Green Mello Hill	Angel Pavement	10.1969	-	-	Fontana TF 1059	[written by Beckerman][produced by Geoff Gill]
Tell Me What I've Got To Do/When Will I See June Again	Angel Pavement	01.1970	-	-	Fontana TF 1072	[written by Beckerman, Gill][produced by Geoff Gill]