Don Covay

Ur. w marcu 1938 r. w Orangeburgu w stanie Południowa Karolina, USA. Na początku lat 50-tych osiadł w Waszyngtonie, gdzie śpiewał najpierw w rodzinnym kwartecie gospel - The Cherry Keys. Potem przeszedł na stronę muzyki świeckiej dołączając do grupy The Rainbows, w której znajdowali się ponadto Marvin Gaye i Billy Stewart.

 

Karierę solową rozpoczął w 1957 r. występując w rewii Little Richarda. Najbardziej namacalnym owocem tego okresu był singel "Bip Bop Bip", na którym Covay występował jako "Pretty Boy". Krążek wydała wytwórnia Atlantic, producentem był Richard, a jego zespół towarzyszący - The Upsetters przydał nagraniu blasku.
 

Przez kilka kolejnych lat Covay dryfował od jednej wytwórni do drugiej. Jego autorskie nagranie "Pony Time" (przypisywane grupie The Goodtimers) przegrało rywalizację z wersją Chubby'ego Checkera, ale kolejna, taneczna propozycja -"Popeye Waddle" stała się w 1962 r. prawdziwym hitem.
Covey tymczasem szlifował swoje umiejętności kompozytorskie i nawiązał współpracę z kilkoma wspólnikami, w tym Horacem Ottem i Ronnie Millerem. Z działań tych skorzystał Solomon Burke nagrywając piosenkę "I'm Hanging up My Heart For You" oraz grupa Gladys Knight And The Pips, która z utworem "Letter Full Of Tears" weszła do amerykańskiej Top 20.
 

Kariera wykonawcza Covaya nadal kulała, aż do 1964 r., gdy podpisał kontrakt z nowojorską wytwórnią Rosemart, dla której nagrał dynamiczną piosenkę - "Mercy Mercy". Akompaniował mu zespół The Goodtimers (Ace Hall, Harry Tiffen i George Clane). Singlem tym doskonale zdefiniował swój naturalny, bluesowy styl. Jego kontrakt wykupiła później wytwórnia Atlantic, gdzie nagrał kilka kolejnych hitów rhythm and bluesowych, ale dopiero po roku powrócił na listę przebojów pop. Singel "See-Saw", napisany wspólnie ze Stevem Cropperem, nagrany dla wytwórni Stax, utorował drogę kolejnym wyjątkowo udanym hitom, w tym "Sookie Sookie" i "Iron Out The Rough Spots" (obydwa z 1966 r.).
 

Działalność Covaya pod koniec lat 60-tych okazała się mniej płodna. Formacja Soul Clan (z Salomonem Burke, Wilsonem Pickettem, Joe Taxem i Benem E. Kingiem), z którą był związany uległa rozwiązaniu zaledwie po nagraniu jednego singla. Jednak jego piosenki wciąż odnosiły sukcesy - Aretha Franklin zdobyła nagrodę "Grammy" za wykonanie kompozycji "Chain Of Fools".
W 1971 r. Covay przeniósł się do wytwórni Janus, a stamtąd do Mercury Records, gdzie nagrywał i równocześnie pełnił obowiązki osoby odpowiedzialnej za wyszukiwanie talentów. Po powtórnym nawiązaniu współpracy z Horacem Ottem nagrał z nim ceniony przez krytyków album Superdue l (z 1973 r.).
 

Kolejne utwory ukazały się w wytwórniach The Philadelphia International (1976), U-Von (1977) i Newman (1980). Choć jego piosenki przypomniały później m.in. Randy Crawford i Bonnie Raitt, indywidualna kariera Covaya stopniowo przygasła.
 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Pony time/Love boat	Don Covay & Goodtimers	01.1961	-	60[9]	Arnold 1002	[Written by: John Berry/Don Covay]
Popeye Waddle/One little boy had money	Don Covay	12.1962	-	75[7]	Cameo 239	[Written by: J Sheldon, D. Leon]
Mercy mercy/Can't stay away	Don Covay & Goodtimers	09.1964	-	35[10]	Rosemart 801	[written by Don Covay/Ronald Dean Miller][produced by Don Covay][1[2][15].R&B Chart]
Take this hurt off me/Please don't let me know	Don Covay	12.1964	-	97[2]	Rosemart 802	[written by Don Covay/Ronald Dean Miller][44[4].R&B Chart]
Please do something	Don Covay & Goodtimers	06.1965	-	-	Atlantic 2286	[written by Wilbert Smith/Tony, Johnny][21[9].R&B Chart]
Seesaw/I never get enough of your love	Don Covay	11.1965	-	44[9]	Atlantic 2301	[written by Don Covay/Steve Cropper][5[15].R&B Chart]
Watching the late late show/Sookie sookie	Don Covay	03.1966	-	101[3]	Atlantic 2323	[written by Don Covay][produced by Don Covay]
Somebody's got to love you/Temptation was too strong	Don Covay & The Goodtimers	10.1966	-	127[1]	Atlantic 2357	[written by Don Covay][63[11].R&B Chart]
Shingaling ' 67/I was there	Don Covay	02.1967	-	133[1]	Atlantic 2375	[written by Don Covay][produced by Bob Gallo][50[2].R&B Chart]
Black women	Don Covay & The Jefferson Lemon Blues Band	01.1970	-	-	Atlantic 2666	[written by Don Covay][produced by Don Covay][43[2].R&B Chart]
I was checkin' out,she was checkin' in/Money [That's what i want]	Don Covay	07.1973	-	29[10]	Mercury 73 385	[written by Don Covay][produced by Don Covay][6[13].R&B Chart]
It' s better to have [And don' t need]/Leave him-Part.1	Don Covay	07.1974	29[6]	63[6]	Mercury 73 430	[written by D. Covay, E. Watts][produced by Don Covay][21[14].R&B Chart]
Rumble in the jungle	Don Covay	02.1975	-		Mercury 73 648	[written by D. Covay, E. Watts][produced by Don Covay][83[6].R&B Chart]
Badd boy	Don Covay	07.1980	-	-	Newman 500	[written by D. Covay, A. Covay][produced by Covay, Thomas][83[6].R&B Chart]

Don Costa

Don Costa-ur.10.06.1925r w Bostonie,zm.19.01.1983r w Nowym Jorku.
Zaczynał jako gitarzysta w orkiestrze teatralnej w Bostonie.Wkrótce przeprowadza się do Nowego Jorku,gdzie pracuje jako muzyk sesyjny [minn. w nagraniu "Ghost riders in the sky"-Vaughna Monroe razem z Bucky Pizzarelli].

 

Próbuje też swych sił jako aranżer.
I ta działalość była jego pierwszym krokiem do kariery,gdyż aranżował on wczesne nagrania Steve Lawrence i Eydie Gorme dla wytwórni Coral.
Ta trójka przenosi się niebawem do ABC-Paramount,gdzie Costa został głównym aranżerem tej wytwórni.
 

Podczas pracy w ABC opiekuje się on początkującym na estradzie Nastolatkiem-Paulem Anką.
W 1959 roku Costa wraz z Lawrence i Gorme odchodzą do United Artists.
W tej wytwórni Costa wydaje pierwsze swoje nagranie cover- hitu "Never on Sunday"[Nigdy w niedzielę] z filmu pod tym samym tytułem,które osiąnęło milion sprzedanych kopii.
Ze względu na swe zdolności aranżerskie nazywany był "Puccinim popu".
 

Na początku lat 60-tych założył swoją firmę producencką-Don Costa Productions,do której pozyskał minn. takich artystów jak:Trini Lopez i Little Anthony and The Imperials.
 

Frank Sinatra zaproponował mu współpracę jako aranżerowi i dyrygentowi a póżniej także jako producentowi.Costa kontynował pracę z Sinatrą jako dyrygent jego bandu do wczesnych lat 80-tych.
Rok przed śmiercią wydał singla "Out here on my own" nagranego razem ze swoją 10-letnią córką Nikka,który sprzedał się w 3 mln egzemplarzy.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Walk the Line / Cat Walk	Don Costa And His Orchestra And Chorus	11.1959	-	59[6]	UA 190	[written by Johnny Cash][instrumentalna wersja przeboju J.Casha]
Theme From "The Unforgiven" (The Need for Love) / Streets of Paris	Don Costa And His Orchestra And Chorus	05.1960	-	27[13]	UA 221	[written by Dimitri Tiomkin, Ned Washington][produced by Don Costa][utwór z filmu "The Unforgiven"]
Never on Sunday / The Sound of Love	Don Costa And His Orchestra And Chorus	08.1960	27[9]	19[15]	UA 234	[written by Manos Hadjidakis][produced by Don Costa][tytu³owa piosenka z filmu]
Never on sunday [reissue]	Don Costa	05.1961	-	37[11]	London 45-HLT 9195 [UK]
The misfits/Chi chi	Don Costa	01.1961	-	116[2]	UA 286	[written by Alex North][produced by Don Costa][tytułowa piosenka z filmu]
Sugar blues/Flamenco guitar	Don Costa	03.1962	-	112[1]	Columbia 42 307	[written by M. Parish, N. Maine, G. Liferman][#42 hit for Clyde McCoy in 1931]

Don Cornell

Jest jednym z ostatnich aktywnych piosenkarzy ery big bandów,debiutujący przed 50-ciu laty;współczesny Frankowi Sinatrze czy Perry Como,wciąż pozostaje jako śpiewająca gwiazda ówczesnych lat.

 

Urodził się jako Luigi Francisco Valaro w Nowym Jorku w 1924 roku.Już jako nastolatek występuje w orkiestrze legendarnego trębacza Reda Nicholsa,jako gitarzysta.Mając 18 lat pojawia się jako śpiewająca gwiazda orkiestry Sammy Kaye'sa.W 1949r Cornell decyduje się na karierę solową nie rezygnując z towarzyszącego big bandu.Jednym z początkowych nagrań była piosenka "It Isn't Fair" ,za którą poszła seria wielu złotych płyt.
 

Regularnie w latach 50 i 60-tych występuje w telewizyjnych show prowadzonych przez Arthura Godfrey'a,Jackie Gleasona i Perry Como [zresztą przyjaciela Cornella].Jak na ironię pasmo jego sukcesów przerwali dwaj jego rodacy ,potomkowie włoskich emigrantów,Dion DiMucci i Bobby Darin,którzy nastali wraz z falą rock'n'rolla.W latach 70-tych Cornell występuje często w telewizji,gra parę ról w filmach i serialach TV minn. B.L. Stryker i Miami Vice.W 1993 roku zostaje wyróżniony wejściem do Big Band Hall of Fame . 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Baby, It's Cold Outside/Whispering waters	Don Cornell and Laura Leslie	06.1949	-	12[10]	RCA Victor 47-2914	[written by Frank Loesser][with Sammy Kaye Orchestra][piosenka z filmu "Neptune's Daughter"]
I Need You So/It couldn't happen to a sweeter girl [It couldn't happen to a nice guy]	Don Cornell	09.1950	-	25[1]	RCA Victor 47-3884	[written by Ivory Joe Hunter][with Hugo Winterhalter Orchestra][#1 r&b; hit for Ivory Joe Hunter in 1950]]
I'll Walk Alone/That's the chance you take	Don Cornell	03.1952	-	5[19]	Coral 9-60659	[written by Sammy Cahn/Jule Styne][piosenka z filmu "With a song in my heart"][with Norman Leyden Orchestra]
I'm Yours/My mother's pearls	Don Cornell	04.1952	-	3[17]	Coral 9-60 690	[gold-US][written by Robert Mellin][with Norman Leyden Orchestra]
This Is the Beginning of the End/[I've cried until] I can't cry anymore	Don Cornell	07.1952	-	20[3]	Coral 9-60 748	[written by Mack Gordon][piosenka z filmu "Johnny Apollo"][with Norman Leyden Orchestra]
You'll Never Get Away/The Hookey song	Don Cornell and Teresa Brewer	09.1952	-	17[6]	Coral 9-60829	[written by Frank Loesser][with Jack Pleis Orchestra]
I/Be fair	Don Cornell	11.1952	-	7[8]	Coral 9-60 860	[written by Riccardo Dirgo][with Norman Leyden Orchestra]
Please Play Our Song [Mister Record Man]/If I should love again	Don Cornell	09.1953	-	18[2]	Coral 9-61 030	[written by Bob Marcus, Larry Stewart][with Norman Leyden Orchestra]
The gang that sang "Heart of My Heart"/I think I'll fall in love today	Don Cornell,Alan Dale and Johnny Desmond	12.1953	-	10[10]	Coral 9-61206	[written by Ben Ryan][with Jack Pleis Orchestra]
Hold my hand	Don Cornell	09.1954	1[5][21]	2[18]	Coral 9-61206	[gold-US][written by Richard Meyers/Jack Lawrence][piosenka z filmu "Susan slept here"][with John Carr Orchestra]
Stranger in paradise	Don Cornell	04.1955	19[2]	-	Vogue Q 72073 [UK]	[written by George Forrest/George Wright]
Most of all/Door is still open	Don Cornell	05.1955	-	14[6]	Coral 61 393	[written by Alan Freed/Fugua/Harvey Fuqua][#5 r&b; hit for Moonglows in 1955][B:#4 r&b; hit for Cardinals in 1955][with Dick Jacobs Orchestra]
Bible tells me so/Love is a many-splendored thing	Don Cornell	09.1955	-	7[13];B:26[9]	Coral 61 467	[written by Dale Evans][B:tytułowa piosenka z filmu][with Dick Jacobs Orchestra]
Young Abe Lincoln/Dream world	Don Cornell	11.1955	-	25[2]	Coral 61 521	[written by Abner Silver, Roy Alfred][with Dick Jacobs Orchestra]
Teenage meeting [Gonna rock it up right]/I still have a prayer	Don Cornell	02.1956	-	80[5]	Coral 61 584	[written by Julius Dixon, Ollie Jones, Alan Freed][with Dick Jacobs Orchestra]
Rock Island Line/Na-Ne Na-Na	Don Cornell	04.1956	-	59[8]	Coral 61 613	[written by Lonnie Donegan][oryginalnie więzienna piosenka z Arkansas,łączona długo z osobą Leadbelly'wgo]
See -saw/From the bottom of my heart	Don Cornell	11.1956	-	B:57[6]	Coral 61 721	[B:written by Chuck Willis][with Dick Jacobs Orchestra]
Mama guitar/A face in my crowd	Don Cornell	04.1957	-	47[8]	Coral 61 819	[written by Budd Schulberg, Tom Glazer][tytułowa piosenka z filmu][with Dick Jacobs Orchestra]

Don Cherry

Ur. 18.11.1936 w Oklahoma City w stanie Oklahoma (USA), zm. 18.10.1995. Zaczął grać na trąbce podczas nauki w szkole średniej w Los Angeles. Grał również na fortepianie i jako pianista debiutował na estradzie, występując w zespołach rhythmandbluesowych. Do jego najwcześniejszych partnerów muzycznych należał Billy Higgins, z którym najpierw grał bebop, a od połowy lat 50-tych należał do kwintetu Ornette'a Colemana, który w 1958 nagrał dzisiaj już legendarną płytę Something Else!!!!' The Music Of Ornette Coleman, przedstawiającą rewolucyjne koncepcje stylu free.

 

Zespół Colemana, okrojony do kwartetu (czwartym członkiem został kontrabasista Charlie Haden), występował z tak dużym powodzeniem w nowojorskiej Five Spot Cafe, że kontrakt Colemana został przedłużony. Trwał od listopada 1959 do wiosny następnego roku. Udane eksperymenty Cherry'ego zwróciły uwagę także na jego partnerów. Wkrótce Cherry występował także w zespołach innych awangardowych twórców, jak np. John Coltrane i Archie Shepp, obok Alberta Aylera i Billa Dixona.
 

W 1964 Cherry i John Tchicai wzięli udział w sesji nagraniowej Alberta Aylera, a powstała wówczas muzyka została później wykorzystana jako ścieżka dźwiękowa do filmu "New York Eye And Ear Control". Tego samego roku występował z Aylerem w Europie i nagrał album Vibrations. W Europie oraz w USA koncertował także z zespołem Gato Barbieriego. Podczas pobytu w Europie współpracował z George'em Russellem, a pod koniec dekady zwiedził Europę, Afrykę i Azję, poznając tamtejszą kulturę i ucząc się gry na instrumentach ludowych. Wtedy zaczął także używać pakistańskiej "kieszonkowej" trąbki (pocket trumpet) ze zgiętym ustnikiem. Do swojej muzyki wprowadzał coraz więcej elementów etnicznych (głównie z tradycji azjatyckiej) i należał do nielicznych muzyków, którym powiódł się taki mariaż zachodniej i wschodniej kultury. Pod koniec lat 60. Cherry był największym autorytetem w rozwijającym się nowym muzycznym nurcie,który po latach przyjęło się nazywać "world music".
 

W połowie lat 70-tych ponownie połączył swe siły z Hadenem, Blackwellem i saksofonistą tenorowym Deweyem Redmanem w zespole Old And New Dreams, który oprócz własnych kompozycji miał w repertuarze oryginalnie przetworzone wersje utworów Colemana.
Na przełomie lat 70. i 80. grywał także w grupach rockowych, występował gościnnie z Abdullahem Ibrahimem. W 1977 założył wraz Collinem Walcottem i Naną Yasconselosem trio Codona. Do powstania zespołu doszło dzięki szefowi wytwórni ECM, Manfredowi Eicherowi, u którego nagrywali wszyscy trzej artyści, choć w różnych konfiguracjach. Na pierwszej wspólnej płycie wydanej w 1978 muzycy tworzyli porywającą muzykę, którą Cherry nazwał "uniwersalnym folklorem świata".
Jednocześnie Cherry nie porzucał indywidualnych zainteresowań etniczną muzyką i instrumentarium. 

W grze na swej kieszonkowej trąbce nie bardzo przypominał wirtuozów bebopu: zamiast zawrotnych błyskotliwych pasaży używał starannie dobranych dźwięków, koncentrując się na emocjonalnej oraz intelektualnej jtronie przekazu. Jako kompozytor - a raczej twórca muzyki, który nie tyle zapisywał ją na papierze, ile tworzył na żywo z wszystkich otaczających go elementów, w charakterystycznych happeningowych spektaklach - Cherry należy do najbardziej oryginalnych postaci współczesnej muzyki. 

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Band of gold/Rumble boogie	Don Cherry	12.1955	6[11]	4[22]	Columbia 40 597	[written by Bob Musel/ J. Taylor]
Wild cherry/I'm still a king to you	Don Cherry	04.1956	-	29[12] side B:72[1]	Columbia 40 665	[written by E. Curtis]
Ghost town/I'll be around	Don Cherry	07.1956	-	22[14] side B:78[1]	Columbia 40 705	[written by Varnick, Acquaviva][#17 hit for Mills Brothers in 1947]
Namely you/If I had my druthers	Don Cherry	10.1956	-	65[8]	Columbia 40 746	[written by Mercer, DePaul][utwór ze spektaklu na Broadway'u "Li'l Abner"]
I love you drops/Don't change	Don Cherry	04.1966	-	112[3]	Monument 930	[written by Bill Anderson][#30 hit for Vic Dana in 1966]
There goes my everything/I don't wanna go home	Don Cherry	01.1967	-	113[1]	Monument 989	[written by Dallas Frazier][produced by Fred Foster, Steve Poncio][#20 hit for Engelbert Humperdinck in 1967]]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Swingin' for two	Don Cherry	09.1956	-	15[7]	Columbia 893	-

Starley

Starley Hope (ur. 3 października 1987r) to australijska piosenkarka i autorka tekstów. Najbardziej znana jest ze swojego debiutanckiego singla „Call on Me” z 2016 roku.  

 

 Starley Hope urodziła się i wychowała w Sydney w Nowej Południowej Walii jako córka Mauritiusa i australijskiej matki pochodzenia filipińskiego i japońskiego.Później przeniosła się do Londynu, aby rozpocząć karierę muzyczną, po czym wróciła do Australii i podpisała kontrakt z wytwórnią Tinted Records. 

 

 Starley pojawiła się na singlu Odd Mob „So Into You”, który ukazał się 8 kwietnia 2016 r. Swój debiutancki singiel „Call on Me” wydała 29 lipca 2016 r. nakładem Tinted Records. Piosenka została ponownie wydana przez Tinted Records i Epic Records w dniu 13 października 2016 r. W czerwcu 2018 roku Starley wydała „Love Is Love”. Utwór pojawił się sześć miesięcy po australijskim badaniu pocztowym dotyczącym prawa małżeńskiego. Stanley powiedziała w komunikacie prasowym promującym singiel: „Love is Love” to dla mnie bardzo osobista piosenka. Napisałam dla niej pierwszą wersję roboczą, która zawierała znacznie mniej szczegółów. Po podzieleniu się tym z kilkoma przyjaciółmi wydawało mi się, że nie do końca trafiło w sedno, i zdałem sobie sprawę, że dzieje się tak dlatego, że pominęłam te części historii, którymi czułem się nieswojo, dzieląc się nimi. Postanowiłam napisać to jeszcze raz i pogrzebać głębiej. To było jednocześnie przerażające i wyzwalające. Z tego procesu narodziła się „Love is Love”. Jestem zdenerwowana i podekscytowana możliwością podzielenia się tym ze światem!

 

 W lipcu i sierpniu 2018 r. Starley wspierała Katy Perry podczas australijskiej części jej trasy Witness Tour. W listopadzie 2018 wystąpiła w teledysku do utworu „Baby” zespołu Clean Bandit. Starley wydała swój debiutancki album One of One 25 września 2020 roku. 15 października 2020 roku Starley pojawiła się w czwartym odcinku szóstego sezonu The Bachelorette Australia. Występowała na szczycie mostu Sydney Harbour Bridge dla Bachelorette Becky i Pete'a podczas ich randki. We wrześniu 2022 roku Starley współpracował z producentem muzycznym Jolyonem Petchem przy ich oryginalnym singlu „I Just Want Your Touch”, wydanym przez Central Station Records. Piosenka zajmowała pierwsze miejsce na liście klubowej ARIA przez pięć kolejnych tygodni. 

 

  Starley powiedziała rodzinie, że jest biseksualna w 2017 roku. Wcześniej spotykała się z mężczyznami i powiedziała Star Observer, że jej rodzina była „zaskoczona”, a jej oświadczenie było dla nich „wielką sprawą”. W 2018 roku Starley po raz pierwszy wystąpiła w Sydney Mardi Gras i była współzałożycielką oficjalnej imprezy.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Call on Me	Starley	11.2016	6[33]	65	AATW AUCN 31208903	[2x-platinum-UK][platinum-US][written by Starley Hope,Peter Wadams][produced by Peter Wadams,Odd Mob]

California Sunshine

 

DJ Miko jest stałym elementem sceny trance od jej początków. Grając maratońskie 12-godzinne sesje na undergroundowych imprezach w Goa, był pierwszym DJ-em, który wprowadził imprezy trance do Japonii. Pionier sceny izraelskiej i międzynarodowej, znany z przełomowych projektów California Sunshine i X-Wave. 

 

 DJ Miko grał na wielu festiwalach m.in. Boom, ZNA, Ozora czy Voov. Roy Sela to producent i muzyk z wieloletnim doświadczeniem w tworzeniu, produkcji i wykonywaniu muzyki. Po 17 latach wspólnych albumów i występów na żywo Miko i Roy stali się jedną całością, występującą pod nazwą CALIFORNIA SUNSHINE, stając się wyrafinowanym California Sunshine. Przekraczając granice i ograniczenia, stworzyli zestaw oszałamiających utworów z solidnym piętnem i pieczęcią oryginalności, ale tym, co naprawdę stawia California Sunshine w lidze samej w sobie, jest ich bezprecedensowy występ na żywo emitujący ogromne ilości energii. 

 

 Współpraca uznanego duetu z czołówki sceny trance tworzy pełną energii energię. Ich przełomowy występ łączy w sobie świeże bity z dużymi rockowymi gitarami i przeszywającymi melodiami, tworząc oryginalne brzmienie należące tylko do nich. 

 

 California Sunshine została założona w 1995 roku przez DJ Miko i Har’ela Prussky’ego. Ich singiel The Summer of 89′, znany również jako The Dolphin Track, stał się światowym hitem na undergroundowych imprezach trance i został zremiksowany przez Paula Oakenfelda. Płyta California Sunshine sprzedała się w ponad 50 000 albumach na całym świecie i w ponad 100 000 egzemplarzy w Izraelu i nadal sprzedaje się dzięki swojej wyjątkowej energii.  

 

California Sunshine była płodna, wydając płyty CD Imperia, Nasha, Flying Eye Land i Wonderland, a wiele utworów zostało również wydanych w kompilacjach na całym świecie. DJ Miko wyprodukował także trzy płyty CD pod nazwą X-Wave, na których gościli przyjaciele artystów, tacy jak Tsuyoshi, GMS, Spacecat, Skazi, X-Dream i Euphoria. Największą radością California Sunshine jest obserwowanie, jak ich fani tańczą do ich dźwięków i nowi fani, którzy po raz pierwszy odkrywają brzmienie Goa.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Summer '89	California Sunshine	08.1997	56[2]	-	Perfecto PERF 143CD	[written by DJ Miko, Har-Ell P][produced by DJ Miko, Har-Ell P]

Campag Velocet

Campag Velocet to angielska grupa rockowa, która osiągnęła swój szczyt pod koniec lat 90-tych.  Założony w Londynie na początku 1993 roku styl muzyczny zespołu był pod wpływem takich zespołów jak Primal Scream, Public Image Ltd, Gang of Four, Spacemen 3, Public Enemy i w tamtym czasie został wrzucony do gatunku indie dance, który następnie obejmował takie zespoły jak Regular Fries.  

 

Nazwa zespołu prawdopodobnie nawiązuje do grupy Campagnolo, a większość ich prac graficznych czerpie z obrazów rowerów szosowych. Innym znaczącym wpływem na słownictwo i grafikę Campag jest Nadsat, ukuty przez Anthony'ego Burgessa w książce Mechaniczna Pomarańcza. Singiel „Drencrom Velocet Synthmesc” wykorzystuje słowa Nadsat na określenie narkotyków rekreacyjnych, a tekst jest pokazany w pierwszej klatce filmu Clockwork Orange.  

 

Skład zespołu stanowili Pete Voss (wokal), Ian Cater (gitary, instrumenty klawiszowe, programowanie), Barnaby „Barney” Slater (bas) i Lascelles Lascelle (perkusja, instrumenty perkusyjne, próbki). Campag Velocet wydał swój debiutancki album Bon Chic Bon Genre w 1999 roku i wydał trzy single: „To Lose La Trek”, „Vito Szatan” i „Drencrom [Velocet Synthmesc]”, z których ten ostatni był wg. magazynu NME singlem tygodnia. „Vito Szatan” osiągnął 75. miejsce na brytyjskiej liście przebojów singli w lutym 2000 r.

 

 Zespół został okrzyknięty przez NME „najlepszym nowym zespołem w Wielkiej Brytanii”, pojawiając się na okładce magazynu w 1999 r. i grając na trasie NME Tour w 2000 r. (pojawiając się w składzie z Coldplay). Później spotkał ich ten sam los, co niektóre inne zespoły, popychane przez NME (takie jak Terris i Gay Dad), tracąc kontrakt nagraniowy z powodu słabej sprzedaży. 

 

 Zespół podpisał nowy kontrakt nagraniowy z wytwórnią Pointy Records i w 2004 roku wydał swój drugi album, It's Beyond Our Control, na którym znalazły się dwa single „Who Are The Trumping Men” i „Ain't No Funki Tangerine”, na mieszane recenzje. Campag Velocet rozpadł się w 2005 roku. W 2006 roku Voss założył nowy zespół o nazwie The Count. Pete Voss jest obecnie właścicielem własnej firmy produkującej paski o nazwie Voss Belts.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sauntry Sly Chic	Campag Velocet	04.1998	85[1]	-	Rabid Badger NANG0 3CD	[written by Pete Voss,Ian Cater,Barnaby Slater][produced by Campag Velocet]
To Lose La Trek	Campag Velocet	03.1999	77[1]	-	Pias Recordings PIASX 001CD	[written by Pete Voss,Ian Cater,Barnaby Slater,Lascelles Gordon][produced by Campag Velocet]
Vito Satan	Campag Velocet	02.2000	75[1]	-	Pias Recordings PIASX 010CD	-

Ellie Campbell

Ellie Campbell to brytyjska piosenkarka. W latach 1999–2001 wydała cztery single i album. Początkowo wygrywając konkurs GMTV na znalezienie nowego piosenkarza, Campbell wydała swój debiutancki singiel „Sweet Lies” w marcu 1999 r., który osiągnął 42. miejsce na brytyjskiej liście przebojów singli . W sierpniu 1999 roku Ellie wydała swój drugi singiel „So Many Ways”, który stał się jej największym hitem, osiągając 26. miejsce na listach przebojów. Jej trzeci i ostatni europejski singiel „Don't Want You Back” osiągnął 50. miejsce w styczniu 2001 roku w Wielkiej Brytanii.

  Podczas gdy Campbell cieszyła się sukcesem na listach przebojów, na scenę muzyczną wkroczyła Britney Spears, a media szybko dokonały porównań między nimi. Jej debiutancki album, Ellie, został wydany w 2001 roku. Album okazał się nieudany, nie znalazł się na listach przebojów w Wielkiej Brytanii, chociaż w Australii zajął 192. miejsce. Cover utworu „You're No Good” Dee Dee Warwick  miała być czwartym singlem w Wielkiej Brytanii, ale po klapie albumu  plany zostały odłożone na półkę, mimo że teledysk był kręcony i odtwarzany wielokrotnie w The Box. Jednak singiel został wydany w Stanach Zjednoczonych, ale nie znalazł się na listach przebojów. 

 W Australii został wydany jej debiutancki singiel  „Don't Want You Back”. Osiągnął 44. miejsce w 2001 roku i utrzymywał się na listach przebojów przez pięć tygodni. „You're No Good” został wydany pod koniec tego samego roku, ale nie odniósł sukcesu. W Holandii Campbell  można było zobaczyć w programach The Music Factory i The Box. Jej singiel „So Many Ways” wszedł na listy przebojów, ale osiągnął rozczarowujące miejsce 84. Singiel utrzymywał się na holenderskiej liście Top 100 przez 5 tygodni.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sweet Lies	Ellie Campbell	04.1999	42[2]	-	Jive/Eastern Bloc 0519222	[written by Mark Topham,Karl Twigg,Lance Ellington][produced by Pete Waterman,Mark Topham,Karl Twigg]
So Many Ways	Ellie Campbell	08.1999	26[4]	-	Jive/Eastern Bloc 0519362	[written by Pete Waterman,Dan Frampton][produced by Pete Waterman,Dan Frampton]
Don't Want You Back	Ellie Campbell	06.2001	50[1]	-	Jive 9201302	[written by Mark Topham,Karl Twigg, Pete Waterman][produced by Mark Topham,Karl Twigg]

Ethna Campbell

Ethna Campbell (ur. 1937, 1938 lub 1939r w Belfaście w Irlandii Północnej; zm. 24 września 2011r w Darlington w Anglii) była brytyjską osobowością telewizyjną i piosenkarką lat 60. i 70-tych XX wieku. Ich jedynym hitem na brytyjskich listach przebojów była piosenka The Old Rugged Cross, która na początku 1976 roku osiągnęła 33. miejsce.  

 Ethna Campbell urodziła się w Irlandii Północnej, jej ojciec był Szkotem. Zanim rozpoczęła karierę medialną, pracowała w fabryce tytoniu w Belfaście. W wieku 20 lat wygrała konkurs talentów, który sprowadził ją do Newcastle, aby pracować w Tyne Tees Television, prywatnej stacji telewizyjnej w północno-wschodniej Anglii, która rozpoczęła nadawanie w 1959 roku. Od samego początku była wokalistką w obsadzie The One O'Clock Show, 40-minutowego, kolorowego programu na żywo codziennie w dni powszednie. W 1964 roku spektakl został odwołany.  

 Campbell koncertowała na brytyjskiej scenie kabaretowej z takimi artystami jak Max Bygraves, Val Doonican i David Frost. Występowała jako gość w programach takich jak Stars on Sunday i The Two Ronnies oraz w programie telewizyjnym George'a Hamiltona IV, George IV. Campbell wydała już swoje pierwsze dwa single w 1964 roku: „What’s Easy for Two Is So Hard for One” i „Girls Like Boys”. Peter Jones ocenił jej singiel The Spinning Wheel w Record Mirror z 1967 roku jako „śpiewany z wdziękiem”.  

Później nagrała piosenkę religijną The Old Rugged Cross, napisaną w 1913 roku przez amerykańskiego kaznodzieję George'a Bennarda, która stała się standardem w muzyce country gospel. To nagranie zostało wydane w 1971 roku na płycie LP Campbell  Goin' My Way oraz jako singiel. W swojej krótkiej recenzji w „Record Mirror” Jones ponownie wychwalał piosenkarkę jako „dziewczynę o charakterystycznym głosie”, jednak początkowo komercyjny sukces nie nastąpił. 

 Następnie w połowie lat 70-tych Campbell pracowała na pół etatu jako sekretarka w Leeds. Dopiero ponowne wydanie The Old Rugged Cross cztery lata po pierwszym numerze przyniosło Ethnie Campbell jej jedyny hit na listach przebojów, który znalazł się w pierwszej pięćdziesiątce na Boże Narodzenie 1975 roku. Najwyższą pozycję osiągnął cztery tygodnie później pod numerem 33. W sumie przez jedenaście tygodni utrzymywał się w pierwszej pięćdziesiątce.

  Campbell zawdzięczał ten sukces prezenterowi radiowemu Frankowi Skerretowi z Radia Clyde w Glasgow. Jedno z pierwszych wydawnictw znalazł w sklepie detalicznym i włączył je do repertuaru swojego programu. Dalszych sukcesów nie było, mimo że ukazało się kilka singli i płyt LP Ethny Campbell. Ethna Campbell ostatnie lata życia spędziła w Darlington. 

 W nekrologu gazety The Northern Echo z Darlington Mike Amos napisał, że czasami doświadczała problemów psychicznych z powodu uzależnienia od alkoholu. Straciła „niewątpliwy głos”, co przypisała paleniu papierosów. Według różnych doniesień Ethna Campbell zmarła w domu opieki w Darlington w wieku 72 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Old Rugged Cross/It Is No Secret	Ethna Campbell	12.1975	33[11]	-	Philips 6006 475	[written by Trad.][produced by A Frewin Production]

Dennis Coffey

Dennis Coffey -urodzony w Detroit,Michigan,amerykański gitarzysta,ceniony muzyk sesyjny,biorący udział w wielu znaczących nagrań rhythm'n'bluesowych i soul.Nauczył się gry na gitarze mając trzynaście lat w Ontonagon County.Dwa lata póżniej bierze udział w swojej pierwszej sesji nagraniowej wspomagając Vica Gallona na "I'm Gone" dla wytwórni Gondola.Na początku lat 60-tych przystępuje do The Royaltones z którzy wylansowali minn. "Poor Boy" w 1958r i "Flamingo Express" w 1961.The Royaltones brali udział w sesjach innych artystów minn. Dela Shannona.

 

Jako członek sesyjnej grupy Funk Brothers grał na wielu płytach wydanych przez Motown,wprowadzając brzmienie wah-wah swojej gitary wspólpracując z producentem Normanem Whitfieldem.Grał minn. na "S.O.S. (Stop Her on Sight) Edwina Starra," The Isley Brothers' "It's Your Thing", i Freda Payne'a "Band of Gold". Wystąpił też w filmie, Black Belt Jones.
 

W 1971r nagrywa solo instrumentalny singiel "Scorpio",który sprzedał się w ponad milionowym nakładzie.Rok póżniej wydaje "Taurus" razem z The Detroit Guitar Band.Od tego czasu nagrał kilkanaście solowych albumów,gównie dla wytwórni Sussex i Westbound.Pracując w tej pierwszej wytwórni,zaaranżował i wyprodukował razem z Mike Theodore wielki przebój grupy Gallery-"Nice To Be With You". 

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Scorpio/Sad angel/Be my love	Dennis Coffey And The Detroit Guitar Band	10.1971	-	6[17]	Sussex 226	[gold-US][written by Dennis Coffey][produced by Mike Theodore][9[15].R&B Chart]
Taurus/Can you feel it	Dennis Coffey And The Detroit Guitar Band	02.1972	-	18[12]	Sussex 233	[written by Dennis Coffey][produced by Mike Theodore][11[9].R&B Chart]
Getting it on/ Ride, Sally, Ride	Dennis Coffey	06.1972	-	93[4]	Sussex 237	[A:written by Mike Theodore,Dennis Coffey][B:written by Dennis Coffey][produced by Mike Theodore,, Dennis Coffey][B:43[2].R&B Chart]
Getting It On '75/Chicano	Dennis Coffey	01.1975	-	-	Sussex 631	[written by D. Coffey, M. Theodore][produced by D. Coffey, M. Theodore][75[7].R&B Chart]
Our Love Goes On Forever/Back Home	Dennis Coffey	09.1977	-	-	Westbound 55402	[written by D. Coffey][produced by D. Coffey][94[2].R&B Chart]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Evolution	Dennis Coffey And The Detroit Guitar Band	11.1971	-	36[25]	Sussex 7004	[produced by Mike Theodore]
Goin' For Myself	Dennis Coffey And The Detroit Guitar Band	03.1972	-	90[14]	Sussex 7010	[Producer - Mike Theodore]
Electric Coffey	Dennis Coffey And The Detroit Guitar Band	01.1973	-	189[6]	Sussex 7021	[Producer - Mike Theodore]
Finger Lickin Good	Dennis Coffey And The Detroit Guitar Band	01.1976	-	147[7]	Westbound 212	[produced by Dennis Coffey, Mike Theodore]

Ian Campbell Folk Group

 Bardzo szanowana brytyjska grupa folkowa, założona w 1956 r. w Birmingham, początkowo pod nazwą Clarion Skiffle Group. Campbell sprowadził się ze swymi rodzicami do Birmingham z rodzinnego Aberdeen w Szkocji w 1946 r. Pierwotny skład grupy to Ian Campbell (ur. 10.06.1933 r. w Aberdeen w Szkocji; gitara, śpiew), Lorna Campbell (ur. w 1939 r. w Aberdeen w Szkocji; śpiew), Dave Phillips (gitara) i Gordon McCulloch (banjo).

 

W 1958 r. nazwę zmieniono na Ian Campbell Folk Group. W 1959 r. odszedł McCulloch, a jego miejsce zajął John Dunkerley (ur. w 1942 r.; banjo, gitara, akordeon), który występował z zespołem aż do 1976 r. W 1960 r. doszedł i pozostał w zespole do 1966 r. Dave Swarbrick (ur. 5.04.1941 r. w Londynie; skrzypce, mandola). W 1962 r. ukazał się Ceilidh At The Crown, pierwszy w historii album z nagraniami na żywo z klubu folkowego.
 

W 1963 r. grupa podpisała kontrakt z wytwórnią Transatlantic Records, a Phillipsa zastąpił Brian Clark (gitara, śpiew). Clark pozostał w zespole aż do 1978 r.
W tym czasie Ian Campbell podjął studia na uniwersytecie, ale grupa miała jeszcze zobowiązania do wypełnienia, więc wraz z Lotną zatrudniali wielu muzyków sesyjnych, m.in. Aidena Forda (ur. w 1960 r.; banjo, mandolina) i Colina Tommisa (ur. w 1960 r.; gitara), którzy występowali z zespołem przez 18 miesięcy i wzięli m.in. udział w trasie po Skandynawii. W 1984 r. doszedł Neil Cox (gitara), a były basista Mansell Davies zorganizował trasę po Kanadzie. Po jej odbyciu od grupy odszedł Cox, a Ian, Lorna, Neil i Aiden dawali sporadycznie koncerty. W 1977 r. nagrano w Danii album, który się jednak nigdy nie ukazał, gdyż nie miał go kto promować. W sesjach nagraniowych udział wzięli Luke Kelly z The Dubliners, Dave Swarbrick i Martin Carthy.
Sporo piosenek Campbella uważa się często za tradycyjne, ale niektóre z nich, na przykład "The Sun Is Burning", nagrywało we własnych wersjach wielu innych muzyków, wśród nich Simon i Garfunkel.
 

Na początku lat 60. zespół występował w programach telewizyjnych, takich jak "Hootenanny Show", "Barn Dance" i "Hullabaloo". Poza tym dawał koncerty przy pełnych widowniach w takich salach, jak londyńskie Royal Albert Hall czy Royal Festival Hall. W 1964 r. grupę zaproszono do udziału w Newport Folk Festival w USA. Własna wersja "The Times They Are A-Changin"' dotarła do pierwszej pięćdziesiątki brytyjskiej listy przebojów w marcu 1965 r. W 1966 r. do grupy doszedł basista Mansell Davies, ale już trzy lata później wyemigrował do Kanady. Zajmował się tam potem organizacją wielkich kanadyjskich festiwali, na przykład w Calgary.
 

Po odejściu Swarbricka w 1966 r. grupa współpracowała z George'em Wattsem (flet), który zagrał tylko na dwóch albumach: New Impressions i The Ian Campbell Folk Group zarejestrowanym w Czechosłowacji. Niestety, ze względu na niekorzystny klimat polityczny - do Czechosłowacji wkroczyli wtedy Rosjanie - płyta ta nigdy nie ukazała się poza granicami tego kraju, a grupa nie otrzymała tantiem. W 1968 r. odszedł Watts, ale już rok wcześniej zespół miał w składzie basistę Dave'a Pegga, który grał z nim przez trzy lata, po czym odszedł do Fairport Convention. W 1969 r. doszedł Andy Smith (banjo, mandolina, gitara, skrzypce), który opuścił zespół w 1971 r. W tym samym roku do wiecznie zmieniającego się składu doszedł Mike Hadley (bas), który z kolei opuścił szeregi grupy w 1974 r.
 

Album Adams Rib był suitą składającą się z 12 utworów napisanych przez Iana dla swej siostry Lorny. Opowiadały one o różnych trudnych chwilach w życiu kobiety. Z powodu złego stanu zdrowia w 1976 r. grupę opuścił John Dunkerley; w rok później, mając zaledwie 34 lata, zmarł na chorobę Hodgkinsona. W tym samym czasie Brian Clark i Lorna Campbell rozwiedli się, a w 1978 r. grupa się rozwiązała.

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Sun Is Burning/The Crow On The Cradle	Ian Campbell Folk Group	.1964	-	-	-	-
Marilyn Monroe/The Bells Of Rhymney	Ian Campbell Folk Group	.1964	-	-	Decca F 11802	-
Kelly From Killane/Boys of Wexford	Ian Campbell Folk Group	.1965	-	-	Transatlantic SP 2	-
The Times They Are A-Changin'/Across The Hills	Ian Campbell Folk Group	03.1965	42[5]	-	Transatlantic SP 5	-
Come Kiss Me/The First Time I Ever Saw Your Face	Ian Campbell Folk Group	.1966	-	-	Transatlantic SP 6	-
Guantanamera/Mary Anne	Ian Campbell Folk Group	.1966	-	-	Transatlantic SP 7	-
One Eyed Reilly/Snow Is Falling	Ian Campbell Folk Group	.1966	-	-	Transatlantic SP 10	-
Lover Let Me In/Private Harold Ham's	Ian Campbell Folk Group	.1967	-	-	Big T 103	-
Break My Mind/Govan Cross Special	Ian Campbell Folk Group	.1969	-	-	-	-

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
This is the Ian Campbell Folk Group!	Ian Campbell Folk Group	.1963	-	-	-	-
Across the Hills	Ian Campbell Folk Group	.1964	-	-	Transatlantic TRA 118	-
Ian Campbell Folk Group	Ian Campbell Folk Group	.1964	-	-	Elektra EKL 268	-
The Rights of Man	Ian Campbell Folk Group	.1966	-	-	Elektra EKL 308	-
Tam O´Shanter	Ian Campbell Folk Group	.1968	-	-	Transatlantic XTRA 1074	-

Caedmon's Call

Caedmon's Call to amerykański zespół grający chrześcijańskiego rocka. Imię upamiętnia chrześcijańskiego mnicha Caedmona, który żył w VII wieku i według legendy został powołany przez anioła na poetę i śpiewaka. Caedmon's Call zostało założone w Houston w Teksasie w 1993 roku przez czterech członków założycieli: Cliffa Younga, Danielle Glenn, Todda Bragga i Aarona Tate'a. Jednak Aaron Tate nigdy nie miał zamiaru podróżować z zespołem i był „tylko” aktywny jako autor tekstów. Derek Webb również był wcześniej częścią zespołu, chociaż nigdy nie poznał wszystkich członków zespołu.  

 

W czerwcu 1994 roku zespół nagrał swój pierwszy album zatytułowany My Calm//Your Storm, który pierwotnie był nagraniem demo na kasecie. W 1996 roku zespół podpisał kontrakt z Warner Alliance, nieistniejącą już chrześcijańską wytwórnią, i wyprodukował swój tytułowy album. W tym czasie do zespołu dołączył Randy Holsapple. Po rozwiązaniu Warner Alliance w 1998 roku Caedmon's Call podpisał kontrakt z Essential Records, gdzie pozostał do maja 2006 roku. Latem 1999 roku zespół opuścili Aric Nitzberg i Randy Holsapple, a stałymi członkami zostali Joshua Moore i Jeff Miller.  

 

W 2003 roku, po udanym wydaniu albumu Back Home, Derek Webb opuścił zespół, aby rozpocząć karierę solową. Wiosną 2004 roku do zespołu dołączył Andrew Osenga, były wokalista zespołu The Normals. Aaron Tate i Derek Webb wspólnie pisali większość piosenek, aż do albumu Back Home, na którym piosenki napisali różni autorzy. W kolejnych latach Randall Goodgame został autorem tekstów zespołu. W 2004 roku Caedmon's Call wydali album Share the Well, który został przyjęty z uznaniem, ale nigdy tak naprawdę nie przyjął się wśród publiczności ani w radiu, ani w sklepach. Piosenki zawarte na płycie Share the Well, napisane przez Randalla Goodgame, Andrew Osengę (gitara) i Joshuę Moore'a (klawisze), dokumentują podróż zespołu do Indii, Brazylii i Ekwadoru oraz traktują m.in. o głodzie i raczej nieznanym bitwa Dalitów w Indiach o wolność.

 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Caedmon's Call	Caedmon's Call	04.1997	-	110[2]	Warner Alliance 46 463	[produced by Don McCollister]
40 Acres	Caedmon's Call	05.1999	-	61[9]	Essential 10 486	[produced by Don McCollister]
Long Line of Leavers	Caedmon's Call	10.2000	-	58[2]	Essential 10 559	[produced by Ed Cash, Caedmon's Call]
In the Company of Angels: A Call to Worship	Caedmon's Call	10.2001	-	72[4]	Essential 10 621	[produced by Joshua Moore, Bob Boyd, Caedmon's Call]
Back Home	Caedmon's Call	02.2003	-	66[4]	Essential 10 694	[produced by Caedmon's Call, Joshua Moore, Ben Wisch]
Share the Well	Caedmon's Call	10.2004	-	175[1]	Essential 10 739	[produced by Caedmon's Call, Joshua Moore]

Johnny Winter

 Właśc. John Dawson Winter, ur. 23.02.1944 r. w Beaumont, Texas. Wraz z młodszym bratem Edgarem wychowywał się w Beaumont w Teksasie, gdzie zyskał sławę cudownego dziecka, by poświęcić się potem karierze gitarzysty bluesowego. Swych pierwszych nagrań dokonał w 1960 r. stojąc na czele formacji Johnny and The Jammers. Później założył formację The Black Plague. W ciągu następnych ośmiu lat zarejestrował dziesiątki utworów. Doczekały się one wydania dopiero po osiągnięciu przez Johnny'ego sukcesu na scenie muzycznej. 

W 1968 r. stanął na czele tria Winter, w którego składzie obok gitarzysty znaleźli się Tommy Shannon (bas) i John Turner (perkusja). Formacja nagrała singla dla mającej swoją siedzibę w Austin w Teksasie wytwórni Sonobeat. Niebawem zaprezentowała się też na albumie The Progressive Blues Ex-periment wydanym nakładem wytwórni United Artists. Artykuł w magazynie „Rolling Stone", pełen zachwytów nad talentem gitarzysty, pociągnął za sobą wiele bardzo korzystnych kontraktów nagraniowych i menedżerskich. 

Niezwykłe umiejętności muzyka potwierdził album Johnny Winter, podczas gdy kolejny longplay Second Winter (zawierający m.in. kompozycje „Johnny B. Goode" i „Highway 61 Revisited"), podkreślił już zdecydowanie jego rockowe ciągoty. Ten nowy kierunek znalazł swe potwierdzenie w 1970 r., kiedy to do Wintera przyłączyła się grupa McCoys, pragnąca odrzucić swój image nastoletnich idoli muzyki pop. Nowa formacja, występująca pod szyldem Johnny Winter And (z gitarzystą Rickiem Derringerem), zaprezentowała publiczności opatrzony nazwą grupy longplay i pełen ognia album koncertowy. Te doskonałe wydawnictwa przyniosły Winterowi wielce zasłużony sukces komercyjny. 

Jednak problemy z uzależnieniem od heroiny zmusiły gitarzystę do czasowego zaprzestania działalności muzycznej. Pojawił się ponownie po dwóch latach albumem Still Alive And Well. Kolejnym propozycjom brakowało zdecydowania co do kierunku muzycznego, lecz już niebawem artysta powrócił do swych korzeni rejestrując Nothing But The Blues i White Hot And Blue. W tym samym czasie nawiązał współpracę z Muddym Watersem, produkując i aranżując całą serię wysoko ocenionych albumów, które zdołały uchwycić ducha klasycznych nagrań weterana muzyki bluesowej. 

Ostatnie propozycje Wintera były równie udane, a trzy płyty zarejestrowane dla niezależnej chicagowskiej wytwórni Alligator (wśród których znalazła się doskonała Guitar Slinger) przywoływały całą pasję i dynamikę wczesnych nagrań gitarzysty. Kariera muzyka być może nie spełniła wiązanych z nią pełnych ekstrawagancji oczekiwań, lecz jego wkład w rozwój bluesa pozostaje niezaprzeczalny, a on sam nadal opromieniony jest sławą wielkiego, wyjątkowego talentu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Rollin' And Tumblin'/Forty Four	Johnny Winter	05.1969	-	129[2]	Imperial 66376	[written by McKinley Morgenfield][produced by Bill Josey, Rim Kelley]
Johnny B. Goode/I'm Not Sure	Johnny Winter	01.1970	-	92[3]	Columbia 45058	[written by C. Berry][produced by Johnny Winter ]
Jumpin' Jack Flash/Good Morning Little School Girl	Johnny Winter	05.1971	-	89[2]	Columbia 45368	[written by M. Jagger, K. Richard][produced by J. Winter, R. Derringer, M. Krugman]
Raised On Rock/Pick Up On My Mojo	Johnny Winter	01.1975	-	108[2]	Blue Sky 2754	[written by Mark James][produced by Shelly Yakus][#41 hit for Elvis Presley in 1973]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Progressive Blues Experiment	Johnny Winter	04.1969	-	40[20]	Imperial 12 431	[produced by Bill Josey, Rim Kelley]
Johnny Winter	Johnny Winter	05.1969	-	24[23]	Columbia 9826	[produced by Johnny Winter]
The Johnny Winter Story	Johnny Winter	09.1969	-	111[6]	GRT 10 010	-
Second Winter	Johnny Winter	12.1969	59[2]	55[17]	Columbia 9947	[produced by Johnny Winter]
Johnny Winter And	Johnny Winter	09.1970	29[4]	154[4]	Columbia 30 221	[produced by Johnny Winter,Rick Derringer]
Live Johnny Winter And	Johnny Winter	03.1971	20[6]	40[27]	Columbia 30475	[produced by Johnny Winter, Rick Derringer]
Still Alive and Well	Johnny Winter	04.1973	-	22[24]	Columbia 32188	[produced by Rick Derringer]
Saints & Sinners	Johnny Winter	02.1974	-	42[16]	Columbia 32715	[produced by Rick Derringer]
John Dawson Winter III	Johnny Winter	12.1974	-	78[12]	Blue Sky 33292	[produced by Shelly Yakus]
Captured Live!	Johnny Winter	03.1976	-	93[12]	Blue Sky 33944	[produced by Johnny Winter]
Together	Johnny & Edgar Winter	06.1976	-	89[9]	Blue Sky 34 033	[produced by Johnny Winter, Edgar Winter]
Nothin' but the Blues	Johnny Winter	07.1977	-	146[8]	Blue Sky 34 813	[produced by Johnny Winter]
White, Hot and Blue	Johnny Winter	08.1978	-	141[4]	Blue Sky 35 475	[produced by Johnny Winter]
Guitar Slinger	Johnny Winter	08.1984	-	183[4]	Alligator 4735	[produced by Johnny Winter, Bruce Iglauer, Dick Shurman]
Serious Business	Johnny Winter	10.1985	-	156[19]	Alligator 4742	[produced by Johnny Winter,Bruce Iglauer,Dick Shurman]
Roots	Johnny Winter	09.2011	-	163	Megaforce 20286 16038	[produced by Paul Nelson]
Step Back	Johnny Winter	08.2014	41[1]	17	Megaforce 20286 21696	[produced by Paul Nelson]