Fenix*TX

Fenix*TX to amerykański czteroosobowy zespół punkrockowy z Houston w Teksasie, założony w 1995 roku, pierwotnie nazywany Riverfenix. Nazwa ta została oparta na amerykańskim aktorze i muzyku River Phoenix, ale musiała zostać zmieniona z powodu sporów prawnych. 

 Pierwsza EP-ka zatytułowana G.B.O.H została wydana w 1996 roku przez Fuzzgun Records. Rok później ukazał się album zatytułowany Riverfenix, wydany przez Drive-Thru Records. Po zmianie nazwy na Fenix*TX ponownie wydał także swój album Riverfenix, który również został przemianowany na Fenix*TX. Ponadto piosenki zostały nieco przerobione i wymieniono dwa utwory. Został wydany w 1999 roku przez MCA Records, gdzie podpisali kontrakt w tym samym roku. 

Po wydaniu drugiego albumu, Fenix ​​TX, drogi zespołu rozstały się z perkusistą Donniem Reyesem, a jego miejsce zajął Damon DeLaPaz (wcześniej gitarzysta zespołu). Nowym gitarzystą zespołu został James Love, ale rok później zastąpił go Chris Lewis. Trzeci album, Lechuza, sprzedał się w ponad 600 000 egzemplarzy (status złota), ale zespół rozpadł się w 2002 roku z powodu twórczego nieporozumienia. 

Po rozpadzie basista Adam Lewis i perkusista Damon DeLaPaz utworzyli razem nowy zespół o nazwie Sing the Body Electric, a wokalista / gitarzysta Will Salazar i gitarzysta Chris Lewis utworzyli zespół Denver Harbor. W 2005 roku ogłosili reaktywację i wydali koncertowy album Purple Reign in Blood, który towarzyszył im podczas trasy koncertowej po USA i Japonii. Rok przed oficjalnym zjazdem Fenix*TX zagrał dwa koncerty na żywo, które zostały sfilmowane przez Drive-Thru Records i miały zostać wydane na DVD, co, o dziwo, nigdy się nie wydarzyło.

 W 2009 roku zespół zszedł się ponownie i stwierdził, że od teraz ponownie zagra w oryginalnym składzie Riverfenix. Ponadto zespół zagrał europejską trasę koncertową w październiku 2010 roku, która obejmowała Francję, Niemcy i Anglię.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Threesome	Fenix*TX	05.2002	66[2]	-	MCA MCSTD 40279	[written by Fenix TX][produced by Jerry Finn]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Fenix TX	Fenix*TX	06.2000	-	115[8]	Drive-Thru 12 013	[produced by Ryan Greene, Jim Barnes, Jerry Finn]
Lechuza	Fenix*TX	06.2001	-	87[3]	Drive-Thru 112 484	[produced by Jerry Finn]

Narvel Felts

 Albert Narvel Felts (urodzony 11 listopada 1938r)  to amerykański wokalista muzyki country i rockabilly. Znany ze swojego strzelistego tenora i wysokiego falsetu, Felts odniósł największy sukces w latach 70-tych, najbardziej znany z „Reconsider Me” z 1975 roku.

 Urodził się w Keiser w stanie Arkansas w Stanach Zjednoczonych  i wychował w Bernie w stanie Missouri, gdzie uczęszczał do Bernie High School. Felts został odkryty podczas szkolnego pokazu talentów. Do udziału w pokazie zachęcali go niektórzy koledzy z klasy, a agent talentów był wówczas obecny na przedstawieniu. Felts nagrał swój pierwszy singiel „Kiss-a Me Baby” w wieku 18 lat   a jego kariera nabrała rozpędu dzięki pomocy Roya Orbisona i Johnny'ego Casha. Felts odniósł skromny sukces popowy w 1960 roku dzięki remake'owi „Honey Love” zespołu Drifters, który zajął niską pozycję na liście Billboard Hot 100. 

Następnie wydał takie piosenki, jak „Lonely Teardrops” i „Pink And Black Days”, ale nie zaczął odnosić sukcesów na szczeblu krajowym jako piosenkarz country aż do lat 70-tych. Jego pierwszy duży hit pojawił się w 1973 roku, wraz z coverem „ Drift Away ” Dobiego Graya . Wersja Feltsa - numer osiem na liście Billboard Hot Country Singles we wrześniu 1973 roku - była country w średnim tempie w porównaniu z wersją bluesową Graya. 

Kolejny singiel „All in the Name of Love” właśnie nie znalazł się w pierwszej dziesiątce w grudniu 1973 roku. Felts nadal odnosił skromne sukcesy przez następne półtora roku, kiedy podpisał kontrakt z ABC-Dot Records w 1975 roku. W tym roku cieszył się swoim największym hitem, coverem soulowego klasyka Johnny'ego Adamsa „ Reconsider Me ” , w którym zaprezentował swój falset i wysoki tenor. Piosenka osiągnęła drugie miejsce w sierpniu tego roku i była drugim co do wielkości hitem country roku 1975.

 Felts, który stał się znany fanom jako „Narvel the Marvel”, nadal odnosił sukcesy przez całe lata 70-te. W jego serii hitów znalazł się remake „Lonely Teardrops”, który stał się jego ostatnim hitem z pierwszej dziesiątki latem 1976 roku, oraz cover utworu „Funny How Time Slips Away” Williego Nelsona. W 1979 roku miał także numer 14 country z „Everlasting Love”. Pionierski wkład Narvela Feltsa w gatunek został doceniony przez Rockabilly Hall of Fame. 

Jest żonaty z   Lorettą Stanfield. Z ich małżeństwa zrodziło się dwoje dzieci, chociaż 14 września 1995 r. Stracili jedynego syna w wieku 31 lat, Alberta Narvela Jr. (znanego jako Bub), w wyniku wypadku samochodowego. Kiedyś Bub grał na perkusji dla swojego ojca. Jeden z jego albumów jest poświęcony jego synowi. Obecnie mieszka w Malden w stanie Missouri, gdzie okazjonalnie występuje.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Honey Love/Genavee	Narvel Felts	02.1960	-	90[2]	Pink 702	[written by McPhatter,Wexler]
Drift Away/Foggy Misty Morning	Narvel Felts	07.1973	-	-	Cinnamon 763	[written by Mentor Williams][produced by Farah Production][8[11].Country Chart]
All In The Name Of Love/Before You Have To Go	Narvel Felts	11.1973	-	-	Cinnamon 771	[written by J. Foster, B. Rice][produced by Farah Production][13[8].Country Chart]
When Your Good Love Was Mine/Fraulein	Narvel Felts	02.1974	-	-	Cinnamon 779	[written by J. Foster, B. Rice][14[9].Country Chart]
Until The End Of Time/Someone To Give My Love To	Narvel Felts and Sharon Vaughn	06.1974	-	-	Cinnamon 793	[written by J. Foster, B. Rice][produced by Farah Production][39[2].Country Chart]
I Want To Stay/Wrap Your Arms Around The World	Narvel Felts	06.1974	-	-	Cinnamon 798	[written by Jerry Foster, Bill Rice][produced by Farah Production][26[5].Country Chart]
Raindrops/Tilted Cup Of Love	Narvel Felts	10.1974	-	-	Cinnamon 809	[written by Dee Clark][33[4].Country Chart]
Reconsider Me/Foggy Misty Morning	Narvel Felts	05.1975	-	67[6]	ABC Dot 17549	[written by Margaret Lewis, Myra Smith][produced by Johnny Morris][2[14].Country Chart]
Funny How Time Slips Away/No One Knows	Narvel Felts	09.1975	-	-	ABC Dot 17569	[written by W. Nelson][produced by Johnny Morris][12[9].Country Chart]
Somebody Hold Me (Until She Passes By)/Away	Narvel Felts	12.1975	-	-	ABC Dot 17598	[written by A. Aldridge, R. Aldridge, S. Richards][produced by Johnny Morris][10[11].Country Chart]
Lonely Teardrops/I Remember You	Narvel Felts	04.1976	-	62[4]	ABC Dot 17620	[written by B. Gordy Jr, T. Carlo][produced by Johnny Morris][5[11].Country Chart]
My Prayer/If Ever Two Were One (Then We Surely Are)	Narvel Felts	08.1976	-	-	ABC Dot 17643	[written by J. Kennedy, G. Boulanger][produced by Johnny Morris][14[6].Country Chart]
My Good Thing's Gone/I'm Afraid To Be Alone	Narvel Felts	12.1976	-	-	ABC Dot 17664	[written by J. Elgin, T. Fuller][produced by Johnny Morris][20[7].Country Chart]
The Feeling's Right/Another Crazy Dream	Narvel Felts	03.1977	-	-	ABC Dot 17680	[written by J. Foster, B. Rice][produced by Johnny Morris][19[6].Country Chart]
I Don't Hurt Anymore/When We Were Together	Narvel Felts	07.1977	-	-	ABC Dot 17700	[written by J. Rollins, D. Robertson][produced by Johnny Morris][37[2].Country Chart]
To Love Somebody/Remember	Narvel Felts	09.1977	-	-	ABC Dot 17715	[written by B. Gibb, R. Gibb][produced by Johnny Morris][22[6].Country Chart]
Please/Blue Darlin'	Narvel Felts	01.1978	-	-	ABC Dot 17731	[written by Terry Skinner, Kenny Bell][produced by Johnny Morris][34[3].Country Chart]
Runaway/Free	Narvel Felts	04.1978	-	-	ABC 12338	[written by Del Shannon, M. Crook][produced by Johnny Morris ][30[5].Country Chart]
Just Keep It Up/Lonely Lady	Narvel Felts	07.1978	-	-	ABC 12374	[written by Otis Blackwell][produced by Johnny Morris][31[3].Country Chart]
One Run For The Roses/(Darling) Lie To Me	Narvel Felts	11.1978	-	-	ABC 12414	[written by Jerry Chesnut][produced by Johnny Morris ][26[5].Country Chart]
Everlasting Love/Small Enough To Crawl	Narvel Felts	01.1979	-	-	ABC 12441	[written by Buzz Cason, Mac Gayden][produced by Johnny Morris][14[9].Country Chart]
Tower Of Strength/You're A Heartbreaker	Narvel Felts	08.1979	-	-	MCA 41055	[written by Bob Hilliard, Burt Bacharach][produced by Johnny Morris][33[3].Country Chart]

Helena Ferguson

 Nowojorska wokalistka Helena Ferguson jest najbardziej znana ze swojego pierwszego wydawnictwa „Where Is The Party?” nie tylko dlatego, że był to niewielki hit, ale także dlatego, że ma zawierać Ohio Players (niewymieniony w czołówce) jako sekcję rytmiczną. Z pewnością jest to przyjemna, melodyjna ballada, w której bardzo dobrze słychać raczej manieryczny styl wokalny Heleny. Mocny kawałek soul z przedmieścia. 

 „The Loneliness” to super słodki soulowy utwór z pełną aranżacją Horace'a Otta, który dość zaskakująco nie przywrócił jej na listy przebojów. Ale Listen Don't Spoil Our Good Thing lepiej pasuje do tych stron dzięki znacznie bardziej „otwartej” aranżacji orkiestrowej, z samymi dęciakami zamiast smyczków i kilkoma uroczymi wypełnieniami gitarowymi w stylu „południowym” (Eric Gale? Cornell Dupree?). Uwielbiam sposób, w jaki Helena wchodzi w interakcję z dziewczynami śpiewającymi w tle, i jej doskonałe wyczucie czasu „opóźnienia”. Niestety, ostatnie single pani Ferguson dla Congress nie miało ognia jej wcześniejszych nagrań. Nawet znakomita ballada „I'd Attraction Go Blind” została potraktowana raczej bez smaku w przyspieszonym tempie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Where Is The Party / My Terms	Helena Ferguson	11.1967	-	90[5]	Compass 7009	[written by Billy Frazier][produced by Lincoln Kilpatrick][27[6].R&B Chart]

Gene Barge

James Gene Barge (ur. 9 sierpnia 1926r) to amerykański saksofonista tenorowy i altowy, kompozytor kilku zespołów i aktor. Urodzony w Norfolk w Wirginii w sierpniu 1926 roku, był członkiem-założycielem zespołu The Church Street Five z lat 60-tych, który nagrywał dla lokalnej wytwórni Legrand Records, prowadzonej przez Franka Guidę. W skład zespołu weszli Gene Barge (saksofon), Ron „Junior” Farley (bas), Willie Burnell (fortepian), Leonard Barks (puzon) i Emmet Shields (perkusja). 

W 1961 roku The Dovells osiągnęli 2. miejsce na liście Billboard Hot 100 z piosenką zatytułowaną „The Bristol Stomp”, która odnosi się do Bristolu w Pensylwanii i zawiera wers „We ponied and twisted and we rocked with Daddy G”. Ponieważ Gene Barge był wcześniej współautorem „A Night With Daddy 'G' - Part 1” i „A Night With Daddy 'G' - Part 2” (Legrand LEG 1004), wielu nadało mu pseudonim „Daddy G”. Nie wiadomo, czy „Daddy G” w tekście piosenki z 1961 roku miał być Gene Barge, czy biskupem „Daddy” Grace, ewangelistą z Norfolk w Wirginii, którego przemówienie w kościele było inspiracją do nadania nazwy grupie. 

 

 Barge przeniósł się z Wirginii do Chicago na początku lat 60-tych, aby poszerzyć swoją karierę muzyczną i aktorską. Pracował z Chess Records w latach 60., grając na sesjach nagraniowych i zapewniając aranżacje wraz z niektórymi pracami produkcyjnymi. W latach 70-tych nadal produkował i aranżował płyty, w tym wczesne hity Natalie Cole. Barge koncertował i grał z takimi sławami jak Fats Domino, Bo Diddley, Big Joe Turner, LaVern Baker, Ray Charles, Chuck Willis, The Rolling Stones i Natalie Cole; miał role w   filmach z udziałem Gene'a Hackmana, Chucka Norrisa, Harrisona Forda i Stevena Seagala. W ostatnich latach koncertował także pod pseudonimem „Daddy G”. Barge zagrał także w kilku filmach, w tym Under Siege i The Fugitive.

Kompozycje Gene Barge na listach przebojów

[with Frank Guida & Joseph Royster] 02/1961 A Night with Daddy G (Part 2) The Church Street Five 111.US 05/1961 Quarter to Three Gary U.S. Bonds 1.US/7.UK 05/1966 Quarter to Three The Sir Douglas Quintet 129.US [with Gary U.S. Bonds] 07/1961 School Is Out Gary U.S. Bonds 5.US 10/1961 School Is In Gary U.S. Bonds 28.US [with Frank Guida, Patricia Matthews, Joseph Royster] 08/1962 Copy Cat Gary U.S. Bonds 92.US [with Raynard Miner, Billy Davis , Carl Smith] 03/1965 We're Gonna Make It Little Milton 25.US [solo] 05/1965 Love Is a 5-Letter Word James Phelps 66.US 04/1968 I Don't Know The Violinaires 121.US [with Billy Clark] 05/1965 You'll Miss Me (When I'm Gone) Fontella Bass & Bobby McClure 91.US [with Laura Lee] 04/1968 As Long As I Got You Laura Lee 123.US [with Jesse Anderson] 04/1970 I Got a Problem Jesse Anderson 95.US

Gorky' s Zygotic Mynci

 Grupa której łagodne nieco cukierkowate brzmienie lokuje pomiędzy psychodelicznym rockiem a prostą muzyką pop.Gorky's Zygotic Mynci była jedną z bardziej nowatorskich i wyróżniających się grup post-brit walijskiej sceny muzycznej połowy lat 90-tej.

Jej niekonwencjonalne instrumentarium polegało na łączeniu brzmienia syntezatorów z trąbką i gitarą steel.Co więcej teksty ich utworów omijały typowe tematy konwencjonalnej muzyki pop-rockowej,co zawężało grono odbiorców.Pomimo to stał się kultową grupą w W.Brytanii i znaną też w Ameryce,obok innego walijskiego zespołu -Super Furry Animals. Gorky's Zygotic Mynci powstał długo przed tym ostatnim i inaczej niż w większości walijskich grup,jej członkowie nie terminowali przedtem w Manic Street Preachers.
 

Początek zespołu datuje się w połowie lat 80-tych i tworzyli go wówczas: Euros Childs (vocals, keyboards), Megan Childs (violin), John Lawrence (guitar), Richard James (bass), i Euros Rowlands (drums),uczęszczający razem do szkoły w Camarthen.
Pochodzili z wyższych sfer klasy średniej,i tak ojciec Rowlandsa był znanym poetą ,a matka Lawrence' a politykiem.To pomogło im,że będąc jeszcze nastolatkami ,mieli już swoje nagrania i występy na festiwalach,radio i telewizji.Dla niezależnej walijskiej wytwórni Ankst wydali trzy pierwsze płyty długogrające - Tatay, Bwyd Time, Llanfwrog [1 miejsce na independent charts w W.Brytanii] przed ich kontraktem z Mercury podpisanym w 1996r.
 

W tym samym roku wydają pierwszy album na rynek amerykański, Introducing Gorky's Zygotic Mynci,będący kompilacją nagrań z ich wcześniejszych walijskich płyt,czyniącą z nich jedną z bardziej znanych grup.Na początku 2001 roku wydają akustyczny album The Blue Trees ,będący zapisem ich trasy koncertowej w 2000 roku.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
If fingers were xylophones/Moon Beats Yellow	Gorky' s Zygotic Mynci	11.1995	91[1]	-	Ankst 064	[written by Euros Childs][produced by Alan Holmes, Gorky's Zygotic Mynci]
Amber gambler EP.	Gorky' s Zygotic Mynci	07.1996	100[2]	-	Ankst 068	[written by Euros Childs][produced by Alan Holmes, GZM, Gorwel Owen]
Patio song	Gorky' s Zygotic Mynci	11.1996	41[4]	-	Fontana GZMCD 1	[written by Euros Childs][produced by GZM, Gorwel Owen]
Diamond dew	Gorky' s Zygotic Mynci	03.1997	42[4]	-	Fontana GZMCD 2	[written by Euros Childs,Richard James][produced by GZM, Gorwel Owen]
Young girls & happy endings/Dark Night	Gorky' s Zygotic Mynci	06.1997	49[2]	-	Fontana GZMCD 3	[written by Euros Childs][produced by GZM, Gorwel Owen]
Sweet Johnny	Gorky' s Zygotic Mynci	06.1998	60[3]	-	Fontana GZMCD 4	[written by Euros Childs][produced by GZM, Gorwel Owen]
Let' s get together [In our minds]	Gorky' s Zygotic Mynci	08.1998	43[3]	-	Fontana GZMCD 5	[written by Euros Childs][produced by GZM]
Spanish dance troupe/[Do the] Chicken in the jungle/The Johnny Cash lawsuit	Gorky' s Zygotic Mynci	10.1999	47[3]	-	Mantra MNT 47	[written by Euros Childs]
Poodle rockin'	Gorky' s Zygotic Mynci	03.2000	52[3]	-	Mantra MNT 52	[written by Euros Childs][produced by GZM]
Stood on gold/My honey/out on the side	Gorky' s Zygotic Mynci	09.2001	65[2]	-	Mantra MNT 64	[written by Richard James]
Mow The Lawn	Gorky' s Zygotic Mynci	10.2003	110[1]	-	Sanctuary SANSE 226	[written by Euros Childs][produced by GZM, Brian Paulson]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Bwydtime	Gorky' s Zygotic Mynci	07.1995	150[1]	-	Ankst 059	[produced by Gorky's Zygotic Mynci,Alan Holmes]
Barafundle	Gorky' s Zygotic Mynci	04.1997	46[3]	-	Fontana 534 7692	[produced by Gorwel Owen, Gorky's Zygotic Mynci]
Gorky 5	Gorky' s Zygotic Mynci	09.1998	67[2]	-	Fontana 5588222	[produced by Gorwel Owen, Gorky's Zygotic Mynci]
Spanish dance troupe	Gorky' s Zygotic Mynci	10.1999	88[2]	-	Mantra MNTCD 1015	[produced by Gorwel Owen, Gorky's Zygotic Mynci]
The blue trees	Gorky' s Zygotic Mynci	11.2000	126[1]	-	Mantra MNTCD 1023	[produced by Gorwel Owen, Gorky's Zygotic Mynci]
How i long to feel that summer in my heart	Gorky' s Zygotic Mynci	10.2001	76[1]	-	Mantra MNTCD 1025
Sleep/Holiday	Gorky' s Zygotic Mynci	09.2003	132[1]	-	Sanctuary SANCD-183	[produced by Gorwel Owen, Gorky's Zygotic Mynci, Brian Paulson]

Gov't Mule

Gov't Mule – amerykański zespół rockowy, założony w 1994 roku. Grupa powstała pierwotnie jako projekt działający w przerwach w działalności nagraniowej zespołu The Allman Brothers Band, z inicjatywy jego członków Warrena Haynesa i Allena Woodyego oraz Matta Abtsa. W 1997 roku Haynes i Woody odeszli z Allman Brothers Band, w pełni koncentrując się na Gov't Mule.

Historia zespołu zaczyna się w roku 1994, kiedy Warren Haynes i Allen Woody, na co dzień członkowie The Allman Brothers Band, wspólnie z perkusistą Mattem Abtsem powołują do życia projekt o nazwie Gov’t Mule. Debiutancki album zespołu Gov't Mule ukazuje się w roku 1995. Muzyka jaką zaproponowali na nim artyści zgoła różni się od tej do jakiej przyzwyczaili swoich fanów Haynes i Woody występując w The Allman Brothers Band. 31 grudnia 1995/96 w nowojorskiej Roseland Ballroom nagrywają materiał na pierwszy album live, którego premiera ma miejsce w pażdzierniku 1996 (Live at Roseland Ballroom).
 

W roku 1997 Haynes i Woody odchodzą z The Allman Brothers Band, a w lutym 1998 nagrywają drugi studyjny krążek Dose. Zespół bardzo dobrze czuje się na koncertach live, czego dowodem jest materiał zarejestrowany 31 grudnia 1997/98 w Roxy Music Theatre w Atlancie i wydany na podwójnym krążku 23 marca 1999 jako Live with a little help from our friends. Kilka miesięcy póżniej w listopadzie wytwórnia Capricorn Recors wychodzi naprzeciw oczekiwaniom fanów i wydaje poczwórne wydawnictwo Live with a little help from our friends, uzupełnione o resztę nagrań z tego występu.
 

Trzeci studyjny album zespołu Live before Insanity pojawia się w lutym 2000 roku, a obok trójki muzyków w czasie nagrań gościnnie wystąpili m.in. Hook Herrera, Ben Harper i John Neel. Niestety latem tego roku w nieznanych okolicznościach umiera Allen Woody. Niecały miesiąc póżniej, Haynes i Abts organizują specjalny koncert poświęcony jego pamięci One for Woody benefit, w którym obok wspomnianej dwójki udział biorą m.in. The Allman Brothers Band, Grateful Dead, The Black Crowes.
 

Na początku roku 2001, Haynes wraca do Allmanów i od tej pory dzieli czas na granie w Gov’t Mule, The Allman Brothers Band i także wspiera solowe projekty m.in. Phila Lesha. W roku 2001 i 2002 ukazują się dwa albumy zespołu The Deep End, Volume 1 oraz The Deep End, Volume 2, na których u boku Haynesa i Abtsa, wystąpili ulubieni gitarzyści basowi Woody’ego, (m.in. Jack Bruce, Mike Gordon, Les Claypool, Flea).
Trasa koncertowa The Deepest End jaka miała miejsce rok póżniej zgromadziła na scenie (oprócz muzyków biorących udział w sesjach nagraniowych albumów The Deep End), także wielu innych gitarzystów basowych oraz znamienitych klawiszowców m.in. Chuck Leavell, Page McConnell, Danny Louis. Całość zarejestrowano i wydano w maju 2003 roku na podwójnym albumie The Deepest End oraz płycie DVD. Po tym wydarzeniu na stałe do zespołu zostali zaangażowani Danny Louis (instrumenty klawiszowe) i Andy Hess (gitara basowa). Już w czteroosobowym składzie Gov’t Mule nagrywają Deja Voodoo (2004) oraz High & Mighty (2006). 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Deep End - Volume 1	Gov't Mule	11.2001	-	128[1]	ATO 21 502	[produced by Michael Barbiero]
The Deep End - Volume 2	Gov't Mule	10.2002	-	117[1]	ATO 21 507	[produced by Warren Haynes ,Michael Barbiero,John Cutler ,Les Claypool]
The Deepest End: Live in Concert	Gov't Mule	10.2003	-	153[1]	ATO 21 517	[gold-US][produced by Chris Tetzeli, Warren Haynes]
Déja` Voodoo	Gov't Mule	10.2004	-	86[1]	ATO 21 528	[produced by Michael Barbiero, Warren Haynes]
High & Mighty	Gov't Mule	09.2006	-	62[2]	ATO 21 555	[produced by Gordie Johnson, Warren Haynes]
Mighty High	Gov't Mule	03.2007	-	106[1]	ATO 21 585	-
By a Thread	Gov't Mule	11.2009	-	34[3]	Evil Teen 12052	[produced by Gordie Johnson,Warren Haynes]
Mulennium	Gov't Mule	08.2010	-	49[3]	Evil Teen 12102	-
Shout!	Gov't Mule	10.2013	-	32[2]	Blue Note B001880402	[produced by Gordie Johnson, Gov't Mule, Warren Haynes]
Dark Side of the Mule	Gov't Mule	01.2015	-	99[1]	Evil Teen 1218	[produced by Warren Haynes]
Sco-Mule	Gov't Mule Featuring John Scofield	02.2015	-	96[1]	Evil Teen 1221	[produced by Warren Haynes]
The Tel-Star Sessions	Gov't Mule	08.2016	-	104[1]	Evil Teen 1227	[produced by Bud Snyder, Gov't Mule]
Revolution Come...Revolution Go	Gov't Mule	07.2017	-	35[1]	Fantasy FAN 00142	[produced by Don Was, Gordie Johnson , Warren Haynes]
Heavy Load Blues	Gov't Mule	11.2021	-	158[1]	Fantasy FAN 01449	[produced by Warren Haynes & John Paterno]

Charlie Gracie

 Prawdziwe nazwisko-Charles Anthony Graci,ur.14.05.1936r w Filadelfii,gitarzysta i autor piosenek,znany jako wykonawca rock'n'rolowego standardu "Butterfly",#1 na Hot 100 Billboard w 1957r.Był jednym z pionierów rock'n'rolla w Filadelfii.

 

Swoją muzyczną karierę zaczął w wieku 14 lat występując w telewizyjnym show Paula Whitemana.Korzystał z każdej sposobności doskonalenia-stąd występy w lokalnych lokalach,radio,telewizji a nawet na przyjęciach weselnych.Podczas swoich radiowych występów został dostrzeżony przez właściciela wytwórni Cadillac,a właściwie usłyszany podczas jego samochodowej podróży do Nowego Jorku.Był tak zafascynowany głosem młodego wokalisty,że natychmiast podpisał z nim kontrakt.To doprowadziło do wydania pierwszego singla -Boogie Woogie Blues,i występu w TV show "Bandstand" prowadzonym przez Boba Hornsa.
 

Po wydaniu dwóch następnych singli,przechodzi do 20Th Century,gdzie nagrywa cztery następne małe płyty,balansując pomiędzy różnymi stylami jak:Jump blues,gospel i country boogie.W 1956r powstaje w Filadelfii nowa wytwórnia ,Cameo Records.Jej właściciele w poszukiwaniu talentów,rok póżniej podpisali kontrakt z Gracie.Dysponując 600$ budżetu,wyprodukowali w studio płytę ,która odmieniła ich życie.Był nim szlagier "Butterfly",który sprzedał się w ilości 2mln egzemplarzy,przynosząc im złotą płytę,a wytwórni pieniądze ,które zapewniły jej egzystencje przez kilka następnych lat.
 

Sukces zapewnił młodemu artyście występy w renomowanych programach telewizyjnych minn. u Eda Sullivana,Dicka Clarka czy Alana Freeda.Odbywał też turnee z Chuckiem Berry,Everly Brothers,Bo Didley'em i swoim przyjacielem Eddie Cochranem.Był drugim rock'n'rolowym artystą odbywającym turnee po W.Brytanii.Stało to się na przełomie 1957 i 1958r,gdy wystąpił w londyńskim Palladium i Hippodrome.Pośród widowni znalazły się wtedy przyszłe wielkie gwiazdy rocka-Graham Nash,członkowie Beatles,Rolling Stones,Joe Cocker i Van Morrison.
 

W odróżnieniu od szefów Cameo zainfekowanych syndromem "nastoletnich idoli",Gracie nie poddał się tej manii,chcąc zachować niezależność przenosi się z wytwórni do wytwórni.Nagrywa dla Coral,Roulette,Felsted i Diamond,wykonując głównie repertuar rhythm'n'bluesowy.Już bez rynkowych sukcesów kontynuje występy w klubach,teatrach przez następne 30 lat,aż do lat 90-tych.Jest fanatykiem rodziny,od 40-tu lat jest żonaty z Joan,ma dwoje dzieci.

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Butterfly /Ninety-nine ways	Charlie Gracie	02.1957	12[8]	1[2][17]	Cameo 105	[gold-US][written by Anthony September][10[6].R&B Chart]
Fabulous /Just lookin'	Charlie Gracie	05.1957	8[16]	16[15]	Cameo 107	[written by Harold Land/Jon Sheldon]
I Love You So Much It Hurts/Wandering Eyes	Charlie Gracie	08.1957	14[4] side B:6[12]	71[3]	Cameo 111	[A:written by Floyd Tillman][B:written by Kal Mann,Bernie Lowe,Hal Norton][#1 country hit by Jimmy Wakely w 1948r]
Cool Baby/(You Got A) Heart Like A Rock	Charlie Gracie	01.1958	26[1]	-	Cameo 118	[written by Otis Blackwell]

Grand Funk Railroad

To założone w 1968 r. trio było pierwszą heavy-rockową grupą ze Stanów, która zdobyła ogromną popularność, a jednocześnie zraziła do siebie równie liczną rzeszę rockowych słuchaczy i krytyków.
W skład zespołu wchodzili: gitarzysta Mark Farner (ur. 29.09.1948 r. we Flint w stanie Michigan), basista Mel Schacher (ur. 3.04.1951 r. w Owosso w stanie Michigan) oraz perkusista Don Brewer (ur. 3.09.1948 r. we Flint).
Farner i Brewer już wcześniej grali razem w grupie Terry Knight And The Pack, popularnej soulowo-rockowej formacji działającej w połowie lat 60. na terenie stanu Michigan. Jeszcze wcześniej Brewer występował w The Jazz Masters.

 

Po nagraniu dla małej wytwórni Lucky Eleven singla zatytułowanego "I (Who Have Nothing", który dotarł do 46. miejsca w Stanach, do The Pack dołączył Schacher, poprzednio grający w zespole ? And The Mysterians. Wówczas to Knight zmienił status i został menedżerem grupy, przemianowując ją na Grand Funk Railroad (nazwę zapożyczył od stanowej linii kolejowej Grand Trunk Railroad).
W 1969 r. nowo powstałe trio podpisało kontrakt z Capitol Records i natychmiast zdobyło sporą popularność po występach na kilku wielkich festiwalach popowych, m.in. u boku Led Zeppelin i Janis Joplin. Ich pierwsze single dostały się na listy przebojów, a wkrótce potem Grand Funk Railroad udowodnił swą siłę także na rynku albumów. Pierwsza duża płyta On Time dotarła w 1969 r. do 27. miejsca na liście "Billboardu", a wydany zaraz po niej longplay Grand Funk, uplasował się na 11. pozycji.
 

Latem 1971 r. zespół był już uznawany za jedną z największych atrakcji koncertowych, a w ciągu następnych czterech lat jego albumy zawsze docierały do pierwszej dziesiątki notowań. Spośród nich najlepiej sprzedawał się We 're An American Band, który osiągnął drugą pozycję.
Wielki sukces grupy przypisywano w znacznej mierze nieprzeciętnym umiejętnościom menedżera Knighta. Na przykład w 1970 r. zapłacił sto tysięcy dolarów za ogromny plakat reklamowy na nowojorskim Times Square, promujący płytę Closer To Home, która w rezultacie dostała się na 6. miejsce listy albumów i zapełniła nagraniami wiele rozgłośni radiowych. Na niej to znalazł się m.in. słynny "Inside Looking Out", jedyny przebój zespołu w Europie. Zakrojona na wielką skalę kampania promocyjna nie przyniosła rezultatów w prasie, która nie szczędziła grupie słów krytyki, mimo jej ogromnej popularności wśród publiczności.
 

Najczęściej Grand Funk Railroad oskarżano o kopiowanie Cream i Led Zeppelin. Nie przeszkodziło to jednak w odniesieniu przez zespół kolejnych sukcesów. Przykładowo w czerwcu 1971 r. Grand Funk stał się drugą - po Beatlesach - grupą, której udało się całkowicie sprzedać koncert na wielkim nowojorskim stadionie Shea. Bilety rozeszły się w ciągu zaledwie 72 godzin. Płyty Grand Funk osiągały coraz wyższe nakłady, nawet wówczas, gdy wiele stacji radiowych zaczęło ignorować ich nagrania. Longplay Live Album z 1970 r., który dotarł do 5. miejsca na liście najpopularniejszych płyt w USA, zawierał m.in. uwielbianą przez fanów kompozycję Farnera "Mean Mistreater".
 

W następnym roku ukazał się album Survival oraz - na Gwiazdkę - longplay E Pluribus Funk, znany głównie z powodu nietypowej okrągłej okładki. W l972 r. Knight został zwolniony ze swej funkcji, co wywołało serię rozpraw sądowych o odszkodowania rzędu milionów dolarów. Nowym menedżerem grupy został John Eastman, brat Lindy McCartney. W 1973 r. zespół oficjalnie skrócił nazwę do Grand Funk i powiększył skład o czwartego muzyka, Craiga Frosta (ur. 20.04.1948 r. we Flint w stanie Michigan) grającego na instrumentach klawiszowych. Z nowym producentem Toddem Rundgrenem podbili wreszcie rynek singlowy, docierając do pierwszego miejsca amerykańskiej listy przebojów z utworem "We're An American Band". który upamiętniał czas spędzony w trasach koncertowych.
 

W 1974 r. ich heavyrockowa przeróbka przeboju "Loco-motion", śpiewanego niegdyś przez Little Eve, również dostała się na szczyt zestawień. Nigdy wcześniej w historii amerykańskich list przebojów przeróbka utworu, który w wersji oryginalnej dotarł na pierwsze miejsce, nie dokonała tego samego wyczynu. W 1975 roku, kiedy popularność grupy znacznie zmalała, powróciła ona do pierwotnej nazwy Grand Funk Railroad. Rok później podpisała kontrakt z MCA Records i nagrała album Good Singin', Good Playin', którego producentem był Frank Zappa. Płyta nie dotarła nawet do Top 50, a rozczarowany Farner opuścił kolegów, decydując się na karierę solową. Pozostali muzycy wciąż trzymali się razem, dokooptowując gitarzystę Billy'ego Elworthy'ego i zmieniając nazwę na Flint. Wydali tylko jeden album, który nie odniósł żadnego sukcesu komercyjnego.
 

W latach 1981-83 Grand Funk reaktywował się, tym razem w składzie Farner, Brewer i basista Dennis Bellinger. Nagrany przez nich w 1981 roku longplay Grand Funk Lives oraz pochodząca z 1983 roku płyta What's Funk?, wydane zostały przez wytwórnię Full Moon. Nie zdoławszy odzyskać dawnej sławy, zespół rozpadł się ponownie, mając na koncie w sumie ponad 20 milionów sprzedanych płyt. Farner powrócił do działalności solowej, a Brewer i Frost przyłączyli się do Boba Segera i jego grupy Silver Bullet Band.
 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I [Who have nothing]/Numbers	Terry Knight and The Pack	11.1966	-	46[10]	Lucky Eleven 230	[written by Leiber, Stoller, Donida, Mogol][produced by Terry Knight]
Time machine/ High on a Horse	Grand Funk Railroad	09.1969	-	48[11]	Capitol 2567	[written by Mark Farner][produced by Terry Knight]
Mr Limousine driver/ High Falootin' Woman	Grand Funk Railroad	12.1969	-	97[2]	Capitol 2691	[written by Mark Farner][produced by Terry Knight]
Heartbreaker/ Please Don't Worry	Grand Funk Railroad	02.1970	-	72[6]	Capitol 2732	[written by Mark Farner][produced by Terry Knight]
Closer to home [I' m your captain]/ Aimless Lady	Grand Funk Railroad	08.1970	-	22[12]	Capitol 2877	[written by Mark Farner][produced by Terry Knight]
Mean mistreater/ Mark Says Alright	Grand Funk Railroad	12.1970	-	47[8]	Capitol 2996	[written by Mark Farner][produced by Terry Knight]
Feelin' alright/ I Want Freedom	Grand Funk Railroad	05.1971	-	54[6]	Capitol 3095	[written by Mark Farner][produced by Terry Knight]
Gimme shelter/ I Can Feel Him in the Morning	Grand Funk Railroad	08.1971	-	61[6]	Capitol 3160	[written by Mick Jagger, Keith Richards][produced by Terry Knight]
Inside lookin' out/ Paranoid	Grand Funk Railroad	01.1971	40[1]	-	Capitol CL 15 668 [only UK]	[written by Chas Chandler,Eric Burdon][produced by Terry Knight]
Footstompin' music/ I Come Tumblin'	Grand Funk Railroad	01.1972	-	29[11]	Capitol 3255	[written by Mark Farner][produced by Terry Knight]
Upsetter/ No Lies	Grand Funk Railroad	04.1972	-	73[5]	Capitol 3316	[written by Mark Farner][produced by Terry Knight]
Rock' n' roll soul/ Flight of the Phoenix	Grand Funk Railroad	09.1972	-	29[13]	Capitol 3363	[written by Mark Farner][produced by Grand Funk Railroad ]
We' re an american band/ Creepin'	Grand Funk	07.1973	-	1[1][17]	Capitol 3660	[written by Don Brewer][produced by Todd Rundgren]
Walk like a man/ The Railroad	Grand Funk	11.1973	-	19[12]	Capitol 3760	[written by Don Brewer,Mark Farner][produced by Todd Rundgren]
The Loco-motion/ Destitute & Losin'	Grand Funk	03.1974	-	1[2][20]	Capitol 3840	[written by Gerry Goffin, Carole King][produced by Todd Rundgren]
Shinin' on/ Mr. Pretty Boy	Grand Funk	07.1974	-	11[11]	Capitol 3917	[written by Don Brewer,Mark Farner][produced by Todd Rundgren]
Some kind of wonderful/ Wild	Grand Funk	12.1974	-	3[13]	Capitol 4002	[written by John Ellison, J. Ellison][produced by Jimmy Ienner]
Bad time/ Good & Evil	Grand Funk	04.1975	-	4[15]	Capitol 4046	[written by Mark Farner][produced by Jimmy Ienner]
Take me/ Genevieve	Grand Funk Railroad	01.1976	-	53[5]	Capitol 4199	[written by Don Brewer,Craig Frost][produced by Jimmy Ienner]
Sally/ Love is Dyin'	Grand Funk Railroad	03.1976	-	69[4]	Capitol 4235	[written by Don Brewer][produced by Jimmy Ienner]
Can you do it/ 1976	Grand Funk Railroad	08.1976	-	45[7]	MCA 40 590	[written by Richard Street, Thelma Gordy][produced by Frank Zappa]
Stuck in the Middle/No reason why	Grand Funk Railroad	12.1981	-	108[1]	Full Moon 49 866	[written by Mark Farner][produced by Andrew Cavaliere, Bob Destocki]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
On time	Grand Funk Railroad	08.1969	-	27[55]	Capitol 307	[gold-US][produced by Terry Knight]
Grand Funk	Grand Funk Railroad	12.1969	-	11[67]	Capitol 406	[platinum-US][produced by Terry Knight]
Closer to home	Grand Funk Railroad	06.1970	-	6[63]	Capitol 477	[2x-platinum-US][produced by Terry Knight]
Live album	Grand Funk Railroad	11.1970	-	5[62]	Capitol 633	[2x-platinum-US][produced by Terry Knight]
Survival	Grand Funk Railroad	04.1971	-	6[40]	Capitol 764	[platinum-US][produced by Terry Knight]
E pluribus funk	Grand Funk Railroad	11.1971	-	5[30]	Capitol 853	[platinum-US][produced by Terry Knight]
Mark ,Don and Mel 1969-71	Grand Funk Railroad	04.1972	-	17[27]	Capitol 11 042	[gold-US][produced by Terry Knight]
Phoenix	Grand Funk Railroad	09.1972	-	7[27]	Capitol 11 099	[gold-US][produced by Grand Funk Railroad]
We' re an american band	Grand Funk Railroad	07.1973	-	2[35]	Capitol 11 207	[platinum-US][produced by Todd Rundgren]
Shinin' on	Grand Funk Railroad	03.1974	-	5[29]	Capitol 11 278	[gold-US][produced by Todd Rundgren]
All the girls in the world beware	Grand Funk Railroad	12.1974	-	10[24]	Capitol 11 356	[gold-US][produced by Jimmy Ienner]
Caught in the act	Grand Funk	08.1975	-	21[10]	Capitol 11 445	[produced by Jimmy Ienner, Shannon Ward, Bryan Kelley]
Born to die	Grand Funk	01.1976	-	47[11]	Capitol 11 482	[produced by Jimmy Ienner]
Good singing, good plaing	Grand Funk	08.1976	-	52[9]	MCA 2216	[produced by Frank Zappa]
Grand Funk Hits	Grand Funk	11.1976	-	126[5]	Capitol 11 579	[produced by Grand Funk,Todd Rundgren,Jimmy Ienner]
Grand Funk Lives	Grand Funk	10.1981	-	149[5]	Full Moon 3625
Capitol Collector' s Series	Grand Funk	03.1999	-	40[1]	Capitol 90 608	[gold-US]

Grass Roots

  GRASS ROOTS, grupa amerykańska. Powstała w 1965r w Los Angeles w Kalifornii z inicjatywy pary kompozytorów, aranżerów, producentów nagrań, a także muzyków: P.F. Sloana (właśc. Philip Gary Schlein; ur. 18.09.1944r, Nowy Jork) - voc, g, b, hca i Steve'a Barriego (właśc. Steven Barry Lipkin;ur.  23.02.1942r, Brooklyn, Nowy Jork) - voc, perc, współtwórców sukcesów m.in. Johnny'ego Riversa, Barry'ego McGuire'a i The Turtles. W pierwszych nagraniach, m.in. Where Were You When I Needed You?, oprócz dwójki pomysłodawców uczestniczyli muzycy sesyjni, m.in. Bob Ray - g, Larry Knechtel - k, Joe Osborn - b, g i Bones Howe - perc. Do udziału w następnych, m.in. przeróbki
The Ballad Of A Thin Man Boba Dylana, przemianowanej na Mr. Jones, zaproszono też Billa Fultona - voc z bluesrockowej formacji The Bedouins z San Francisco, która miała propozycję wcielenia się w The Grass Roots, ale ostatecznie ją odrzuciła.

 Jesienią 1966r identyczną ofertę otrzymał kwartet The 13th Floor z Los Angeles i bez wahania ją przyjął. Od tej pory grupę stanowili: Warren Entner (ur. 7.07.1944r, Boston, Massachusetts) - voc, g, k, Creed Bratton (ur. 8.02.1943r, Sacramento, Kalifornia) -g, bnjo, sitar, voc, Rob Grill (właśc. Robert Frank Grill;ur.  30.11.1943r, Los Angeles, Kalifornia) - voc, b i Rick Coonce (właśc. Erik Michael Coonce; ur. 1.08.1947r, Los Angeles, Kalifornia) - dr, perc, voc, a Sloan i Berri ograniczyli się do pełnienia obowiązków głównych twórców repertuaru i producentów. W 1968 Sloan zdecydował się poświęcić całkowicie własnej karierze piosenkarskiej i zakończyć współpracę z The Grass Roots. Rozważano wówczas rozwiązanie grupy, jednakże Berri zdecydował się sam zająć jej karierą, a Sloan zgodził się sporadycznie nadal dla niej tworzyć. W kwietniu 1969r z The Grass Roots rozstał się Bratton, a dołączyli Terry Furlong - g i Denny Provisor (ur. 5.11.1948r, Los Angeles, Kalifornia) - voc, k, były muzyk Hook, znany też z solowych nagrań. W końcu 1971 odeszli Coonce i Provisor. Wtedy zaangażowano Joela Larsona - dr, perc, voc, byłego muzyka The Bedouins, Virgila Webbera-k i Reeda Kailinga-g, voc. W 1974 odszedł Kailing. W 1975r przyjęto Reggiego Knightona - g. W tym samym czasie na miejsce Webbera powrócił Provisor. W 1976r zrezygnował Knighton. W 1978r, po dalszych zmianach, formacja przestała istnieć.

 W1982 Grill zebrał jej nową wersję. Grupa, wymyślona za biurkiem w wytwórni płytowej Dunhill, była tworem sztucznym, a w studiu prawie zawsze wyręczali ją lub choćby wspierali muzycy studyjni. Płyta „Where Were You When I Needed You?" z 1966r zbierała wczesne nagrania, dokonane przez Sloana i Berriego z przypadkowymi instrumentalistami, jak tytułowy przebój (wydany w lipcu 1966 na drugim singlu z utworem These Are Bad Times na stronie B), ale też zrealizowane już przy współudziale byłych członków The 13th Floor, w tym Grilla jako głównego wokalisty. Dominowały folkrockowe ballady w stylu The Byrds, The Turtles czy The Mamas And The Papas, chociaż nie brakowało bardziej konwencjonalnych piosenek; były to głównie kompozycje Sloana i Berriego, jak Only When You're Lonely, Look Out Girl, Lollipop Train (You Never Had It So Good) i This Is What I Was Made For, ale też cudze rzeczy, jak wspomniana The Ballad Of A Thin Man Boba Dylana (wydana już w 1965r na pierwszym singlu z utworem You're A Lonely Girl na stronie B), I Am A Rock duetu Simon And Garfunkel i Tell Me The Rolling Stones.
Album „Let's Live For Today" z 1967r, nagrany już z Grillem i jego kompanami jako głównymi wykonawcami, zawierał oprócz popularnej przeróbki Let's Live For Today The Rokes (wydanej w czerwcu 1967r na singlu z utworem Depressed Feeling na stronie B  kolejną porcję bardzo już wówczas staroświeckiego, wygładzanego folk rocka dostarczonego przez Sloana i Berriego, w tym dalsze, nieco mniejsze przeboje, Things I Should Have Said i Wake Up Wake Up (wydane na singlach z utworami Tip Of My Tongue i No Exit na stronach B), ale też przeforsowane przez Entnera, Brattona i Grilla ich własne kompozycje, zazwyczaj ostrzejsze, bardziej jednoznacznie rockowe, jak Beatin' Round The Bush i House Of Stone.
Na płycie „Feelings" z 1968r Grill i koledzy przejęli pałeczkę i zaproponowali głównie własne utwory, utrzymane w konwencji surowego garażowego rocka, niekiedy o bluesowym odcieniu, np. Feelings, Who Will You Be Tomorrow i Hot Bright Lights, czasem ciążące w stronę psychodelii, np. You And Love Are The Same i Dinner For Eight. Niestety, zdezorientowana publiczność odrzuciła dzieło. Dopiero singlowe nagrania Midnight Confessions, przesycone soulowym duchem, i Bella Linda przywróciły The Grass Roots popularność (ukazały się na małych płytach we wrześniu 1968r i styczniu 1969r z utworami Who Will You Be Tomorrow i Hot Bright Lights na stronach B . 

Sukcesem był też następny album, „Lovin' Things" z 1969r, znowu zawierający oprócz m.in. świetnego, riffowego utworu Fly Me To Havana Entnera głównie cudze rzeczy, potwierdzający zwrot ku muzyce o soulowym zabarwieniu. Promowały go dwa przebojowe single: Lovin' Things/You And Love Are All The Same i The River Is Wide/(You Gotta) Live For Love. A i płytom następnym, „Leaving It All Behind" z 1969r i „Move Along" z 1972r towarzyszyły popularne single, m.in. Wait A Million Years/Fly Me To Havana i Heaven Knows/Don't Remind Me z 1969r, Two Divided By Love/Let It Go z 1971r oraz Glory Bound/Only One i The Runaway/Move Along z 1972r, w okresie zaś rozdzielającym ich wydanie na listy trafiły też płytki Temptation Eyes/Keepin' Me Down z 1970r i Sooner Or Later/I Can Turn Off The Rain z 1971r. Kariera The Grass Roots załamała się wraz z ukazaniem się w następnych latach nieudanych, wymęczonych albumów „Alotta' Mileage" i „The Grass Roots". W 1978r formacja się rozsypała. I choć w 1982r odrodziła się w zmienionym składzie, jej działalność ograniczyła się wówczas niemal wyłącznie do koncertów, chociaż powstały też dwa albumy, w 1982r „Powers Of The Night" z premierowym materiałem i w 2001r „Symphonic Hits" z orkiestrowymi wersjami starych przebojów.
Sloan jako solista firmował m.in. płyty „Songs Of Our Times" (Dunhill, 1965), „12 More Times" (Dunhill, 1966), „Measure Of Pleasure" (Atco, 1968), „Raised On Records" (Mums, 1972), „The Best Of P.F. Sloan (1965-1966)" (Rhino, 1986), „(Still On) The Eve Of Destruction" (All The Best, 1993), „Anthology" (One Way, 1993) i „Child Of Our Times - The Trousdale Demo Sessions 1965-1967" (Varese, 2001).

 Barri skoncentrował się niemal wyłącznie na produkcji nagrań i w tej roli współpracował m.in. z Tommym Roe, Dusty Springfield, The Four Tops, Smokeyem Robinsonem, Bobbym „Blue" Blandem, The Commodores, Richardem Marxem i The Cranberries. Entner został menażerem i m.in. pokierował karierami zespołów Quiet Riot i Faith No More. Grill jako solista nagrał przy współudziale muzyków Fleetwood Mac album „Uprooted" (Mercury, 1979). Bratton został aktorem. Provisor założył grupę The Hits. Larson nawiązał współpracę z Lee Michaelsem. Kailing stanął na czele formacji Player, w 1976 grał w nowojorskiej inscenizacji musicalu Beatlemania Paula McCartneya, a później dołączył na krótko do zespołu Badfinger. Webber wspomagał w studiu m.in. Donnę Summer.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mr. Jones [A ballad of a thin man]/You're a lonely girl	Grass Roots	10.1965	-	121[2]	Dunhill 4013	[written by Bob Dylan][produced by Lou Adler, P. F. Sloan, Steve Barri]
Only when you' re lonely/This is what i was made for	Grass Roots	09.1966	-	96[2]	Dunhill 4043	[written by P. F. Sloan, Steve Barri][produced by P. F. Sloan, Steve Barri]
Where were you when i needed you/ (These Are) Bad Times	Grass Roots	06.1966	-	28[9]	Dunhill 4029	[Written by: P. F. Sloan, Steve Barri][Produced by:P. F. Sloan, Steve Barri]
Wake up, wake up/No Exit	Grass Roots	10.1967	-	68[5]	Dunhill/ABC 4105	[Written by: P. F. Sloan, Steve Barri][Produced by:P. F. Sloan, Steve Barri]
Things i should have said/Tip of me tongue	Grass Roots	08.1967	-	23[8]	Dunhill 4094	[written by P. F. Sloan, Steve Barri][produced by P. F. Sloan, Steve Barri]
Let' s live for today/Depressed feeling	Grass Roots	05.1967	-	8[12]	Dunhill 4084	[Written by: P.F. Sloan][Produced by: Steve Barri-P.F. Sloan]
A melody for you/Hey friend	Grass Roots	02.1968	-	123[3]	Dunhill 4122	[written by P. F. Sloan, Steve Barri][produced by Steve Barri][oryginalnie nagrana przez P.F.Sloana w 1966r]
Bella Linda/Hot Bright Lights	Grass Roots	11.1968	-	28[9]	Dunhill/ABC 4162	[Written by: I. Mogul, L. Battisti, S. Barri, B. Gross][Produced by: Steve Barri]
Midnight confessions/Who will you be tomorrow	Grass Roots	08.1968	-	5[15]	Dunhill/ABC 4144	[gold-US][Written by: Lou Josie][Produced by: Steve Barri]
I' d wait a million years/Fly Me To Havana	Grass Roots	07.1969	-	15[15]	Dunhill/ABC 4198	[Written by: G. Zekley-M. Bottler][Produced by: Steve Barri]
Heaven knows/Don't remind me	Grass Roots	11.1969	-	24[10]	Dunhill/ABC 4217	[Written by: Dan Walsh, Harvey Price][Produced by: Steve Barri]
River is wide/[You gotta] Live for love	Grass Roots	04.1969	-	31[11]	Dunhill/ABC 4187	[Written by: B. Knight, E. Admire][Produced by: Steve Barri]
Lovin' things/You & love are the same	Grass Roots	02.1969	-	49[7]	Dunhill/ABC 4180	[Written by:Schroeck, Loring][Produced by: Steve Barri]
Walking through the country/Truck Drivin' Man	Grass Roots	02.1970	-	44[8]	Dunhill/ABC 4227	[Written by: D. Provisor][Produced by: Steve Barri]
Baby hold on/Get It Together	Grass Roots	05.1970	-	35[10]	Dunhill 4237	[Written by: H. Price-D. Walsh][Produced by: Steve Barri]
Temptation eyes/Keepin' me down	Grass Roots	12.1970	-	15[18]	Dunhill/ABC 4263	[Written by: H. Price-D. Walsh][Produced by: Steve Barri]
Come on and say it/Something's comin' over me	Grass Roots	09.1970	-	61[6]	Dunhill/ABC 4249	[Written by: D. Provisor, R. Grill, W. Entner][Produced by: Steve Barri]
Two divided by love/Let It Go	Grass Roots	10.1971	-	16[11]	Dunhill/ABC 4289	[Written by: D. Lambert-B. Potter-M. Kupps][Produced by: Steve Barri]
Sooner or later/I can turn off the rain	Grass Roots	06.1971	-	9[11]	Dunhill/ABC 4279	[Written by: G. Zekley, M. Bottler, E. Paris, A. Paris, T. McNamara][Produced by: Steve Barri]
Glory bound/Only one	Grass Roots	02.1972	-	34[10]	Dunhill/ABC 4302	[Written by: D. Walsh, H. Price, S. Barri, D. Provisor][Produced by: Steve Barri]
Runway/Move Along	Grass Roots	06.1972	-	39[9]	Dunhill/ABC 4316	[Written by: D. Lambert-B. Potter][Produced by: Steve Barri]
Anyway the wind blows/Monday love	Grass Roots	10.1972	-	107[2]	Dunhill/ABC 4325	[Written by: D. Lambert-B. Potter][Produced by:Steve Barri, Rob Grill, Warren Entner]
Love is what you make it/Someone to love	Grass Roots	01.1973	-	55[10]	Dunhill/ABC 4335	[Written by: D. Walsh-H. Price][Produced by: Steve Barri-Rob Grill-Warren Entner]
Mamacita/The last time around	Grass Roots	08.1975	-	71[11]	Haven/Capitol 7015	[Written by: Barry Mann/Cynthia Weil][Produced by: Dennis Lambert, Brian Potter, Rob Grill]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Let' s live for today	Grass Roots	08.1967	-	75[15]	Dunhill 500 20	[produced by P. F. Sloan, Steve Barri]
Golden grass:Their greatest hits	Grass Roots	11.1968	-	25[43]	Dunhill 500 47	[gold-US][produced by Steve Barri]
Loving things	Grass Roots	03.1969	-	73[16]	Dunhill 500 52	[produced by Steve Barri]
Leaving it all behind	Grass Roots	12.1969	-	36[21]	Dunhill 500 67	[produced by Steve Barri]
More golden grass	Grass Roots	10.1970	-	152[27]	Dunhill 500 87	[produced by Steve Barri]
Their 16 greatest hits	Grass Roots	10.1971	-	58[20]	Dunhill 501 07	[gold-US][produced by Steve Barri, P. F. Sloan]
Move along	Grass Roots	06.1972	-	86[14]	Dunhill 501 12	[produced by Steve Barri, Rob Grill,Warren Entner]