Labrinth

Dyskografia brytyjskiego muzyka i producenta Labrintha składa się z dwóch albumów studyjnych, jednego albumu ze ścieżką dźwiękową, dwóch rozszerzonych sztuk (EP), dwudziestu singli i czternastu teledysków. Muzyk wydał swój debiutancki singiel „Let the Sun Shine” we wrześniu 2010 roku, gdzie zajął trzecie miejsce na UK Singles Chart; również osiągając 32 miejsce na irlandzkiej liście singli. Drugi singiel, „Earthquake”, został wydany w listopadzie 2011 roku, debiutując na drugim miejscu w Wielkiej Brytanii; ze sprzedażą w pierwszym tygodniu ponad 115 000 egzemplarzy. Utwór osiągnął międzynarodowy sukces na listach przebojów, osiągając numer dwanaście w Irlandii, numer piąty w Nowej Zelandii i numer cztery w Australii; uzyskując również status podwójnej platyny i platyny odpowiednio przez Australijskie Stowarzyszenie Przemysłu Nagraniowego i Stowarzyszenie Przemysłu Nagraniowego Nowej Zelandii.

 Debiutancki album studyjny Labrinth, Electronic Earth, został wydany 2 kwietnia 2012 roku, osiągając drugie miejsce za  Nicki Minaj Pink Friday: Roman Reloaded. Wydawnictwo poprzedził „Last Time”, który stał się trzecim z rzędu hitem artysty w pierwszej piątce w Wielkiej Brytanii; osiągając numer cztery. Z albumu ukazały się kolejne trzy single, „Express Yourself”, „Treatment”, które zajęły odpowiednio dwunaste i pięćdziesiąte miejsce oraz „Beneath Your Beautiful” z udziałem Emeli Sandé (listopad 2012), który stał się pierwszym singlem numer jeden Labrinth w Wielkiej Brytanii i Irlandii.

 Labrinth pojawił się również kilkakrotnie jako artysta gościnny, zwłaszcza u boku rapera Tinie Tempah. Para po raz pierwszy współpracowała przy utworze „Pass Out”, który ukazał się w lutym 2010 roku i znalazł się na szczycie brytyjskiej listy przebojów; osiągając również szóstą pozycję w Irlandii. Druga współpraca, „Frisky”, została wydana kilka miesięcy później, osiągając drugie miejsce w Wielkiej Brytanii i trzecie w Irlandii. Muzyk pojawił się również jako artysta gościnny w singlu Devlina „Let It Go” oraz jako część „The Collective” na płycie „Teardrop”   , które zajęły odpowiednio pięćdziesiąte dziewiąte i dwudzieste czwarte miejsce w Wielkiej Brytanii. . W 2019 roku Labrinth skomponował muzykę do nastoletniego dramatu HBO Euphoria. Album z wynikami sezonu 1 stał się jego pierwszym albumem na liście US Billboard 200 i wszedł do pierwszej pięćdziesiątki w kilku krajach, w tym w Australii, Kanadzie i Irlandii. Utwór z albumu „Still Don't Know My Name” stał się hitem w 2020 roku i przyniósł Labrinthowi swój pierwszy platynowy singiel w USA. Później w tym samym roku wydał swój drugi album studyjny Imagination & the Misfit Kid.

 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Frisky	Labrinth	06.2010	2[24]	-	Parlophone CDR 6814	[platinum-UK][written by Timothy McKenzie, Patrick Okogwu, Marc Williams][produced by Labrinth ,Da Diggler]
Let the Sun Shine	Labrinth	10.2010	3[16]	-	Syco Music 88697755802	[gold-UK][written by Labrinth][produced by Labrinth ,Da Diggler]
Let It Go	Devlin featuring Labrinth	12.2010	59[8]	-	4th & Broadway GBUM 71028137	[written by Matthew Norman, James Devlin][produced by Labrinth]
We Bring the Stars Out	Tinie Tempah featuring Labrinth and Eric Turner	02.2011	40[2]	-	Parlophone GB3CJ 1100008	-
Earthquake	Labrinth featuring Tinie Tempah	11.2011	2[51]	-	Syco Music GBHMU 1100027	[2x-platinum-UK][written by Timothy McKenzie, Patrick Okogwu][produced by Labrinth ]
Last Time	Labrinth	03.2012	4[8]	-	Syco Music GBHMU 1200005	[silver-UK][written by Labrinth, Marc Williams][produced by Labrinth]
Express Yourself	Labrinth	05.2012	12[20]	-	Syco Music GBHMU 1200013	[gold-UK][written by Timothy McKenzie, Charles Wright][produced by Labrinth ,Mike Spencer]
Treatment	Labrinth	09.2012	55[4]	-	Syco Music GBHMU 1200006	[written by Timothy McKenzie, Carl Falk Rami Yacoub][produced by Labrinth ,Da Digglar]
Beneath Your Beautiful	Labrinth featuring Emeli Sandé	10.2012	1[1][31]	34[14]	Syco Music GBHMU 1200008	[2x-platinum-UK][written by Timothy McKenzie,Adele Emeli Sandé Mike Posner][produced by Labrinth ,Da Diggler]
Playing With Fire	Plan B featuring Labrinth	12.2012	78	-	679 / Atlantic	[written by Timothy McKenzie,Ben Drew][produced by Labrinth ,Plan B]
Lover Not a Fighter	Tinie Tempah featuring Labrinth	01.2014	16[10]	-	Parlophone GB7TP 1300287	[written by Timothy McKenzie, Patrick Okogwu][produced by Labrinth ]
Let It Be	Labrinth	10.2014	11[6]	-	Syco Music GB 1101400360	[written by Timothy McKenzie,Gustave Rudman][produced by Labrinth ,Gustave Rudman]
Jealous	Labrinth	12.2014	7[18]	-	Syco Music GBHMU 1400291	[platinum-UK][written by Timothy McKenzie, Josh Kear Natalie Hemby][produced by Labrinth ]
Higher	Sigma featuring Labrinth	04.2015	12[7]	-	3 Beat GBSXS 1500006	[silver-UK][written by Peter Kelleher,Ben Kohn,Tom Barnes,Tom Hull,Wayne Hector][produced by Cameron Edwards,Joe Lenzie,TMS]
Losers	The Weeknd featuring Labrinth	09.2015	91[1]	85[1]	Republic/XO USUG 11500916	[written by Timothy McKenzie,Carlo Montagnese,Abel "The Weeknd" Tesfaye][produced by Labrinth ,Carlo Montagnese,Abel "The Weeknd" Tesfaye]
Make Me (Cry)	Noah Cyrus featuring Labrinth	12.2016	88[3]	46[15]	Syco Music QM 33K1500042	[silver-UK][2x-platinum-US][written by Noah Cyrus,Timothy McKenzie][produced by Labrinth]
Genius	LSD (Labrinth / Sia / Diplo	05.2018	72[2]	-	Sony Music USQX 91800836	[written by Sia Furler,Thomas Wesley Pentz,Timothy McKenzie,Philip Meckseper][produced by Diplo,Labrinth,Jr. Blender]
Thunderclouds	LSD (Labrinth / Sia / Diplo	08.2018	17[11]	-	Records USQX 91802130	[written by Sia Furler,Thomas Wesley Pentz,Timothy McKenzie,Philip Meckseper,Henry Agincourt Allen][produced by Diplo,Labrinth,King Henry]
Majesty	Labrinth with Nicki Minaj featuring Eminem	08.2018	41[3]	58[1]	Cash Money/Republic USCM 51800138	[written by Onika Maraj, Timothy McKenzie, Marshall Mathers, Luis Resto][produced by Labrinth ,Eminem]
Still Don't Know My Name	Labrinth	08.2020	52[8]	115[3]	Sony Classical USQX 91902507	[silver-UK][platinum-US][written by Labrinth][produced by Labrinth]
All for Us	Labrinth	02.2022	52[9]	-	Island/Syco Music USUG 11902729	[silver-UK][written by Timothy McKenzie][produced by Labrinth ]
Formula	Labrinth	02.2022	81[3]	-	Sony Classical USQX 91902497	[silver-UK][gold-US][written by Labrinth][produced by Labrinth]
Mount Everest	Labrinth	02.2022	58[7]	-	Columbia GB 1101800836	[written by Labrinth][produced by Labrinth]
I'm Tired	Labrinth with Zendaya	03.2022	47[3]	53[4]	Columbia USQX 92200588	[written by Timothy McKenzie,Sam Levinson Zendaya][produced by Labrinth ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Electronic Earth	Labrinth	04.2012	2[43]	-	Syco Music 88691932932	[platinum-UK][produced by Labrinth ,Da Digglar]
Labrinth, Sia & Diplo Present... LSD	Labrinth, Sia & Diplo Present... LSD	04.2019	44[1]	70[1]	Syco Music 19075903182	-
Imagination & the Misfit Kid	Labrinth	03.2022	-	151[3]	Syco Music 19075872741	[produced by Labrinth,Nathaniel Ledwidge,Ilya,Darren Poole]
Euphoria (Original Score from the HBO Series)	Labrinth	02.2022	68[4]	79[12][10.2019]	Sony Classical 19075995872	[produced by Labrinth ]
Euphoria Season 2 Official Score (From the HBO Original Series)	Labrinth	05.2022	-	162[1]	Columbia 19658718972 [US]	[produced by Labrinth ]

Fabulous Rhinestones

The Fabulous Rhinestones to zespół oparty na R&B, założony w San Francisco w 1971 roku przez byłego gitarzystę/wokalistę Illinois Speed ​​Press Kala Davida i byłego basistę Electric Flag (oraz Boba Dylana, Al Koopera i Milesa Davisa) Harveya Brooksa. Przenieśli się do Woodstock w stanie Nowy Jork, gdzie grali z członkami zespołu i niektórymi innymi bluesmanami z Chicago, w tym Paulem Butterfieldem, i podpisali kontrakt z producentem Michaelem Langiem - współproducentem Woodstock Festival - z jego własną wytwórnią Just Sunshine.

 W ciągu następnych trzech lat grupa wydała trzy płyty winylowe, z których wszystkie spotkały się z krytyką, nie sprzedając ich w ogromnych ilościach – zdobyli również znaczną ekspozycję grając w tym czasie z Allman Brothers, Stevie Wonder i Doobie Brothers, ale ich najbardziej znaczący koncert był prawdopodobnie graniem na antywojennym wiecu w Nowym Jorku z Johnem Lennonem i Yoko Ono w 1971 roku. 

Rozstali się w połowie lat 70-tych, a David grał później z Ettą James, Al Kooperem i Johnnym Riversem. Praca Fabulous Rhinestones została skompilowana do ponownego wydania na CD w Japonii w XXI wieku. Gitarzysta Kal David zmarł 16 sierpnia 2022 roku w wieku 79 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
What A Wonderful Thing We Have	Fabulous Rhinestones	08.1972	-	78[4]	Just Sunshine 500	[written by H. Brooks, M. Grebb]

Frou Frou

 Współpraca między muzykiem/wokalistką Imogen Heap i producentem/aranżerem/autorem piosenek/muzykiem Guyem Sigsworthem, Frou Frou stworzyła imponującą markę napędzanego wokalem, elektronicznego popu, dawniej wyłącznego terytorium Björk. Brytyjski duet współpracował przez lata bez kontraktu płytowego, a po niezliczonych godzinach dopasowywania studyjnej finezji i sztuczek Sigswortha do chrapliwego jodłowania Heap, debiut grupy, Details, został sfinalizowany w 2002 roku w amerykańskiej wytwórni MCA Records. 

Heap i Sigsworth po raz pierwszy pracowali razem nad „Getting Scared” z solowej płyty Heap z 1998 roku  iMEGAPHONE. Po zakończeniu promocji tego wspaniałego debiutu, Heap była gotowa do rozpoczęcia pracy nad nowym projektem i oboje ponownie się połączyli, ponieważ Sigsworth prywatnie kompilował muzykę specjalnie dla Heap, jednocześnie produkując inne projekty. Pierwszy utwór stworzony przez nową, bardziej formalną (ale jeszcze nienazwaną) parę ostatecznie przekształcił się w „Flicks” z Details, prawdopodobnie najbardziej przypominający Björk utworu Frou Frou. Sigsworth - która w rzeczywistości pracowała z Björk (Homogenic, Vespertine) i Madonną („What It Feels Like for a Girl”) oraz wieloma innymi znaczącymi artystami popowymi i elektronicznymi lat 90-tych - dorastała słuchając eklektycznych artystek, takich jak Kate Bush , a wraz z Heap rozwinął uznanie dla muzyki klasycznej. 

Nazwa Frou Frou została podjęta, gdy frankofil, Sigsworth zauważył to zdanie w wierszu Baudelaire'a, dalekie od bycia kampowym pseudonimem, którego można by się spodziewać po bardziej słodkim popowym stroju. Najwyraźniej, wypowiedziane po francusku, zdanie ma przypominać szeleszczące spódnice wirujące wokół nóg urodziwych tańczących kobiet, jak w burleskowym przedstawieniu. Urodzeni kompozytorzy, multiinstrumentalistka Heap i inż. studia/producent/muzyk Sigsworth towarzyszyli wielu występom pobocznym wspierającch innych artystów, zwłaszcza Sigswortha, który był często używany jako trochę utrwalacz piosenek. Chociaż nie są to złe prace, artyści kalibru Frou Frou muszą działać na własną rękę i chociaż Heap przez większość swojej kariery pracowała jako artystka solowa, Sigsworth nigdy nie był  tak mocno utożsamiany z żadnym poprzednim projektem. 

Zamiast zepchnąć męskiego producenta  na ledwo uznawane tylne siedzenie, jak to często bywa w przypadku zespołu z udziałem kobiet (na przykład udział Glena Ballarda w Jagged Little Pill Alanis  Morissette ), Frou Frou została pomyślana i szczerze przedstawiona jako prawdziwa współpraca, co czyni ją znaczącą dla swojej prawdziwości marketingowej, jeśli nic innego. Szczegóły zawierają dość konwencjonalne popowe momenty, takie jak „It's Good to Be in Love”, ale bardziej eksperymentalne kawałki, takie jak „Only Got One”, mają bardziej definitywną jakość. Prawdziwym osiągnięciem Frou Frou -co widać na prawie każdym utworze stworzonym przez „zespół”- jest ich niesamowita zdolność do nasycenia wysoce zmanipulowanej, cyfrowo stworzonej muzyki ciepłem dość rzadkim w popie i prawie niespotykanym w muzyce.

 W studiu Frou Frou osiągnął unikalne brzmiące podłoże dla soczystego głosu Heap  za pomocą bardziej niż można się było spodziewać akustycznych i naturalnych instrumentów. Te rzeczywiste występy instrumentalne zostały najpierw nagrane, a następnie mocno zmanipulowane na etapie montażu, dając duetowi własny proces, a tym samym własne brzmienie. Takie podejście sprawiło, że ich muzyka była bujna, dynamiczna   w porównaniu z typową elektroniką/dance i puszkowanym popem.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Breathe In	Frou Frou	07.2002	44[2]	-	Island CID 799	[written by Guy Sigsworth, Imogen Heap][produced by Guy Sigsworth, Imogen Heap][23[11].Hot Disco/Dance;MCA [promo] 12"]
Must Be Dreaming (The Mixes)	Frou Frou	12.2002	-	-	Island 12 FROU 4	[written by Guy Sigsworth, Imogen Heap][produced by Guy Sigsworth, Imogen Heap][16[13].Hot Disco/Dance;Serious [promo] 12"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Details	Frou Frou	07.2002	-	128[2]	Island CID 8112	[produced by Guy Sigsworth, Imogen Heap]

John Frusciante

John Frusciante (właśc. John Anthony Frusciante; ur. 5.03.1970r, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) - voc, g, b, k, hca, perc; kompozytor, autor tekstów, producent nagrań. Przyszedł na świat w rodzinie sędziego, Johna Frusciante, od pokoleń kultywującej tradycje muzyczne (w późniejszych latach zaprosił matkę, Gail Frusciante, jako wokalistkę do udziału w nagraniu Under The Bridge Red Hot Chili Peppers). Dorastał w Queens w Nowym Jorku, później w Tucson w Arizonie, a po rozstaniu rodziców wraz z matką kolejno w Santa Monica i Mar Vista w Kalifornii. Urzeczony rockiem, sięgnął po gitarę; jakiś czas pobierał lekcje gry, ale głównie uczył się sam, kopiując partie Jimiego Hendrixa, Jeffa Becka, Jimmy'ego Page'a, Franka Zappy, Captaina Beefhearta, Roberta Frippa czy Adriana Belew. Gdy w 1985r trafił w Variety Arts Centre w Los Angeles na koncert Red Hot Chili Peppers, muzyka tego zespołu stała się jego największą fascynacją.
 

W 1987r rozpoczął studia w Guitar Institute of Technology w Los Angeles, ale gdy stwierdził, że nie nauczy się tam niczego nowego, przestał uczęszczać na zajęcia. Pozostał w mieście i zaprzyjaźnił się z Darrenem H. Peligro, byłym perkusistą The Dead Kennedys. Dzięki niemu poznał latem 1988r Flea basistę Red Hot Chili Peppers. Grupa szukała w tym czasie gitarzysty na miejsce zmarłego Hillela Slovaka. Ale chociaż na wspólnej domowej sesji z Fleą zaprezentował się od jak najlepszej strony, pozostał w jego oczach młodym, nieśmiałym, nieco zdziwaczałym amatorem bez doświadczenia estradowego. Gdy jednak w ciągu kilku następnych tygodni formacja nie uzupełniła składu, zdecydowała się dać mu szansę (w tym czasie miał też propozycję dołączenia do zespołu Thelenious Monster). Nie w pełni odnalazł się w grupie podczas nagrywania albumu „Mother's Milk" (EMI, 1989r), ale już na następnej płycie, słynnej „BloodSugarSexMagik" (Warner Brothers, 1991r), odcisnął silne piętno - jako gitarzysta, ale też kompozytor i aranżer. Nie potrafił wszakże unieść ciężaru sukcesu, jaki formacja w tym czasie odniosła. I w maju 1992r, podczas trasy po Japonii, oświadczył kolegom, że odchodzi.
 

W listopadzie 1994 zadebiutował jako solista kontrowersyjnym albumem „Niandra LaDes And Usually Just A T- Shirt" z domowymi, amatorskimi nagraniami. Znalazło się tam kilka intrygujących, niepokojących piosenek na głos i gitarę akustyczną, m.in. Blood On My Neck From Success, Your Pussy's Glued To A Building On Fire, swoista parafraza Tiny Dancer Eltona John, czy Big Takover, przeróbka utworu Bad Brains. Repertuaru dopełniały nużące improwizacje gitarowe. Całość miała klimat rozwichrzonej, neurotycznej, chorej twórczości Syda Barretta, z którym - uzależniony jak on przed laty od narkotyków - zaczął się w tym czasie utożsamiać. Jedynie kłopoty finansowe skłoniły go do wydania w sierpniu 1997 następnej płyty, „Smile From The Streets You Hold", zawierającej głównie odrzuty z poprzedniej sesji, ale też np. amatorskie nagranie z 1987r (A Fall Through The Ground). Całość zdominowały domowe improwizacje, chaotyczne, bałaganiarskie, pozbawione śladu myśli muzycznej, z wyciem zamiast śpiewu lub w ogóle bez partii wokalnych, np. Enter A Uh, I May Again Know John. W programie znalazły się tylko trzy bardziej konwencjonalne piosenki: I'm Always, Feminity i Breathe. W tym czasie pojawił się też u boku Flei i Stephena Perkinsa z Jane's Addiction w składzie efemerycznej grupy Three Amoebas, ale jej nagrania, uznane za zupełnie niekomercyjne rejestracje długich studyjnych jamów, nigdy się nie ukazały.
 

Wiosną 1998r, po długim pobycie w klinice odwykowej i zerwaniu z narkotykami, wrócił do Red Hot Chili Peppers. Wziął już udział w powstaniu świetnej i ogromnie popularnej płyty „Californication" (Warner Brothers, 1999). A w 2000r przygotował kolejny album solowy - „To Record Only Water For Ten Days", wydany w lutym następnego roku, promowany płytką Going Inside (zawierającą aż pięć nagrań, oprócz tytułowego także: Time Is Nothing Part 2, So Would Have I, Last Hymn i Beginning Again). Zaproponował repertuar nieco bardziej uporządkowany i pogodny niż dawniej, a pod wpływem zespołu Depeche Mode dodał do brzmień gitary akustycznej dźwięki syntezatorów i automatów perkusyjnych. Nadal wszakże była to muzyka nie pozbawiona aury roboty amatorskiej oraz sporej dozy szaleństwa, np. The First Season, With No One.
 

Równo trzy lata później, w lutym 2004r, ukazała się czwarta solowa płyta gitarzysty, „Shadows Collide With People". Nagrana w słynnych Cello Studios w Hollywood przy pomocy głównie Josha Klinghoffera - g, b, k, perc, voc z grupy Bicycle Thief (współtwórcy dwóch kompozycji, Omission i  00Ghost27), ale też kolegów z zespołu, Flei - b i Chada Smitha - dr, a ponadto m.in. Omara Rodrigueza - g z The Mars Volta, była najstaranniej przygotowanym i najbardziej przystępnym dziełem w jego dotychczasowym dorobku. Pojawiły się na niej całkiem konwencjonalne utwory rockowe, przypominające wręcz przeboje Red Hot Chili Peppers (np. Second Walk, This Cold, Wednesday's Song, Song To Sing When I'm Lonely), pobrzmiewające też echem różnych, często zaskakujących fascynacji gitarzysty, od The Beatles po The Smiths (np. Omission, Time Goes Back, Cut- Out), co najwyżej udziwnione intrygującymi elektronicznymi wstępami czy kodami (np. Carvel, Water). I tutaj wkradły się jednak rzeczy nieco schizofreniczne, jak przesycone duchem krautrocka, syntezatorowe kompozycje instrumentalne w rodzaju -00Ghost27 i Failure330bject. Kilka dalszych utworów z tego okresu, m.in. Forever Away, Dying Song i Leave All The Days Behind, trafiło w maju na album z muzyką do filmu The Brown Bunny, zrealizowanego przez awangardowego artystę Vincenta Gallo.
 

Zestaw „Shadows Collide With People" okazał się zapowiedzią całej serii płyt nagranych przez Frusciantego w tym czasie: „The Will To Death" z czerwca 2004r, „Automatic Writing" z sierpnia, „DC EP" z września, „Inside Of Emptiness" z października i „A Sphere In The Heart Of Silence" z listopada tego roku oraz „Curtains" z lutego 2005r. Wszystkie powstały szybko, w ciągu kilku do kilkunastu dni, zazwyczaj w skromnych warunkach, a nieco amatorską aurą przypominały raczej wcześniejsze dokonania artysty. Gitarzyście towarzyszył zazwyczaj Klinghoffer („A Sphere In The Heart Of Silence" sygnowali razem), na „Automatic Writing" także Joe Lally - b, voc z Fugazi (ten tytuł ukazał się pod zespołowym szyldem Ataxia), a na „Inside Of Emptiness" dodatkowo Rodriguez; jedynie na „DC EP" i „Curtains" gitarzystę wsparł ktoś inny: w pierwszym przypadku Jerry Busher -dr z Fugazi, w drugim Ken Wild - b i Carla Azar - dr oraz dodatkowo Rodriguez. Poszczególne zestawy różniły się między sobą. Pierwszy, „The Will To Decyl", składał się głównie z mniej lub bardziej konwencjonalnych piosenek, niekiedy pełnych wdzięku (np. A Doubt, An Exercise, Wishing, The Days Have Turned), czasem ewidentnie niedorobionych (np. Time Runs Out), intrygujących co najwyżej niepokojącymi partiami gitarowymi (np. 7 Loop). Drugi, „Automatic Writing", wypełniła muzyka  improwizowana wraz z kolegami w studiu, pełna jamowego luzu, przesycona transową aurą krautrocka (np. Another) i brytyjskiej psychodelii sprzed lat (np. Dust, The Sides). Trzeci, „DC EP", wyjątkowo wyprodukowany nie przez Frusciantego, lecz przez Iana MacKaye'a, lidera Fugazi, znowu ukazywał gitarzystę jako twórcę piosenek, tym razem tylko czterech, ale za to wyśmienitych i zdecydowanie bardziej dopieszczonych pod względem aranżacyjnym i brzmieniowym niż zwykle (np. Dissolve, Goals, A Corner). Czwarty, „Inside Of Emptiness", choć nie pozbawiony charakterystycznych melodii, zawierał największą z wszystkich porcję gitarowego zgiełku i rockowego szaleństwa (np. What I Saw, Emptiness, 666). Piąty, „A Sphere In The Heart Of Silence", zdominowały urozmaicone impresje i songi oparte na brzmieniach elektronicznych (np. Sphere, Walls, At Your Enemies), ale też fortepianowych (np. Communique, My Life). Szósty, „Curtains", przyniósł bardzo proste ballady, wykonane głównie z akmpaniamentem gitary akustycznej, co najwyżej podbarwione dźwiękami innych instrumentów, chociażby melotronu, trochę w duchu twórczości Cata Stevensa (np. The Past Recedes, The Real, A Name, Control).

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Shadows Collide With People	John Frusciante	03.2004	53[2]	191[1]	Warner Bros 9362486602	[produced by John Frusciante]
The Will to Death	John Frusciante	07.2004	109[1]	-	Record Collection 48800	[produced by John Frusciante]
The Empyrean	John Frusciante	02.2009	105[1]	151[2]	Record Collection 8101118	[produced by John Frusciante]

Fu Manchu

 FU MANCHU, grupa amerykańska. Powstała w 1988r w San Clemente w Orange County w Kalifornii. Pierwszy skład: Glen Chivens - voc, Scott Hill - g, Greg McCaughey - b, Ruben Romano - dr. W 1991r McCaugheya zastąpił Mark Abshire - b.

Gdy w tym samym roku odszedł Chivens, wokalistą został Hill. W 1992r na krótko dołączył Scott Votaw - g. W 1993r zamiast niego pojawił się Eddie Glass - g z All Of One. W 1995r Abshire'a zastąpił Brad Davis - b. W październiku 1996r zrezygnowali Glas i Romano; zmienili ich Mike Coopersmith -  g i Brant Bjork - dr, były muzyk Kyuss. Na początku 1977r Coopersmitha zastąpił Bob Balch - g. W listopadzie 2001r Bjork odszedł. Jego miejsce zajął Scott Reeder - dr ze Smile.
 

Pierwszymi świadectwami działalności Fu Manchu Lyły single Kept Between The Trees/Bouillabaisse/Jr. High Sc hob I Ring (7 Karat), wydany w  1990r przez Slap-A-Ham, Seniori- tis/Pinbuster/El Don, wydany w grudniu 1991r przez niemiecką wytwórnię Zuma, oraz Pick-Up Summer/Vankhana (Rollin' Rooms), wydany w maju 1992r przez Elastic i Don't Bon ther Knockin' (If This Van's Rockin')/Space Sucker, wydany w listopadzie tego roku przez tę samą firmę. Dla Bong Long grupa zrealizowała albumy „No One Rides For Free" z 1994r (współproducent wraz z muzykami: Brant Bjork, jeszcze wówczas muzyk Kyuss; w repertuarze m.in. utwory Superbird, Mega-Bumpers i Ojo Rojo) oraz „Daredevil" z 1995r współproducenci wraz z muzykami: Tom Rothrock i Rob Schnapf; w repertuarze m.in. utwory Wurkin', Travel Agent, Coyote Duster, Tilt, Trapeze Freak, Push Button Magic). Już na tych wczesnych płytach określiła się stylistycznie. Przedstawiła muzykę łączącą w sobie miażdżącą moc hardrockowego grania Blue Cheer czy MC5 z jednej strony i Black Sabbath czy  Budgie z drugiej, pierwotną siłę klasycznych dokonań dokonań praojców punk rocka, chociażby Iggy'ego Popa i The , Stooges, energię kalifornijskiego hardcore'u, zwłaszcza tego w wydaniu Circle Jerks, a także   smak psychodelii, przede wszystkim w ujęciu Jimiego Hendrixa. Trochę ha wyrost porównywano formację do gigantów stoner rocka, jak Kyuss czy Monster Magnet, zaprezentowała się wszakże w repertuarze pozbawionym ich pretensji (o czym świadczyły teksty utworów - o samochodach i motorach oraz urokach surfingu i skateboardingu), zdecydowanie prostszym, jedynie ożywionym elementami psychodelii, a nie naznaczonym jej piętnem. 
 

W1995 grupa podpisała kontrakt z firmą Mammoth i dla niej nagrała większość późniejszych płyt, poczynając od albumu „In Search Of..." z marca 1996r i towarzyszących mu singli Asphalt Risin'/Chevy Van z maja i Missing Link/Ojo Rojo z sierpnia tego roku, owoców współpracy z Brianem Jenkinsem jako współproducentem. Wierna dawnemu stylowi (np. Regal Begal, niemal hołd dla Blue Cheer), śmielej niż dawniej sięgnęła .w tym okresie do psychodelii (np. Asphalt Risin i Neptune & Convoy). Nieco zaskakującą pozycją w jej dyskografii byl wypuszczony w lutym 1997r przez firmę Man's Ruin Franka Kozika,  wydany na zielonym winylu, dziesięciocalowy maksisingel z przeróbką piosenki Godzilla zespołu Blue Oyster Cult oraz własnymi kompozycjami Module Overload i Living Legend. Wydawał się krokiem wstecz; zawierał znowu muzykę bardzo prostą i gwałtowną, niemal jednoznacznie hardrockową, o surowym, garażowym brzmieniu. Równo dwa lata później rozrósł się do wymiarów minialbumu „Eatin' Dust", wzbogaconego dodatkowymi nagraniami o podobnym charakterze, być może z tej samej sesji,np. Eatin' Dust, Mangoose i Pigeon Tow.
 

Powrotem na ścieżkę wytyczoną przez „In Search Of..." okazała się płyta „The Action Is Go" z listopada 1997r, promowana singlem Evil Eye Module Overload/Swami's Last Command. Nagrana przy pomocy  Yuengera z White Zombie jako producenta i muzyka grającego na różnych instrumentach klawiszowych, zwracała uwagę bogatszym, bardziej klarownym i nowocześniejszym brzmieniem niż wszystkie poprzednie. Niespecjalnie natomiast zmieniła się sama muzyka, jak dawniej ujawniająca fascynacje dokonaniami Blue Cheer (Anodizer, Strolling Astronomer), The Stooges (The Action Is Go) czy Black Sabbath (Saturn III).
W programie znalazła się też przeróbka Nothing Done hardcore'owcow z S.S.D. Formacja promowała dzieło nie tylko w Stanach, ale też w Europie i Australii.
W marcu 1998r nakładem firmy Sessions ukazał się singel, który przynosił po jednym nagraniu Fu Manchu i Fatso Jetson. A utwór Jailbreak grupy Fu Manchu powtórzono we wrześniu tego roku na stronie A płytki należącej już wyłącznie do jej dyskografii i zawierającej także dwie dalsze kompozycje - Urethane i Coyote Duster (w wersji koncertowej). Dopiero w lutym 2000r trafił na rynek kolejny album formacji, „King Of The Road", wyprodukowany przez samych muzyków i Joe Barresiego, współpracownika Queens Of  The Stone Age. Był najwspanialszym dokonaniem Fu Manchu do tamtej pory. Zawierał bogatszy repertuar, ożywiony m.in. elementami nu metalu, zwracający uwagę bardziej efektownym brzmieniem, urozmaicony pod względem klimatu, np. Hell On Wheels, Blue Tile Fever, Boogie Van,Over The Edge, King Of The Road, Drive, Hotdoggin'. W programie i tym razem znalazła się przeróbka znanej kompozycji sprzed lat - Freedom Of Choice z repertuaru Devo. Promując dzieło, formacja po raz pierwszy dotarła z koncertami do Japonii.  

Płyta „California Crossing" z października 2001r, wynik współpracy z producentem Mattem Hyde'em, jednych zachwyciła, a innych odrzuciła muzyką bardziej przebojową niż dawniej i brzmieniem wypolerowanym jak nigdy, np. Thinkin' Out Loud, Wiz Kid, Squash That Fly. W nagraniu Bultaco gościnnie wziął udział jeden z idoli Fu Manchu, wokalista Keith Morris z Circle Jerks. Podczas koncertów w Stanach w 2002r grupa nadała album „Go For It... Live!", wydany w lipcu następnego roku przez niemiecką firmę Steamhammer (wytwórnia Mammoth upadła). Wypełniły go nieuładzone, pełnie nieokiełznanej energii wykonania utworów z wszystkich okresów działalności formacji, m.in. Ojo Rojo, Wurkin', Asphalt Risin', Godzilla, Evil Eye, King Of The Road i Squash That Fly.
 

W styczniu 2004r grupa przypomniała się płytką „Something Beyond", wydaną przez Elastic i zawierającą dwie nowe kompozycje, So Far Behind i Something Beyond, oraz przeróbkę Six Pack Black Flag. A we wrześniu tego roku, po podpisaniu kontraktu z DRT Entertainment, dorobiła się pierwszego studyjnego albumu od trzech lat, „Start The Machine", nagranego przy pomocy Briana Josepha Dobbsa jako producenta. Oprócz świetnych utworów w dawnym stylu, jak Written In Stone, Open Your Eyes i  I Wanna Be, zaproponowała też rzeczy odmienne, jak punkrockowa miniatura I Can't Hear You czy nastrojowe interludium Out To Sea.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Jailbreak/Urethane	Fu Manchu	10.1998	138[1]	-	Mammoth 567750	[written by Phil Lynott][produced by J. Yuenger]