Z archiwum...rocka

wtorek, 20 września 2022

Finger Eleven

Kapela powstała w miejscowości Burlington w Kanadzie. Wówczas to grupa chłopaków ze szkoły średniej założyła zespół pod nazwą Rainbow Butt Monkeys. W 1995 roku zespół wydał swój pierwszy album, nagrany zresztą za własne pieniądze. Trudno było się więc spodziewać jakiegoś większego rozgłosu. Niestety podobny los spotkał kolejny album grupy wydany już pod szyldem Finger Eleven. W końcu członkowie grupy podjęli decyzję o wyjeździe do Stanów.

Nie zdecydował się na wyjazd jedynie perkusista Rob Gommerman, którego zastąpił Rick Beddoe. W USA grupa została zauważona przez wytwórnie Wind-Up Records, która wznowiła album "Tip", umieszczając jednak inne wersje utworów niż na pierwotnej wersji. Zespół zagrał sporo koncertów, a w 2000 roku znów wszedł do studia nagrywać kolejny album "The Greyest Of The Blue Skiest", który miał być krokiem naprzód. Krążek ukazał się 25 lipca 2000 roku. Nowa płyta była ponura, ale spodobała się publiczności. Na uwagę zasługuje na tej płycie utwór Walking In My Shoes, który stanowi cover kawałka Depeche Mode. Pracę nad kolejnym albumem grupy trwały niespełna 18 miesięcy, a ukazał się 17 czerwca 2003 roku jako "Finger Eleven".
Cała płyta niesie ze sobą o wiele bardziej pozytywne emocje niż jej poprzedniczka, znalazły się na niej także utwory akustyczne.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Good Times	Finger Eleven	12.2003	-	92[1]	Wind-Up 674481	[written by Scott Anderson, Sean Anderson, Rich Beddoe, James Black, Rick Jackett][produced by Johnny K]
One thing	Finger Eleven	07.2004	-	16[29]	Wind-Up	[written by Scott Anderson, James Black][produced by Johnny K]
Paralyzer	Finger Eleven	06.2007	-	10[24]	Wind-Up	[2x-platinum-US][written by Scott Anderson, Sean Anderson, Rich Beddoe, James Black, Rick Jackett][produced by Johnny K]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Finger Eleven	Finger Eleven	07.2003	-	96[43]	Wind-Up 13 058	[gold-US][produced by Johnny K]
Them vs. You vs. Me	Finger Eleven	03.2007	-	31	Wind-Up 13 112	[gold-US][produced by Johnny K]
Life Turns Electric	Finger Eleven	10.2010	-	92	Wind-Up 13 251	[produced by James Black and Rick Jackett]

Filterheadz

Filterheadz to duet techno DJ i producencki z Leuven w Belgii. Założona przez braci Berta i Maartena Wilmaers.

Na początku : Bert i Maarten dzieci lat siedemdziesiątych, kiedy vinyl był królem i 8 ścieżkowe kasety wydawały się byc cudem. Pierwsze muzyczne kroki? Gdzieś w połowie lat osiemdziesiątych. Bert na gitarze, Maarten na bębnach.
Autorytety : The Police, U2 i Simple Minds. Nadal są ich autorytetami, bo twierdzą że niczym złym jest słuchanie muzyki POP.
Lata nauki : Od połowy lat osiemdziesiątych do połowy lat dziewięćdziesiątych : zróżnicowany pop, rock, metal, jazz fusion i projekty r&b.; Nic tak naprawde owocnego, ale dzięki temu chłopaki nauczyli się pisać teksty piosenek, techniki produkcji i wszelkich innych przydatnych umiejętności w tworzeniu muzyki.
Jazz…? W 1996r zainteresowali sie jazzfusion, acid jazz i i wszystko inne co prowadzi do takich zgraj jak Incognito i Brand New Heavies. Odkryli remiksy Rogera Sancheza, Masters at Work i Davida Moralesa. To dało im nowe inspiracje w tworzeniu muzyki dance. Odkryli nowe możliwości dance, nie tylko eurotrance które królowało w tym czasie w Belgii. Chłopaki próbowali eksperymentować z loopsami i disco samplami a ich pierwsza produkcja house ujrzała szybko światło dzienne.
Lata z Headroom : w 1998r bracia związali się z belgijską wytwórnią płyt Headroom Music. Szef wytwórni Bart Grinaert zauważył ich wielki potencjał i wziął ich pod swoje skrzydła. W Headroom nauczono ich wszystkiego co powinni wiedzieć o muzyce dance, o beatach, o dzwiękach i poznali wiele innych trików. Po stworzeniu paru produkcji pod różnymi nazwami zdecydowali nazwać się “Filterheadz”. Pomysłem było nagranie utworów w stylu “filterdisco”. Lecz prawda okazała się całkiem inna…
Pliki Castersa : w tym samym czasie Jo Casters, głowa a&r; znalazł ich wcześniejsze produkcje. Jo zdecydował skontaktować się z nimi i zwierzyć im mnóstwo remiksów. Z Minimalistix stworzyli Struggle For Pleasure. Pojechali także na Ibizę by sprawdzić wibracje i odkryć brzmienia i możliwości Sashy & Digweeda. Po powrocie poszli prosto do studia i z dzwiękami Space Terrace wciąż dzwoniącymi w ich uszach zaczeli pracę nad nowym remiksem który okaże sie najlepszym remixem w tym roku. Robili remixy dla Hooja, Platipus, Nebula & Deviant. Filterheadz stawiają teraz bardziej na progressive, lecz z mocnymi beatami i bardzo ostrymi dzwiękami…
Filterheadz Miłosne Techno: współpraca z Zzino & Tomaz dowiodła, że są bardzo popularni, współpraca z Carlem Coxem układała się wspaniale. Skontaktował sie z nimi Intec i poprosił o latynowski utworek techno, który stał się póżniej przebojem Ibizy i nie tylko a utworek nosi nazwe ‘Sunshine’ wyprodukowany razem z Tomaz'em.
Więcej remiksów : Green Velvet ‘La La Land’, Bedrock ‘Emerald’, Whatever Girl ‘Activator’, Eddie Amador ‘House Music’, Kira ‘I’ll be your angel’ i póżniejsze remiksy dla Tiësto i Olivera Lieba, to jedne z wielu pozycji.
Czasy obecne : Po najlepszych wynikach w sprzedaży płyt techno Bert i Maarten stwierdzili że pora na nowe wyzwania. Tribalicious, ich debiutancki CD to kolekcja tribal, technicznych beatów, obszernych dzwięków i offbeatów. Bert i Maarten użyli ich produkcyjnych umiejętoności by ponownie zremixować, przebudować i poprostu dodać nowe brzmienie w wszystkie swoje produkcje by nadać im ich jedyne i charakterystyczne brzmienie które można opisać jako… dżwięki filterheadz. Płyte ‘Blue Car’ cechuje nowa melodia która sygnalizuje nowy kierunek pracy Filterheadz.
Przyszłość : związana z muzyką dance, pracą nad nowymi albumami, szukanie nowych stylów, występy na żywo. Jednym słowem przyszłość dla filterheadz jawi się pomyślnie.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Music	Filterheadz Presents Slow	.2001	-	-	Lunchbox Recordings LUN0 16005 [Bel]	-
The One Who Got Caught	Filterheadz	.2002	-	-	Pitch Black PB 3014 [US]	[written by Bert Wilmaers , Maarten Wilmaers][produced by Bert Wilmaers , Maarten Wilmaers]
In Your Eyes	Filterheadz Presents Orange 3	03.2003	136[1]	-	Magik Muzik UK MMUK003	[written by Bert Wilmaers , Maarten Wilmaers][produced by Bert Wilmaers , Maarten Wilmaers]
The Rhythm / Protection	Filterheadz	02.2003	-	-	Pitch Black PB 3016 [US]	-
Yimanya	Filterheadz	07.2004	115[1]	-	Additive 12AD 098	-

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tribalicious	Filterheadz	03.2004	-	-	541 Records 541416 501044	-

Andy Russell

Andy Russell ur. Andres Rabajos (lub Rabago), 1920r, Los Angeles, Kalifornia, USA, zm. 16 kwietnia 1992r, Phoenix, Arizona, USA. Syn meksykańsko-hiszpańskich rodziców, Russell był popularnym piosenkarzem w USA w latach 40-tych, z romantycznym wizerunkiem i zamiłowaniem do latynoamerykańskich numerów. Na początku lat 40-tych współpracował z kilkoma zespołami, m.in. Sonny Dunhamem, Gus Arnheimem i Johnny Richardsem, czasami grając również na perkusji. W 1942 roku był jednym z siedmiu wokalistów big bandu Alvino Reya, ale nie mógł nagrywać z powodu niesławnego zakazu nagrywania przez lidera związku Jamesa Caesara Petrillo.

Jego własne hity dla Capitol Records zaczęły się w 1944 roku „Besame Mucho” i „Amor” i trwały do 1948 romantycznymi balladami, takimi jak „What A Diff'rence A Day Made”, „I Dream Of You”, „I Can’t Begin To Tell You”, „Laughing On The Outside (Crying On The Inside)”, „They Say It’s Wonderful”, „Pretending” i „Anniversary Song”. Nagrał także „I’ll Close My Eyes” Billy’ego Reida i „Underneath The Arches” Buda Flanagana, w którym towarzyszyła mu stara grupa wokalna Tommy’ego Dorseya, The Pied Pipers.

Russell odniósł również sukces z „Je Vous Aime”, którą zaśpiewał w filmie Copacabana, z udziałem Groucho Marxa. Inne filmy Russella to The Stork Club, w którym dołączył do Betty Hutton w „If I Had A Dozen Hearts”, Make Mine Music, seria krótkich kreskówek Walta Disneya, do których Russell przyczynił się z „Without You” oraz Breakfast In Hollywood,którywywodzi się z serialu radiowego o tej samej nazwie i zawiera artystów takich jak Spike Jones And His City Slickers i Nat 'King' Cole Trio.

Russell był bardzo popularny w amerykańskim radiu pod koniec lat 40-tych w programie Old Gold Show i Lucky Strike Hit Parade. Występował także w wielu topowych miejscach, w tym w Paramount Theatre w Nowym Jorku. W 1947 przebywał w Los Angeles, zastępując Franka Sinatrę, który wraz z Bingiem Crosbym odmówił zaśpiewania jednej z nominowanych piosenek podczas dorocznej ceremonii rozdania Oscarów. Russell przeniósł się do Mexico City i odniósł tam sukces w radiu, telewizji i filmach. Pod koniec lat 60-tych wrócił do USA, gdzie nadal śpiewał i występował w telewizji.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Besame Mucho (Kiss Me Much)/You're The Dream, I'm The Dreamer	Andy Russell	04.1944	-	5[10]	Capitol 149	[written by Consuelo Velázquez & Sunny Skylar]
Amor/The Day After Forever	Andy Russell	06.1944	-	10[5]	Capitol 156	[written by Sunny Skylar, Ricardo López Méndez, and Gabriel Ruíz]
What A Diff'rence A Day Made/Don't You Notice Anything New	Andy Russell	10.1944	-	8[14]	Capitol 167	[written by María Grever and Stanley Adams]
I Dream Of You/Magic Is The Moonlight	Andy Russell	12.1944	-	5[5]	Capitol 175	[written by Marjorie Goetschius & Edna Osser]
I Can't Begin to Tell You/Love Me	Andy Russell	12.1945	-	9[7]	Capitol 221	[written by James V. Monaco and Mack Gordon]
Laughing On The Outside (Crying On The Inside)/They Say It's Wonderful	Andy Russell	05.1946	-	A:4[7];B:5[10]	Capitol 252	[A:written by Bernie Wayne and Ben Raleigh][B:written by Irving Berlin]
They Say It's Wonderful	Andy Russell	05.1946	-	5[10]	Capitol 149	[written by Consuelo Velázquez & Sunny Skylar]
Pretending/Who Do You Love I Hope	Andy Russell	06.1946	-	8[10]	Capitol 271	[written by Al Sherman and Marty Symes]
Anniversary Song/My Best To You	Andy Russell	11.1947	-	10[4]	Capitol 368	[written by Ion Ivanovici , Al Jolson & Saul Chaplin]
I'll Close My Eyes	Andy Russell	03.1948	-	1[15]	Capitol 342	[written by Billy Reid & Buddy Kaye]
Je Vous Aime	Andy Russell	08.1948	-	2[22]	Capitol 417	[written by Sam Coslow]
Underneath the Arches	Andy Russell	09.1948	-	9[13]	Capitol 15183	[written by Bud Flanagan and Reg Connelly]

poniedziałek, 19 września 2022

Frozen Ghost

Frōzen Ghōst to kanadyjski zespół rockowy założony w 1985 roku w Toronto przez Arnolda Lanni i Wolfa Hassela, którzy byli wcześniej z zespołem Sheriff. Zespół otrzymał nagrodę Juno za "Najbardziej Obiecującą Grupę Roku" w 1987 roku. Grupa umieściła pięć piosenek w kanadyjskiej czterdziestce w latach 1987-1992, w tym „Should I See” i „Head Over Heels”. „Should I See”, antycenzuralna piosenka, również stała się małym hitem w Stanach Zjednoczonych, osiągając w 1987 roku 69 miejsce na liście Billboard's Hot 100 .

Grupa powstała z prochów zespołu Sheriff, który rozpadł się po umiarkowanie udanym biegu, osiągając pierwszą dziesiątkę kanadyjskich list przebojów z "When I'm With You". Gitarzysta rytmiczny/klawiszowiec Sheriff Arnold Lanni i basista Wolf Hassel postanowili założyć nową grupę i tak narodził się Frozen Ghost. Na swoich pierwszych dwóch albumach, Frōzen Ghōst i Nice Place to Visit , zespół był duetem studyjnym, w którym Lanni śpiewał główny wokal i grał wszystkie partie gitarowe i klawiszowe, a także był uznawany za jedynego autora piosenek. , podczas gdy Hassel grał na basie i śpiewał chórki.

Te dwa pierwsze albumy zawierały gościnnie muzyków, takich jak Derry Grehan, główny gitarzysta Honeymoon Suite. Na ich ostatnim albumie Shake Your Spirit, zespół miał trzech oficjalnych członków: John Bouvette, który grał na perkusji, Sammy De Bartel na klawiszach i Phil X, który grał na gitarze i śpiewał. Phil X został również uznany za gitarzystę na albumie Nice Place to Visit, ale nie był uważany za oficjalnego członka zespołu, dopóki ostatni album nie został wydany.

Frōzen Ghōst rozwiązał się w 1993 roku, po wydaniu ostatniego albumu Shake Your Spirit. W czasie, gdy Frozen Ghost był aktywnym zespołem, przebój Sheriffa z 1983 roku „When I'm With You” (napisany przez Lanni) został ponownie wydany, a w 1989 roku utwór stał się hitem nr 1 w Stanach Zjednoczonych. Chociaż pojawiły się propozycje ponownego zjednoczenia zespołu, Lanni i Hassel odmówili. Inni członkowie Sheriff utworzyli grupę Alias, która w latach 90-tych odniosła sukces na listach przebojów.

Arnold Lanni stał się odnoszącym sukcesy producentem takich wykonawców jak Our Lady Peace, Finger Eleven i Thousand Foot Krutch. Hassel pojawił się ponownie w 1996 roku z zespołem Erin Cody and the Drum, a później pojawił się na albumie z 2003 roku pochodzącego z Toronto muzyka bluesowego Briana Gladstone'a. Hassel ponownie dołączył do swoich byłych kolegów z zespołu Sheriff, Freddy'ego Curci i Steve'a DeMarchiego 30 grudnia 2011 r., aby wystąpić na scenie post-szeryfowego zespołu Curci i DeMarchiego, Alias, co doprowadziło do jego dołączenia do Alias jako stałego członka w 2014 roku. W 2005 roku Warner Music Canada wydało zremasterowaną kompilację CD Frozen Ghost - The Essentials.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Should I See/Suspended Humanation	Frozen Ghost	04.1987	-	69[10]	Atlantic 89279	[written by Arnold Lanni][produced by Arnold Lanni]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Frozen Ghost	Frozen Ghost	04.1987	-	107[13]	Atlantic 81 736	[produced by Arnold Lanni]

Thomas & Richard Frost

Thomas & Richard Frost (ur. Thomas Martin i Richard Martin) byli członkami kilku grup z San Mateo w Kalifornii od początku do połowy lat 60-tych- w tym grupy surfingowej (The Impressions), grupy folkowo-rockowej (The Newcastle Five) i grupę fuzzrockową (Art Collection, która połączyła siły z nowozelandzkim piosenkarzem Rayem Columbusem), zanim utworzyła modowo-popowe trio o nazwie Powder.

Grupa ta przeniosła się do Los Angeles, aby nagrać album w hollywoodzkich studiach Gold Star, a gdy tam byli, znalazła również zatrudnienie jako grupa koncertowa Sonny & Cher. Pomimo tego, że pochodzili z Północnej Kalifornii, ich pop-artowo-psychodeliczne single były na Zachodnim Wybrzeżu najbliższe rywalizacji z swingującym, wczesnym londyńskim Who i Creation. Niestety dla braci Martin, LP Powder nigdy nie został wydany.

Zniechęceni wrócili do San Mateo, ale niedługo potem znowu nagrywali nowy materiał, tym razem na własną rękę. Wkrótce przyciągnęli uwagę Imperial Records, która podpisała kontrakt z duetem, którzy teraz nazywali siebie Thomas & Richard Frost. Thomas i Richard Frost nagrali kilka klasycznych singli pop dla Imperial w latach 1968-1970, w tym „She's Got Love”, która znalazła się na 83. miejscu listy 100 singli Billboardu. W listopadzie 1969 roku pojawili się na American Bandstand w telewizji, wykonując piosenkę. Każdy kolejny singiel był krokiem w kierunku tego, co z pewnością miało być ich artystycznym tour de force, albumem, który wyobrażali sobie jako Visualize. W przypadku tych fantastycznych nagrań z 1969 roku duet był wspierany przez typowy imperialny gang sesyjny Kim Fowley, w tym Skip Battin (ex-Skip & Flip, The Byrds, Flying Burrito Brothers i New Riders of the Purple Sage), gitarzysta Steppenwolf Mars Bonfire oraz legendarny perkusista Hal Blaine.

Niestety dla wszystkich zainteresowanych, ten album został również- i nieco niewytłumaczalnie - anulowany przez władze Imperial, mimo że główne nagrania grupy znajdowały się w puszce, a albumowi przypisano katalog numer i był przygotowywany do wydania. Jedyne wyjaśnienie, jakie Imperial podawał w tamtym czasie, było takie, że przechodzili reorganizację po przejęciu ich przez Liberty Records; ich album po prostu nie był priorytetem dla nowych garniturów, więc Visualize zostało odłożone na półkę na czas nieokreślony. Wszystko to zaowocowało - jak można się było spodziewać - rozczarowaniem Thomasa i Richarda Frost do ich wytwórni płytowej.

W 1972 roku nagrali kilka dodatkowych utworów, aby wyjść z kontraktu płytowego, a następnie przenieśli się do UNI, gdzie ostatecznie wydali znakomity album piosenek o charakterze country-rockowym, zatytułowany Thomas & Richard Frost, wyprodukowany przez Joe Saracena. W 1996 roku wytwórnia Distortions wydała kolekcję Powder zatytułowaną Biff! Huk! Powder, który składał się głównie z dem z 1968 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
She's Got Love/The Word Is Love	Thomas & Richard Frost	10.1969	-	83[4]	Imperial 66 405	[written by Thomas Frost, Richard Frost ][produced by Ted Glasser]

Max Frost and the Troopers

Max Frost and the Troopers byli fikcyjną grupą muzyczną rockową stworzoną na potrzeby filmu eksploatacyjnego Wild in the Streets, wydanego w 1968 roku. W filmie wystąpił Christopher Jones jako bardzo wpływowy piosenkarz Max Frost. Piosenki wykonywane przez Frosta i jego zespół, grupy, która nigdy nie została oficjalnie nazwana w filmie, zostały przypisane do Maxa Frosta and The Troopers w kolejnych singlach i albumie.

Nazwa zespołu „Troopers” opiera się na określeniu „troops”, którego Frost użył w filmie w odniesieniu do jego przyjaciół i zwolenników. Na albumie ze ścieżką dźwiękową do filmu pojawiła się grupa studyjna wraz z przypadkową muzyką napisaną przez Cynthię Weil i Barry'ego Manna i skomponowaną przez Les Baxtera; jednak piosenki nie były pierwotnie przypisane do Maxa Frost and the Troopers, ale raczej do The 13th Power . Dzięki sukcesowi utworu „Shape of Things to Come” jako singla, w 1968 roku nakładem wytwórni Tower ukazał się towarzyszący mu album Maxa Frosta & The Troopers Shape of Things to Come początkowo uważano, że byli to członkowie Davie Allan and The Arrows (którzy również wydali „Shapes of Things to Come” bez tekstu) z głównym wokalem Paula Wibiera (który również napisał większość piosenek na albumie), jednak Obecnie uważa się, że album był w rzeczywistości dziełem własnej grupy Wibiera, 13th Power, która wcześniej nagrywała dla Curb pod nazwą The Moms.

Muzyka to wysokoenergetyczny rock z pewnymi psychodelicznymi akcentami. Grupę wyprodukowali Harley Hatcher i Eddie Beram dla Mike Curb Productions. Ich pierwszy singiel został nagrany z Sidewalk Records, spółką zależną Curb's Tower. Kolejne single zostały zaczerpnięte z ich albumu. Ich ostatni singiel „Sittin' in Circles” został wykonany w filmie „Trzy na strychu” . Strona B tego singla, "Paxton Quigley's Had The Course", była kompozycją Chada i Jeremy'ego. Ścieżka dźwiękowa do filmu The Glory Stompers z 1968 roku, z udziałem Dennisa Hoppera, zawiera dwie dodatkowe piosenki przypisywane Maxowi Frostowi i The Troopers: „There's A Party Going On” (który został wydany jako ich pierwszy singiel) i „You Might Want Me Baby” ”.

Później wydano „Wild In The Streets: Original Motion Picture Soundtrack”, który zawierał single z oryginalnego albumu „Shape of Things to Come” i dodatkowe cztery utwory: „Wild in the Streets”, „Listen to Music”, „Love to Be Your Man” i „Fourteen or Fight”. Europejskie wydanie albumu Shape of Things to Come, wydanego w 2014 roku przez wytwórnię Captain High, zawiera cały album ze ścieżką dźwiękową Wild in the Streets jako utwory bonusowe.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Shape Of Things To Come/Free Lovin'	Max Frost and the Troopers	09.1968	-	22[12]	Tower 419	[written by B. Mann, C. Weil][produced by Mike Curb]
Fifty Two Per Cent/The Max Frost Theme	Max Frost and the Troopers	12.1968	-	123[2]	Tower 452	[written by B. Mann, C. Weil][produced by Ed Beram, Harley Hatcher]

Frogmen

Miałem szczęście dorastać w bardzo przyjaznym dla rozrywki gospodarstwie domowym. Mój tata był entuzjastą filmu, który uczył mnie sztuki i historii kina, a mama była ćpuną muzyczną, która wprowadziła mnie w świat płyt winylowych i kaset magnetofonowych. Miała wszystkie albumy Beach Boys, które istniały w tamtym czasie (w tym bootleg arcydzieła Briana Wilsona Smile), ale jedna z jej płyt zaintrygowała mnie bardziej niż jakiekolwiek inne. Była to kompilacja niektórych wczesnych materiałów The Beach Boys: W tamtym czasie byłem całkowicie zakochany w instrumentalnych utworach The Beach Boys (zwłaszcza „Fall Breaks And Back To Winter”), a ta ogólna kolekcja 20 hitów zawierała cztery niesamowite utwory, które wyróżniały się na tle innych: „Tioga” „Underwater” „Beware Below” i „Karate” .

Kiedy cały stary katalog Beach Boys został wydany na CD, a na kilku z nich pojawiło się "Karate" (znane również jako "Stomp"), nie mogłem zrozumieć, dlaczego te trzy inne niesamowite utwory instrumentalne zostały zignorowane. Wtedy znalazłem odkrywczą wskazówkę: Ta niemiecka importowana płyta CD zawierała "Beware Below" "Tioga" i "Underwater", a autorstwo zostało przyznane grupie The Frogmen. Teraz, po wielu latach, wiedziałem, że The Beach Boys 20 Hits LP został źle oznaczony i zacząłem poszukiwania albumu tej niesamowitej grupy znanej tylko jako The Frogmen. Lata przeszukiwania Ebay, sklepów płytowych i internetu nie przyniosły mi nic nowego, a wciąż miałem tylko te trzy piosenki. Kiedy już miałem porzucić nadzieję, w końcu znalazłem czwarty utwór zatytułowany „Seahorse Flats” na kompilacji Surf Creature. To była kolejna świetna piosenka tego tajemniczego zespołu, ale nadal nie mogłem znaleźć dalszych informacji na ich temat ani pełnego albumu.

W 1994r Rhino Records zremasterowało i ponownie wydało „Underwater” na tej kompilacyjnej płycie surfingowej.W notatkach wspomniał, jak The Frogmen stał się pierwszym zespołem surfrockowym, który zdobył listy przebojów billboardowych swoim singlem „Underwater”. W wywiadzie z 1992 roku Jack Andrews, autor piosenki, powiedział, że The Frogmen to czteroosobowy zespół z Culver City i że wziął ich do American Recording i nagrał „Underwater”. Andrews powiedział również, że po zakupie płyty bez większego powodzenia, jego przyjaciel Joe Saraceno powiedział mu, aby dodał do niej coś, aby nadać jej więcej ciosu. Tak więc inżynier Frank DeLuna wziął guiro (hiszpański instrument perkusyjny, który wydaje „rechotanie”)), a Andrews dodał go do piosenki. Saraceno pracował dla Candix Records, a także pomógł wydać utwór w tej wytwórni.

Według Andrewsa Saraceno wymyślił nazwę Frogmen. Wiedziałem, że „Underwater” musiało mieć jakiś kult, ponieważ można go było usłyszeć na ścieżce dźwiękowej do filmu Johna Water'a Kobiece kłopoty po sekwencji ślubnej Dawn Davenport. Tak więc wraz z pojawieniem się Facebooka założyłem fanpage Frogmen, mając nadzieję, że połączę się z niektórymi fanami tej mało znanej grupy i może dostanę więcej utworów. Nie spodziewałem się, że perkusista grupy Mike Anderson skontaktuje się ze mną i przekaże mi informacje i zdjęcia zespołu. Później dołączył gitarzysta Jim Young i przekazał mi więcej informacji. Zasadniczo byli licealnym zespołem, który nagrał kilka singli, a następnie wkrótce się rozwiązał. Zagadka rozwiązana. Byli dość popularni po tym, jak „Underwater” stał się hitem, a nawet pojawił się w programie Wink Martindale w 1961 roku: Szkoda, że grupa nie została dłużej razem i nie nagrała pełnego albumu. Byli świetnym zespołem surfrockowym (zwłaszcza dla licealistów) i mieli naprawdę oryginalne brzmienie. Jim Young wydawał się zszokowany, że miałem nawet kopię „Seahorse Flats”, która, jak twierdził, nigdy nie została oficjalnie wydana. Dzięki Bogu za bootlegi! Później natknąłem się na zagadkę 45, „Sea Haunt/Diamond Black” autorstwa Frogmen: Czy to może być ich dawno zaginiony singiel? Zarówno Mike Anderson, jak i Jim Young zapewnili mnie, że to inna grupa o tej samej nazwie. Strona b "Underwater" zawiera piosenkę "The Mad Rush", która jest dziwnym, małym kawałkiem walca przypisywanym Frogmen, ale nagranym również przez inny zespół.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Underwater/The Mad Rush	Frogmen	04.1961	-	44[8]	Candix 314	[written by J. Andrews]

I.R.S

I.R.S. [International Record Syndicate,Inc] była jedną z pierwszych niezależnych wytwórni ruchu punk rockowego odnosząca sukcesy na rynku muzycznym.Założył ją Miles Copeland w 1979 roku w Stanach Zjednoczonych po wcześniejszych sukcesach w W.Brytanii ze swoją wytwórnią Faulty Records/Illegal Records.Miles jest starszym bratem Stuarta,perkusisty znanego z występów w zespole Curved Air.

Ich ojciec był członkiem C.I.A. stąd ich wędrówki po całym świecie. Zainteresowali się muzyką podczas stacjonowania rodziny w Libanie,przy czym Milesa i Iana [trzeciego brata] bardziej od jej tworzenia interesowały sprawy związane z muzycznym biznesem.Miles produkował na początku lat 70-tych płyty Wishbone Ash i Renaissance.Ian po współpracy z kilkoma firmami zajmującymi się menagementem założył w końcu swoją własną w Nowym Jorku,a Stewart został członkiem Curved Air.

Kiedy ten w 1976r zawiesił działalność, Miles został menagerem nowego zespołu brata Strontium 90, a póżniej zespołu Police.Police był fenomenem póżnych lat 70-tych,jako jeden z reprezentantów "pub rocka" i zbliżającej się fali punk rocka.Miles próbował pertraktować z różnymi wytwórniami, aby wydać ich pierwszy singiel -"Fall Out"/"Nothing Achieving," ,ale bez powodzenia.Wtedy założył swoją własną wytwórnię Illegal Records i sprzedał ponad 70.000 sztuk tej płyty The Police,co było bezprecedensowym sukcesem niezależnej wytwórni i nieznanych bliżej na rynku wykonawców.
Miles negocjował kontrakt z A & M dla Police,i wtedy założył swoją firmę w USA-I.R.S. Records.Pod jej skrzydłami skupił swoje oddziały takie jak Faulty Products,Deptford Fun City,założone jeszcze na wyspach ,a póżniej A Step Forward Records, Rough Trade, Fásiön Music, Industrial Records, and Spy Records.

Używanie nazwy I.R.S. było oczywistą aluzją do bardziej znanej IRS [International Revenue Services].Początkowo ich nagrania dystrybuowała A&M.;
Miles Copeland który w tym czasie większość czasu spędzał w Anglii szukał zaufanego współpracownika do prowadzenia wytwórni w USA. .Jego wybór padł na Jay' a Boberga młodego pracownika A&M; Records,zajmującego się promocją w tej firmie.Strategia wytwórni to konglomerat małych wytwórni pod skrzydłami dużej ,choć też należącej do "niezależnych" wytwórni ,w tym przypadku A&M; zajmującej się dystrybucją i promocją płyt.Początkowi ich działalności towarzyszyły kpiny wieszczące ich rychły upadek,ale wydanie na początku 1980r płyty Go-Go' s postawiło ich na nogi.Miles ustanowił Boberga prezydentem wytwórni.

Innym wydarzeniem była próba wydania kontrowersyjnej płyty Dead Kennedy' s,planowanej na grudzień tego 1980 r,ale stanowczo sprzeciwiła się temu wytwórnia -matka.Miles rozwiązał ten problem wydając amerykańską wersję w swojej filli Faulty Products.

W 1985 roku przejęła ich MCA,chociaż A&M; ciągle wznawiała materiał nagrany przed 1985r.W 1990 roku dystrybucją ich płyt zajmuje się Enigma,a MCA kontynuuje wydawanie materiału nagranego w latach 1985-1990.

Single na listach przebojów

The stand/Third light Alarm 04.1983 86.UK

68 guns Alarm 09.1983 17.UK/106.US Where were you hiding when the storm broke?/Pavillion steps Alarm 09.1983 22.UK The deceiver/Reason 41 Alarm 04.1984 51.UK/104.US The chant has just begun/The bells of rhymney Alarm 10.1984 48.UK Absolute reality/Blaze of glory Alarm 03.1985 35.UK Strenght/Majority Alarm 10.1985 40.UK/61.US Spirit of ' 76/Where were you hiding when Alarm 01.1986 22.UK Knife edge/Caroline Isenberg Alarm 04.1986 43.UK Rain in the summertime/Rose beyond the wall Alarm 09.1987 18.UK/71.US Rescue me/My land your land Alarm 11.1987 48.UK Presence of love/Knife edge [live] Alarm 03.1988 44.UK/77.US Sold me down the river/Gwethoch fi i yr afon Alarm 09.1989 43.UK/50.US A New South Wales/The rock Alarm 11.1989 31.UK Love don' t come easy/Croesi' r Afon Alarm 01.1990 48.UK Unsafe buildings (1990)/Up for murder (1990) Alarm 10.1990 54.UK Raw /Change 1 Alarm 04.1991 51.UK Never You Done That/All The Rage General Public 03.1985 105.US Our Lips Are Sealed/Surfing And Spying Go-Go's 08.1981 47.UK/20.US We Got The Beat/Can't Stop The World Go-Go's 01.1982 2.US Vacation/Beatnik Beach Go-Go's 07.1982 8.UK Get Up And Go/Speeding Go-Go's 09.1982 50.US Head Over Heels/Good For Gone Go-Go's 03.1984 11.US Turn To You/I'm With You Go-Go's 06.1984 32.US Yes Or No/Mercenary Go-Go's 09.1984 84.US Cool Jerk Go-Go's 01.1991 60.US The Whole World Lost Its Head Go-Go's 02.1995 29.UK/108.US Joey / I Want You Concrete Blonde 08.1990 19.US Radio Free Europe/There she goes again R.E.M. 07.1983 78.US South Central Rain [I' m sorry]/King of the road R.E.M. 06.1984 85.US Can't get there from here/Bandwagon R.E.M. 08.1985 110.US Wendell Gee R.E.M. 10.1985 91.UK Fall on me/Rotary ten R.E.M. 10.1986 94.US The one i love/Maps and legends [live] R.E.M. 09.1987 16.UK/9.US It' s the end of the world as we know it [And I feel fine]/Last date R.E.M. 01.1988 39.UK/69.US Finest worksong R.E.M. 04.1988 50.UK Dancing Under A Latin Moon/Luna Latina Tu Y Yo Candi 10.1988 68.US Spirit in the Sky Doctor and The Medics 05.1986 1.UK/69.US Burn/Captain Frazer Doctor and The Medics 08.1986 29.UK Waterloo Doctor and The Medics 11.1986 45.UK The Future's So Bright, I Gotta Wear Shades/I'll Do All Right Timbuk 3 10.1986 21.UK/19.US Mad About You/I never wanted a rich man Belinda Carlisle 05.1986 67.UK/3.US I feel the magic/From the heart Belinda Carlisle 09.1986 82.US

piątek, 16 września 2022

Farley „Jackmaster” Funk

Farley „Jackmaster” Funk (ur. Farley Keith Williams; 25 stycznia 1962r) to amerykański muzyk, DJ i producent płytowy muzyki house i acid house z Chicago. Jest znany z pisania i produkcji wielu bardzo wpływowych utworów w połowie i pod koniec lat 80-tych. Wydawał płyty pod różnymi pseudonimami, takimi jak „Farley Funkin' Keith”, „Rude Boy Farley Keith”, „The Housemaster Boyz”, „Jackmaster Dick” czy „The Godfather of House”.

Farley rozpoczął karierę w przemyśle muzycznym w 1981 roku jako jeden z pierwotnych członków Hot Mix 5, zespołu DJ-skiego w WBMX-FM 102.7 FM, Oak Park, Illinois (pierwotni członkowie Kenny "Jammin" Jason, Mickey „Mixin” Oliver, Scott „Smokin” Silz, Farley „Funkin” Keith i Ralphi „Rockin” Rosario). Był gościnnym DJ-em w nocnym klubie Warehouse i rezydentnym DJ-em w The Playground, który później przekształcił się w Candy Store , a później La Mirage.

W 1985 roku wraz z Chipem E. założył wytwórnię płytową House Records, której pierwszym wydawnictwem było „Jack Trax” Mirage & Chip E. Farley, debiutancki singiel, numer katalogowy 2, brzmiał „Aw Shucks (Let's Go Let's Go )” w 1985 roku, a następnie „Funkin with the Drums” w tym samym roku. Ten ostatni zawierał okrojone „utwory bitowe” skomponowane wyłącznie z perkusji. Potem nastąpiła seria wpływowych nagrań house i acid house w chicagowskiej Trax Records. W 1985 roku ukazał się singiel Farley'a „Jack the Bass” (wraz z „Time to Jack” Chipa E. z EPki „Jack Trax”) popularne "jackingowe" szaleństwo taneczne house w Chicago.

Również w 1985 roku wydał „Funkin' with the Drums Again”, a następnie w 1986r „Give Yourself to Me” z wokalem Kevina „Jack N House” Irvinga i wokalisty gospel Ricky Dillarda. W 1986 roku jego współlokator Steve „Silk” Hurley, który sam był ważnym pionierem house, wyprodukował cover „I Can't Turn Around” Isaaca Hayesa, który dobrze się sprzedawał w okolicach Chicago. Słysząc wersję piosenki Hurleya, Farley połączył siły z Jesse Saunders, aby stworzyć własną wersję utworu. Zachowując znaczną część instrumentalnej aranżacji Hurleya, zmienił "I Can't Turn Around" na "Love Can't Turn Around" i porzucił resztę oryginalnych tekstów Hayesa, zastępując nowe słowa autora Vince'a Lawrence'a. Główny wokal wykonał wokalista kościelny Darryl Pandy, który wykonał piosenkę w brytyjskim programie telewizyjnym Top of the Pops. Nowa wersja „Love Can't Turn Around” osiągnęła 10 miejsce na brytyjskiej liście singli w 1986 roku. Zajmuje ważne miejsce w historii muzyki house jako pierwsza płyta z tego gatunku, która znalazła się na brytyjskiej liście singli i spopularyzowała muzykę house za granicą.

Farley miał kilka innych hitów pod koniec lat 80-tych, w szczególności „House Nation” z 1986 r., przypisywany House Master Boyz i Rude Boy of House, który po „Love Can't Turn Around” znalazł się w pierwszej dziesiątce w Wielkiej Brytanii . Album No Vocals Necessary (1988) zawierał napędzany instrumentalnym acid house'em utwór zatytułowany „The Acid Life”, który został z powodzeniem (ale nie wymieniony w napisach) coverowany przez Technotronic jako „Pump Up the Jam” (1989). Oprócz własnych prac, w tym czasie dokonał kilku remiksów, produkcji i montażu dla innych artystów. Był także DJ-em i występował na wielu imprezach na przedmieściach Chicago, a do dziś gra jako DJ.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Love Can't Turn Around	Farley "Jackmaster" Funk & Jesse Saunders featuring Darryl Pandy	08.1986	10[13]	-	D.J. International LON 105	[written by J. M. Funk, V. Lawrence][produced by J. M. Funk, Jessie Saunders]
House Nation	Housemaster Boyz and the Rude Boyz of Hous	05.1987	8[15]	-	Magnetic Dance MAGD 1	[written by House Master Boyz, Rude Boy Of House][produced by Farley 'Jackmaster' Funk]
As Always	Farley "Jackmaster" Funk with Ricky Dillard	02.1989	49[3]	-	Champion CHAMP 90	[written by Stevie Wonder][produced by Farley "Jackmaster" Funk]
Think!	Farley "Jackmaster" Funk Presents Precious Red	07.1989	76[2]	-	Champion CHAMP 210	[written by Lynn Collins][produced by Farley "Jackmaster" Funk]
Free at Last	Farley Jackmaster Funk & The Hip House Syndicate	10.1989	76[3]	-	Champion CHAMP 217	[written by The Hip House Syndicate][produced by Farley „Jackmaster” Funk]
Love Can't Turn Around	Farley "Jackmaster" Funk /Darryl Pandy	12.1996	40[2]	-	4 Liberty LIBTCD 27	[written by J. M. Funk, V. Lawrence][produced by J. M. Funk, Jessie Saunders]

Field Mob

FIELD MOB, zał. w Albany (Georgia, USA) w składzie: Boondox, Kalage. Cztonkowie duetu Field Mob poznali się w liceum. O założeniu grupy Boondox i Kalage zadecydowali po stoczeniu między sobą pojedynku freestyle'owego.

Ich muzyka przywodzi na myśl skojarzenia z twórczością lokalnych gwiazd z Georgii -Goodie Mob i OutKast. W 2000 r. nakładem labelu MCA ukazał się pierwszy, bardzo dobrze oceniony przez fanów i krytyków album grupy "613: Ashy To Classy". Inteligentna, mądra warstwa tekstowa bardzo dobrze współgrała z warstwą muzyczną wydawnictwa, w dużej mierze opartą na dograniu żywych instrumentów.

Część produkcji wyszła spod rąk samych raperów. Podobnie było z drugim, zarazem ostatnim, materiałem firmowanym przez Field Mob - "From Tha Roota To Tha To ota", wydanym w 2002 r.
Płyta ta dotarła aż do 33. miejsca na liście "Billboardu", co, jak na zespół prezentujący mocno podziemne podejścia do muzyki, jest wynikiem bardzo dobrym. Od wydania drugiego krążka Boondox i Kalage nie zaznaczyli już w znaczący sposób swojej obec ności na rapowej scenie.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz	Inne listy przebojów
Project Dreamz	Field Mob	09.2000	-	-	Southern House 1018	[produced by Ole-E, Pop][91[9].R&B Chart]
Sick of Being Lonely	Field Mob	12.2002	-	18[20]	MCA 000 574	[written by Field Mob][produced by Phalon Alexander][10[34].R&B Chart]
All I Know	Field Mob featuring CeeLo Green	05.2003	-	-	MCA 113950	[written by Darion Crawford, Greg Street, Phalon Alexander, Shawn Johnson, T. Burton][produced by Jazze Pha][77[7].R&B Chart]
Georgia/Gettin' some [Shawnna]	Field Mob with Ludacris & Jamie Fox	12.2005	-	39[9]	DTP 005795	[written by Ludacris, Field Mob, Hoagy Carmichael, Stuart Gorrell][produced by Vudu Spellz][31[20].R&B Chart]
So What	Field Mob featuring Ciara	08.2006	56[9]	10[21]	DTP 006546	[written by D. Crawford,K. Johnson,S. Johnson,Z. Wallace,C. Williams][produced by Jazze Pha][4[26].R&B Chart]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
613:Ashy to classy	Field Mob	01.2001	-	194[2]	MCA 112348	[produced by Amin (Pop) Miller,Ole-e]
From tha Roota to tha Toota	Field Mob	10.2002	-	33[21]	MCA 113051	[produced by Jeff Redd,Sid 'Uncle Jamz' Johnson,Toney 'Montana' Mosley,Jazze Pha,Earthtone III]
Light Poles And Pine Trees	Field Mob	06.2006	-	7	Geffen 679002	[produced by Ken Jo, Jazze Pha, Polow da Don, Ole-E, Ckay1 ,Leslie Brathwaite, Vudu]

czwartek, 15 września 2022

Fam-Lee

The Fam-Lee to amerykańska grupa hip-hopowa i R&B założona w Plainfield w stanie New Jersey w 1989 roku. Grupa została stworzona przez Jam Master Jay i była to pierwsza grupa, która podpisała kontrakt z jego wytwórnią Jam Master Jay Records. Zespół składał się z czterech braci, Berkley, Anthony, Keef i Coree Pearyer.

W 1992 roku zespół wydał swój debiutancki album „Runs in the Fam-Lee” w wytwórni JMJ Records należącej do nieżyjącego już Jam Mastera Jaya. Nie wiadomo, jak i czy album znalazł się na listach przebojów. Pierwszy singiel „Always on My Mind” został wydany, ale w ogóle nie pojawił się na listach przebojów Billboardu. Drugi singiel „You're the One For Me” osiągnął 92 miejsce na liście Hot R&B Singles Billboard, pozostając na liście tylko przez 4 tygodnie. Ostatnie dwa single „Love Me” i tytułowa piosenka w ogóle nie znalazły się na listach przebojów. Po tym wydaje się, że Fam-Lee odszedł w zapomnienie. Od tamtej pory niewiele od nich słychać.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
You're The One For Me	Fam-Lee	05.1992	-	-	JMJ/RAL 74 251	[written by F. Bowles, J. Mizell][produced by David Frazier, Jason Mizell][92[4].R&B Chart]

Fantasy

Fantasy to miejska popowa grupa wokalna z siedzibą w Nowym Jorku, która zdobyła kilka hitów na liście Hot Dance Music/Club Play, w tym „You're Too Late”, który w 1981 roku osiągnął pierwsze miejsce. Wśród członków grupy znaleźli się Ken Roberson, Tamm E Hunt, Rufus Jackson i Carolyn Edwards. Producent grupy, Tony Valor, nadal używał tej nazwy w 1985 roku, kiedy wydali singiel inspirowany stylem disco Italo zatytułowany „He's My Number One”.

„You're Too Late” był tanecznym hitem numer jeden w Stanach Zjednoczonych. Miał pięć tygodni panowania na szczycie listy Billboard Hot Dance Club Play na początku 1981 roku. Dotarł również do pierwszej trzydziestki na liście Soul Singles. W 1982 roku zespół wydał utwór pop-soulowy zatytułowany „Hold On Tight”, który osiągnął najwyższy poziom 35 na liście Dance Club i #1 na liście Billboard Year End Award 1982, a następnie „Live the Life I Love”, boogie piosenka, która osiągnęła 41 miejsce na tym samym wykresie do 1983 roku. Ich ostatni udany utwór zatytułowany „He's Number One” osiągnął 37. miejsce na liście Dance Chart w 1986 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You're Too Late	Fantasy	04.1981	-	104[2]	Pavillion 6407	[written by Tony Valor][produced by Tony Valor][28[13].R&B Chart][1[5][38].Hot Disco/Dance;Pavillion 6408 12"]
(Hey Who's Gotta) Funky Song	Fantasy	06.1981	-	-	Pavillion 02098	[written by Tony Valor][produced by J. Skinner, T. Valor][51[11].R&B Chart]
Hold On Tight	Fantasy	03.1982	-	-	Pavillion 02725	[written by Tony Valor][produced by Tony Valor][35[8].Hot Disco/Dance;Pavillion 02725 12"]
Live The Life I Love	Fantasy	06.1983	-	-	Quality 037	[written by B.Wheeler, O Canterbury, R Canterbury, T.Valor][produced by Tony Valor][41[7].Hot Disco/Dance;Quality 037 12"]
He's Number One	Fantasy	04.1986	-	-	Spring 418	[written by B.Wheeler, O Canterbury, R Canterbury, T.Valor][produced by Luigi Venegoni,Tony Valor][37[5].Hot Disco/Dance;Spring 418 12"]

Flee-Rekkers

Angielska grupa instrumentalna założona w 1960 roku przez producenta Joe Meeka. Początkowo występowała pod nazwą Ramblers, potem Statesiders. Liderem grupy był Peter Fleerackers, saksofonista tenorowy pochodzenia holenderskiego, a skład uzupełniali: Elmy Durrant (saksofon tenorowy), Dave "Tex" Cameron (gitara prowadząca), Ronald Marion (gitara rytmiczna), Derek Skinner (gitara basowa) i Phil Curtis (instrumenty perkusyjne).

Utwór "Green Jeans", "ochrypła" wersja tradycyjnego "Greensleeves", zajął w 1960 roku 23 miejsce na liście przebojów. Niestety mimo wydania serii profesjonalnych singli, przypominających w brzmieniu grupę Johnny And The Hurricanes, był to jedyny utwór grupy, który dostał się na listy przebojów.
"Fireball" w aranżacji Tony Hatcha był ostatnim utworem grupy, nagranym w 1963 roku już w nowym składzie (Alan Monger i Mickey Waller zastąpili Mariona i Curtisa). Cameron, Durrant i Monger odnosili później sukcesy w Niemczech z grupą Giants, natomiast Fleerackers kontynuował skromną karierę muzyczną. Chociaż Skinner przyłączył się do niezwykle popularnej grupy Spotniks, większy sukces stał się udziałem nowego członka grupy Wellera, który grał z Jeffem Beckiem i Rodem Stewartem.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Green jeans/You are my sunshine	Flee-Rekkers [as Fabulous Flea-Rakkers]	03.1960	-	-	Triumph RGM 1008	[written by Fleerackers]
Green jeans/You are my sunshine	Flee-Rekkers [as Fabulous Flea-Rakkers]	08.1960	23[13]	-	Top Rank JAR 431
Sunday date/Shiftless Sam	Flee-Rekkers	09.1960	-	-	Pye 7N 15 288	[written by Tex Cameron]
Blue tango/Bitter rice	Flee-Rekkers	01.1961	-	-	Pye 7N 15 326	[written by Leroy Anderson]
Lone rider/Miller like wow	Flee-Rekkers	06.1961	-	-	Piccadilly 7N 35 006	[written by Geoff Goddard]
Stage to cimarron/Twistin' the Chestnuts	Flee-Rekkers	05.1962	-	-	Piccadilly 7N 35 048	[written by Farina, A./Farina, S./Farina, J.]
Sunburst /Black Buffalo	Flee-Rekkers	10.1962	-	-	Piccadilly 7N 35 081	[written by J.Tuttle]
Fireball /Fandango	Flee-Rekkers	02.1963	-	-	Piccadilly 7N 35 109	[written by Barry Gray]

Fantastic Johnny C

Johnny Corley (ur. 28 kwietnia 1943r), lepiej znany jako The Fantastic Johnny C, jest amerykańskim piosenkarzem soulowym, który miał cztery hity US Hot 100, w tym hit „Boogaloo Down Broadway” z 1967 roku. Urodzony w Greenwood w Południowej Karolinie w Stanach Zjednoczonych uczył się w Brewer High School, ale przed ukończeniem studiów wyjechał, by wstąpić do wojska. Po zakończeniu obowiązków wojskowych przeniósł się do Norristown w Pensylwanii i rozpoczął pracę jako operator ciężkiego sprzętu. Dołączył do lokalnej grupy wokalnej gospel związanej z Macedońskim Kościołem Baptystycznym, a podczas próby usłyszał go kolega chodzący do kościoła i pobliski sąsiad, producent muzyczny i autor piosenek Jesse James. James przekonał Corleya, by zaczął śpiewać muzykę świecką i został jego menedżerem.

Corley zaczął występować w Filadelfii, m.in. z Samem Cooke i Joe Simonem, a James napisał dla niego piosenkę „Boogaloo Down Broadway”. Zaaranżowana przez Leona Mitchella i nagrana w Filadelfii, w piosence wykorzystano niektórych muzyków, którzy później stworzyli zespół MFSB, w tym perkusistę Earla Younga. James wydał płytę w wytwórni Phil-L.A. of Soul lokalnego przedsiębiorcy Larry'ego Cohena,jako The Fantastic Johnny C. Płyta wspięła się na 5. miejsce na liście Billboard R&B i na 7. miejsce na liście Billboard Hot 100 23 grudnia 1967 roku.

Johnny C kontynuował sukces płyty z trzema kolejnymi przebojami w USA w 1968 roku - „Got What You Need” (nr 32). R&B, numer 56 pop); „Hitch It to the Horse” (R&B numer 25, pop numer 34), który odniósł się do sukcesu innych scenopisarskich i produkcyjnych sukcesów Jamesa, „The Horse” Cliffa Noblesa i „(She’s) Some Kind of Wonderful” (pop numer 87), utwór nagrany wcześniej przez Soul Brothers Six, a później przez Grand Funk Railroad.

The Fantastic Johnny C wydał jeden album, Boogaloo Down Broadway, który recenzent AllMusic określił jako „mini arcydzieło szorstkiej duszy” i zawierał wiele popularnych melodii tanecznych. Pozostał w Phil-L.A. z wytwórni Soul do 1970 roku, zanim dołączył do Kama Sutra Records. Kontynuując współpracę z Jesse Jamesem i tymi samymi muzykami studyjnymi, wydał dwa kolejne single, oznaczone po prostu jako Johnny C, ale nie odniósł dalszego komercyjnego sukcesu. Następnie odszedł z branży muzycznej, w późniejszych latach podejmował się jedynie okazjonalnych występów.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Boogaloo Down Broadway/Look What Love Can Make You Do	Fantastic Johnny C	10.1967	-	7[18]	Phil-L.A. Of Soul 305	[written by Jesse James][produced by Jesse James][5[20].R&B Chart]
Got What You Need/New Love	Fantastic Johnny C	02.1968	-	56[6]	Phil-L.A. Of Soul 309	[written by Jesse James][produced by Jesse James][32[7].R&B Chart]
Hitch It To The Horse/Cool Broadway	Fantastic Johnny C	06.1968	-	34[9]	Phil-L.A. Of Soul 315	[written by Jesse James][produced by Jesse James][25[9].R&B Chart]
(She's) Some Kind Of Wonderful/Baby, I Need You	Fantastic Johnny C	11.1968	-	87[2]	Phil-L.A. Of Soul 320	[written by J. Ellison][produced by Jesse James]
Is There Anything Better Than Making Love?/New Love	Fantastic Johnny C	03.1969	-	130[2]	Phil-L.A. Of Soul 327	[written by J. Ellison][produced by Jesse James]

Fantastic Four

Fantastic Four (znana również jako Sweet James and The Fantastic Four) była grupą soulową z Detroit, założoną w 1965 roku. Pierwotnymi członkami byli „Sweet” James Epps, bracia Ralph i Joseph Pruitt oraz Wallace „Toby” Childs. Childs i Ralph Pruitt później odeszli, a ich miejsce zajęli Cleveland Horne i Ernest Newsome.

Ich pierwszy singiel dla Ric-Tic, „The Whole World Is a Stage”, był ich jedynym wielkim hitem, który w 1967 roku osiągnął 6. miejsce na liście US Billboard R&B.Kolejne wydawnictwo, „You Gave Me Something (And Everything's Alright),” osiągnęło 12 miejsce w tym samym roku. Motown ostatecznie kupił Ric-Tic i miał kolejny hit R&B Top 20 z „I Love You Madly”, który ukazał się w 1968 roku i został również wydany w Soul. Przed przejęciem przez Motown, The Fantastic Four byli najlepiej sprzedającym się zespołem wytwórni Ric-Tic, wyprzedzając w USA Edwina Starra.

Ich piosenki były regularnie grane na 50-tysięcznej stacji Detroit/Windsor, CKLW (The Big 8). Kontynuowali nagrywanie dla Motown, wydając kilka singli pod swoją filią Soul, aż do 1970 roku, kiedy przeszli na pół-emeryturę. Kilka lat później Armen Boladian przekonał ich do podpisania kontraktu z jego wytwórnią Westbound. W epoce disco ponownie cieszyli się popularnością, z kilkoma singlami, które odniosły umiarkowany sukces, między innymi „Alvin Stone (The Birth & Death of a Gangster)” i „I Got to Have Your Love”. Gitarzysta Motown Dennis Coffey wyprodukowali "B.Y.O.F. (Bring Your Own Funk)" w 1979 roku, chociaż nie odnieśli z nim dużego sukcesu. Piosenka stała się ich jedynym udziałem na UK Singles Chart, osiągając 62 miejsce w lutym 1979 roku.

Fantastic Four pozostała aktywna i wydała Working on a Building of Love w 1990 roku dla brytyjskiej wytwórni Motorcity. Jedyny album grupy Motown, Best of The Fantastic Four, został wydany na CD przez Motown na początku lat 90-tych. Była to kompilacja przebojowych singli grupy z Ric-Tic, sprzed przejęcia tej wytwórni przez Motown, a teraz jest bardzo poszukiwanym przedmiotem kolekcjonerskim.

W listopadzie 2013 roku Motown Records i Universal Music wydali ponownie płytę Best of The Fantastic Four, zawierającą oryginalne utwory, które zostały zremasterowane na potrzeby wydania. W 2015 roku Ace Records wydało The Lost Motown Album w swojej wytwórni Kent Soul, w tym album, który Motown przygotował do wydania (zatytułowany How Sweet He Is) i inne wcześniej niesłyszane utwory.

Cleveland Horne, długoletni członek Fantastycznej Czwórki, doznał ataku serca i zmarł 13 kwietnia 2000 r. Pierwotny wokalista grupy, „Sweet James” Epps (urodzony 30 marca 1947r w Detroit w stanie Michigan) również zmarł na atak serca 11 września 2000 roku. Pierwotny członek Ralph Pruitt (ur. 4 maja 1940r w Detroit w stanie Michigan) zmarł 3 czerwca 2014 r. z przyczyn naturalnych. Miał 74 lata. Przed śmiercią Ralph Pruitt stworzył nową Fantastic Four, w skład której wchodzili Jerry Brooks, Leroy Seabrooks Jr., J.W. Calvin i Rory Ward.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Whole World Is A Stage/Ain't Love Wonderful	Fantastic Four	03.1967	-	63[9]	Ric-Tic 122	[written by R. Savoy, A. Hamilton, E. Wingate][produced by Al Kent, E. Wingate][6[15].R&B Chart]
You Gave Me Something (And Everything's Alright)/Romeo And Juliet's "I Don't Wanna Live Without You"	Fantastic Four	05.1967	-	55[7]	Ric-Tic 128	[written by A. Hamilton, R. Savoy, Toney, Garrett][produced by Al Kent, E. Wingate,Weems][12[11].R&B Chart]
To Share Your Love/As Long As I Live (I Live For You)	Fantastic Four	09.1967	-	68[5]	Ric-Tic 130	[A:written by A. Braggs, D. Malone][A:produced by E. Wingate, A. Kent][B:written by N. Toney, A. Kent, W. Garrett][B:produced by N. Toney, H. Weems, A. Kent, W. Garrett][A:30[5].R&B Chart][B:38[4].R&B Chart]
Goddess Of Love/As Long As The Feeling Is There	Fantastic Four	01.1968	-	-	Ric-Tic 134	[written by Norma Toney, Al Kent][produced by Al Kent, E. Wingate][39[5].R&B Chart]
I've Got To Have You/Win Or Lose (I'm Gonna Love You)	Fantastic Four	05.1968	-	-	Ric-Tic 139	[written by A. Hamilton, H. Weems, W. Garrett][produced by A. Hamilton, H. Weems, W. Garrett][23[10].R&B Chart]
I Love You Madly	Fantastic Four	09.1968	-	56[19]	Soul 35052	[written by M. Hanks, W. Garrett][produced by M. Hanks][12[12].R&B Chart]
I Feel Like I'm Falling In Love Again/Pinpoint It Down	Fantastic Four	04.1969	-	111[3]	Soul 35058	[written by Dean, Weatherspoon, Barnes][produced by Dean, Weatherspoon]
I'm Falling In Love (I Feel Good All Over)/I Believe In Miracles (I Believe In You)	Fantastic Four	02.1974	-	-	Eastbound 620	[written by A. Hamilton, N. Toney][produced by Al Kent][77[8].R&B Chart]
Alvin Stone (The Birth And Death Of A Gangster)/I Believe In Miracles (I Believe In You)	Fantastic Four	07.1975	-	74[8]	Westbound 5009	[written by Al Kent, Calvin Colbert][produced by Al Kent][24[13].R&B Chart]
Hideaway/They Took The Show On The Road	Fantastic Four	11.1976	-	-	Westbound 5032	[written by A. Hamilton ][produced by Al Kent][56[12].R&B Chart]
I Got To Have Your Love/Ain't I Been Good To You	Fantastic Four	10.1977	-	-	Westbound 55403	[written by Lawrence Perry, James Epps, Dennis Coffey][produced by James Epps, Dennis Coffey][30[16].R&B Chart]
Sexy Lady/If This Is Love	Fantastic Four	02.1979	-	-	Westbound 55417	[written by D. Coffey, J. Epps, C. Horne][produced by Dennis Coffey][96[2].R&B Chart]
B.Y.O.F. (Bring Your Own Funk)/If This Is Love	Fantastic Four	04.1979	62[4]	-	Westbound 55419	[written by Dennis Coffey, James Epps, Cleveland Horne][produced by Dennis Coffey][77[3].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Alvin Stone (The Birth And Death Of A Gangster)	Fantastic Four	06.1975	-	99[16]	Westbound 201	[produced by Al Kent]