Zara Larsson

 Zara Maria Larsson (ur. 16 grudnia 1997r w Sztokholmie) - szwedzka piosenkarka i autorka piosenek.

W 2007r została finalistką konkursu talentów Stjärnskott i zagrała w szwedzkiej wersji musicalu Dźwięki muzyki.


Szerszej publiczności stała się znana w 2008, kiedy wzięła udział w drugiej edycji programu typu talent show Talang. W finale zaśpiewała przebój Céline Dion „My Heart Will Go On” i została zwyciężczynią show, wygrywając 500 tys. koron szwedzkich. Jej finałowy występ w serwisie YouTube odnotował ponad 15 milionów wyświetleń. Po programie nagrana przez nią wersja utworu „My Heart Will Go On” została wydana jako jej debiutancki singiel, który dotarł do 7. miejsca na oficjalnej szwedzkiej liście sprzedaży. W 2009r wystąpiła w serialu dokumentalnym TV4 Jag ska bli stjärna.

W styczniu 2013r wydała debiutanckę EPkę pt. Introducing, na której umieściła pięć premierowych piosenek. Minialbum uzyskał w Szwecji status trzykrotnie platynowej płyty za sprzedaż w nakładzie przekraczającym 120 tysięcy egzemplarzy. Wydawnictwo było promowane singlem „Uncover”, który znalazł się na 1. miejscu na szwedzkiej liście sprzedaży, otrzymując ponadto certyfikat sześciokrotnej platyny w tym kraju. Dotarł również do 1. miejsca na liście przebojów w Norwegii, gdzie uzyskał platynowy certyfikat, oraz do 3. miejsca w Danii, gdzie zdobył status potrójnej platyny. Kompozycja była również notowana w pierwszej dziesiątce najlepiej sprzedających się singli we Francji, Belgii oraz Szwajcarii.

 W lipcu wydała drugi minialbum pt. Allow Me to Reintroduce Myself, który promowała m.in. singlem „She’s Not Me”, notowanym na 21. miejscu na liście sprzedaży w Szwecji oraz wyróżnionym złotym certyfikatem. W sierpniu została laureatką prestiżowych szwedzkich nagród Rockbjörnen w kategoriach: Najlepsza piosenkarka na żywo i Przełom roku. Pod koniec roku wystąpiła w Oslo Spektrum podczas koncertu na cześć laureatów Nagrody Nobla.

W maju 2014 wydała singiel „Carry You Home”, z którym dotarła do 3. miejsca na liście najlepiej sprzedających się singli w Szwecji i za który uzyskała certyfikat podwójnej platyny. Latem drugi rok z rzędu została laureatką nagród Rockbjörnen w kategorii Najlepsza piosenkarka na żywo. 1 października wydała debiutancki album studyjny pt. 1, z którym uplasowała się na 1. miejscu na liście sprzedaży w Szwecji i za który otrzymała status platynowej płyty za sprzedaż w nakładzie przekraczającym 40 tysięcy sztuk. Płyta była również notowana na 28. miejscu na norweskiej liście sprzedaży oraz na 33. pozycji zestawienia w Danii.

Na początku 2015 wydała kolejną EPkę pt. Uncover, przeznaczoną na rynek międzynarodowy poprzez nawiązanie przez piosenkarkę współpracy z amerykańską wytwórnią Epic Records. Miesiąc później wystąpiła na gali wręczenia prestiżowych szwedzkich nagród Grammis, gdzie wykonała utwór „Carry You Home” w wersji a cappella. W czerwcu wydała singiel „Lush Life”, który znalazł się na 1. pozycji na oficjalnej liście sprzedaży w Szwecji i został wyróżniony dziesięciokrotnie platynowym certyfikatem. Piosenka stała się również przebojem wielu innych krajach na świecie, trafiając na listy sprzedaży m.in. w Norwegii (2. miejsce i potrójnie platynowy certyfikat za sprzedaż), Danii (2. pozycja i podwójnie platynowy certyfikat), Wielkiej Brytanii (3. miejsce i status podwójnej platyny), Australii (4. miejsce i certyfikat poczwórnej platyny), Niemczech (4. pozycja i platyna za sprzedaż) czy Nowej Zelandii (6. pozycja i podwójna platyna). 

Pod koniec lipca wydała singiel „Never Forget You”, który nagrała w duecie z brytyjskim wokalistą o pseudonimie MNEK. Piosenka stała się międzynarodowym przebojem, docierając do pierwszej piątki na listach sprzedaży w Szwecji, Wielkiej Brytanii, Norwegii, Australii, Danii i Finlandii. Nagranie dotarło do 13. miejsca w zestawieniu Hot 100, najlepiej sprzedających się utworów w Stanach Zjednoczonych, gdzie uzyskało ponadto status potrójnie platynowego singla, przekraczając w tym kraju próg trzech milionów sprzedanych kopii.

W 2016 nagrała wraz z Davidem Guettą utwór „This One’s for You”, będący oficjalnym hymnem Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej organizowanych we Francji. 17 marca 2017 wydała drugi album studyjny pt. So Good.

W czerwcu 2019 pojawiła się w chórkach w piosence Joanny Liszowskiej „Into U”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Never Forget You	Zara Larsson with MNEK	09.2015	5[47]	13[23]	Virgin GBUM 71504509	[2x-platinum-UK][3x-platinum-US][written by Uzoechi Emenike,Zara Larsson,Arron Davey][produced by MNEK,Astronomyy]
Lush Life	Zara Larsson	01.2016	3[57]	75[3]	Epic/Record Company Ten SEWEE 1500509	[3x-platinum-UK][platinum-US][written by Emanuel Abrahamsson,Marcus Sepehrmanesh,Linnea Södahl,Fridolin Walcher,Christoph Bauss,Iman Conta Hultén][produced by Freedo,Shuko]
Girls Like	Tinie Tempah featuring Zara Larsson	03.2016	5[31]	-	Parlophone GB7TP 1500034	[2x-platinum-UK][written by Aleisha Bennett,Zara Larsson,Patrick Okogwu][produced by Nana Rogues]
This One's for You	David Guetta featuring Zara Larsson	05.2016	16[18]	-	Parlophone GB 28K1500141	[gold-UK][written by David Guetta,Giorgio Tuinfort,Nick van de Wall,Ester Dean,Thomas Troelsen][produced by David Guetta,Giorgio Tuinfort,Afrojack]
Ain't My Fault	Zara Larsson	09.2016	13[21]	76[7]	Black Butter/Epic/Ten USSM 11607151	[platinum-UK][platinum-US][written by Uzoechi Emenike,Zara Larsson,Markus Sepehrmanesh][produced by MNEK,Mike Spencer]
I Would Like	Zara Larsson	11.2016	2[27]	-	Black Butter/Epic/Ten USSM 11609249	[platinum-UK][written by Zara Larsson,James Abrahart,Alexander Izquierdo,Marcus Lomax,Stefan Johnson,Jordan Johnson,Karen Chin,Oliver Peterhof,Anthony Kelly][produced by The Monsters & StrangerzGerman]
So Good	Zara Larsson featuring Ty Dolla Sign	02.2017	44[4]	-	Black Butter/Epic/Ten USSM 11700075	[written by Charlie Puth,Jacob Kasher Hindlin,Gamal Lewis,Danny Schofield][produced by Puth,Danny Boy Styles]
Symphony	Clean Bandit featuring Zara Larsson	03.2017	1[1][53]	101[22]	Atlantic GBAHS 1700199	[4x-platinum-UK][platinum-US][written by Jack Patterson,Ammar Malik,Ina Wroldsen,Steve Mac][produced by Clean Bandit,Mark Ralph]
Ruin My Life	Zara Larsson	11.2018	9[17]	76[7]	Black Butter/Epic/Ten USSM 11807704	[platinum-UK][gold-US][written by Brittany Amaradio, Michael Pollack, Stefan Johnson, Jordan K. Johnson ,Jamie Sanderson ,Jackson Foote][produced by The Monsters and the Strangerz, Foote]
Now You're Gone	(Tom Walker featuring Zara Larsson	03.2019	79[7]	-	Relentness GBARL 1800877	[silver-UK][written by Tom Walker,Chelcee Grimes,Steve McCutcheon][produced by Steve Mack]
Don't Worry Bout Me	Zara Larsson	04.2019	34[10]	13[23]	Black Butter/Epic/Ten USSM 11901360	[silver-UK][written by Zara Larsson, Tove Nilsson ,Rami Yacoub ,Linnea Södahl, Whitney Phillips, Jakob Jerlström, Ludvig Söderberg][produced by The Struts]
All the Time	Zara Larsson	07.2019	58[10]	-	Black Butter/Epic/Ten USSM 11903586	[silver-UK][written by Zara Larsson,Linus Wiklund,Noonie Bao,Ilsey Juber][produced by Lotus IV]
Like It Is	Zara Larsson with Kygo and Tyga	04.2020	49[14]	113[1]	Kyga SEBGA 2000135	[silver-UK][written by Kyrre Gørvell-Dahll, Dua Lipa ,Nick Hodgson, Gerard O'Connell, Zara Larsson ,Patrick Martin, Micheal Stevenson][produced by Kygo ,Petey Martin]
Words	Alesso featuring Zara Larsson	06.2022	42[12]	-	Positiva USUG 12202337	[written by Alessandro Lindblad, Karen Ann Poole, Rebecca Claire Hill, Zara Larsson][produced by Alesso]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
So Good	Zara Larsson	03.2017	7[53]	26[23]	Black Butter 19439849652	[produced by Stargate,Freedo,Charlie Puth,Steve Mac,MNEK,Markus Sepehrmanesh,ST!NT,John Hillthe Monsters and the Strangerz,Clean Bandit,Mark Ralph,Jason Gill,Astronomyy,Astma & Rocwell,Hampus Lindvall,Danny Boy Styles,German,Phil Shaouy,Brian Garcia,Mike Spencer,Kid Joki,Fred BallShuko]
Poster Girl	Zara Larsson	03.2021	12[1]	170[1]	Black Butter/Epic/Ten 88985328942	[produced by Jason Gill,Mike Sabath,Mattman & Robin,Marshmello,the Roommates,Starsmith,Steve Macthe Monsters & Strangerz,Jackson Footethe Struts,Ian Kirkpatric,kMr. Franks,Tommy Brown]

Frost

Frost, właśc. Arturo Molina Jnr (ur. 31.05. 1964r, Los Angeles, Kalifornia, USA).
Wyjątkowo istotna postać w historii latynoskiego hip-hopu. Pionier bilingualnego, hiszpańsko-angielskiego stylu rymowania, zaczął rapować w 1982 roku, kiedy zajmował się jeszcze tańcem breakdance. Emce, wychowujący się w Los Angeles, w pierwszych etapach kariery miał styczność z wieloma ważnymi figurami sceny West Coast, jak DJ Yella ( N.W.A.) i Ice-T. 

Początkowo występował pod pseudonimem Kid Frost. Oficjalnie zadebiutował dopiero pod koniec lat 80-tych, w ramach współpracy z DJ’em Tony G.; „La Raza” (1990), jeden z pierwszych singli dwójki, szybko uzyskał status rapowego hymnu wśród latynoskich fanów rapu. W 1990 r. nakładem dużej wytwórni (Virgin Records) ukazał sie debiutancki album Frosta „Hispanic Causing Panic”, jedno z pierwszych pełnych wydawnictw w historii portorykańskiego rapowania. 

Płyta spotkała się ze szczególnie ciepłym przyjęciem wśród Latynosów, dobrze rozumiejących angielskie teksty licznie wzbogacane hiszpańskimi wstawkami. Zanim Frost wydał kolejne solo, zebrał znajomych raperów o latynoskich korzeniach ( Mellow Man Ace, MC A.L.T.) i wspólnie z nimi, w 1991r, nagrał album pod szyldem „Latin Alliance”.
 

Po wydaniu drugiego krążka dla Virgin - „East Side Story” (1992), Kid Frost zerwał ciężko układająca się współpracę z labelem, a następnie przeniósł się do niesławnej Ruthless Records, wytwórni założonej przez legendarnego rapera Eazy-E. W nowej stajni, już jako Frost, artysta wydał dwa krążki: „Smile Now, Die Later”   (1995) i „When HELL.A. Freezes Over” (1997). Na obu tytułach raper zaadoptował styl rymowania, nasuwający skojarzenia z gangsta rapem. W podobnym klimacie były utrzymane zgromadzone na płytach beaty, mocno przesycone G-funkiem. Krążki odniosły umiarkowany sukces komercyjny, pomimo że emce udało się zdobyć sporo uznania także poza stricte latynoskimi środowiskami.
 

Odkąd Frost zszedł do podziemia, żaden z czterech niezależnie wydanych krążków artysty nie odbił się choćby cichym echem na rapowej scenie, nawet pomimo przejęcia przez Koch Records dystrybucji części materiału. W roku 2002 Frost skompilował dla podziemnej oficyny 40 Ounce Records składankę latynoskiego rapu „Raza Radio”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
La Raza	Kid Frost	07.1990	-	42[18]	Virgin 98 947	[written by Arturo Molina, Jr.,Antonio Gonzalez,Gerald Wilson][produced by Tony G.,The Baka Boyz,Frost,The Real Richie Rich,Julio G.,Will Roc,Ern-Dog,Fredwreck,Pablito]
No Sunshine	Kid Frost	04.1992	-	95[3]	Virgin 98 583	[written by Bill Withers,Arturo Molina Jr.][produced by Kid Frost, Mr. Mixx]
East Side Rendezvous	Frost featuring A.L.T.	10.1995	-	73[14]	Ruthless/Relativity 1534	[produced by Monte Carlo][74[9].R&B Chart]
La Familia	Frost featuring Rich Garcia	03.1996	-	77[9]	Ruthless/Relativity 547	[produced by Tony G.,Julio G.][sample z "Family Affair"-Sly & The Family Stone]
What's Your Name (Time of the Season)	Frost	05.1997	-	108[6]	Ruthless/Relativity 1607	[produced by Tony G.,Julio G.][sample z "Family Affair"-Sly & The Family Stone][90[3].R&B Chart][sample z "Time Of The Season"-Zombies]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hispanic Causing Panic	Kid Frost	07.1990	-	67[14]	Virgin 91 377	[produced by Tony G,Will Roc,The Baka Boyz,Frost,Julio G]
East Side Story	Kid Frost	05.1992	-	73[10]	Virgin 92 097	[produced by Frost,Will Roc,Tony G,Mr. Mixx,Geoff Rios,Mike Greene,K-Cut]
Smile Now, Die Later	Frost	11.1995	-	119[3]	Ruthless 1504	[produced by Tony G,Julio G,Cold 187um,Monte Carlo,Richard Preuss,Frost]
When Hell.A. Freezes Over	Frost	07.1997	-	154[3]	Ruthless 1578	[produced by Frost,Baby Beesh,Julio G,Fredwreck,DJ Ace,Jeeve,Block]
Still Up in This Shit!	Frost	05.2002	-	183[2]	Hit A Lick 8399	[produced by Battlecat,DEV R.F.,Ernie "Ern Dog" Medina,Fredwreck,Klev,Lil' Lee,Tony G.]

Full Circle

 Full Circle, a później First Circle, było inicjatywą Randy'ego Mullera. Wyprodukował jedyny LP i dwa single z tej pięcioosobowej grupy wokalnej. Ich skład składał się z wokalisty Alberta Lee, gitarzysty Larry'ego Marsdena, perkusisty Glenna Everette, basisty Anthony'ego McEwana i perkusisty Richarda Sinclaira. 

Dopiero gdy pierwszy singiel „Workin' up a Sweat” zaczął pojawiać się na amerykańskich listach przebojów tanecznych, usłyszeli o innej grupie o nazwie „Full Circle”. Najwyraźniej bostoński zespół jazzowy, który istniał od dłuższego czasu, jego prawnik narzekał i domagał się zmiany nazwy. W tych okolicznościach wiosną 1987 roku znalazł się na liście  R&B. 

Randy Muller kierował albumem First Circle „Boys' Night Out” dla EMI America, który został wydany w kwietniu 1987 roku. Jednym z kolejnych singli był „Can't Find a Love”. ” i stał się, podobnie jak „Workin' up a Sweat”, popremierową kolekcją. Po tym krótkotrwałym okresie sukcesów rozwiązali się.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Workin' Up A Sweat	Full Circle	03.1987	41[5]	-	EMI America EA 229	[written by G. Everett, R. Muller][produced by Randy Muller][49[14].R&B Chart]

Fugazi

 FUGAZI, grupa amerykańska. Powstała w 1987r w Waszyngtonie z inicjatywy Iana MacKaye'a (16.04.1962r, Waszyngton) - voc, g, b, jednej z kluczowych postaci amerykańskiego hardcore'u, wcześniej lidera zespołu Minor Threat, znanego też m.in. z Embrace. Jako nazwy użyła określenia z frontu wojny wietnamskiej, oznaczającego beznadziejną sytuację, dosłownie: „a fucked up situation". Składu dopełnili: Guy Picciotto (17.09.1965r, Waszyngton) - voc, g, Joe Lally (3.12.1963r, Rockville, Maryland) - b, Brendan Canty (9.03.1966r, Teaneck, New Jersey) - dr, byli muzycy m.in. Rites Of Spring i Lunchbox. Od 1998 na scenie, a od 2001 także w studiu formację wspomagał Jerry Busher (24.10.1968r) - dr, g, b, tp, który wcześniej współpracował z nią jako pracownik techniczny, a jako bębniarz udzielał się m.in. w Fidelity Jones.

 

Zadebiutowała 3 września 1987r w kościelnej świetlicy przv Wilson Center w Waszyngtonie. W kwietniu 1988 ruszyła w trasę po kraju, w następnych miesiącach grała też w Europie, a w późniejszych latach nawet w Australii i Nowej Zelandii, Japonii czy Ameryce Południowej. Pierwsze płyty, minialbumy „Fugazi" z grudnia 1988r i „Margin Walker" z lipca 1989r, nagrała przy pomocy Henry'ego Rollinsa jako producenta i wydała - jak wszystkie następne - w firmie Dischord, utworzonej przez MacKaye'a i Jeffa Nelsona, kolebę z Minor Threat, co umożliwiło jej zachowanie całkowitej niezależności artystycznej (przy całkiem sporych nakładach przekraczających zwykle sto tysięcy egzemplarzy). Muzyka, którą zaproponowała, wydawała się esencją hardcore u - miała całą jego dynamikę, furię i moc - ale zarazem przykuwała uwagę bogactwem melodii, umiejętnością przełamywania szablonów stylu elementami ska (Waiting Room), funk rocka w wydaniu Gang Of Four (Suggestion, And The Same, Lockdown) czy nawet psychodelii spod znaku wczesnego Pink Floyd (Glue Man, And The Same).oraz poezją tekstów.
 

W marcu 1990 trafił na rynek pierwszy właściwy album formacji, „Repeater". Był niemal programowym dziełem hardcore'owym, powalającym niesamowitą mocą muzyki i nieprzejednanym tonem tekstów wymierzonych w chciwość kapitalistycznego świata, np. Repeater, Merchandise, Greed, Storyfoam, chociaż znalazła się tam też przejmująca pieśń Shut The Door na temat grozy uzależnienia od narkotyków (członkowie Fugazi opowiadają się za życiem bez gwałtu, bez brudu, bez wyuzdanego seksu i bez używek). W późniejszych edycjach program  „Repeater" wzbogacono trzema utworami z wydanej w tym samym czasie płytki „3 Songs", m.in. Song #/. Udaną próbą odświeżenia własnej muzyki okazał się album „Steady Diet Of Nothing" z sierpnia 1991, z muzyką pozbawioną dawnej natarczywości, jakby prostszą, ale za to bardziej urozmaiconą pod względem rytmicznym i ożywioną m.in. elementami dubu, równie wszakże nieprzejednaną w warstwie literackiej, np. Exit Only, Reclamation, Runaway Return, KYEO.
 

Płyta „In On The Kill Taker" z czerwca 1993r była pewnym zaskoczeniem - po dziele cokolwiek uładzonym formacja zaproponowała porcję muzyki surowej, jazgotliwej, porażającej wyrazową brutalnością (np. 23 Beats Off, Walken's Syndrome, Facet Squared, Public Witness Program), chociaż nie pozbawionej łagodniejszych momentów (kompozycja instrumentalna Sweet And Low w stylu wczesnego R.E.M.). Teksty zwracały uwagę zupełnie nowymi wątkami, jak bankructwo moralne środowiska filmowego (Cassavates) czy prześladowania homoseksualistów (23 Beats Off, wymierzony w ustawę zabraniającą gejom służby w wojsku). Odwrotem na pozycje grania nie poddającego się tak łatwym klasyfikacjom był natomiast album „Red Medicine" z maja 1995r, urozmaicony m.in. melodiami przesyconymi wschodnim duchem, dźwiękami fortepianu czy klarnetu, dubowymi akcentami, wsamplowanymi niecodziennymi dźwiękami (np. Birthday Pony, Blade Runner In Kingston, Long Distance Runner, Combination Lock), a także osobliwym poczuciem humoru (np. w Target Picciotto śpiewał przy akompaniamencie beachboysowej gitary, że nienawidzi gitarowych dźwięków, a w Version formacja rzeczywiście zrezygnowała z gitarowych brzmień). Co nie znaczy, że w programie zabrakło hardcore'owego czadu w dawnym stylu (np. Back To Base, Downed City).
Świadectwem zagubienia była płyta „End Hits" z kwietnia 1998r, choć i na niej nie zabrakło świetnych utworów, jak  Five Corporation, atak na przemysł muzyczny, Break czy Place Position. Album „Instrument" z kwietnia 1999r zawierał nagrania archiwalne - wersje demo, odrzuty z poszczególnych sesji, fragmenty koncertów itp. - wykorzystane w identycznie zatytułowanym filmie o Fugazi, zrealizowanym przez Jema Cohena.
 

Najwybitniejszym i najbardziej dojrzałym dokonaniem grupy, jej niekwestionowanym arcydziełem, okazała się płyta „The Argument" z października 2001r. Przynosiła muzykę dość wyrafinowaną, urozmaiconą, chwilami urzekająco melodyjną, kiedy indziej dysonansową, kanciastą, brudną, ożywioną dźwiękami fortepianu czy wiolonczeli, daleką od hardcore'owych pierwocin, ale jak w początkach kariery pełną szczerej pasji i niesamowitej mocy, przy tym zaś całkowicie własną, oryginalną, nie przywołującą już żadnych skojarzeń, np. Full Disclosure, Epic Problem, Ex-Spectator, Nightshop. Równocześnie ukazał się singel Furniture/Number 5/Hello Morning. Niestety, w okresie późniejszym formacja ograniczyła działalność do sporadycznych występów. W 2004 wydała serię dwudziestu płyt pod wspólnym tytułem „Fugazi Live Series", tworzących fascynującą kronikę jej działalności koncertowej na całym świecie w latach 1987-1999.

MacKaye, nie rezygnując z kierowania Fugazi, założył z Alem Jourgensenem z Ministry zespół Pailhead, znany m.in. z albumu „Trait" (Wax Trax, 1989). Od 2001 występował w duecie z Amy Fariną - voc, dr pod szyldem The Evens; w tym wcieleniu zaprezentował się światu płytą „The Evens" (Dischord, 2005). Współpracował też m.in. z Sonic Youth. Jako producent, a niekiedy realizator nagrań wspomagał m.in. The Rollins Band, Scream, Bikini Kill, Dag Nasty, Lung- fish, Seven Seconds, Black Eyes, Blęetip, Fire Party, Government Issue, Ignition, The Nation Of Ulysses, Verbal Assault i Johna Frusciantego z Red Hot Chili Peppers. Działalność jego firmy Dischord podsumowana została boksem „20 Years Of Dischord" (Dischord, 2002), zawierającym m.in. rzadkie nagrania Fugazi, jak The Word i koncertowe Burning. 

Picciotto dał się poznać jako producent lub realizator nagrań m.in. Blonde Redhead, Deep Lust, The Cranium i - wraz z Cantym - Make Up. Jest też twórcą awangardowych filmów w rodzaju Silly Game i Please Cry. Lally pojawił się w szeregach zespołów Decahedron, znanego z płyty „Disconnection Imminent" (Lovitt, 2004), i Ataxia Johna Frusciantego, znanego z płyty „Automatic Writing" (Record Collection, 2004). Canty miał udział w powstaniu grup Girls Against Boys i All-Scars. Gościnnie wspomagał w studiu - nie tylko jako bębniarz, ale też gitarzysta, organista czy flecista - m.in. Loisa Maffeo, a po kilku latach owocnej współpracy nagrał z nim w duecie płytę „The Union Themes" (Kill Rock Stars, 2000). Jako wokalista zadebiutował w nagraniu Semi-Detached, zrealizowanym z Busherem i wydanym na składance „Membranaphonics" (Monitor, 2001). Busher współpracował m.in. z The Spinaes, Mascott, All-Scars i Johnem Frusciante'em.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Furniture EP.	Fugazi	10.2001	61[1]	-	Dischord DIS 129	[produced by Ian MacKaye, Don Zientara, Fugazi]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Steady Diet of Nothing	Fugazi	09.1991	63[1]	-	Dischord 60	[produced by Fugazi]
In on the Kill Taker	Fugazi	06.1993	24[2]	153[4]	Dischord 70	[produced by Fugazi,Ted Niceley]
Red Medicine	Fugazi	05.1995	18[3]	126[5]	Dischord 90	[produced by Fugazi]
End Hits	Fugazi	04.1998	47[1]	138[2]	Dischord 110	[produced by Fugazi]
The Argument	Fugazi	10.2001	63[1]	151[1]	Dischord 130	[produced by Fugazi, Don Zientara]

Jerry Fuller

 Jerry Fuller (ur. 19 listopada 1938r) to amerykański autor tekstów, piosenkarz i producent muzyczny. 

Jerry Fuller urodził się w Fort Worth w Teksasie w Stanach Zjednoczonych w muzycznej rodzinie. On i jego brat Bill występowali jako duet w ich rodzinnym stanie, nagrywając dla lokalnej wytwórni Lin, zanim Jerry   zaczął pisać własny materiał. W 1959r przeniósł się do Los Angeles w Kalifornii i podpisał kontrakt z Challenge Records. Jego  wersja  rockabilly „Tennessee Waltz” znalazła się na 63. miejscu listy Billboard Hot 100 i przyniosła mu zaproszenie do występu na American Bandstand. 

W 1961 napisał „Travelin' Man”, który pierwotnie był przeznaczony dla Sama Cooke'a. Ricky Nelson nagrał go zamiast tego, a płyta sprzedała się w sześciu milionach egzemplarzy na całym świecie. Fuller napisał 23 piosenek Nelsona, w tym 10 przebojów w USA „A Wonder Like You”, „Young World” i „It's Up to You”. Fuller koncertował jako piosenkarz z The Champs, którego innymi członkami byli Glen Campbell, Jimmy Seals i Dash Crofts, przed okresem w armii amerykańskiej.

 Po powrocie w 1963 r. Challenge / Four Star przeniósł go do Nowego Jorku, aby prowadzić operację na wschodnim wybrzeżu. Tam odkrył zespół garażowy, The Knickerbockers, i wyprodukował ich hit z 1965 roku „Lies”. W 1967 przeniósł się do wytwórni Columbia Records jako producent. Jego pierwszym odkryciem był Gary Puckett and The Union Gap, który  znalazł w kręgielni w San Diego. Napisał i wyprodukował hity grupy „Young Girl” (pierwsze miejsce w Wielkiej Brytanii), „Lady Willpower” i „Over You”, wszystkie trzy napisane i wyprodukowane przez Fullera.

 Wyprodukował także Marka Lindsaya, The Peanut Butter Conspiracy i O.C. Smith, dla którego wyprodukował hity „The Son of Hickory Holler's Tramp” i „Little Green Apples”. W 1970 roku założył firmę producencką Moonchild, pisząc i produkując hit „Show and Tell” dla Ala Wilsona w 1973 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Betty My Angel/Memories Of You	Jerry Fuller	08.1959	-	90[2]	Challenge 59052	[written by W. C. Silva, J. Fuller][produced by Joe Johnson]
Tennessee Waltz/Charlene	Jerry Fuller	10.1959	-	63[6]	Challenge 59057	[written by King,Stewart]
Shy Away/Heavenly	Jerry Fuller	04.1961	-	71[4]	Challenge 59104	[written by Dave Burgess][produced by Joe Johnson]
Guilty Of Loving You/First Love Never Dies	Jerry Fuller	10.1961	-	94[2]	Challenge 9114	[written by Jerry Fuller][produced by Joe Johnson]

Fun Factory

 Fun Factory jest jednym z najbardziej popularnych na świecie zespołów dance i ich występy na żywo ekscytują fanów od Azji do Ameryki. Jego muzyka jest mieszanką popu, dance'u, rapu, techno i reggae. Popularność na całym świecie grupa zdobyła takimi utworami, jak "Groove Me", "Take Your Chance", "Close To you", "Pain" , "I Wanna Be With You", "Celebration", "Doh Wah Diddy" i "Don't Go Away" .

 

Fun Factory obecne jest nie tylko na listach przebojów, ale także na imprezach dance na całym świecie. Zespół znalazł się na niemieckiej Top 20 ze wszystkimi swoimi singlami, dzieląc ten rekord jedynie z Depeche Mode (6 następujących po sobie hitów). "Doh Wah Diddy"jest ich największym sukcesem w Niemczech - dostał się na 6. miejsce wkrótce po wydaniu. Prawie wszyscy członkowie Fun Factory są Europejczykami: Marie-Anett- wokalistka pochodząca z Francji, Toni Smooth T. -włoski tancerz i rapper, śpiewa również w chórkach, i Steve - tancerz z Niemiec. W skład zespołu wchodzi również amerykański rapper Rod D.
 

Zespół grał trzy razy w USA, w południowo-wschodniej Azji i w całej Europie. Ich drugi album, Fun-Tastic, zdobył złotą płytę w Indonezji i Malezji, a platynową w Czechach, Polsce i Singapurze. Dla grupy granie na żywo jest niezwykle ważne, jako że pozwala im na bezpośredni kontakt z fanami. Kiedy nie jest na trasie koncertowej, zespół pracuje w swoim studiu we Frankfurcie. W październiku 1996 r. Toni "Smooth T." odszedł z grupy.

"Byliśmy razem przez trzy lata i, jeśli chodzi o mnie, osiągnąłem wszystko, byliśmy na całym świecie, byliśmy na US Billboard Chart z trzema singlami, pojechaliśmy do Azji - widziałem wszystko, co chciałem zobaczyć i wierzę, że powinienem to zakończyć, kiedy wszystko smakuje najlepiej. Poza tym mam swoje własne studio, w którym produkuję utwory dla Marky'ego Marka, N'Sync i The Backstreet Boys. Dzięki dużej liczbie występów i imprez promocyjnych ciągle byłem w samolocie, a kiedy inni szli do łóżka, ja udawałem się do studia, a to pogarsza w którymś momencie twoje zdrowie."

Oznacza to, że w przyszłości Toni pragnie skoncentrować się na pracy producenta.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Close to you	Fun Factory	03.1995	97[1]	46[20]	Curb/Edel 76 945	[Written by: Buelent Aris/Toni Cottura/Rodney Hardison/Rainer Kesselbauer ][produced by Buelent Aris/Toni Cottura][22[10].Hot Disco/Dance;Curb/Edel 77 077 12"]
I wanna B with U/We are the world	Fun Factory	07.1995	-	45[20]	Curb/Edel 77 086	[written by Zoltan Bender/Toni Cottura/Rodney Hardison][ Producer - Team 33][10[12].Hot Disco/Dance;Curb/Edel 77 086 12"]
Celebration/Take your chance	Fun Factory	01.1996	-	88[12]	Curb/Edel 77 090	[written by Buelent Aris/Toni Cottura][ Producer - Team 33]
Don' t go away/Do wah diddy	Fun Factory	11.1996	183[1]	93[4]	Curb-edel 73 003	[written by Buelent Aris/Toni Cottura/Rodney Hardison][ Producer - Team 33]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Fun-Tastic	Fun Factory	01.1996	-	28.Heatseekers	Curb 77824	[produced by Team 33]