Z archiwum...rocka

czwartek, 18 lutego 2021

Willie Hutch

William McKinley Hutchison (ur. 6 grudnia 1944r - zm. 19 września 2005r), lepiej znany jako Willie Hutch , był amerykańskim wokalistą, autorem tekstów, a także producentem i artystą nagrywającym dla wytwórni Motown w latach 70. i 80-tych XX wieku.

Urodzony w 1944 roku w Los Angeles, Hutch wychował się w Dallas w Teksasie. Jako nastolatek dołączył do licealnej grupy chóralnej The Ambassadors. Po ukończeniu [Booker T. Washington High School, 1962], skrócił swoje nazwisko, kiedy w 1964 roku rozpoczął karierę muzyczną w wytwórni Soul City piosenką „Love Has Put Me Down”.

Po przeprowadzce do Los Angeles jego muzyka zwróciła uwagę mentora kwintetu pop / soul The 5th Dimension , a Hutch wkrótce zaczął pisać, produkować i aranżować piosenki dla grupy. W 1969 roku podpisał kontrakt z RCA Records i wydał dwa albumy, zanim został zauważony przez producenta Motown Hala Davisa , który chciał napisać tekst do swojej kompozycji muzycznej „ I'll Be There ”, utworu, który napisał dla The Jackson 5 . Piosenka została nagrana przez grupę następnego ranka po tym, jak Hutch odebrał telefon. Dyrektor generalny Motown, Berry Gordy, zatrudnił Hutcha wkrótce potem jako autora, aranżera, producenta i muzyka.

Później Hutch jest współautorem piosenek, które zostały nagrane przez The Jackson 5 i ich frontmana Michaela Jacksona , Smokey Robinson , the Miracles i Marvin Gaye . W 1973 roku Hutch zaczął nagrywać albumy dla Motown, wydając w tym samym roku album Fully Exposed . W tym samym roku Hutch nagrał i wyprodukował ścieżkę dźwiękową do filmu Blaxploitation , The Mack . Hutch miał w tym okresie kilka hitów R&B, w tym „Brother's Gonna Work It Out” i „Slick”. Nagrał również ścieżkę dźwiękową do filmu Foxy Brown z 1974 roku . Nagrał co najmniej sześć albumów dla Motown, osiągając szczyt dzięki singlowi „Love Power” z 1975 roku, który osiągnął 41 miejsce na liście Billboard Hot 100 . Opuścił Motown w 1977 dla Normana Whitfielda z Whitfield Records.

Hutch wrócił do Motown w 1982 roku, gdzie napisał muzykę do przeboju disco „ In and Out ” w tym samym roku, a także nagrał kilka piosenek - „The Glow” i „Inside You” - do filmu z 1985 roku The Last Dragon . Miał również klubowy hit z piosenką „Keep on Jammin '”. Hutch ponownie opuścił Motown pod koniec dekady i w 1994 roku wrócił do Dallas.

Zmarł w 2005 roku w wieku 60 lat. Pozostawił sześcioro dzieci i był wujem Cold 187um z grupy raperskiej Above the Law . Jego menedżer, Anthony Voyce, powiedział o Hutchu: „Nigdy nie spotkałem bardziej hojnej i opiekuńczej osoby”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Brother's Gonna Work It Out/I Choose You	Willie Hutch	05.1973	-	67[10]	Motown 1222	[written by Willie Hutch][produced by Willie Hutch][18[11].R&B Chart]
Slick/Mother's Theme (Mama)	Willie Hutch	08.1973	-	65[6]	Motown 1252	[written by Willie Hutch][produced by Willie Hutch][18[10].R&B Chart]
Sunshine Lady/I Just Wanted To Make Her Happy	Willie Hutch	11.1973	-	-	Motown 1282	[written by Willie Hutch][produced by Willie Hutch][72[6].R&B Chart]
If You Ain't Got No Money You Can't Get No Honey (Part 1)/If You Ain't Got No Money You Can't Get No Honey (Part 2)	Willie Hutch	03.1974	-	-	Motown 1287	[written by W. Hutch, R. Hutch][produced by Willie Hutch][70[6].R&B Chart]
Theme Of Foxy Brown/Give Me Some Of That Good Old Love	Willie Hutch	06.1974	-	-	Motown 1292	[written by Willie Hutch][produced by Willie Hutch][64[6].R&B Chart][tytułowa piosenka z filmu]
Get Ready For The Get Down/Don't You Let Nobody Tell You How To Do Your Thing	Willie Hutch	03.1975	-	-	Motown 1339	[written by Willie Hutch][produced by Willie Hutch][24[11].R&B Chart]
Love Power/Talk To Me	Willie Hutch	08.1975	-	41[6]	Motown 1360	[written by F. Hutch][produced by Willie Hutch][8[20].R&B Chart]
Let Me Be The One, Baby/She's Just Doing Her Thing	Willie Hutch	11.1976	-	-	Motown 1406	[written by F. Hutch][produced by Willie Hutch][95[2].R&B Chart]
Shake It, Shake It/I Feel Like We Can Make It	Willie Hutch	12.1976	-	-	Motown 1411	[written by Willie Hutch][produced by Willie Hutch][60[9].R&B Chart]
We Gonna Have A House Party/I Never Had It So Good	Willie Hutch	08.1977	-	-	Motown 1416	[written by Willie Hutch][produced by Willie Hutch][49[12].R&B Chart]
What You Gonna Do After The Party/I Feel Like We Can Make It	Willie Hutch	01.1978	-	-	Motown 1433	[written by Willie Hutch][produced by Willie Hutch][40[9].R&B Chart]
All American Funkathon/And All Hell Broke Loose	Willie Hutch	08.1978	-	-	Whitfield 8615	[written by Norman Whitfield, Willie Hutch][produced by Willie Hutch][62[8].R&B Chart]
Paradise/Hip Shakin' Sexy Lady	Willie Hutch	11.1978	-	-	Whitfield 8689	[written by R. Daniels][produced by Norman Whitfield][74[4].R&B Chart]
In And Out/The Girl (Can't Help It)	Willie Hutch	10.1982	-	-	Motown 1637	[written by Willie Hutch][produced by Willie Hutch][55[11].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Mack	Willie Hutch	06.1973	-	114[16]	Motown 766	[produced by Willie Hutch]
Fully Exposed	Willie Hutch	10.1973	-	183[6]	Motown 784	[produced by Willie Hutch]
Foxy Brown	Willie Hutch	05.1974	-	179[4]	Motown 811	[produced by Willie Hutch]
Ode to My Lady	Willie Hutch	11.1975	-	150[6]	Motown 838	[produced by Willie Hutch]
Concert In Blues	Willie Hutch	04.1976	-	163[6]	Motown 854	[produced by Willie Hutch]

Kompozycje Willie Hutcha na listach przebojów

  [solo]
10/1967 California My Way   The Committee 110.US 
07/1969 Let Yourself Go   The Friends of Distinction 63.US
05/1973 Brother's Gonna Work It Out   Willie Hutch 67.US
08/1973 Slick   Willie Hutch 65.US
11/1974 California My Way   The Main Ingredient 75.US
11/1975 Love Power  Willie Hutch 41.US
09/1987 Uh, Uh, No No Casual Sex   Carrie McDowell 68.UK
12/1994 Keep the Fire Burning '94   Gwen McCrae 149.UK


[with  Berry Gordy, Bob West, Hal Davis]
09/1970 I'll Be There   Jackson 5 1.US/4.UK
05/1992 I'll Be There   Mariah Carey 1.US/2.UK

[with  Kenton Nix]
07/2004 Funky Sensation / Keep the Fire Burning   Gwen McCrae 92.UK

[with   Ghostface Killah, Vernon Brown, S. Smith]
04/2006 Back Like That   Ghostface Killah 61.US/46.UK


[with  Nipsey Hussle, John Groover Jr., Larrance Dopson, Leroy Williams, Michael Cox Jr]
04/2019 Blue Laces 2   Nipsey Hussle 113.US

Diplomats Records

Diplomat Records („Dipset”) to amerykańska wytwórnia hip-hopowa założona przez rapera Cam'rona z Harlemu . Obecnie Dipset wydaje muzykę pod niezależną wytwórnią E1 . Na początku XXI wieku Dipset był bardzo popularny ze względu na występowanie gwiazd raperów z hitami radiowymi, takimi jak Juelz Santana i Cam'ron, oraz za ich współpracę z nagraniami Jay-Z z Roc-A-Fella.

W 2005 roku Dipset wyprowadził się z Roc-A-Fella i Cam'ron sprzedał kontrakt Juelza Santany z powrotem Def Jam. W latach 2006-2009 Dipset był stosunkowo cichy, nie licząc Cam'rona i Jima Jonesa. Jednak w 2010 roku reaktywował się i zaczął kojarzyć się z raperem Vado .

Diplomat Records nie prowadzi tradycyjnej dystrybucji w tym sensie, że każdy z jej artystów ma do czynienia z indywidualnymi wytwórniami. W 2005 roku Koch, a następnie wiceprezes Diplomat Records w A&R Duke Da God, podpisali umowę na wydanie Dipset: More Than Music .Również w 2005 roku, kiedy założyciel Cam'ron rozstał się z Roc-A-Fella / The Island Def Jam i podpisaniu z Asylum , zabezpieczył się, że jego albumy mają zostać wydane pod szyldem Diplomat, a także zabezpieczanie na przyszłe albumy grupy Diplomat pod szyldem Koch. Prezes wytwórni Freekey Zekey wydał także swój debiutancki album w Diplomat w dystrybucji pochodzącej od Kocha. Oprócz umowy z Kochem dotyczącej wydania albumu „Moret Than Music”, współzałożyciel Jim Jones wydał swoje pierwsze trzy albumy pod szyldem Koch we współpracy z Diplomat.

Juelz Santana wydał również swoje pierwsze dwa albumy w ramach Diplomat z dystrybucją przez Def Jam , aż jego kontrakt jako solowego artysty z Diplomat został sprzedany Def Jam przez Cam'Rona.

Single na listach przebojów

We Fly High Jim Jones 10.2006 5.US

There It Go (The Whistle Song) Juelz Santana 10.2005 6.US

Oh Yes	Juelz Santana	03.2006	 	56.US



           Albumy na listach przebojów

On My Way to Church	Jim Jones	09.2004	 	18.US
Harlem: Diary of a Summer	Jim Jones	09.2005	 	5.US
What the Game's Been Missing!	Juelz Santana	12.2005	 	9.US
Come Home with Me Cam'ron 05.2002 2.US [platinum]
Diplomatic Immunity The Diplomats 03.2003 8.US [gold]
From Me to U Juelz Santana 08.2003 8.US [gold]
Purple Haze Cam'ron 12.2004 20.US  [gold]	
Killa Season  Cam'ron 05.2006 2.US
History in the Making J.R. Writer 07.2006 
Hustler's P.O.M.E. (Product of My Environment) Jim Jones 11.2006 6.US
For the Hell of It  Hell Rell 09.2007 55.US

środa, 17 lutego 2021

Noel Sanger

Dwie dekady, cztery kontynenty, setki pokazów i jedne z największych wytwórni tanecznych na świecie. Noel Sanger to artysta, który zdefiniował pojęcie długowieczności, nawet jeśli wymyka się statusowi nazwiska. Jego wydawnictwa z połowy lat 90-tych zawsze były poszukiwane i doceniane przez krytyków, a ten trend, wraz z najlepszym wsparciem dla didżejów, trwa do dziś, około 20 lat później.

Choć najbardziej znany ze swoich występów w podziemiu, ostatnio widział pierwszą dziesiątkę i 20 najlepszych na liście Billboard Dance Club, pierwszą dziesiątkę i 15 najlepszych przebojów UK Musicweek, mnóstwo najlepszych dziesiątek i dwudziestek Beatport oraz pół tuzina # 1 miejsce na renomowanej liście mixshow Kings Of Spin. Przez lata wydawał dla takich wytwórni jak Spinnin ', Armada, Perfecto, High Contrast, Lost Language, Coldharbour, Mute i dziesiątki innych.

Remiksował i współpracował z takimi artystami jak Erasure, Nadia Ali, John Taylor z Duran Duran, Matt Darey, Soul In The Machine (z Chrystą Bellem z Twin Peaks) i Markusem Schulzem. Noel intensywnie koncertował z najbardziej znanym DJ wszechczasów, Tiesto, a nawet zmiksował „Summerbreeze 2”, kontynuację miksu CD Tiesto „Summerbreeze” w Nettwerk Recordings. Później został zaproszony do współpracy przy utworach do nominowanego do nagrody Grammy w 2006 roku albumu Tiesto „Elements Of Life”.

Wydawnictwo Noela, Dissident Music, po raz pierwszy pojawiło się w 2007 roku i wyprodukowało wiele hitów w ciągu następnych 7 lat. W 2014 roku przeszedł w stan uśpienia, a teraz został wznowiony na początku 2017 roku z wysoko cenionymi remiksami klasyka Noela z 1997 roku „No Greater Love”. Retrospektywa kariery „best-of” wydana na początku 2018 roku,oraz pierwszy i od dawna oczekiwany album artystyczny Noela jest w produkcji i ma się ukazać jeszcze w tym roku. Noel wstrząsnął scenami na festiwalach, takich jak Ultra Music Festival i Electric Daisy Carnival, a jego rezydencje na południowej Florydzie gościły jedne z największych nazwisk muzyki tanecznej, a Noel gra co tydzień dla setek, a nawet tysięcy chętnych klubowiczów.

Obecnie mieszka w Orlando, Noel gra wybrane programy w całym kraju i spędza tygodnie w studiu, remiksując i przygotowując się do swoich nadchodzących wydawnictw. Niewielu artystów pozostaje tak aktualnych po tylu latach, ale między jego produkcjami, jego wytwórnią i niesamowitym mistrzostwem za deckami .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Miracle	Noel W. Sanger/Westbrook Project feat. Nicole Henry	07.1998	-	-	-	[written by Noel W. Sanger][produced by Noel W. Sanger][35[8].Hot Disco/Dance;SFP 9623 12"]

Flamin’ Groovies

Grupa powstała w San Francisco z ambitnej kapeli garażowej o nazwie Chosen Few. Jej skład tworzyli Roy Loney (ur. 13.04.1946 r. w San Francisco, w Kalifornii; śpiew), Tim Lynch (ur. 18.07.1946 r. w San Francisco; gitara), Cyril Jordan (ur. w 1948 r. w San Francisco; gitara), George Alexander (ur. 18.05.1946 r. w San Mateo, w Kalifornii; gitara basowa) i Ron Greco (instrumenty perkusyjne). Chosen Few najpierw połączyła się z Lost And Found, a latem 1966 r. rozpadła się.

Kilka miesięcy później członkowie grupy, z wyjątkiem Greco, utworzyli Flamin’ Groovies. Nowy perkusista Danny Mihm (ur. w San Francisco) przyszedł do grupy z innej miejscowej kapeli, Group ’B’. Nowy skład rozpoczął poszukiwania stylu, idąc w kierunku wyraźnie odmiennym od dominującego w San Francisco zafascynowania improwizacją. Groovies pozostali wierni amerykańskiej muzycznej konwencji postbeatowej, a w ich twórczości pobrzmiewały echa muzyki takich zespołów jak Lovin’ Spoonful i Charlatans.

Pierwsza oficjalna płyta długogrająca zespołu - Supersnazz - zawierała muzykę silnie związaną z tradycyjnym rock’n’rollem. Następne albumy, Flamingo i Teenage Head, pozostawały pod wyraźnym wpływem MC5 z Detroit, oferując bardziej współczesne brzmienia. Ta druga płyta miała bardzo przychylne recenzje - porównywano ją z albumem Sticky Fingers Rolling Stonesów. Płyta była ostatnią nagraną w oryginalnym składzie - odeszli Loney i Lynch, zastąpieni przez Chrisa Wilsona i Jamesa Farrella. Oczerniani we własnym kraju Groovies cieszyli się wielką popularnością w Europie. Podczas krótkiego pobytu w Wielkiej Brytanii włączali się w kampanię antynarkotykową, nagrywając piosenkę „Slow Death”.

Niektóre z piosenek powstałych w tym okresie złożyły się na album Shake Some Action, stanowiący wspaniały hołd złożony przez zespół muzyce pop lat sześćdziesiątych. Album ten okazał się najlepszym i najdojrzalszym ich wydawnictwem. Wyobcowanego Mihma zastąpił nowy perkusista David Wright, a świeże brzmienie grupy uzyskane dzięki wspaniałej aranżacji instrumentalnej wzbogaciło muzykę zespołu. W tym okresie do grupy dołączył Mike Wilhelm (z Charlatans), który zastąpił Farrella. Późniejsze płyty oparte jednak były na wypróbowanej formule - różnorodne interpretacje znanych przebojów miały ukryć brak oryginalnych kompozycji. Groovies uważano wtedy za zespół z odzysku, bezskutecznie próbujący wrócić na muzyczny rynek. Niepowodzenia stały się przyczyną frustracji i odejścia Wilsona, Wilhelma i Wrighta. W zespole pozostali Jordan i Alexsander, wspomagani przez Jacka Johnsona (gitara) i Paula Zahla (perkusja), którzy przyszli do Flamin’ Groovies z zespołu Roky Ericksona.

Groovies, już w nowym składzie, udali się na tournee po Europie, Australii i Nowej Zelandii. Rezultatem było kilka płyt, w tym album One Night Stand. Jednakże mimo nadziei na więcej, grupa nie była w stanie zapewnić sobie stałego kontraktu na nagrania. Paradoksalnie, kariera Roya Loneya, grającego w stylu podobnym do Supersnazz i Flamingo, była bardzo udana.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Shake Some Action	Flamin’ Groovies	08.1976	-	142[7]	Sire 7521	[produced by Dave Edmunds]

Fever Tree

Grupa psychodeliczna powstała w połowie lat sześćdziesiątych w Houston w stanie Teksas pod nazwwą Bostrick Vine.

Skład grupy tworzyli Rob Landes (instrumenty klawiszowe), Dennis Keller (śpiew), E.E. Wolfe (gitara basowa), John Tuttle (instrumenty perkusyjne) i Michael Knust (gitara).
Zmieniwszy nazwę w 1967 roku, grupa zadebiutowała hołdem złożonym miastu-gospodarzowi "Lata miłości" w postaci hymnu nagranego w 1968 r. pod tytułem "San Francisco Girls (Return Of The Native)".

Wkrótce potem zespół podpisał kontrakt z firmą fonograficzną Mainstream Records w Chicago, dla której nagrał dwa nieudane single. Po podpisaniu kontraktu z inną wytwórnią - Uni Records - w roku 1968 nagrał dla niej swój pierwszy album zatytułowany po prostu Fever Tree. Tekst i muzykę "San Francisco Girls (Return Of The Native)" napisała Vivian Holtzman, jedna z producentek grupy. Chociaż utwór spotkał się z przeciętnym zainteresowaniem, był często grany w USA przez nowe rockowe stacje radiowe na falach ultrakrótkich oraz w Wielkiej Brytanii w programie radiowym Johna Peela Top Geer.

Grupa nagrała cztery płyty długogrające, z których trzy znalazły się na listach przebojów w Stanach Zjednoczonych. Rozpad grupy nastąpił w 1970 roku. W połowie lat osiemdziesiątych zainteresowanie grupą wróciło wraz z powrotem zainteresowania muzyką psychodeliczną. Wówczas to zarówno w Stanach Zjednoczonych jak i w Wielkiej Brytanii wydano kompilację nagrań grupy.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
San Francisco girls [Return of the native]/Come with me [Rainsong]	Fever Tree	06.1968	-	91[6]	UNI 55 060	[written by Scott Holtzman/Vivian Holtzman/Michael Knust ][produced by Scott Holtzman/Vivian Holtzman ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Fever Tree	Fever Tree	05.1968		156[21]	UNI 73 024	[written by Scott Holtzman/Vivian Holtzman]
Another time,another place	Fever Tree	12.1968		83[13]	UNI 73 040	[written by Scott Holtzman/Vivian Holtzman]
Creation	Fever Tree	02.1970		97[6]	UNI 73 067	[written by Scott Holtzman/Vivian Holtzman]

Shane Fenton

Właśc. Bernard Jewry, ur. w 1942 r. w Londynie. Fenton osiągnął pierwszy znaczący sukces po występie w programie Saturday Club, wpływowej audycji radia BBC. Występując z towarzyszeniem grupy Fentones i w charakterystycznym ubraniu ze srebrną lamówką, Fenton szybko stał się częścią angielskiej enklawy pre-beatowskiej obok takich talentów jak Cliff Richard, Marty Wilde, Duffy Power i Billy Fury.

W roku 1961 singel "I'm A Moody Guy" znalazł się w pierwszej trzydziestce angielskich przebojów.

Późniejsze nagrania, chociaż podobne melodycznie, nie zdobyły takiej popularności, z wyjątkiem "Cindy's Birthday" (1962), która znalazła się na brytyjskiej Top 20. Po pojawieniu się Beatlesów uznany za przeszłość, Fenton żył z występów w kabarecie i na koncertach rock'n'rollowych. Wrócił na estrady w latach siedemdziesiątych pod pseudonimem Alvin Stardust.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I' m a moody guy/Five foot two eyes of blue	Shane Fenton And The Fentones	09.1961	22[8]	-	Parlophone R 4827	[written by J.Lordan][produced by Johnnie Spence]
Walk away/Fallen leaves on the ground	Shane Fenton	01.1962	38[5]	-	Parlophone R 4866	[written by J.Lordan][produced by Johnnie Spence]
It' s all over now/Why little girl	Shane Fenton	03.1962	29[7]	-	Parlophone R 4883	[written by Lew Brown,Albert von Tilzer][produced by Johnnie Spence]
Cindy' s birthday/It' s gonna take magic	Shane Fenton	06.1962	19[8]	-	Parlophone R 4921	[written by Joe Hooven/Hal Winn][produced by Johnnie Spence]
The Mexican / Lover's Guitar	Fentones	04.1962	41[3]	-	Parlophone R 4899	[written by Morgan Jones,Arnold Murray]
The Breeze and I / Just for Jerry	Fentones	09.1962	48[1]	-	Parlophone R 4937	[written by Lecuona]

Errol Brown

Errol Brown (ur. 12 listopada 1943r - zm. 6 maja 2015r) był brytyjsko-jamajskim piosenkarzem i autorem tekstów, najlepiej znanym jako frontman soulowo-funkowego zespołu Hot Chocolate . W 2004 roku Brown otrzymał nagrodę Ivor Novello za wybitny wkład w muzykę brytyjską.

Brown urodził się w Kingston , na Jamajce , ale przeniósł się do Wielkiej Brytanii, gdy miał dwanaście lat. Jego moment w muzyce nastąpiła w 1969 roku, kiedy nagrał wersję " Give Peace a Chance " Johna Lennona z zespołem o nazwie "Hot Chocolate Band". Nie mogąc zmienić tekstu bez zgody Lennona, wysłał kopię do swojej wytwórni płytowej Apple , a piosenka została wydana za zgodą Lennona.

Albumy Hot Chocolate zostały wyprodukowane przez Mickie Mosta i nagrane w studiu Rak Records . Brown opuścił grupę w 1985 roku, aby zrobić sobie przerwę w muzyce. Wkrótce rozpoczął karierę solową, odnosząc sukcesy w klubach dzięki singlowi „Body Rocking” z 1987 roku , wyprodukowanym przez Richarda Jamesa Burgessa .

Brown był zwolennikiem Partii Konserwatywnej i występował na konferencji partii w latach 80-tych. W 1981 r. Wystąpił na przyjęciu weselnym po ślubie księcia Karola i Lady Diany Spencer w Pałacu Buckingham .

W 2003 roku królowa Elżbieta II mianowała Browna członkiem Zakonu Imperium Brytyjskiego za „zasługi dla muzyki popularnej dla Wielkiej Brytanii”. W 2004 roku otrzymał nagrodę Ivor Novello za wybitne zasługi dla muzyki brytyjskiej.

Brown zmarł na raka wątroby w swoim domu na Bahamach 6 maja 2015 r. Przeżył swoją żonę Ginette i dwie córki, Colette i Leonie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Personal Touch/Why Don't You Call Me	Errol Brown	06.1987	25[9]	-	WEA YZ 130	[written by Errol Brown][produced by Tony Swain, Steve Jolley]
Body Rockin'/My Little Girl	Errol Brown	11.1987	51[5]	-	WEA YZ 162	[written by Errol Brown][produced by Richard James Burgess]
Love Goes Up And Down/Thank You	Errol Brown	01.1989	89[2]	-	WEA YZ 340	[written by H. Casey, D. Carter][produced by Paul Staveley O'Duffy]
Send A Prayer (To Heaven)/Family Christmas Time	Errol Brown	12.1990	83[3]	-	PWL PWL 71	[written by Brown, Stock, Aitken, Waterman ][produced by Stock, Aitken, Waterman]
It Started With A Kiss	Hot Chocolate featuring Errol Brown	02.1998	18[4]	-	EMI CDHOT 101	[written by Errol Brown][produced by Mickie Most]
Still Sexy (Yes U Are)	Errol Brown	06.2001	85[1]	-	Universal Music TV 1589402	[written by Errol Brown][produced by Ben Robbins]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Still Sexy (The Album)	Errol Brown	06.2001	44[2]	-	Universal Music TV 138162	[produced by Ben 'Jammin' Robbins]

Kompozycje Errola Browna na listach przebojów

  [with  Tony Wilson]
05/1970 Bet Yer Life I Do   Herman's Hermits 22.UK 
08/1970 Love Is Life   Hot Chocolate 6.UK
10/1970 Heaven Is Here   Julie Felix 22.UK
03/1971 You Could Have Been a Lady   Hot Chocolate 22.UK
08/1971 I Believe (In Love)   Hot Chocolate 8.UK
03/1972 You Could Have Been a Lady   April Wine 32.US
10/1972 You'll Always Be a Friend   Hot Chocolate 23.UK
04/1973 Brother Louie   Hot Chocolate 7.UK
06/1973 Brother Louie   Stories 1.US
08/1973 Rumours   Hot Chocolate 44.UK
03/1974 Emma   Hot Chocolate 8.US/3.UK
06/1974 Changing World   Hot Chocolate 53.UK
11/1974 Cheri Babe   Hot Chocolate 31.UK
05/1975 Disco Queen   Hot Chocolate 28.US/11.UK
11/1975 You Sexy Thing   Hot Chocolate 3.US/2.UK
02/1993 Brother Louie  Quireboys 32.UK
09/1997 You Sexy Thing   T-Shirt 63.UK
10/1997 U Sexy Thing   Clock 11.UK

[with   Margaret Wilson & Tony Wilson]
10/1970 Think About Your Children   Mary Hopkin 87.US/19.UK

[with  Giancarlo Bigazzi, Tony Wilson & Claudio Cavallaro]
11/1970 Lady Barbara   Herman's Hermits 13.UK

[solo]
08/1975 A Child's Prayer  Hot Chocolate 7.UK
03/1976 Don't Stop It Now   Hot Chocolate 42.US/11.UK
08/1976 Heaven Is in the Back Seat of My Cadillac   Hot Chocolate 25.UK
11/1977 Put Your Love in Me   Hot Chocolate 10.UK
03/1978 Every 1's a Winner   Hot Chocolate 6.US/12.UK
05/1979 Mindless Boogie   Hot Chocolate 46.UK
07/1979 Going Through the Motions   Hot Chocolate 53.US/53.UK
07/1980 Are You Getting Enough of What Makes You Happy  Hot Chocolate 17.UK
04/1982 Girl Crazy   Hot Chocolate 7.UK
12/1982 Are You Getting Enough of What Makes You Happy   Hot Chocolate 65.US
05/1983 What Kinda Boy You Looking for (Girl)   Hot Chocolate 10.UK
09/1983 Tears on the Telephone   Hot Chocolate 37.UK
02/1999 Every 1's a Winner   Electrotheque 95.UK
06/2001 Still Sexy (Yes U Are)   Errol Brown 85.UK

[with  Chris Cameron]
09/1982 Chances  Hot Chocolate 32.UK
06/1987 Personal Touch   Errol Brown 25.UK
11/1987 Body Rockin'   Errol Brown 51.UK

[with Adrian Gurvitz]
11/1983 I'm Sorry   Hot Chocolate 89.UK

[with Simon Climie]
04/1988 Get Lucky  Jermaine Stewart 13.UK

wtorek, 16 lutego 2021

Julie Felix

Ur. 14.06.1938 r. w Santa Barbara, w stanie Kalifornia, USA. Felix przybyła do Wielkiej Brytanii na początku lat sześćdziesiątych w czasach, gdy w Londynie nagrywali tacy amerykańscy piosenkarze folkowi jak Paul Simon czy Jackson C. Frank. Jej wczesne nagrania ujawniły talent bardziej komercyjny niż nowatorski, o czym można było się przekonać oglądając jej cotygodniowy występ w programie telewizyjnym The Frost Report (1967/68).

Kontynuowała ona raczej liberalną tradycję Toma Paxtona czy Pete’a Seegera niż radykalnej lewicy, chociaż była czołową przedstawicielką ruchu wykonawców/autorów folkowych takich jak Leonard Cohen i wkrótce ogłoszono ją pierwszą damą brytyjskiego folka. Swoje przekonania humanitarne wprowadziła w życie podróżując po Kenii i Ugandzie, pracując dla organizacji charytatywnych Christian Aid (chrześcijańska pomoc) oraz Freedom From Hunger (uwolnienie od głodu).

Felix odnosiła sukcesy w dwóch angielskich serialach telewizyjnych - Once More With Felix (1969/70) i The Julie Felix Show (1971). W roku 1970 znalazła się na liście przebojów UK Top 20 ze swoją wersją „El Condor Pasa” wyprodukowaną przez wielkiego miłośnika pop Mickie’go Mosta.

„Nieskazitelny” image piosenkarki został nadszarpnięty wyrokiem za posiadanie marihuany, ale piosenkarka nie poddała się i kontynuowała nagrania jeszcze w latach osiemdziesiątych, chociaż przy mniejszym zainteresowaniu publiczności. Koncertowała też na rzecz kobiet, partii Zielonych
i ruchów na rzecz ochrony środowiska naturanego. Była założycielką pierwszego w Wielkiej Brytanii klubu „New Age Folk Club”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
(El Condor Pasa) If I Could/Alone	Julie Felix	04.1970	19[11]	-	RAK RAK 101	[written by Trad., Paul Simon][produced by Mickie Most]
Heaven Is Here/Soon	Julie Felix	10.1970	22[8]	-	RAK RAK 101	[written by Errol Brown,Tony Wilson,Julie Felix][produced by Mickie Most]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Changes	Julie Felix	09.1966	27[4]	-	Fontana TL 5368	-

Doc Sausage

Lucius Antoine Tyson (ur. 7 marca 1911r - zm. wrzesień 1972r) , który występował jako Dr. Sausage lub Doc Sausage , był amerykańskim wokalistą, tancerzem, perkusistą i liderem zespołu. Działał od lat 30-tych do 50-tych XX wieku i jest najbardziej znany z nagrania „ Rag Mop ” z 1950 roku .

Urodził się w Brunswick w stanie Georgia i przeniósł się do Nowego Jorku w 1936 roku. Do 1938 roku występował ze swoją grupą Dr. Sausage and His Five Pork Chops . Uważany za nowatora, w grupie znalazł się Al "Dr. Horse" Pittman . Jego pianista Jimmy Harris zginął w wypadku samochodowym, , ale w następnym roku grupa wystąpiła jako „specjalny gość” w rewii , Lew Leslie's Blackbirds of 1939 , w Teatrze Hudson . Ich występ był pod wpływem wykonawców, takich jak Cab Calloway i zawierał komedię,swing jazz i harmonie wokalne. Grupa po raz pierwszy nagrała dla Decca Records w 1940 roku wersję „Wham (Re-bop-boom-bam)” z udziałem Gerry'ego „The Wig” Wigginsa na fortepianie. Jednak ani on, ani inne utwory dla Decca nie odniosły komercyjnego sukcesu.

Tyson nagrywał ponownie dopiero w 1950 roku, kiedy jego nowa grupa Doc Sausage and His Mad Lads nagrywała dla wytwórni Regal . Oprócz Doc Sausage na wokalu i perkusji, w skład grupy weszli Earl Johnson ( saksofon tenorowy ), Charles Harris (fortepian), Charlie Jackson (gitara) i Jimmy Butts (bas). Grupa nagrała osiem utworów, w tym wersję „Rag Mop”, która osiągnęła 4. miejsce na liście Billboard R&B , i jego następcę, „Sausage Rock”. Firma fonograficzna upadła wkrótce potem i wydaje się, że Tyson nie nagrywał ponownie.

Tyson zmarł w Nowym Jorku w 1972 roku w wieku 61 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Rag Mop / You Got Me Cryin'	Doc Sausage And His Mad Lads	02.1950	-	-	Regal 3251	[written by Deacon Anderson,Johnnie Lee Wills][4[7].R&B Chart]

Bruce Saunders

Bruce Saunders (z Cincinatti, Ohio) był wokalistą R&B z lat 90-tych. Nie podano o nim zbyt wielu informacji, ale podpisał kontrakt z RCA Records. W 1992 roku wydał swój jedyny debiutancki album „Touch You There”, który w ogóle nie pojawił się na listach przebojów Billboard.

Wokalista New Jack, Bruce Saunders, wydał swój debiut w RCA, Touch You There, we wrześniu 1992 roku. Płyta zawiera elementy Jodeci - wokalnie porównywanego z JoJo - i współczesnego soul mana Lorenzo (Smith). Otwierający album, „Love Stays on My Mind” - który został wyprodukowany przez ważną ekipę wczesnego hip-hopu ulicznego, Force M.D.'s - zawiera najnowocześniejszą produkcję i aranżacje w stylu New Jack. Utwór jest inspirowany hip-hopem i jest wspomagany przez II D Extreme, - brzmi jak solidny kawałek Bobby'ego Browna.

Ballada „Wrapped Up” jest próbą urzeczenia miejskiej, współczesnej publiczności, która wykorzystała miłosne melodie „Come and Talk to Me” i „Forever My Lady” - numer to klon Jodeci. "Want To Be Loved" i "Be Strong" to momenty Lorenzo dla Bruce'a Saundersa - instrumentalne i wokalne - a singiel R&B "Touch You There" jest wzmocniony mocnym basem, powtarzanymi pętlami syntezatora i hip-hopowym stylem beatu perkusji - później brzmiący jak kopia wydania Babyface z 1989 roku, Tender Lover. Na najbardziej udanym singlu Bruce'a, „Lady”, wokalista w ciekawy sposób rozmywa „Stay” Jodeciego i wyszkolony w kościele głos Lorenzo w jeden spektakularny kawałek ballady New Jack. Był to pierwszy i ostatni album Bruce'a Saundersa - niestety nigdy nie nagrywający kontynuacji.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Touch You There	Bruce Saunders	09.1992	-	-	RCA 62 345	[written by A. Colon, G. Harmon, R. Rolle][produced by Armando Colon, Gerard Harmon, Ralph Rolle][60[7].R&B Chart]
Lady	Bruce Saunders	11.1992	-	-	RCA 62 408	[produced by Bruce Saunders, Daryl Gaines][92[2].R&B Chart]

Rodney Saulsberry

Rodney Jerome Saulsberry (ur. 11 lipca 1956r) to amerykański lektor , aktor, wokalista, spiker i autor, znany z pracy nad głosem w reklamach ( Twix , Zatarain's ), jego trzech książkach You Can Bank on Your Voice , Step Up to the Mic, Rodney Saulsberry's Tongue Twisters and Vocal Warm-Ups , prowadzący popularny podcasty Success Talks With Rodney Saulsberry i głos Robbiego Robertsona w animowanym serialu telewizyjnym Spider-Man z 1994 roku .

Urodzony w Detroit w stanie Michigan , Saulsberry jest absolwentem University of Michigan . Jego pierwszy album R&B, Rodney Saulsberry, wyprodukował dwa single z list przebojów Billboard , „I Wonder” i „Look Whatcha Done Now”.

Jako aktor, ma udział w filmach The Philadelphia Experiment (1984), Tango & Cash (1989) oraz animowany film The Invincible Iron Man (2007). Jego praca głosowa obejmuje audiobooki i liczne zwiastuny filmowe ( How Stella Got Her Groove Back , Finding Forrester , Crooklyn ). Był narratorem Ax Handle Saturday: 50 Years Later (2010), Michael Jackson: Life of a Superstar (2009), The Old Negro Space Program (2004), satyra na Kena Burnsa Baseball (1994), oraz Marvin Gaye E! True Hollywood Story (1998). Obecnie Rodney jest głosem spikera radiowego w sezonie 2012 drużyny koszykówki New Orleans Pelicans.

W telewizji wystąpił w różnych gościnnych rolach, w tym w powracającej roli Anthony'ego Walkera w The Bold and the Beautiful (1987) Law & Order: LA (2010) Taxi (1978), M * A * S * H (1972), Gimme a Break! (1981), 227 (1985), Hill Street Blues (1981), Dr. Quinn, Medicine Woman (1993), Without a Trace (2002) i Monk (2002). Występował regularnie w roli Jeffa Johnsona w Capitol (1982).

Saulsberry, który skomponował oryginalną muzykę do kilku produkcji, stworzył filmową, telewizyjną i reklamową witrynę muzyczną Tomdor Music jesienią 2011 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Wonder/Her Song	Rodney Saulsberry	08.1984	-	-	Allegiance 3919	[written by P. Brown, R. Saulsberry][produced by Stanley Clarke][55[10].R&B Chart]
Look Whatcha Done Now/ Her Song	Rodney Saulsberry	12.1984	-	-	Allegiance 3923	[written by P. Brown, R. Saulsberry][produced by Stanley Clarke][68[9].R&B Chart]
Who Do You Love	Rodney Saulsberry	02.1988	-	-	Ryan 71156	[written by P. Brown, R. Saulsberry][produced by Wayne Linsey][27[14].R&B Chart]

Alexei Sayle

Aleksiej David Sayle (urodzony 7 sierpnia 1952r w Liverpoolu , w Anglii ) to brytyjski komik , aktor i autor .

Sayle urodził się i wychował w Liverpoolu. Jego matka Molly była pochodzenia litewsko - żydowskiego , a ojciec był Brytyjczykiem. Oboje rodzice byli członkami Brytyjskiej Partii Komunistycznej . On sam wstąpił do Maoistycznej Komunistycznej Partii Wielkiej Brytanii (marksistowsko-leninowskiej) w 1968 roku. Po ukończeniu liceum w Liverpoolu uczęszczał do Chelsea College of Art and Design w Londynie . Sayle jest żonaty z Lindą Rawsthorn od 1974 roku. 3 stycznia 2009 roku wraz z tysiącem innych osób wziął udział w proteście przeciwko Operacji Płynny Ołów w Londynie.

Sayle rozpoczął karierę jako MC w londyńskim klubie komediowym The Comedy Store . W 1980 roku został odkryty przez producenta Martina Lewisa na Edinburgh Festival Fringe , który następnie pracował dla niego jako menadżer. Sayle został czołowym członkiem grupy The Comic Strip i prowadził własny program w londyńskiej stacji radiowej Capital Radio o nazwie Alexei Sayle And The Fish People , za który zdobył nagrodę Sony Radio Award . W ciągu następnych kilku lat wydał kilka albumów komediowych i spędził dziewięć tygodni w Australii z grupą The Comic Stripw trasie. W 1982 roku po raz pierwszy pojawił się w programie telewizyjnym.

W 1984 roku napisał piosenkę Ullo John! Gotta New Motor? która dostała się na brytyjską listę przebojów. Następnie Sayle pojawił się w wielu serialach telewizyjnych i filmach, a także stał się znanym lektorem . Wydał także dwa kolejne single: Didn't You Kill My Brother? oraz Meanwhile on Panic , który parodiuje okładkę albumu Off The Wall Michaela Jacksona .

W 1985 roku pojawił się w serialu science-fiction Doctor Who . W 1988 zagrał rolę Trinculo w sztuce The Tempest wystawionej w londyńskim Old Vic Theatre . Od późnych lat osiemdziesiątych Sayle miał trzy własne programy ze szkicami pod nazwami Alexei Sayle's Stuff (1988-1991), The All New Alexei Sayle Show (1994-1995) i Alexei Sayle's Merry-Go-Round (1998), które były nadawane w BBC Two . Sayle otrzymał nagrodę Emmy w 1989 roku za swój serial Stuff . Sayle pracował jako aktor w filmach. Zagrał role w filmach takich jak Gorky Park(1983) oraz Indiana Jones and the Last Crusade (1989).

W 2008 roku Sayle zaprezentował swój nowy trzyczęściowy program telewizyjny Alexei Sayle's Liverpool po tym, jak jego rodzinne miasto Liverpool zostało ogłoszone Europejską Stolicą Kultury . Jest także autorem książek i do tej pory opublikował pięć książek i dwa opowiadania.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Ullo John! Gotta New Motor (Part I)/Ullo John! Gotta New Motor (Part II)	Alexei Sayle	02.1984	15[8]	-	Island IS 162	[written by Alexei Sayle][produced by Clive Langer, Alan Winstanley]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Fish People Tapes	Alexei Sayle	03.1984	62[5]	-	Island IMA 9	[produced by David Stafford,Clive Langer,Alan Winstanley]

poniedziałek, 15 lutego 2021

WSTRN

Założone przez dwóch kuzynów i przyjaciela z sąsiedztwa, zachodnio-londyńskie trio WSTRN wpletło całe życie muzycznego koleżeństwa w swoje rapowe brzmienie R & B / pop. Ich pierwszy singiel „In2” wydany w 2015 roku był tak wirusowym sukcesem, że wzbudził zainteresowanie wytwórni, a także wsparcie Drake'a . Doprowadziło to do zawarcia kontraktu płytowego z brytyjskim skrzydłem Atlantic, gdy piosenka wspinała się na listy przebojów. Po swoim pierwszym przeboju WSTRN wydało serię jednorazowych singli i remiksów oraz pełniej uformowanego mixtape'a z 2018 roku, Dou3le 3ak .

WSTRN zostało założone przez kuzynów Akelle Charles i Haile oraz ich długoletniego przyjaciela Louisa Rei . Cała trójka dorastała w zachodnim Londynie i wcześnie łączyła ich muzyczne więzi, ponieważ niektórzy z ich ojców grali razem w zespole reggae. Wszyscy trzej przyjaciele zajmowali się muzyką na własną rękę, ale WSTRN narodziło się podczas pierwszych wspólnych jam session tria w 2015 roku. Grupa pierwotnie wydała „In2” pod własnym nazwiskiem, ale gdy piosenka szybko się przyjęła , przemianowali się na WSTRN i podpisał kontrakt z Atlantic, gdy ich debiutancki singiel wspiął się na listy przebojów, osiągając czwarte miejsce na brytyjskich listach przebojów.

W grudniu tego roku wydali kolejny singiel „Got Love”. W ciągu następnych kilku lat grupa wydała single, w tym „A List” z 2016 roku, a także „Trap Love”, „Social” i „Txtin '” w 2017 roku. W październiku 2018 roku Dou3le 3ak zmaterializował się, projekt gromadzący nowe materiał i przerywniki w formacie mixtape, oferujące największy wolumen muzyki z dotychczasowej grupy.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
In2	WSTRN	11.2015	4[26]	-	Atlantic GBAHS 1500457	[platinum-UK][written by Akelle Charles, Louis-Rae Beadle, Ras Haile Emmanuel Alexander][produced by Prgrshn]
A-List	WSTRN	08.2016	74[7]	-	Atlantic GBAHS 1600078	-
Round Here	WSTRN featuring Skrapz	10.2018	87[1]	-	Atlantic GBAHS 1800647	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
DOU3LE 3AK	WSTRN	10.2018	95[1]	-	Atlantic 0190295552558	-
WSTRN Season, Vol. 2	WSTRN	09.2019	82[2]	-	Atlantic 0190295368197	-

Walk the Moon

Prowadzeni przez jasny głos założyciela grupy Nicholasa Petricca , porywający i ekscentryczni indie rockowcy Walk the Moon wyłonili się z Cincinnati w Ohio w 2012 roku ze swoim pierwszym alternatywnym hitem „Anna Sun”. Przeszli od popularnego do wszechobecnego dzięki uprzejmości międzynarodowego hitu „Shut Up and Dance”. Został zaczerpnięty z trzeciego pełnometrażowego albumu grupy, platynowego wydania z 2014r Talking Is Hard , który osiągnął 14 miejsce na liście Billboard 200.

Pochodzący z Kenyon College w Gambier w stanie Ohio pod koniec 2000 roku, debiutancki album Walk the Moon z 2010 roku, I Want! I Want! Został nagrany z Petriccą , gitarzystą Nickiem Lerangisem , basistą Adamem Reifsnyderem i perkusistą Adrianem Galvinem . Po wydaniu go niezależnie, zespół nawiązał współpracę z butikową firmą zarządzającą Mick Management z Brooklynu i ostatecznie podpisał kontrakt z RCA Records. W ramach kontynuacji przerobiony skład Petricca , gitarzysta Eli Maiman , basista Kevin Ray i perkusista Sean Waugaman udał się do Atlanty, Georgia's Doppler Studios z producentem / mikserem / autorem piosenek Benem Allenem.. W 2012 roku w RCA pojawił się Walk the Moon . Prowadzony przez singiel „Anna Sun” znalazł się na liście Top 40. W następnym roku ukazała się EP-ka Tightrope , która osiągnęła 54 miejsce.

W grudniu 2014 roku zespół wydał trzeci longplay, Talking Is Hard , w RCA. Singiel „Shut Up and Dance” znalazł się na listach nie mniej niż pięciu kontynentach i dotarł do Top Five w Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Kanadzie i Australii. Piosenka otrzymała także nominację do nagrody Teen Choice Award i nominację do MTV Video Music. Zachęceni tym sukcesem, Walk the Moon zagrali własną trasę koncertową w 2015 roku i zakończyli rok występem na żywo podczas noworocznego Rockin 'Eve Dicka Clarka w Nowym Jorku. Pierwszy album koncertowy zespołu, You Are Not Alone: Live at the Greek , ukazał się w 2016 roku i również znalazł się na liście Billboard 200.

W 2017 roku powrócili z czwartym właściwym albumem i trzecim dla RCA, What If Nothing , z produkcją Mike'a Crosseya , Mike'a Elizondo i Captain Cuts . Na albumie znalazł się singiel „One Foot”, ich drugi singiel na US Hot 100. W listopadzie wyruszyli w trasę Press Restart Tour, kończąc ją w Wielkiej Brytanii w kwietniu następnego roku. Walk the Moon pojawiło się na utworze Morgxn „Home” pod koniec roku, powracając z kolejnym własnym singlem „Timebomb” na początku 2019 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Anna Sun/Anywayican	Walk the Moon	10.2012	82[1]	118[8]	RCA USRC 11200322	[platinum-US][written by Nicholas Petricca,Adrian Galvin,Nick Lerangis,Adam Reifsnyder][produced by Ben Allen]
Shut Up and Dance	Walk the Moon	06.2015	4[72]	4[53]	RCA USRC 11401949	[3x-platinum-US][3x-platinum-UK][written by Ben Berger,Eli Maiman,Ryan McMahon,Nicholas Petricca,Kevin Ray,Sean Waugaman][produced by Tim Pagnotta]
One Foot	Walk the Moon	02.2018	-	65[8]	RCA	[gold-US][written by Ben Berger, Eli Maiman ,Ryan McMahon, Nicholas Petricca, Ryan Rabin, Kevin Ray, Sean Waugaman][produced by Mike Crossey ,Captain Cuts]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Walk the Moon	Walk the Moon	07.2012	-	36[8]	RCA 96782	[produced by Ben Allen]
Tightrope EP.	Walk the Moon	02.2013	-	54[1]	RCA 44902	[produced by Ben Allen, Mark Needham, Show Cobra]
Talking Is Hard	Walk the Moon	05.2015	53[1]	14[58]	RCA 88875069392 [UK]	[platinum-US][produced by Tim Pagnotta]
You Are Not Alone (Live at the Greek)	Walk the Moon	05.2016	-	186[1]	RCA 30157	-
What If Nothing	Walk the Moon	12.2017	-	40[1]	RCA 45485	[produced by Mike Crossey,Mike Elizondo,Captain Cuts]

Rebel MC

Michael West (urodzony 27 sierpnia 1965r), lepiej znany jako Congo Natty i Rebel MC, jest brytyjskim producentem muzyki jungle. Używał także pseudonimów Conquering Lion, Blackstar, Tribe Of Issachar, X Project i Ras Project.

We wczesnych latach osiemdziesiątych West utworzył grupę muzyczną o nazwie Double Trouble razem Michaelem Mensonem, Karlem Brownem oraz Leigh Guestem. Wydali singiel "Just Keep Rockin" w 1989 roku. Trafił on do rankingu 20 najlepszych utworów w Wielkiej Brytanii, a kolejny utwór "Street Tuff" (1989) odniósł jeszcze większy sukces zajmując trzecie miejsce. Ze względu na styl i kontekst tych utworów West często spotykał się z krytyką ze strony brytyjskich fanów muzyki hip-hop, którym nie spodobało się, że Michael "sprzedał" się mediom. Jego pierwszy album nazywał się Rebel Music (Desire, 1990) który zawierał popularny w tamtych czasach taneczny utwór "Better World".

Drugi album, Black Meaning Good (Desire, 1991) był całkowitą zmianą stylu Westa. Zaczął łączyć rap z gatunkami reggae, hip hop i jungle. Album powstał przy współpracy z wykonawcami gatunku ragga, takich jak Barrington Levy, Tenor Fly i Dennis Brown.

Ukończył sporo projektów pod pseudonimami Rebel MC, Tribial Bass, by w końcu wydać singiel "Junglist" (2004) i album Born Again (2005) jako Congo Natty przez studio nagraniowe o tej samej nazwie. W 2013 roku wydał ostatni album, Jungle Revolution.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Just Keep Rockin'	Double Trouble And The Rebel MC	05.1989	11[12]	-	Desire WANT 9	[written by L. Guest, M. Menson, M. West][produced by Double Trouble And The Rebel MC]
Street Tuff	Double Trouble And The Rebel MC	10.1989	3[16]	-	Desire WANT 18	[written by L. Guest, M. Menson, M. West][produced by Double Trouble And The Rebel MC]
Better World	Rebel MC	03.1990	20[6]	-	Desire WANT 25	[written by M. West][produced by The Rebel MC]
Rebel Music	Rebel MC	06.1990	53[2]	-	Desire WANT 31	[written by M. West, S. Law, R. Anderson][produced by Rebel M.C., Simon Law]
Culture/Comin' On Strong	Rebel MC	11.1990	90[2]	-	Desire WANT 38	[written by M. West, Jimmy Cliff][produced by The Rebel MC]
The Wickedest Sound/Music Is The Key	Rebel MC Featuring Tenor Fly	04.1991	43[6]	-	Desire WANT 40	[written by M. West, J. Sutter ][produced by The Rebel MC]
Tribal Base	Rebel MC Featuring Tenor Fly And Barrington Levy	06.1991	20[6]	-	Desire WANT 44	[written by M. West, J. Sutter, B. Levy][produced by The Rebel MC]
Black Meaning Good	Rebel MC	08.1991	73[1]	-	Desire WANT 47	[written by M. West][produced by The Rebel MC]
Rich Ah Getting Richer	Rebel MC Introducing Little T	03.1992	48[4]	-	Big Life BLR 70	[written by M. West][produced by The Rebel MC]
Humanity/I Can't Get No Sleep	Rebel MC And Prince Lincoln Thompson	08.1992	62[1]	-	Big Life BLR 78	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Rebel Music	Rebel MC	04.1990	18[7]	-	Desire LUVLP 5	[produced by Ben Findon]
Black Meaning Good	Rebel MC	07.1991	23[4]	-	Desire LUVLP 12	[produced by Rebel MC]

niedziela, 14 lutego 2021

Real Milli Vanilli

The Real Milli Vanilli to popowa grupa muzyczna, w skład której weszli oryginalni piosenkarze Milli Vanilli Brad Howell , John Davis , a także nowi wokaliści ,Gina Mohammed i Ray Horton oraz kilku „gości specjalnych”, w tym Tammy T. , Icy Bro i B-Sho'-Rockin '.

Jedyny album grupy, The Moment of Truth , pierwotnie miał być drugim albumem Milli Vanilli, ale wiadomość o tym, że Rob Pilatus i Fab Morvan nie śpiewali na pierwszym albumie i synchronizowali wargi podczas występów na żywo, nie został wydany. Następnie Frank Farian zreformował grupę pod nazwą „The Real Milli Vanilli”, zmieniając okładkę albumu na wokalistów Brada Howella, Icy Bro, Ray'a Hortona, Ginę Mohammed i Johna Davisa. Oryginalnie proponowany tytuł albumu brzmiał Keep on Running , czyli tytuł pierwszego singla wydanego z albumu.

The Moment of Truth ukazał się tylko w Brazylii, Europie, Azji i Nowej Zelandii i dotarł do pierwszej dwudziestki w Niemczech . Real Milli Vanilli wydał również trzy single, z których jeden („Keep on Running”) uplasował się na 4. miejscu niemieckich list przebojów.

Siedem piosenek z The Moment of Truth zostało przerobionych i wydanych pod nazwą Try 'n' B na ich debiutanckim albumie, z dodatkiem Tracy Ganser i Kevina Weatherspoona na wokalu. Album zawierał trzy dodatkowe nagrania: „Ding Dong”, „Who Do You Love” oraz cover utworu „ Sexy Eyes ” Dr. Hooka .

" When I Die " zyskał większą popularność, gdy niemiecka grupa eurodance No Mercy nagrała go na swoim debiutanckim albumie z 1996 roku My Promise . Piosenka została wydana jako trzeci singiel z albumu w listopadzie 1996 roku i osiągnęła pierwsze miejsce w Austrii i Holandii.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Keep On Running/The End Of Good Times	Real Milli Vanilli	03.1991	61[9]	-	RCA Victor 113 813/-	[written by F. Farian, M.C. Ebony Prince][produced by Frank Farian]

Real Life

Real Life -australijski zespół spod znaku "new romantic" założony na początku lat 80-tych,wzorujący się na brzmieniu Duran Duran.

W jego skład wchodzili:wokalista i gitarzysta David Sterry, grający na perkusji Danny Simcic,basista Allan Johnson i grający na keyboardach Richard Zatorski.
Grupa wylansowała w 1983r w rodzimej Australii duży hit "Send Me an Angel" pochodzący z ich debiutanckiego albumu "Heartland".Singiel ten odniósł międzynarodowy sukces trafiając na 29 miejsce na liście Billboardu.Wraca na Top 40 nagraniem "Catch Me I'm Falling" w 1984r.

Dwa lata póżniej traci kontrakt nagraniowy po nagraniu rozczarowującego krytyków albumu "Flame".Kontynuował nagrania w USA dla Curb/MCA,co zaowocowało minn. udanym remixem ich hitu [#26] - "Send Me an Angel" w 1989r.

Już z nowym klawiszowcem-Steve Williamsem nagrywają LP. "Lifetime",który był niewypałem i tak zespół pozostał bez kontraktu nagraniowego.Po pięciu latach ciszy wracają nagranym w 1996r EP-ką "Like a ghost".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Send me an angel/Like a gun	Real Life	11.1983	-	29[19]	Curb/MCA 52 287	[ Written By - David Sterry , Richard Zatorski][produced by Ross Cockle ][54[6].Hot Disco/Dance;Curb/MCA 13 977 12"]
Catch Me I'm Falling/Exploding bullets	Real Life	03.1984		40[11]	Curb/MCA 52 362	[ Written By - David Sterry , Richard Zatorski][ Producer - Steve Hillage]
Send Me An Angel '89/Always	Real Life	05.1989	-	26[16]	Curb 10531	[ Written By - David Sterry , Richard Zatorski][ Producer - Glenn Wheatley , Ross Cockle][5[10].Hot Disco/Dance;Curb/MCA 10 303 12"]
Let's Fall in Love/Bleeding Babies	Real Life	11.1989	-	-	-	[21[8].Hot Disco/Dance;Curb/MCA 10 308 12"]
God tonight	Real Life	06.1990			Curb 77053	[ Written By - Danny Simcic , David Sterry][ Producer - Real Life ][9[10].Hot Disco/Dance;Curb 77 053 12"]
Kiss the ground	Real Life	11.1990		-	Curb 76845	[ Producer - Real Life ][27[7].Hot Disco/Dance Curb 77 070 12"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Heart land	Real Life	01.1984	-	58[24]	Curb 5459	[produced by Steve Hillage,Ross Cockle,Ross Fraser]