wtorek, 9 lutego 2021

Bettie Serveert

BETTIE SERVEERT, grupa holenderska. Powstała w 1986 w Arnhem z inicjatywy dwóch muzyków na stałe związanych z zespołem De Artsen: Petera Vissera -g i Hermana Bunskoeke - b. Nazwę wzięła z poradnika dla początkujących tenisistów, napisanego przez słynną Betty Stove. W tym wcieleniu działała tylko kilka miesięcy. Odrodziła się w 1990 w Amsterdamie, gdy przestał istnieć zespół De Artsen (jego wokalista, Joost Visser, nie wytrzymał presji sukcesu i nieoczekiwanie odszedł; później zadebiutował jako solista albumem „Partners In Hair", Brinkman, 1994).

 W sformowanym wtedy składzie oprócz Vissera i Bunskoeke znaleźli się: Carol van Dijk (ur. 22.04.1962r, Vancouver, Kanada) - voc, g i Berend Dubbe - dr. Van Dijk wcześniej nagłaśniała koncerty De Artsen, a Dubbe pracował w ekipie technicznej tego zespołu. Visser niezależnie od występów w Bettie Serveert jest DJ-em dyskotekowym, van Dijk - plastykiem w jednym z holenderskich studiów animacji.
 

Grupa zwróciła na siebie uwagę latem 1992 podczas New Music Seminar w Nowym Jorku i niebawem podpisała kontrakt z amerykańską firmą Matador, z brytyjską 4AD (dokładniej - z podległym jej wydawnictwem Guernica, a po nagraniu pierwszego albumu przeszła do Beggars Banquet) oraz z holenderską Brinkman. Już w październiku 1992 dorobiła się czwórki „Tomboy", a miesiąc później także albumu „Palomine", nagranego w Sound Enterprise Studio w Weesp, wyprodukowanego własnymi siłami wraz z Edwinem „Hankiem" Heathem i Fransem Hagenaarsem. Porównywana do The Throwing Muses, The Pretenders i Edie Brickell And The New Bohemians, przyznawała się raczej do fascynacji dokonaniami Joni Mitchell, Crazy Horse Neila Younga, Cpt. Beefheart And His Magic Band, a także Pavement. Miała ambicję stworzyć muzykę, odzwierciedlającą zarówno ból istnienia, jak i radości codziennego życia.

 Zaproponowała własną odmianę rocka psychodelicznego, urzekającą surowym, garażowym brzmieniem i niezwykłą melancholijną nastrojowością, np. Kid's Allright, Palomine, Leg, Balentine, This Thing Nowhere, Sundazed To The Core. Przedstawiła też zgrabną przeróbkę ballady Healthy Sick zespołu Sebadoh (będącej z kolei parafrazą So Long Marianne Leonarda Cohena). Płytę, której towarzyszyły single Kid's Alright z końca 1992 i Palomine/Silent Spring/Small z lutego 1994, promowała m.in. na wspólnych koncertach w Europie z Belly i Dinosaur Jr. oraz w Stanach z Buffalo Tom, Come i Superchunk.
 

Więcej wysiłku włożyła w przygotowanie drugiego albumu - „Lamprey". Pracowała nad nim w trzech studiach w odległych punktach świata: Studio 150 w Amsterdamie, Air Studios w Londynie oraz Kingsway Studio w Nowym Orleanie. Współproducentem był wraz z nią Hagenaars. Wydana w styczniu 1995 płyta była dziełem podobnym do „Palomine", pozbawionym jednak garażowej aury debiutu, bardziej wyważonym, gładszym (np. Crutches, Ray Ray Rain, D. Feathers, Re-Feel-lt, Tell Me Sad, Silent Spring), choć i na niej nie brakowało utworów ostrych, hałaśliwych, pełnych napięcia (np. Totally Freaked Out, Keepsake). Towarzyszyły jej single Crutches/Shades/'Entire Races ze stycznia 1995 i Ray Ray Rain/Look Back In Anger z marca oraz czwórka „Something So Wild" z czerwca tego roku. Grupa promowała ją na koncertach w Europie i Stanach, a także w Japonii.

 Mniejsze zainteresowanie niż „Palomine" i „Lamprey" wzbudziły albumy „Dust Bunnies" z marca 1997, wyprodukowany przez Bryce'a Goggina i powtarzający już tylko pomysły znane z tamtych płyt (np. Geek, Link, Mustier, Dust Bunnies, Story In A Nutshell, Heaven), oraz „Play Venus And Furs" z sierpnia 1998.
Dyskografię uzupełnia m.in. nagranie For All We Know na płycie „If I Were A Carpenter" (A&M, 1994) z przebojami The Carpenters w różnych wykonaniach.
Visser i Bunskoeke jako producenci współpracowali m.in. z Julią P. Hersheimer. Van Dijk gościnnie
uczestniczyła w nagraniach m.in. zaprzyjaźnionego : Serveert zespołu Buffalo Tom.



Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK] 		Komentarz
PalomineBettie Serveert02.1994122[1]-Beggars Banquet BBQ 28T[written by Bettie Serveert][produced by Bettie Serveert, Edwin "Hank" Heath, Frans Hagenaars]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK] 		Komentarz
LampreyBettie Serveert02.1995117[1]-Beggars Banquet BBQ CD 169[produced by Frans Hagenaars]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Beta Band

Beta Band -grupa brytyjska. Powstała w 1997 w Londynie, utworzona przez trzech Szkotów: Steve'a Masona - voc, Robina Jonesa - dr i Johna MacLeana -sampling. Z początku wsparł ją także Steve Duffy - b, ale zaraz potem odszedł. W 1998 dołączył Richard Green-tree - b.

 

Zaczęła od nagrania w domowych warunkach taśmy demo, która zwróciła uwagę Milesa Leonarda, szefa małej firmy Regal działającej w ramach EMI, oraz Davida Halliwella, byłego menażera zespołu Verve. Dzięki obydwu panom kariera The Beta Band w krótkim czasie nabrała rozmachu. Pierwsze płyty, czwórki "Champion Versions" z lipca 1997, "The Patty Patty Sound" z marca 1998 i "Los Amigos Del Beta Bandidos" z lipca tego roku (we wrześniu 1998 wszystkie nagrania powtórzono na albumie "The Three EPs"), przyjęto z ogromnym zainteresowaniem.
 

W prasie pojawiły się porównania do Primal Scream, Becka i Super Furry Animals, ale żadne nie było trafne. Eklektyczna, wyrosła z wielu źródeł, od psychodelii po ambient, pełna intrygujących efektów dźwiękowych muzyka The Beta Band nie przypominała niczego, co powstało wcześniej (np. Dry The Rain, Dog's Cot A Bone, The Monolith, Push It Out, Needles In My Eyes}. Grupa ugruntowała sukces koncertami o charakterze multimedialnych widowisk, m.in. w sierpniu 1997 na festiwalu w Reading oraz w maju 1998 w londyńskim International Student House (na ten występ przybyli m.in. Neil Hannon z Divine Comedy, Ed Simmons z The Chemical Brothers i Justine Frischmann z Elastiki).
 

Niestety, nie miał klasy pierwszych trzech czwórek formacji album "The Beta Band" z września 1999, jeszcze bardziej mozaikowy, chaotyczny, wręcz rozchwiany stylistycznie, pełen odniesień do tak różnych konwencji, jak klasyczny rock'n'roll, psychedelia, funk, hip hop, ambient czy muzyka eksperymentalna (np. The Beta Band Rap, It's Not Too Beautiful).
 

Mason jako solista firmował czwórkę "King Biscuit Time Sings Nelly Foggit's Blues In Me And The Pharaohs" (Regal, 1998). Ponadto wraz z Jonesem gościnnie uczestniczył w nagraniach Dra Johna. 

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Broke /Won/Dance O' er the borderBeta Band07.200130[2]-Regal REG 60[written by Stephen Mason,Robin Jones,John Maclean,Richard Greentree][produced by The Beta Band,Colin Emmanuel]
Human being/Unknown/The hard oneBeta Band10.200157[2]-Regal REG 65[written by Carole King,Stephen Mason,Robin Jones,Toni Stern,John Maclean,Richard Greentree][produced by The Beta Band,Colin Emmanuel]
SquaresBeta Band02.200242[3]-Regal REG 69[written by David Mackay,Sylvain Vanholme,Stephen Mason,Robin Jones,Raymond Vincent,John Maclean,Richard Greentree][produced by The Beta Band,Colin Emmanuel]
AssesmentBeta Band04.200431[4]-Regal REG 102[written by Stephen Mason,Robin Jones,John Maclean,Richard Greentree][produced by The Beta Band]
Out-SideBeta Band07.200454[2]-Regal REG 110[written by Stephen Mason,Robin Jones,John Maclean,Richard Greentree]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
The Three EP' sBeta Band09.199835[8]-Regal 7243 4 97385 2 2[produced by The Beta Band,Chris Allison]
The Beta BandBeta Band06.199918[4]-Regal REG 30[produced by The Beta Band,Chris Allison]
Hot shots 2Beta Band07.200113[8]200[1]Regal REG 59[produced by The Beta Band,Colin Emmanuel]
Heroes to zeroBeta Band05.200418[6]-Regal REG 101[produced by The Beta Band]
The Best of The Beta Band Beta Band10.2005174[1]-Regal REG 126[produced by The Beta Band, Colin "C-Swing" Emmanuel]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

poniedziałek, 8 lutego 2021

Tuff Records

Wytwórnię na początku lat 60-tych założył producent i kompozytor-Abner Spector.To on był autorem hitów The Corsairs i The Jaynetts nagrywających dla Tuff.

Płyty tej wytwórni były dystrybuowane przez wytwórnie Chess spoza Chicago.Nazwisko Abnera Spectora często łączone jest ze znanym wokalistą Jimmie Raye ,który w 1964r wydał singiel Look At Me Girl (Crying)? /I Tried,który zyskał uznanie dopiero po wielu latach.
Artyści nagrywający dla wytwórni Tuff wyróżniali się oryginalnością na tle innych wykonawców tamtego okresu.Reprezentowali klasyczne brzmienie chicagowskiego odłamu Northern Soulu.Największymi hitami wytwórni były utwory:"Smoky Places" - Corsairs, "I Tried" w wykonaniu Jimmie Raye i "Sally Go Round The Roses" śpiewane przez The Jaynetts.

       

Hity na liście przebojów Billboard

369 Jaynetts - Sally Go 'Round The Roses 08.1963 2[12]
371 Jaynetts - Keep An Eye On Her 11.1963 120[2]
1808 Corsairs - Smoky places 12.1961 12[15]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,

Twilight/TwiNight Records

 Twilight/TwiNight Records była założona w Chicago w marcu 1967 roku przez Petera H.Wrighta.Początkową nazwę TwiLight zmieniono po pięciu wydanych płytach na TwiNight,z powodu używania tej nazwy przez oddział Hush Rec w Kalifornii.

Jej siedzibą była 185 N. Wabash, 166 E. Superior a od 1969r Streeterville Center, 233 E. Erie, Suite 408. Wytwórnię tę zdominował jako wykonawca-Syl Johnson [miał 7 hitów na Billboard R&B; hit] i jako producent minn. The Notations.
W 1971r dorobiła się filli:DayLight,SunLight,Torrid i Blues On Blues. Peter H.Wright założyciel wytwórni urodził się w Chicago 31.07.1935r.Po ukończeniu roku nauki w collegu przystąpił do Federation of Musicians i pracował 30 lat jako trębacz.Miał także swój własny zespół i nagrania płytowe.Jako 17-letni chłopiec uczył się muzycznego biznesu w United Record Distributing Company w Indianapolis.

W 1960r zakłada własną firmę edytorską Peter H. Wright Associates, Inc. w Chicago.Zajmowała się ona całą gamą usług:promocją,reklamą,managementem,produkcją płyt,publikacjami muzycznymi itp.Jego partnerem był Don Carrone z Caron Productions mający kontakt z wykonawcami nagrywającymi dla różnych wytwórni minn.The Drew-Vels,The Naturals czy Andy & The Manhattans .

 

Na przełomie 1965/66 roku mający kontrakt z Capitol,The Drew-Vels i Patti Drew zgłaszają akces do wytwórni Wrighta-Quill Rec,zajmującej się rockiem garażowym i istniejącej przed pierwszymi wydawnictwami TwiLight Rec.
 

W latach 1965-1974 Peter Wright był menadżerem i producentem grupy The New Colony Six nagrywającej dla Centaur,Mercury,SunLight [10 hitów na Billboards charts].Największa gwiazda TwiNight Rec Syl Johnson nagrywał od 1959r bez większych sukcesów;jego pierwsza płyta dla nowej wytwórni to "Come On Sock It To Me," wydana w kwietniu 1967r.Po serii przebojowych nagrań odchodzi w 1971r do Hi Rec,gdzie był "cieniem" supergwiazdy Ala Greena.Wytwórnia działa do 1972 roku.

           Hity na singlowej liście przebojów "Billboard"

100 Syl Johnson - Come On Sock It To Me / Try Me 4/67 97[3]
103 Syl Johnson - Sorry Bout Dat / Different Strokes 8/67 95[2]
125 Syl Johnson - Is It Because I'm Black / Let Them Hang High 9/69 68[6]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,

Ultimae Records

 Ultimae Records została założona w końcu 1999 roku przez Vincenta Villuisa w tym czasie członka zespołu Asura,specjalizująca się w ambient i trance.

Pierwotnie wytwórnia przyjęła nazwę Infinium Records,ale amerykańska spółka poprosiła ich o zmianę nazwy.Celem przedsięwzięcia była produkcja płyt własnego zespołu.Kilka miesięcy póżniej zajęli się produkcją ,promocją i dystrybucją albumu "Code eternity" macierzystej grupy -Asura i pierwszej kompilacji-Fahrenheit Project Part 1,wydanej na początku 2001r.Zostały na niej wykorzystane pięcioletnie doświadczenia Villouisa z Londynu i Brighton,gdy eksperymentował z mad trance,znajdując chętne i pełne zapału grupy do pracy w studio jak:Chi-A.D,Jaia,Toires i inne.
Następnym zadaniem było wyprodukowanie płyty,szwedzkiego zespołu rokującego duże nadzieje-Solar Fields.Zaproszono ich do Francji,gdzie spędzono kilka tygodni na pracy nad miksowaniem,masteringiem i stroną artystyczną płyty.Równocześnie przygotowywano ścieżki na drugą część kompilacji Fahrenheit Project.Pierwotnie można było ją nabyć drogą internetową z własnej witryny,nieco póżniej w styczniu 2002 r normalnie w sklepach płytowych.
We wrześniu 2002r ujrzała światło dzienne trzecia część wspomnianej kompilacji- Fahrenheit Project Part 3.Uruchomiono także nową stronę internetową wytwórni oferującą sprzedaż online.W W.Brytanii ich płyty są dostępne poprzez Chaos Unlimited ,która zapewnia im dystrybucję na tym obszarze.

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,

Doug and the Slugs

 Doug and the Slugs to kanadyjska grupa muzyczna pop założona w 1977 roku w Vancouver w Kolumbii Brytyjskiej. W latach 80-tych zespół miał na koncie wiele kanadyjskich hitów z pierwszej czterdziestki, w szczególności „Too Bad” (1980), „Who Knows How To Make Love Stay” (1982), „Making It Work” (1983) i „Tomcat Prowl”. (1988). Piosenka „Too Bad” posłużyła jako motyw przewodni w serialu telewizyjnym ABC The Norm Show z lat 1999-2001 , w którym wystąpił Norm Macdonald .

Zespół rozwiązano w 1987 roku, a wokalista Kurt Maloo rozpoczął solową karierę, wydając jak dotąd cztery albumy studyjne.
 

Grupa została założona w Vancouver w 1977 roku przez urodzonego w Toronto Douga Bennetta ,   który był grafikiem w swoim rodzinnym mieście, zanim przeniósł się do Kolumbii Brytyjskiej w połowie 1970 roku. Bennett był głównym autorem piosenek, frontmanem i wokalistą zespołu. 

Po pewnych zmianach  w pierwszych miesiącach, skład ustabilizował się do 1978 roku i przez całą karierę nagraniową (1978-1992) Doug and the Slugs składali się z głównego wokalisty Douga Bennetta, gitarzystów Richarda Bakera i Johna Burtona, klawiszowca Simona Kendalla, basisty Steve Bosley'a i perkusisty Johna „Wally” Watsona. 

We wczesnych latach Doug and the Slugs mieli problemy ze skłonieniem właścicieli klubów do rezerwacji ich ze względu na ich nazwisko. Rozpoczęli bitwę zespołów w Vancouver w Body Shop, ale przegrali.  Niezbyt zniechęcony, przedsiębiorczy Bennett wykuł podziemie  oddanych fanów, promując własne tańce w salach społecznościowych (przede wszystkim Commodore Ballroom) w Vancouver i nadając tym tańcom przyciągające uwagę nazwy, takie jak „Beach Blanket Bungle”. Secret Agent Man ”i„ The Last Upper ”.  Te tańce stały się popularnymi biletami ze względu na ich status gwarantowanej dobrej zabawy  w latach 1978-1979. Doug and the Slugs organizują również coroczny festiwal tańca na świeżym powietrzu znany jako „Slugfest”. 

Dzięki ciągłym występom na żywo zespół zyskał solidną rzeszę fanów w rejonie Vancouver. Zdeterminowany, by sprawować kontrolę nad własną muzyką i grafiką, zespół założył własną wytwórnię płytową, Ritdong Records i zawarł umowę dystrybucyjną z RCA Records dotyczącą ich nagrań (Bennett wybrał nazwę „Ritdong”, ponieważ opisał ją jako przez rozstrojoną gitarę).  Ich debiutancki 45 singiel "Too Bad" został wydany w Ritdong w lutym 1980 roku i stał się znaczącym hitem w Vancouver, awansując na 2. miejsce na lokalnej stacji Top 40 CKLG . Wkrótce potem utwór wszedł do kanadyjskiej listy przebojów, stając się w pierwszej dziesiątce. Piosenka została również wykorzystana pod koniec lat 90-tych jako motyw przewodni serialu The Norm Show . W tym samym roku, Doug i menedżer zespołu, Sam Feldman zastawił swój dom, aby grupa nagrała debiutancki album, Cognac & Bologna ,   który został nagrany w Metalworks Studios w Mississauga , Ontario .

W latach 80-tych pojawił się szereg singli i albumów. Ich największym sukcesem był utwór Music For The Hard Of Thinking z 1982 roku , który w Kanadzie zajął 22. miejsce i wyodrębnił dwa single z Top 40 : „Who Knows How To Make Love Stay” i „Making It Work”. Jednak zespół nie przebił się na arenie międzynarodowej i RCA zakończyło swoją umowę dystrybucyjną z Ritdong w 1984 roku, po wydaniu kompilacji z najlepszymi przebojami Ten Big Ones .

Następnie Ritdong zawarł umowę dystrybucyjną z A&M Records . Dzięki tej umowie wydano dwa albumy Doug  & The Slugs, Popaganda z 1984 roku i Tomcat Prowl z 1988 roku , a także solowy album Douga Bennetta, Animato z 1986 roku , na którym zagrali wszyscy Slugsi. 

Umowa Ritdonga z A&M wygasła po Tomcat Prowl , a grupa nie nagrywała przez kilka lat. Ostatni album Doug  and The Slugs, Tales From Terminal City z 1992 roku , ukazał się nakładem ich własnej wytwórni Tomcat Records. Jest to jedyny album Doug  and The Slugs, który nie trafił na kanadyjskie listy przebojów.

Większość The Slugs opuściła zespół po 1992 roku, chociaż Kendall pozostał do 1994 roku. Po tym czasie Bennett koncertował z ciągle zmieniającą się obsadą nowych muzyków, nadal występując jako Doug and the Slugs. Oryginalny Slugs ponownie połączył siły, by wesprzeć Douga na dwóch koncertach z okazji 25-lecia w Vancouver w 2003 roku.
 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania Aus N.Zel Wytwórnia
[Aus/N.Zel] 		Komentarz
Day By DayDoug & the Slugs09.198562[13]-Liberation LS 1492/--









Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Double

Double - duet muzyczny pochodzący ze Szwajcarii, powstały w 1983 roku w Zurychu.
Grupa została założona przez dwóch członków zespołu Ping Pong, Kurta Maloo i Felixa Hauga. W 1983 roku duet wydał minialbum Naningo, na którym znalazły się takie utwory jak „Naningo” oraz „El Dorado”. 

Ich sukces na rynku muzycznym przyczynił się do wydania pierwszej długogrającej płyty Blue w 1985 roku, która dotarła między innymi do 51. miejsca zestawienia The Billboard 200. Trzeci singel zespołu, „The Capitan of Her Heart”, został swoistą wizytówką zespołu, plasując się na 4. pozycji w notowaniu Adult Contemporary, 16. miejscu listy The Billboard Hot 100, 8. miejscu listy UK Singles Chart czy 18. pozycji Listy Przebojów Programu Trzeciego w Polsce.

Wydany w 1987 roku kolejny album grupy, Dou3le, nie powtórzył sukcesu płyty Blue, mimo iż promował go singel „Devil’s Ball”, który również notowany był na wielu europejskich listach przebojów, docierając między innymi do 71. pozycji na UK Singles Chart.




Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK] 		Komentarz
The Captain Of Her Heart/Your Prayer Takes Me Off Part II (Dub)Double01.19868[11]16[18]Polydor POSB 779[written by Kurt Maloo, Felix Haug][produced by Double]
Your Prayer Takes Me Off/I Know A PlaceDouble01.198691[1]-Polydor POSP 784[written by Kurt Maloo, Felix Haug][produced by Double]
Devil's BallDouble11.198771[4]-Polydor POSP 888[written by Kurt Maloo, Felix Haug][produced by Felix Haug, Double]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK] 		Komentarz
BlueDouble03.198669[4]30[21]Polydor POLD 5187[produced by Double]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

GTO Records

GTO Records to brytyjska wytwórnia płytowa, która w latach 70-tych wydała wiele hitów. Trwała od 1974 do 1981 roku i koncentrowała się głównie na muzyce pop i disco . Akronim reprezentował Gem Toby Organization.

 

Właścicielami wytwórnii zostali  współzałożyciele  Bell Records UK   Dick Leahy   i Laurence Myers  Gem Records w 1974 roku, po tym jak Myers założył GTO Films i Arcade Records w okresie od 1972 do 1974 roku . Pierwszym nagraniem GTO   - 4 lipca 1974 roku - był singiel „Up in a Puff of Smoke” Polly Brown , a wytwórnia skupiała się na nagraniach popowych i disco, takich artystów jak Billy Ocean , The Dooleys i Heatwave , a także wydała albumy Donny Summer w Wielkiej Brytanii, z których wszystkie okazały się hitami. Lulu również krótko nagrywała dla wytwórni. Największym hitem wydanym przez wytwórnię był „ I Feel Love ” Donny Summer , który osiągnął pierwsze miejsce w 1977 roku.

W 1978 roku wytwórnia została sprzedana CBS Records po osiągnięciu wysokiego poziomu przebojów dla nowej wytwórni. Od tego czasu płyty Donna Summer przeniosły się do Casablanca Records , a hity innych zespołów zaczęły wysychać przez następne dwa lata.  Wytwórnia została zamknięta pod koniec 1981 r., kiedy jej katalog został  usunięty lub przeniesiony do Epic Records - również należącej do CBS. Przed sprzedażą i transferem artystów Epic dystrybuował wiele albumów GTO, a mianowicie produkcję Heatwave.

Katalog wsteczny GTO jest obecnie własnością Sony Music . 

                  Single na liście przebojów UK top 40 Chart

    "Only You Can" - Fox (1975 UK #3)[5]
    "Imagine Me Imagine You" - Fox (1975 UK #15)[5]
    "Play Me Like You Play Your Guitar" - Duane Eddy (1975 UK #9)[6]
    "Please Tell Him That I Said Hello" - Dana (1975 UK #8)[7]
    "It's Gonna Be a Cold Cold Christmas" - Dana (1975 UK #4)[7]
    "No Regrets" - The Walker Brothers (1976 UK #7)[8]
    "S-S-S-Single Bed" - Fox (1976 UK #4)[5]
    "Never Gonna Fall in Love Again" - Dana (1976 UK #31)[7]
    "Fairytale" - Dana (1976 UK#13)[7]
    "Love Really Hurts Without You" - Billy Ocean (1976 UK #2)[9]
    "L.O.D. (Love on Delivery)" - Billy Ocean (1976 UK #19)[9]
    "Stop Me (If You've Heard it All Before)" - Billy Ocean (1976 UK #12)[9]
    "Love to Love You Baby" - Donna Summer (1976 UK #4)[10]
    "Winter Melody" - Donna Summer (1976 UK #27)[10]
    "Red Light Spells Danger" - Billy Ocean (1977 UK #2)[9]
    "I Feel Love" - Donna Summer (1977 UK #1)[10]
    "I Remember Yesterday" - Donna Summer (1977 UK #14)[10]
    "Love's Unkind" - Donna Summer (1977 UK #3)[10]
    "Boogie Nights" - Heatwave (1977 UK #2)[11]
    "Too Hot to Handle" - Heatwave (1977 UK #15)[11]
    "I Can Prove It" - Tony Etoria (1977 UK #21)[12]
    "Think I'm Gonna Fall in Love With You" - The Dooleys (1977 UK #13)[13]
    "Love of My Life" - The Dooleys (1977 UK #9)[13]
    "Back In Love Again" - Donna Summer (1978 UK #29))[10]
    "The Groove Line" - Heatwave (1978 UK #12)[11]
    "Mind Blowing Decisions" - Heatwave (1978 UK #12)[11]
    "Always and Forever" - Heatwave (1978 UK #9)[11]
    "A Rose Has to Die" - The Dooleys (1978 UK #11)[13]
    "From East to West" - Voyage (1978 UK #13)[14]
    "Honey I'm Lost" - The Dooleys (1979 UK #24)[13]
    "Let's Fly Away" - Voyage (1979 UK #38)[14]
    "Wanted" - The Dooleys (1979 UK #3)[13]
    "The Chosen Few" - The Dooleys (1979 UK #7)[13]
    "Love Patrol" - The Dooleys (1980 UK #29)[13]
    "Living By Numbers" - New Musik (1980 UK #13)[15]
    "This World of Water" - New Musik (1980 UK #31)[15]
    "Sanctuary" - New Musik (1980 UK #31)[15]
    "Gangsters of the Groove" - Heatwave (1981 UK #19)[11]

           Albumy na liście przebojów UK Album Charts

    Fox - Fox (1975 UK #7)[5]
    No Regrets - The Walker Brothers (1976 UK #49)[8]
    Love to Love You Baby - Donna Summer (1976 UK #16)[10]
    A Love Trilogy - Donna Summer (1976 UK #41)[10]
    Too Hot to Handle - Heatwave (1977 UK #46)[11]
    I Remember Yesterday - Donna Summer (1977 UK #3)[10]
    Central Heating - Heatwave (1978 UK #26)[11]
    Greatest Hits - Donna Summer (1978 UK #4)[10]
    Voyage - Voyage (1978 UK #59)[14]
    The Best of The Dooleys - The Dooleys (1979 UK #6)[13]
    The Chosen Few - The Dooleys (1979 UK #56)[13]
    Full House - The Dooleys (1980 UK #54)[13]
    From A to B - New Musik (1980 UK #35)[15]
    Candles - Heatwave (1981 UK #29)[11]
    Anywhere - New Musik (1981 UK #68)[15]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,

Dooleys

The Dooleys byli męsko-żeńską grupą popową z Wielkiej Brytanii, składającą się w szczytowym momencie z ośmiu członków - sześciu z nich z rodziny Dooley. Grupa wylansowała kilka brytyjskich hitów w latach 1977- 1981, w tym z Top 10 „Wanted”, „Love of My Life” i „The Chosen Few”.

 

Grupa powstała pod koniec lat 60-tych jako „The Dooley Family”, w skład której weszli bracia Jim (wokal), John ( gitara i wokal) i Frank (gitara i wokal) z siostrami Marie, Anne i Kathy (wszystkie śpiewają). Grupa z siedzibą w Ilford w hrabstwie Essex wykonywała pracę głównie ograniczoną do teatrów i hoteli, ponieważ trzech najmłodszych członków wciąż chodziło do szkoły i dlatego nie wolno im było występować w pubach . Występowali w programach rozrywkowych u boku popularnych artystów, takich jak Bob Monkhouse , Frankie Howerd , Norman Collier i Anne Shelton .

W 1972 roku dołączył do nich przyjaciel Bob Walsh (gitara basowa), urodzony w Manchesterze . Jego brat Vince Miller był klubowym komperem i prowadził agencję rezerwacji razem z kolegą Brianem Millsem. Para zabrała grupę do Manchesteru na kilka prób w klubach północnej Anglii . Spodobały im się publiczność i powiedziano im, że mogliby osiągnąć większy sukces, gdyby na stałe osiedlili się na północy Anglii . W rezultacie przenieśli się do Worsley w Lancashire w 1973 roku bez Marie, która była już w ciąży ze swoim pierwszym dzieckiem i nie czuła, że ​​może związać się z zespołem.

Po ich przeprowadzce na północ większość koncertów została zarezerwowana przez Jima i Boba (którzy spędzali wieczory odwiedzając kluby pracujących mężczyzn, sprzedając występy). W tamtym czasie główni agenci nie byli zainteresowani tego rodzaju grupą rodzinną i potrzeba było dużo pracy ze strony zespołu, aby przekonać ich, że jest inaczej. W międzyczasie nadal szlifowali swój warsztat i grali w klubach. W końcu podpisali kontrakt menedżerski z Kenem Wildem; przedstawił ich perkusiście Alanowi Boganowi, który dołączył do zespołu.

Zyskali pierwszy kontrakt nagraniowy z Johnem Schroederem, który podpisał z nimi kontrakt w swojej firmie Alaska Records w 1974 roku i wydał dwa single . Pierwszym z nich był „Hands Across the Sea” (choć jego wydanie zostało opóźnione z powodu wejścia do konkursu Song for Europe ).

W 1975 roku zostali zaproszeni na tournee po Europie Wschodniej. Podczas trasy nagrali album na żywo w Rossia Hall w Moskwie (The Dooley Family in Moscow, Live Concert at Rossia Hall, 29 October 1975). Album sprzedał się tam w dwóch milionach egzemplarzy  To było kilka lat przed tym jak mieli przebój w swojej ojczyźnie, i jakieś trzy lata przed  koncertami Eltona Johna   w Rosji.

W domu w 1975 roku The Dooleys   nagrali melodię przewodnią do programu edukacyjnego dla dorosłych w telewizji BBC pt. On the Move , w którym wystąpił Bob Hoskins . Ich występy na żywo przyniosły im także nagrody w klubach, takich jak „Najlepsza grupa” na rozdaniu nagród Club Mirror National Club Acts w 1976 roku . 

Świadomi, że Billy Ocean znalazł się na brytyjskiej liście przebojów z piosenką napisaną przez Bena Findona, który również napisał ich pierwszy singiel, skontaktowali się z nim, a on poszedł zobaczyć ich występy. Tam zaoferował im kontrakt nagraniowy z GTO Records . 

Latem 1977 roku (dekadę po powstaniu) The Dooleys mieli swój pierwszy hit „Think I'm Gonna Fall In Love With You”. 

Do dotychczasowych członków rodziny dołączyła na początku 1979 roku najmłodsza członkini grupy Helen ( klawisze ).   Kolejne hity w Wielkiej Brytanii dały im rekord bycia najlepszym artystą rodzinnym, jaki kiedykolwiek pojawił się na przebojowym singlu.

Po serii hitów z różnym powodzeniem podróżowali po Europie i Dalekim Wschodzie jako jeden z najbardziej lubianych występów na żywo . Powodzenie na listach przebojów osiągnął szczyt w 1979 roku, kiedy to zdobyli dwa największe hity: „Wanted” (nr 3 w Wielkiej Brytanii) i „The Chosen Few” (nr 7 w Wielkiej Brytanii). „Wanted” był również hitem w Japonii, gdzie osiągnął #1 przez dziesięć tygodni, co doprowadziło do ich wystepu na Tokyo Music Festival w 1980 roku. Zdobyli „Gold Award” (drugie miejsce) z piosenką „Body Language” (piosenka napisana przez Bena Findona, Mike'a Myersa i Robert Puzey),  który również poszedł do nr. 1 (przez siedem tygodni).

Pomimo międzynarodowego sukcesu The Dooleys, hity w ich ojczyźnie zaczęły wysychać, chociaż byli wciąż   główną klubową atrakcją, zdobywając nagrodę „Club Mirror Club Acts Award” dla najlepszej grupy w 1981 r. Wkrótce potem Anne i Bob założyli rodzinę, co doprowadziło ich do opuszczenia grupy. Helen również zdecydowała się wyjechać w tym samym czasie, a trójka wyruszyła na nowe życie w RPA. Anne została zastąpiona przez byłą Miss Ireland Universe, Vicki Roe (aka Valerie Roe), a zastępcą Boba na basie był Gaz Morgan. Przed sukcesem Tokyo Music Festival, Dooleys zatrudniali Johna „Dixie” Taggarta jako dyrektora muzycznego i klawiszowca. Taggart przejął wszystkie obowiązki związane z klawiszami po odejściu Helen. 
W połowie lat osiemdziesiątych bracia John i Frank oraz perkusista Alan Bogan opuścili grupę. Zastąpili ich kolejni muzycy, tacy jak: perkusista Paul Dean, basista Phil Brown i klawiszowiec David John Hinson. Chociaż Jim i Kathy kontynuowali. John, Frank i Alan utworzyli "The New Dooleys" około dwunastu miesięcy po odejściu, ale w 1992 roku było już po wszystkim i obie grupy wycofały się z występów. W ostatnich latach bracia Dooley (Jim, John, Joe i Frank) nagrali kolekcję nowych piosenek, która ukazała się na początku 2007 roku.

W 2012 roku Helen, Anne i Bob (obecnie mieszkający w Somerset West niedaleko Kapsztadu w RPA) wystąpili jako zespół Shiraz.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK] 		Komentarz
Think I'm Gonna Fall In Love With You/Goodbye Hallelujah IslandDooleys07.197713[10]-GTO GT 95[written by B. Findon, M. Myers][produced by Ben Findon]
Love Of My Life/Only You Can Get Me ByDooleys11.19779[11]-GTO GT 110[written by B. Findon, M. Myers][produced by Ben Findon]
Don't Take It Lyin' Down/ForeverDooleys05.197860[4]-GTO GT 220[written by B. Findon, M. Myers][produced by Ben Findon]
A Rose Has To Die/Hungry For LoveDooleys09.197811[11]-GTO GT 229[written by B. Findon ][produced by Ben Findon]
Honey I'm Lost/I Dedicate My LifeDooleys02.197924[9]-GTO GT 95[written by B. Findon, M. Myers][produced by Ben Findon]
Wanted/Movie Stars (And Comic Book Heroes)Dooleys06.19793[14]-GTO GT 249[written by B. Findon, M. Myers, B. Puzey][produced by Ben Findon]
The Chosen Few/A Million To OneDooleys09.19797[11]-GTO GT 258[written by B. Findon ][produced by Ben Findon]
Love Patrol/Once Upon A Happy EndingDooleys03.198029[7]-GTO GT 260[written by B. Findon, M. Myers, B. Puzey][produced by Ben Findon]
Body Language/Whispers/Sign Of The TimesDooleys09.198046[4]-GTO GT 276[written by B. Findon, M. Myers, B. Puzey][produced by Ben Findon]
And I Wish/Love TrapDooleys10.198152[3]-GTO GT 300[written by B. Blue, R. Smith][produced by Barry Blue]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK] 		Komentarz
The Best of The DooleysDooleys06.19796[21]-GTO GTTV 038[produced by Ben Findon]
The Chosen FewDooleys11.197956[4]-GTO GTLP 040[produced by Ben Findon]
Full HouseDooleys10.198054[2]-GTO GTTV 050[produced by Ben Findon]
Autor: o Brak komentarzy:

Bo Donaldson and The Heywoods

 Bo Donaldson & The Heywoods są amerykańską   grupą pop , znana głównie ze swoich singli z lat   70-tych , „Billy Don't Be a Hero ” i „ Who Do You Think You Are ”.

 

Zespół został założony w Cincinnati w Ohio w 1965 roku przez ich lidera, Roberta Waltera „Bo” Donaldsona . Została po raz pierwszy odkryta podczas touru z The Osmonds na początku lat 70-tych i podpisała kontrakt z Family Productions, wydając swój pierwszy singiel w 1972 roku, „Someone Special”, ale ich wielki przełom nastąpił po przeprowadzce do ABC Records i współpracę z producentem płytowym Steve Barri w 1973. 

Chociaż ich pierwszemu singlowi z ABC „Deeper and Deeper” nie udało się zrobić dużego wrażenia na listach ,  począwszy od 1974 roku, zespół rozpoczął ciąg hitów. Ich pierwsze dwa (dwa) i największe hity były covery z brytyjskimi przebojami, których oryginalne wersje nie były hitami w USA: „ Billy Don't Be a Hero ” (cover piosenki numer 1 w Wielkiej Brytanii Paper Lace, która osiągnęła pierwsze miejsce przez 2 tygodnie na liście Hot 100 dzięki wersji Heywoods) oraz „ Who Do You Think You Are ” (napisane przez Clive'a Scotta i Des Dyera z Jigsaw , który pierwotnie stał się hitem dla Candlewick Green i osiągnął 15 miejsce na liście Hot 100 dzięki wersji Heywoods). Potem nastąpił ich ostatni hit z listy 40 najlepszych, „The Heartbreak Kid” (# 39 na liście przebojów Hot 100), oraz ich ostatni przebój z listy przebojów Hot 100, „ Our Last Song Together ” (# 95 na liście Hot 100, kolejny przebój z Wielkiej Brytanii, pierwotnie nagrany przez autora tekstów Neila Sedakę). "Billy Don't Be a Hero" sprzedał się w ponad trzech i pół miliona egzemplarzy, otrzymując złoty krążek przez RIAA w czerwcu 1974 r. 

W 1975 roku rozpoczęli migrację do trzech innych wytwórni, gdy hity wyschły pod koniec dekady. W 1978 roku byli znani jako „The Bo Donaldson Band” i ostatecznie rozstali się po wypróbowaniu muzyki country bez powodzenia w latach 80-tych. Ponownie zreformowali się w 1996 roku jako zespół nostalgii i nadal pojawiają się, szczególnie w nostalgicznym programie Barry'ego Williamsa , Original Idols Live .

 W 1975 roku zespół pracował nad drugim albumem dla ABC, w tym „Our Last Song Together”, wydanym jako singiel (który trafił na listy przebojów) oraz „Take Me Make Me Yours”, który pozostaje do dziś niewydany. Ostatecznie grupa opuściła wytwórnię i dołączyła do Capitol Records, gdzie nagrali piosenki Nicky'ego Chinna i Mike'a Chapmana, zespołu odpowiedzialnego za pisanie i produkcję brytyjskiego zespołu The Sweet , i wydali album „Farther On” w 1975 roku.

Główny wokalista i trębacz Mike Gibbons zmarł 2 kwietnia 2016 r. w wieku 71 lat.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
Special Someone/I Wish I CouldBo Donaldson and The Heywoods10.1972-64[8]Family Productions 0911[written by Harold Jones][produced by John Madara]
Billy, Don't Be A Hero/Don't Ever Look BackBo Donaldson and The Heywoods04.1974-1[2][19]ABC 11435[written by M. Murray, P. Callander][produced by Steve Barri]
Who Do You Think You Are/Fool's Way Of Lovin'Bo Donaldson and The Heywoods07.1974-15[12]ABC 12006[written by C. Scott, D. Dyer][produced by Steve Barri]
The Heartbreak Kid/Girl Don't Make Me WaitBo Donaldson and The Heywoods11.1974-39[7]ABC 12039[written by Michael Price, Daniel Walsh][produced by Steve Barri]
Our Last Song Together/Make The Most Of This WorldBo Donaldson and The Heywoods07.1975-95[2]ABC 12108[written by N. Sedaka, H. Greenfield][produced by Steve Barri]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
Bo Donaldson and The HeywoodsBo Donaldson and The Heywoods07.1974-97[16]ABC 824[produced by Steve Barri]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Tommy Dorsey

 Tommy Dorsey-[ur.19.11.1905r Shenandoah,Pensylwania-zm.26.11.1956r Greenwich, Connecticut],trębacz i lider orkiestry w erze big bandów.Jest młodszym bratem innego znanego bandleadera Jimmy Dorsey'a.
Urodził się w Shenandoah, Pennsylvania,jako drugi syn Thomasa Francisa Dorsey'a,nauczyciela muzyki i kierownika orkiestry.To właśnie ojciec udzielał im pierwszych nauk;Tommy skupił się na puzonie,grając także na trąbce,głównie na początku kariery.Początkowo grali w lokalnych bandach,a w 1920r sformowali własny Dorsey's Novelty Six.Dwa lata póżniej otrzymują angaż w Baltimore i debiutują w radio jako Dorsey's Wild Canaries.Do połowy lat 20-tych grają w rozmaitych zespołach ; Scranton Sirens, California Ramblers, i orkiestrze Jeana Goldkette i Paula Whitemana. W końcu osiedli w Nowym Jorku i pracowali jako muzycy sesyjni.

 

W 1927r zaczynają nagrywać dla Okeh Records z własną Dorsey Brothers Orchestra promując swój pierwszy hit "Coquette" z lipca 1928r.Latem nastepnego roku na Top10 trafia utwór "Let's Do It (Let's Fall in Love)" z Bingiem Crosby jako wokalistą.Animozje między braćmi doprowadziły do odejścia Tommy'ego i sformowania własnego bandu w 1935r z resztek po orkiestrze Joe Haymesa.
Znakiem rozpoznawczym orkiestry było jej delikatne,wygładzone brzmienie z lirycznym puzonem w tle.Wylansowali swój pierwszy hit-"On Treasure Island" równolegle z podpisaniem kontraktu z RCA Victor.To jeden z 137 przebojów orkiestry obok minn."Marie", "The Big Apple", "Music, Maestro, Please", "I'll Never Smile Again", "This Love of Mine", "On the Sunny Side of the Street", "T.D.'s Boogie Woogie", "Well, Git 'It", "Opus One", "Manhattan Serenade", i "There Are Such Things".Orkiestra Tommy Dorsey'a sprzedała najwięcej płyt w historii RCA Victor,do czasu wejścia na estradę Elvisa Presleya.
 

Nie bacząc na odnoszone sukcesy,Dorsey w 1939r przeprowadza zmiany w swojej orkiestrze,głównie za sprawą nowych wokalistów.Za Jacka Leonarda przychodzi Frank Sinatra.Długoletnia wokalistka towarzysząca orkiestrze ,Edythe Wright zastąpiona została Connie Haines,pojawia się też Jo Stafford z kwartetem wokalnym Pied Pipers. W orkiestrze grali w tym czasie jedni z najlepszych instrumentalistów,trębacze ; Bunny Berigan, Ziggy Elman, i Charlie Shavers,trębacz,aranżer i kompozytor-Sy Oliver,perkusista Buddy Rich i wokaliści- Jo Stafford, Dick Haymes i Frank Sinatra.
 

Orkiestra Tommy Dorsey'a obok bandu Glena Millera i brata Jimmy'ego stanowiła trójkę najwybitniejszych wykonawców ery swingu.Jednym z członków orkiestry podpatrujących uważnie pracę Sy Olivera był puzonista Nelson Riddle,póżniejszy aranżer i szef orkiestry towarzyszącej Frankowi Sinatrze.Wraz z przystąpieniem Stanów Zjednoczonych do II wojny światowej pojawiły się trudności personalne i związane z podróżowaniem orkiestry.We wrześniu odchodzi Frank Sinatra aby kontynuowac karierę solową,a pod koniec roku Pied Pipers.Mimo wszystko orkiestra występuje w filmie Ship Ahoy,lansując jako hit tytułową piosenkę.Mimo ograniczenia pracy studiów nagraniowych odnoszą sukcesy na listach przebojów piosenkami "There Are Such Things" i "In the Blue of the Evening".W międzyczasie Dorsey wykazuje dużą aktywność na niwie filmowej wystepując w 1943r w Presenting Lily Mars, DuBarry Was a Lady, i Girl Crazy.
 

Po wyczerpaniu archiwalnych nagrań orkiestry Dorsey'a w 1944r przez RCA Victor,ta ostatnia decyduje się na edycję wznowień nagrań z 1938r- "Boogie Woogie" i 1940r-"I'll Be Seeing You" [z Frankiem Sinatrą].Dorsey pozostał w Hollywood wystepując w Broadway Rhythm.Po zakończeniu strajku związku muzyków [początek sierpień 1942r]w 1945r zespół powraca do studia nagraniowego lansujac kolejnych sześć hitów na listach przebojów.Widząc upadającą renomę zespołu,Dorsey decyduje się na reorganizację orkiestry w 1947r,która wystąpiła w biograficznym filmie The Fabulous Dorseys.

Po kilkuletniej serii udanych nagrań przechodzi do wytwórni Decca kontynując serię udanych singli.W maju 1953r Tommy Dorsey rozwiązuje band i reaktywuje z bratem wspólny projekt Dorsey Brothers Orchestra wzbudzając wielki aplauz publiczności.Przypadkowa śmierć w wyniku komplikacji po zażyciu tabletek nasennych w 1956r przerwała nagle jego karierę.Niedługo po tym w 1957r umiera jego brat Jimmy.Mimo tego orkiestra występowała nadal pod dyrekcją Warrena Covingtona.

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
All The Things You Are/That Lucky FellowTommy Dorsey & His Orchestra01.1940-3[8]Victor 26401[written by Oscar Hammerstein, 2nd, Jerome Kern][utwór z musicalu na Broadway'u "Very Warm For May"]
Indian summerTommy Dorsey & His Orchestra02.1940-2[12]Victor 26390[written by Al Dubin/Victor Herbert]
I'll Never Smile Again / MarchetaTommy Dorsey & His Orchestra07.1940-1[12][18]Victor 26628[gold-US][vocals:Frank Sinatra & Pied Pipers][written by Ruth Lowe][#25 hit for The Platters in 1961]
ImaginationTommy Dorsey & His Orchestra07.1940-8[1]Victor 26581-
Fools Rush In (Where Angels Fear to Tread)/Devil May CareTommy Dorsey & His Orchestra08.1940-17[2]Victor 26 593[vocals:Frank Sinatra][written by Rube Bloom/Johnny Mercer][#12 hit for Rick Nelson in 1963]
All This And Heaven Too/Where Do You Keep Your Heart?Tommy Dorsey & His Orchestra08.1940-15[2]Victor 26 653[vocals:Frank Sinatra][written by Eddie DeLange, Jimmy Van Heusen][tytułowa piosenka z filmu]
The One I Love (Belongs To Somebody Else)/And So Do ITommy Dorsey & His Orchestra08.1940-15[4]Victor 26 660[vocals:Frank Sinatra][written by Gus Kahn, Isham Jones][tytułowa piosenka z filmu][#2 hit for Al Jolson in 1924]
Love lies/The call of the canyon Tommy Dorsey & His Orchestra08.1940-A:17[1];B:18[3]Victor 26 678[A:written by Carl Sigman, Joseph Meyer & Ralph Freed][B:written by Billy Hill][vocals:Frank Sinatra][B:tytułowa piosenka z filmu]
Only Forever/Trade winsTommy Dorsey & His Orchestra10.1940-A:7[3];B:10[4]Victor 26666[A:vocal:Alan Storr][B:vocal:Frank Sinatra][A:written by Johnny Burke, James V. Monaco][B:written by Cliff Friend, Charlie Tobias][A:piosenka z filmu "Rhythm on the river"]
I Could Make You Care/The call of the canyon Tommy Dorsey & His Orchestra10.1940-18[1]Victor 26 717 [vocals:Frank Sinatra][ piosenka z filmu "Ladies must live"]]
Our Love Affair / That's for MeTommy Dorsey & His Orchestra11.1940-5[3]Victor 26 736[vocals:Frank Sinatra][written by Roger Edens/Arthur Freed][piosenka z filmu "Strike up the band"]
Two Dreams MetTommy Dorsey & His Orchestra11.1940-16[2]Victor 26 764[vocals:Connie Haines][written by Harry Warren & Mack Gordon][piosenka z filmu "Down Argentine Way"]
We three [My echo,my shadow of me]/Tell Me At MidnightTommy Dorsey & His Orchestra11.1940-3[5]Victor 26747[vocals: Frank Sinatra][written by Nelson Cogane, Sammy Mysels & Dick Robertson]
Star Dust/Swanee RiverTommy Dorsey & His Orchestra01.1941-7[1]Victor 27 233[vocals: Frank Sinatra & The Pied Pipers][written by Hoagy Carmichael & Mitchell Parish ][ #1 hit for Isham Jones in 1931]
You've Got Me This WayTommy Dorsey & His Orchestra01.1941-14[1]Victor 26 770[vocals: The Pied Pipers][written by Johnny Mercer & Jimmy McHugh][piosenka z filmu "You'll Find Out"]
Oh! Look At Me Now/ You Might Have Belonged To AnotherTommy Dorsey & His Orchestra03.1941-A:2[12];B:16[1]Victor 27 274[vocals: Frank Sinatra, Connie Haines & the Pied Pipers][A:written by Joe Bushkin & John DeVries][B:written by Pat West & Lucille Harmon]
Do I Worry?/Little Man With A Candy CigarTommy Dorsey & His Orchestra04.1941-4[3]Victor 27 338[vocals: Frank Sinatra & The Pied Pipers][written by Stanley Cowan & Bobby Worth]
Dolores / I TriedTommy Dorsey & His Orchestra04.1941-7[2]Victor 27 317[vocals:Frank Sinatra & Pied Pipers][written by Louis Alter/Frank Loesser][piosenka z filmu "Las Vegas Night"]
Everything Happens to MeTommy Dorsey & His Orchestra05.1941-9[1]Victor 27 359[vocals:Frank Sinatra][written by Tom Adair & Matt Dennis]
Let's Get Away From It All-Part 1/Let's Get Away From It All-Part 2Tommy Dorsey & His Orchestra05.1941-7[2]Victor 27 377[vocals:Pied Pipers][written by Tom Adair & Matt Dennis]
Yes Indeed!Tommy Dorsey & His Orchestra07.1941-4[14]Victor 27 421[vocals: jo stafford & sy oliver][written by Sy Oliver]
You and ITommy Dorsey & His Orchestra08.1941-16[3]Victor 27 532[vocals: Frank Sinatra][written by Meredith Willson]
Kiss the Boys GoodbyeTommy Dorsey & His Orchestra09.1941-16[2]Victor 27 461[vocals: Connie Haines][written by Frank Loesser & Victor Schertzinger][tytułowa piosenka z filmu]
I Guess I'll Have to Dream the RestTommy Dorsey & His Orchestra10.1941-15[3]Victor 27 526[vocals: Frank Sinatra & The Pied Pipers][written by Martin Block, Bud Green & Mickey Stoner]
This Love of Mine / NelainiTommy Dorsey & His Orchestra10.1941-3[16]Victor 27 508[vocals:Frank Sinatra][written by Sol Parker/Henry W. Sanicola, Jr./Frank Sinatra]
Two in Love/ A Sinner Kissed an AngelTommy Dorsey & His Orchestra12.1941-A:9[1];B:20[1]Victor 27 611[vocals:Frank Sinatra][A:written by Meredith Willson][B:written by Larry Shayne & Mack David]
How About You? / Winter WeatherTommy Dorsey & His Orchestra02.1942-16[3]Victor 27 749[vocals:Frank Sinatra][written by Ralph Freed/Burton Lane][piosenka z filmu "Babes on Broadway"]
What Is This Thing Called Love?/Love Sends A Little Gift Of RosesTommy Dorsey & His Orchestra03.1942-16[1]Victor 27 782[vocals: Connie Haines][written by Cole Porter][piosenka z musicalu na Broadway'u "Wake up and dream"]
The Last Call for LoveTommy Dorsey & His Orchestra06.1942-20[1]Victor 27 849[vocals:Frank Sinatra & The Pied Pipers][written by E. Y. Harburg, Margaret Cummings & Burton Lane][piosenka z filmu "Ship ahoy"]
Just As Though You Were Here/Street Of DreamsTommy Dorsey & His Orchestra07.1942-3[9]Victor 27 903[vocals:Frank Sinatra & The Pied Pipers][written by John Benson Brooks & Eddie DeLange]
I'll Take Tallulah/Not So Quiet PleaseTommy Dorsey & His Orchestra08.1942-18[1]Victor 27 869[vocals:Frank Sinatra & The Pied Pipers][written by Burton Lane & E. Y. Harburg]
Well Git It!/Somewhere A Voice Is CallingTommy Dorsey & His Orchestra08.1942-20[1]Victor 27 887[written by Sy Oliver]
Take Me/Be Careful, It's My HeartTommy Dorsey & His Orchestra09.1942-A:5[3];B:15[3]Victor 27 923[vocals:Frank Sinatra][A:written by Rube Bloom & Mack David][B:written by Irving Berlin][B:piosenka z filmu "Holiday Inn"]
Manhattan Serenade/Blue BlazesTommy Dorsey & His Orchestra10.1942-15[3]Victor 27 962[vocals:Jo Stafford][written by Harold Adamson / Louis Alter]
There Are Such Things / DaybreakTommy Dorsey & His Orchestra11.1942-A:1[5][24];B:10[2]Victor 27 974[gold-US][vocals:Frank Sinatra & Pied Pipers][A:written by Stanley Adams,Abel Baer,George Meyer][B:written by Harold Adamson / Pee Wee Crayton / Ferd Grofe]
It Started All Over Again/Mandy, Make Up Your MindTommy Dorsey & His Orchestra02.1943-4[13]Victor 20-1522[vocals: Frank Sinatra & The Pied Pipers][written by Bill Carey & Carl Fisher]
In the Blue of the Evening /It's always youTommy Dorsey & His Orchestra07.1943--Victor 20-1530[vocals:Frank Sinatra ][A:written by Tom Adair / Alfred A. DArtega][A:written by Tom Adair / Alfred A. DArtega][B:written by Johnny Burke & Jimmy Van Heusen][B:piosenka z filmu "The Road To Zanibar"]
Boogie Woogie/Song Of IndiaTommy Dorsey & His Orchestra10.1943-5[6]Victor 26 054[gold-US][written by Clarence "Pinetop" Smith]
Embraceable YouTommy Dorsey & His Orchestra01.1944-18[1]Victor 27 638[written by George Gershwin & Ira Gershwin][vocal:jo stafford & the pied pipers]
Another One Of Them Things/The Night We Called It A DayTommy Dorsey & His Orchestra03.1944-19[1]Victor 20-1553[written by Sy Oliver]
I'll Be Seeing You/Let's Just PretendTommy Dorsey & His Orchestra05.1944-4[17]Victor 20-1574[vocals:Frank Sinatra ][written by Sammy Fain & Irving Kahal][piosenka z musicalu na Broadway'u "Right This Way"]
Will You Still Be Mine? Tommy Dorsey & His Orchestra11.1944-24[1]Victor 20-1576[vocals: Connie Haines][written by Tom Adair & Matt Dennis]
I Dream Of You (More Than You Dream I Do)/Opus No. 1Tommy Dorsey & His Orchestra01.1945-A:4[9];B:8[3]Victor 20-1608[gold-US][vocals: Freddie Stewart][written by Marjorie Goetschius & Edna Osser]
Sleigh Ride in JulyTommy Dorsey & His Orchestra02.1945-15[2]Victor 20-1622[vocals: Bonnie Lou Williams][written by Johnny Burke & Jimmy Van Heusen][piosenka z filmu "Belle Of The Yukon"]
More And More/You're Drivin' Me CrazyTommy Dorsey & His Orchestra03.1945-10[4]Victor 20-1614[vocals: Bonnie Lou Williams][written by Jerome Kern & E. Y. Harburg][piosenka z filmu "Can't Help Singing"]
I Should Care/Please Don't Say NoTommy Dorsey & His Orchestra04.1945-11[3]Victor 20-1625[vocals: Bonnie Lou Williams][written by Axel Stordahl, Paul Weston & Sammy Cahn][piosenka z filmu "Thrill Of The Romance"]
Out of This World / June Comes Around Every YearTommy Dorsey & His Orchestra07.1945-12[1]Victor 20-1669[vocals:Stuart Foster ][piosenka tytułowa z filmu][written by Harold Arlen & Johnny Mercer]
A Friend Of Yours/There's No YouTommy Dorsey & His Orchestra07.1945-9[1]Victor 20-1657[vocals:Stuart Foster ][piosenka z filmu "The Great John L."][written by Johnny Burke & Jimmy Van Heusen]
On the Atchison, Topeka and the Santa Fe / In the ValleyTommy Dorsey & His Orchestra08.1945-6[6]Victor 20-1682[vocals:Sentimentals][written by Johnny Mercer/ Harry Warren][piosenka z filmu "The Harvey's Girls"]
Boogie Woogie/There You GoTommy Dorsey & His Orchestra09.1945-4[4]Victor 20-1715[written by Clarence "Pinetop" Smith]
Hong Kong Blues/You Came Along (From Out Of Nowhere)Tommy Dorsey & His Orchestra10.1945-8[3]Victor 20-1722[written by Hoagy Carmichael][piosenka z filmu "To have and Have Not"]
Aren't You Glad You're You?/A Door Will OpenTommy Dorsey & His Orchestra01.1946-A:14[1];B:15[4]Victor 20-1728[vocals:Stuart Foster ][A:written by Johnny Burke/Jimmy Van Heusen][B:written by Don George & John Benson Brooks][piosenka z filmu "The bells of St.Mary's"]
The Moment I Met You Tommy Dorsey & His Orchestra01.1946-11[3]Victor 20-1761[written by Buck Ham & Gail Meredith]
I Don't Know Why (I Just Do)/Remember MeTommy Dorsey & His Orchestra07.1946-16[5]Victor 20-1901[written by Fred E. Ahlert & Roy Turk][vocals:Stuart Foster ][#2 hit for Wayne King in 1931]
How Are Things In Glocca Morra?/When I'm Not Near The Girl I LoveTommy Dorsey & His Orchestra03.1947-9[5]Victor 20-2121[written by Burton Lane & E. Y. Harburg][vocals:Stuart Foster ][piosenka z musicalu na Broadway'u "Finian's Rainbow"]
Until / After Hour StuffTommy Dorsey & His Orchestra09.1948-4[21]RCA Victor 20-3061 [written by Jack Fulton, Bob Crosby & Hunter Kahler]
Down By The Station/How Many Tears Must FallTommy Dorsey & His Orchestra01.1949-11[9]RCA Victor 20-3317[written by Lee Ricks & Slim Gaillard][#13 hit for Four Preps in 1960]
The Huckle-Buck/AgainTommy Dorsey & His Orchestra06.1949-A:5[21];B:6[15]RCA Victor 20-3427[A:written by Andy Gibson][B:written by Lionel Newman & Dorcas Cochran][vocals: Marcy Lutes][A:#14 hit for Chubby Checker in 1960][piosenka z filmu "Road House"]
Tea for Two Cha Cha / My Baby Just Cares for MeTommy Dorsey Orchestra starring Warren Covington09.19583[19]7[20]Decca 30 704[#1 hit for Marion Harris in 1925][written by Vincent Youmans & Irving Caesar]
I Want to Be Happy Cha Cha / Spooky Takes a HolidayTommy Dorsey & His Orchestra12.1958-70[3]Decca 30790[written by Vincent Youmans, Irving Caesar ][#2 hit for Vincent Lopez in 1925][piosenka z musicalu na Broadway'u "No No Nanette"]
Albumy
Tytuł WykonawcaData wydaniaUKUSWytwórnia
[US] 		Komentarz
Getting sentimental with Tommy DorseyTommy Dorsey & His Orchestra03.1945-4[3]Victor 80-
Jerome Kern's "Showboat"Tommy Dorsey & His Orchestra02.1946-2[10]Victor 152-
Tommy Dorsey All Time HitsTommy Dorsey & His Orchestra02.1947-2[16]RCA Victor 163-
Tommy Dorsey's Clambake SevenTommy Dorsey & His Orchestra10.1948-3[8]RCA Victor 220-
And The Band Sings TooTommy Dorsey & His Orchestra10.1949-9[1]RCA Victor 247-
Tommy Dorsey Plays Cole Porter for DancingTommy Dorsey & His Orchestra04.1950-3[15]RCA Victor 263-
Tommy Dorsey's Dixieland for DancingTommy Dorsey & His Orchestra07.1950-6[5]RCA Victor 279-
The Fabulous Dorseys in Hi-FiTommy Dorsey & Jimmy Dorsey05.1958-15[6]Columbia 1190-
Tea for Two Cha ChasTommy Dorsey & Jimmy Dorsey05.1959-38[2]Decca 8842-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

sobota, 6 lutego 2021

John Schroeder

 John Francis Schroeder (ur. 19 stycznia 1935r - zm. 31 stycznia 2017r) , brytyjski   kompozytor muzyki pop i easy listening, aranżer, autor tekstów i producent muzyczny. W 1961 roku Schroeder zdobył nagrodę Ivor Novello za współtworzenie „ Walkin 'Back to Happiness ”.



Schroeder pracował jako asystent A&R Norrie Paramora w Columbia Records . Był także autorem tekstów i wraz z Mikiem Hawkerem napisał piosenkę „ Walkin 'Back to Happiness ”, która w wersji Helen Shapiro osiągnęła numer jeden na UK Singles Chart w 1961 roku.   Schroeder jest także współautorem dwóch innych hitów dla Shapiro, „ Don't Treat Me Like a Child ”, numer 3 w Wielkiej Brytanii i „ You Don't Know ”, które również osiągnęły numer 1 w sierpniu 1961 r. 

Później przeniósł się do niezależnej brytyjskiej wytwórni, Oriole jako szef A&R i podczas tamtejszego pobytu wynegocjował wczesną umowę licencyjną z Motown na brytyjską dystrybucję tej wytwórni.  Następnie wydał takie single jak „ Do You Love Me ” The Contours i „ Fingertips ” Little Stevie Wonder . 

W połowie lat 60-tych, przeniósł się do   Pye i założył instrumentalny zespół pop  Sounds Orchestral z Johnny Pearsonem . Mieli międzynarodowy przebój ze swoją wersją  „ Cast Your Fate to the Wind ”, który   osiągnął nr 5 na listach W.Brytanii.   Z tą grupą, a także pod kilkoma innymi nazwami, w tym swoją własną, wydał dużą liczbę łatwych do słuchania coverów popularnych piosenek. Podczas gdy wiele z nich spotkało się z niewielkim uznaniem krytyków po wydaniu, zainteresowanie nimi odrodziło się w latach 90-tych, kiedy stały się popularnymi utworami w londyńskich klubach tanecznych i pojawiło się na ścieżkach dźwiękowych do filmów takich jak seria Ocean's Eleven .

Podczas swojej pracy w Pye, Schroeder nadzorował ich wytwórnię zależną Piccadilly , produkując single takich artystów jak Keith & Billie  w " Swingin 'Tight "  i ostatecznie rozpoczynając karierę (po kilku fałszywych startach) Status Quo , zaczynając w 1968 roku z ich pierwszym przebojem „ Pictures of Matchstick Men ”. 

We wczesnych latach siedemdziesiątych John Schroeder założył wytwórnię Alaska Records, najbardziej znaną ze współpracy z Cymande . i wyprodukował "Hands Across The Sea", jedno z najwcześniejszych nagrań The Dooleys , napisany przez Bena Findona.  Do wytwórni Alaska dołączyła następnie inna, założona przez Schroedera, Janus Records . We wczesnych latach osiemdziesiątych John Schroeder przeniósł się do Kanady, gdzie mieszkał i pracował do początku lat dziewięćdziesiątych. Założył Centamark International z Garym Bizzo w Vancouver jako konsultant przemysłu muzycznego w 1981 roku.

Później mieszkał w Surrey w Anglii. Jego autobiografia Sex and Violins została opublikowana w 2009 rokuDwa lata później Schroeder ponownie stał się autorem, pisząc i wydając drugą książkę zatytułowaną Cosy Cats Cottage plc .
John Schroeder zmarł w swoim domu 31 stycznia 2017 roku po długiej walce z rakiem. Miał 82 lata. Jego pogrzeb odbył się w  Randall's Park w dniu 3 marca 2017 r.

 

Kompozycje Johna Schroedera na listach przebojów


 

  [with  Mike Hawker]
03/1961 Don't Treat Me Like a Child   Helen Shapiro 3.UK 
07/1961 You Don't Know   Helen Shapiro 1.UK
09/1961 Walkin' Back to Happiness   Helen Shapiro 1.UK/100.US
07/1962 Little Miss Lonely   Helen Shapiro 8.UK
10/1963 Look Who It Is  Helen Shapiro 8.UK

 

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Alaska Records

Alaska Records to wytwórnia założona przez muzyka i producenta Johna Schroedera w 1972r.

Patrząc wstecz, rok 1972 był zdecydowanie przełomowy w mojej karierze. Moja jedyna próba napisania musicalu zatytułowanego " Pull Both Ends '' z udziałem Gerry'ego Marsdena, The Young Generation i Christine Holmes cudem dotarła do londyńskiego West Endu i została otwarta w teatrze Piccadilly 18 lipca po dwóch wyprzedanych tygodniach w Manchesterze.

Wcześniej dreszcz i jeszcze nieznany koszmar założenia własnej wytwórni nagle stał się rzeczywistością. Nazwałem go Alaska Records wyłącznie dlatego, że zaczynając od litery A, będzie jednym z pierwszych, które zostaną wymienione, a po drugie Alaska jako takie dziewicze i nieodkryte terytorium  .

Pisanie, produkcja i odkrywanie nowych nagrań artystów było moim powołaniem przez długi czas, więc było to logiczne posunięcie zawodowe. Jednak wkrótce byłem zszokowany, gdy odkryłem, że znacznie nie doceniłem ogromnych i nieustających nakładów finansowych. Na szczęście to tylko uczyniło moją determinację, by uczynić ten sukces jeszcze większym. W końcu dodałem nawet dwie kolejne etykiety, mianowicie Harbour i Black Bear.

Alaska, Harbour i Black Bear przetrwały siedem lat i ogólnie jestem osobiście dumny z tego, co mój zespół i ja udało nam się osiągnąć - wbrew wszelkim przeciwnościom! 

Ogólnie rzecz biorąc, nie było naprawdę pozytywnego kierunku muzycznego, głównie dlatego, że uwielbiam wszystkie rodzaje muzyki, których kulminacją jest udowodniony sukces z muzyką orkiestrową po muzykę soul i wszystko inne pomiędzy!

Singiel Joy Sarney „Naughty Naughty Naughty” dał firmie Alaska Records pierwszy pokaźny hit sprzedający ćwierć miliona płyt. Sukces ten został ugruntowany przez podpisanie kontraktów z takimi artystami jak The Dooley Family, The Flying Saucers, RB Zipper, Joanne Williams i co najważniejsze Cymande.

                                   Single na listach przebojów

Naughty Naughty Naughty/Letters Of Love [Friends Of Joy] Joy Sarney05.197726

 

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Mel-o-dy

 Oddział wytwórni Motown,założony w 1962 roku,kierowany przez Ala Kleina.Początkowo wytwórnia wydawała płyty z muzyką soul,pózniej skupiając się na produkcji nagrań country.Istnieje do 1965 roku.Debiutowały w niej grupy ,które w póżniejszym czasie uzyskały wielką popularność Vells [Martha & The Vandellas] i Pirates [Temptations]. Nie mylić z Melodyland, późniejszą krajową spółką zależną Motown założoną w latach 70-tych.


                      Katalog wytwórni 

 Mel-o-dy 101 Creations - This Is Our Night Jul-62
Mel-o-dy 102 Lamont Dozier - Dearest One Jun-62
Mel-o-dy 103 Vells - You'll Never Cherish A Love So True ('Till You Lose It) Oct-62
Mel-o-dy 104 Charters - Trouble Lover Sep-62
Mel-o-dy 105 Pirates - Mind Over Matter (I'm Gonna Make You Mine) Sep-62
Mel-o-dy 106 Chuck-A-Lucks - Sugar Cane Curtain Feb-63
Mel-o-dy 107 "Jack" Haney & "Nikiter" Armstrong - Peaceful Mar-63
Mel-o-dy 108 Billy Merritt- Why Go Out Of Your Way Apr-63
Mel-o-dy 109 Howard Crockett - The Big Wheel Dec-63
Mel-o-dy 110 Gene Henslee - Shambles Jan-64
Mel-o-dy 111 Howard Crockett - Bringing In The Gold Mar-64
Mel-o-dy 112 Bruce Channel - Satisfied Mind Mar-64
Mel-o-dy 113 Dorsey Burnette -Little Acorn May-64
Mel-o-dy 114 Bruce Channel- You Make Me Happy Jul-64
Mel-o-dy 115 Howard Crockett - My Lil's Run Off May-64
Mel-o-dy 116 Dorsey Burnette - Jimmy Brown Jun-64
Mel-o-dy 117 Dee Mullins- Love Makes The World Go Round But Money Greases The Wheel Jan-65
Mel-o-dy 118 Dorsey Burnette -Ever Since The World Began Nov-64
Mel-o-dy 119 Howard Crockett -Put Me In Your Pocket Dec-64
Mel-o-dy 120 Hillsiders -You Only Pass This Way One Time Mar-65
Mel-o-dy 121 Howard Crockett- All The Good Times Are Gone Apr-655

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,

Robin Sarstedt

 Clive Robin Sarstedt (urodzony 21 stycznia 1944 r.) to brytyjski piosenkarz i instrumentalista muzyki pop, który jest najbardziej znany ze swojego brytyjskiego hitu „ My Resistance Is Low ”, covera piosenki napisanej i pierwotnie nagranej przez Hoagy Carmichaela . Jest młodszym bratem muzyków Edena Kane i Petera Sarstedta .



Sarstedt urodził się w Ajmer , Rajasthan  z rodziców, którzy byli brytyjskimi urzędnikami w ówczesnych  Indiach . Jest najmłodszym bratem Petera Sarstedta i Richarda Sarstedta (nazywanego „Eden Kane”) i nagrywał i grał na gitarze na nagraniach Sarstedt Brothers.

Sarstedt pojawił się w wielu programach muzycznych na żywo, w tym w Top of The Pops .

Początkowo nagrywał pod nazwami „Wes Sands”   (nagrywany przez swojego menadżera, Joe Meeka ) „ i Clive Sands .  Dołączył do The Deejays w Szwecji w 1966 i 1967 roku. Nagrali dwa wielkie hity w „Tio i Topp” w Szwecji: „Dum Dum (Marble Breaks And Iron Bends)” i „Baby Talk”. W końcu odniósł sukces w 1976 roku, z coverem piosenki Hoagy Carmichaela "My Resistance Is Low", używając swojego drugiego imienia i zapowiadany jako Robin Sarstedt .   Osiągnął numer 3 na brytyjskiej liście singli .

Bez namacalnego innego sukcesu na listach przebojów pozostaje brytyjskim artysta jednego przeboju . Jednak w krajach Beneluksu trafił na listy przebojów później w 1976 roku swoją wersją „ Let's Fall in Love ”, piosenki napisanej przez Harolda Arlena i Teda Koehlera i opublikowanej w 1933 roku, przedłużając w ten sposób swoją krótką karierę na listach przebojów.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
My Resistance Is Low/Love While The Music PlaysRobin Sarstedt 05.19763[9]-Decca F 13624[written by Carmichael, Adamson][produced by Ray Singer]
Autor: o Brak komentarzy:
Subskrybuj: Komentarze (Atom)