Sandra

Sandra urodziła się 18 maja 1962 roku w Saarbrücken w Niemczech jako drugie dziecko Niemki Karin i Francuza - Roberta Lauer. Jako mloda dziewczynka dzieliła pokój ze starszym o dwa lata braciszkiem Gastonem. W młodości pobierała lekcje gry na gitarze oraz lekcje baletu klasycznego. Na ten ostatni chodziła przez 10 lat i występowała w lokalnym teatrze. Jej muzyczne talenty ujrzały światło dzienne kiedy wzięła udzial w konkursie dziecięcym śpiewając piosenkę Olivi Newton John. Następnie odkrył ją George Roman w 1976 i właśnie wtedy nagrała swojego pierwszego singla pt. "Andy Mein Freund".
Już jako szestastolatka po podpisaniu kontraktu przez jej rodzicow dołączyła do dwóch dziewczyn tworząc trio "Arabesque". Śpiewała w nim jako główny wokal.

 

W Japonii "Arabesque" była bardzo popularna - można tę popularność porównać do Abby w Europie. Między 1979 a 1986 rokiem wydano tam 15 LP i 30 singli. Pomimo takiego sukcesu w kraju kwitnącej wiśni i udziału w wielu ważnych programach w TV w Niemczech Arabesque i Sandrze nie udało się kobietom wedrzeć na czołówki list przebojów. W rodzimym kraju wydały jedynie 6 LP i 13 singli.
 

Oczywiście oczy publiki skierowane były wyłącznie na kusą spodniczkę Sandry ubieranej celowo na modłę lat 70-tych. Po rozpadzie Arabeski, w 1985 roku niemieckojezyczną przeróbką "Big In Japan" czyli "Japan Ist Weit" nieudanie ropoczęła solową karierę. Wazniejsze jednak okazało się to, ze nawiązała współpracę z poznanym wcześniej Michelem Cretu. Rumun znany z pisania kompozycji dla Boney M. i Petera Kenta zebrał wokół niej dobry zespół muzyków. Zatrudniono min. Huberta Kemmler'a (Hubert KaH) a ten wpadł na pomysł napisania w 1985 roku przeboju pt. "Maria Magdalena".
 

Płyta osiagnęła olbrzymi sukces!! W 21 krajach została numerem 1 a w wielu kolejnych notowała TOP 10. Rok póżniej sukces powtórzyła "In The Heat Of The Night" zajmując w Japonii drugie miejsce. W tym czasie Sandra grała mnóstwo koncertow, jednocześnie promując swój wizerunek i występując w telewizyjnych show. 7 Stycznia 1988 poślubiła Michaela Cretu i z całym zespołem przeniosła się na Ibizę! 6 Czerwca 1995 roku urodziły im się bliźniaki Nikita i Sebastian. Sandra nastepnie wzięła udział użyczając głosu w projekcie męża - zespole "Enigma".
 

Piosenkarka od czasu do czasu ciągle nagrywa, i mimo że jej piosenki nie cieszą się już taka popularnoscią jak w latach 80-tych to jednak ciągle kocha ja wielu fanów na całym świecie. Właśnie im dedykowany jest ostatni album artystki "The Wheel Of Time".  

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I'll Never Be) Maria Magdalena/Party Games	Sandra	11.1985	91[2]	-	10 Records TEN 78	[written by H. Kemmler, M. Lohr, M. Cretu, R. Palmer-Jones][produced by Michael Cretu]
I'll Never Be) Maria Magdalena/Party Games	Sandra	05.1986	87[4]	-	10 Records TEN 78	[written by H. Kemmler, M. Lohr, M. Cretu, R. Palmer-Jones][produced by Michael Cretu]
Everlasting Love / Change Your Mind	Sandra	12.1988	45[15]	-	Siren SRNT 85	[written by James Cason, Mac Gayden][produced by Michael Cretu]
Heaven Can Wait/Heaven's Theme	Sandra	03.1989	97[1]	-	Siren SRNT 104	[written by Cretu, Kemmler, Lohr, Hirschburger][produced by Michael Cretu]

Ric-Tic Records

Ric-Tic Records była wytwórnią płytową założoną w 1960 roku w Detroit , Michigan  przez Joanne Bratton i Eda Wingate . Współpracująca z wytwórnią Golden World Ric-Tic składał się z wielu artystów muzyki soul i był postrzegany jako wczesny konkurent dla innej wytwórni Detroit, Motown .  Właściciel Motown, Berry Gordy, był niezadowolony z sukcesu Ric-Tic i w 1968 roku zapłacił 1 milion dolarów za podpisy wielu artystów wytwórni.


David Meikle przeprowadził wywiad z Joanne w 2003 roku i ustalił, że wytwórnia została nazwana na cześć niedawno zmarłego syna dyrektora wytwórni Bratton  i jej ówczesnego męża boksera Johnny'ego Brattona . Chłopiec o imieniu Derek był znany swojej rodzinie jako Ricky, Ric lub Ric-Tic. Zmarł w 1962 roku w wieku 11 lat.

Wiele wczesnych nagrań w wytwórni Ric-Tic przez artystów takich jak Freddie Gorman , Edwin Starr i JJ Barnes zostało ponownie wydanych w latach 70-tych przez Motown, co zbiegło się z popularnością   sceny muzyki northern soul w Wielkiej Brytanii.  Grupa The Fantastic Four również podpisała kontrakt z Ric-Tic i stała się najlepiej sprzedającym się artystą tej wytwórni, wyprzedzając Edwina Starra w Stanach Zjednoczonych. 

Podobnie jak Starr, nadal nagrywali pod Motown, kiedy Ric-Tic został wchłonięty przez tą wytwórnię. Detroit Emeralds (po przeprowadzce do Detroit i dodaniu słowa „Detroit” do nazwy grupy) nagrywali na krótko dla Ric-Tic, osiągając swój pierwszy sukces na liście R&B (# 22) wydanym w 1967 roku albumem „Show Time”. Następnie dołączyli do Westbound Records w 1970 r. (do której The Fantastic Four przystąpił później).

   Hity na singlowej liście przebojów "Billboard" 

Gino is a coward -Gino Washington Ric-Tic 100 07.1964 121[1]
Agent double-o-soul -Edwin Starr Ric-Tic 103 08.1965 21[11]
Back Street -Edwin Starr Ric-Tic 107 12.1965 95[2]
Stop her on sight [S.O.S.] -Edwin Starr Ric-Tic 109 02.1966 48[8]
Headline news -Edwin Starr Ric-Tic 114 05.1966 84[4]
Hungry For Love-San Remo Golden Strings Ric-Tic 104 08.1965 27[10]
I'm satisfied-San Remo Golden Strings Ric-Tic 108 10.1965 89[4]
Real Humdinger-J. J. Barnes Ric-Tic 110 03.1966 80[5]
The Whole World Is A Stage-Fantastic Four Ric-Tic 122 03.1967 63[9]
You Gave Me Something (And Everything's Alright)-Fantastic Four Ric-Tic 128 05.1967 55[7]
To Share Your Love-Fantastic Four Ric-Tic 130 09.1967 68[5]
Show Time-Detroit Emeralds Ric-Tic 135 03.1968 89[5]
You've Got To Pay The Price-Al Kent Ric-Tic 127 08.1967 49[9]

Chris Sandford

 Chrisa Sandforda można uznać za pierwszą gwiazdę oper mydlanych, która miała dwie kariery jednocześnie: został  piosenkarzem pop i aktorem. Wystąpił w telewizyjnych programach Maigret, No Hiding Place, Z Cars, The Persuaders, Dad's Army, The Liver Birds i Danger Man, a także w takich filmach jak Half A Sixpence, Deep End i Up The Chastity Belt.


Sandford urodził się 6 czerwca 1944 roku w Wallasey w Cheshire, ale przeniósł się do Londynu 2 lata później.
Dołączył do zespołu o nazwie The Tennessee Disciples, dopóki nie uczęszczał do college'u aktorskiego, gdzie poznał Mitcha Mitchella, późniejszego perkusistę Jimi Hendrix Experience.
Jego doświadczenie teatralne obejmuje role w The Kitchen, The Uknown Guest. Po raz pierwszy zasłynął jako śpiewający mleczarz „Walter Potts” w telewizyjnej operze mydlanej „Coronation Street”. Piosenka, którą wykonywał w programie „Not too Little, Not too Much” osiągnęła 17 miejsce na brytyjskich listach przebojów na początku 1964 r., w wyniku czego stał się prawdziwym pełnoetatowym wokalistą i potrzebował zespołu, który wspierałby go na koncertach.Coronets powstał  wokół jego przyjaciela Mitcha Mitchella na perkusji i Normana Hale'a, oryginalnego organisty The Tornados. 

W lutym 1964 roku Chris Sandford & The Coronets wyruszyli w trasę koncertową po klubach, takich jak The Bridgwater's Top Twenty, które były wypełnione po brzegi z okazji wizyty gwiazdy The Coronation Street. Następnie wzięli udział w brytyjskiej trasie Roya Orbisona w kwietniu i maju 1964 z Brianem Poole &Tremeloes, Freddie & the Dreamers, Wayne Fontana & the Mindbenders oraz Tony Sheridan & The Big Patrick Six. W tym czasie wspierali także Rolling Stones w Coventry. Jesienią 1964 roku 14-letni perkusista Eric Dillon zastąpił Mitcha Mitchella, który dołączył do The Riot Squad, zespołu R'n'B utworzonego przez producenta Larry'ego Page'a.

W 1965 roku Chris Sandford przez sześć tygodni pracował jako DJ w pirackiej stacji „Radio Caroline”, gdzie był pierwotnie zatrudniony w dziale sprzedaży. Następnie zajął się A & R i został managerem zespołu, który wrócił do kwintetu i używał starej nazwy „The Lively Set”. Sandford wyprodukował swój debiutancki singiel „Don't Call My Name”, wydany w lipcu 1965 roku w Pye. Wystąpili w telewizji w „Five O'Clock Club”, a także wspierali amerykańskiego rockmana Gene'a Vincenta.

We wrześniu 1965 roku zespół The Lively koncertował po klubach Storyville w Niemczech wraz z Neilem Landonem i The Burnettes, z udziałem Noela Reddinga na gitarze. Mitch Mitchell w końcu wrócił do zespołu, ponieważ Eric Dillon był niepełnoletni i nie mógł tam pracować z zespołem. Kevin Lang, basista The Burnettes, wspomina: „Po raz pierwszy spotkaliśmy Erica Dillona we Frankfurcie. Miał zaledwie 14 lat, a zespół przeszmuglował go do Niemiec pod siedzenia swojej furgonetki, był niepełnoletni i nie miał pozwolenia na pracę. Nikt się nigdy nie dowiedział, a on przebywał w Niemczech dość długo ”.
Dillon i klawiszowiec Norman Hale byli na krótko zaciągnięci do The Burnettes kilka razy, zanim zerwali współpracę.
Mitchell ostatecznie opuścił grupę i dołączył do Georgie Fames & The Blue Flames, a Eric Dillon został stałym perkusistą aż do rozpadu The Lively w 1966 roku. Dillon ponownie połączył się z Noelem Reddingiem w nowej grupie „Fat Mattress”, 3 lata później. .

Chris Sandford nagrał dwa inne single dla wytwórni Decca i Fontana, w tym parodię Boba Dylana zatytułowaną „I Wish They Wouldn't Always Say I Sound Like The Guy From The USA Blues”. Następnie skoncentrował się na swojej karierze aktorskiej.
 

W latach 70. Chris Sandford kontynuował nagrywanie płyt i był wspierany przez   Friendship, a następnie The Rag 'n' Bone Band. 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Not Too Little-Not Too Much/I'm Lookin'	Chris Sandford	12.1963	17[9]	-	Decca F 11778	[written by Vandyke][produced by Marquis Music]

Samson

 Brytyjska grupa heavymetalowa założona w 1979 roku przez gitarzystę Paula Samsona. Od samego początku prześladowały ją zmiany personalne, spory z menedżerami i konflikty z wytwórniami płytowymi. Trudności te pojawiały się w krytycznych momentach kariery zespołu, kiedy wydawało się, że sukces jest już bardzo blisko. W pierwszym składzie grupy grali Paul Samson (gitara), Chris Aylmer (bas), Bruce Bruce (śpiew) i Clive Burr (perkusja), przy czym ostatni z wymienionych szybko przeniósł się do Iron Maiden, a zastąpił go występujący w masce Thunderstick.

 

Grupa wyspecjalizowała się w opartym na bluesie, pełnym energii, melodyjnym rocku. W 1981 roku była jedną z głównych gwiazd Nowej Fali Brytyjskiego Heavy Metalu, a każdy z jej czterech pierwszych albumów stał się pewnego rodzaju klasykiem gatunku.. W 1981 roku Bruce Bruce i Thunderstick odeszli z zespołu, przy czym pierwszy z nich powrócił do swojego prawdziwego nazwiska Bruce Dickinson i przystąpił do Iron Maiden. Thunderstick założył nową grupę pod własnym nazwiskiem. Miejsca wokalisty i perkusisty zajęli Nicky Moore (wcześniej w Tiger) i Mel Gaynor (z Light Of The World). Gaynor szybko przeniósł się do Simple Minds, zastąpiony przez Pete'a Juppa.
 

Longplaye zatytułowane Before The Storm i Don 't Get Mad Get Even były najdojrzalszymi dziełami zespołu, charakteryzującymi się zapamiętałym i żarliwym śpiewem Moore'a, który nadał całości niewyszukane i szczere brzmienie. W 1984 roku grupę opuścił Chris Aylmer, zastąpiony przez Merva Goldsworthy'ego - byłego gitarzystę basowego formacji Diamond Head.
 

W nowym zestawieniu zespół nagrał doskonały koncertowy album Thank You And Goodnight, lecz niedługo później rozpadł się, wydając na pożegnanie płytę zatytułowaną Head Tactics, zbiór ponownie zmiksowanych utworów pochodzących z płyt Head On i Shock Tactics. Nicky Moore założył potem formację Mammoth, a Paul Samson w 1986 roku nagrał solowy album Joint Forces. W 1988 roku zespół reaktywował się i przypomniał fanom longplayem Refugee, zupełnie przyzwoitym - choć nieco staroświeckim - zbiorem hardrockowych utworów o bluesowym zabarwieniu. 

 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Riding With The Angels/Little Big Man	Samson	07.1981	55[3]	-	RCA RCA 67	[written by Russ Ballard][produced by Tony Platt]
Losing My Grip/Pyramid To The Stars	Samson	07.1982	63[2]	-	Polydor POSP 471	[written by Samson, Thunderstick, Aylmer, Bruce][produced by Tony Platt]
Red Skies/Living Loving Lying	Samson	03.1983	65[1]	-	Polydor POSPP 554	[written by Samson, Thunderstick, Aylmer, Bruce][produced by Jo Julian]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Head on	Samson	07.1980	34[6]	-	Gem GEMLP 108	[produced by Samson]

Dave Sampson

  David John Bernard Sampson (ur. 9 stycznia 1941r - zm. 5 marca 2014r)   był angielskim wokalista rockowym, który we wczesnych latach 60-tych wydał szereg singli w Columbia Records.
Sampson urodził się w Uttoxeter , Staffordshire w Anglii .   Po ukończeniu edukacji pracował jako chłopiec na posyłki w branży reklamowej. W wolnym czasie nagrał piosenki i wypuścił jedno ze swoich demo z Cliffem Richardem, który załatwił mu kontrakt na nagranie. 


W maju 1960 roku wydał brytyjski hit ze swoim zespołem wspierającym, The Hunters (zespół instrumentalny) , z „Sweet Dreams”, który zadebiutował na 29 miejscu na UK Singles Chart . „Sweet Dreams” został wydany w Columbia Records   i spędził sześć tygodni na liście . 

Jego pierwszym nagraniem było cztero-utworowe demo EP-ka ze Steve'em Laine'em , późniejszym członkiem Liverpool Five . Obaj byli wokalistami na EP-ce z zespołem, który nigdy nie został nazwany, ale zawierał Dona Grooma na perkusji, Johna Milnera na basie i Tony Hasletta na gitarze. Jego brak późniejszej obecności na listach przebojów sprawił, że został wymieniony na liście artystów jednego hitu, kiedy przeniósł się do Hamburga. [ Tam grał w Star Club, aż wrócił do Anglii i otworzył sklep z płytami w Walthamstow.

Zbiór jego wczesnych materiałów ukazał się w latach 90-tych i pojawiał się na okazjonalnych pokazach nostalgicznych.
Sampson zmarł w Colchester Hospital, Colchester , Essex , w marcu 2014 roku, w wieku 73 lat.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Storm Warning/Baby	Dave Sampson And The Hunters	05.1960	29[6]	-	Columbia DB 4449	[written by D. Sampson]

Mike Sammes Singers

Michael William Sammes   (ur. 19 lutego 1928r -zm.  19 maja 2001r)  był angielskim muzykiem i aranżerem sesji wokalnych , wykonującym chórki do muzyki pop nagranej w Wielkiej Brytanii od 1955 do 1970 roku.

 

Urodzony w Reigate , Surrey , Sammes był synem Rowlanda Sammesa, pioniera fotografii i filmowca.  Zaczął interesować się muzyką od nauki gry na wiolonczeli i grał w szkolnej orkiestrze w Reigate Grammar School .  Następnie pracował krótko dla wydawcy muzycznego , Chappell & Co w Londynie. Wrócił do muzyki po służbie w RAF pod koniec lat czterdziestych XX wieku, kiedy za namową Billa Shepherda założył męską grupę wokalną o nazwie Coronets. The Coronets wykonali podkładdla Big Ben Banjo Band i nagrywał dla Columbia Records , wydając kilka coverów aktualnych hitów .

Po wycofaniu się Shepherda Sammes nie ustępował. Do 1957 roku zebrał podstawową grupę, która utworzyła Mike Sammes Singers, znajdując ich jako zatrudnionych jako wokaliści, do ścieżek dźwiękowych i jingli radiowych , pracując czasami nawet cztery sesje dziennie i do sześciu dni w tygodniu. Mike Sammes był Mr Sowerberry na ścieżce dźwiękowej z 1960 roku (World Record Club) musicalu Lionela Barta Oliver! . Pojawili się w Morecambe and Wise Show (29 stycznia 1966) w   "The Ernie Wise Male Voice Choir". 

The Mike Sammes Singers wykonali motywy tytułowe w trzech przedstawieniach Gerry'ego Andersona , Supercar , Stingray i The Secret Service . Grupa nagrała siedem albumów w latach 1962-1988. Ponadto wystąpiła na wielu albumach dla Disneyland Records . Wśród wielu przebojów z udziałem Mike'a Sammesa Singers są „ No Other Love ” ( Ronnie Hilton ), „A Handful of Songs” ( Tommy Steele ), „Why?” i „ Strawberry Fair ” ( Anthony Newley ), „ Walkin 'Back to Happiness ” ( Helen Shapiro ), „The Last Waltz ”( Engelbert Humperdinck ),„ Green Green Grass of Home ”  i „ Delilah ” ( Tom Jones ) i „ Tears ” Kena Dodda . 

Wokaliści odeszli od swojego zwykłego komercyjnego stylu, gdy zapewnili chórki do piosenki Beatlesów „ I Am the Walrus ”, która wymagała od nich wykonywania „wszelkiego rodzaju skoków i dźwięków fonetycznych” oraz śpiewania zwrotów „ho ho ho, he he he he, ha ha ha ”,„oompah, oompah, stick it up your jumper ” i „ everybody's got one ”.  Śpiewali także na „ Good Night ” Beatlesów  , a także na ich ostatnim albumie Let It Be , na polecenie Phila Spectora . Sammes dostarczał również charakterystyczne basso chórki na  wczesne hity Olivii Newton-John crossoverów country , w tym „Banks of the Ohio ”,„ Let Me Be There ” i „ If You Love Me (Let Me Know) ”. 

Pomimo tej produktywności, jego grupa, Mike Sammes Singers, ma tylko jeden wpis w Księdze Guinnessa brytyjskich przebojów  z  Somewhere My Love ” w lipcu 1967. Sammes napisał piosenkę „ Marianne ” z Billem Owenem, aby dostarczyć Cliffowi Richardowi drobny hit we wrześniu 1968 roku. 

The Mike Sammes Singers pozostawali aktywni do lat 70-tych, produkując nagrania dla telewizji ( The Secret Service ) i występując na małym ekranie ( Val Doonican Show , 1971). [7] Jednak w połowie lat siedemdziesiątych popyt na chórki znacznie spadł z powodu wprowadzenia multi-trackingu i syntezatorów.  
Sammes zmarł w wieku 73 lat w maju 2001 roku, kilka miesięcy po upadku, po którym nigdy w pełni nie wyzdrowiał.  Johnny Trunk z Trunk Records był w stanie odzyskać pewną liczbę taśm szpulowych z domu Sammesa (pomimo tego, że został splądrowany przez służbę domową), które następnie skompilował jako Music for Biscuits , tak -nazwany, ponieważ zawierał dżingle reklamowe z lat 60. i 70-tych XX wieku .

Członkowie zespołu Michael Sammes Singers to: Mike Sammes, John O'Neill , Irene King, Enid Hurd (Enid Heard), Mike Redway, Ross Gilmour, Valerie Bain, Marion Gay i Mel Todd. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Somewhere My Love/What Do I Do?	Mike Sammes Singers	09.1966	14[38]	-	HMV POP 1546	[written by Paul Francis Webster,Maurice Jarre][temat z filmu "Dr Zhivago"]

Salford Jets

  Salford Jets to brytyjski zespół rockowy, który powstał w 1976 roku i występował do początku lat 80-tych.   Zespół ponownie powstał w 2002 roku.



W skład zespołu pierwotnie wchodził Mike Sweeney , później  Piccadilly Radio i jego późniejsze wcielenia, śniadaniowy DJ w Real Radio XS , Capital Gold, a teraz poranny prezenter w BBC Radio Manchester . Pozostałymi członkami zespołu byli Diccon Hubbard (bas), Rod Gerrard (gitara), Don Mac (gitara), Dave Morris ( perkusja ), Geoff Kerry ( klawisze ) i Johnny Sax. 

 W 1980 roku wydali hit zatytułowany „Who You Looking At?” dla RCA Records ,  który osiągnął 72 miejsce na UK Singles Chart .  To była ich jedyna piosenka, która znalazła się w Top 75, chociaż „Gina (I Got A Cortina)” znalazła się na pozycji 90, a „She's Gonna Break Your Heart” nr 80.„Who You Looking At?” został ponownie wydany w ramach Men Matter Appeal dla Christie Hospital . Kompilacja CD, The Manchester Boys , została wydana w Castle Records w 2006 roku. Zespół nagrał sesje w BBC Radio One dla Petera Powella , Davida Jensena i Mike'a Read , a także pojawił się w ogólnokrajowych programach telewizyjnych Lift Off , Get It Together i Fun Factory .

Od czasu reformy pod koniec 2002 roku koncertowali sporadycznie, głównie w północnej Anglii. Obecni członkowie to Mike Sweeney, Diccon Hubbard, Dave Killick, Alan Hughes i Phill Orme.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Who You Looking At?/Don't Start Trouble	Salford Jets	05.1980	72[2]	-	RCA PB 5239	[written by Sweeney, Hubbard, Morris, Gerrard, Kerry][produced by John Timperley]

Salad

 Salad to brytyjska grupa rocka alternatywnego założona w Londynie w 1992 roku, której początkowy skład to holenderska wokalistka / klawiszowiec Marijne van der Vlugt , gitarzysta Paul Kennedy, basista Pete Brown i perkusista Rob Wakeman (ex Colenso Parade ).   W 1996 roku Charley Stone (później Gay Dad ) dołączył do zespołu jako gitarzysta, klawiszowiec i wokalista wspierający. Zespół rozpadł się w 1998r i zreformował w 2017r.



Van der Vlugt wcześniej pracowała jako modelka, ale zyskała rozgłos jako video jockey dla MTV Europe . Początkowo występując jako The Merry Babes ze swoim ówczesnym chłopakiem i gitarzystą Paulem Kennedym, dołączyła Pete'a Browna na basie i Roba Wakemana na perkusji ,co zaowocowało stworzeniem Salad w 1992 roku.  Za pisanie piosenek odpowiedzialny był głównie Kennedy. i van der Vlugt, ze znaczącym wkładem Wakemana, który był również odpowiedzialny za samplowanie . Charakterystyczne elementy brzmienia Salad obejmują syntezator Kawai K1 (zawsze obecny na scenie obok van der Vlugta podczas występów na żywo) oraz chórki Kennedy'ego.

Ich pierwsze dwa wydawnictwa, EP-ki „Kent” i „Diminished Clothes”, zostały wydane w ich własnej wytwórni Waldorf i zyskały znaczący rozgłos w prasie muzycznej oraz główne miejsce wsparcia podczas trasy Blur's Sugary Tea pod koniec 1993 roku. Doprowadziło to do współpracuje z Island Records , początkowo w sub-labelu „ indie ” Island Red.  

 Kolejna EP-ka („On A Leash”), a następnie wszystkie trzy single wraz z ich stronami B zostały wydane na kompilacji Singles Bar (1994). Ich pierwszy celowo nagrany album, Drink Me (1995), osiągnął 16 miejsce na brytyjskiej liście albumów a cztery z jego utworów zostały wydane jako single . Następnym wydaniem był nie-albumowy singiel „I Want You” z 1996 roku, w którym Charley Stone pojawił się jako drugi gitarzysta tylko podczas występów na żywo.  Ich drugi album Ice Cream (1997) nie dorównał sukcesowi pierwszego, a zespół został następnie opuszczony przez Island i rozwiązany w 1998 roku.

Van der Vlugt później założyła Cowboy Racer, którego piosenka „Yellow Horse” pojawiła się w amerykańskim programie telewizyjnym Grey's Anatomy . Pete Brown i Rob Wakeman założyli popularny serwis rozrywkowy BoreMe, który teraz samodzielnie prowadzi Pete Brown. Charley Stone grał później w wielu zespołach, w szczególności w Gay Dad . Rob Wakeman wydał kilka singli tech house i techno w latach 1999-2002, w tym Legs With Wings on City Rockers (2002). Wakeman, wraz z Jo Addisonem, założył zespół Lapwing w 1999 roku i pojawił się na różnych kompilacjach wydawanych przez wytwórnie płytowe, w tym Mind Horizon Recordings i Dishy.

W 2016 roku Van der Vlugt i Kennedy zaczęli akustycznie wykonywać piosenki Salad jako Salad Undressed.  Zagrali również swoją pierwszą sesję radiową od 19 lat w Phoenix FM w Brentwood.  Duet, do którego dołączył wieloletni współpracownik Donald Ross Skinner, wydał w marcu 2018 roku album zatytułowany Good Love Bad Love   - pierwszy jako Salad Undressed.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
On A Leash EP	Salad	04.1994	85[2]	-	Island Red CIRD 101	[produced by Phil Vinall, Salad, Graeme Holdaway]
Your Ma / Plank	Salad	07.1994	82[1]	-	Island Red CIRD 103	[written by Marijne Van Der Vlugt][produced by Mark Freegard]
Drink The Elixir	Salad	03.1995	66[2]	-	Island Red CIRD 104	[written by Rob Wakeman][produced by Mark Freegard]
Motorbike To Heaven	Salad	05.1995	42[2]	-	Island Red CIRD 106	[written by Paul Kennedy][produced by Mark Freegard]
Granite Statue	Salad	09.1995	50[2]	-	Island Red CIRD 108	[written by Paul Kennedy][produced by Mark Freegard]
I Want You	Salad	10.1996	60[2]	-	Island CIDX 646	[written by Paul Kennedy][produced by Donald Ross Skinner]
Cardboy King	Salad	05.1997	65[2]	-	Island CID 654	[written by Rob Wakeman][produced by Donald Ross Skinner]
Yeah Yeah	Salad	08.1997	84[1]	-	Island CID 660	[written by Paul Kennedy][produced by Donald Ross Skinner]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Drink Me	Salad	05.1995	16[3]	-	Island Red CIRDX 1002	[produced by Mark Freegard]
Ice Cream	Salad	05.1997	127[1]	-	Island CID 8056	[produced by Donald Ross Skinner]

Saints

 The Saints   to australijski zespół rockowy założony w 1973 roku w Brisbane . Zespół jest jednym z pionierów punka , ale później przejął też elementy popu i bluesa .



Zespół powstał w 1973 roku wokół wokalisty Chrisa Baileya, gitarzysty Eda Kueppera i perkusisty Ivora Haya, początkowo pod nazwą Kid Galahad and the Eternals , ale w 1974 roku zmienił nazwę na The Saints . Pod wpływem wczesnych The Stooges i MC5 , ale także tradycyjnego rock and rolla , zespół zaczął rozwijać swój własny punkowy styl.

Z basistą Kymem Bradshawem nagrali singiel (I'm) Stranded w 1976 roku , który zapewnił im kontrakt z EMI . Singiel jest uważany za przełomowy dla punka z 1977 roku i został „Singlem tygodnia” w brytyjskim magazynie Sounds . W tym samym roku nagrali album, który ukazał się w 1977 roku pod tym samym tytułem co singiel. Razem z AC / DC koncertowali w Australii.

W 1977 roku zespół przeniósł się do Anglii i wydał singiel This Perfect Day , który zajął 34 miejsce na brytyjskich listach przebojów.   W Anglii zespół grał m.in. dla Talking Heads i The Ramones . Własna trasa nie przyniosła pożądanego sukcesu. Angielska publiczność odrzuciła The Saints, ponieważ nie odpowiadały one zwykłym punkowym stereotypom.  EP-ka  z coverami   Tiny Turner i Connie Francis ukazała się w październiku 1977 roku. W 1978 roku ukazało się Eternally Yours , muzyka wciąż zawierała elementy punkowe, ale teraz przyszedł czas na R&B,dodano elementy w stylu The Pretty Things .

Trzeci album Prehistoric Sound był dużo mroczniejszy niż jego poprzednik. Wytwórnia zmusiła zespół do odłączenia coveru Otisa Reddinga Security . Zespół  rozpadł się w wyniku kłótni. Ed Kuepper i Ivan Hay wrócili do Australii i grali tam w lokalnych zespołach. Bailey, który chciał pójść bardziej w komercyjnym i prostszym kierunku, został w Anglii i nadal prowadził The Saints. Hay wrócił na krótki czas do Anglii i towarzyszył zespołowi do 1981 roku. Od tamtej pory wydano kilka albumów o bardzo szybko zmieniającym się składzie. W 1984 Ed Kuepper miał wrócić do zespołu, ale nie udało się to z powodu starych sporów.

Oba albumy All Fools Day (1987) i Prodigal Son (1988) odniosły duży sukces, a oba single z Prodigal Son trafiły na listy przebojów US Billboard . 

W 1990 roku Bailey zawiesił działalność zespołu, aby bardziej skupić się na karierze solowej. Wydał kilka albumów pod własnym nazwiskiem.

W latach 90-tych Kuepper założył The Aints , który były oparty na stylu muzycznym wczesnych Saints.

W 1996 roku ukazał się album The Howling w składzie   muzyków angielskich i belgijskich. W 1999 roku Bailey zajął się kompilacją 7799: Big Hits on the Underground . The Saints wydali inne płyty ze zmieniającym się składem.

W 2001 roku zespół został wprowadzony do ARIA Hall of Fame w uznaniu ich osiągnięć .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
This Perfect Day	Saints	07.1977	34[4]	-	Harvest HAR 5130	[written by Ed Kuepper, Chris Bailey][produced by Ed Kuepper, Chris Bailey]

Carrere Records

 Carrere była francuską wytwórnią płytową specjalizującą się w muzyce Euro disco i rockowej . Wytwórnia została sprzedana Warner Music Group na początku lat 90-tych.



Claude Carrere rozpoczął współpracę z Annie Chancel w 1962 roku i przemianował ją na Sheilę, która przez pewien czas była jego jedynym artystą. Założył Carrere Productions, a płyty były dystrybuowane przez Philips Records . Pod koniec lat 60-tych stworzył Disques Carrere. W 1972 roku wyprodukował i dystrybuował własne wydawnictwa. Wielu śpiewaków podpisało  kontrakt z Sheilą, z których najważniejszymi byli Ringo (mąż Sheili), Dalida, a nawet Claude François . W 1977 roku powstała grupa dyskotekowa Sheila and B. Devotion i Carrere zaczęła eksportować swoje wydawnictwa. 

Claude Carrere zdecydował się wejść na brytyjski rynek płytowy po sukcesie singla La Belle Époque „ Black Is Black ”, wydanego w Wielkiej Brytanii za pośrednictwem EMI , który osiągnął 2. miejsce na brytyjskiej liście singli . Mianował dyrektora zarządzającego Freddiego Cannona (w tamtym czasie był on dyrektorem ds. handlowych i rewizyjnych w EMI Records UK), aby poprowadził swoją wytwórnię Carrere UK. Cannon otworzył biura Carrere w Hansa Records UK w czerwcu 1978 roku i podpisał kontrakt z południowoafrykańską grupą Clout . 

Pierwszym wydaniem Carrere  w Wielkiej Brytanii był singiel Clout  „ Substitute ”, który zajął drugie miejsce na brytyjskiej liście przebojów singli w 1978 roku. Cannon i A &R menedżer R Peter Hinton podpisał kontrakt z grupą power pop  Incredible Kidda Band  i następnie w 1979 roku z zespołem NWOBHM , Saxon . Cannon zmienił nazwę grupy na „Saxon”, ponieważ nie mógł pracować pod pierwotną nazwą „Son of a Bitch”. Saxon wydał swój tytułowy debiutancki album w następnym roku i pozostał w wytwórni do 1984 roku. W 1981 roku Cannon podpisał kontrakt z australijskimi zespołami rockowymi The Church i Rose Tattoo oraz Don  Dokken  z USA. Wytwórnia wydała także ostatni album The Buggles , Adventures in Modern Recording z 1981 roku , który był dystrybuowany w Stanach Zjednoczonych przez Columbia Records .

 Debbie Bonham podpisała również kontrakt z Carrere i wydała swój uznany przez krytyków album For You and the Moon w 1984 roku. Cannon, współpracując z dyrektorem zarządzającym Carrere Italy Luigim Arduino i Claude Carrere, podpisał kontrakt z włoskim piosenkarzem Rafem i zapewnił sobie prawa do światowej dystrybucji jego przeboju „ Self Control ” w 1984 roku. W tym samym roku Peter Hinton opuścił firmę.

W 1985 roku Carrere wydał „ Move Closer ”, jedyną balladę wytwórni Disco Queen Phyllis Nelson i ta piosenka numer 1 stała się najlepiej sprzedającym się singlem wszechczasów w Wielkiej Brytanii. Występuje w ponad 300 kompilacjach na całym świecie. W tym samym roku Carrere wydał „Only You” Nany Mouskouri, który zajął drugie miejsce na brytyjskich listach przebojów i wydał w sub-labelu Stars Only singiel Glorii Gaynor  „My Love Is Music”, wyprodukowany przez Didiera Marouaniego . Grupa podpisała kontrakt z Erosem Ramazzottim i wydała jego pierwszy przebojowy singiel „Una Storia Importante”.
 

Carrere UK pomogło w rozwoju artystów sprzedających albumy dla wytwórni Carrere na całym świecie, z takim  grupom  jak Demon , Rage i Jim Capaldi . Saxon, Rose Tattoo, The Church, Dokken , Eros Ramazzotti i Debbie Bonham zostali w Carrere i nadal występują.

Innymi artystami wyróżniającymi się w wytwórni byli  Princess Stéphanie of Monaco (Stephanie), Dollar , który cieszył  się wieloma hitami z wytwórnią, oraz holenderska grupa Luv ', która miała udane single (w tym „ Ooh, Yes I Do ” w 1979 roku w Europie) ). Boney M. i Ottawan również były wielkimi hitami dla wytwórni. FR David również miał wielki międzynarodowy hit „ Words ”.
 

W czerwcu 1988 roku, dokładnie 10 lat po otwarciu wytwórni w Wielkiej Brytanii, Cannon odszedł i zamknął Carrere UK. Dołączył do Pete'a Watermana i Davida Howellsa w PWL Records jako dyrektor międzynarodowy. Claude Carrere przekazał swoją firmę muzyczną Warner Music France .

W 1993 roku firma Carrere została zamknięta, ale rodzina Carrere nadal ma prawa do swoich katalogów. Claude Carrere zmarł 10 kwietnia 2014 r. Carrere był jedyną francuską wytwórnią, która odniosła wiele międzynarodowych sukcesów na całym świecie, w tym z numerem 1 przebojem Adult Contemporary w Stanach Zjednoczonych  z " Friends and Lovers " Glorii Loring i Carla Andersona .

                      Single na listach przebojów

Wheels of Steel Saxon	03.1980	20.UK
747 (Strangers in the Night) Saxon	06.1980	13.UK
Big Teaser Saxon	06.1980	66.UK
Backs to the Wall	Saxon	06.1980	64.UK
Strong Arm of the Law	Saxon	11.1980	63.UK
And the Bands Played On  Saxon	04.1981	12.UK
Never Surrender  Saxon	07.1981	18.UK
Princess of the Night  	Saxon	10.1981	57.UK
Power and the Glory	Saxon	04.1983	32.UK
Nightmare 	Saxon	07.1983	50.UK
Sailing to America 	Saxon	01.1984	81.UK
Shooting Star Dollar	11.1978	14.UK	 
Who Were You With In The Moonlight Dollar	05.1979	14.UK
Love's Gotta Hold On Me Dollar	08.1979	4.UK
I Wanna Hold Your Hand 	Dollar	11.1979	9.UK
Move Closer	Phyllis Nelson	02.1985	1.UK
I Like You	Phyllis Nelson	10.1985	81.UK
Friends And Lovers Carl Anderson And Gloria Loring	07.1986	 	2.US

                   Albumy na listach przebojów

 Wheels of Steel	Saxon	04.1980	5.UK	[platinum-UK]
Strong Arm of the Law	Saxon	11.1980	11.UK	[gold-UK]
Denim and Leather	Saxon	10.1981	9.UK	[gold-UK] 
The Eagle Has Landed 	Saxon	05.1982	5.UK
Power & the Glory	Saxon	03.1983	15.UK
Crusader	Saxon	02.1984	18.UK
Shooting Stars	Dollar	09.1979	36.UK
The very best of Dollar	Dollar	04.1982	31.UK
Move Closer	Phyllis Nelson	04.1985	29.UK
Adventures in modern recording	Buggles	03.1982	 	161.US

Saxon

 Grupa założona w 1976 r. w Sheffield (Anglia) i występująca początkowo pod nazwą Son Of A Bitch w klubach i małych lokalach całej Anglii. Po zmianie nazwy na Saxon, zespół podpisał kontrakt z francuską wytwórnią Carrere, lepiej znaną ze swoich dyskotekowych nagrań, niż z pracy z zespołami heavymetalowymi.

Saxon tworzyli wówczas Peter "Biff" Byford (ur. 15.01.1951 r. w Hanley; śpiew), Graham Oliver (ur. 6.07.1954 r. w Sheffield, gitara), Paul Quinn (ur. 26.01.1951 r. w Thurcroft; gitara), Steve Dawson (ur. 24.02.1952 r. w Sheffield,bas) i Pete Gill (ur. 9.06. 1951 r. w Sheffield; perkusja).
 

Pod koniec lat 70-tych w Anglii pojawiło się wiele młodych zespołów, które zakwestionowały supremację starej gwardii heavy metalu. Saxon był częścią tego ruchu, razem z innymi znanymi grupami takimi jak Iron Maiden i Diamond Head. Ich pierwszy album Saxon, wydany w 1979 r., był solidnym, choć mało oryginalnym wypadem w kierunku heavy rocka. Za to pojawienie się rok później longplaya Wheels Of Steel stanowiło prawdziwy przełom. Popularność Saxon gwałtownie wzrosła, a w angielskiej Top 20 znalazły się dwa single formacji "Wheels Of Steel" i "747 (Strangers In The Night)".
Zespół zdyskontował ten sukces jeszcze w tym samym roku, nagrywając album Strong Arm Of The Law. Zawierał on następny hit "And The Bands Played On". Rzecz miała się podobnie z wydanym rok później longplayem Denim And Leather i przebojem "Never Surfender". Grupa odbyła wówczas udane tournee po USA i pojawiła się na festiwalu "Monsters Of Rock" w Castle Donington.
 

Kiedy w 1982 r. ukazała się koncertowa płyta The Eagle Has Landed -najbardziej udane dzieło zespołu,które dotarło do pierwszej piątki w zestawieniu napopularniejszych albumów w Anglii-formacja była u szczytu sławy.W tym samym roku Pete'a Gilla zastąpił perkusista Nigel Glockler, który przedtem współpracował z Toyah. Saxon dorównywał wówczas popularnością Iron Maiden.
 

Wydanie w 1983 r. longplaya Power And The Glory wzmocniło pozycję zespołu jako ważnej grupy heavymetalowej. Kolejny album Innocence Is No Excuse, choć starannie dopracowany, zakończył swoją karierę w dolnych rejonach listy najpopularniejszych płyt. Stanowił on zapowiedź okresu niepewności w historii grupy i znacznego spadku jej popularności. Odejście w tym czasie Steve'a Dawsona (zastąpił go Paul Johnson) nie polepszyło sytuacji. Nie poprawił jej także wydany w 1986 r. longplay Rock The Nations.
Wcześniej, w 1985 r., miejsce Glocklera zajął Nigel Durham, lecz rok później opuścił grupę, by zwolnić miejsce ... Glocklerowi. Mniej więcej w tym samym czasie Johnsona zastąpił Nils Carter. 

 W 1990 r. Saxon przypomniał się publiczności odbywając tournee po Anglii, podczas którego zaprezentował zbiór swoich starszych, lecz popularnych utworów. Grupa nie poddała się. Albumy Solid Ball Of Rock z 1991 r. i wydany dwa lata później Forever Free ocenione zostały jako "nie najgorsze w ich karierze".Jednak swe najlepsze lata Saxon ma już bez wątpienia za sobą. 

 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Wheels of Steel / Stand Up and Be Counted	Saxon	03.1980	20[11]	-	Carrere CAR.143	[written by Biff Byford/Graham Oliver/Paul Quinn/Steve Dawson/Pete Gill ][produced by Saxon/Pete Hinton ]
747 (Strangers in the Night)/See the Light Shining	Saxon	06.1980	13[9]	-	Carrere CAR.151	[written by Biff Byford/Graham Oliver/Paul Quinn/Steve Dawson/Pete Gill ][produced by Saxon/Pete Hinton ]
Big Teaser/Rainbow Theme / Frozen Rainbow	Saxon	06.1980	66[2]	-	Carrere HM 5	[written by Biff Byford/Graham Oliver/Paul Quinn/Steve Dawson/Pete Gill ][produced by John Verity ]
Backs to the Wall	Saxon	06.1980	64[2]	-	Carrere HM 6	[written by Saxon (Biff Byford/Graham Oliver/Paul Quinn/Steve Dawson/Pete Gill) ][produced by John Verity]
Strong Arm of the Law	Saxon	11.1980	63[3]	-	Carrere CAR.170	[written by Saxon (Biff Byford/Graham Oliver/Paul Quinn/Steve Dawson/Pete Gill) ][produced by Saxon/Pete Hinton ]
And the Bands Played On / Hungry Years / Heavy Metal Thunder	Saxon	04.1981	12[8]	-	Carrere CAR.180	[written by Saxon ][produced by Nigel Thomas/Sanon ]
Never Surrender / 20.000 ft	Saxon	07.1981	18[6]	-	Carrere CAR.204	[written by Saxon ][produced by Nigel Thomas/Sanon ]
Princess of the Night / Fire in the Sky	Saxon	10.1981	57[3]	-	Carrere CAR.208	[written by Saxon ][produced by Nigel Thomas ]
Power and the Glory	Saxon	04.1983	32[5]	-	Carrere SAXON 1	[written by Saxon (Biff Byford/Steve Dawson/Peter Gill/Graham Oliver/Paul Quinn) ][produced by Jeff Glixman ]
Nightmare/Midas Touch	Saxon	07.1983	50[4]	-	Carrere CARP 284	[written by Saxon (Paul Quinn/Peter Byford/Stephen Dawson/Graham Oliver) ][produced by Jeff Glixman ]
Sailing to America/A Little Bit Of What You Fancy	Saxon	01.1984	81[4]	-	Carrere CAR.301	[written by Saxon][produced by Kevin Beamish]
Back on the Streets/Live Fast Die Young	Saxon	08.1985	75[6]	-	Parlophone RP 6103	[written by Saxon ][produced by Simon Hanhart ]
Rock `n`Roll Gypsy/Krakatoa	Saxon	03.1986	71[2]	-	Parlophone RP 6112B	[written by Biff Byford/Stephen Dawson ][produced by Simon Hanhart ]
Waiting for the Night	Saxon	08.1986	66[2]	-	EMI 12 EMI 5575	[written by Biff Byford/Nigel Glockler ][produced by Gary Lyons ]
Rock the Nations/747 (Strangers In The Night)	Saxon	11.1986	80[2]	-	EMI EMI 5587	-
Northern Lady	Saxon	01.1987	91[1]	-	EMI	[written by Graham Oliver,Paul Quinn,Nigel Glockler,Peter Biff Byford][produced by Gary Lyons ]
Ride Like the Wind/Red Alert	Saxon	02.1988	52[5]	-	EMI EM 43	[written by Christopher Cross ][produced by Stephen Galfas ]
I Can't Wait Anymore	Saxon	04.1988	71[2]	-	EMI EM 54	[written by Paul Quinn,Biff Byford,Paul Johnson][produced by Stephen Galfas ]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Wheels of Steel	Saxon	04.1980	5[29]	-	Carrere CAL 115	[platinum-UK][produced by Saxon/Pete Hinton]
Strong Arm of the Law	Saxon	11.1980	11[13]	-	Carrere CAL 120	[gold-UK][produced by Saxon/Pete Hinton]
Denim and Leather	Saxon	10.1981	9[11]	-	Carrere CAL 128	[gold-UK][produced by Nigel Thomas ]
The Eagle Has Landed	Saxon	05.1982	5[19]	-	Carrere CAL 137	[produced by Saxon]
Power & the Glory	Saxon	03.1983	15[9]	155[10]	Carrere CAL 147	[produced by Jeff Glixman]
Crusader	Saxon	02.1984	18[7]	174[5]	Carrere CAL 200	[produced by Kevin Beamish ]
Innocence Is No Excuse	Saxon	09.1985	36[4]	130[8]	Parlophone SAXON 2	[produced by Simon Hnahart ]
Rock the Nations	Saxon	09.1986	34[3]	149[6]	EMI EMC 3515	[produced by Gary Lyons]
Destiny	Saxon	04.1988	49[2]	-	EMI EMC 3543	[produced by Stephen Galfas/T. E. Savage Inc. ]
The Inner Sanctum	Saxon	03.2007	102[1]	-	Steamhammer SPV 95922 CD	[produced by Saxon/Pete Hinton]
Into The Labyrinth	Saxon	01.2009	119[1]	-	Steamhammer SPV 91711 2LP	[produced by Charlie Bauerfeind]
Call to Arms	Saxon	01.2009	119[1]	-	Steamhammer SPV 91711 2LP	[produced by Charlie Bauerfeind]
Sacrifice	Saxon	03.2013	87[1]	-	UDR UDR 0152CD	[produced by Biff Byford, Andy Sneap]
Battering Ram	Saxon	10.2015	50[1]	-	UDR UDR 037P01	[produced by Andy Sneap]
Thunderbolt	Saxon	02.2018	29[1]	-	Militia Guard Music SLM 065P01	[produced by Andy Sneap]
The Eagle Has Landed 40: Live	Saxon	08.2019	46[1]	-	Militia Guard Music 0190296911934	-

Vagrant Records

 Vagrant Records to amerykańska wytwórnia płytowa z siedzibą w Kalifornii . Została założona w 1995 roku przez Richa Egana i Jona Cohena. Wytwórnia skupia się na rocku , ale obejmuje artystów reprezentujących różne inne gatunki, w tym folk , soul , muzykę elektroniczną i pop . Jest domem dla takich artystów jak

The 1975 ,  Death Spells, Eels, Edward Sharpe and the Magnetic Zeroes, CRUISR, Active Child, PJ Harvey, School of Seven Bells, Black Rebel Motorcycle Club, James Vincent McMorrow, Black Joe Lewis, Wake Owl, Blitzen Trapper, i Bombay Bicycle Club . Pierwotnie Vagrant Records skupiało się głównie na zespołach emo , takich jak Dashboard Confessional , Saves the Day , The Get Up Kids , Senses Fail i Alkaline Trio .


W 2014 roku Vagrant został przejęty przez BMG Rights Management . Współzałożyciel Jon Cohen został następnie wiceprezesem wykonawczym BMG ds. nagrań muzycznych  , aż do opuszczenia firmy we wrześniu 2017 r.  Pozostaje   dystrybuowany autonomicznie (poza Warner Music Group, głównym partnerem dystrybucyjnym BMG), przez stowarzyszone wytwórnie w wybranych krajach.

Pierwszym zespołem który podpisał kontrakt z Vagrant Records był Boxer i ich album The Hurt Process , wydany 5 maja 1998 roku. Na albumie pop-punkowym występował w szczególności perkusista Chris Pennie , który później grał z Dillinger Escape Plan i Coheed and Cambria .

W 1999 roku Vagrant Records podpisało kontrakt z zespołem z Kansas City w stanie Missouri,  The Get Up Kids , a debiut zespołu w Vagrant, Something to Write Home About , został wydany we wrześniu 1999 roku. Egan i Cohen pożyczyli 50 000 dolarów od rodziców Cohena, aby sfinansować nagranie płyty   Get Up Kids.  Album odniósł ogromny sukces i samodzielnie uczynił Vagrant Records jedną z najlepszych niezależnych wytwórni w kraju. 

Podpisali kontrakt z trio punkrockowym Los Angeles Automatic 7 i 25 lipca 2000 roku wydali drugi album Begger's Life . Następnie podpisali i wydali albumy czołowych artystów sceny emo, takich jak Alkaline Trio , Saves the Day i Dashboard Confessional . Teledysk Dashboard Confession do Screaming Infidelities , wyreżyserowany przez Maureen Egan i Matthew Barry'ego, przyniósł Vagrant  nagrodę MTV2 na MTV Video Music Awards 2002. Rich Egan powiedział, że wygrana MTV Video Music Award „zmieniła wszystko” dla wytwórni.
 

Następnie wytwórnia wydała solowy materiał frontmana The Replacements , Paula Westerberga , co oznacza początkowe odejście od korzeni punka i emo z lat dziewięćdziesiątych .
Wkrótce podpisali kontrakt z Eels i wydali album Blinking Lights and Other Revelations . W 2005 roku wytwórnia przejęła niezależną nowojorską wytwórnię Startime International , z którą wspólnie wydali albumy The French Kicks i The Futureheads . W tym czasie Vagrant podpisał kontrakt z The Hold Steady i The Lemonheads .
 W 2006 Vagrant tworzą oddział dla dzieci wytwórnię, Poquito Records , a wydaje debiutancki album grupy   The Terrible Twos  ,  If You Ever See an Owl .
 
W 2007 roku Vagrant założyła kolejny oddział , Density Records , która wyda cięższy materiał niż tradycyjnie wydawany przez wytwórnię.

                     Single na listach przebojów

Rapid Hope Loss	Dashboard Confessional	03.2004	75.UK
Don't Wait 	Dashboard Confessional	09.2006	68.UK/80.US
Stolen	Dashboard Confessional	02.2007	 	44.US
Private Eye Alkaline Trio 2002  51.UK
Stupid Kid   Alkaline Trio  2002   53.UK
We've Had Enough Alkaline Trio 2003   50.UK 
All On Black Alkaline Trio  2003   60.UK
Time To Waste Alkaline Trio 2005  32.UK 
Mercy Me Alkaline Trio 2005  30.UK
Burn Alkaline Trio 2006  34.UK
Stuck Between Stations The Hold Steady 2007 149.UK

               Albumy na listach przebojów

The Places You Have Come to Fear the Most	Dashboard Confessional	03.2001	 108.US	Vagrant  [gold-US] 
MTV Unplugged 2.0	Dashboard Confessional	01.2003 	111.US
A Mark, a Mission, a Brand, a Scar	Dashboard Confessional	08.2003	93.UK/2.US	[gold-US] 
Dusk and Summer	Dashboard Confessional	06.2006	91.UK/2.US[gold-US]
The Shade of Poison Trees	Dashboard Confessional	10.2007	173.UK/18.US
Alter the Ending	Dashboard Confessional	11.2009	 19.US
Stay What You Are	Saves the Day	07.2001	 100.US
In Reverie	Saves the Day	10.2003	 27.US
Ups & Downs: Early Recordings and B-Sides	Saves the Day	09.2004	 160.US
Sound the Alarm	Saves the Day	04.2006	 67.US
Under the Boards	Saves the Day	11.2007	 119.US
Blinking Lights And Other Revelations	Eels	04.2005	16.UK/93.US
With Strings - Live At Town Hall	Eels	03.2006	82.UK
The Lemonheads 	Lemonheads	10.2006	56.UK
FROM HERE TO INFIRMARY Alkaline Trio 2002   95.UK
GOOD MOURNING Alkaline Trio 2003   32.UK
CRIMSON Alkaline Trio 2005  34.UK
REMAINS Alkaline Trio  2007   68.UK
ABANDON YOUR FRINDS From Autumn To Ashes 2005  171.UK 
THE ALCHEMY INDEX – VOLS. I & II – FIRE & WATER Thrice 2007  114.UK 
THE ALCHEMY INDEX – VOLS. III & IV – AIR & EARTH Thrice  2008  140.UK
END TIMES Eels 2010  21.UK

Saves the Day

 Saves the Day to amerykański zespół z New Jersey .


Kiedy został założony w połowie lat 90-tych, w skład Saves the Day weszli Chris Conley, Anthony Anastacio, Justin Gaylord, Sean McGrath i Bryan Newman. Pierwsze piosenki, które napisali, ukazały się dopiero w 2003 roku na albumie Ups & Downs: Early Recordings and B-Sides . Ich pierwszym oficjalnym wydaniem CD był  Can't Slow Down w wytwórni Equal Vision Records , gdzie pozostali aż do wydania albumu Stay What You Are . 

Po Can't Slow Down , Saves the Day wydali swój 6-utworowy akustyczny album I'm Sorry I'm Leaving , który zawiera cover w nowoczesnym języku angielskim (I melt with you). Nagrali ten album bez swoich dwóch gitarzystów Anthony'ego Anastacio i Justina Gaylorda. Zamiast tego wokalista Christopher Conley grał na gitarze akustycznej. Na następnym albumie, Through Being Cool , gitarzyści opuścili zespół na stałe i zostali zastąpieni przez Teda Alexandra (gitara) i Dave'a Solowaya (gitara, chórki).

Podczas produkcji kolejnego albumu, Stay What You Are , odeszli nieco od swojego stylu, który wcześniej opisywano jako emo - punk , na rzecz emo z bardziej indie inspiracją. Wraz z tym albumem zmienili także swoją wytwórnię z Equal Vision Records na Vagrant Records . Nowy album zawierał także teledyski w MTV i MTV2, a także występy jako support dla Blink-182 i Green Day . Po Stay What You Are znowu nastąpiły zmiany personalne. Powstał obecny skład.

W celu stworzenia kolejnego albumu cała czwórka odbyła pielgrzymkę do Kalifornii , gdzie przez kilka miesięcy pracowali nad albumem. Przy innych albumach nigdy nie zajęło jej więcej niż kilka tygodni.

Album Ups & Downs: Early Recordings and B-Sides , który miał być kompilacją , został następnie wydany i zawiera strony B , nagrania na żywo i nowo wyprodukowane piosenki, które nie są już dostępne na nośnikach dźwięku.

W 2006 roku ukazał się następca In Reverie , Sound The Alarm . Według zespołu album jest pierwszą częścią trylogii o samopoznaniu. Drugi album trylogii, Under The Boards , ukazał się w 2007 roku. Trzecia część, Daybreak, ukazała się w 2011 roku.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
At Your Funeral	Saves the Day	06.2002	79[1]	-	B Unique BUN 021CDS	[written by Saves The Day][produced by Rob Schnapf]
Freakish	Saves the Day	09.2002	112[2]	-	B Unique BUN 034CDS	[written by Saves The Day][produced by Rob Schnapf]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Stay What You Are	Saves the Day	07.2001	-	100[2]	Vagrant 422 860 953	[produced by Rob Schnapf]
In Reverie	Saves the Day	10.2003	-	27[3]	Vagrant 001 115	[produced by Rob Schnapf]
Ups & Downs: Early Recordings and B-Sides	Saves the Day	09.2004	-	160[1]	Vagrant 0398	-
Sound the Alarm	Saves the Day	04.2006	-	67[3]	Vagrant VR 433	[produced by Steve Evetts]
Under the Boards	Saves the Day	11.2007	-	119[1]	Vagrant VR 476	[produced by Marc Hudson,Eric Stenman,Saves the Day]
Daybreak	Saves the Day	10.2011	-	100[1]	Razor & Tie 793018331623	[produced by Saves the Day, Marc Hudson]
Saves the Day	Saves the Day	10.2013	-	56[1]	Equal Vision/Rory EVR 268/EVR 269	[produced by Saves the Day, Marc Hudson, Rob Schnapf]

Savatage

Melodyjny kwintet heavymetalowy założony w 1986 r. na Florydzie (USA); od 1982 r. występujący jako Metropolis i Avatar. Zespół utworzyli dwaj bracia Oliva - Jon (śpiew/klawisze) i Criss (gitara) oraz Steve „Doc” Wacholz (perkusja) i Keith Collins (bas), przy czym ten ostatni został szybko zastąpiony przez Johnny’ego Lee Middletona.

 Po wydaniu w małej, niezależnej wytwórni pierwszej EP- ki, na grupę zwróciła uwagę wytwórnia Atlantic Records. Zespół pozostawał wówczas pod silnym wpływem Judas Priest, Black Sabbath i Iron Maiden. Słychać to wyraźnie na pierwszych trzech albumach, gdzie dynamiczne i potężne riffy łączą się z przejmującym śpiewem. Wydany w 1988 r. longplay Fight For The Rock był odejściem w kierunku bardziej komercyjnego brzmienia, co zostało źle odebrane przez fanów. W konsekwencji na następnym albumie zespół powrócił do swoich korzeni. 

W 1989 r., tuż przed nagraniem longplaya Gutter Ballet, grupę na krótko dodatkowo wzmocnił Chris Caffery. Płyta ta, a także następna - konceptualny album Streets... A Rock Opera - były jednymi z najciekawszych dokonań formacji. Oba prezentowały doskonałą mieszankę dynamicznego hard rocka i nastrojowych ballad. Nie stroniąc od wykorzystania w nagraniach orkiestry symfonicznej, Savatage
stał się czołowym przedstawicielem w swoim gatunku. 

W 1992 r. dość niespodziewanie - „na skutek osobistych problemów” - z grupą rozstał się Jon Oliva, by założyć później zespół Doctor Butcher. Zastąpił go Zachary „Zakk” Stevens, rodem z Teksasu. Już z jego udziałem Savatage nagrali - przy współpracy Paula O’Neilla, swego stałego producenta i współautora wielu kompozycji, jedną z najlepszych płyt Edge Of Thorns. Co ciekawe, na instrumentach klawiszowych zagrał i jednocześnie autorem kilku utworów był... Jon Oliva.

 Płyta spotkała się z bardzo życzliwym przyjęciem, a grupę zaczęto porównywać z Queensryche i Rush. Niestety, 17.10.1993 r. w wypadku samochodowym na Florydzie zginął Criss Oliva. Postawiło to dalszą karierę formacji pod dużym znakiem zapytania. Jednak na początku 1994 r. pozostali muzycy Savatage wydali oświadczenie, w którym poinformowali, iż będą kontynuować działalność. 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Fight for the Rock	Savatage	06.1986	-	158[7]	Atlantic 81 634	[produced by Stephan Galfas ,Robert Zemsky,Steven Machat, Rick Smith]
Hall of the Mountain King	Savatage	10.1987	-	116[23]	Atlantic 81 775	[produced by Paul O'Neill, Savatage]
Gutter Ballet	Savatage	02.1990	-	124[12]	Atlantic 82 008	[produced by Paul O'Neill]

Merl Saunders

Merl Saunders (ur.14 lutego 1934r -zm.  24 października 2008r) był amerykańskim muzykiem wielu nurtów muzycznych, który grał na pianinie i klawiszach, faworyzując organy konsoli Hammonda B-3 .


Urodzony w San Mateo w Kalifornii Saunders uczęszczał do  Polytechnic High School w San Francisco. W jego pierwszym zespole w liceum wokalistą był  Johnny Mathis .  Służył w Siłach Powietrznych od 1953 do 1957. Pracował jako dyrektor muzyczny Revue Billy Williamsa  i pełnił podobną rolę w off-broadwayowskim show Oscara Browna Jr. Big Time Buck White .


Zwrócił na siebie uwagę w latach 70-tych XX wieku, kiedy rozpoczął współpracę z Jerrym Garcią , z którym zaczął grać w 1971 roku w małym klubie nocnym The Matrix przy Fillmore Street .  Grał z Grateful Dead i był współzałożycielem zespołu Saunders / Garcia, który wyprodukował trzy albumy i który stał się Legion of Mary z udziałem Martina Fierro (saksofon) w 1974 roku. Rozpadł się w następnym roku, ale on i Garcia nadal współpracowali w zespole Reconstruction w 1979 roku, współpracując z Edem Neumeisterem (puzon), Gaylordem Birchem (perkusja) i Johnem Kahnem (bas).

Poprowadził swój zespół jako Merl Saunders i przyjaciół, grając na żywo z   Garcią, a także Mike Bloomfieldem , Davidem Grismanem , Michaelem Hintonem , Tomem Fogerty , Vassarem Clementsem , Kennethem Nashem , Johnem Kahnem i Sheilą E. . Współpracował również z perkusistą Grateful Dead Mickey'em Hartem w zespole High Noon.

Merl Saunders objął inicjatywę ponownego wprowadzenia Jerry'ego Garcii do swojej grupy po tym, jak Jerry zapadł na cukrzycę latem 1986 roku.

W 1990 roku wydał klasyczny album new age New Age Blues From the Rainforest , we współpracy z Jerrym Garcią i Murugą Bookerem . Doprowadziło to do wydania wideo, w którym zapisano podróż Saundersa do Amazonii , a także kolejne albumy Fiesta Amazonica , It's in the Air i Save the Planet so We'll Have Someplace to Boogie . Jedna z piosenek z Blues From the Rainforest została wykorzystana jako część ścieżki dźwiękowej do serialu Baywatch . Saunders kontynuował występy z Rainforest Band przez następne dziesięć lat.

Saunders współpracował z muzykami Paulem Pena , Bonnie Raitt , Phish , Widespread Panic , Milesem Davisem i BB Kingiem . Nagrywał także z Dinosaurs , „ supergrupą ” muzyków rockowych pierwszego pokolenia z Bay Area.

Miał własną wytwórnię płytową , Sumertone Records   (o nazwie z imion swoich dzieci Susan Merl Jr i Tony), a także  nagrywał w Fantasy Records , Galaxy Records i Relix Records , jako wytwórni Grateful Dead i Jerry Garcia . Pracował z Grateful Dead nad muzyką przewodnią do programu telewizyjnego The New Twilight Zone z 1985 roku . Jako dyrektor muzyczny ukończył 2 i pół sezonu programu. Pracował także przy serialu telewizyjnym Nash Bridges i pracował nad kilkoma ścieżkami dźwiękowymi do filmów, w tym Fritz the Cat i Steelyard Blues . Był koordynatorem produkcji  Nagrody Grammy przez dwa lata oraz   programu telewizyjnego Grammy's Greatest Moments . Dostarczył również muzykę do animacji komputerowej Headcandy: Sidney's Psychedelic Adventure .

Współpracował z kilkoma organizacjami charytatywnymi, takimi jak Seva Foundation , The Rex Foundation , Rainforest Action Network i Haight-Ashbury Free Clinic , i przez 24 kolejne lata był głównym bohaterem Haight Street Music Fair. Uzyskał doktorat z muzyki przyznany przez Unity College w Unity w stanie Maine .

W 2002 roku Saunders doznał udaru, który sparaliżował jedną stronę jego ciała i ograniczył jego muzyczną karierę, a zmarł w San Francisco, w Kalifornii , rankiem 24 października 2008 roku po walce z infekcjami w wyniku udar mózgu  Zostawił swoich dwóch synów, Tony Saundersa (basista) i Merla Saundersa Jr. (były dyrektor wykonawczy National Academy of Recording Arts and Sciences ) oraz   córkę Susan Mora.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Fire Up	Merl Saunders	06.2000	-	197[5]	Fantasy 9421	[produced by Merl Saunders]