Lancastrians

The Lancastrians to brytyjski zespół pop-rockowy, założony w Altrincham, Cheshire, Anglia. Najlepiej zapamiętano ich za ich jedyny przebój, „We'll Sing in the Sunshine”, wydany w grudniu 1964 roku. Inne single to „The World Keeps Going Round” napisany przez Raya Daviesa, „Let's Lock the Door (And Throw Away the Key)”, i „Was She Tall”.

  Grupę założyli Barry Langtree i Kevin Heywood w 1956 roku, znani wówczas jako The Heartbeats. W jej skład wchodzili wokalista Tommy Hart, perkusista Pete Yeoman, basista Roger Goodier i stali się Tommy Hart & The Heartbeats. Zostali zauważeni przez radio BBC i nagrywali z Northern Dance Orchestra. Gdy Hart opuścił grupę, stali się Barry Langtree & The Lancastrians i zrekrutowali dwóch nowych członków, Terry'ego Bensona na basie i Johna Fleury'ego na perkusji. Menadżer zespołu postanowił skrócić ich nazwę do The Lancastrians.

  Grali u boku Toma Jonesa, Engelberta Humperdincka, Cilli Black, The Moody Blues i występowali w telewizji, a także grali na koncertach letnich i zimowych. Zostali przedstawieni producentowi płytowemu, Shelowi Talmy'emu, który wyprodukował wszystkie ich sześć singli. Muzycy sesyjni, w tym Jimmy Page i Nicky Hopkins, wystąpili na kilku ich singlach. Page grał na gitarze wspomagającej w „Was She Tall” i „The World Keeps Going Round”. Ich cover „We'll Sing in the Sunshine” osiągnął   44. miejsce na brytyjskiej liście przebojów w grudniu 1964 r., gdzie miał dwutygodniową rezydenturę.

  Jednak po trasie koncertowej po Niemczech w 1967 roku postanowili się rozwiązaćGrupa reaktywowała się w lutym 2001 roku i zagrała wiele lokalnych koncertów, w tym koncert reaktywacyjny w Chirk w Walii.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
We'll Sing In The Sunshine/ Was She Tall	Lancastrians	12.1964	44[2]	-	Pye 7N 15732	[written by Gale Garnett][produced by Shel Talmy]

Ian Brown

Miał zupełnie dosyć muzycznego biznesu. Trudno mu się dziwić. Wszystko to, co działo się dookoła The Stone Roses, mogło wkurzyć nawet świętego. Muzycy grupy nie zarobili prawie nic na sukcesie debiutanckiego, wydanego w 1989 roku, albumu. Dzięki bandyckim kontraktom prawie wszystkie zyski zgarnęła firma płytowa i menażer. Potem przyszły jeszcze ogromne koszta sądowe, gdy zespół postanowił na drodze prawnej uwolnić się od wiążących go umów. No i w końcu nieudany powrót na scenę po ponad pięciu latach milczenia. Złe recenzje w prasie, zmiany składu, rozczarowanie fanów.
 

Ostatnim gwoździem do trumny dla The Stone Roses okazał się koncert na festiwalu w Reading w 1996 roku. Przed wielotysięcznym tłumem zespół, w którym z oryginalnego składu pozostał wtedy już tylko Brown i basista Mani, ostatecznie pogrzebał swoją legendę.
 

Za ten występ szczególnie dostało się Ianowi. Strasznie fałszował. Zdegustowani fani zaczęli wychodzić jeszcze przed końcem. Trzy tygodnie później grupa przestała istnieć. Brown dobrze pamięta tamten wieczór. Nie jestem najlepszym wokalistą świata - wyznaje. A tamtego dnia wypadłem fatalnie. Nie zdawałem sobie z tego sprawy, dopóki nie posłuchałem nagrań. To było straszne. Brzmieliśmy jak jakiś pieprzony kabaret...
 

Zafundował sobie długą przerwę. Popracował trochę jako didżej w Szwecji. Potem wybrał się na wakacje do Maroka, i cały czas zastanawiał się, co robić dalej. Wszystko, w co wierzyłem, nagle się skończyło. Przyjaciele mnie opuścili. Albo próbowali wyciągnąć ode mnie pieniądze. Chciałem uciec od tego. Chciałem zająć się czymś zupełnie nowym. Ale różne dzieciaki na ulicy ciągle pytały mnie, dlaczego nie nagram czegoś solo. W końcu pomyślałem, że może warto spróbować. W końcu nagrałem jedną piosenkę. Nigdy nie miałem wątpliwości, czy będę potrafił zrobić coś na własny rachunek. Problemem było to, czy będzie mi się chciało. Bo mnie nie zależy na sukcesie. Nie muszę być gwiazdą. Nie muszę ciągle słyszeć od innych, że jestem świetny. Wiem to i bez nich...
 

Zrobił wszystko po swojemu. Zapewnił sobie całkowitą niezależność i swobodę działania. Sam zapłacił za studio. Dopiero, gdy skończył płytę, zaproponował ją różnym wytwórniom. Oferta Polydoru wydała się najkorzystniejsza. Sprzedałem swój materiał, zamiast pozwolić, żeby jakiś koncern płacił wszystko i mnie kontrolował. Ale i tak kolesie z wytwórni muszą wtrącić swoje trzy grosze. Powiedziałem im wyraźnie, że prawie wszystko robię sam, nie mam zespołu i nie będę grał koncertów. Niby przyjęli to do wiadomości. Ale po tygodniu przyszli do mnie i spytali, na kiedy planuję trasę promocyjną. No więc dobrze, będą mieli te koncerty...
 

Na płycie Brown ujawnił sporo nieznanych talentów. Oprócz tego, że śpiewa, gra też na basie, bębnach, instrumentach klawiszowych, perkusji, trąbce i harmonijce. Nieźle. Ale jednocześnie podkreśla, że nie jest wirtuozem. Dlatego w studiu wspomogli go różni przyjaciele. Sporo wśród nich dawnych muzyków The Stone Roses. Są Mani i perkusista Reni. Są grający na klawiszach Nigel Ipinson i gitarzysta Aziz Ibrahim. Obaj grali w grupie pod koniec jej kariery.
 

Album nazywa się Unfinished Monkey Business. To podobno wyraz stosunku Iana do branży muzycznej. Ale to także nawiązanie do przeszłości. W czasach The Stone Roses Brown dorobił się przydomku King Monkey, Trochę ze względu na swój wygląd. Na charakterystyczny chód. No i na tę, hm, szczególnej urody twarz. Ale też z uwagi na swój niewyparzony język. W wywiadach zawsze mówił to, co myślał. Na przykład o brytyjskiej monarchii. Zresztą pod tym względem nic się nie zmienił. Tyle, że teraz ulubionym obiektem jego ataków jest nie angielska królowa, lecz jego dawny przyjaciel z zespołu, gitarzysta John Squire.
 

Brown obwinia go o rozpad The Stone Roses. Za to, że odszedł od zespołu w najtrudniejszym okresie, nazywa go zdrajcą. Wyśmiewa jego nową formację, The Seahorses. Uważa, że Squire pracuje dziś z grupą ludzi, którzy bezkrytycznie realizują jego najgorsze nawet pomysły, i że przez to przypomina małego Elvisa otoczonego grupą po­chlebców...
 

Czyli wszystko jasne. Małpi król rzeczywiście wrócił, aby wyrównać rachunki. Aby dokończyć wszystkie sprawy. Wrócił zresztą w niezłym stylu. Unfinished Monkey Business sprzedało się w Anglii dobrze. Na pewno spora w tym zasługa fanów The Stone Roses, którzy kupili tę płytę przez sentyment. Chociaż trzeba też uczciwie przyznać, że jest tu parę naprawdę świetnych piosenek. Pierwszy singlowy przebój My Star. Znakomity, mroczny, ale i zarazem chwytliwy Corpses In Their Mouths. Napisane jeszcze w czasach The Stone Roses, rozbujane funtowym pulsem Can't See Me. Pogodne Nah Nah. Albo What Happened To Ya. W części pierwszej jakby trochę bluesowe. W drugiej rozimprowizowane, pełne psychodelicznych efektów. Obok nich są tu jednak i momenty słabsze. Na przykład Lions. Albo Sunshine. Lub Deep Pile Dreams. Przypominają raczej wersje demo, swoiste brudnopisy niż w pełni skończone utwory. To przez nie jeden z brytyjskich krytyków napisał, że Brown na Unfinished Monkey Business dopiero uczy się grać.
 

Ian nie przejmuje się jednak takimi opiniami. Nie przejmuje się zresztą niczym. Wyznaje na przykład, że w ogóle nie interesują go współczesne zespoły brytyjskie. No, może z paroma wyjątkami. Nie zastanawia się nad tym, czy jego płyta wpasowuje się w jakąś obowiązującą w Anglii modę. Zaznacza, że ma już pomysły na kolejny album, i że zrealizuje je bez względu na reakcję fanów i krytyków. Nigdy nie żałuję niczego, co robię - podkreśla. Absolutnie niczego... 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
My star	Ian Brown	01.1998	5[14]	-	Polydor 5719872	[ Producer - Ian Brown][Writers: Ian Brown/Aziz Ibrahim]
Corpses/Jesus On The Move	Ian Brown	04.1998	14[11]	-	Polydor 5696552	[Writers: Ian Brown/Aziz Ibrahim][ Producer - Ian Brown]
Can' t see me	Ian Brown	06.1998	21[9]	-	Polydor 0440452	[written by Brown, Mounfield][ Producer - Ian Brown]
Be there	UNKLE feat Ian Brown	02.1999	8[15]	-	Mo Wax MW 108	[ Written By - Josh Davis, Ian Brown][Producers:DJ Shadow]
Love like a fountain	Ian Brown	11.1999	23[9]	-	Polydor 5615162	[ Written By - Ian Brown]
Dolphin' s were monkeys	Ian Brown	02.2000	5[12]	-	Polydor 56 1637 2	[Writers: Ian Brown/Dave McCracken/Tim Willis][Producers: Dave McCracken]
Golden gaze	Ian Brown	06.2000	29[6]	-	Polydor 5618442	[Writers: Dave McCracken, Ian Brown , Mike Bennett, Simon Wolstencroft & Tim Wills]
F.E.A.R.	Ian Brown	09.2001	13[9]	-	Polydor GBAKW 0100123	[Writers:Ian Brown , Dave McCracken & Dave Colquhoun][ Producer - Dave McCracken]
Whispers	Ian Brown	02.2002	33[4]	-	Polydor 5705382	[Writers: Ian Brown , Dave McCracken & Tim Wills][ Producer - Dave McCracken]
Keep What Ya Got	Ian Brown	10.2004	18[3]	-	Polydor GBAKW 0400559	[Writers: Ian Brown & Noel Gallagher]
Reign	UNKLE Featuring Ian Brown	11.2004	40[2]	-	Mo Wax GUSIN 007	[Writers: Ian Brown , James Lavelle, Richard File, Anthony Genn & Scott Walker ]
Time Is My Everything	Ian Brown	01.2005	15[6]	-	Fiction 9869960	[Writers: Ian Brown & Tim Hutton][ Producer - Ian Brown]
All Ablaze	Ian Brown	09.2005	20[5]	-	Fiction 9873252	[Writers: Ian Brown , Paul Da Costa & Darren Moss][Producers: James Brothers]
Illegal Attacks	Ian Brown Featuring Sinead O'Connor	09.2007	16[2]	-	Fiction 1724668	[Writers: Ian Brown , Robert "Maxi" Maxfield & Tim Wills]
Sister Rose	Ian Brown	12.2007	87[1]	-	Fiction 1749928	[Writers: Ian Brown , Paul Cook, Robert "Maxi" Maxfield & Tim Wills]
Stellify	Ian Brown	08.2009	31[5]	-	Fiction CATCO 152500737	[Writers: Ian Brown & Dave McCracken][ Producer - Dave McCracken]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Unfinished monkey business	Ian Brown	02.1998	4[33]	-	Polydor 5395652	[gold-UK][ Producer By - Ian Brown]
Golden greats	Ian Brown	11.1999	14[30]	-	Polydor 5431411	[gold-UK][ Producer - Ian Brown/Tim Wills]
Music of the spheres	Ian Brown	10.2001	3[24]	-	Polydor 5891261	[gold-UK][Producers: Dave McCracken]
Remixes of the spheres	Ian Brown	11.2002	87[2]	-	Polydor 0659271	[Producers: James Lavelle]
Solarized	Ian Brown	09.2004	7[11]	-	Fiction 9867772	[gold-UK][Producers: Ian Brown/McCracken/Wills]
The Greatest LP	Ian Brown	10.2005	5[8]	-	Fiction 9872874	[platinum-UK][Producers: Ian Brown/McCracken/James Brothers/Wills/UNKLE/Genn]
The World Is Yours	Ian Brown	10.2007	4[6]	-	Fiction 1724664	[silver-UK][Producers: Emile Haynie, Robert Maxfield, Tim Wills]
My Way	Ian Brown	10.2009	8[5]	-	Fiction 2716050	[silver-UK][Producers: Dave McCracken]
Ripples	Ian Brown	02.2019	4[2]	-	EMI CDV 3216	[Producers: Ian Brown]

Chris Sandford

 Chrisa Sandforda można uznać za pierwszą gwiazdę oper mydlanych, która miała dwie kariery jednocześnie: został  piosenkarzem pop i aktorem. Wystąpił w telewizyjnych programach Maigret, No Hiding Place, Z Cars, The Persuaders, Dad's Army, The Liver Birds i Danger Man, a także w takich filmach jak Half A Sixpence, Deep End i Up The Chastity Belt.


Sandford urodził się 6 czerwca 1944 roku w Wallasey w Cheshire, ale przeniósł się do Londynu 2 lata później.
Dołączył do zespołu o nazwie The Tennessee Disciples, dopóki nie uczęszczał do college'u aktorskiego, gdzie poznał Mitcha Mitchella, późniejszego perkusistę Jimi Hendrix Experience.
Jego doświadczenie teatralne obejmuje role w The Kitchen, The Uknown Guest. Po raz pierwszy zasłynął jako śpiewający mleczarz „Walter Potts” w telewizyjnej operze mydlanej „Coronation Street”. Piosenka, którą wykonywał w programie „Not too Little, Not too Much” osiągnęła 17 miejsce na brytyjskich listach przebojów na początku 1964 r., w wyniku czego stał się prawdziwym pełnoetatowym wokalistą i potrzebował zespołu, który wspierałby go na koncertach.Coronets powstał  wokół jego przyjaciela Mitcha Mitchella na perkusji i Normana Hale'a, oryginalnego organisty The Tornados. 

W lutym 1964 roku Chris Sandford & The Coronets wyruszyli w trasę koncertową po klubach, takich jak The Bridgwater's Top Twenty, które były wypełnione po brzegi z okazji wizyty gwiazdy The Coronation Street. Następnie wzięli udział w brytyjskiej trasie Roya Orbisona w kwietniu i maju 1964 z Brianem Poole &Tremeloes, Freddie & the Dreamers, Wayne Fontana & the Mindbenders oraz Tony Sheridan & The Big Patrick Six. W tym czasie wspierali także Rolling Stones w Coventry. Jesienią 1964 roku 14-letni perkusista Eric Dillon zastąpił Mitcha Mitchella, który dołączył do The Riot Squad, zespołu R'n'B utworzonego przez producenta Larry'ego Page'a.

W 1965 roku Chris Sandford przez sześć tygodni pracował jako DJ w pirackiej stacji „Radio Caroline”, gdzie był pierwotnie zatrudniony w dziale sprzedaży. Następnie zajął się A & R i został managerem zespołu, który wrócił do kwintetu i używał starej nazwy „The Lively Set”. Sandford wyprodukował swój debiutancki singiel „Don't Call My Name”, wydany w lipcu 1965 roku w Pye. Wystąpili w telewizji w „Five O'Clock Club”, a także wspierali amerykańskiego rockmana Gene'a Vincenta.

We wrześniu 1965 roku zespół The Lively koncertował po klubach Storyville w Niemczech wraz z Neilem Landonem i The Burnettes, z udziałem Noela Reddinga na gitarze. Mitch Mitchell w końcu wrócił do zespołu, ponieważ Eric Dillon był niepełnoletni i nie mógł tam pracować z zespołem. Kevin Lang, basista The Burnettes, wspomina: „Po raz pierwszy spotkaliśmy Erica Dillona we Frankfurcie. Miał zaledwie 14 lat, a zespół przeszmuglował go do Niemiec pod siedzenia swojej furgonetki, był niepełnoletni i nie miał pozwolenia na pracę. Nikt się nigdy nie dowiedział, a on przebywał w Niemczech dość długo ”.
Dillon i klawiszowiec Norman Hale byli na krótko zaciągnięci do The Burnettes kilka razy, zanim zerwali współpracę.
Mitchell ostatecznie opuścił grupę i dołączył do Georgie Fames & The Blue Flames, a Eric Dillon został stałym perkusistą aż do rozpadu The Lively w 1966 roku. Dillon ponownie połączył się z Noelem Reddingiem w nowej grupie „Fat Mattress”, 3 lata później. .

Chris Sandford nagrał dwa inne single dla wytwórni Decca i Fontana, w tym parodię Boba Dylana zatytułowaną „I Wish They Wouldn't Always Say I Sound Like The Guy From The USA Blues”. Następnie skoncentrował się na swojej karierze aktorskiej.
 

W latach 70. Chris Sandford kontynuował nagrywanie płyt i był wspierany przez   Friendship, a następnie The Rag 'n' Bone Band. 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Not Too Little-Not Too Much/I'm Lookin'	Chris Sandford	12.1963	17[9]	-	Decca F 11778	[written by Vandyke][produced by Marquis Music]

Mansun

Mansun Grupa założona została w 1995 r. w Chester (hrabstwo Cheshire) w Wielkiej Brytanii przez Paula Drapera i Dominika Chada. Początkowo działała pod nazwą Manson (od nazwiska Charlesa Mansona, choć panuje opinia, że zaczerpnięta została od tytułu jednej z piosenek The Verve, "A Man Called Sun" ), lecz została zmuszona zmienić ją ze względu na prawa autorskie.
Zespół nigdy nie zdobył takiego statusu jak inne britpopowe grupy lat dziewięćdziesiątych, nie jest tak rozpoznawalny, można by rzec, że wręcz zapomniany. Niemniej jednak to ich debiutowi, "Attack of the Grey Lattern", udało się w 1997 roku zepchnąć ze szczytu brytyjskich list przebojów album grupy Blur.


Mansun został założony w 1995 roku przez Paula Drapera (wokal, gitara), Dominica Chada (gitara), Stove King (bas) i Andie Rathbone (perkusja). Paul Draper napisał swoje pierwsze teksty i wiersze w wieku 13 lat. „Naked Twister” i „She Makes Me Nose Bleed” pochodzą z tamtych czasów. Po porzuceniu szkoły klasztornej i wyrzuceniu ze szkoły artystycznej rozpoczął pracę w firmie graficznej w Chester , gdzie poznał Stove Kinga . W weekendy często odwiedzali pub Fat Cat, w którym pracował Chad. Trzej przyjaciele zostali przyjaciółmi i wkrótce postanowili założyć zespół.

Czwórka pierwotnie miała się nazywać „Gray Lantern”, ponieważ nazwa miała pewne podobieństwo do Pink Floyd i Green Lantern . Wreszcie, po tytule piosenki The Verve, który pojawił się na stronie B singla „All In The Mind” i EP The Verve , jako nazwę zespołu wybrano „A Man Called Sun”. To z kolei zostało skrócone do ostatniego „Mansun”, aby uniknąć ewentualnego konfliktu nazw z zespołem A Man Called Adam .


Jej pierwszy singiel „Take It Easy Chicken”, wydany przez jej własną wytwórnię „Sci-Fi-Hi-Fi-Records”, wszedł w rotację różnych angielskich stacji radiowych. Po kilku singlach i EP-kach debiutancki Attack of The Grey Lantern został wydany w 1997 roku , dzięki czemu wypchnęli „The Great Escape” Blur z czołówki angielskich list przebojów.

Na drugim albumie Six , Mansun przeniósł się z dala od wciąż bardzo brytyjski pop debiutu i zrobił duży krok w kierunku progresywnego rocka . Cały album oparty na koncepcji angielskiego serialu telewizyjnego Dr. Who . Ponadto album składa się z dwóch różnych części, , a piosenki czasami przekraczają 7 minut.

Trzeci album Little Kix obrał zupełnie inny kierunek: tutaj jest mieszanka muzyki pop z wpływami soul . Pomimo kilku przebojowych singli Mansun nie był w stanie powtórzyć sukcesu debiutu z dwoma ostatnimi albumami. Brytyjska scena muzyczna od dawna lubiła inne lub nowe trendy .


W 2002 roku Mansun zaczęła nagrywać swój czwarty album. Jednak przed ostatecznym zakończeniem ogłosili separację. W 2004 r. pośmiertnie wydano box Kleptomania , trzy dotychczasowe płyty CD , które nie zostały jeszcze wydane, utwory ze strony B , dema i nagrania na żywo.

Paul Draper współpracował z różnymi artystami po zakończeniu działalności Mansun . Ze Skin napisał piosenki „Alone In My Room”, „She's On”, „Just Let The Sun” i „Take me On”, które zostały wydane w 2006 roku na jego drugim solowym albumie „Fake Chemical Taste”. Można go również usłyszeć jako gitarzystę w  czterech utworach. W 2006 roku nagrał piosenkę „Exceeder” z holenderskim DJ Masonem . Pracował jako producent dla brytyjskiej piosenkarki Catherine Anne Davies i brytyjskiego zespołu You Animals .Z brytyjskim zespołem The Joy Formidable w 2009 roku ma piosenkę Greyhounds In The Slipsdodano.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Skin Up Pin Up / Flourella	Mansun	12.1995	91[1]	-	Regal REG 3	[written by Paul Draper][produced by Paul Draper]
One EP: Egg Shaped Fred	Mansun	03.1996	37[4]	-	Parlophone R 6430	[produced by Paul Draper]
Two EP: Take It Easy Chicken	Mansun	06.1996	32[4]	-	Parlophone R 6437	[produced by Paul Draper]
Three EP: Stripper Vicar	Mansun	09.1996	19[7]	-	Parlophone R 6447	[produced by Paul Draper]
Wide open space	Mansun	12.1996	15[7]	-	Parlophone CDR 6458	[written by Paul Draper][produced by Paul Draper]
She Makes My Nose Bleed	Mansun	02.1997	9[6]	-	Parlophone R 6453	[written by Paul Draper][produced by Paul Draper, Mark 'Spike' Stent]
Taxloss	Mansun	05.1997	15[11]	-	Parlophone R 6465	[written by Paul Draper][produced by Paul Draper]
Closed for business	Mansun	10.1997	10[9]	-	Parlophone R 6482	[written by Paul Draper][produced by Paul Draper]
Legacy EP.	Mansun	07.1998	7[10]	-	Parlophone R 6497	[written by Paul Draper,Dominic Chad][produced by Paul Draper]
Being a girl [Part. 1] EP.	Mansun	08.1998	13[11]	-	Parlophone R 6503	[written by Paul Draper][produced by Paul Draper, Mark 'Spike' Stent]
Negative	Mansun	11.1998	27[5]	-	Parlophone R 6508	[written by Paul Draper, Dominic Chad, Stove, Andie Rathbone][produced by Paul Draper, Mark 'Spike' Stent]
Six (EP) / The Church Of The Drive-Thru Elvis / But The Trains Run On Time / Never Again	Mansun	02.1999	16[6]	-	Parlophone R 6511	[written by Paul Draper][produced by Paul Draper, Mark 'Spike' Stent,Arthur Baker]
I can only disappoint U	Mansun	08.2000	8[14]	-	Parlophone R 6544	[written by Paul Draper, Dominic Chad][produced by Hugh Padgham, Michael Hunter ]
Electric man	Mansun	11.2000	23[4]	-	Parlophone R 6550	[written by Paul Draper][produced by Hugh Padgham, Michael Hunter ]
Fool	Mansun	01.2001	28[4]	-	Parlophone R 6553	[written by Paul Draper][produced by Hugh Padgham, Michael Hunter ]
Slipping Away	Mansun	10.2004	55[2]	-	Parlophone R 6650	[written by Paul Draper][produced by Richard Rainey, Paul Draper]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Attack of the lantern	Mansun	02.1997	1[1][62]	-	Parlophone PCS 3787	[platinum-UK][produced by Paul Draper, Ian Caple, Mark Stent]
Six	Mansun	09.1998	6[16]	-	Parlophone 4967232	[gold-UK][produced by Paul Draper, Mark Stent and Mike Hunter]
Little kix	Mansun	08.2000	12[7]	-	Parlophone 5277822	[silver-UK][produced by Hugh Padgham, Michael Hunter]
Kleptomania	Mansun	10.2004	135[1]	-	Parlophone KLEP 01	-
Legacy - The Best Of Mansun	Mansun	09.2006	144[1]	-	Parlophone 3716972	-
Attack Of Grey Lantern	Mansun	06.2018	28[1]	-	Kscope KSCOPE 603	-
Six	Mansun	04.2019	36[1]	-	Kscope KSCOPE 666	-