Z archiwum...rocka

poniedziałek, 25 stycznia 2021

Radiohead

RADIOHEAD Rozmiar: 7175 bajtów
- grupa brytyjska. Powstała latem 1991 w Oxfordzie. Skład: Thom E. Yorke (7.10.1968, Wellingborough) - voc, g.; Jon Greenwood (właśc. Jonathan Greenwood; 5.11.1971, Oxford) -g, k, Ed O'Brien (właśc. Edward John O'Brien; 15.04.1968, Oxford) -g, voc, Colin Greenwood (właśc. Colin Charles Greenwood; 26.06.1969, Oxford) - b, Phil Selway (właśc. Philip James Selway; 23.05.1967, Hemmingford Grey) - dr.
Tylko Colin współpracował wcześniej z innymi zespołami - King Of Thailand i Momma Hung Me In A Closet But I'm Still Feeling Funky. Z początku przyjęła nazwę On A Friday, ale zmieniła ją na Radiohead, wziętą z tak zatytułowanej piosenki The Talking Heads.

Radiohead to jeden z kilku zespołów alternatywnych, któremu utworami o samotności i cierpieniu udało się na początku lat 90. zainteresować wielomilionową publiczność. Pełnym bólu tekstom wokalisty Thoma Yorke'a, towarzyszyły trzy gitary, które początkowo przypominały brzmienie My Bloody Valentine, Pink Floyd czy R.E.M. i Pixies. Dopiero po pewnym czasie zespołowi udało się wypracować swoje oryginalne i rozpoznawalne brzmienie.

Radiohead zadebiutowali w 1993 roku płytą "Pablo Honey" i od razu ruszyli pełną parą. Pochodzący z krążka utwór "Creep" stał się nie tylko międzynarodowym hitem, ale czymś na kształt hymnu alternatywnego rocka. Wówczas dla wielu Radiohead miał być jedynie sensacją sezonu. Jednak drugi album grupy, "The Bends", zebrał doskonałe recenzje w ojczyźnie zespołu, w Wielkiej Brytanii, co natomiast zaowocowało rosnącym gronem fanów. Grupa nie zawiodła także za trzecim razem. "OK Computer" to dzieło ze wszech miar wiekopomne i już dziś wiadomo, że to jeden z najlepszych albumów ostatniej dekady.

Cała piątka poznała się w Oxfordzie, a dokładnie w Abingdon School. Najpierw powstał zespół o nazwie On a Friday, którego głównym fundamentem był duet Thom Yorke (wokal i gitara) oraz basista Colin Greenwood. Do zapatrzonych w Joy Divison panów dołączył Ed O'Brien, który zdaniem Yorke'a nadawał się do zespołu, bowiem był "cool i wyglądał jak Morrisey". W ten sposób kapela miała już drugiego wokalisto-gitarzystę. Na perkusji zasiadł Phil Selway, a następnie dołączył młodszy brat Colina, Johnny. Zespołowi jednak nie było dane trwać długo. Po tym jak jego członkowie rozjechali się po różnych uniwersytetach - Thom pojechał do Exeter studiować literaturę i sztukę, Ed wyjechał do Manchesteru i wstąpił na politologię, Colin i Phil studiowali literaturę angielską odpowiednio na uniwersytetach w Cambridge i Liverpoolu - grupa istniała tylko w okresie wakacyjnym. Dopiero latem 1991 roku, kiedy to panowie zakończyli wyższą edukację, zaczęli poważniej myśleć o zespole. Najpierw zmienili nazwę zespołu na Radiohead, która pochodzi z piosenki Talking Heads z płyty "True Stories". Grupa długo nie czekała na kontrakt płytowy. Po swoim pierwszym oficjalnym występie posypały się oferty.

W 1992 roku ukazała się w Wielkiej Brytanii EP-ka "Drill", która zainteresowała wiele gwiazd pierwszego formatu. Radiohead rozpoczynało teraz koncerty takich wykonawców jak PJ Harvey, Tears for Fears i James. Następnym ważnym punktem w ich karierze była już wcześniej wspomniana piosenka "Creep". Utwór ten ukazał się w drugiej połowie 1992 roku i od razu stał się hitem rozgłośni radiowych oraz osiągnął status jednego z najlepszych angielskich singli tego okresu. Piosenka odniosła olbrzymi sukces, jednak miała niewiele wspólnego z resztą debiutanckiego krążka zespołu pt. "Pablo Honey". Nic więc dziwnego, że wiele nabywców premierowej płyty rozczarowało się resztą materiału. Ale znalazło się także mnóstwo odbiorców, dla których Radiohead było objawieniem. Narodził się bowiem nowy brytyjski zespół, który więcej zawdzięczał Pink Floyd niż jak to bywało zazwyczaj - Beatlesom i Sex Pistols.

W 1994 roku zespół wydał kolejna EP-kę "My Iron Lung", która klimatem zapowiadała ich następny album "The Bends". Produkcją krążka zajął się John Leckie. Jak wcześniejszy singel "Creep" ułatwił sprzedaż biletów na koncerty Radiohead, ale nie pomógł zespołowi w karierze za oceanem, to promujący drugą płytę utwór "Fake Plastic Trees" okazał się strzałem w dziesiątkę nawet w rozgłośniach w Ameryce. Piosenka ukazała się również na ścieżce dźwiękowej do filmu "Clueless" z Alicią Silverstone w roli głównej. Grupie pomału udawało się odbiegać od image'u wykreowanego przez "Creep". Następny singel - "High And Dry" - również okazał się sukcesem.

W tym czasie zespół miał już wierne wielkie grono fanów. Ponadto, muzyka Radiohead spodobała się tak bardzo R.E.M., że amerykański zespół poprosił w 1995 roku Thoma Yorke'a i spółkę na wspólną trasę koncertową po Europie i Stanach Zjednoczonych. Grupa doczekała się także innych aktów uznania. Różne zespoły zaczęły nagrywać covery piosenek Radiohead. Tears for Fears zarejestrował swoją koncertową wersję "Creep". Tym samym utworem zainteresowali się także członkowie zespołu The Pretenders. Również Alanis Morissette wstąpiła w szeregi największych fanów Radiohead i na swoich koncertach w 1995 i 1996 roku często wykonywała "Fake Plastic Tree". Artystka zaprosiła także zespół na swoją trasę koncertową w sierpniu 1996 roku.

Na początku tego samego roku Radiohead rozpoczęli pracę nad swoim trzecim albumem, którego nagrywanie rozpoczęło się dopiero po trasie z Morissette. "OK Computer" powstał w odizolowanej angielskiej XIV-wiecznej posiadłości, która należała do aktorki Jane Seymour. Wcześniej w domostwie tym pracowali The Cure. Zespół nagrał wówczas krążek "Wild Mood Swings". Roboczy tytuł nowej płyty Radiohead brzmiał "Ones and Zeroes", ale członkowie grupy zrezygnowali z binarnego kodu w 1997 roku, kiedy to krążek ujrzał światło dzienne. Powstał "kamienny Radiohead", jak ujął efekt wielomiesięcznej pracy basista grupy, Colin Greenwood w wywiadzie dla "New Musical Express". Pierwszym singlem promującym krążek był sześcio i półminutowy utwór "Paranoid Android". Wydany w maju 1997 roku zadebiutował na trzecim miejscu angielskiej listy przebojów. "OK Computer", który ukazał się w następnym miesiącu i od razu trafił na sam szczyt najlepszych krążków w Wielkiej Brytanii. Radiohead otrzymali także za "OK Computer" nagrodę Grammy dla Best Alternative Music Performance.
Na następny krążek fani kapeli musieli czekać trzy lata. W 2000 roku ukazał się album zatytułowany "Kid A". Płyta debiutowała od razu na pierwszym miejscu amerykańskiej listy przebojów. Zespół jednak nie zdecydował się na wydanie singli pochodzących z krążka. Premierze albumu nie towarzyszyła także żadna formalna trasa koncertowa. Nic więc dziwnego, że "Kid A" spotkał się z umiarkowanym zachwytem ze strony krytyki, która zarzucała zespołowi dystansowanie się wobec rozgłośni poprzez nagranie "nieprzyjaznej" dla radia płyty.

W czerwcu 2001 roku Radiohead szybko wydali kolejny, już piąty krążek, zatytułowany "Amnesiac". Na płycie znalazł się materiał, który został nagrany w czasie sesji do "Kid A". Zespół jednak podkreślał, że oba wydawnictwa dzieli pomysł i główne założenia artystyczne, nie można więc potraktować "Amnesiac" jako odrzutów po wcześniejszym krążku. Płyta zadebiutowała na pierwszym miejscy brytyjskiej listy przebojów i na drugiej lokacie w Stanach Zjednoczonych. Z krążka pochodzą single "Pyramid Song" i "Knives Out". Trzecim utworem, który miał promować nowe wydawnictwo zespołu miał być "I Might Be Wrong", ale pomysł rozszerzył się na koncertowy "mini-album", który został wydany w listopadzie 2001 roku. I tak w przeciągu trzynastu miesięcy grupie udało się wydać trzy krążki.

Na początku 2002 roku kwintet spędził prawie sześć miesięcy w swoim studio w Oxfordzie, doprowadzając materiał na nową, szóstą już płytę, do "słuchalnej" postaci. "Jesteśmy zespołem starej daty w tym sensie, że intensywnie pracujemy nad naszymi aranżacjami" - tłumaczy Johnny Greenwood. "Nagrywaliśmy wszystkie próby i w końcu udało się na zarejestrować kompilację najlepszych piosenek. Wtedy mogliśmy wejść do studia oraz zaprezentować nowy materiał Nigelowi Godrich i szybko skończyć płytę" - dodaje artysta.

Piosenki na szósty album grupy, jak sam wspomina Yorke, powstawały w pośpiechu. "Pisałem stronę za stroną" - wyjaśnia wokalista Radiohead. "Początkowo moje teksty wydawały mi się niespójne. Większość z nich pochodzi z radia, bowiem będąc ojcem, zostałem nagle skonfrontowany z cogodzinnymi raportami wiadomości. To podczas wojny w Afganistanie zacząłem słyszeć ostrzegawcze dzwonki w głowie. Siadłem wtedy i spisałem listę polityków, w których chciałem uderzyć" - żartuje Yorke.

Płytę zespół rozpoczął nagrywać w Los Angeles we wrześniu 2002 roku. Była to odmiana po doświadczeniach z "Kid A", która została zarejestrowana na jakimś pustkowiu w Anglii. Do L.A. zespół zaciągnął producent wydawnictwa, Nigel Godrich. "Nagrał tam wcześniej trzy płyty, dwa krążki z Beckiem i płytę Travis" - wspomina Ed O'Brien. "Zawsze się wahaliśmy co do tworzenia w Los Anegels, ponieważ - spójrzmy prawdzie w oczy - Radiohead miksujące w Hotelu Kalifornia nie brzmi za bardzo wiarygodnie" - dodaje gitarzysta. "Ale szybko zdaliśmy sobie sprawę, że możemy tam funkcjonować bez poddawania się wpływowi okolicy. Nagrywanie płyty w Los Angeles to najlepsza sesja w moim życiu. Udawało się nam skończyć jedną piosenkę w ciągu jednego dnia. Nie celebrowaliśmy każdego z utworów. Ufaliśmy sobie, ufaliśmy Nigelowi, studio i piosenkom" - kończy O'Brien.

"Dla mnie muzyk brzmi bardzo pozytywnie" - konkluduje Yorke. "Odpuściliśmy sobie klimaty "Kid A" i "Amnesiac" i staliśmy się naprawdę pewni rzeczy, których się nauczyliśmy. Po prostu chcieliśmy się cieszyć naszą muzyką i wspólnym jej wykonywaniem. Oczywiście płyta "Hail To The Thief" jest mroczna, ale jest też na niej wiele optymizmu" - dodaje wokalista Radiohead.

Przez lipiec i sierpień 2002 roku, Radiohead koncertowało po Portugalii i Hiszpanii, grając kilka nowych piosenek. Ukończyli swój szósty album po dwóch tygodniach w studio w Los Angeles razem z Nigelem Godrichem, dodając jeszcze później kilka utworów w Oxfordzie. Członkowie zespołu opisywali czas trwania nagrań jako relaksujący, inny niż podczas nagrywania Kid A i Amnesiac. Nowy album, Hail to the Thief, został wydany w czerwcu 2003 roku. Mieszając różne style z całej twórczości Radiohead, album Hail to the Thief łączył bazujący na gitarze rock z charakterystycznymi, elektrycznymi brzmieniami i słowami. Choć album zdobył uznanie krytyki, wielu krytyków czuło, że zespół przestał wyznaczać nowe trendy i szukać nowych brzmień (co zostało rozpoczęte przez OK Computer). Hail to the Thief odniósł też komercyjny sukces, debiutując na trzecim miejscu listy Billboard i zdobywając Platynową Płytę w Wielkiej Brytanii a Złotą Płytę w Stanach Zjednoczonych.

Single wydane podczas promocji płyty, „There There”, „Go to Sleep” i „2 + 2 = 5”, były często puszczane przez modern rockowe stacje radiowe. W 2003 roku album Hail to the Thief został nominowany do nagrody Grammy w kategorii Best Alternative Album, a producenci Nigel Godrich i Darrell Thorp otrzymali nagrodę w kategorii Best Engineered Album.

Yorke zaprzeczył, że tytuł Hail to the Thief jest komentarzem do kontrowersyjnych wyborów prezydenckich w USA w 2000 roku, wyjaśniając, że pierwszy raz usłyszał dopiero w Radio 4 dyskusję Johna Quincy Adamsa, „kto ukradł elekcję i kto jest znany jako 'The Thief (złodziej)' poprzez swoją prezydenturę”. Yorke wyjaśnił, że choć album był zainspirowany przez wydarzenia na świecie końca roku 2001 i początku 2002, to „denerwuje mnie gdy ludzie mówią, że jest to protest, ponieważ naprawdę jestem dumny z tego, że Radiohead nigdy nie napisało politycznego utworu”. Po wydaniu Hail to the Thief zespół zaczął międzynarodową trasę koncertową, która zaczęła się w maju 2003 roku a zakończyła w maju 2004 roku występem na Coachella Festival. W czasie trwania trasy, zespół wydał EP COM LAG (2plus2isfive), zawierającą większość strony B z Hail to the Thief. Po trasie koncertowej zespół spotykał się w swoim studio w Oxfordzie, jednak wkrótce zawiesił swoją działalność wolny od obowiązków po wygaśnięciu kontraktu z Parlophone. Resztę roku 2004 członkowie zespołu spędzili na pracy nad solowymi projektami i odpoczynku.

Członkowie Radiohead zaczęli pracę nad swoim siódmym albumem studyjnym w lutym 2005 roku. W październiku 2005 zespół nagrał bazującą na pianinie piosenkę „I Want None Of This” na charytatywny album Pomoc: A Day in the Life organizacji War Child, z którego dochód został przeznaczony na dzieci będące ofiarami wojny. Album był sprzedawany za pomocą dystrybucji cyfrowej, a „I Want None Of This” był najczęściej pobieranym utworem. Wraz z wydaniem COM LAG (2plus2isfive) wygasł kontrakt Radiohead z EMI i zespół nie był związany z żadną wytwórnią płytową. Członkowie zespołu zaczęli więc nagrywać nowy album na własną rękę, a następnie z producentem Mark Sentem, ale pod koniec roku 2006 ponowili współpracę z Nigelem Godrichem. Album został ukończony w lipcu 2007, a w następnym miesiącu został poddany masteringowi w New York City studio.

Siódmy album studyjny Radiohead, In Rainbows, został wydany 10 października 2007 roku za pomocą dystrybucji elektronicznej, gdzie każdy użytkownik samodzielnie dla siebie ustalał cenę albumu. Pierwszego dnia po ukazaniu się płyty odnotowano liczbę 1.2 miliona sprzedanych kopii. Dochody Radiohead z tego albumu prześcignęły dochody ze sprzedaży elektronicznej wszystkich pozostałych albumów razem wziętych. „Discbox” zawierający bonus CD z sesji nagraniowej, winylową edycję albumu i książkę w twardej oprawie z artworkami został wydany na początku grudnia 2007 roku. Wersja CD In Rainbows została wydana 31 grudnia 2007 roku, gdy już zespół miał podpisaną umowę z nową wytwórnią XL Recordings. Album od razu pojawił się na pierwszych miejscach list w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych. W USA płyta zanotowała największy sukces od czasu pojawienia się Kid A w 2000 roku a w Wielkiej Brytanii był to piąty album Radiohead który pojawił się na pierwszym miejscu w notowaniach. „Jigsaw Falling into Place”, pierwszy singiel z albumu, wydany został w UK w styczniu 2008 roku. Drugi singiel, „Nude”, zadebiutował na 37 miejscu na liście Billboard Hot 100 i był to pierwszy singiel Radiohead który pojawił się na tej liście od „High And Dry” w 1995 roku, i pierwszy który pojawił się w pierwszej czterdziestce od „Creep” z 1992 roku

Album In Rainbows (nominowany do Mercury Music Prize w 2008 roku) otrzymał niezwykle pozytywne recenzje, jedne z najlepszych w karierze Radiohead. Krytycy docenili album za bardziej przystępne brzmienia i osobliwe teksty niż w poprzednich wydawnictwach zespołu, jednak pojawiły się też rzadkie słowa krytyki, szczególnie pod adresem stosunkowo niewielkiej nowatorskości albumu. W 2008 Radiohead odbył trasę koncertową promującą In Rainbows po Ameryce Północnej, Europie, Ameryce Południowej i Japonii. W lipcu 2008 roku wydana została kompilacja zatytułowana Radiohead: The Best Of wydana przez EMI - nie zawiera ona jednak utworów z In Rainbows, ponieważ EMI nie posiada praw do wydawania utworów z ostatniej płyty zespołu.

19 lutego 2011 nastąpiło oficjalne wydanie nowego albumu The King of Limbs. Przez cały 2012 rok trwała trasa koncertowa obejmująca USA, Kanadę, Europę, kraje azjatyckie oraz Australię i Nową Zelandię. Podczas jej trwania doszło do groźnego wypadku. Przed koncertem 17 czerwca w Toronto zawaliła się scena. Bilans katastrofy to jedna ofiara śmiertelna (osoba z obsługi technicznej zespołu - Scott Johnson) i trzech rannych.

Single[UK] all time **770/16 hits/7 Top10/#1 [0]/63 weeks**
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Anyone can play guitar/Faithless ,the wonder boy/Coke babies	Radiohead	02.1993	32[2]	-	Parlophone R 6333	[written by Radiohead,Thom Yorke][produced by Sean Slade,Paul Q. Kolderie]
Creep/Faithless ,the wonder boy	Radiohead	09.1993	7[27]	34[20]	Parlophone GB 0409200350	[platinum-UK][written by Radiohead,Albert Hammond,Mike Hazlewood][produced by Sean Slade,Paul Q. Kolderie]
Pop is dead/Banana Co./Creep [live]	Radiohead	05.1993	42[2]	-	Parlophone R 6345	[written by Thom Yorke, Colin Greenwood, Jonny Greenwood, Philip Selway, Ed O'Brien][produced by Jim Warren, Radiohead]
My iron lung EP.	Radiohead	10.1994	24[7]	-	Parlophone CDR 6394	[produced by John Leckie]
High and dry/Planet telex	Radiohead	03.1995	17[11]	78[8][02.96r]	Parlophone CDR 6405	[silver-UK][written by Radiohead][produced by Radiohead,John Leckie,Jim Warren]
Fake plastic trees/India rubber/How can you be sure?	Radiohead	05.1995	20[11]	11.Modern Rock Tracks	Parlophone CDRS 6411	[silver-UK][written by Radiohead][produced by John Leckie]
Just/Planet telex/Killer cars	Radiohead	08.1995	19[9]	37.Modern Rock Tracks	Parlophone CDR 6415	[written by Radiohead][produced by John Leckie]
Street spirit [Fade out]/Bishop's robes	Radiohead	01.1996	5[15]	-	Parlophone CDR 6419	[silver-UK][written by Radiohead][produced by John Leckie]
Paranoid android/Polyethylene	Radiohead	06.1997	3[17]	-	Parlophone DATA 01	[silver-UK][written by Radiohead][produced by Radiohead/Nigel Godrich]
Karma police/Climbing up the walls	Radiohead	08.1997	8[21]	14.Modern Rock Tracks	Parlophone DATA 03	[silver-UK][written by Thom Yorke/Jonny Greenwood/Phil Selway/Ed O'Brien/Colin Greenwood][produced by Radiohead/Nigel Godrich]
No surprises/Palo Alto	Radiohead	01.1998	4[19]	-	Parlophone DATA 04	[silver-UK][written by Radiohead][produced by Radiohead/Nigel Godrich]
Pyramid song/The amazing songs of orgy/Fast track	Radiohead	05.2001	5[12]	-	Parlophone FHEIT 45 102	[written by Radiohead][produced by Radiohead/Nigel Godrich]
Knives out/Cuttoth/Life in a Glasshouse	Radiohead	08.2001	13[16]	-	Parlophone FHEIT 45 103	[written by Radiohead][produced by Radiohead/Nigel Godrich]
There there	Radiohead	06.2002	4[16]	14.Modern Rock Tracks	Parlophone CDR 6608	[written by Radiohead][produced by Radiohead/Nigel Godrich]
Go To Sleep / I Am Citizen Insane / Gagging Order \ Fog – Live / I Am A Wicked Child	Radiohead	08.2003	12[8]	-	Parlophone CDR 6613	[written by Radiohead][produced by Radiohead/Nigel Godrich]
2+2=5	Radiohead	11.2003	15[7]	-	Parlophone CDR 6623	[written by Radiohead][produced by Radiohead/Nigel Godrich]
Jigsaw Falling into Place	Radiohead	01.2008	30[2]	-	XL Recordings XLS 326CD	[written by Radiohead][produced by Nigel Godrich]
Nude	Radiohead	04.2008	21[2]	37[1]	XL Recordings XLS 350CD	[written by Radiohead][produced by Nigel Godrich]
Reckoner	Radiohead	10.2008	74[1]	121[1]	Warner/Chappell CATCO 142045846	[written by Radiohead][produced by Nigel Godrich]
The Daily Mail/Staircase	Radiohead	12.2011	71[1]	-	Ticker Tape GBU 4B1100043	[produced by Radiohead/Nigel Godrich]
Burn the Witch	Radiohead	05.2016	64[2]	121[1]	XL Recordings GBBKS 1600071	[written by Radiohead][produced by Radiohead/Nigel Godrich]
Daydreaming	Radiohead	05.2016	74[1]	-	XL Recordings GBBKS 1600072	[written by Radiohead][produced by Radiohead/Nigel Godrich]

Albumy *[UK] all time 101-albums 8/#1 [4]/Top10 [5]/362 weeks*
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Pablo Honey	Radiohead	03.1993	22 [196]	32[26]	Parlophone PCS 7360	[2x-platinium-UK][platinum-US][produced by Sean Slade, Paul Q. Kolderie, Chris Hufford]
The Bends	Radiohead	03.1995	4[350]	88[24]	Parlophone PCS 7372	[4x-platinium-UK][platinum-US][produced by John Leckie]
OK Computer	Radiohead	06.1997	1[2][237]	21[55]	Parlophone CDDATA 02	[2x-platinum-US][5x-platinium-UK][produced by Nigel Godrich]
Airbag/How am i driving EP.	Radiohead	05.1998	-	56[3]	Capitol 58 701 [US]	[silver-UK][produced by Nigel Godrich,Radiohead]
Kid A	Radiohead	10.2000	1[2][37]	1[1][27]	Parlophone CDKIDA 1	[platinium-US][platinum-UK][produced by Nigel Godrich,Radiohead]
Amnesiac	Radiohead	06.2001	1[1][25]	2[15]	Parlophone CDFHEIT 45101	[gold-US][platinum-UK][produced by Nigel Godrich,Radiohead]
I might be wrong	Radiohead	11.2001	23[11]	44[3]	Parlophone CDFHEIT 45104	[silver-UK]
Hail to the thief	Radiohead	06.2003	1[1][41]	3[20]	Parlophone 5845432	[platinum-UK][gold-US][produced by Nigel Godrich,Radiohead]
Com Lag 2+2=5	Radiohead	05.2004	37[4]	-	Parlophone TOCP 66280	[ Producer - Nigel Godrich, Radiohead ]
In Rainbows	Radiohead	01.2008	1[1][21]	1[52]	XL Recordings XLCD 324	[platinum-UK][gold-US][ Producer - Nigel Godrich, Radiohead ]
Radiohead: The Best Of	Radiohead	06.2008	4[20]	26[11]	Parlophone 2163052	[platinum-UK] [ Producer - Sean Slade,Paul Q. Kolderie,John Leckie,Nigel Godrich,Radiohead]
The King of Limbs	Radiohead	04.2011	7[9]	3[15]	Ticker Tape/XL Recordings TICK 001CD	[gold-UK][ Producer - Nigel Godrich ]
TKOL RMX 1234567	Radiohead	10.2011	34[2]	50[2]	Ticker Tape/XL Recordings TICK 010CD	[ Producer - Nigel Godrich]
A Moon Shaped Pool	Radiohead	05.2016	1[2][35]	3[16]	XL Recordings XLCD 790	[gold-UK][gold-US][ Producer - Nigel Godrich]
OK Computer OKNOTOK 1997 2017	Radiohead	07.2017	2[8]	-	XL Recordings XLCD 781	[gold-UK][ Producer - Nigel Godrich]

Radars

The Radars to grupa z Nowej Zelandii, która składała się głównie z muzyków niedowidzących. Wspierali Deane'a Waretiniego w jego przeboju nr 1 „ The Bridge ” w 1981 i zdobyli nagrodę dla najlepszego albumu polinezyjskiego na 1983 New Zealand Music Awards . Grali głównie w okolicach Auckland.

Grupa została założona około 1962 roku przez urodzonego w Niuean perkusistę Feau Halatau i czterech kolegów z Parnell Institute for the Blind. Pierwszym koncertem, za który zapłacono, był ślub i według perkusisty Halatau płacono im po kilka funtów. Około listopada 1966 roku byli zespołem rezydentem w sali tanecznej na przedmieściach Auckland w Otahuhu . Wspierali piosenkarzy Ricky May'a i Johna Rowlesa podczas ich rezydencji w klubie Picassa. Ich rezydencja trwała do 1967 roku.

W 1967 roku ich singiel „Don't Get Around Much Anymore” został wydany przez wytwórnię Zodiac. W latach 60-tych grupa pojawiła się w telewizji w programie „ Have a Shot” .

W 1981 roku niektórzy członkowie zespołu, wraz z byłym trębaczem Quincy Conserve , Kevinem Fureyem, wsparli Deane'a Waretiniego w "The Bridge", napisanym przez George'a Taita ". Piosenka była hitem numer 1 w Nowej Zelandii. Piosenka, pierwotnie wydana przez wytwórnię Innovation, a później CBS przypisała Deane Waretini do The Rising Stars. W artykule The New Zealand Herald , grupa została prawdopodobnie błędnie nazwana The Rising Suns. Na początku 1983 roku w zespole pozostało tylko dwóch z pierwotnych członków.

Korzystając z taktyki zastosowanej najpierw przez Gary'ego Havoc & The Hurricanes , a później przez Deane'a Waretiniego , z płytą sprzedawaną przez Waretiniego na ulicy , sfinansowali własne nagranie singla. Podobnie jak Waretini, zabrali go na ulicę, aby go promować, a nawet skłonili członków rodziny do sprzedaży. 27 lutego ich wersja " That Lucky Old Sun " weszła na listy NZ . Spędziła 6 tygodni na listach przebojów, osiągając 20 miejsce, 24 lipca ich wersja " The Banana Boat Song ” znalazła się na 35 miejscu i pozostała na listach przebojów przez tydzień. W tym samym roku zdobyli także nagrodę dla „najlepszego albumu polinezyjskiego” na New Zealand Music Awards.
W 1993 roku, wraz z Kenem Kincaidem , pojawili się w artykule w październikowym wydaniu magazynu New Zealand Musician .

W grudniu 2000 roku, w czwartą dekadę działalności muzycznej, zespół pojawił się na scenie festiwalu Blind Musicians w Parnell. Obecnym składem w tamtym czasie byli Feau Halatau, Ray Lemon, Neville Tura i Andrew Taylor. Podczas imprezy mieli mieli na klawiszach piosenkarkę Eleanor Wicks. Około 2001 roku zespołowi skradziono sprzęt o wartości 10 000 dolarów. Kontynuowali działalność jeszcze przez kilka lat, aż w końcu rozpadli się około 2007 roku, z jedynymi pozostałymi członkami, którzy przeżyli.

W styczniu 2010 roku Andrew Taylor dołączył do grupy Blue Collar Band, grając w takich miejscach jak Wanderers Club na przedmieściach Auckland w Mangere . Dennis Kingston, który był z The Radars na pewnym etapie, również był w zespole. Bass grał z Alex Constable również był w zespole przez pewien czas. Grał w różnych zespołach, w tym w The North Harbour Rockers .

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
That Lucky Old Son/Tahiti Nui	Radars	02.1983	-	18[6]	Epic ES 818	[written by H. Gillespie, B. Smith][ Producer - The Radars]
The Banana Boat Song/Chulu Chululu	Radars	07.1983	-	35[1]	Epic ES 878	[written by Burgess, Attaway][ Producer -Gilbert Egdell]

Rashamra

Rashamra to zespół rockowy z siedzibą w Adelajdzie, który działał w latach 70-tych.
Andy Peake, Peter Murray i Peter Staben zdecydowali się opuścić zespół Ebony Matt i założyć Rashamrę i rozpoczęli próby w Norwood w 1970 roku. Przez większość ich krótkiego istnienia Rashamra wykonywał całkowicie oryginalny materiał. Rashamra wyznawał zasady „zrób to sam” i organizował własne koncerty i wydawania singli, dzięki czemu znalazł się w pierwszej piątce radia 5KA.

Wystawiali popularne przedstawienia w Largs Pier Hotel i Elizabeth's Octagon Theatre, które często były wyprzedane. Wiele lat później członkowie Cold Chisel mówili, że zainspirowali się tymi występami i ostrzegawczą opowieścią o wydostaniu się z Adelajdy, zanim zostali zmiażdżeni przez wszechpotężny system „agencji” tamtych czasów.

Peter Jesser, Peter Staben i John Falletti spotkali się ponownie w 2001 roku. Nagrywając jako „TC Emile” z Lyndonem Coxem (ex Die Dancing Bears), Andym Millsem i Mary Laslett, zagrali 5-utworowe demo i zagrali jeden koncert na żywo przed rozstaniem.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Mr. Timekeeper/Paradise Found	Rashamra	02.1972	78[6]	-	Edition One EMS-1003	[written by Jesser, Haffert][ Producer - Robert Allan]
Antelope/Hang On To What You Have	Rashamra	06.1972	89[5]	-	Edition One EMS-1004	[written by David Courtney][ Producer - Christopher Neil]

Rare Earth

W 1961 r. saksofonista Gil Bridges i perkusista Pete Rivera założyli w Detroit swój pierwszy rhythm’n’bluesowy zespół, The Sunliners. W roku 1962 dołączył do nich basista John Parrish, a w 1966 r. gitarzysta Rod Richards i grający na instrumentach klawiszowych Kenny James. Po okresie występów w lokalnych klubach, w 1969 r. zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Motown, przyjmując nazwę jej nowej filii, specjalizującej się w wykonywanym przez białych muzyków progresywnym rocku. Rare Earth zdobyli natychmiast popularność rockową wersją przeboju The Temptations „Get Ready”, która trafiła do amerykańskiej Top 10.

Temat singlowy był skrótem blisko dwudziestominutowego nagrania zajmującego całą stronę debiutanckiego albumu grupy. Zademonstrował instrumentalne umiejętności zespołu, ale też skłonność do muzycznego przegadania. W 1970 r. powodzeniem cieszyła się kolejna wersja starego przeboju The Temptations, „(I Know) I’m Losing You” oraz autorskie tematy „Born To Wander” i „I Just Want To Celebrate”. Niestety, sukcesom towarzyszyła seria zmian personalnych, które z czasem miały zaciążyć negatywnie na karierze zespołu. Na początek, Richardsa i Jamesa zastąpili Ray Manette i Mark Olson, zaś do składu dokooptowano Eda Guzmana grającego na instrumentach perkusyjnych.

Nowe single cieszyły się umiarkowanym powodzeniem. W 1973 r. styl grupy uległ radykalnej zmianie. Za namową Normana Whitfielda, producenta wysoko ocenionego albumu Ma, nowym wokalistą został Peter Hoorelbeke, zastąpiony dwa lata później na longplayu Back To Earth przez Jerry’ego La Croix. Późniejsze nagrania poniosły rynkowe fiasko chociaż Rare Earth dotrwali do początku lat 80-tych.

Eks-członkowie, Peter Hoorelbeke, Gil Bridges i Mike Urso (bas, śpiew), nagrali pod nazwą Hub album dla wytwórni Capitol. Z końcem dekady grupa przypomniała się w składzie: Gil Bridges, Ray Monette, Edward Guzman, Wayne Baraks, Rick Warner, Dean Boucher i Randy Burghdoff.

W 1990 r. muzycy podpisali kontrakt z wytwórnią Motor City Iana Levine’a, promując singel „Love Is Here And Now You’ve Gone” (dawny temat The Supremes). Rare Earth cieszą się do dziś popularnością w Niemczech.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Get Ready/Magic Key	Rare Earth	03.1970	-	4[20]	Rare Earth 5012	[gold-US][written by W. Robinson][produced by Rare Earth][20[5].R&B Chart]
(I Know) I'm Losing You/When Joanie Smiles	Rare Earth	08.1970	-	7[14]	Rare Earth 5017	[written by Norman Whitfield,Edward Holland, Jr.,Cornelius Grant][produced by Norman Whitfield][20[9].R&B Chart]
Born To Wander/Here Comes The Night	Rare Earth	12.1970	-	17[11]	Rare Earth 5021	[written by Tom Baird][produced by Tom Baird][48[2].R&B Chart]
I Just Want To Celebrate/The Seed	Rare Earth	07.1971	-	7[13]	Rare Earth 5031	[written by N. Zesses, D. Fekaris][produced by Rare Earth, Tom Baird ][30[5].R&B Chart]
Hey Big Brother/Under God's Light	Rare Earth	11.1970	-	19[10]	Rare Earth 5038	[written by D. Fekaris, N. Zesses][produced by Rare Earth][40[6].R&B Chart]
What'd I Say/Nice To Be With You	Rare Earth	04.1972	-	61[5]	Rare Earth 5043	[written by R. Charles][produced by Rare Earth]
Good Time Sally/Love Shines Down	Rare Earth	11.1972	-	67[8]	Rare Earth 5048	[written by T. Baird][produced by Tom Baird, Rare Earth]
We're Gonna Have A Good Time/Would You Like To Come Along	Rare Earth	01.1973	-	93[3]	Rare Earth 5052	[written by M. Olson, R. Monette, P. Rivera, G. Bridges, E. Guzman, T. Baird][produced by Tom Baird, Rare Earth]
Ma	Rare Earth	04.1973	-	108[3]	Rare Earth 5053	[written by N. Whitfield][produced by Norman Whitfield]
Hum Along And Dance/Come With Me	Rare Earth	09.1973	-	110[8]	Rare Earth 5054	[written by N. Whitfield, B. Strong][produced by Norman Whitfield][95[3].R&B Chart]
It Makes You Happy (But It Ain't Gonna Last Too Long)/ Boogie With Me Children	Rare Earth	11.1975	-	106[3]	Rare Earth 5012	[gold-US][written by P. Warren, G. Katona][produced by Stewart Levine]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Get Ready	Rare Earth	12.1969	-	12[77]	Rare Earth 507	[platinum-US][produced by Rare Earth]
Ecology	Rare Earth	07.1970	-	15[49]	Rare Earth 514	[gold-US][produced by Norman Whitfield, Tom Baird]
One World	Rare Earth	07.1971	-	28[25]	Rare Earth 520	[produced by Rare Earth and Tom Baird]
Rare Earth in Concert	Rare Earth	01.1972	-	29[21]	Rare Earth 534	[gold-US][produced by Rare Earth]
Willie Remembers	Rare Earth	11.1972	-	90[20]	Rare Earth 543	[produced by Joe Porter, Rare Earth, Tom Baird]
Ma	Rare Earth	06.1973	-	65[23]	Rare Earth 546	[produced by Norman Whitfield]
Back to Earth	Rare Earth	07.1975	-	59[11]	Rare Earth 548	[produced by Stewart Levine]
Rare Earth	Rare Earth	10.1977	-	187[6]	Prodigal 10 019	[produced by Cal Harris, James Carmichael]
Band Together	Rare Earth	06.1978	-	156[6]	Prodigal 10 025	[produced by John Ryan]

Ram Jam

Grupa amerykańska założona w połowie lat 70-tych na wschodnim wybrzeżu USA, znana głównie z przebojowego singla „Black Betty” z 1977 r. Utwór, rzekomo obrażający czarnoskóre kobiety, był bojkotowany przez część środowisk murzyńskich, choć autorem tekstu był w istocie Huddie „Leadbelly” Ledbetter- legenda czarnego folku i bluesa.

W skład Ram Jam wchodzili: gitarzysta Bill Barlett (ur. w 1949 r.), basista Howie Blauvelt (eks-członek The Hassles - wczesnej grupy Billy’ego Joela), wokalista Myke Seavone i perkusista Pete Charles. Bartlett, debiutujący w zespole The Lemon Pipers (przebój „My Green Tambourine” z 1968 r.), wycofał się na kilka lat z życia muzycznego, by powrócić nagraniem demo ż kompozycją Leadbelly’ego.

Wydany przez wytwórnię Epic singel dotarł do 18. miejsca listy amerykańskiej, ale Ram Jam nie udało się powtórzyć sukcesu w USA. W Wielkiej Brytanii „Black Betty” gościła dwukrotnie na listach przebojów. W 1977 r. dotarła do 7. pozycji, zaś w 1990 r. jej remiks był na miejscu 13., co potwierdziło popularność tematu i słabą kreatywność zespołu.

Tytuł drugiego albumu, Portrait Of An Artist As A Young Ram, był zabawną aluzją do powieści Joyce’a, „Portrait Of An Artist As A Young Man” („Portret artysty z czasów młodości”) i debiutanckich opowiadań Dylana Thomasa, „Portrait Of An Artist As A Young Dog” (Portret artysty w wieku szczenięcym). Po polsku oznaczał „Portret artysty w wieku trykowania” .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Black Betty/I Should Have Known	Ram Jam	06.1977	7[12]	18[17]	Epic 50357	[written by H. Ledbetter][produced by Jeffry Katz, Jerry Kasenetz]
Black Betty (Rough 'N Ready Remix)	Ram Jam	02.1990	13[8]	-	Epic 655430 7	[written by H. Ledbetter]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ram Jam	Ram Jam	09.1977	-	34[12]	Epic 34 885	[produced by Jeffry Katz, Jerry Kasenetz]

Kevin Raleigh

Kevin Raleigh to amerykański wokalista i klawiszowiec najbardziej znany ze swojej współpracy z Michael Stanley Band .

Urodzony w Cleveland w stanie Ohio 27 lutego 1952 r. Raleigh zyskał lokalną sławę w 1969 roku z zespołem Paper Sun, znanym później jako Freeport Express i Freeport. Jako Freeport, zespół wydał album w Miami dla Mainstream Records .

W 1973 roku Raleigh został zwerbowany przez byłych członków Raspberries, Jima Bonfantiego i Dave'a Smalleya, aby dołączył do nich w zespole Dynamite, który nagrał album zawierający utwory spółki Smalley-Raleigh, który nigdy nie został wydany.

Raleigh był także członkiem kolejnego zespołu Bonfanti, Pictures, założonego w 1977 roku. W tym samym roku był w zespole z Rogerem Lewisem i kolegą z Paper Sun / Freeport oraz gitarzystą Neilem Giraldo .

Raleigh po raz pierwszy wystąpił z Michael Stanley Band podczas trasy koncertowej z albumem Cabin Fever z 1978 roku . Jego pierwszym nagraniem z zespołem było Greatest Hints w 1978 roku, na którym pojawił się - razem ze Stanleyem - jako ich główny wokalista i autor tekstów.

Pozostając w MSB do jej rozwiązania w 1987 roku, Raleigh był odpowiedzialny za kilka najbardziej znanych kawałków MSB, w tym „Someone Like You”, „When I'm Holding You Tight” i najbardziej udany singiel zespołu „He Can't Love You ”(w tym Raleigh na wokalu), który osiągnął na liście Hot 100 33 miejsce w 1980 roku.

Raleigh nagrał solowy album, Delusions of Grandeur , wydany przez Atlantic Records wiosną 1989 roku. Album zawierał dwa utwory, „I Should've Known Better” i „The Art of War”, wyprodukowany przez Neila Giraldo, który został gitarzystą, autorem tekstów i mężem Pat Benatar . Utwór „ Moonlight on Water ” - jeden z zaledwie dwóch z dziesięciu utworów na albumie, których nie napisał Raleigh - został wyprodukowany przez Petera Colemana, który również intensywnie współpracował z Benatar.

Wydany jako singiel „Moonlight on Water” osiągnął 60. miejsce na liście Billboard Hot 100 , ale poza tym oferta Raleigha na karierę solową została w dużej mierze przeoczona.
Raleigh następnie przeniósł się do zarządzania artystami, a w 2008 roku został wymieniony jako właściciel firmy Associated Talent Management (ATM) z siedzibą w Los Angeles.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Moonlight On Water/The Art Of War	Kevin Raleigh	05.1989	-	60[9]	Atlantic 88962	[written by Andy Goldmark, Steve Kipner][produced by Peter Coleman]

Jerry Dorsey

Jego oryginalne nazwisko to Terry Holden. Przyjął pseudonim około 1968 roku, kiedy to rock and roll przejął władzę i jak sam powiedział: „Kiedy wróciłem z Azji, nie mogłem zostać aresztowany”. Podpisał kontrakt z Astor i wydał piosenkę Ricky May w 1969 roku.

Singiel został wydany przez wytwórnię Pye w Nowej Zelandii i aby go promować pojawił się w Hit Scene ABC TV. Dorsey pojawił się także na Bandstand. Był żonaty z Dawn Dixon, która była również piosenkarką Channel 9. Niestety nie ma go już z nami, zmarł w wieku 52 lat.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
It Doesn't Mean a Thing / Snow	Jerry Dorsey	10.1969	99[1]	-	Astor A 7152/-	-

niedziela, 24 stycznia 2021

Blind Pig Records

Blind Pig Records to niezależna amerykańska wytwórnia bluesowa .

Firma Blind Pig została założona w 1977 roku w Ann Arbor piwnicy bluesowego klubu w stanie Michigan przez Jerry'ego Del Giudice, właściciela Blind Pig Cafe i jego przyjaciela Edwarda Chmelewskiego. Wytwórnia ma teraz siedzibę w San Francisco.

Blind Pig Records wyrosło na jedną z czołowych wytwórni bluesowych na świecie. Wirtualny kto jest kim z artystów bluesowych i korzeniowych występował na scenie Blind Pig w takim czy innym czasie - Otis Rush, Koko Taylor, Commander Cody, Asleep At The Wheel, Roosevelt Sykes, Robert Lockwood, Mighty Joe Young, Johnny Shines, The Fabulous Thunderbirds, Walter Horton, Bonnie Raitt, Eddie Taylor, Jimmy Rogers i Hound Dog Taylor, żeby wymienić tylko kilka.

Ich niesamowite występy i entuzjazm publiczności doprowadziły do pomysłu nagrania tej niezapomnianej muzyki i zaprezentowania jej fanom poza granicami tego legendarnego klubu. Od samego początku nasza wiara w zdolności twórcze artystów i ich potrzebę poszerzania granic ich formy artystycznej miała pierwszeństwo przed rygorystycznym trzymaniem się wąsko zdefiniowanego idiomu muzycznego. W rezultacie naturalnym postępem naszej wytwórni było wydawanie albumów nie tylko bluesowych, ale także z dziedzin Roots Rock, Zydeco, Rhythm & Blues i Soul Gospel. Ta filozofia przyniosła Blind Pig reputację doskonałości nie tylko dzięki wydawnictwom niektórych światowych mistrzów, ale także dzięki nagraniom nowego pokolenia artystów, którzy przenoszą te unikalne amerykańskie formy sztuki w XXI wiek.

Pod koniec 2000 roku wytwórnia rozpoczęła reedycję serii winylowej, zawierającej reedycje z poprzedniego katalogu na 180-gramowym winylu wysokiej jakości.

Od 2015 roku katalog Blind Pig jest własnością The Orchard , oddziału Sony Music .

Parrot

Parrot Records była amerykańską wytwórnią płytową , oddziałem London Records , która powstała w 1964 roku. Wytwórnia zwykle licencjonowała (lub wynajmowała) nagrania dokonane przez Decca Records w Anglii, przeznaczone do wydania w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie, w szczególności przez Zombies , Tom Jones , Engelbert Humperdinck , Them , Jonathan King , Hedgehoppers Anonymous , Lulu , Savoy Brown i Alan Price . Inni artyści to Frijid Pink , Love Sculpture z Detroit (wznowiony przez EMI) i Bobby „Borisa” Picketta (wznowiony w Garpax ). Największym hitem Parrot był singiel „She's A Lady” Toma Jonesa, który zajął drugie miejsce na listach przebojów Billboardu na początku 1971 roku.

„ Gloria ” utwór Them, wydany przez Parrot, pierwotnie wydany i nagrany przez brytyjską Decca.

Wytwórnia istniała do 1979 r. Po zniknięciu Parrot, jej artyści zostali przeniesieni do londyńskiej wytwórni. Katalog Parrot jest obecnie zarządzany przez Polydor , jednostkę należącą do Universal Music Group w USA.

Albumy na liście przebojów Bilboard 200 Albums

The Zombies - The Zombies [1965]  39.US
It's Not Unusual - Tom Jones [1965]  54.US
Them - Them [1965]  54.US
What's New Pussycat? - Tom Jones [1965]  114.US
Them Again - Them [1966]  138.US
Green, Green Grass Of Home - Tom Jones [1967]  65.US
The Greatest Hits From England - Various Artists [1967]  87.US
Release Me - Engelbert Humperdinck [1967]  7.US
Tom Jones Live! At The Talk Of The Town - Tom Jones [1967]  13.US
The Last Waltz - Engelbert Humperdinck [1967]  10.US
The Tom Jones Fever Zone - Tom Jones [1968]  14.US
A Man Without Love - Engelbert Humperdinck [1968]  12.US
Help Yourself - Tom Jones [1969]  5.US
Engelbert - Engelbert Humperdinck [1969]  12.US
Blue Matter - Savoy Brown [1969]  182.US
This Is Tom Jones - Tom Jones [1969]  4.US
A Step Further - Savoy Brown [1969]  71.US
Engelbert Humperdinck - Engelbert Humperdinck [1969]  5.US
Tom Jones Live in Las Vegas - Tom Jones [1969]  3.US
Frijid Pink - Frijid Pink [1970]  11.US
Raw Sienna - Savoy Brown [1970]  121.US
Tom - Tom Jones [1970]  6.US
We Made It Happen - Engelbert Humperdinck [1970]  19.US
I (Who Have Nothing) - Tom Jones [1970]  23.US
Defrosted - Frijid Pink [1970]  149.US
Looking In - Savoy Brown [1970]  39.US
Sweetheart - Engelbert Humperdinck [1971]  22.US
Tom Jones Sings She's A Lady - Tom Jones [1971]  17.US
Street Corner Talking - Savoy Brown [1971]  75.US
Another Time, Another Place - Engelbert Humperdinck [1971]  25.US
Tom Jones Live At Caesar's Palace - Tom Jones [1971]  43.US
Engelbert Humperdinck Live At The Riviera, Las Vegas - Engelbert Humperdinck [1972] 45.US
Hellbound Train - Savoy Brown [1972]  34.US
Them Featuring Van Morrison Lead Singer - Them [1972]  154.US
Close Up - Tom Jones [1972]  64.US
In Time - Engelbert Humperdinck [1972]  72.US
Lion's Share - Savoy Brown [1972]  151.US
Jack The Toad - Savoy Brown [1973]  84.US
The Body and Soul of Tom Jones - Tom Jones [1973]  93.US
King Of Hearts - Engelbert Humperdinck [1973]  113.US
Tom Jones' Greatest Hits - Tom Jones [1973]  185.US
The Original Monster Mash - Bobby Boris Pickett & The Crypt-Kickers [1973]  173.US
His Greatest Hits - Engelbert Humperdinck [1974]  103.US

         Single na listach przebojów

Release me [And let me love again] Engelbert Humperdinck	01.1967	4.US
There goes my everything Engelbert Humperdinck	05.1967	 20.UK
The last waltz Engelbert Humperdinck	08.1967	 25.US [platinum]
Am i that easy to forget Engelbert Humperdinck	01.1968 18.US
A man without love [Quando M'innamoro] Engelbert Humperdinck	04.1968	 19.US
Les bicyclettes De Belsize Engelbert Humperdinck	09.1968 31.US
The way it used to be Engelbert Humperdinck	02.1969	 42.US
I' m a better man [For having loved you] Engelbert Humperdinck	08.1969	 38.US
Winter world of love Engelbert Humperdinck	11.1969 16.US
My Marie Engelbert Humperdinck	05.1970	 43.US
Sweetheart Engelbert Humperdinck	09.1970 47.US
When there' s no you 	Engelbert Humperdinck	09.1970 45.US
Another time,another place Engelbert Humperdinck	09.1971	 43.US
Too beautiful to last Engelbert Humperdinck	03.1972 86.US
In time Engelbert Humperdinck	08.1972	 69.US
I never said goodbye Engelbert Humperdinck	12.1972	 61.US
I' m leaving you Engelbert Humperdinck	06.1973	 99.US
Love is all Engelbert Humperdinck	09.1973 91.US
This is what you mean to me Engelbert Humperdinck	12.1975	 105.US
I'm Tired Savoy Brown	11.1969	 74.US
Tell Mama Savoy Brown	11.1971 83.US
Lay Back In The Arms Of Someone Savoy Brown	07.1981	 107.US
Run To Me 	Savoy Brown	10.1981	 68.US
Shout Lulu & The Luvers	05.1964	 94.US
House of the rising sun Frijid Pink	02.1970	 7.US
Sing a song for freedom Frijid Pink	07.1970	 55.US
Heartbreak hotel Frijid Pink	12.1970	 72.US
Monster mash [reedycja] Boris Pickett & Crypt Rockers	08.1970 91.US
Monster mash Boris Pickett & Crypt Rockers	05.1973 10.US
Easy To Be Hard Jennifer	05.1969	 128.US

Savoy Brown

Zespół założony w 1966 r. pod nazwą Savoy Brown Blues Band przez gitarzystę Kima Simmondsa (ur. 6.12.1947 r. w Newport). W pierwszym składzie znaleźli się: Simmonds, Brice Portius (śpiew), Ray Chappell (bas), John O’Leary (harmonijka), Bob Hall (fortepian) i Leo Mannings (perkusja).

Zadebiutowali udziałem w sesjach nagraniowych w firmie Purdah, której właścicielem był producent Mike Vernon. Wkrótce miejsce O’Leary’ego zajął inny gitarzysta - Martin Stone. Zreformowany sekstet związał się z firmą Decca. Jego debiutancki album Shake Down zawierał kompozycje mistrzów bluesa: Freddiego Kinga, Alberta Kinga i Willie Dixona. Niezadowolony z efektów pracy grupy Simmonds rozwiązał Savoy Brown Blues Band i powołał do życia nowy skład, zatrzymując jedynie Boba Halla.

Nowymi członkami formacji zostali: Chris Youlden (śpiew), Dave Peverett (gitara, śpiew), Rivers Jobe (bas) i Roger Earl (perkusja). Zespół nagrał utwór „Getting To The Point”, po czym Tone Stevens zastąpił Jobe’a. W tym składzie formacja stała się integralną częścią brytyjskiego boomu bluesowego, tego okresu. Youlden był bardzo silną indywidualnością, a jako frontman występował w meloniku i monoklu, czyniąc sceniczny image grupy niezwykle oryginalnym.

Ich własne kompozycje harmonizowały z tymi, które opracowywali na nowo, a gra Simmondsa i Peveretta dodawała animuszu występom „na żywo”. Największą popularność zdobyła kompozycja „Train To Nowhere” z albumu Blue Matters. Po ukazaniu się płyty Raw Sienna Youlden opuścił zespół. Wewnętrzne nieporozumienia doprowadziły w 1970 r. do odejścia kolejnych muzyków: Peveretta, Stevensa i Earla. Utworzyli oni formację o nazwie Foghat.

W tzw. międzyczasie Simmonds odbył tournee po USA ze zmienionym składem: Dave Walker (śpiew), Paul Raymond (klawisze), Andy Pyle (bas) i Dave Bidwell (perkusja), dbając tym samym o ciągły rozwój Savoy Brown. Muzyka uległa zaostrzeniu odchodząc od korzeni bluesowych z zabarwieniem boogie. Później lider osiedlił się w Ameryce i brał udział w wielu trasach koncertowych angażując coraz to innych muzyków towarzyszących.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I'm Tired/Stay With Me Baby	Savoy Brown	11.1969	-	74[5]	Parrot 40042	[written by Chris Youlden][produced by Mike Vernon]
Tell Mama/Rock And Roll On The Radio	Savoy Brown	11.1971	-	83[6]	Parrot 40066	[written by Kim Simmonds,Paul Raymond][produced by Neil Slaven]
Lay Back In The Arms Of Someone/Don't Tell Me I Told You	Savoy Brown	07.1981	-	107[4]	Town House 1054	[written by Chinn, Chapman][produced by Richie Wise]
Run To Me/Georgie	Savoy Brown	10.1981	-	68[5]	Town House 1055	[written by C. Norman, P. Spencer][produced by Richie Wise]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Blue Matter	Savoy Brown	04.1969	-	182[2]	Parrot 71 027	[produced by Mike Vernon]
A Step Further	Savoy Brown	09.1969	-	71[14]	Parrot 71 029	[produced by Mike Vernon]
Raw Sienna	Savoy Brown	04.1970	-	121[18]	Parrot 71 036	[produced by Kim Simmonds, Chris Youlden]
Looking In	Savoy Brown	10.1970	50[1]	39[19]	Parrot 71 042	[produced by Kim Simmonds]
Street Corner Talking	Savoy Brown	09.1971	-	75[17]	Parrot 71 047	[produced by Neil Slaven]
Hellbound Train	Savoy Brown	03.1972	-	34[21]	Parrot 71 052	[produced by Neil Slaven]
Lion's Share	Savoy Brown	11.1972	-	151[10]	Parrot 71 057	[produced by Neil Slaven]
Jack the Toad	Savoy Brown	06.1973	-	84[14]	Parrot 71 059	[produced by Barry Murray]
Boogie Brothers	Savoy Brown	04.1974	-	101[8]	London 638	[produced by Harry Simmonds]
Wire Fire	Savoy Brown	11.1975	-	153[7]	London 659	[produced by Kim Simmonds, Paul Raymond]
Rock 'n' Roll Warriors	Savoy Brown	07.1981	-	185[4]	Town House 7002	[produced by Ira Blacker, Richie Wise]

Ronnie Savoy

Ronnie Savoy (ur. 10 października 1939r jako Eugene Ronald Hamilton ) to wokalista R&B o krystalicznie czystym głosie, najbardziej znany z "And The Heavens Cried". Urodził się jako Eugene Hamilton w Detroit w muzycznej rodzinie, a jego rodzeństwo to piosenkarz Al Kent [prawdziwe nazwisko Robert Harston Hamilton Jr.

Robert Harston Hamilton J był jednym z uzdolnionych muzycznie braci Hamilton, którzy mieszkali w Detroit.

Mówi się również, że Bob był jednym z członków The Nitecaps w wytwórni Groove z lat pięćdziesiątych, podobnie jak jego brat Ronnie, który prawdopodobnie był głównym wokalistą.

Praca Boba w Golden World dobiegała końca we wczesnych miesiącach 1966 roku, a jego ostatnim sukcesem był bardzo popularny „I Love The Life I Live” Tony'ego Micale'a z The Reflections.

Tragicznie został zastrzelony podczas jazdy w Detroit w 1969 roku.

Wydaje się, że Ronnie Savoy sam odszedł The Nitecaps w 1956 roku.

Dość płodny piosenkarz, nagrywał dla Candello and Gone w 1959r, MGM w 1960, Phillips w 1962 i Epic w 1963. Poza nagrywaniem dla Wingate w 1965, Ronnie wydał także płytę dla wytwórni Tuff w Chicago w 1966 roku. „Pitfall”, którego współautorem napisał pod swoim prawdziwym imieniem i który jest utworem z najwyższej półki.

Davie Gordon ustalił również, że Ronnie był właścicielem firmy wydawniczej Suron i wykonał kilka prac produkcyjnych dla The Drifters w 1968 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
And The Heavens Cried/The Big Chain	Ronnie Savoy	01.1961	-	-	MGM 12950	[written by Gwynn Elias & Irving Reid]

Kompozycje Ronnie Savoy'a na listach przebojów

  [with Bob Hamilton, Joanne Bratton, Steve Venet]
03/1965 Poor Man's Son   The Reflections 55.US 
05/1965 Poor Man's Son  The Rockin' Berries 5.UK

[with Al Kent,Wingate]
03/1967 The Whole World Is a Stage   The Fantastic Four 63.US 

[with Al Kent, Norma Toney,William Garrett]
05/1967 You Gave Me Something (And Everything Is All Right)  The Fantastic Four 55.US

[solo]
08/1967 Ain't It the Truth   The Drifters 36.R&B Chart
10/1968 Standing on the Outside   Brenda Jo Harris 131.US

Ampex Records

Ampex był producentem sprzętu elektronicznego i taśmy magnetycznej. Byli twórcami 8-ścieżkowych pustych taśm (zwłaszcza kwadrofonicznych 8-ścieżkowych, później) dla wielu różnych wytwórni, więc jest wiele 8-ścieżkowych z wymienioną wytwórnią "Ampex", podczas gdy w rzeczywistości były to wydania albumów z innych wytwórni.

W 1970 roku Ampex zdecydował się wejść do biznesu płyt winylowych i założył własną wytwórnię, dystrybuowaną przez Warner Brothers. Od samego początku mieli też współpracę z Bearsville Studios w stanie Nowy Jork, z producentem Toddem Rundgrenem. Po kilku produkcjach Bearsville dla wytwórni Ampex, Albert Grossman założył własną wytwórnię Bearsville, a pierwsze dwa albumy Bearsville były wspólnie numerowane z Ampex. Etykieta Ampex była niebieska z białym nadrukiem, z logo Ampex u góry. Albumy promocyjne były białe z czarnym nadrukiem, z tym samym wzorem etykiety.
Ampex Records rozpoczął działalność w 1970 roku. Jej największym hitem był „We Gotta Get You A Woman” Todda Rundgrena (jako „Runt”), który osiągnął 20 miejsce na liście Billboard Hot 100 w 1970 roku.Ampex zapoczątkował również trzy labele zależne: Bearsville, Big Tree i Lizard. Ampex Records zakończyło działalność około 1973 roku, a Bearsville i Big Tree przeniosły dystrybucję do Warner Bros. Records i Bell Records, a Lizard stała się niezależną jednostką. Później Big Tree zostało przejęte przez Atlantic Records.

Albumy na listach przebojów

The American Dream - American Dream [1970] 194.US

Runt - Todd Rundgren [1970] 185.US

Last Night I Had the Strangest Dream - Mason Proffit [1971] 186.US

Purlie (Soundtrack) - Various Artists [1970] 138.US

Happy Tiger Records

Happy Tiger Records to niezależna amerykańska wytwórnia płytowa należąca do firmy frachtowej Flying Tiger Line . Happy Tiger działał od 1969 do 1971 roku. W tym czasie wytwórnia wyprodukowała ponad dwa tuziny albumów Count Basie , Mason Proffit , Red Rhodes , Priscilli Paris , Paula Kelly i Anita Kerr Singers . Wydali dwa albumy zespołu Vana Morrisona Them .

Biura Happy Tiger znajdowały się przy 1801 Avenue of the Stars w Century City, Los Angeles, Kalifornia . W skład zespołu wchodził inżynier i producent Ray Ruff, który wcześniej pracował dla ABC-Paramount Records . Podczas swojego krótkiego istnienia Happy Tiger wydał dwadzieścia siedem albumów i liczne single, wszystkie dystrybuowane przez Era Records . Wytwórnia wydała również osiem albumów ze starymi utworami pod wspólną wytwórnią Happy Tiger / Era, w tym utwory Phila Baugha , Dorsey Burnette i kilka wczesnych nagrań Beach Boys . Nagrywali także single takich weteranów, jak Kay Starr , Roberta Sherwood i Joanie Sommers .

Pod koniec października 1971 r. krajowy szef promocji Happy Tiger, Dave Chackler, odszedł, by dołączyć do wytwórni Ray'a Ruffa Oak, jako wiceprezes i człowiek odpowiedzialny za promocję towarów. Ostatnim albumem Happy Tiger w 1971 roku był Movin 'Toward Happiness Masona Proffit . Ostatnim singlem wytwórni w 1972 roku był singiel Richarda Berry wykonujący piosenkę, którą napisał i rozsławił zespół Kingsmen w 1963 roku, „ Louie Louie ”. Po tym, jak Happy Tiger spasował, Warner Bros. Records ponownie wydało Paula Kelly'ego Stealin 'in the name of the Lord w 1972 roku, przemianowany na Dirt . Warner ponownie wydał dwa albumy Mason Proffit jako podwójny LP, Come and Gone , w 1974 roku.

Saving Jane

Saving Jane to zespół z Columbus w Ohio . Zespół znany jest z piosenki „ Girl Next Door ”. Głównym wokalistą jest Marti Dodson.

Pełnometrażowy debiut Saving Jane, Girl Next Door, został wyemitowany w październiku 2005 roku w Toucan Cove. Tytułowy utwór na albumie, zatytułowany także „Girl Next Door”, został wyemitowany w radiu po tym wydaniu. Przyciągnęło to uwagę głównych wytwórni płytowych oraz kontrakt z Republic / Universal Records, co pomogło im zadebiutować na listach przebojów Billboard. Singiel „Girl Next Door” zajął 31 miejsce na liście Billboard Hot 100 . Teledysk zadebiutował na MTV „s Total Request Live ” w dniu 24 kwietnia 2006 roku pod nr 9. singiel „Come Down to Me” został wydany pod koniec sierpnia i sprzedał się w ponad 100.000 egzemplarzy.

W 2006 roku piosenkarka country Julie Roberts nagrała wersję „Girl Next Door”, która ukazała się na jej albumie Men and Mascara . (Saving Jane wydała swój własny, country remix tej piosenki poprzedniej zimy, która była dostępna na iTunes i została wyeksponowana na CMT i CMT.com.)

7 sierpnia 2007 roku ukazał się kolejny album Saving Jane po Girl Next Door pod tytułem One Girl Revolution . Singiel o tym samym tytule zadebiutował latem 2007 roku. Album One Girl Revolution został wydany w 2007 roku, a jego reedycja zawierała nową piosenkę „SuperGirl” z albumu SuperGirl w 2008 roku.

Nowa piosenka „Butterflies” została wydana na iTunes w 2009 roku. Na początku 2010 roku 26 stycznia 2010 roku ukazała się nowa EP-ka Saving Jane, Vampire Diaries EP , na iTunes znajdują się trzy utwory: „Immortal”, „In Love With a Vampire ” i „ Immortal ( Twilight Mix) ”.

25 października 2010 roku na iTunes ukazał się singiel „Worst of Me”, będący częścią albumu „Psycho Ex-Girlfriend”, który miał się ukazać wiosną 2011 roku. Jednak ostatecznie album został odłożony na półkę.

W międzyczasie gitarzysta Pat Buzzard pracuje jako artysta solowy i wydał swój pierwszy singiel w sierpniu 2008 roku, cover " Wagon Wheel " Old Crow Medicine Show , na którym występuje Brandon Hagan na gitarze, basie, banjo, chórki i Marti Dodson na chórkach.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Girl Next Door	Saving Jane	02.2006	-	31[20]	Alert	[written by Marti Dodson, Pat Buzzard, Kris Misevski, Dak Goodman, Jeremy Martin]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Girl Next Door	Saving Jane	04.2006	-	133[2]	Universal 006469	[produced by Brian Lovely, Mark Liggett, Pat Buzzard, Jack Campitelli, Jerry Lane ]

Lazy Smoke

Lazy Smoke to

zespół psychodelic rock / psychodelic pop z Bostonu w stanie Massachusetts w Stanach Zjednoczonych . Zespół powstał w 1967 roku i rozwiązał się w 1969 roku. Chociaż zespół nie zwrócił na siebie większej uwagi w trakcie swojej krótkiej działalności, później zyskał rozgłos dzięki debiutanckiemu albumowi grupy, Corridor of Faces, wysoką ceną na rynku kolekcjonerskim, ze względu na ograniczoną liczbę. kopii, słabą promocję i ogólnie nie sprzedaje się zbyt dobrze.

Jedyny album zespołu z północnej części stanu Massachusetts. Liderem zespołu i napisanego utworu jest gitarzysta / wokalista John Pollano, który wcześniej grał na gitarze rytmicznej w The Road Runners. W 1966 roku Ralph Mazzotta, Bob Door i Ray Charron dołączyli do tej grupy wraz z wokalistą Mike Fedenyszenem. W 1967 roku Fedenyszen ożenił się i opuścił grupę. John Pollano został zmuszony do śpiewania i zmienił nazwę zespołu na „Lazy Smoke”. Zespół grał 5 nocy w tygodniu w Motelu Wool Chips na Cape Cod, zarabiał na życie, odkładał na wydanie płyty ... W tym samym czasie nagrano tam 12 utworów demo, które stanowiły podstawę tej płyty. Wiosną 1968 roku wybrali się w trasę po Florydzie, grali piosenki i covery zespołu The Beatles.Po powrocie do domu krewni i znajomi muzyków zaoferowali pomoc finansową w wydaniu albumu.Został nagrany latem 1968 roku w Eastern Sound Studios w Methuen w stanie Massachusetts. W marcu 1969 roku trafił do sprzedaży. Wszystkie 500 egzemplarzy rozdano krewnym i przyjaciołom, także znajomym. W związku z tym uważali, że ich misja została wypełniona . Album okazał się bardzo dobry.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Corridor Of Faces	Lazy Smoke	.1968	-	-	Onyx 6903	-

Mason Proffit

Mason Proffit był zespołem country rockowym z Champaign w stanie Illinois, który wydał pięć albumów między 1969 a 1973. Znani są z piosenki „Two Hangmen”, która zebrała znaczną ilość odtworzeń na antenie Album Oriented Rock .

Bracia Terry Talbot i John Michael Talbot grali razem w kilku lokalnych zespołach w Indianapolis, , a później w Chicago. Po rozpadzie zespołu Sounds Unlimited, w 1969 roku założyli Mason Proffit, skupiając się na wyłaniającej się mieszance folku , country i rocka, który później został nazwany country rockiem .

„Two Hangmen”, napisany przez starszego brata Terry'ego i wydany na ich pierwszym albumie, Wanted , stał się regionalnym hitem. Pomogło to ich drugiemu albumowi Movin 'Toward Happiness , który znalazł się na liście Billboard 200 . Wanted był nominowany do nagrody Grammy za najlepszą okładkę albumu w 1971 roku, przez pomyłkę zatytułowany Mason Proffit . W 1972 roku zespół podpisał kontrakt z Warner Bros. Records i kontynuował trasę koncertową, dając rocznie do 300 koncertów.

Niektóre z pierwszych występów Mason Proffit w tym czasie obejmowały The Doobie Brothers , Steely Dan , Johna Denvera i Maca Davisa. Ich styl country-rock-bluegrass był innowacyjny, ale trudny do umieszczenia w gatunku marketingowym. Ich występy na żywo były pełne energii. I raz, podczas jamowania z The Scruggs Review, Johnem Hartfordem i Nitty Gritty Dirt Band , Earl Scruggs nazwał Johna Talbota „najlepszym grajacym na banjo, jakiego kiedykolwiek słyszałem”. Bracia Talbot wystąpili przed Eagles podczas krajowej trasy koncertowej.

Warner Bros. ponownie wydała ich pierwsze dwa albumy jako kompilacja, Come & Gone, która w 1974 roku otrzymała nagrodę Grammy za najlepszy pakiet albumów. Wydała również Rockfish Crossing i Bareback Rider . Mason Proffit rozpadł się, gdy bracia John i Terry Talbot opuścili zespół i zaczęli występować jako duet. Następnie Warners wydał The Talbot Bros. , pierwszy z trzech albumów duetu, a pozostałe dwa zostały wydane przez Sparrow Records. Sparrow ostatecznie ponownie wydał pierwszy album Talbot Bros., bez utworu „Moline Truckin”. Po rozpadzie bracia Talbot zaczęli nagrywać współczesną muzykę chrześcijańską w Sparrow Records , zdobywając nagrodę Grammy i kilka nominacji do nagrody Dove .

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Movin' Toward Happiness	Mason Proffit	04.1971	-	177[8]	Happy Tiger 1019	[produced by Mason Proffit]
Last Night I Had The Strangest Dream	Mason Proffit	11.1971	-	186[14]	Ampex 10 138	[produced by James Lee Golden]
Bareback Rider	Mason Proffit	05.1973	-	198[5]	Warner 2704	[produced by Bill Halverson]

sobota, 23 stycznia 2021

Carlo Savina

Carlo Savina (ur. 2 sierpnia 1919r Turyn - zm. 23 czerwca 2002r Rzym) był włoskim kompozytorem i dyrygentem, który komponował, aranżował i dyrygował muzyką do filmów - i jest szczególnie pamiętany jako reżyser muzyczny takich filmów jak Ojciec chrzestny (1972), Amarcord (1973) ) i Niedźwiedź (1988).

Savina współpracowała z wieloma znanymi kompozytorami muzyki filmowej XX wieku, w tym: Ennio Morricone , Armando Trovajoli , Nino Rota , Mario Nascimbene , Stanley Myers , Stephen Sondheim , Philippe Sarde i Miklos Rozsa . Jego praca wahała się od komponowania muzyki do częstych spaghetti westernów , takich jak Johnny Oro do bycia dyrektorem muzycznym i dyrygentem w filmie Federico Felliniego „Orchestra Rehearsal" .

W 1985 roku zdobył nagrodę Davida di Donatello za najlepszą muzykę za ścieżkę dźwiękową do filmu Pizza Connection .

Carlo Savina pochodził z muzykalnej rodziny - jego ojciec był pierwszym klarnetem w orkiestrze włoskiego nadawcy publicznego EIAR . Carlo uczył się gry na skrzypcach jako dziecko i ukończył Konserwatorium Muzyczne im. Giuseppe Verdiego w Turynie, gdzie studiował grę na fortepianie, skrzypcach, kompozycję i dyrygenturę. W 1945 roku zaczął komponować muzykę dla radia. Na początku swojej kariery otrzymał nagrodę Accademia Musicale Chigiana . Założył własną orkiestrę i wkrótce stał się sławny. W 1950 roku zaczął komponować i aranżować muzykę do filmu. Przez następne trzydzieści lat komponował, aranżował i dyrygował muzyką do ponad 200 filmów i stał się jednym z najbardziej płodnych, i być może niedocenianych kompozytorów filmowych i telewizyjnych XX wieku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Love Theme From "The Godfather"/ The Godfather Waltz (Main Title)	Carlo Savina	04.1972	-	66[9]	Paramount 0152	[written by Nina Rota][produced by Tom Mack]

Filmografia

1954 Toto Seeks Peace 1955 Girls of Today 1958 Herod the Great 1959 Head of a Tyrant 1960 It Started in Naples 1961 A Difficult Life 1962 War Gods of Babylon 1962 The Fury of Achilles 1962 Samson Against the Sheik 1962 Eva 1963 The Rebel Gladiators 1963 Slave Queen of Babylon 1963 Hercules Against the Mongols 1964 Hercules Against the Barbarians 1964 Spartacus and the Ten Gladiators 1964 Terror in the Crypt 1965 Gli amanti latini 1965 Secret Agent Fireball 1965 Bullet in the Flesh 1965 Här kommer bärsärkarna 1965 Veneri al sole 1966 The Man Who Laughs 1966 Bob Fleming... Mission Casablanca 1966 Few Dollars for Django 1966 Johnny Oro 1967 Massacre in the Black Forest 1968 The Young, the Evil and the Savage 1968 Vengeance 1968 Between God, the Devil and a Winchester 1968 A Long Ride from Hell 1969 Malenka 1969 Heads or Tails 1969 The Unnaturals 1970 And God Said to Cain 1970 A Suitcase for a Corpse 1970 Mr. Superinvisible 1970 Hey Amigo! A Toast to Your Death 1971 Eye of the Spider 1971 The Last Traitor 1972 Naked Girl Killed in the Park 1973 Amarcord 1973 Love and Anarchy 1973 Lisa and the Devil 1974 I figli di nessuno 1974 The Killer Reserved Nine Seats 1974 The Stranger and the Gunfighter 1975 Reflections in Black 1975 Savage Man Savage Beast 1977 Nine Guests for a Crime 1978 The Perfect Crime 1981 Comin' at Ya! 1982 Hunters of the Golden Cobra 1985 Pizza Connection