Runners

 The Runners rozpoczęli życie w 1980 roku jako zespół wspierający piosenkarza pop z lat 60., Rona Charlesa (ex-Groop). Dopełnieniem składu w The Runners byli gitarzysta prowadzący Trevor Reading (który również był w zespole City z Edwardsem), Lester Price (klawisze), Paul McNaughton (bas) i Grant Hamston (perkusja). W 1981 roku The Runners grali na własną rękę i przyciągali lojalnych fanów podczas występów w pubach. Mark Greig zastąpił Lestera Price'a i wkrótce potem zespół podpisał kontrakt z Mushroom Records.

Debiutancki singiel The Runners „Sure Fire Thing” osiągnął 16 miejsce w Melbourne i 43 w kraju (połowa 82r) - utwór został wyprodukowany przez byłego członka LRB Beeba Birtlesa. Debiutancki album „Hitting The Wall” ukazał się w marcu 1983 roku, z którego jedynym singlem na liście przebojów był „Endlessly (Hitting The Wall)” (OZ # 57). Od lipca '83 Mark Edwards skupił się tylko na swoich obowiązkach wokalnych w The Runners, a zespół doświadczył wielu zmian w składzie w ciągu następnego roku, ale w lipcu '84 rozpadł się.

Po rozpadzie Mark Edwards podpisał kontrakt z WEA Records i wydał w 1986 roku jeden album zatytułowany „Land Of The Living”. Jedynym jego wypadem na australijską listę singli był singiel „Worlds Away” (nr 70, początek 1986r). Wydano kilka innych singli, w tym utwór tytułowy  z albumu „Somebody Like You”. Na tym wspaniałym utworze pojawili się również uznany sesyjny muzyk Ricki Fataar i legendarna wokalistka wspierająca Venetta Fields (ex-Boz Scaggs, John Farnham). Niestety album nie sprzedawał się dobrze, a Edwards nigdy nie nagrał kontynuacji.

Drugim byłym Runnerem, który wydał solowy album, był były basista Paul McNaughton, który rozpoczął solową karierę pod pseudonimem Paul Norton (grał przez jakiś czas z Wendy & The Rocketts). Norton spotkał się z dużo lepszym przyjęciem swojej muzyki niż Edwards. Debiutancki singiel Nortona „Stuck On You” zajął 3. miejsce na australijskich listach przebojów w maju 1989 roku. Następnie dwa kolejne single z listy Top 40, a następnie „I Got You” (34 miejsce) i „Southern Sky” (32 miejsce), oba z debiutanckiego albumu Nortona „Under A Southern Sky (1990). Drugi album „Let It Fly” został wydany w 1992 roku, ale przyniósł jedynie niewielki przebój z „When We Were Young” (80 miejsce). Norton rozpoczął pracę w muzyce country i jako dyrektor muzyczny w Australian Shakespeare Company i nadal regularnie koncertuje. Prowadzi również własną stronę internetową, zawierającą szczegóły dotyczące jego kariery i obecnej pracy.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Sure Fire Thing/ Pleasure Zone	Runners	06.1982	43[10]	-	Mushroom K-8713	[written by M. Edwards, P. Laffey][produced by Beeb Birtles]
Endlessly (Hitting The Wall)/Logical Boy	Runners	04.1983	57[9]	-	Mushroom K-9002	[written by M. Edwards][produced by Charles Fisher]

Albums

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Hitting The Wall	Runners	04.1983	49[6]	-	Mushroom L 37 887	-

Mark Edwards

Wokalista i gitarzysta Mark Edwards był liderem jednego z najpopularniejszych zespołów rockowych w Melbourne we wczesnych latach 80-tych. The Runners rozpoczęli życie w 1980 roku jako zespół wspierający piosenkarza pop z lat 60., Rona Charlesa (ex-Groop). Dopełnieniem składu w The Runners byli gitarzysta prowadzący Trevor Reading (który również był w zespole City z Edwardsem), Lester Price (klawisze), Paul McNaughton (bas) i Grant Hamston (perkusja). W 1981 roku The Runners grali na własną rękę i przyciągali lojalnych fanów podczas występów w pubach. Mark Greig zastąpił Lestera Price'a i wkrótce potem zespół podpisał kontrakt z Mushroom Records.


Debiutancki singiel The Runners „Sure Fire Thing” osiągnął 16 miejsce w Melbourne i 43 w kraju (połowa 82r) - utwór został wyprodukowany przez byłego członka LRB Beeba Birtlesa. Debiutancki album „Hitting The Wall” ukazał się w marcu 1983 roku, z którego jedynym singlem na liście przebojów był „Endlessly (Hitting The Wall)” (OZ # 57). Od lipca '83 Mark Edwards skupił się tylko na swoich obowiązkach wokalnych w The Runners, a zespół doświadczył wielu zmian w składzie w ciągu następnego roku, ale w lipcu '84 rozpadł się.

Po rozpadzie Mark Edwards podpisał kontrakt z WEA Records i wydał w 1986 roku jeden album zatytułowany „Land Of The Living”. Jedynym jego wypadem na australijską listę singli był singiel „Worlds Away” (nr 70, początek 1986r). Wydano kilka innych singli, w tym utwór tytułowy  z albumu „Somebody Like You”. Na tym wspaniałym utworze pojawili się również uznany sesyjny muzyk Ricki Fataar i legendarna wokalistka wspierająca Venetta Fields (ex-Boz Scaggs, John Farnham). Niestety album nie sprzedawał się dobrze, a Edwards nigdy nie nagrał kontynuacji.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Worlds away	Mark Edwards	12.1985	70[11]	-	WEA 7-258885	-

Ronnie Ronalde

 Ronald Charles Waldron (ur. 29 czerwca 1923r - zm. 13 stycznia 2015r), znany   profesjonalnie jako Ronnie Ronalde , brytyjski music hallowy piosenkarz i siffleur . Ronalde słynął ze swojego głosu, gwizdania, jodłowania , naśladowania śpiewu ptaków i osobowości scenicznej. Jego krystalicznie czyste jodłowanie przyniosło mu uznanie koneserów muzyki alpejskiej i zachodniej na całym świecie.
Ronalde dorastał w biednym, ale wspierającym się domu w Islington i od wczesnego dzieciństwa odkrył talent do śpiewania, gwizdania i naśladowania ptaków. W tych początkowych latach bawił się nieformalnie za kieszonkowe lub z chórami kościelnymi i szkolnymi , rozwijając swoje talenty sceniczne.


W czasie, gdy uczył się księgowości , Ronalde został zaproszony do roli jednego z 15-letnich Silver Songsters Arturo Steffaniego. Ten 21-osobowy chór chłopięcy był znany ze skomplikowanych wokalnych i wizualnych aranżacji popularnych piosenek. Steffani był tak zafascynowany głosem i gwizdami Ronalde , że rozwiązał Silver Songsters (w 1947 roku) i został jego osobistym menadżerem, mentorem i przyzwoitką . Później koncertowali razem po całym świecie.

Po służbie w czasie wojny Steffani zachęcił Ronalde do studiowania śpiewu w Londynie i jodłowania w Szwajcarii , i przez prawie dekadę zaczął pracować, nie tylko jako solowy wykonawca variety , ale także pod nowym nazwiskiem: Ronnie Ronalde.
 

Po wczesnych zmaganiach, pierwsza udana trasa koncertowa Ronalde po Wielkiej Brytanii (pod koniec lat czterdziestych) spotkała się z falą zainteresowania. Pierwsze nagrania Ronalde'a zostały wykonane w  Decca Records  , ale jego pierwszy kontrakt z dużą wytwórnią pochodzi z EMI . Ronalde nagrywał również w Pye , Major Minor i Columbia Records, stając się artystą sprzedającym   miliony płyt.

„If I Were a Blackbird” (1950) należy do najsłynniejszych piosenek Ronalde z tego okresu. To wykonanie irlandzkiej piosenki ludowej Delii Murphy sprawiło, że przez 6 miesięcy znalazł się w czołowej dwudziestce Wielkiej Brytanii. Później jowialnie dziękowała za zwiększenie dochodów. Pozostałe utwory to „ Tritch Tratch Polka ” oraz „Bells Across the Meadow” (autor Albert Ketèlbey ). Jego najbardziej znanym nagraniem jest „ In a Monastery Garden ” (autorstwa Alberta Ketèlbeya ). Ronalde przez dziesięciolecia grał go jako finał swojego show, a ponad milion egzemplarzy zostało sprzedanych w różnych formatach.

W ciągu tej dekady Ronalde był headlinerem i pobił rekordy kasowe na całym świecie: był znanym wykonawcą w Wielkiej Brytanii, Stanach Zjednoczonych, Australazji , Skandynawii , Afryce, Ameryce Południowej i Europie. Taki był jego sukces w Stanach Zjednoczonych w latach pięćdziesiątych XX wieku, był postrzegany jako poważny konkurent dla Franka Sinatry i Binga Crosby'ego , a także innych, takich jak Richard Tauber i Josef Locke .

Ronalde miał swój własny program radiowy BBC z 1949 roku pod tytułem The Voice of Variety . Podczas tej serii liczba listów od fanów Ronalde spowodowała problem dla BBC.   Thames TV prezentowała także cotygodniowy program Meet Ronnie Ronalde .

W 1949 roku Ronalde każdego wieczoru przez dziesięć tygodni wypełniał Radio City Music Hall w Nowym Jorku ( mieszczący ponad sześć tysięcy osób). Był wówczas najczęściej występującym brytyjskim artystą (ponad tysiąc razy). W tym samym okresie przez dwa tygodnie zapełnił 25 000 miejsc w Toronto w Kanadzie. 

Ronalde wystąpił również dla królowej Elżbiety II i księcia Filipa w Royal Command Performance w London Coliseum . 

U szczytu swojej popularności Ronalde przewidział spadek popularności swwoich występów i odszedł od światła reflektorów. Niemniej jednak Ronalde nie porzucił przemysłu rozrywkowego: prowadził koncerty letnie do lat 80-tych, a także występy telewizyjne i audycje radiowe. Osiadł na wyspie Guernsey w latach sześćdziesiątych XX wieku. Kupił hotel (St Martin's, który stał się znany jako Ronnie Ronalde's Hotel) i poznał austriacką żonę Rosemarie, która została jego menadżerem po śmierci Steffaniego. Po wychowaniu trójki dzieci, on i Rosemarie przenieśli się na wyspę Man pod koniec lat 80-tych, a następnie do Whistler's Lodge w Nowej Zelandii.w latach 90. na Gold Coast w Queensland w Australii, a w ostatnich latach swojego życia wrócił do Wielkiej Brytanii. W Nowej Zelandii w 1990 roku Ronalde zapełnił Aotea Theatre na 2500 miejsc i został zaproszony na kolejny koncert. Został również poproszony o powrót na powtórki w salach Auckland i Christchurch .

Ronalde został uhonorowany nagrodą America's North Carolina Louisburg Hall of Fame w 1995 roku, co stanowi ich największe uznanie, przyznawane tylko artystom o wybitnych międzynarodowych wyróżnieniach.

Jego nagranie „Bird Song at Eventide” znalazło się w przebojowym serialu telewizyjnym, a następnie w bestsellerowej ścieżce dźwiękowej, The Singing Detective w 1986 roku.

Jego autobiografia z 1998 roku zatytułowana Around the World on a Whistle czerpała obszernie z pamiątek , rachunków teatralnych, fotografii i wycinków i jest dokumentem opublikowanej historii . Żartował, że jego następna książka byłaby „Encyklopedią gwizdów”.

EMI Australia wydała płytę CD o tym samym tytule Around the World on a Whistle w latach 90-tych. Świadectwo długowieczności jego popularności przyniosło mu kolejny złotą plytę i  wzrost popularnościw jego karierze. EMI następnie wydało kilka albumów wczesnych dzieł Ronalde, które nie były dostępne od czasu ich oryginalnych wydań gramofonowych .

W 2002 roku został wprowadzony do ekskluzywnego stowarzyszenia charytatywnego Grand Order of Water Rats .

Ronalde pojawił się w australijskim filmie Clubland z 2007 roku .

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
If I Were A Blackbird/Song Of The Mountains	Ronnie Ronalde	10.1953	18[3]	-	Columbia DO 3598/-	[written by Darley, Murphy]

 

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
The Whistling Wonder	Ronnie Ronalde	11.1980	83[2]	-	Omega OM 016/-	-

Chan Romero

 Robert Lee „Chan” Romero (ur. 7 lipca 1941 r. W Billings , Montana , Stany Zjednoczone) to amerykański wykonawca rock and rolla , najbardziej znany z piosenki „ Hippy Hippy Shake ” z 1959 roku .



Pochodzenie Romero było raczej mieszane. Jego ojciec pochodził z rasy hiszpańskiej i Apaczów, podczas gdy jego matka była mieszanką Meksyku , Czirokezów i Irlandczyków . Oboje wyemigrowali do Montany podczas Wielkiego Kryzysu , szukając pracy jako migrujący robotnicy rolni. Jego przydomek nadał mu jego dziadek . Ponieważ Romero często biegał bez obuwia, przydomek pochodzący z hiszpańskiego wyrażenia oznaczającego „mały chłopiec ze świńskimi łapkami” wydawał się odpowiedni.

Romero cytuje ważny punkt zwrotny w jego życiu w 1956 roku. Był to rok, w którym Elvis Presley wykonał „ Hound Dog ” w programie The Steve Allen Show . Presley był największym wpływem Romero przed pojawieniem się Ritchiego Valensa na scenie rock & rolla .

Jako nastolatek Chan Romero jedzie autostopem do East Los Angeles , w Kalifornii w 1958 roku, gdzie napisał „Hippy Hippy Shake,” a tym samym rozpoczął swoją karierę. Wujek  Romero przedstawił  jego muzykę przedstawicielowi A&R z Speciality Records : Sonny Bono . Bono był szczególnie zachwycony piosenką zatytułowaną „My Little Ruby” i poprosił Romero, aby dopracował ją i wrócił za kilka tygodni. Romero musiał wrócić do szkoły w Montanie i nigdy nie wrócił do Speciality.

Po utworzeniu zespołu po jego powrocie szybko stało się jasne, że Valens miał ogromny wpływ na Romero, tak bardzo, że dwaj artyści, którzy nigdy się nie spotkali, brzmiali podobnie i mieli podobne pochodzenie etniczne. Dwa miesiące po katastrofie samolotu, w której zginął Valens, menedżer Don Redfield wysłał taśmę do menedżera Valensa, Boba Keane'a w Los Angeles. Keane był pod wielkim wrażeniem nagrań i okrzyknął Romero następcą Valensa, natychmiast podpisując z nim kontrakt w Del-Fi Records , tej samej wytwórni co Valens.

Kiedy Romero wrócił do Los Angeles, Keane przedstawił go pogrążonej w żałobie matce Valensa, z którą Romero był blisko. Jej dom służył jako dom Romero podczas jego wizyt w Los Angeles; spał w sypialni Valensa. Pozostaje blisko rodziny i występował na koncercie upamiętniającym Ritchie Valensa odbywającym się co roku w Pacoima w Kalifornii .

Kariera Romero gwałtownie wzrosła wraz z wydaniem „Hippy Hippy Shake” w lipcu 1959 roku. Wydany najpierw w Stanach Zjednoczonych, a później w Australii i Wielkiej Brytanii , szybko zwrócił na siebie uwagę Paula McCartneya, który polubił tę piosenkę i zaśpiewał ją w Cavern Club w Liverpoolu i Star Club w Hamburgu podczas jego wczesnych lat z The Beatles . Wersja The Swinging Blue Jeans z 1964 roku stała się numerem jeden w Europie.

 
"Hippy Hippy Shake" pozostał popularną piosenką, a także pojawiła się w wielu ścieżkach dźwiękowych do filmów, w tym Uncle Buck , It Takes Two i Austin Powers: International Man of Mystery . Być może najbardziej znana współczesnej publiczności wersja pojawiła się w 1988 roku na ścieżce dźwiękowej Cocktail w wykonaniu The Georgia Satellites . Wersja zespołu The Beatles pojawiła się w 1994 roku w wydaniu Live w BBC . "Hippy Hippy Shake" został nagrany przez polskiego piosenkarza Czesława Niemena w 1964 roku.

Pierwsza wizyta Romero w Palm Springs w Kalifornii w 1964 roku zainspirowała go do uczynienia tego obszaru swoim domem. Nadal mieszka w okolicy i dzieli swój czas między Palm Springs i Billings. Córka Romero, Holly Romero Sanchez, jest pastorem młodzieżowym w Living Word in the Desert w Indio w Kalifornii.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
The Hippy Hippy Shake/If I Had A Way	Chan Romero	03.1960	9[24]	-	Columbia 45-DO-4124/-	[written by C. Romero]
The Hippy Hippy Shake/If I Had A Way	Chan Romero	06.1963	51[8]	-	London HL-2100/-	[written by C. Romero]

 

 

Abe Romain

Australijski muzyk (saksofon i klarnet), lider zespołu i autor tekstów (ur. Wellington, Nowa Zelandia 27 sierpnia 1905r - zm. Sydney 21 sierpnia 1994r) .


Po raz pierwszy usłyszał jazz na żywo w San Francisco, po tym, jak pracował jako chłopiec okrętowy na „Tahiti”. Przyjechał do Australii w 1920 roku i pracował z Cec Morrison & Merv Lyons. W 1930 r. Wyjechał do Londynu i pracował z Hermanem Darewskim i Jackiem Hyltonem (z Hyltonem koncertował w Europie). W 1933 r. Wrócił do Australii i pracował z różnymi zespołami w Sydney, ale zdecydował się wrócić do Londynu i opuścił go 2 maja 1936 r., gdzie pracował z Harrym Royem (łącznie z trasą do Ameryki Południowej), ale w 1940 roku wrócił do Australii. został mianowany liderem zespołu w Trocadero, gdzie przebywał przez ponad 5 lat (1941-1946).

 

 Po wakacjach w USA (1946/47) pracował jako disc jockey w 2GB do początku 1948 roku, kiedy to został mianowany dyrektorem muzycznym State Theatre Orchestras w Melbourne i Sydney (1948-1951).Prowadził zespoły w Sydney do momentu mianowania na dyrektora muzycznego Jack Davey Show w Radio 2GB w 1954 roku.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
A Little Old Church In England /The Lights Will Shine Again	Abe Romain	10.1941	13[1m]	-	Regal Zonophone G24332/-	-

 

Rokes

 The Rokes to pop-rockowy zespół założony w 1963 roku we Włoszech przez angielskich emigrantów . Ich najbardziej udane piosenki to „Piangi con Me” (wersja włoska) = „Passing Through Grey (wersja angielska)”, oryginalna wersja „ Let's Live for Today ”, przebój ze Stanów Zjednoczonych nagrany ponownie przez The Grass Roots oraz „Che Colpa Abbiamo Noi ”, włoska wersja językowa „ Cheryl's Going Home ” autorstwa Boba Linda .



Norman David „Shel” Shapiro (ur. 16 sierpnia 1943 r. W Stanmore , Middlesex ) zaczął występować w Londynie jako gitarzysta i wokalista z zespołem rock and rollowym Rob Storm & the Whispers. Po   grze w zespole wspierającym Gene'a Vincenta podczas trasy koncertowej po Wielkiej Brytanii w 1959 roku, Shapiro postanowił założyć własny zespół The Shel Carson Combo z gitarzystą Vicem Briggsem (urodzonym 14 lutego 1945 roku w Twickenham , Middlesex), perkusistą Mike'em Shepstone'em (ur. 29 marca 1943, Weymouth , Dorset ) i basistą Bobby Posner (ur. 6 maja 1945 w Edgware , Middlesex).

Zespół występował w klubach r&b w londyńskich klubach i miał regularne koncerty w amerykańskich bazach na południu Anglii oraz kilka tras koncertowych na północy, w tym w Szkocji, zanim zdecydował się spróbować szczęścia na scenie klubowej w kontynentalnej Europie . W styczniu 1963 roku wyjechali do Niemiec , gdzie mieli rezydencję w Top Ten Club w Hamburgu z krótkim pobytem w TopTen Club w Hanowerze . Następnie zespół został zaproszony na trasę koncertową po Włoszech jako grupa wspierająca Colina Hicksa , brata Tommy'ego Steele . Gitarzysta Vic Briggs opuścił grupę, woląc pozostać w Anglii, i został zastąpiony przez Johnny'ego Charltona (ur. 3 kwietnia 1945 r.,Walthamstow , Londyn). Grupa koncertowała z Hicksem po Włoszech, coraz częściej wykonując swój własny materiał. 

W czerwcu 1963 roku zerwali więzi z Hicksem i zostali zaangażowani przez Teddy Reno, menadżera i męża włoskiej piosenkarki pop Rity Pavone . Koncertowali z Pavone, występując jako Shel Carson Combo, rozgrzewając fanów, zanim Rita wystąpiła w swoim programie. Następnie zdobyli kontrakt nagraniowy z wytwórnią ARC i zmienili nazwę na The Rokes na ich pierwszy singiel, covery utworu Big Joe Turnera „ Shake, Rattle and Roll ”.  The Rokes zrealizowali serię krótkich spotów reklamowych we włoskiej telewizji (Algida), na późniejszych nagraniach śpiewali głównie w języku włoskim z angielskim akcentem., często nagrywając wersje amerykańskich i brytyjskich przebojów. W 1965 r. ich wersja „ When You Walk in the Room ” („C'e Una Strana Espressione Nei Tuoi Occhi”) Jackie DeShannon osiągnęła nr. 11 na włoskich listach przebojów, a następnie „Grazie a Te”, cover albumu „ I'm Alive ” zespołu The Hollies .

W 1966 roku zostali wybrani drugą najpopularniejszą grupą beatową we Włoszech, po kolejnych hitach z wersjami piosenek Boba Linda „Cheryl's Going Home” („Che Colpa Abbiamo Noi”) i „Remember The Rain” („E La Pioggia Che Va ”). Strona B „Che Colpa Abbiamo Noi” to piosenka, której współautorem jest Shapiro, „Piangi Con Me”. Grupa ponownie nagrała piosenkę w języku angielskim jako „Let's Live for Today” z angielskimi tekstami autorstwa Michaela Juliana z Dick James Music . Światowa sprzedaż „Piangi Con Me” przekroczyła milion egzemplarzy, kwalifikując się do złotej płyty .  Został wydany w Anglii w tym samym czasie co cover innego angielskiego zespołu,  Piosenkę wysłuchali amerykańscy producenci płyt P. F. Sloan i Steve Barri , z powodzeniem nagrany przez   The Grass Roots. 

The Rokes wydali cztery albumy w latach 1965-1968 i nadal z powodzeniem nagrywali we Włoszech. Koncertowali także i regularnie pojawiali się we włoskich programach telewizyjnych oraz w kilku corocznych imprezach festiwalu San Remo . W 1967 roku zapuścili się w psychodeliczny rock z „Il Vento” (autorstwa Mogola i Lucio Battisti ), również nagrywali po angielsku m.inn. „When the Wind Arises” i nagrali wersję brytyjskiego hitu The Equals „ Baby Come Back"(" Non c'è Pace Per Me "). Jednak ich płyty odniosły niewielki sukces poza Włochami ze względu na brak zainteresowania RCA / ARC rozgłosem, a wraz ze zmieniającymi się gustami i spadającą sprzedażą, grupa rozpadła się w 1970 roku, sprzedając ponad 5 milionów płyt winylowych i nadal sprzedaje kompilacje CD i zestawy pudełkowe. 

Shapiro nadal komponował i wykonywał własną muzykę. Nagrał siedem albumów i na krótko rozpoczął karierę aktorską, współpracując z takimi reżyserami jak Mario Monicelli i Marco Risi . W 1977 roku założył własną wytwórnię w Mediolanie.  W 2018 roku nagrał album z byłym rywalem i głównym wokalistą Equipe 84 Maurizio Vandelli. Johnny Charlton otworzył własną galerię sztuki, Galleria Charlton w Rzymie. Obecnie pracuje jako artysta wizualny. Bobby Posner i Mike Shepstone początkowo wrócili do Anglii. Posner kupił różne puby w Londynie i ostatecznie je sprzedał, po czym przeniósł się do Hastings na południowym wybrzeżu, gdzie nabył inne puby muzyczne. Nigdy nie przestawał grać i występował w różnych zespołach rockowych, reggae i bluesowych. Mike Shepstone założył duet   Shepstone i Dibbens , koncertował z AC / DC i nadal pisał piosenki dla innych artystów. W 2000 roku poważne dyskusje na temat ponownego zebrania zespołu na włoską trasę koncertową nabrały tempa. Jednak Shapiro i Charlton nie byli zainteresowani, więc Posner i Shepstone zdecydowali się założyć „The Rokes M&B” (Mike i Bobby). We Włoszech regularnie grają od 2000 roku. W 2013 roku Posner na stałe wrócił do Włoch i obecnie mieszka ze swoją narzeczoną Paolą Salvadeo w Novi Ligure (AL).

 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Works Of Bartholomew/When The Wind Arises	Rokes	07.1968	94[3]	-	RCA 47-9546/-	-

Sandy B

 Sandra Barber jest wokalistką house z Nowego Jorku, który używa pseudonimu scenicznego Sandy B .


Znana jest przede wszystkim z dwóch jej solowych płyt , które osiągnęły # 1 na Billboard „Dance / Club Play ,"Make the World Go Round" i "Ain't No Need to Hide" w roku 1996 i 1997, odpowiednio.   Obie piosenki zostały wyprodukowane przez duet Deep Dish . Stonebridge (DJ) Onionz wypuścił również remiksy "Make The World Go Round".

W niezwykłym odwróceniu historii sukcesu konwencjonalnego przemysłu muzycznego, Sandy B miała swoje pierwsze hity po opuszczeniu dużej wytwórni dla niezależnej wytwórni. Chociaż jej dwa przeboje ukazały się w Champion Records , jej debiutancki singiel „Feel Like Singin” został wydany w 1992 roku przez Nervous Records . W 1994 roku wydała także singiel „Back Together” w King Street Sounds.

Po „Make the World Go Round” hicie # 1, Nervous wydała remix Davida Moralesa „Feel Like Singin” na tanecznej kompilacji albumu , 100% Pure Dance .

W 1998 roku Sandy B wystąpiła na ekranie w filmie Donnie Brasco z Alem Pacino i Johnnym Deppem w rolach głównych .

W 2000 i 2001 roku miała na koncie hity z singlami wydanymi przez grupę Karmadelic , na których wykonała główny wokal. „Check It Out” osiągnął 2. miejsce na liście Hot Dance Music / Club Play , a „Nothingness” zajął 10. miejsce na liście Hot Dance Music / Club Play. Obie piosenki zapewniły umiarkowaną emisję w formacie Rhythmic / Dance.

W 2003 roku wydała solową płytę „Lose Our Love” wydaną przez wytwórnię Junior Vasquez Music, a także ukazała się płyta „Love Burns”, napisana przez Janice Robinson i wyprodukowana przez Stonebridge.
 W 2004 roku dołożyła wokale do piosenki "Medicine", którą wykonywali DJ Mike Cruz Presents China Ro & Sandy B, w Nervous Records , zawierającej remiksy Dezroka. W tym samym roku wydała także „The Beat Is Inside You”, autorstwa DJ Exacta i Sandy B.

W 2005 roku Sandy napisała wspólnie z Janice Robinson piosenkę „Risen”, która zdobyła platynę w Belgii dla popowej artystki Natalii. W 2006 roku jej „Being True To Her Groove” wykorzystano w animacji Disneya Kronk's New Groove .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Feel Like Singin'	Sandy B	02.1993	60[1]	-	Nervous SANCD 1	[written by P. Scott, B. Thompson][produced by Paul Scott, Shank Thompson][5[13].Hot Disco/Dance;Nervous 864905 12"]
Make The World Go Round	Sandy B	05.1996	73[1]	-	Champion CHAMPCD 322	[written by Brinsley Evans, Thomas Del Grosso][produced by Paul Scott, Shank Thompson][1[2][13].Hot Disco/Dance;Champion 322 12"]
Back Together	Urban Soul featuring Sandy B	12.1996	-	-	S3 DANU 15	[written by Roland Clark][produced by Roland Clark][6[16].Hot Disco/Dance;King Street 1053 12"]
Make The World Go Round (Remix)	Sandy B	05.1997	35[2]	-	Champion CHAMPCD 327	[written by Brinsley Evans, Thomas Del Grosso][produced by Brinsley Evans, Thomas Del Grosso]
Ain't No Need to Hide	Sandy B	11.1997	60[2]	-	Champion CHAMPCD 331	[written by Eric Brown, Brinsley Evans][produced by Eric Brown, Brinsley Evans][1[1][12].Hot Disco/Dance;Champion 331 12"]
Make The World Go Round (2nd Remix)	Sandy B	02.1998	20[3]	-	Champion CHAMPCD 333	[written by Brinsley Evans, Thomas Del Grosso][produced by Brinsley Evans, Thomas Del Grosso]
Alone	Sal & Sandy B	07.2001	-	-	Nervous NE 20486 [US]	[produced by Sal Dano][28[9].Hot Disco/Dance;Nervous 20 486 12"]
Make The World Go Round	Sandy B	05.2004	51[4]	-	Champion CHAMPCD 780	[written by Brinsley Evans, Thomas Del Grosso]

Terry Melcher

Terrence „Terry” Melcher   (ur . 8 lutego 1942r w Nowym Jorku , zm. 19 listopada 2004r w Beverly Hills w Kalifornii ), amerykański producent muzyczny i autor tekstów . Był także jedynym dzieckiem aktorki filmowej Doris Day . Terry Melcher był najbardziej znany jako producent folkowo-rockowego zespołu The Byrds .

 
Terrence P. Jorden był synem Doris Day z pierwszego małżeństwa z puzonistą Alem Jordenem . Po porodzie dwudziestoletnia wówczas Day wystąpiła o rozwód. W wieku dziesięciu lat Terry został adoptowany przez trzeciego męża Daya, producenta filmowego Marty'ego Melchera , i został przemianowany na Terrence Melchera. Rodzina mieszkała w Beverly Hills .

Terry Melcher napisał wiele hitów. We wczesnych latach sześćdziesiątych współpracował z przyszłym Beach Boyem Brucem Johnstonem . Wydali wiele singli w modnym surfingu pod nazwami Bruce & Terry, The Hot Doggers i The Rip Chords , w tym Hey Little Cobra , który osiągnął numer 4 na liście Billboard Hot 100 w lutym 1964 roku .W połowie lat siedemdziesiątych Johnston i Melcher ożywili tę współpracę. Pomiędzy 1974 a 1976 Terry Melcher wydał dwa solowe albumy z pomocą Bruce'a Johnstona.

W wieku 22 lat Terry Melcher został producentem współpracującym w wytwórni Doris Days Columbia Records , gdzie był odpowiedzialny za dział „muzyki młodzieżowej”. Tutaj produkował muzykę surf  pod pseudonimami, takimi jak The Rip Chords, Bruce & Terry i The Rogues, ale także reżyserował nagrania skierowane do młodzieży Doris Day, Frankie Laine i Eddie Hodgesa. Kiedy muzyka rockowa rozwinęła się w połowie lat 60-tych , odegrał kluczową rolę w brzmieniu Rising Sons , wspólnej grupy Ry Coodera i Taj Mahala , a także Paula Revere & the Raiders .
 

Po tym, jak wytwórnia   Capitol Records była w stanie założyć solidną grupę rockową  Beach Boys , Columbia szukała podobnego figuranta. Postawili na folk-rockowy zespół The Byrds . Terry Melcher wyprodukował zarówno debiutancki album Mr. Tambourine Man, jak i równie udany następca Turn! Turn! Turn! Najsłynniejsza piosenka ze współpracy z The Byrds jest  tytułem Boba Dylana  Mr. Tambourine Man .
 

W 1968 Terry Melcher założył własną firmę nagraniową i produkcyjną Equinox Records , z którą  produkował Doris Day Show od 1968 do 1973r . Wraz ze swoją partnerką Candice Bergen przeprowadził się do domu przy 10050 Cielo Drive w Beverly Hills. Perkusista Beach Boys , Dennis Wilson , który mieszkał w sąsiedztwie , przedstawił Melchera Charlesowi Mansonowi i jego zwolennikom. Jednak po kilku próbnych nagraniach z Mansonem odmówił wyprodukowania z nim albumu. Manson był zdenerwowany i często odwiedzał Melchera niezapowiedziany w jego domu. Po tym, jak Melcher przeniósł się do Malibu w 1969 roku, właściciel Rudolph Altobelli wynajął nieruchomość reżyserowi Romanowi Polańskiemu i jego żonie Sharon Tate . Tate i kilku obecnych gości zostało tam zamordowanych 9 sierpnia 1969 roku przez tzw. Rodzinę Mansonów .

W latach 1969-1971 Terry Melcher wyprodukował trzy albumy Byrds Ballad of Easy Rider , (Untitled) i Byrdmaniax . W połowie lat siedemdziesiątych Melcher ponownie zaczął współpracować z Johnstonem, który opuścił Beach Boys, wskrzesił Equinox Records i wyprodukował z nim m.in. Barry'ego Manna, Jacka Jonesa, Billa House'a i Legendary Masked Surfers. W 1985 roku dołączył do zespołu Beach Boys jako autor tekstów za pośrednictwem Johnstona. Napisał dla zespołu utwory Getcha Back i Rock 'n' Roll to the Rescue . W 1988r napisał i wyprodukował w większości album Beach Boys Still Cruisin ' , który zawierał się hit  numer jeden Kokomo . Melcher był nominowany do Złotego Globu w 1988 roku z Kokomo . Album Summer in Paradise , który Melcher napisał i wyprodukował dla Beach Boys w 1992 roku, był najgorszym momentem w jego karierze, ponieważ źle przyjęty album został zdjęty z półek po kilku tygodniach.

Wraz ze swoją matką Doris Day Melcher prowadził także hotel „Cypress Inn” w Carmel w Kalifornii .  Kierował też działalnością charytatywną swojej matki. Niektóre z jego wcześniej niepublikowanych nagrań z nią pojawiły się na albumie My Heart Doris Day z 2011 roku .

Terry Melcher był trzykrotnie żonaty. Początkowo był mężem Melissy E. Brown przez cztery lata. Na ślubie przyjaciela poznał Jacqueline Carlin, która właśnie rozwiodła się z Chevy Chase . Pobrali się w 1981 roku i mieli syna Ryana w 1983. W latach 1998-2004 był żonaty ze swoją trzecią żoną Teresą.

Przed śmiercią Terry Melcher cierpiał na demencję , którą współcześni świadkowie widzą w wyniku długotrwałego spożywania alkoholu. Według Rogera McGuinna , Terry Melcher zaczął nadmiernie pić po „Historii Mansona”. Po zdiagnozowaniu raka skóry u Melchera odmówił leczenia. Zmarł w Beverly Hills 19 listopada 2004 roku w wieku 62 lat. 

Kompozycje Terry Melchera na listach przebojów

[with Bruce Johnston] 08/1963 Gone The Rip Chords 88.US 09/1964 Beach Girl Pat Boone 72.US [with Hal Kanter, Joe Lubin] 03/1964 Move Over Darling Doris Day 8.UK 12/1983 Move Over Darling Tracey Ullman 8.UK [with Mark Lindsay,Paul Revere & The Raiders] 10/1966 The Great Airplane Strike Paul Revere & The Raiders 20.US [with Mark Lindsay,Paul Revere] 12/1966 Good Thing Paul Revere & The Raiders 4.US [with Mark Lindsay] 02/1967 Ups and Downs Paul Revere & The Raiders 22.US 04/1967 Him or Me What's It Gonna Be? Paul Revere & The Raiders 5.US 08/1967 I Had a Dream Paul Revere & The Raiders 17.US 11/1967 Peace of Mind Paul Revere & The Raiders 42.US 05/1970 Gone Movin' On Paul Revere & The Raiders 120.US [solo] 12/1967 Do Unto Others Paul Revere & The Raiders 102.US [with Mike Love] 05/1985 Getcha Back The Beach Boys 97.UK/26.US 08/1989 Still Cruisin' The Beach Boys 93.US/78.UK [with John Phillips, Scott McKenzie, Mike Love] 09/1988 Kokomo The Beach Boys 25.UK/1.US

 

Roy Rogers

 Roy Rogers (urodzony 5 listopada 1911r w Cincinnati , Ohio jako Leonard Franklin Slye ; zm.  6 lipca 1998 w Apple Valley w Kalifornii ), amerykański piosenkarz country i aktor  , znany przede wszystkim jako „Singing Cowboy” w wielu westernach stał się znany między 1938 a 1953 rokiem. Jako założyciel zespołu Sons of the Pioneers był jedną z gwiazd muzyki country.

 

Rogers urodził się   biednej parze Andrew („Andy”) Slye i Mattie Womack. W 1912 roku ojciec Rogersa, rozczarowany życiem w mieście, zbudował łódź mieszkalną, którą rodzina podróżowała po rzece Ohio i osiedlała się w pobliżu Portsmouth w stanie Ohio. W 1919 roku rodzina kupiła gospodarstwo w Ohio. Jednak ojciec Rogersa szybko zdał sobie sprawę, że gospodarstwo nie jest w stanie utrzymać jego rodziny i pracował w różnych fabrykach. W międzyczasie jego syn Roy rozwinął umiejętności jeździeckie, które później pokazał w swoich filmach. Po latach biedy i ciężkiej pracy w 1930 roku pojechał autostopem do Kalifornii , gdzie przez jakiś czas utrzymywał się z pracy najemnej.
 
Wszedł na lokalną scenę muzyczną poprzez konkurs śpiewu. Tutaj poznał Boba Nolana i Tima Spencera, z którymi założył Pioneer Trio w 1933 roku, z którego wyłonili się Sons of the Pioneers. Grupa szybko odniosła wielki sukces. Pomimo regularnych koncertów i nagrań radiowych, Sons of the Pioneers znaleźli czas, aby podjąć drobne role w westernach. W 1937 roku Rogers zastąpił   gwiazdę Gene Autry'ego w filmie przygodowym Under Western Stars który pokłócił się ze swoim studiem. Już po kilku filmach przewyższył Autry'ego na korzyść publiczności i stał się najsłynniejszym aktorem kowbojskim. Pojawiły się figurki Roya Rogersa, powieści Roya Rogersa, komiks Roya Rogersa i ponad 2000 fanklubów. Zarabiał 50 milionów dolarów rocznie tylko z marketingu artykułów fanów.

W 1946 roku grupa aktorów i inwestorów, w tym Rogers and the Sons of the Pioneers , założyła osadę Pioneertown na północny zachód od doliny Yucca . Powinien służyć jako tło dla westernów , ale nadal powinien być dostępny dla ekip filmowych po zakończeniu zdjęć. W tym celu wzniesiono budynki przypominające typowe zachodnie miasteczko z XIX wieku. Wewnątrz mieściły się jednak nowoczesne obiekty, takie jak lodziarnie , kręgielnia czy motele . Pierwotnie nowe miejsce miało nosić imię Roya Rogersa Rogersville  . Ostatecznie jednak  nazwano je Sons of the Pioneers .

W 1947 roku Rogers poślubił swoją trzecią żonę, partnerkę filmową i wokalistkę, Dale  Evans . To małżeństwo zaowocowało córką, która urodziła się z zespołem Downa i zmarła na krótko przed swoimi drugimi urodzinami. Oprócz trojga dzieci z pierwszego małżeństwa, Rogers i Evans adoptowali inne dzieci. Razem zaśpiewali piosenkę przewodnią, którą napisała, Happy Trails to You, Until We Meet Again ... w  jej programie telewizyjnym The Roy Rogers Show .

Równolegle z działalnością aktorską Roy Rogers kontynuował nagrywanie, od czasu do czasu ze swoimi starymi przyjaciółmi z Sons of the Pioneers i żoną. W 1972 roku miał kolejny hit z Candy Kisses . W 1991 roku powstał album Tribute ,na którym wiele obecnych gwiazd muzyki country, takich jak Clint Black czy Randy Travis, uhonorowało 79-letniego Rogersa. Rogers został dwukrotnie wprowadzony do Country Music Hall of Fame , w 1980 roku jako członek Sons of the Pioneers oraz w 1988 jako artysta solowy.

Rogers był chrześcijaninem i masonem oraz zagorzałym przeciwnikiem kontroli broni, który pojawiał się w reklamach telewizyjnych NRA . Otrzymał nie tylko jedną gwiazdę na Hollywood Walk of Fame przy 1752 Vine Street za swój wkład w historię filmu, ale także drugą gwiazdę na 1733 Vine Street za swój wkład w historię radia i trzecią gwiazdę na 1620 Vine Street za wkład w przemysł telewizyjny .

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hi-Yo, Silver!/Ridin' Ropin'	Roy Rogers	07.1938	-	13[2]	Vocalion 04190	[written by Vaughn De Leath,Jack Erickson]
Think Of Me/I've Sold My Saddle For An Old Guitar	Roy Rogers	12.1943	-	18[1]	Decca 6092	[written by Richard Loring, Steven Cross, Roy Rogers]
A Little White Cross On The Hill/I Can't Go On This Way	Roy Rogers	07.1946	-	-	RCA Victor 20-1872	[written by Fred Rose][7[1].Country Chart]
My Chickashay Gal/I Never Had A Chance	Roy Rogers	03.1947	-	-	RCA Victor 20-2124	[written by Spade Cooley, Smoky Rogers][4[1].Country Chart]
Blue Shadows On The Trail/(There'll Never Be Another) Pecos Bill	Roy Rogers	06.1948	-	-	RCA Victor 20-2780	[A&B:written by Johnny Lange, Eliot Daniel][A:6[14].Country Chart][B:13[4].Country Chart]
Stampede/Church Music	Roy Rogers And The Sons Of The Pioneers	02.1950	-	-	RCA Victor 48-0161	[written by Darol Rice, Foy Willing][8[1].Country Chart]
Money Can't Buy Love/You And Me Against The World	Roy Rogers	10.1970	-	-	Capitol 2895	[written by Betty Craig][produced by George Richey][35[3].Country Chart]
Lovenworth/Vision At The Peace Table	Roy Rogers	02.1971	-	-	Capitol 3016	[written by J. Crutchfield, D. Earl, N. Nixon][produced by George Richey][12[10].Country Chart]
Hoppy, Gene And Me/Good News, Bad News	Roy Rogers	01.1975	-	65[7]	20th Century 2154	[written by Garrett, Dorff, Brown][produced by Snuff Garrett][15[6].Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Christmas Is Always	Roy Rogers & Dale Evans	12.1967	-	92[2].Christmas Chart	Capitol 2818	-
Tribute	Roy Rogers	11.1991	-	113[9]	RCA 3024	[produced by Richard Landis]

Katja Ebstein

Katja Ebstein, wł. Karin Witkiewicz (ur. 9 marca 1945) – niemiecka piosenkarka i aktorka. Wydała ponad 30 albumów, w latach 1970, 1971, 1980 brała udział w Festiwalu Eurowizji, za pierwszym i drugim razem zajmując trzecie miejsce, za trzecim- drugie. Angażuje się w wiele projektów charytatywnych, m.in. w Mali i Peru oraz prowadzi własną fundację na rzecz biednych dzieci.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
The star of Mykonos	Katja Ebstein	12.1973	6[32]	-	United Artists K 5259

Evie Sands

Evie Sands (ur. 18 lipca 1946r) to amerykańska wokalistka, autorka tekstów i muzyk.


Kariera muzyczna Sands  trwa ponad 50 lat. Karierę rozpoczęła jako nastolatka w połowie lat 60-tych. Po trudnym początku w końcu odniosła sukces na listach przebojów w 1969 roku, zanim w 1979 roku przeszła na emeryturę, aby skoncentrować się na pisaniu i produkcji. Doświadczyła modnego wzrostu popularności  w Wielkiej Brytanii, począwszy od lat 90-tych i powróciła do występów na żywo w połowie 1998 roku. Sands nadal pisze i występuje.

Evie Sands urodziła się na Brooklynie w Nowym Jorku w muzycznej rodzinie. Jej matka była piosenkarką, a Sands dorastała słuchając takich artystów jak Billie Holiday , Dinah Washington , Frank Sinatra , Jackie Wilson , Little Willie John i The Beatles . Zainspirowali ją ci artyści, aby nauczyć się gry na klawiszach i gitarze oraz rozwinąć własne umiejętności jako piosenkarka i autorka tekstów. Swoje pierwsze single nagrała jako nastolatka: „The Roll / My Dog” (ABC 10458/1963), „ Danny Boy ” „I Love You So” / „I Was Moved” (Gold 215/1964).

W 1965 Sands podpisał kontrakt z wytwórnią Blue Cat Red Bird ; odbyła trasę koncertową z gwiazdą Red Bird, Shangri-Las  i rozpoczęła długotrwałą współpracę z producentem-kompozytorem Chipem Taylorem i Alem Gorgoni, wydając singiel Blue-Eyed Soul  Northern Soul „Take Me For a Little While” ( napisane przez Trade Martin ). Przed wydaniem próbne wydanie nagrania Sands  zostało skradzione przez promotora płyt z Chicago, który zabrał je do znanego artysty nagrywającego w  Chess, Jackie Ross , który był twórcą   hitu pop-soulowego „Selfish One”. Ross i jej producenci pokochali tę piosenkę i nagrywali,   i wydali płytę w ciągu 48 godzin, pokonując wersję Sands    o tydzień.   Późniejsza walka prawna zahamowała karierę Sands , zanim miała   szansę się zacząć. Zanim Chess wycofało singiel Ross  z rynku, wersja Sands  osiągnęła numer 114 na Billboard 's Bubbling Under Hot 100 Singles, ale tak naprawdę przebiła się tylko w kilku miastach - takich jak Los Angeles .  Ross nie zdawała sobie sprawy z dwulicowości i wkrótce potem opuścił Chess.

Kolejny singiel Sands , „ I Can't Let Go ”, zaginął w chaosie po „Take Me For a Little While”, będący coverem piosenki Hollies , by zostać przebojem wiosną 1966 roku. W tym samym roku, Sands zadebiutowała w Cameo-Parkway i kontynuowała pisząc piosenki, odnosząc sukcesy dla innych artystów. W 1967 roku, wersja   Sands  „ Angel of the Morning ” napisana przez Chipa Taylora została wciągnięta w problemy biznesowe wytwórni. Pomimo tego, że singiel był jednym z najbardziej poszukiwanych utworów radiowych,   a pierwsze 10 000 egzemplarzy się wyprzedało, zbliżające się bankructwo wytwórni przerwało potencjalny sukces płyty; kilka miesięcy później, wtedy nieznana Merrilee Rush weszła do pierwszej dziesiątki z tą piosenką. Ostatnim singlem wydanym przez Sands  na Cameo-Parkway był „Billy Sunshine” w styczniu 1968 roku, który osiągnął numer 133 na liście Billboard 's Bubbling Under Hot 100 Singles przed upadkiem Cameo. 

W 1969 r. Sands ostatecznie nagrała singiel dla A&M „Any Way That You Want Me”, kompozycją Chipa Taylora nagraną wcześniej zarówno przez American Breed, jak i Troggs w 1966 r. Płyta osiągnęła 53 miejsce na liście Hot 100 . 

Również w 1969 roku Sands nagrała utwór „Maybe Tomorrow”, skomponowany przez Quincy'ego Jonesa z tekstami Alana i Marilyn Bergman, do filmu John and Mary . Piosenka została wydana jako singiel przez A&M Records i znalazła się również na ścieżce dźwiękowej A&M LP.
 

Debiutancki album Sands   Any Way That You Want Me został wydany w A & M w 1970 roku kilka miesięcy po singlu. Sands zadebiutowała jako autorka tekstów na albumie „It's This I Am” - nagranym po latach odpowiednio przez Beck i Beth Orton .

Album Sands, który ma być wyprodukowany przez Vala Garay'a dla Buddah, został zapowiedziany w marcu 1971 roku, ale nie doszedł do skutku. Zamiast tego, wydanie Estate of Mind z 1975 roku przez wytwórnię Capitol Haven zakończyło pięcioletnią nieobecność Sands  w studio nagrań. Album wyprodukowany przez Dennisa Lamberta i Briana Pottera oznaczał kontynuację twórczości Sands jako autora tekstów, współpracując również z Richardem Germinaro i weteranem   Benem Weismanem . Dwa utwory z tego albumu, „You Brought The Woman Out Of Me” Lamberta i Pottera oraz „I Love Makin 'Love To You” zespołu Sands-Weisman-Germinaro, osiągnęły status przeboju .    Kilka innych piosenek Sands z albumu Estate of Mind zostało również nagranych przez wielu artystów, w tym Dionne Warwick , Dobie Gray , Dusty Springfield, Frankie Valli , Gladys Knight , Arthur Prysock , The Manhattans , Cher / Gregg Allman , Jose Feliciano i Phyllis Hyman .

Po wydaniu ostatniego singla z 1976 roku w Haven, remake'u „ The Way You Do the Things You Do ”, następne wydawnictwo Sands  ukazało się w RCA . Firma wydała album Suspended Animation , wyprodukowany przez Sands  i Michaela Stewarta wiosną 1979 r.  , chociaż Sands rozpoczął współpracę ze współproducentem Michaelem Stewartem w maju 1977 r. Do muzyków albumu należeli członkowie Toto, David Hungate , Steve Lukather i Greg Phillinganes , a także Lee Ritenour i Buzz Feiten . Wśród wokalistów wspierających Sands znaleźli się frontman Toto Bobby Kimball ,Bill Champlin z Chicago oraz w utworze „Lady of the Night” Dusty Springfield . Pomimo swojego personelu Suspended Animation nie wywarło realnego wpływu na listy przebojów na swoich singlach. Podobnie jak w przypadku jej poprzedniego albumu, kilka piosenek zostało nagranych przez innych artystów, w tym Helen Reddy , Lindę Clifford , Phyllis Hyman , June Pointer , The Weather Girls i Shirley Bassey . Karen Carpenter nagrała dwie piosenki Sands na swój solowy album , ale nie zostały one wydane.

Po wydaniu tego albumu Sands wycofała się w 1979 roku z wykonywania, ale nadal pracowała jako autor tekstów i producent.
 

W 1982 roku Sands była współproducentem (z Leslie Ann Jones ) albumu Holly Near Speed ​​Of Light . Podstawowy zespół składał się z klawiszowca Adrienne Torf, basisty Carrie Barton, perkusji Cam Davis oraz gitar elektrycznych i akustycznych Raya Obiedo .  Album został nagrany i zmiksowany w San Francisco w Kalifornii w The Automatt .

Pod koniec 1996 roku Sands poszła zobaczyć Chipa Taylora występującą na koncercie klubowym i zaprosił ją na scenę, aby wystąpiła z nim. Pomimo braku aktywnego kontaktu przez poprzednie lata, doświadczenie było tak udane, że oboje ponownie podjęli współpracę, wraz z Alem Gorgoni, co zaowocowało uznanym przez krytyków albumem Women In Prison  , który ukazał się w 1999 roku (i ponownie w 2000) na płytach Taylor's Train Wreck. Bardziej  korzenny projekt niż blue-eyed soul z jej dorobku późnych lat 60. i 70-tych XX wieku, album zawierał różne utwory Sands-Taylor-Gorgoni, w tym duet z Lucindą Williams w utworze „Cool Blues Story”. Kilka utworów wypadło dobrze na niezależnych listach przebojów UK / Euro. Po ponownym połączeniu z Taylorem, Sands powróciła do występów w 1998 roku. Sands i Taylor dali kilka koncertów w Wielkiej Brytanii i Europie, kiedy album został wydany, między innymi w Londynie, Glasgow, Brukseli i na kilku koncertach w Holandii.

Wcześniejsze albumy Sands Any Way ... i Estate ... zostały wznowione odpowiednio we wrześniu 2005 i czerwcu 2006 roku w brytyjskim wydawnictwie Rev-Ola współzałożyciela Creation Joe Fostera. Sands wykonała swój własny materiał solowy, a także wystąpiła jako główny gitarzysta w eklektycznej grupie z Los Angeles, Adam Marsland 's Chaos Band.  Wykonywała również obszerne prace wokalne i gitarowe na podwójnej płycie Marsland z 2009 roku Go West, w tym wokal prowadzący w jednym utworze. 

 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Take Me For A Little While/Run Home To Your Mama	Evie Sands	08.1965	-	114[5]	Blue Cat 118	[written by Trade Martin][produced by Al Gorgoni, Chip Taylor][#38 hit for Vanilla Fudge in 1968]
Billy Sunshine/It Makes Me Laugh	Evie Sands	04.1968	-	133[2]	Cameo 2002	[written by Al Gorgoni, Chip Taylor][produced by Al Gorgoni, Chip Taylor]
Any Way That You Want Me/I'll Never Be Alone Again	Evie Sands	08.1969	-	53[17]	A&M 1090	[written by Chip Taylor][produced by Al Gorgoni, Chip Taylor]
Crazy Annie/Maybe Tomorow	Evie Sands	01.1970	-	116[5]	A&M 1157	[written by Al Gorgoni, Chip Taylor][produced by Al Gorgoni, Chip Taylor]
But You Know I Love You/Maybe Tomorrow	Evie Sands	03.1970	-	110[3]	A&M 1175	[written by Mike Settle][produced by Al Gorgoni, Chip Taylor][#19 hit for The First Edition in 1969]
You Brought The Woman Out Of Me/Early Morning Sunshine	Evie Sands	03.1975	-	50[8]	Haven 7010	[written by Dennis Lambert, Brian Potter][produced by Dennis Lambert, Brian Potter]
I Love Makin' Love To You/One Thing On My Mind	Evie Sands	08.1975	-	50[10]	Haven 7013	[written by Weisman, Sands, Germinaro][produced by Dennis Lambert, Brian Potter]

Lynn Rogers

Lynn Rogers dorastała w Mt Isa i rozpoczęła karierę wokalną we wczesnych latach 60-tych. Wystąpiła w Bandstand, In Melbourne Tonight i innych programach telewizyjnych. Choć w Australii zdobyła niewielkie uznanie, wyjechała do Stanów Zjednoczonych, gdzie w 1965 roku regularnie pracowała w Latin Quartet w Las Vegas. Podpisała akces do wytwórni Astor ,gdzie wydała trzy single i EP. Pomimo sukcesu na scenie klubowej, tylko raz pojawiła się na liście przebojów z „Just Loving You”.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Just Loving You/Fresh Start	Lynn Rogers	12.1968	18[19]	-	Astor A-7128/-	[written by Tom Springfield]

Julie Rogers

Właśc. Julie Rolls, ur. 6.04. 1943 r. w Londynie, Anglia. Po zakończeniu nauki w szkole średniej w Bermondsey w 1959 r. pracowała jako tancerka w Hiszpanii, była też sekretarką i stewardesą na statku. Później dołączyła do grupy prowadzonej przez Teddy’ego Fostera, z którym występowała
w duecie kabaretowym. 

W 1962 r. już pod pseudonimem Rogers zadebiutowała w radiowym programie BBC, „Music With A Beat”. Po przesłuchaniach, zorganizowanych przez menedżera firmy Philips Johnny’ego Franza, otrzymała propozycję nagrania debiutanckiego singla. „It’s Magic”, bo o nim mowa, ukazał się w 1963 r. Kariera artystki osiągnęła punkt kulminacyjny rok później, kiedy piosenka „The Wedding” (przeróbka argentyńskiego utworu Joaquina Prieto), którą po raz pierwszy usłyszała w Hiszpanii, dotarła do brytyjskiej Top 3, i była lansowana przez lokalny magazyn telewizyjny ITV „Day By Day”. 

W USA singel znalazł się w pierwszej „dziesiątce”, pomimo dwóch wcześniejszych wersji tego utworu z 1961 r„ których wykonawcami byli Anita Bryant i Malcolm Vaughan. Kolejny, bożonarodzeniowy singel „Like A Child” i opublikowany w 1965 r. „Hawaiian Wedding Song” nie odniosły sukcesu, a Julie Rogers pozostała do końca dekady artystką cenioną i popularną w środowiskach klubowych i kabaretowych.
 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Wedding (La Novia)/The Love Of A Boy	Julie Rogers	08.1964	3[24]	10[11]	Mercury MF 820	[written by J. Prieto, F. Jay][produced by Johnny Arthey]
Like A Child/Our Day Will Come	Julie Rogers	12.1964	20[9]	67[5]	Mercury MF 88	[written by J. Breedlove, L. Breedlove][produced by Johnny Arthey]
Hawaiian Wedding Song/Turn Around, Look At Me	Julie Rogers	03.1965	31[5]	-	Mercury MF 89	[written by C. King, A. Hoffman, D. Manning][produced by Johnny Arthey]

Ginger Rogers

 Ginger Rogers, właśc. Virginia Katherine McMath (ur. 16 lipca 1911r w Independence, zm. 25 kwietnia 1995r w Rancho Mirage) - amerykańska aktorka, tancerka i piosenkarka, zdobywczyni Oscara, znana głównie z serii filmów muzyczno-tanecznych, w których wystąpiła w parze z Fredem Astaire'em.


American Film Institute umieścił ją na czternastym miejscu na liście największych aktorek wszech czasów (The 50 Greatest American Screen Legends).
 

Krótko po jej urodzeniu rodzice aktorki rozwiedli się. Virginia wychowywała się u matki; ojciec zmarł w 1922 roku. Po przeprowadzce do dziadków do Kansas City występowała w filmach reklamowych. Silnie związana emocjonalnie z matką-dziennikarką, wielokrotnie musiała zmieniać miejsce zamieszkania ze względu na charakter pracy matki. W Fort Worth w Teksasie chodziła do szkoły średniej i zainteresowała się teatrem. W wieku 17 lat zadebiutowała na nowojorskim Broadwayu w musicalu Top Speed.

W 1929 wystąpiła po raz pierwszy w filmie. Przełomowe role wykreowała w filmach Suicide Fleet (1931) i Carnival Boat (1932). W duecie z Astaire'em nagrała 10 filmów, m.in. Karioka (1933), Wesoła rozwódka (1934) czy Lekkoduch (1936). Dużą popularność przyniósł jej film Poszukiwaczki złota (Gold Diggers) (1933). W 1940 podjęła próbę zmiany emploi i wystąpiła w dramacie Kitty Foyle, za który zdobyła Oscara. Zasłynęła z komedii Pewnego razu podczas miesiąca miodowego (1942) i Małpia kuracja (1952), gdzie partnerował jej Cary Grant. 

W kolejnych latach występowała m.in. w Oh Men!, Oh Women! (1957) i Harlow (1965) oraz w teatrach broadwayowskich. Była pięciokrotnie zamężna i do końca życia wspierała partię republikańską. W 1991 wydała autobiografię Ginger, moja historia.

 Zmarła 25 kwietnia 1995r. Jej prochy pochowano w Oakwood Memorial Park, gdzie wcześniej spoczęły również szczątki jej ekranowego partnera, Freda Astaire'a. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
My One And Only Highland Fling/You'd Be Hard To Replace	Ginger Rogers And Fred Astaire	09.1949	5[16]	-	MGM MGM.5007 /-	[written by Warren, I. Gershwin]

Roger Roger

 Roger Roger ( ur, 5 sierpnia 1911r-zm. 12 czerwca 1995r) był francuskim kompozytorem filmowym i liderem zespołu . Jego aliasy obejmowały Eric Swan i Cecil Leuter, z których ostatni był pseudonimem, którego używał w swoich produkcjach elektronicznych . Był jednym z pierwszych, wraz z Pierre'em Henry'm i Jean-Jacques'em Perreyem , który eksperymentował z syntezatorem Mooga ; jego album Pop Electronique został wydany w 1969 roku, pięć lat po tym, jak Bob Moog wprowadził na rynek swoje urządzenie elektroniczne.


Roger Roger urodził się w Rouen w Normandii. Jego ojciec Edmond Roger był dyrygentem operowym, który był kolegą z klasy Claude'a Debussy'ego : podobno nazwał swojego syna Roger  „by zaspokoić osobiste kaprysy”.  Uczył się w tradycji klasycznej, na którą wpłynął zwłaszcza Ravel , ale szybko odkrył także amerykańską piosenkę popularną, analizując kompozycje i aranżacje George'a Gershwina , Jerome'a ​​Kerna , Cole'a Portera i Irvinga Berlina . Zaczął dyrygować w wieku 18 lat w salach muzycznych i szybko przeniósł się do świata muzyki radiowej, a pod koniec lat 30-tych komponował do francuskich filmów fabularnych i dokumentalnych.

Po wojnie Roger Roger zwrócił na siebie uwagę londyńskiego wydawnictwa Chappell & Co , które zarejestrowało go w ramach dążenia do rozbudowy Chappell Recorded Music Library, założonej w 1941 roku.   Nagrał ponad 20 albumów własnych kompozycji dla nich od połowy lat pięćdziesiątych.   Zmarł w Paryżu w 1995 roku. Od czasu jego śmierci, ponowne zainteresowanie muzyką rozrywkową dowiodło kilku wydanych płyt CD, zarówno w dedykowanych albumach, jak i na kompilacjach, w tym z muzyką używaną na podstawie karty testowej przez BBC .

Charakterystyczne utwory orkiestrowe Rogera Rogera obejmują Busy Streets , (1962) Greenland Sleigh Dogs (aka Alaska ) , które stały się podstawą ścieżek dźwiękowych BBC Test Card w latach 60. i 70-tych XX wieku oraz czteroczęściowy pakiet Snapshots Suite.   Jest wymieniony jako kompozytor w dwóch odcinkach serialu telewizyjnego Flash Gordon (1954) oraz przy muzyce incydentalnej.

W 1971 roku ukazał się album Jungle Obssession ,w Neuilly Records , z częstym współpracownikiem przyjaciela z dzieciństwa Nino Nardinim.


Jego utwór „Komic Kapers” był używany w latach 50-tych XX wieku przez firmę dystrybuującą kreskówki Commonwealth. Postawili to jako muzykę otwierającą, dodając dźwięk do wielu cichych kreskówek Paula Terry'ego Farmer Alfalfa z lat 20-tych XX wieku (znanych również jako Farmer Grey). Chociaż nigdy nie został wybrany przez Terry'ego, utwór Rogersa został trwale odciśnięty na całym pokoleniu dzieci jako melodia charakterystyczna dla tych dziwnych, niesamowitych, szalonych kreskówek.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Dalilia / Cha Cha Charlie	Roger Roger	12.1962	26[16]	-	Festival FK-296/-	-
Dalilia / Cha Cha Charlie	Roger Roger	03.1967	33[16]	-	Festival FK-1680/-	-

Joe and Jake

 Joe and Jake - brytyjski duet muzyczny założony w 2016 roku, w którego skład wchodzą Joe Woolford i Jake Shakeshaft. Duet reprezentował Wielką Brytanię w 61. Konkursie Piosenki Eurowizji w 2016 roku. 

Joe Woolford i Jake Shakeshaft poznali się podczas trwania czwartej edycji brytyjskiej wersji programu The Voice, w którym obaj wzięli udział. Podczas pobytu w programie wokaliści zaprzyjaźnili się, a po odpadnięciu z talent-show postanowili stworzyć duet. Niedługo potem zgłosili się do udziału w brytyjskich eliminacjach eurowizyjnych Eurovision: You Decide z utworem „You’re Not Alone”. 

26 lutego 2016 roku wystąpili w finale selekcji, który odbył się w The O2 Forum, i zdobyli ostatecznie największą liczbę głosów od telewidzów, dzięki czemu zostali reprezentantami Wielkiej Brytanii w 61. Konkursie Piosenki Eurowizji organizowanym w Sztokholmie. 11 marca ogłoszono, że duet podpisał kontrakt płytowy z wytwórnią Sony Music UK. 14 maja wystąpili w finale Konkursu Piosenki Eurowizji i zajęli w nim 24. miejsce z 62 punktami na koncie. 

 

.1979

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You're Not Alone	Joe and Jake	05.2016	81[1]	-	Sony Music CG GBARL 1600334	[written by Schwartz,Justin J. Benson,S. Kanes][produced by Matt Schwartz]

Sandpipers

Sandpipers,amerykański kwartet wykonujący tzw. muzykę środka,który znalazł dla siebie niszę w świecie folk rocka.Założyli go Jim Brady (ur. 24 sierpnia 1944), Mike Piano (ur. 26 października 1944) i Richard Shoff (ur. 30 kwietnia 1944) ,występujący razem wcześniej w chłopięcym chórze.Pierwotnie chcieli się nazwać Four Seasons,ale musieli ją zmienić na The Grads,ponieważ zespół o tej nazwie już istniał.

 

Mimo,że nie umieścili swych wczesnych nagrań na listach przebojach,to występowali w nocnym klubie w Lake Tahoe,gdzie zwrócili uwagę na siebie słynnego trębacza i szefa wytwórni A&M; Herba Alperta.Po wydaniu kilku singli bez sukcesu rynkowego postanowili zmienić nazwę na Sandpipers,nie wiedząc o tym,że takiej samej nazwy używa dziewczęca grupa z Florydy.
 

Po zmianie nazwy ich producent Tommy LiPuma zaproponował im kubański temat "Guantanamera", który okazał się ich pierwszym wielkim przebojem.Nową postacią w grupie została Pamela Ramcier,której liryczny wokal jak i dodane smyczki ukształtowały brzmienie grupy.
 

"Guantanamera" trafiła na listy przebojów w Ameryce we wrześniu 1966r,a w W.Brytanii miesiąc póżniej ,stając się ich największych przebojów.Na listy przebojów trafił też słynny cover "Louie Louie",oraz "Come saturday morning" z filmu The Sterile Cuckoo.Nie mając w kolejnych kilku latach żadnego sukcesu ,grupa rozwiązała się w 1975r.

 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Guantanamera / What Makes You Dream Pretty Girl?	Sandpipers	07.1966	7[17]	9[11]	A&M; 806	[written by Hector Angulo/Jose Marti/Pete Seeger ][produced by Tommy LiPuma][adaptacja Pete Seegera kubańskiego poematu Jose Marti]
Louie, Louie / Things We Said Today	Sandpipers	10.1966	-	30[7]	A&M; 819	[written by Richard Berry/Nick DeCaro/Carlos Ortega][produced by Tommy LiPuma]
Glass/It's Over	Sandpipers	05.1967	-	112[2]	A&M; 851	[written by Ernie Sheldon,Larry Marks][produced by Tommy LiPuma]
Quando M’innamoro / Wooden Heart	Sandpipers	06.1968	33[6]	124[1]	A&M; 939	[written by R. Livraghi, D. Pace, M. Panzeri][produced by Tommy LiPuma][włoska wersja przeboju Engelberta Humperdincka "A man without love"]
Kumbaya/Lo Mucho Que Te Quiero	Sandpipers	03.1969	38[2]	-	A&M; AMS 744 [UK]	[written by A. Lawton][produced by Tommy LiPuma]
Come Saturday Morning / Pretty Flamingo	Sandpipers	12.1969	-	17[20]	A&M; 1185	[written by Fred Karlin/Dory Previn][produced by Allen Stanton ][piosenka z filmu "The sterile cuckoo"]]
Free to Carry On / (He’s Got The) Whole World in His Hands	Sandpipers	12.1970	-	94[4]	A&M; 1227	[written by Dale Bobbitt/Jim Brady ][produced by Bob Alcivar ]
Hang on sloopy/Skidrow Joe	Sandpipers	11.1976	32[8]	-	Satril SAT 114 [UK]	[written by Russell, Farrell][produced by Henry Hadaway, The Sandpipers]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Guantanamera	Sandpipers	10.1966	-	13[37]	A&M; 4117	[gold-US][produced by Tommy LiPuma]
The Sandpipers	Sandpipers	05.1967	-	53[28]	A&M; 4125	[produced by Tommy LiPuma]
Misty Roses	Sandpipers	01.1968	-	135[5]	A&M; 4135	[produced by Tommy LiPuma]
Softly	Sandpipers	09.1968	-	180[5]	A&M; 4147	[produced by Tommy LiPuma]
The Wonder of You	Sandpipers	05.1969	-	194[5]	A&M; 4180	[produced by Allen Stanton]
Greatest Hits	Sandpipers	04.1970	-	160[10]	A&M; 4246	-
Come Saturday Morning	Sandpipers	08.1970	-	96[11]	A&M; 4262	[produced by Bob Alcivar]