Wayne King

Wayne King (ur. 16 lutego 1901 r. - zm. 16 lipca 1985 r.) był amerykańskim muzykiem, kompozytorem, piosenkarzem i liderem orkiestry, od dawna związany z NBC i CBS . Czasami był nazywany Królem Walca, ponieważ większość jego najpopularniejszej muzyki dotyczyła walców; „ The Waltz You Saved for Me ” to jego standardowa piosenka zamykająca set podczas występów na żywo i licznych audycji radiowych u szczytu kariery.
Urodzony w Harold Wayne King w Savanna, Illinois , King był imponującym sportowcem w liceum i krótko grał w profesjonalną piłkę nożną w kantonie Buldog . Uczęszczał również na uniwersytet Valparaiso w Indianie przez dwa lata, ale odszedł, aby rozpocząć karierę muzyczną.

Po graniu na saksofonie w orkiestrze Paula Whitemana  stworzył „Wayne King and Orchestra” w 1927 roku. Inowacje Kinga polegały na przekształceniu utworu Carrie Jacobs-Bond „I Love You Truly” z   oryginalnego taktu 2/4 na 3/4.
W latach 1931–1940 orkiestra Wayne Kinga występowała w różnych krajowych programach radiowych sponsorowanych przez Lady Esther .
Orkiestra rozpadła się podczas II wojny światowej , a King dołączył do armii , awansując na stopień majora . Orkiestrę przywrócono do życia w 1946 r. W 1948 r. półgodzinne show Wayne King Show było rozpowszechniane w radiu za pośrednictwem płyt transkrypcyjnych . Orkiestra  miała program telewizyjny w Chicago w latach 1949–1952. Program telewizyjny był transmitowany przez większość stacji partnerskich NBC Television na środkowym zachodzie.

Na początku 1958 roku pojawił się jako gość pretendent w telewizyjnym programie To Tell The Truth . Wydał świąteczny album w Decca Records , Have Your a Merry Little Christmas , w 1963 roku. Orkiestra Kinga zagrała po raz ostatni w marcu 1983 roku w Van Wezel Performing Arts Hall w Sarasota na Florydzie . Wayne został uhonorowany w swoim rodzinnym mieście Savanna. W późniejszym życiu prowadził farmę bydła Black Angus i wypożyczalnię samochodów.

King zmarł w lipcu 1985 roku, a jego ciało zostało skremowane . Jego żona, aktorka filmu niemego , Dorothy Jones King (pseudonim Janis) trzymała ją przy sobie przez resztę życia po 53 latach małżeństwa. Zmarła 10 marca 2010 r. w wieku 98 lat.King miał dwoje dzieci, Wayne King II i Penelope King Pape. Ma gwiazdę na Hollywood Walk of Fame w kategorii Radio.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Song of the Islands	Wayne King and His Orchestra	03.1930	-	12[4]	Victor 22301	[written by Buddy DeSylva, Lew Brown & Ray Henderson]
On a Blue and Moonless Night	Wayne King and His Orchestra	05.1930	-	17[1]	Victor 22399	[written by Charles O'Flynn, Al Hoffman & Will Osborne]
The Waltz You Saved for Me	Wayne King and His Orchestra	12.1930	-	4[15]	Victor 22575	[written by Wayne King, Emil Flindt & Gus Kahn]
(I Am Only the Words) You Are the Melody	Wayne King and His Orchestra	12.1930	-	14[2]	Victor 22573	[written by Buddy DeSylva, Lew Brown & Ray Henderson][piosenka z filmu "Just Imagine"]
Goofus	Wayne King and His Orchestra	01.1931	-	10[3]	Victor 22600	[written by Walter Donaldson]
Hello, Beautiful	Wayne King and His Orchestra	03.1931	-	16[1]	Victor 22642	[written by Buddy DeSylva, Lew Brown & Ray Henderson]
Wabash Moon/Dream a Little Dream of Me	Wayne King and His Orchestra	03.1931	-	A:4[11];B:1[4][12]	Victor 22643	[A:written by Dave Dreyer & Morton Downey][B:written by Fabian Andre, Wilbur Schwandt & Gus Kahn]
Star Dust	Wayne King and His Orchestra	06.1931	-	17[2]	Victor 22656	[written by Hoagy Carmichael & Mitchell Parish]
Good Night, Sweetheart	Wayne King and His Orchestra	10.1931	-	1[7][15]	Victor 22825	[written by Ray Noble, Jimmy Campbell & Reg Connelly]
I Don't Know Why (I Just Do)	Wayne King and His Orchestra	10.1931	-	2[6]	Victor 22817	[written by Fred E. Ahlert & Roy Turk]
Guilty	Wayne King and His Orchestra	10.1931	-	11[3]	Victor 22817	[written by Gus Kahn, Harry Akst & Richard Whiting]
Goofus	Wayne King and His Orchestra	08.1932	-	16[2]	Victor 22600	[written by Wayne King, William Harold & Gus Kahn]
Sweethearts Forever	Wayne King and His Orchestra	09.1932	-	3[7]	Victor 24117	[piosenka z filmu "The Crooner"][written by Irving Caesar & Cliff Friend]
The Moon Song	Wayne King and His Orchestra	02.1933	-	3[5]	Brunswick 6474	[piosenka z filmu "Hello,Everybody"][written by Sam Coslow & Arthur Johnston]
Blue Danube	Wayne King and His Orchestra	02.1933	-	14[3]	Brunswick 6475/td>	[written by Johann Strauss II]
When It's Lamp-Lightin' Time in the Valley	Wayne King and His Orchestra	06.1933	-	14[3]	Brunswick 6563	[written by Joe Lyons & Sam C. Hart]
Adorable	Wayne King and His Orchestra	06.1933	-	11[3]	Brunswick 6581	-
The Waltz You Saved for Me	Wayne King and His Orchestra	01.1934	-	18[2]	Victor 24 472	[written by Wayne King, Emil Flindt & Gus Kahn]
Song of Surrender	Wayne King and His Orchestra	02.1934	-	16[2]	Brunswick 6735	[piosenka z filmu "Moulin Rouge"]
Lost in My Dreams	Wayne King and His Orchestra	10.1936	-	17[1]	Victor 25416	[written by Sam H. Stept & Sidney D. Mitchell]
Mickey Mouse's Birthday Party	Wayne King and His Orchestra	10.1936	-	19[1]	Victor 25419	[written by Charles Tobias, Bob Rothberg & Joseph Meyer]
Trust in Me/The Night is Young and You're So Beautiful	Wayne King and His Orchestra	01.1937	-	A:5[10];B:15[3]	Victor 25495	[A:written by Ned Wever, Milton Ager & Jean Schwartz][B:written by Dana Suesse, Billy Rose & Irving Kahal]
You're Laughing at Me	Wayne King and His Orchestra	01.1937	-	15[2]	Victor 25495	[written by Irving Berlin][piosenka z filmu "On The Avenue"]
Josephine	Wayne King and His Orchestra	03.1937	-	3[10]	Victor 25518	[written by Burke Bivens & Wayne King]
Emaline	Wayne King and His Orchestra	11.1937	-	14[1]	Victor 26070	[written by Frank Perkins & Mitchell Parish]
My Man	Wayne King and His Orchestra	05.1939	-	9[5]	Victor 26231	[written by Albert Willemetz, Jacques Charles, Channing Pollock & Maurice Yvain]
The Man with the Mandolin	Wayne King and His Orchestra	08.1939	-	6[4]	Victor 26314	[written by James Cavanaugh, Frank Weldon & John Redmond]
Where Was I?	Wayne King and His Orchestra	08.1940	-	19[1]	Victor 26424	[written by Al Dubin & W. Franke Harling][piosenka z filmu "'Til We Meet Again"]
Maria Elena/You Are My Sunshine	Wayne King and His Orchestra	05.1941	-	A:2[8];B:20[2]	Victor 26 767	[A:written by Lorenzo Barcelata & Bob Russell][B:written by Jimmie Davis & Charles Mitchell]
You Walk By	Wayne King and His Orchestra	03.1941	-	12[1]	Victor 27206	[written by Ben Raleigh & Bernie Wayne]
Souvenir de Vienne	Wayne King and His Orchestra	04.1941	-	5[18]	Victor 26659	[written by Heinz Provost]
'Til Reveille	Wayne King and His Orchestra	05.1941	-	19[1]	Victor 27511	[written by Stanley Cowan & Bobby Worth]
Darling, How You Lied/Jumpin' Jupiter	Wayne King and His Orchestra	10.1941	-	A:26[1];B:22[1]	Victor 27575	[A:written by King, Atha, Clark][B:written by Bruce McKay]

                                    Kompozycje Wayne Kinga na listach przebojów

[with Emil Flindt & Gus Kahn] 12/1930 The Waltz You Saved for Me Wayne King and His Orchestra 4.US .1934 The Waltz You Saved for Me Wayne King and His Orchestra 18.US 01/1962 The Waltz You Saved for Me Ferlin Husky 94.US [with Burke Bivens] .1937 Josephine Tommy Dorsey and His Orchestra 3.US .1937 Josephine Wayne King and His Orchestra 3.US 07/1951 Josephine Les Paul 12.US 06/1960 Josephine Bill Black's Combo 18.US [with William Harold & Gus Kahn] .1931 Goofus Wayne King and His Orchestra 10.US .1932 Goofus Red Nichols & His Five Pennies 15.US .1932 Goofus Dan Russo & His Oriole Orchestra 5.US 10/1950 Goofus Les Paul 21.US 09/1976 Goofus The Carpenters 56.US [with Burke Bivens, Mitchell Parish] .1939 Annabelle Lawrence Welk and His Orchestra 10.US .1939 Annabelle Hoosier Hot Shots 15.US

Hi Records

Hi Records została założona w 1957 roku w Memphis przez Raya Harrisa [nagrał dla Sun dwa single] z kapitałem początkowym 3.50$.Pomagali mu Bill Cantrell i Quinton Claunch,którzy wcześniej pracowali dla Sun i Meteor Records w połowie lat 50-tych.

Szukając finansowego wsparcia w celu wydania przygotowanych utworów trafili do Joe Cuoghi [póżniejszy prezydent Hi],który prowadził sklep z płytami-Poplar Tunes Record.Cuoghi sformował grono udziałowców otwieranej firmy;stanowili je:Cuoghi,jego prawnik Nick Pesce,trzej jego koledzy [Sam Esgro,Bill Brown,Jim Clarington] każdy z wkładem po 500$,a także Cantrell,Claunch i Harris którzy zainwestowali swój czas i talent.
Cantrell był początkowo nominowany na prezydenta firmy,ale wkrótce wraz z wydawaniem pierwszych płyt wymienił go Cuoghi.

Swoje pierwsze wydawnictwo "You are my sunshine/Tootsie" [Hi 2001] sprzedali wytwórni Phillips za 2600$ [Phillips Int 3526].Używając zarobionych pieniędzy wynajęli stary teatr przy 1320 South Lauderdale ,gdzie zaistalowano sprzęt nagraniowy,to był początek Hi Recording Studios.Pierwszych 16-cie płyt było nagraniami mało znanych,lokalnych artystów takich jak:McVoy, the Charmettes, Buddy Holiday, Joe Fuller, Mark Taylor, Fern Fisher, Kimball Coburn, Will Mercer, Bobby Chandler, Tommy Tucker, and Charles Cockrell.

Pierwsze sukcesy przyszły w 1959r za sprawą hitów Bill Black Combo.Jego założyciel basista Bill Black brał udział we wszystkich sesjach Elvisa Presleya dla Sun.Black i Harris byli twórcami charakterystycznego brzmienia nagrań Hi Records,pogłębionego na początku lat 60-tych saxofonem Ace Cannona.Duet ten zdominował profil tej wytwórni stąd jej nazwa Hi co można tłumaczyć "Hit instrumentals".

Dużą rolę dla brzmienia nagrań odegrał Willie Mitchell,trębacz,który trafił do Hi w 1961 roku z Home Of The Blues,gdzie pracował jako muzyk sesyjny,aranżer i producent.Jego pierwszy singiel "The Crawl" nagrany został z własną grupą Hi Rhythm Section.W studio używano starego ośmiośladowego magnetofonu razem z dwoma 4-ścieżkowymi Ampexami.To tworzyło charakterystyczne brzmienie "tuby" ,wynalazek Mitchella.
Nagrania Hi Records w Anglii wydawała wytwórnia London.Prawie wszystkie single Willie Mitchella były utworami instrumentalnymi,czasami wokalnie był wspierany przez Dona Bryanta -członka Four Kings.

Hi Records stała się na począku lat 60-tych znaną wytwórnią nagrywającą muzykę instrumentalną.Mimo regularnej obecności w owym czasie Bill Black' s Combo,Ace Cannona i Willie Mitchella na listach przebojów wytwórnia próbuje nagrywać muzykę country.Jednym z pierwszych artystów country nagrywających dla Hi byli Jerry Jaye and Narvel Felts.
Zaczął się okres stagnacji;wybawieniem stało się przyjęcie Willie Mitchella już w innej roli.Był on koneserem jazzu ale rozumiał ,że przyszedł czas komercyjnego czarnego soulu.W 1970 roku kupuje udziały firmy od Raya Harrisa i od czerwca tego roku staje się szefem firmy ,miesiąc przed śmiercią Joe Caughi.

Mitchell sprowadził do wytwórni Ala Greena,nagrywającego wcześniej dla Hot Line Records,który tu właśnie odnosił pierwsze duże sukcesy stając się niekwestionowaną gwiazdą muzyki soul.Inni czarni artyści nagrywający w tym złotym okresie dla wytwórni to Ann Pebbles i Syl Johnson.

W 1977 roku Hi Records została sprzedana firmie Ala Bennetta-Cream Records,a Willie Mitchell po paru latach pracy w nowej firmie w Los Angeles,opuszcza ją definitywnie.Al Bennett onegdaj członek zespołu Alvin and the Chipmunks był jednocześnie właścicielem Liberty Records jednej z ważniejszych wytwórni w kraju.Ostatecznie sprzedał ją i założył Cream Record ,której częścią stały się Hi Records i Stax dwie szacowne wytwórnie bazujące na rhythm' n' bluesie z Memphis.

Niebawem sprzedaje Stax i nakłania swoją córkę Shaw do przejęcia biznesu,co staje się faktem w 1989 roku.To ona reanimuje po 10-letniej bezczynności Hi Records zdobywając dla jej nagrań nowych fanów.Pierwszym nowym albumem po 12 latach przerwy było dzieło Taylor and Martinez.

Hity na singlowej liście przebojów "Billboard"

2202 Al Green_ Let's Stay Together..._ 1.Billboard 2040 - Ace Cannon : Tuff / Sittin' Tight (1961) 17.Billboard 2065 - Ace Cannon : Cotton Fields / Mildew (1963) 67.Billboard 2074 - Ace Cannon : Love Letters In The Sand / Searchin' (1964) 84.Billboard 2051 - Ace Cannon : Blues (Stay Away From Me) / Blues In My Heart (1962) 84.Billboard 2075 - Willie Mitchell : Twenty - Seventy-Five / Secret Home (1964) 31.Billboard 2091 - Willie Mitchell : Buster Browne / Woodchopper's Ball (1965) 96.Billboard 2140 - Willie Mitchell : Soul Serenade / Mercy Mercy Mercy (1968) 23.Billboard 2151 - Willie Mitchell : Up Hard / Red Light (1968) 91.Billboard 2103 - Willie Mitchell : Bad Eye / Sugar T (1966) 92.Billboard 2154 - Willie Mitchell : 30-60-90 / Take Five (1968) 69.Billboard 2120 - Jerry Jaye : My Girl Josephine / Five Miles From Home (1967) 29.Billboard 2178 - Ann Peebles : Part Time Love / I Still Love You (1970) 45.Billboard 2186 - Ann Peebles : I Pity The Fool / Heartaches, Heartaches (1971) 85.Billboard 2248 - Ann Peebles : I Can't Stand The Rain / I've Been There Before (1973) 38.Billboard

Hity na liście albumów "Billboard"

HL-12018/SHL-32018 - GENE SIMMONS : JUMPIN' GENE SIMMONS (1964) 132..Billboard HL-12003/SHL-32003 - BILL BLACK'S COMBO : SOLID & RAUNCHY (1960) 23.Billboard HL-12006/SHL-32006 - BILL BLACK'S COMBO : LET'S TWIST HER 35.Billboard HL-12017/SHL-32017 - BILL BLACK'S COMBO : BILL BLACK PLAYS TUNES BY CHUCK BERRY (1964) 143.Billboard HL-12020/SHL-32020 - BILL BLACK'S COMBO : GOES BIG BAND (1964) 139.Billboard HL-12052/SHL-32052 - BILL BLACK'S COMBO : SOLID AND RAUNCHY, VOLUME 3 (1968) 168.Billboard HL-12007/SHL-32007 - ACE CANNON : TUFF SAX (1962) 44.Billboard HL-12042/SHL-32042 - WILLIE MITCHELL : LIVE (1967) 172.Billboard HL-12039/SHL-32039 - WILLIE MITCHELL : SOUL SERENADE (1967) 151.Billboard SHL-32058 - WILLIE MITCHELL : ROBBIN'S NEST (1969)188.Billboard HL-12038/SHL-32038 - JERRY JAYE : MY GIRL JOSEPHINE (1967) 195.Billboard SHL-32065 - ANN PEEBLES : STRAIGHT FROM THE HEART (1971) 188.Billboard SHL-32079 - ANN PEEBLES : I CAN'T STAND THE RAIN (1974) 155.Billboard

Tenpole Tudor

Typowo sceniczna brytyjska grupa popowo-punkowa. Jej założycielem był Edward Tudor Pole (ur. 6.12.1955r w Londynie, Anglia). Na estradzie zadebiutował w wieku sześciu lat w widowisku Christmas Carol. Po studiach na politechnice w Chiswick zapisał się do Royal Academy of Dramatic Arts. W 1977r przyłączył się do grupy Visitors, w której występował też Mike Andrews późniejszy gospodarz telewizyjnego programu BBC Riverside. Z Visitors pochodzili też członkowie Tenpole Tudors: Gary Long (perkusja), Dick Crippen (bas) i Bob Kingston (gitara). Ten ostatni pochodził z muzykalnej rodziny i wraz z bratem Rayem występował w Sta-Prest, a indywidualnie w Temper, natomiast jego siostra June w MoDettes.

Tudor pojawił się w filmie „The Great Rock’N’Roll Swindle”, a kontakty z Malcolmem McLarenem zaowocowały wykonaniem „Who Killed Bambi” na drugiej stronie singla „Silly Things Sex Pistols”. Pomógł też Paulowi Cookowi i Steve’owi Jonesowi w skomponowaniu tytułowego motywu filmu. Tenpole Tudor zadebiutowali nagranym dla Korova Records singlem „Real Fun", a po przejściu do Stiff wystąpili w zbiorowej trasie koncertowej Sons Of Still i nagrali single „Three Bells In A Row” oraz „Swords Of A Thousand Men”.

Po nagraniu dwóch albumów niespodziewanie wypadli z łask i w 1982 Tudor postanowił rozwiązać zespół. Crippen, Long i Kingston nagrali jako Tudors singel „Tied Up With You Cool”, a lider założył grających w stylu cajun nowych Tenpole Tudors („Hayrock Song"). Przez rok występował w trasach koncertowych odziany w zbroję, po czym poświęcił się aktorstwu.

Występował na scenie („The Sinking Of The Belgrano”), w filmie („Straight To Hell”, „Absolute Beginners”, „Walker”) i w telewizji (komedia „Roy’s Riders”). W 1989r reaktywował Tenpole Tudors i wygląda na to, że będzie to czynił cyklicznie do końca kariery. Wystąpił też jako narrator w sztuce „The Road” i jako gospodarz telewizyjnego programu Channel 4 „Thy Crystal Maze”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Silly Thing/Rock Around The Clock	Tenpole Tudor With Sex Pistols	04.1979	6[8]	-	Virgin VS 256	[written by Cook, Jones][produced by Cook, Jones]
The Great Rock 'N' Roll Swindle/Rock Around The Clock	Tenpole Tudor With Sex Pistols	10.1979	21[6]	-	Virgin VS 290	[written by Temple, Cook, Jones][produced by Cook, Jones]
Swords Of A Thousand Men/Love And Food	Tenpole Tudor	04.1981	6[12]	-	Stiff BUY 109	[written by Tudorpole][produced by Alan Winstanley, Bob Andrews]
Wünderbar/Tenpole 45	Tenpole Tudor	08.1981	16[8]	-	Stiff BUY 120	[written by Tudorpole][produced by Alan Winstanley]
Throwing My Baby Out With The Bathwater/Conga Tribe	Tenpole Tudor	11.1981	49[5]	-	Stiff BUY 129	[written by Tudorpole, Kingston, Long][produced by Alan Winstanley]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Eddie, Old Bob, Dick and Gary	Tenpole Tudor	05.1981	44[8]	-	Stiff SEEZ 31	[produced by Bob Andrews, Dick Crippen, Alan Winstanley]

Tears For Fears

Szczyt kariery Tears For Fears przypadł na czasy popowej rewolucji i od sentymentalnej etykietki "zespołu z lat 80." niestety nie udało im się uciec. Miliony sprzedanych płyt oraz hity list przebojów w Europie i w Ameryce w tej szerokiej szufladce dają jednak Tears For Fears miejsce wyeksponowane, w pierwszym rzędzie gwiazd nowej popowej fali.


Korzenie grupy sięgają Bath w południowej Anglii, gdzie mając po kilkanaście lat poznali się jej założyciele - Roland Orzabal i Curt Smith. Tears For Fears nie powstało oczywiście tak od razu, a obaj panowie debiutowali wcześniej w ramach projektu Graduate, którego największym przebojem był utwór "Elvis Should Play Ska" (nie o Króla jednak chodzi, ale o Elvisa Costello) oraz grali przez pewien czas jako muzycy sesyjni z grupą Neon, gdzie poznali swojego przyszłego perkusistę - Manny'ego Eliasa.

Na początku lat 80-tych, inspirowane twórczością takich artystów jak Peter Gabriel czy Talking Heads preferencje muzyczne Orzabala i Smitha nieco się zmieniły, postanowili więc stworzyć coś nowego i w roku 1981 najpierw powołali do życia projekt History Of Headaches, by niedługo potem ostatecznie przemianować się na Tears For Fears. Nazwa ma zresztą ciekawą genezę, pochodzi bowiem z książki "Primal Scream" (pierwotny krzyk) psychologa Arthura Janova, którego terapeutyczna koncepcja wyładowywania emocji poprzez krzyk i płacz stała się, za sprawą Johna Lennona (był on pacjentem Janova, a płyta "John Lennon/Plastic Ono Band" była mocno inspirowana tą teorią), nową zabawą celebrytów. Idąc dalej tym tropem, tytuły utworów "Ideas as Opiates" i "The Prisoner", które pojawiły się na pierwszej płycie formacji, zaczerpnięto od tytułów rozdziałów wspomnianej książki. Co więcej, pieniądze zarobione na sprzedaży płyty muzycy ponoć mieli zamiar przeznaczyć na opłacenie terapii, jednak z powodu sukcesu ich debiutu po prostu zabrakło im na to czasu. Jak przyznali później w jednym z wywiadów, udało im się w końcu spotkać Janova. Przesiąknięty Hollywoodem i proponujący im stworzenie musicalu psycholog wywołał w nich wówczas jednak tylko niesmak.

Debiutancki krążek "The Hurting" trafił do sklepów wiosną 1983 roku i za sprawą takich singli jak choćby "Mad World" odniósł spory rynkowy sukces. Jego myślą przewodnią była psychologia, a wszystkie teksty przesiąknięte były młodzieńczymi traumami Orzabala i tworzyły razem pewien rodzaj oczyszczającego terapeutycznego koncept-albumu. Prawdziwą sławę przyniósł Tears For Fears jednak dopiero "Shout", utwór zapowiadający ich drugą płytę, wydaną w 1984r "Songs from the Big Chair". Album bardzo szybko rozszedł się w milionach egzemplarzy (w Wielkiej Brytanii zdobył potrójną platynę, w USA pięciokrotną) i stał się jednym z największych hitów wchodzącego wówczas formatu CD. Tytułowe "big chair" było kolejnym nawiązaniem do psychologii i odwoływał się do "wielkiego fotela" z gabinetu psychoterapeuty, w którym przesiadywała cierpiąca na rozszczepienie jaźni bohaterka serialu "Sybil". Jak twierdzili sami twórcy, tak jak filmowa schizofreniczka, album ten miał wiele twarzy, a każdy z utworów miał swoją własną oddzielną osobowość.

W roku 1984 Tears For Fears zaangażowało się w akcję charytatywną Boba Geldofa Band Aid (motyw z jednej z ich kompozycji pojawił się w piosence "Do They Know It's Christmas?") i w roku następnym miało zagrać podczas historycznego Live Aid, niestety występ w ostatniej chwili odwołano, tłumacząc to niefortunne zajście wygaśnięciem kontraktów części zespołu. W ramach rehabilitacji Orzabal i Smith postanowili przekazać na rzecz organizacji dochody ze swoich koncertów, a w 1986 roku nagrali przeróbkę własnego przeboju "Everybody Wants to Rule the World" (w tytule zmieniono "rule" na "run"), którą wydano na singlu wspierającym akcję Sport Aid, organizującą pod hasłem "I Ran The World" zbiórkę pieniędzy na pomoc dla Afryki.

W efekcie wyczerpującej trasy z zespołu odszedł Manny Elias, nowym nabytkiem stała się jednak, odkryta podczas koncertowych wojaży w jednym z hotelowych barów, pianistka i wokalistka Oleta Adams, którą Orzabal i Smith zaprosili do współpracy przy następnej płycie. "Seeds of Love" trafiła na rynek dopiero w roku 1989 i w wyniku przedłużającego się procesu produkcyjnego niemal nie zrujnowała muzyków (koszta jej nagrania sięgnęły ponad miliona funtów), którzy, by spłacić długi, musieli zorganizować sponsorowaną przez Philipsa trasę koncertową. Sukces albumu przybrał kolor multiplatynowy, a promowały go tytułowy hitowy singel "Seeds of Love" oraz nagrany z Philem Collinsem i Oletą Adams utwór "Woman in Chains".

Zmęczenie popularnością i problemy osobiste (rozwód) sprawiły, że w 1991 roku Curt Smith nieoczekiwanie postanowił opuścić zespół i osiąść na stałe w Nowym Jorku (później przyjął nawet amerykańskie obywatelstwo i już jako Amerykanin, z nową amerykańską żoną, wspierał podczas kampanii prezydenckiej Baracka Obamę).

- Odnieśliśmy po prostu ogromny sukces - wspomina na stronie zespołu. - A z tym wiąże się spora presja. Ja osobiście pod presją nie potrafię być szczęśliwy. Odszedłem więc, bo zwyczajnie byłem bardzo nieszczęśliwy. Nie sprawiało mi to już radości, (...) chciałem zacząć nowe życie i by móc to zrobić musiałem wyrzucić Tears For Fears z tego równania.

Już w Nowym Jorku w 1993 nagrał solową płytę "Soul On Board", okazała się ona jednak kompletną klapą i jak muzyk sam twierdzi nagrał ją tylko dlatego, że zmuszał go do tego kontrakt z wytwórnią. Orzabal z kolei, nie zmieniając szyldu wydał dwa kolejne albumy - zawierający hitowy "Brak it Down Again" "Elemental" (1993) oraz inspirowany płynącą w jego żyłach krwią hiszpańską "Raoul and the Kings of Spain" (1995). Żaden z nich nie osiągnął sukcesu poprzednich krążków i kilka następnych lat historii Tears For Fears upłynęło pod znakiem składanek. W roku 2001 Orzabal nagrał w końcu solową płytę "Tomcats Screaming Outside", nie miała ona jednak szczęścia, bowiem data jej premiery - 11 września - nieszczęśliwie zbiegła się z terrorystycznym atakiem na wieże World Trade Center. Smith w międzyczasie prowadził programy w radiu i telewizji oraz kolaborował z Charltonem Pettusem w ramach projektu o nazwie Mayfield, jak się jednak okazało jeszcze w roku 2000 stara przyjaźń liderów Tears For Fears odżyła i muzycy weszli razem do studia.

- Coś musiało z tego wyjść, bo od lat nie grałem takich melodii - dzielił się wrażeniami na stronie zespołu Orzabal.

W 2004 roku, po problemach i zmianach wydawcy, na rynku pojawił się wreszcie pierwszy od dawna album "prawdziwego" Tears For Fears "Everybody Loves A Happy Ending". Utwór "Who Killed Tangerine?" wykorzystano w filmie "Miłosna zagrywka" (wcześniej na soundtrack obrazu "Donnie Darko" trafiła akustyczna wersja "Mad World", a Orzabal jeszcze w 1986 roku w ramach projektu o nazwie "Mancrab" nagrał piosenkę "Fish for Life", która pojawiła się na ścieżce "Karate Kid 2"), a panowie zaczęli negocjować wydanie kolejnej kompilacji swoich przebojów. Zespół wznowił koncerty i choć żartował w wywiadzie dla AskMan - "Nie musimy jeździć w trasy, mamy internet, nagramy jeden występ i puścimy go w sieci" - w najbliższych planach ma na razie jedynie granie na żywo. Chociaż na nowy materiał przyjdzie fanom Tears For Fears jeszcze poczekać, trudno nie zgodzić się ze słowami samych muzyków, którzy nawiązując do tytułu ostatniej płyty ironizują: "jest to z pewnością lepsze zakończenie, niż poprzednio".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Mad World/Ideas As Opiates	Tears For Fears	10.1982	3[18]	-	Mercury IDEA 3	[silver-UK][written by Roland Orzabal][produced by Chris Hughes,Ross Cullum]
Change/The Conflict	Tears For Fears	02.1983	4[9]	73[6]	Mercury IDEA 4	[silver-UK][written by Roland Orzabal][produced by Chris Hughes,Ross Cullum]
Pale Shelter/We Are Broken	Tears For Fears	04.1983	5[8]	-	Mercury IDEA 5	[written by Roland Orzabal][produced by Chris Hughes/Ross Cullum]
The Way You Are/The Marauders	Tears For Fears	12.1983	24[8]	-	Mercury IDEA 6	[written by Tears For Fears][produced by Chris Hughes/Ross Cullum]
Mothers Talk/Empire Building	Tears For Fears	08.1984	14[9]	27[12]	Mercury IDEA 7	[written by Roland Orzabal/Ian Stanley][produced by Chris Hughes]
Shout/The Big Chair	Tears For Fears	12.1984	4[21]	1[3][19]	Mercury IDEA 8	[gold-US][silver-UK][written by Ian Stanley/Roland Orzabal][produced by Chris Hughes][1[2][10].Hot Disco/Dance;Mercury 880 929 12"]
Everybody Wants To Rule The World/Pharaohs	Tears For Fears	03.1985	2[17]	1[2][24]	Mercury IDEA 9	[platinum-US][written by Chris Hughes/Ian Stanley/Roland Orzabal][produced by Chris Hughes][1[2][9].Hot Disco/Dance;Mercury 880 659 12"]
Head Over Heels (Remix)/When In Love With A Blind Man	Tears For Fears	06.1985	12[9]	3[20]	Mercury IDEA 10	[written by Roland Orzabal/Curt Smith][produced by Chris Hughes]
Suffer the Children	Tears For Fears	08.1985	52[5]	-	Mercury IDEA 1	[written by Roland Orzabal/Curt Smith][produced by David Lord]
I Believe (A Soulful Re-Recording)/Sea Song	Tears For Fears	10.1985	23[5]	-	Mercury IDEA 11	[written by Roland Orzabal][produced by Tears For Fears]
Everybody Wants To Run The World	Tears For Fears	05.1986	5[8]	-	Mercury RACE 1	[written by Chris Hughes/Ian Stanley/Roland Orzabal][produced by Chris Hughes]
Sowing The Seeds Of Love/Tears Roll Down	Tears For Fears	09.1989	5[9]	2[15]	Fontana IDEA 12	[written by Tears For Fears][produced by Tears For Fears]
Woman In Chains/Always In The Past	Tears For Fears	11.1989	26[8]	36[14]	Fontana IDEA 13	[written by Roland Orzabal][produced by Tears For Fears/David Bascombe]
Woman In Chains/Always In The Past	Tears For Fears And Oleta Adams	01.1990	57[2]	-	Fontana IDEA 13	[written by Roland Orzabal][produced by David Bascombe]
Advice For The Young At Heart/Johnny Panic And The Bible Of Dreams	Tears For Fears	03.1990	36[4]	89[4]	Fontana IDEA 14	[written by Nicky Holland/Roland Orzabal][produced by Tears For Fears/David Bascombe]
Famous Last Words/Mothers Talk	Tears For Fears And Oleta Adams	08.1990	83[2]	-	Fontana IDEA 15	-
Laid So Low (Tears Roll Down)/The Body Wah	Tears For Fears	02.1992	17[5]	-	Fontana IDEA 17	[written by Roland Orzabal/David Bascombe][produced by Roland Orzabal/Tim Palmer]
Break It Down Again/Bloodletting Go	Tears For Fears	05.1993	20[5]	25[20]	Mercury IDEA 18	[written by Alan Griffiths/Roland Orzabal][produced by Alan Griffiths/Roland Orzabal/Tim Palmer]
Cold/New Star	Tears For Fears	07.1993	72[2]	-	Mercury IDEA 19	[written by Roland Orzabal][produced by Tim Palmer/Roland Orzabal/Alan Griffiths]
Goodnight Song/New Star	Tears For Fears	12.1993	-	125[1]	Mercury 862 804 [US]	[written by R. Orzabal, A. Griffiths][produced by Tim Palmer, Roland Orzabal, Alan Griffiths]
Raoul and the Kings of Spain	Tears For Fears	10.1995	31[9]	-	Epic 6624765	[written by Roland Orzabal/Alan Griffiths][produced by Tim Palmer/Roland Orzabal/Alan Griffiths]
God's Mistake	Tears For Fears	06.1996	61[3]	102[5]	Epic 6634185	[written by Roland Orzabal/Alan Griffiths][produced by Tim Palmer/Roland Orzabal/Alan Griffiths]
Closest Thing to Heaven	Tears For Fears	03.2005	40[2]	-	Gut CDGUT 66	[written by Roland Orzabal/Curt Smith/Pettus][produced by Tears For Fears/Charlton Pettus]
Everybody Loves a Happy Ending/Call Me Mellow	Tears For Fears And Oleta Adams	06.2005	102[1]	-	Gut 70	[written by Roland Orzabal, Curt Smith, Charlton Pettus][produced by Tears for Fears,Charlton Pettus]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Hurting	Tears For Fears	03.1983	1[1][65]	73[69]	Mercury MERS 17	[platinum-US][gold-UK][produced by Chris Hughes/Ross Cullum]
Songs from the Big Chair	Tears For Fears	03.1985	2[81]	1[5][83]	Mercury MERH 58	[5x-platinum-US][3x-platinum-UK][produced by Chris Hughes]
The Seeds of Love	Tears For Fears	10.1989	1[1][30]	8[34]	Fontana 8387301	[platinum-US][platinum-UK][produced by Tears For Fears/David Bascombe]
Tears Roll Down (Greatest Hits 82–92)	Tears For Fears	03.1992	2[55]	53[13]	Fontana 5109392	[platinum-US][2x-platinum-UK][produced by Chris Hughes/David Bascombe/Roland Orzabal/Ross Cullun/Tears For Fears]
Elemental	Tears For Fears	06.1993	5[8]	45[21]	Mercury 5148752	[gold-US][silver-UK][produced by Alan Griffiths/Roland Orzabal/Tim Palmer]
Raoul and the Kings of Spain	Tears For Fears	10.1995	41[2]	79[5]	Epic 4809822	[produced by Tim Palmer/Roland Orzabal/Alan Griffiths]
Everybody Loves a Happy Ending	Tears For Fears	03.2005	45[3]	46[3]	Gut GUTCD 37	[produced by Tears For Fears/Charlton Pettus]
Rule the World: The Greatest Hits	Tears For Fears	11.2017	12[12]	-	EMI 6711378	[gold-UK]

Everly Brothers

Bodaj najsławniejszy rock’n’ rollowy duet świata. Utworzyli go bracia: Don (właśc. Isaac Donald ur. 1.02.1937 r. w Brownie, w stanie Kentucky, USA) i Phil (ur. 19.01.1939 r. w Chicago, w stanie Illinois, USA). Ich kariera rozpoczęła się na długo przed nagraniem pierwszego singla „Bye Bye Love”. Synowie popularnych wykonawców muzyki country - Ike’a i Margaret -już jako dzieci wypychani byli na scenę. W latach 40-tych występowali regularnie w programach radiowych swoich rodziców i towarzyszyli im w wielu trasach. Byli wtedy znani jako Little Donnie & Boby Boy Phil.

W połowie lat 50-tych, gdy z rockabilly tworzył się rock’n’roll, chłopcy przenieśli się do Nashville, mekki tej muzyki. Tu w 1954 r. z pomocą Cheta Atkinsa, przyjaciela ich ojca, Don zanotował pierwszy, nieduży jeszcze sukces, gdy Kitty Wells nagrała jego kompozycję „Thou Shalt Not Steal”. Po nieudanych sesjach i krótkim związku z firmą CBS/Columbia, w 1957 r. braciom zaproponowano nagranie piosenki „Bye Bye Love” - kompozycji małżeństwa Felice i Boudleauxa Bryantów. Utwór, którego rejestracji odmówiło wcześniej 30 wykonawców, stał się olbrzymim światowym hitem i tylko o włos przegrał rywalizację o 1. miejsce w USA, dochodząc jednocześnie do miejsca 6. w Wielkiej Brytanii.

Od tej chwili zaczęła się ich kariera, która w rock’n’rollowych rankingach popularności dała im miejsce tuż za Elvisem Presleyem. Ich muzyka, zabarwiona country i folkiem, bardzo pomogła w oswojeniu i zaakceptowaniu zjawiska, wobec którego wielu rodziców wyrażało wrogość. Ameryka, będąc ciągle krajem segregacji rasowej, nie była jeszcze gotowa na zgodę na to, by jej biała młodzież słuchała pochodzącego od czarnych rocka. Pogodne twarze i czyste harmonie wokalne braci pomogły w zmianie tego nastawienia. Wkrótce po pierwszym sukcesie nagrali kolejne pełne uroku piosenki Bryanta „Wake Up Little Suzie”, „Ali I Have To Do Is Dream”, „Bird Dog”, „Problems”, „So Sad” i piękną „Devoted To You”. Na scenie bracia wykazywali niezwykle wysoką sprawność wykonawczą, czy to grając na swych gitarach typu Gibson Dove, czy później na czarnych J50. Pod koniec lat 50-tych byli na świecie grupą wokalną numer 1.

Ich kariera nabrała jeszcze większego impetu, gdy po podpisaniu kontraktu o wysokości 1 mln dolarów z nowo powstałą wytwórnią Warner Brothers Records, nagrali wyśmienitą piosenkę Dona „Cathy’s Clown”. Żadna z płyt braci jak dotąd tak nie brzmiała; w produkcji wykorzystano efekt echa i wysokie harmonie. W efekcie piosenka przez pięć tygodni zajmowała 1. miejsce w USA, a w Wielkiej Brytanii przez ponad dwa miesiące nie opuszczała czołówki listy, przynosząc sprzedaż kilku milionów egzemplarzy. Uczyniło ją to jedną z najbardziej popularnych małych płyt wszechczasów. Bracia Everly nadal firmowali nieskazitelne nagrania; z których wiele wchodziło do amerykańskiej Top 10. Sukcesy brytyjskie były jeszcze większe. Wystarczy wspomnieć o zajęciu 1. miejsca w zestawieniach w 1961 r. przez ich dwa kolejne single „Walk Right Back” (kompozycję Sonne’ego Curtisa z grupy The Crickets) i „Temptation” - z dynamiczną wersją klasyka Binga Crosby’ego.

 Pod koniec 1961r. braci powołano do piechoty morskiej Armii USA. aczkolwiek tylko na 6 miesięcy. 18 lutego 1962r. w pełnym umundurowaniu i z regulaminowo przystrzyżonymi włosami zjawili się w programie telewizji CBS „Ed Sullivan Show”, by wykonać swpj kolejny przebój „Crying In The Rain”.

Po zwolnieniu odbyli tournee po Europie. Don uzależnił się od narkotyków; napięcia ciągłych podróży i nagrań dały o sobie znać. 13 października 1962 r., podczas prób przed tournee w londyńskim teatrze Prince of Wales, Don zasłabł i po krótkiej hospitalizacji został odwieziony do USA. Zdenerwowany Phil wystąpił solo z niewielką pomocą wokalną ich etatowego gitarzysty Joeya Page’a. Użyto standardowej wymówki o „zatruciu pokarmowym i wyczerpaniu”. Zaślepieni fani nie wiedzieli jednak, że Don dwukrotnie w ciągu 48 godzin podejmował próby samobójcze z użyciem narkotyków. Phil szczęśliwie dokończył tournee, które potrwało do 11 listopada 1962 r. Uzależnienie Dona trwało przez kolejne trzy lata, choć przez część tego czasu udało im się pracować razem.

Nastanie boomu beatowego zepchnęło braci ze szczytu i choć nadal nagrywali przeboje, żaden nie zbliżył ich do poprzednich sukcesów. Upadek został na krótko powstrzymany w 1965 r. brytyjskim sukcesem dwóch znakomitych hitów „The Price Of Love” i „Love Is Strange”. Ten pierwszy, który doszedł aż do szczytu zestawień, brzmiał jak ich pierwsze nagrania dla wytwórni Warner, a drugi cofał się nawet jeszcze bardziej, zawierając naiwny lecz chwytliwy fragment rozmowy zbudowany na zasadzie pytań i odpowiedzi. W 1966 r. nagrali świetny album Two Yanks In England, zawierający osiem piosenek Nasha, Clarke’a i Hicksa z grupy The Hollies ukrytych pod pseudonimem L. Ransford). W sesjach wzięli m.in. udział Jimmy Page i John Paul Jones - późniejsi członkowie Leci Zeppelin. Niespodziewanie album ten nie wszedł na listę bestsellerów.

Duet ceniono wyłącznie za single, podczas gdy wiele spośród jego albumów nie miało dobrego przyjęcia. W 1972 r. zaatakowali bardzo dobrym longplayem Stories We Could Tell, z udziałem szeregu gościnnych wykonawców, jednak podobnie jak wcześniej, nic wielkiego z tego nie wyszło. Po kilku latach niesprzyjającej fortuny i podjęciu występów w sieci nocnych klubów, nastąpił między braćmi gorzki rozdźwięk. Po występie w Knott’s Berry Farm w Hollywood 14 lipca 1973 r., w czasie którego pijany Don obraził Phila, ten drugi zszedł ze sceny, połamał jedną ze swych ukochanych gitar Gibsona i zawołał „Nigdy więcej nie stanę już z tym człowiekiem na scenie”. W ciągu następnych 10 lat spotkali się tylko raz - na pogrzebie ojca. Obaj podjęli ze zmiennym powodzeniem kariery solowe.

Ich zabarwione muzyką country albumy znajdowały zwolenników głównie wśród ich dawnej publiczności z Nashville. Don ze swoją grupą The Dead Cowboys występował w Nashville regularnie; Phil nagrał doceniony przez krytyków album Star Spangled Springer. Nie wiedzieć czemu, album ten nie miał dobrej sprzedaży, podobnie jak i jego następca Mystic Lane. Phil zagrał też błyskotliwą rólkę w filmie Every Which Way But Loose, występując u boku Sondry Locke (wieloletniej przyjaciółki Clinta Eastwooda).

 Podczas gdy Don skoncentrował się na karierze scenicznej nawiązując później współpracę z Albertem Lee, byłym maestro grupy Heads, Hands And Feet, Phil zajął się pisaniem piosenek. Świetny utwór „She Means Nothing To Me” zaśpiewany w duecie z Cliffem Richardem przywrócił nazwisko Everly do brytyjskiej Top 10. Równocześnie zaczęły pojawiać się plotki o pojednaniu, podsycone jeszcze pojawieniem się w telewizji reklamy kompilacji wspólnych piosenek braci. W czerwcu 1983 r. Don i Phil padli sobie w objęcia i wobec ekstatycznej, płaczącej ze wzruszenia widowni londyńskiej Royal Albert Hall, 23 września 1983 r. dokonało się ich emocjonalne pojednanie.

W następnym roku ukazał się album EB84, a także kolejny duży hit, kompozycja Paula McCartneya - „On the Wings Of A Nightingale”. W 1986 r. zostali wpisani do Panteonu Sław Rock ’N’ Rolla, a w następnym roku Don ofiarował Philowi na 50-te urodziny złotą monetę funtową oraz wykonaną ręcznie gitarę. Wpływ The Everly Brothers na całe pokolenie wykonawców (muzyki pop i rocka był ogromny); to oni ustanowili trudny do poprawienia standard ściśle harmonicznego śpiewu. Występują dziś razem regularnie i jak na razie zawieszenie broni między nimi obowiązuje.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bye Bye Love/I Wonder If I Care As Much	Everly Brothers	05.1957	6[16]	2[27]	Cadence 1315	[gold-US][written by Boudleaux Bryant/Felice Bryant][produced by Archie Bleyer][5[12].R&B Chart]
Wake Up Little Susie/Maybe Tomorrow	Everly Brothers	09.1957	2[13]	1[2][25]	Cadence 1337	[gold-US][written by Boudleaux Bryant/Felice Bryant][produced by Archie Bleyer][1[1][14].R&B Chart]
This Little Girl Of Mine/Should We Tell Him	Everly Brothers	02.1958	-	28[9]	Cadence 1342	[written by Boudleaux Bryant][produced by Archie Bleyer]
All I Have To Do Is Dream/Claudette	Everly Brothers	04.1958	1[7][21]	A:1[3][19];B:30[10]	Cadence 1348	[gold-US][A:written by Boudleaux Bryant][B:written by Roy Orbison][produced by Archie Bleyer][1[5][15].R&B Chart]
Bird Dog/ Devoted To You	Everly Brothers	08.1958	2[16]	A:2[18];B:10[14]	Cadence 1350	[gold-US][written by Boudleaux Bryant][produced by Archie Bleyer][A:2[12].R&B Chart][B:2[9].R&B Chart]
Problems/Love Of My Life	Everly Brothers	11.1958	6[12]	A:2[15];B:40[6]	Cadence 1355	[written by Boudleaux Bryant/Felice Bryant][produced by Archie Bleyer]
Take A Message To Mary/Poor Jenny	Everly Brothers	03.1959	A:20[10];B:14[11]	A:16[13];B:22[12]	Cadence 1364	[written by Boudleaux Bryant/Felice Bryant][produced by Archie Bleyer]
('Til) I Kissed You/Oh What A Feeling	Everly Brothers	08.1959	2[15]	4[16]	Cadence 1369	[written by Don Everly][produced by Archie Bleyer][22[5].R&B Chart]
Let It Be Me/Since You Broke My Heart	Everly Brothers	01.1960	13[10]	7[15]	Cadence 1376	[written by Gilbert Becaud/Mann Curtis/Pierre DeLanoe][produced by Archie Bleyer]
Cathy's Clown/Always It's You	Everly Brothers	04.1960	1[7][18]	A:1[5][17];B:56[6]	Warner Bros. 5151	[gold-US][A:written by Don Everly/Phil Everly][B:written by Boudleaux Bryant/Felice Bryant][produced by Wesley Rose][1[1][10].R&B Chart]
When Will I Be Loved/Be Bop A-Lula	Everly Brothers	05.1960	4[16]	A:8[13];B:74[5]	Cadence 1380	[A:written by Phil Everly][B:written by Tex Davis/Gene Vincent][produced by Archie Bleyer]/td>
So Sad (To Watch Good Love Go Bad)/Lucille	Everly Brothers	09.1960	B:4[15]	A:7[12];B:21[10]	Warner Bros. 5163	[A:written by Don Everly][B:written by Albert Collins/Richard Penniman][produced by Wesley Rose][16[5].R&B Chart]
Like Strangers/Brand New Heartache	Everly Brothers	10.1960	11[10]	A:22[10];B:109[2]	Cadence 1388	[written by Boudleaux Bryant][produced by Archie Bleyer]
Walk Right Back/ Ebony Eyes	Everly Brothers	02.1961	1[3][16]	A:7[13];B:8[12]	Warner Bros. 5199	[A:written by Sonny Curtis][B:written by John D. Loudermilk][produced by Wesley Rose][B:25[2].R&B Chart]
Temptation/Stick With Me Baby	Everly Brothers	05.1961	1[2][15]	A:27[6];B:41[4]	Warner Bros. 5220	[A:written by Nacio Herb Brown/Arthur Freed][B:written by Mel Tillis][produced by Wesley Rose]
Don't Blame Me/Muskrat	Everly Brothers	09.1961	B:20[6]	A:20[8];B:82[4]	Warner Bros. 5501	[A:written by Dorothy Fields/Jimmy McHugh][B:written by Tex Ann/Harold Hensley/Merle Travis][produced by Wesley Rose]
Crying In The Rain/I'm Not Angry	Everly Brothers	01.1962	6[15]	6[13]	Warner Bros. 5250	[written by Howard Greenfield/Carole King][produced by Wesley Rose]
That's Old Fashioned (That's The Way Love Should Be)/How Can I Meet Her?	Everly Brothers	05.1962	B:12[10]	A:9[11];B:75[3]	Warner Bros. 5273	[A:written by Bernie Baum/Bill Giant/Florence Kaye][B:written by Gerry Goffin/Jack Keller][produced by Wesley Rose]
I'm Here To Get My Baby Out Of Jail/Lightning Express	Everly Brothers	10.1962	-	76[6]	Cadence 1429	[written by Karl Davis/Harty Taylor][produced by Archie Bleyer]
Don't Ask Me To Be Friends/No One Can Make My Sunshine Smile	Everly Brothers	10.1962	B:11[11]	A:48[7];B:117[3]	Warner Bros. 5297	[written by Gerry Goffin/Jack Keller][produced by Carole King]
Nancy's Minuet/(So It Was...So It Is) So It Always Will Be	Everly Brothers	03.1963	B:23[11]	A:107[2];B:116[1]	Warner Bros. 5346	[A:written by Don Everly][B:written by Arthur Altman]
It's Been Nice (Goodnight)/I'm Afraid	Everly Brothers	06.1963	26[5]	101[4]	Warner Bros. 5362	[written by Pomus, Shuman]
Love Her/The Girl Sang The Blues	Everly Brothers	10.1963	B:25[9]	117[2]	Warner Bros. 5389	[written by Mann, Wiel]
Ain't That Lovin' You, Baby/Hello Amy	Everly Brothers	05.1964	-	133[1]	Warner Bros. 5422	[written by Jimmy Reed]
The Ferris Wheel/Don't Forget To Cry	Everly Brothers	06.1964	22[10]	72[6]	Warner Bros. 5441	[written by Dewayne Blackwell/Ronald Blackwell][produced by Gordon Anderson]
Gone, Gone, Gone/Torture	Everly Brothers	10.1964	36[6]	31[10]	Warner Bros. 5478	[written by Don Everly/Phil Everly][produced by Gordon Anderson]
You're My Girl/Don't Let The Whole World Know	Everly Brothers	02.1965	-	110[3]	Warner Bros. 5600	[written by Don Everly, Phil Everly]
That'll Be The Day/Give Me A Sweetheart	Everly Brothers	03.1965	30[4]	111[5]	Warner Bros. 5611	[written by Jerry Allison, Buddy Holly, Norman Petty]
The Price Of Love/It Only Costs A Dime	Everly Brothers	05.1965	2[14]	104[3]	Warner Bros. 5628	[written by Don Everly, Phil Everly]
Love Is Strange/Man With Money	Everly Brothers	08.1965	11[9]	128[3]	Warner Bros. 5649	[written by Ethel Smith][produced by Dick Glasser]
I'll Never Get Over You/Follow Me	Everly Brothers	08.1965	35[5]	-	Warner Bros. WB 5639 [UK]	[written by Don Everly/Phil Everly][produced by Dick Glasser]
Bowling Green/I Don't Want To Love You	Everly Brothers	05.1967	-	40[8]	Warner Bros. 7020	[written by Jacqueline Ertel/Terry Slater][produced by Dick Glasser]
Love Of The Common People/A Voice Within	Everly Brothers	11.1967	-	114[2]	Warner Bros. 7088	[written by John Hurley, Ronnie Wilkins][produced by Dick Glasser]
Love Of The Common People/A Voice Within	Everly Brothers	11.1967	-	114[2]	Warner Bros. 7088	[written by John Hurley, Ronnie Wilkins][produced by Dick Glasser]
It's My Time/Empty Boxes	Everly Brothers	05.1968	39[6]	112[2]	Warner Bros. 7192	[written by John D. Loudermilk][produced by Lenny Waronker]
On The Wings Of A Nightingale/Asleep	Everly Brothers	09.1984	41[11]	50[12]	Mercury 880 213	[written by Paul McCartney][produced by Dave Edmunds]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Everly Brothers	Everly Brothers	02.1958	36[4]	16[3]	Cadence 3003	[produced by Dave Edmunds]
It's Everly Time	Everly Brothers	05.1960	2[23]	9[10]	Warner 1381	[produced by Wesley Rose]
The Fabulous Style of The Everly Brothers	Everly Brothers	08.1960	4[11]	23[8]	Cadence 3040	[produced by Archie Bleyer]
A Date with the Everly Brothers	Everly Brothers	12.1960	3[14]	9[24]	Warner 1395	[produced by Wesley Rose]
Instant Party!	Everly Brothers	07.1962	20[1]	-	Warner Bros WM 4061 [UK]	-
The Golden Hits of The Everly Brothers	Everly Brothers	08.1962	-	35[17]	Warner 1471	-
Beat & Soul	Everly Brothers	09.1965	-	141[3]	Warner 1605	[produced by Dick Glasser]
Original Greatest Hits	Everly Brothers	07.1970	7[16]	180[8]	Barnaby 350	[produced by Wesley Rose]
The Very Best Of The Everly Brothers	Everly Brothers	06.1974	43[1]	-	Warner Bros K 56 118 [UK]	-
Walk Right Back With The Everly's	Everly Brothers	11.1975	10[10]	-	Warner Bros K 46008 [UK]	-
Living Legends	Everly Brothers	04.1977	12[10]	-	Warwick WW 5027 [UK]	-
Love Hurts	Everly Brothers	12.1982	22[22]	-	K-Tel NE 1197[UK]	-
The Everly Brothers Reunion Concert	Everly Brothers	03.1984	47[6]	162[5]	Passpiort 11 001	-
EB 84	Everly Brothers	10.1984	-	38[17]	Mercury 82 2431	[produced by Dave Edmunds]
Born Yesterday	Everly Brothers	02.1986	-	83[19]	Mercury 826142	[produced by Dave Edmunds]
The Golden Years Of Everly Brothers-Their 24 Greatest Hits	Everly Brothers	05.1993	26[5]	-	Warner 9548319922 [UK]	-
The Definitive	Everly Brothers	06.2002	10[13]	-	WSM 0927473042 [UK]	[produced by Archie Bleyer/Dick Glasser/Don Everly/Jimmy Hilliard/Phil Everly/Tony Hatch/Wesley Rose]
Dream...- the Everly Brothers	Everly Brothers	03.2006	159[2]	-	Warner	-
50 Years Of Hits	Everly Brothers	03.2009	23[6]	-	Rhino 5186508722 [UK]	[produced by Archie Bleyer/Wesley Rose]
The Essential Collection	Everly Brothers	09.2013	186[1]	-	-	-
The Very Best Of	Everly Brothers	04.2014	28[8]	-	Rhino 2564632195 [UK]	[produced by Archie Bleyer]

Fire Records

Bobby Robinson był właścicielem sklepu muzycznego w Nowym Jorku. Założył wiele wytwórni w latach 50. i 60-tych. Niektórych był jedynym właścicielem,w innych był partnerem swojego brata Danny'ego Robinsona lub innych. Wśród nich były Red Robin Records, założona w 1952 r. (Bobby i Danny), Whirlin 'Disc Records, założona w 1956 r. (Bobby), Fury Records, założona w 1957 r. (Bobby), Everlast Records, założona w 1957 r. (Bobby i Danny), Fire Records, założona w 1959 r. (Bobby), Revelation Records, założona w 1959 r. (Bobby, John Bowden i Clarence Lewis) i Enjoy Records, założona w 1962 r. (Bobby i Danny).

Bobby Robinson był kluczową postacią w historii czarnej muzyki. Bobby   urodził się w Union w Południowej Karolinie 16 kwietnia 1917 r. Służył w armii amerykańskiej podczas II wojny światowej. Po wojnie wyjechał do Nowego Jorku i założył sklep z płytami Bobby'ego w 1946 roku. Sklep był pierwszym czarnym biznesem przy 125th Street w Harlemie. Lokalni muzycy zgromadzili się w jego sklepie muzycznym, a Bobby zainteresował się   nagrywaniem płyt. Założył wytwórnię Robin (później Red Robin) w 1951 roku. Jego pierwszą płytą była „Bobby's Boogie” zespołu Morrisa Lane'a, ale wkrótce zaczął koncentrować się na tym, co dziś nazywa się doo wop. Nagrywał lokalne grupy, w tym Du Droppers, Vocaleers, Mello-Moods i Rainbows. Nagrania cieszyły się sukcesem w rejonie Nowego Jorku, a te nagrania doo wop są jednymi z najbardziej cenionych płyt tego gatunku. Bobby założył wiele innych wytwórni i wkrótce odniósł sukces w całym kraju.

Red Robin i Whirlin 'Disc nagrywali głównie  grupy wokalne r&b i muzykę bluesową. Początkowo Fury powstało jako wytwórnia płytowa, a Fire miała być wydawcą. Kiedy Bobby Robinson wydał „Kansas City” Wilberta Harrisona w marcu 1959 roku, było to sensacją i singiel znalazł się na szczycie list przebojów singlowych. W szczytowym momencie tego sukcesu Robinson został pozwany przez Savoy Records, która   miał Wilberta Harrisona na podstawie 5-letniego kontraktu, który miał wygasnąć w sierpniu 1959 roku. Ponieważ Fury był związany ze sprawami sądowymi, Robinson zaczął wydawać materiał w Fire Records. Postępowanie sądowe trwało do września 1959 r. i uniemożliwiło Robinsonowi wydawanie dalszych nagrań Wilberta Harrisona, gdy był tak popularny.

Fire Records stała się znana jako wytwórnia bluesowa i wydała albumy Lightnin 'Hopkinsa, Bustera Browna i Arthura' Big Boy 'Crudupa. Bobby Robinson od czasu do czasu robił wypad do Nowego Orleanu, gdzie nagrywał Lee Dorseya i Bobby'ego Marchana.

Największe hity wyprodukowane przez Robinsona to „Kansas City” Wilberta Harrisona, który sprzedał ponad 2 miliony płyt,   „Fannie Mae” Bustera Browna i „Ya Ya” Lee Dorseya, które sprzedały się w ponad milionowym nakładzie. Oprócz tych artystów miał także hity z Elmoreem Jamesem , Gladys Knight and the Pips (ich pierwsze nagrania), Lewisem Lymonem and the Teen Chords, Bobby Marchanem, Kingiem Curtisem, Don Gardner & Dee Dee Ford i Les Cooperem.

Robinson wydzierżawił muzykę ze swoich wytwórni Fire, Fury i Revelation  dla wytwórni Bell w 1965 roku. Bell ponownie wydała wiele utworów w swojej filii Sphere Sound.

Bobby Robinson kontynuował wydawanie płyt w latach 80-tych. O dziwo, pod koniec lat 70-tych wyprodukował pierwsze płyty hip-hopowe, nagrywając Grandmaster Flash & Furious Five, wydając płyty grupy w swojej wytwórni Enjoy. Robinson prowadził swój sklep muzyczny, dopóki nie został zamknięty 21 stycznia 2008 r. Zmarł w wieku 93 lat 17 stycznia 2011 r.


Single na listach przebojów:

Bobby Marchan There's Something On Your Mind 06.1960 31.US
Buster Brown Fannie Mae 02.1960 38.US
Buster Brown Is You Is Or Is You Ain't My Baby 09.1960 81.US
Buster Brown Sugar Babe 02.1962 99.US
Elmo James And His Broomdusters The Sky Is Crying 05.1960 15.R&B Chart

Bobby Marchan

Bobby Marchan (urodzonyjako  Oscar James Gibson , 30 kwietnia 1930 r. - zm. 5 grudnia 1999 r.)  był amerykańskim wokalistą r&b  , kompozytorem, artystą nagrywającym , liderem zespołu , MC .
Urodzony w Youngstown w Ohio , Marchan jako nastolatek zaczął się wcielać w rolę kobiety i założył trupę , Powder Box Revue. Zaczął występować w klubach nocnych w Nowym Orleanie , a konkretnie w Dew Drop Inn i Club Tijuana w połowie lat pięćdziesiątych.Nagrał swój pierwszy utwór, „Have Mercy”, wyprodukowany przez Cosimo Matassę dla Aladdin Records , w 1954 roku. Następnie nagrywał dla wytwórni Dot i Ace , a szef Ace Johnny Vincent  oferował mu kontrakt w związku z niezrozumieniem przez Marchana ,że był kobietą i wydał swój album „Give a Helping Hand” pod pseudonimem Bobby Fields .
Od 1957 r. Marchan koncertował także z The Clowns, zespołem prowadzonym przez Hueya „Piano” Smitha , występując czasami jako wokalista i lider zespołu w miejsce Smitha, który podobno pozostał w Nowym Orleanie, aby pisać i nagrywać, podczas gdy jego zespół grał w klubach i koncertował . W skład zespołu wchodził James Booker na fortepianie. Marchan nagrał także z zespołem  „ Rockin 'Pneumonia i Boogie Woogie Flu ”, „ Don't You Just Know It ” oraz oryginalną wersję „Sea Cruise” (później nagrany przez Frankie Forda ), między innymi. 

W 1959 roku opuścił Clowns i wznowił karierę solową w wytwórni Fire Bobby'ego Robinsona . W 1960 roku znalazł się na pierwszym miejscu listy przebojów R&B z utworem „ There Something on Your Mind ”,  piosenki napisanej i wykonanej po raz pierwszy przez Big Jaya McNeely , ale Marchan dodał długie wypowiadane fragmenty słowne . Jego kontynuacja w Fire Records była jednak mniej skuteczna komercyjnie, a w 1963 roku podpisał kontrakt z Stax Records z rekomendacji Otisa Reddinga . Wkrótce jednak przeszedł do wytwórni Dial , gdzie w 1965 r. nagrał własną piosenkę „Get Down With It”. Piosenka została ujęta przez Little Richarda , a następnie przerobiona w 1971 roku przez brytyjski glam rockowy zespół Slade jako „ Get Down and Get with It ”, dając zespołowi pierwszy hit na liście przebojów.

Po przeprowadzce do Cameo-Parkway Records odniósł sukces z „There Something About You, Baby”, a następnie miał miejsce jego drugi solowy hit  R&B   w 1966 roku z „Shake Your Tambourine”. Jednak późniejsze nagrania dla różnych wytwórni, w tym Ace, zakończyły się niepowodzeniem, a na początku lat 70-tych Marchan powrócił do pracy w klubie w Nowym Orleanie  . Regularnie występował na New Orleans Jazz & Heritage Festival .

W latach 80-tych założył własną firmę produkcyjną Manicure Productions. Marchan był również zaangażowany w tworzenie Cash Money Records . 

Marchan zmarł na raka wątroby w Gretna w Luizjanie 5 grudnia 1999 r. w wieku 69 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
There's Something On Your Mind, Part 1/There's Something On Your Mind, Part 2	Bobby Marchan	06.1960	-	31[11]	Fire 1022	[written by B. J. McNeely][produced by Bobby Robinson][1[1][15].R&B Chart]
I've Got A Thing Going On/I Gotta Sit Down And Cry	Bobby Marchan	08.1964	-	116[3]	Dial 3022	[written by Marchan, Riley][produced by Buddy Killen][25[7].R&B Chart]
Shake Your Tambourine/Just Be Yourself	Bobby Marchan	10.1966	-	-	Cameo 429	[written by Bobby Marchan][produced by Buddy Killen][14[11].R&B Chart]

Capital Cities

Capital Cities to zespół indie pop rockowy, który wszyscy poznali za sprawą przeboju Safe and Sound.
Stałą obsadę zespołu, która tworzy muzykę i teksty tworzy duet: Ryan Merchant oraz Sebu Simonian. Jednak podczas koncertów na żywo dołącza do nich trójka innych przyjaciół – Manuel Quintero, który gra na basie, Nick Merwin na gitarze oraz Spencert Ludwig na trąbce.
Panowie Ryan i Sebu poznali się poprzez listę ogłoszeń, gdzie jeden szukał osoby do produkcji. Wkrótce popadli oni w wir pisania tekstów i produkcji utworów. Tak powstał duet Capital Cities. Trwało to trzy lata, aż w czerwcu 2011 roku wydana została EP-ka zatytułowana po prostu Capital Cities. Wydawnictwo zostało opublikowane nakładem ich prywatnej wytwórni – Lazy Hooks.

W 2012 roku Capital Cities podpisali kontakt płytowy z Capital Records na wydanie debiutanckiego albumu. 4 lipca 2013 roku na zasadzie współpartnerstwa wytwórni Lazy Hooks oraz Capital Records światło dzienne ujrzał krążek In a Tidal Wave of Mystery zawierający między innymi przebój Safe and Sound. Album w całości został napisany, nagrany i zmiksowany przez Ryana i Sebu. Krążek łączy w sobie takie gatunku jak indie, indie pop, synthpop czy specjalistyczne połączenie indie i electroniki nazwane indietronicą.

Wcześniej, w kwietniu 2013 roku zespół ruszył w pierwszą trasę koncertową, Dancing With Strangers Tour. Również w kwietniu wydany został pierwszy oficjalny teledysk w ich karierze – do singla Safe and Sound. Od tego czasu utwór stał się przebojem na całym świecie, dotarł do miejsca 8 na Billboard Hot 100 i wciąż radzi tam sobie bardzo dobrze. Popularny wciąż jest w całej Europie, a w Niemczech udało mu się dotrzeć do miejsca pierwszego tamtejszej listy przebojów. Tryumfy święci również w Polsce, gdzie grany jest bardzo często w polskich rozgłośniach radiowych, dotarł nawet do listy Top Airplay Songs w Polsce (pięć najczęściej odtwarzanych utworów w tygodniu).

 5 września wydany został drugi singiel – Kangaroo Court. Towarzyszy mu również teledysk, w którym gościnną rolę zagrał Darren Criss z serialu Glee.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Safe and Sound	Capital Cities	10.2013	42[1]	8[43]	Capitol USCA 21203108	[2x-platinum-US][written by Ryan Merchant, Sebu Simonian][produced by Ryan Merchant, Sebu Simonian]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
In a Tidal Wave of Mystery	Capital Cities	06.2013	-	66[23]	Capitol 73703	[produced Ryan Merchant, Sebu Simonian]

Jake Bugg

Jake Bugg, właściwie Jake Edwin Charles Kennedy (ur. 28 lutego 1994r w Nottingham) -brytyjski muzyk, wokalista, gitarzysta i autor tekstów, łączący w swojej twórczości elementy m.in. country-rocka, blues-folku, skiffle, rockabilly.

Jego debiutancki album, zatytułowany Jake Bugg, został wydany 15 września 2012 roku i osiągnął 1. miejsce na UK Albums Chart.

Bugg urodził się w Nottingham na osiedlu Clifton, jego rodzice rozwiedli się zaraz po jego urodzeniu. Ojciec jest pielęgniarzem, a matka pracuje jako sprzedawczyni. Oboje byli w przeszłości członkami zespołów muzycznych. Jako młody chłopak, Bugg interesował się piłką nożną, zdobył nawet puchar dla najlepszego strzelca. W wieku 12 lat zaczął grać na gitarze, którą dostał od swojego wujka, a w wieku 14 lat wstąpił do zespołu, w którym grał na basie. Przełomowym momentem w jego karierze muzycznej, według samego artysty, został jeden z odcinków serialu animowanego The Simpsons, w którym usłyszał utwór "Vincent (Starry, Starry Night)" Dona McLeana. Wokalista zaczął wówczas interesować się muzyką rockową, a w wieku 16 lat napisał swoje pierwsze piosenki inspirowane takimi artystami, jak m.in. The Beatles, Oasis, The Everly Brothers, Donovan, Bob Dylan czy Jimi Hendrix.

Dzięki BBC, Jake Bugg już w wieku 17 lat, wystąpił na scenie "BBC Introducing Stage" Glastonbury Festival. Niedługo później podpisał kontrakt z wytwórnią Mercury Records. 22 maja 2012 roku Bugg wystąpił gościnnie w brytyjskim programie Later... with Jools Holland, gdzie wykonał utwory "Trouble Town", "Lightning Bolt" i "Country Song", która później została użyta w reklamie piwa Greene King IPA. 1 października 2012 roku wokalista wystąpił na żywo w radiu BBC 6 Music. Ma na koncie trasę z Noel Gallagher's High Flying Birds oraz Snow Patrol, a także kilka występów z Michaelem Kiwanuką. Wystąpił również na londyńskim koncercie grupy The Stone Roses.

Debiutancki album Bugga został sprzedany w liczbie 604 tys. 100 sztuk i zajął 1. miejsce Top 40 Official Albums Chart w Wielkiej Brytanii. Współtwórcą płyty był Iain Archer. Singiel promujący wydawnictwo, "Two Fingers", został sklasyfikowany na 33. miejscu Top 40 Official Singles Chart w Wielkiej Brytanii.

Drugi album studyjny artysty, Shangri La, został wydany w połowie listopada 2013 roku, jego tytuł pochodzi od nazwy studia w Malibu, w którym został nagrany. Współproducentami płyty byli Ian Archer oraz Rick Rubin, a podczas sesji nagraniowej wzięli udział także Chad Smith z Red Hot Chili Peppers, Pete Thomas, perkusista Elvis Costello, giatrzysta Matt Sweeney i basista Jason Lader, znany ze współpracy z The Mars Volta. W dyskografii Jake'a Bugga znajduje się także 11 singli oraz 3 minialbumy: Taste It, Live At Silver Platters, Seattle oraz Messed Up Kids, który ukazał się 12 maja 2014 roku. W grudniu 2014 r. ukazały się koncertowe płyty DVD i Blu-Ray Disc "Live at The Royal Albert Hall", na których znalazły się utwory wykonane podczas koncertu z 14 lutego 2014 r. Płyty zawierają wybrane utwory z tego koncertu,przeplatane fragmentami wypowiedzi Jake'a Bugga. W czerwcu 2016 roku muzyk wydał trzeci album studyjny o nazwie On My One. 1 września 2017 roku został opublikowany album Hearts That Strain.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Country Song	Jake Bugg	06.2012	100[1]	-	Mercury GBUM 71201796	[written by Jake Bugg][produced by Jason Hart]
Lightning Bolt	Jake Bugg	06.2012	26[21]	-	Mercury GBUM 71202798	[gold-UK][written by Iain Archer, Jake Bugg][produced by Iain Archer]
Taste It	Jake Bugg	10.2012	90[1]	-	Mercury GBUV 71201180	[written by Iain Archer, Jake Bugg][produced by Iain Archer]
Two Fingers	Jake Bugg	06.2012	28[12]	-	Mercury GBUM 71202028	[silver-UK][written by Iain Archer, Jake Bugg][produced by Mike Crossey]
Seen It All	Jake Bugg	03.2013	61[3]	-	Mercury GBUM 71202027	[written by Iain Archer, Jake Bugg][produced by Mike Crossey]
Broken	Jake Bugg	07.2013	44[8]	-	Mercury GBUM 71205125	[written by Jake Bugg, Crispin Hunt][produced by Rick Rubin]
What Doesn't Kill You	Jake Bugg	10.2013	44[6]	-	Mercury GBUM 71306024	[written by Jake Bugg, Iain Archer][produced by Rick Rubin]
Slumville Sunrise	Jake Bugg	11.2013	81[1]	-	EMI GBUM 71305981	[written by Jake Bugg, Iain Archer][produced by Rick Rubin]
A Song About Love	Jake Bugg	03.2014	94[2]	-	EMI GBUM 71306077	-
Messed Up Kids	Jake Bugg	05.2014	71[1]	-	EMI GBUM 71306070	[written by Jake Bugg][produced by Rick Rubin]
Be Someone	CamelPhat & Jake Bugg	06.2019	58[14]	-	RCA GBARL 1900533	[written by Jake Bugg,Michael Di Scala,Blair Gormal,David Whelan][produced by CamelPhat]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Jake Bugg	Jake Bugg	10.2012	1[1][103]	75[4]	Mercury 3707053	[2x-platinum-UK][produced by Iain Archer, Mike Crossey, Matt Prime, Crispin Hunt, Jason Hart, Jake Bugg]
Shangri La	Jake Bugg	11.2013	3[42]	46[2]	EMI 3756055	[gold-UK][produced by Rick Rubin]
On My One	Jake Bugg	06.2016	4[6]	-	EMI 4780510	[2x-platinum-UK][produced by Jake Bugg, Jacknife Lee]
Hearts That Strain	Jake Bugg	09.2017	7[3]	-	EMI CDVX 3192	[produced by Dan Auerbach, Jake Bugg]

Le Youth

Kariera muzyczna urodzonego w Ohio  Toledo, DJ-a i producenta Wesa Jamesa, rozpoczęła się, gdy został perkusistą zespołu w liceum. Po ukończeniu szkoły przeniósł się do Seattle w Waszyngtonie i odkrył muzykę elektroniczną, gdy kolega z wytwórni płytowej, w której pracował, wprowadził go w świat sekwencerów i automatów perkusyjnych. Po powrocie do Ohio James podzielił czas między tournee z zespołami przyjaciół i pisanie własnego materiału.

W 2012 roku przeprowadził się do Los Angeles, a tego lata wydał darmowy utwór „Dance with Me”, swój pierwszy utwór pod pseudonimem Le Youth . Blogerzy odkryli atmosferę z lat 90-tych, którą zdradzili, oraz pomysłowy sposób, w jaki połączyli R&B i house. W tym okresie James również zremiksował materiał  takich artystów, jak Hint i Goldroom . Następnie, w lipcu 2013 roku, trafił na listę 30 najlepszych brytyjskich list singli swoim debiutanckim singlem „Cool” wydanym przez wytwórnię Sign of the Times.

James wydał kilka kolejnych singli w ciągu najbliższych kilku lat, w tym utwór „Dance with Me” z 2014 roku, w którym wystąpiła Dominique Young Unique , a także współpracę Javeon „Feel Your Love”; w następnym roku „Real” i „Touch”; oraz w 2016r „Boomerang” i „If You're Leaving”, w których wystąpili odpowiednio Tay Beckham i Sydnie. W „Walk Away” z 2017 roku James zmienił wokal z hitu Pauli DeAnda z 2006 roku. Później tego samego roku połączył siły z Avą Max przy singlu „Clap Your Hands”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Cool	Le Youth	08.2013	26[14]	-	Sign Of The Times GB 1101300110	[written by Ryan Leslie, Wes James][produced by Bernard Sumner,Johnny Marr]
Dance with Me	Le Youth featuring Dominique Young Unique	02.2014	11[5]	-	Sign Of The Times GBARL 1301438	[written by Wes James, Dominique Clarke, Larry Blackmon, Lisa Lopes, Jermaine Dupri, Kevin Briggs ,Charles Singleton, Eumir Deodato, Kandi Burruss ,Shawntae Harris, Tameka Cottle ,Tomi Jenkins, Robert Earl Bell, James Warren Taylor, George Melvin Brown ,Robert Spike, Mickens Claydes, Eugene Smith, Nathan David Leftenant, Ronald N. Bell][produced by Le Youth]
Feel Your Love	featuring Javeon	09.1991	146	-	Sign Of The Times	[written by Javeon McCarthy, Wes James][produced by Wes James]

Edith Bliss

Edith Bliss (ur. 28 września 1959 r. - zm. 3 maja 2012 r.)  była australijską piosenkarką i prezenterką telewizyjną.
Urodziła się w   Brisbane i studiowała na University of Queensland , krótko pracowała jako nauczycielka w przedszkolu, zanim przeprowadziła się do Sydney w 1979 roku. Tam początkowo pracowała jako kierownik ekskluzywnego sklepu z butami w Bondi . W 1979 r. podobno towarzyszyła przyjacielowi, aby zapewnić moralne wsparcie podczas przesłuchania śpiewającego, a ona została poproszona również o przesłuchanie. Zrobiła to i wygrała kontrakt w ATV Northern Publishing .

Pod nadzorem Chrisa Gilbeya zaczęła nagrywać. Później tego samego roku wydała swój debiutancki singiel „If It's Love You Want” w wytwórni Grundy Organisation „GO”, który osiągnął   24 miejsce na australijskiej liście przebojów .Następnie wydała dwa kolejne single, „Heart of Stone” (# 86 Aus  ) i „Two Single Beds” (# 79 Aus ), a następnie wydała album Sheer Bliss w 1980 roku. „If It Love You Want”, wydany w listopadzie 1979 r., napisali Allan Caswell i Brian Caswell .

Na progu wydania nowego singla, napisanego przez Steve'a Kilbeya z The Church , Bliss zdecydowała się na karierę w telewizji. Była zatrudniona jako reporterka w serialu dla dzieci Simon Townsend's Wonder World , który rozpoczął się w 1979 roku. W 1984 Bliss i inny reporter, Phillip Tanner, relacjonowali z Rzymu dla Wonder World .

Bliss później poślubiła mikser dźwięku Wonder World , Marka Tannera; mieli czworo dzieci: Eden, Madison, Harrisona i Lawson. W 2006 roku pojawiła się (pod nazwiskiem męża) jako zawodniczka ostatniego odcinka teleturnieju Wheel of Fortune i wygrała. Wystąpiła także w Where Are They Now? w Seven Network na spotkanie Wonder World w 2006 r.  Zmarła na raka płuc w 2012 r.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
If it's love you want/Hot Rain	Edith Bliss	12.1979	24[26]	-	Grundy Organization GOS 001	[written by A. Caswell, B. Caswell][produced by Andrew Thomas Wilson]
Heart of stone/Midnight	Edith Bliss	06.1980	86[4]	-	Grundy Organization GOS 003	[written by B. Wade][produced by Steve Bywaters]
Two singles bed/Constant Change	Edith Bliss	11.1980	79[2]	-	Parlophone ATV 341	[written by B. Wade, I. Martin][produced by Steve Bywaters]