Baccara

Baccara - duet z Hiszpanii. A śpiewały w nim Mayte Mateus (Matee Matheos) oraz Maria Mendiola (Marie Mendiola). Mayte urodziła się w 1951 roku a Maria w 1952.
Wszystko zaczęło się w 1977 roku. Mayte zaczęła wtedy pracę w balecie. Tam właśnie poznała Maria. Obie panie zdecydowały się opuścić balet i zacząć pracować na własną rękę. Przypadkiem trafiły do klubu nocnego, gdzie dały przepiękny występ. Niestety, tydzień później, straciły tam posadę, ponieważ, zdaniem właściciela klubu były zbyt eleganckie.
Ale dziewczyny ani myślały się poddać. Zaczęły występować w hotelu "Tres Islas" położonym na hiszpańskiej wyspie Fuerteventura. Szybko zyskały sympatię a ich występy cieszyły się ogromnym powodzeniem. Dziewczyny tańczyły flamenco i śpiewały tradycyjne hiszpańskie piosenki, ciesząc oczy i uszy turystów.

17 stycznia 1977 roku, ich występ zobaczył Leon Deane, pracownik RCA record z Hamburga. Zaprosił obie dziewczyny do Hamburga, gdzie zaczęły one próby z producentem i kompozytorem Rolfem Soja. Wszystkich zachwyciły głosy obu pań i klika dni później panie wydają pierwszy singiel Yes Sir, I Can Boogie. Dziewczyny zaczęły występować jako Baccara (Baccara to gatunek róży).

Piosenka Yes Sir, I Can Boogie zdobyła od razu wiele list przebojów. W przeciągu 8 tygodni Baccara wspięła się na szczyt niemieckich list przebojów. Sprzedaż singla sięgnęła 16 milionów egzemplarzy. W styczniu 1978 roku dziewczyny wylansowały kolejny przebój Darling. Kolejny singiel Sorry, I'm a lady również trafił na niemieckie listy przebojów. W listopadzie 1977 roku ukazał się pierwszy album Baccary Baccara, na którym znalazły się przeboje: Yes Sir, I Can Boogie oraz Sorry, I'm a lady. Album zyskał tytuł złotej, podwójnie złotej platynowej oraz podwójnie platynowej płyty. Drugi album zespołu ukazał się w roku 1978 Light my Fire. Znalazły się tam takie przeboje jak: Parlez-vous francais, La Bamba, My Kisses Need A Cavalier, Adelita, Darling. Trzecia płyta, Colours, ujrzała światło dzienne w 1979 roku, a usłyszeć tam można było między innymi: Ay Ay Sailor, One, Two, Three, That's Life, Body Talk.

Baccara wzięła udział w 8 edycji festiwalu piosenki (Yamaha World Popular Song Festival ), który odbył się w Tokio 11 listopada 1977 roku, reprezentując Niemcy Zachodnie. W 1978 roku reprezentowały Luxemburg na Eurowizji w Paryżu. Zajęły 7 miejsce a utwór jaki wykonały to Parlez-vous francais.

W styczniu 1979 roku kolejny przebój trafia na listy przebojów. Jest to The Devil Sent You to Lorado. W 1978 ukazał się album-kompilacja The hits of Baccara. Dziewczyny pojawiały się regularnie w różnych programach telewizyjnych, szczególnie w takich państwach jak: Niemcy, Hiszpania oraz Wielka Brytania.

W roku 1981 sprawy zaczęły przybierać zły obrót. Nowy singiel Sleepy Time Toy został wycofany ze sprzedaży, ponieważ Maria narzekała, że jej glos nie brzmiał wyraźnie na singlu. Zatrudniła nawet prawnika, który reprezentował ją w sprawie przeciwko wytwórni płytowej. Mayte zupełenie nie rozumiała całego zamieszania, twierdząc, że to jej głos był zawsze wiodący.

Niestety, nie osiagnięto porozumienia z wytwórnią płytową i dziewczyny zaprzestały współpracę z Rolfem Soja. Baccara nagrała singiel Colorado i czwarty album Bad Boys z inną wytwórnią. Producentem został Graham Sacher. Niestety, album nie odniósł sukcesu. W 1981 roku nastąpił koniec Baccary. Dziewczyny zajęły się karierą solową, niestety bez sukcesu.

W 1983 roku powstaje New Baccara. Do Mayte dołączyła Australijka Jane Comerfold. Jednak tylko na rok. Po roku Gina T zastępuje Jane. Nagrały takie przeboje jak: Fantasy Boy, Call Me Up, Touch Me oraz nową wersje Yes Sir, I can Boogie oraz Sorry I'm a Lady.

W 1999 ukazał się album BACCARA 2000. W nagraniu wzięły udział Mayte Mateus i Christina Sevilla. Na albumie znalazła się nowa wersja Yes Sir, I can boogie, kilka nowych nagrań np Carino, The clapping song oraz stare nagrania: Sorry, I'm A Lady, Parlez-Vous Francais?.

W 1985 roku Maria Mendiola założyła swój zespół New Baccara, który potem zmienił nazwę na Baccara . Śpiewała razem z Marissą Perez (Maryse Peres). Zespół występował głównie w Niemczech. Maria wciąż występując z Marissą jako Baccara, w roku 1999 wydała płytę Made in Spain. Na płycie znalazła się taneczne wersje przebojów Yes Sir, I Can Boogie, I'm a Lady oraz kilka nowych hiszpańskich piosenek. W 2000 roku wydano kolejny album Face to Face, na którym znalazły się nowa wersja przeboju Cara Mia, nowa piosenka I want to be in love with somobody oraz bonus Sorry I'm a Lady.

W tym samym roku dziewczyny wydały także hiszpańskojęzyczną kompilację Lo Mejer de Baccara, na której znalazło się 15 piosenek, m.in Sorry, I am a lady. A wracając do Baccary z Mayte: Cristine Sevilla opuściła zespół. Zastąpiła ją Paloma Blanco. Podobno wciąż nagrywają.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Yes Sir, I Can Boogie / Cara Mia	Baccara	09.1977	1[1][17]	-	RCA Victor PB 5526	[Produced By Rolf Soja][written by Rolf Soja]
Sorry, I'm a Lady / Love You Till I Die	Baccara	01.1978	8[9]	-	RCA Victor PB 5555	[Produced By Rolf Soja][written by Frank Dostal , Rolf Soja]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Baccara	Baccara	03.1978	26[6]	-	RCA Victor PL 28316	[Produced by Rolf Soja ]

Babys

Grupa brytyjska, której narodzinom w połowie lat siedemdziesiątych towarzyszyły spore nadzieje i głośna reklama. John Waite (ur. 4.07.1955 r. w Londynie, Anglia; śpiew, bas), Mike Corby (ur. 3.07.1955 r. w Londynie; instr. klawiszowe, gitara), Walter "Wally" Stocker (ur. 27.03.1954 r.w Londynie; gitara) oraz Tony Brock (ur. 31.03.1954 r. w Bournemouth w hrabstwie Dorset, Anglia; perkusja), eks-członek zespołów Spontaneus Combustion i Strider, zostali uznani za muzyczne objawienie 1974 r.

Ich debiutancki album, The Babys, zawierał zgrabną mieszaninę popu i rocka w stylu The Raspberries, brakowało mu jednak oryginalności i wyrazu. Kwartet zepchnięty na drugi plan przez debiutujące wówczas grupy punkowe, próbował szczęścia w USA. Wkrótce po nagraniu longplaya Head First Corby'ego zastąpił Jonathan Cain.

Wprawdzie amerykańskie single zespołu, "Isn't It Time" i "I Think Of You", weszły do amerykańskiej Top 20, lecz Babys pozostali w cieniu przedstawicieli ambitnej muzyki środka w rodzaju Fleetwood Mac, Foreigner i Journey. Po rozwiązaniu grupy Waite podjął próby ambitnej działalności solowej.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
If you' ve got the time/Head above the waves	Baby' s	03.1977	-	88[2]	Chrysalis 2132	[written by Tony Brock, John Waite, Jonathan Cain, Walt Stocker, Mike Corby][produced by Bob Ezrin, Brian Christian]
Isn' t it time/Give me your love	Baby' s	10.1977	45[3]	13[16]	Chrysalis 2173	[written by Jack Conrad, Ray Kennedy][produced by Ron Nevison]
Silver dreams/And if you could see me fly	Baby' s	02.1978	-	53[7]	Chrysalis 2201	[Written by: Tony Brock/John Waite]
Every time i think of you/Please don't leave me here	Baby' s	01.1979	-	13[16]	Chrysalis 2279	[written by Jack Conrad, Ray Kennedy][produced by Ron Nevison]
Head first/California	Baby' s	05.1979	-	77[3]	Chrysalis 2323	[Written by: Tony Brock/Walt Stocker/John Waite][produced by Ron Nevison]
Back on my feet again/Turn around in Tokyo	Baby' s	01.1980	-	33[12]	Chrysalis 2398	[Written by: Dominic Bugatti/Frank Musker/John Waite][produced by Keith Olsen]
Midnight randezvous/Love is just a mystery	Baby' s	05.1980	-	72[4]	Chrysalis 2425	[Written by: Jonathan Cain/John Waite ][produced by Keith Olsen]
Turn and walk away/Darker side of town	Baby' s	11.1980	-	42[12]	Chrysalis 2467	[Written by: Jonathan Cain/John Waite ][produced by Keith Olsen]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Babys	Babys	03.1977	-	133[13]	Chrysalis 1129	[produced by Brian Christian, Bob Ezrin]
Broken heart	Babys	10.1977	-	34[26]	Chrysalis 1150	[produced by Ron Nevison]
Head first	Babys	01.1979	-	22[25]	Chrysalis 1195	[produced by James Stroud, Ron Nevison]
Union jacks	Babys	01.1980	-	42[22]	Chrysalis 1267	[produced by Keith Olsen]
On the edge	Babys	11.1980	-	71[15]	Chrysalis 1305	[produced by Keith Olsen]
Anthology	Babys	11.1981	-	138[7]	Chrysalis 1351	[produced by Keith Olsen, Ron Nevison, Brian Christian & Bob Ezrin]

B. T. Express

BT Express (pierwotnie nazwany Brooklyn Transit Express ) to amerykańska grupa funk / disco , która w latach 70-tych miała wiele udanych piosenek.

Grupa była częścią „brzmienia Brooklynu” z początku lat 70-tych XX wieku, złożonego z trzech graczy z grupy King Davis House Rockers. The House Rockers to lokalny zespół taneczny, który wydał kilka   singli („We All Make Mistakes Sometimes” z 1967 roku w Verve Records, „Rum Punch” z 1972 roku) . Trzej muzycy (gitarzysta Richard Thompson, saksofonista tenorowy Bill Risbrook i saksofonista altowy Carlos Ward) założyli Madison Street Express wraz z basistą Louisem Risbrookem (później muzułmańskim Jamalem Rasoolem), perkusistą Dennisem Rowe, perkusistą Terrellem Woodem i wokalistką Barbarą Wood.

 Razem z producentem Jeffem Lane'em podpisali kontrakt z firmą producencką Roadshow Records, aby nagrać płytę Billy'ego Nicholsa „ Do It („ Til You Satisfied) ”. Płyta została zakupiona przez duże wytwórnie, dopóki nie została zaakceptowana w Scepter Records.Scepter zasugerowała grupie zmianę nazwy z Madison Street Express, na Brooklyn Transit Express.   Singiel został wydany w sierpniu 1974 roku i osiągnął 10. pozycję. Lane zabrał grupę z powrotem do studia, aby nagrać drugi singiel i wydać pełny album dla wytwórni.

Pierwsze dwa single były hitami, zarówno na liście R&B, jak i na liście pop  w USA. Album został numerem 1 na liście albumów R&B i numerem 5 na liście albumów pop w USA. Te nagrania były również hitami w rozpowszechniającej się kulturze dyskotekowej. 

BT Express wydawało album rocznie do 1978 roku. Z trzecim albumem Leslie Ming został przyjęty jako perkusista, a klawiszowiec Michael Jones został dołączony jako klawiszowiec. Jamal, który nawrócił się na wiarę muzułmańską, nadał Jonesowi imię Kashif Saleem , którego użył po odejściu z grupy w 1979 r., aby kontynuować produkcję („Mighty M Productions” z Morrie Brown i Paulem Laurence Jones) i nagrywać solo. W tym samym roku zespół opuścił także kompozytor Billy Nichols i perkusista Leslie Ming.  W 1976 r. nagrania firmy Scepter napotkały trudności biznesowe, które wkrótce zakończyły działalność firmy, a BT Express otrzymał umowę dystrybucyjną z Columbia Records, co, choć zapewniło im większą ekspozycję, spowodowało, że mniej uwagi poświęcono ich produkcji, ponieważ miał innych artystów, na których mógł się skoncentrować.Grupa nie osiągnęła poziomu sukcesu radiowego ani sprzedaży w Columbii, który osiągnęła na bardziej wychowującym, ale już nieistniejącym Scepter. Pozostali w Columbii przez pięć lat, z Lane który produkował do 1978 roku, następnie Nichols wyprodukował ich piąty album, zanim odszedł do pracy solo, a Morrie Brown wyprodukował szósty LP i kilka następnych utworów. Grupa przeniosła się do Coast To Coast Records dla LP z 1982 r., i Earthtone Records na późniejszy singiel z 1982 r. 

Michael Jones, później znany jako Kashif, zmarł w swoim domu w dzielnicy Playa del Rey w Los Angeles, 25 września 2016 r., w wieku 59 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Do It ('Til You're Satisfied)/Do It ('Til You're Satisfied) Part II)	B.T. Express	09.1974	-	2[18]	Scepter 12395	[gold-US][written by Billy Nichols][produced by Jeff Lane, Dock Productions][8[1].Hot Disco/Dance;Scepter 12 395 7"][1[1][21].R&B Chart]
Express/Give It What You Got	B.T. Express	01.1975	34[8]	B:4[15];B:40[6]	Roadshow 7001	[gold-US][A:written by Barbara Lomas/Louis Risbrook/William Risbrook/Dennis Rowe/Richard Thompson/Carlos Ward/Orlando Woods][B:written by Solomon Roberts][produced by Jeff Lane][1[5][20].Hot Disco/Dance;Roadshow 7001 7"][A:1[1][16].R&B Chart]
That's What I Want for You Baby	B.T. Express	12.1974	-	-	-	[written by Billy Nichols][produced by Jeff Lane][11[5].Hot Disco/Dance;Roadshow 5117 LP.]
Give It What You Got/Peace Pipe	B.T. Express	08.1975	-	-	Roadshow 7003	[B:written by Mark Barkan/Sam Taylor][produced by Jeff Lane][B:3[15].Hot Disco/Dance;Roadshow 7003 7"][5[17].R&B Chart]
Close To You/Whatcha Think About That?	B.T. Express	01.1976	-	82[4]	Roadshow 7005	[written by Burt Bacharach/Hal David][produced by Jeff Lane][31[10].R&B Chart]
Can't Stop Groovin' Now, Wanna Do It Some More/Herbs	B.T. Express	06.1976	-	52[4]	Columbia 10 346	[written by Billy Nichols][produced by Jeff Lane][6[15].R&B Chart]
Energy To Burn/Make Your Body Move	B.T. Express	09.1976	-	-	Columbia 10399	[written by S. Taylor, T. Howard][produced by Jeff Lane][37[8].R&B Chart]
Shout It Out/Ride On B.T.	B.T. Express	12.1977	-	-	Columbia 10649	[written by Billy Nichols, Maxwell Romer, Allen Williams][produced by Billy Nichols][12[20].R&B Chart]
Give Up The Funk (Let's Dance)/Better Late Than Never	B.T. Express	04.1980	-	-	Columbia 11 249	[written byC. Ward, B.T. Express][produced by Morrie Brown][24[12].R&B Chart]
Does It Feel Good/Have Some Fun	B.T. Express	09.1980	-	-	Columbia 11336	[written by W. Hall Jr.][produced by Morrie Brown, Fred Frank][76[4].R&B Chart]
Stretch/Just Want To Hold You	B.T. Express	12.1980	-	-	Columbia 11400	[written by E. Walker, W. Hall Jr.][produced by Morrie Brown][51[11].R&B Chart][22[31].Hot Disco/Dance;Columbia 754 12"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Do It ('Til You're Satisfied)	B. T. Express	11.1974	-	5[31]	Roadshow 5117	[gold-US][produced by Jeff Lane, Trade Martin]
Non-Stop	B. T. Express	08.1975	-	19[19]	Roadshow 41 001	[produced by Jeff Lane]
Energy to Burn	B. T. Express	05.1976	-	43[12]	Columbia 34 178	[produced by Jeff Lane]
Function at the Junction	B. T. Express	05.1977	-	111[5]	Columbia 34 702	[produced by Jeff Lane]
Shout! (Shout It Out)	B. T. Express	02.1978	-	67[11]	Columbia 35 078	[produced by B.T. Express, Billy Nichols]
1980	B. T. Express	05.1980	-	164[4]	Columbia 36 333	-

B.G., the Prince of Rap

Bernard Greene , znany również jako BG, Prince of Rap , to amerykański raper i artysta eurodance . Skromny sukces odniósł w Niemczech , gdzie mieszkał po wysłaniu go przez armię amerykańską .

Greene urodził się w Waszyngtonie . Wstąpił do armii Stanów Zjednoczonych po ukończeniu szkoły średniej i został wysłany do Niemiec w 1985 roku.
Jego największy hit przyszedł w 1991 roku, kiedy osiągnął numer jeden na liście amerykańskiej Hot Dance Music / Club Play dzięki „This Beat Is Hot”. Singiel znalazł się na 72 miejscu amerykańskiej listy Billboard Hot 100 i 54 na amerykańskiej liście przebojów Hot Black .

Kontynuował to utworem „Take Control of The Party”, który osiągnął numer 2 na liście tanecznej w następnym roku. Ten utwór osiągnął również   71 pozycję na brytyjskiej liście singli w styczniu 1992 r. Inne dobrze znane utwory tego artysty to „ Can We Get Enough? ”, „ The Colour of My Dreams ” i „ Stomp! ”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
This Beat Is Hot	B.G., the Prince of Rap	08.1991	-	72[9]	Epic 73 950	[written by B.G. The Prince Of Rap, Jam El Mar][produced by Jam El Mar][1[1][11].Hot Disco/Dance;Epic 73 842 12"]
Take Control of the Party	B.G., the Prince of Rap	01.1992	71[2]	-	Columbia 6576330	[written by B.G. The Prince Of Rap, Jam El Mar][produced by Jam El Mar][2[14].Hot Disco/Dance;Epic 74 056 12"]
The Power of Rhythm	B.G., the Prince of Rap	06.1992	-	-	Epic 74287	[written by Neil Tennant,Bernard Sumner,Johnny Marr][produced by Bernard Sumner,Johnny Marr][32[6].Hot Disco/Dance;Epic 74 287 12"]

Bernard Bresslaw

Bernard Bresslaw (ur. 25 lutego 1934r w Londynie, zm. 11 czerwca 1993r tamże) - brytyjski aktor, specjalizujący się w repertuarze komediowym, współcześnie pamiętany przede wszystkim ze swoich ról w czternastu filmach z cyklu Cała naprzód.

Pochodził z niezamożnej, londyńskiej rodziny, jego ojciec pracował w zakładzie krawieckim. Dzięki uzyskanemu stypendium mógł podjąć studia w prestiżowej Royal Academy of Dramatic Art, gdzie został uhonorowany nagrodą dla najbardziej obiecującego młodego aktora. Po studiach dostał angaż w radiu, gdzie znalazł się w obsadzie cyklicznego słuchowiska komediowego Educating Archie, a także w telewizji, gdzie grał w sitcomie The Army Game. W początkowym okresie swojej kariery sporo grywał również w "poważnym" teatrze, łącznie z repertuarem szekspirowskim. W 1958 zadebiutował na dużym ekranie, w komedii I Only Arsked!.

Po tej produkcji otrzymał propozycje głównych ról w kilku innych filmach komediowych, jednak prawdziwy przełom w jego karierze przyszedł dopiero w roku 1965, kiedy to wystąpił w filmie Kowboju do dzieła, należącym do przeżywającej wówczas apogeum popularności serii niskobudżetowych i pozbawionych poważniejszych ambicji, lecz chętnie oglądanych komedii Cała naprzód (Carry On). Dołączył do stałego trzonu obsady tych filmów, łącznie pojawiając się w czternastu spośród nich. Ostatnim obrazem tego cyklu z jego udziałem było Cała naprzód: Rzymski camping z 1975 roku. Scenarzysta cyklu Talbot Rothwell, tworząc postacie z myślą o Bresslawie, bazował często na niejako naturalnych cechach aktora - wyniesionej z domu znajomości cockneya oraz bardzo wysokim wzroście (prawie 202 cm). W 1968 zagrał w jednej ze wczesnych odsłon Doctora Who.

Od połowy lat 70-tych Bresslaw powrócił do teatru, jedynie okazjonalnie pojawiając się w filmach i serialach telewizyjnych. Był członkiem tak renomowanych kompanii teatralnych jak Royal Shakespeare Company, Royal National Theatre czy New Shakespeare Company.

11 czerwca 1993 upadł w garderobie teatru plenerowego w Regent's Park w Londynie, gdzie przygotowywał się do wyjścia na scenę w spektaklu Poskromienie złośnicy. Lekarze stwierdzili zgon wskutek nagłego, rozległego ataku serca. Miał 59 lat. Podobnie jak w przypadku kilku innych gwiazd Całej naprzód, jego ciało zostało skremowane w Golders Green Crematorium w Londynie, a prochy pochowano w pobliżu tej instytucji.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Mad Passionate Love/You Need Feet	Bernard Bresslaw	09.1958	6[11]	-	HMV POP 522	[written by Sherman, Coleman]

Walter Brennan

Walter Andrew Brennan (ur. 25 lipca 1894r w Lynn, zm. 21 września 1974r w Oxnard)- amerykański aktor. Pierwszy aktor, który trzykrotnie zdobywał Oscara, wszystkie w kategorii Oscar dla najlepszego aktora drugoplanowego. Był też pierwszym w historii laureatem tej nagrody za rolę Swama Bostroma w filmie Prawo młodości z 1936.

Znany jest jako jeden z pierwszych w historii kina aktorów charakterystycznych, występował głównie w westernach. Brennan był ulubionym aktorem Howarda Hawksa, a jedną z jego najbardziej pamiętnych ról jest staruszek Stumpy z słynnego westernu Hawksa- Rio Bravo.

Urodził się w Massachusetts w rodzinie irlandzkich imigrantów. Pracował jako urzędnik bankowy, a w czasie pierwszej wojny światowej służył w 101. Pułku Artylerii Polowej we Francji. Następnie dorobił się majątku w Ameryce Środkowej, ale utracił go w czasach Wielkiego Kryzysu. Od tego czasu poświęcił się aktorstwu. Pierwotnie grywał role epizodyczne, z czasem pojawiły się poważniejsze. W 1937 otrzymał swego pierwszego Oscara, potem dostawał go jeszcze dwukrotnie co dwa lata - w 1939 i w 1941. Występował w westernach i filmach wojennych, ale jego pełna filmografia to ponad 230 najróżniejszych ról filmowych i telewizyjnych.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Dutchman's Gold/Back To The Farm	Walter Brennan	04.1960	-	30[12]	Dot 16066	[written by Jerry Capehart ]
Old Rivers/The Epic Ride Of John H. Glenn	Walter Brennan	04.1962	-	5[11]	Liberty 55436	[written by Cliff Crofford][produced by Snuff Garrett][3[13].Country Chart]
Houdini/The Old Kelly Place/td>	Walter Brennan	08.1962	-	100[1]	Liberty 55477	[written by Cliff Crofford][produced by Snuff Garrett]
Mama Sang A Song/Who Will Take Gramma	Walter Brennan	10.1962	-	38[8]	Liberty 55508	[written by Bill Anderson][produced by Snuff Garrett]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Old Rivers	Walter Brennan	06.1962	-	54[10]	Liberty 3233	[produced by Johnny Marr/Bernard Sumner]

Tony Brady

 Tony Brady-znany jako "australijski Frank Sinatra".Swój pierwszy singiel "Angel In A Red And White Scarf" nagrał w 1961r dla wytwórni Coronet.
Wydał siedem singli dla wspomnianej Coronet,Leedon,RCA i Parlophone.
Swoją karierę rozpoczął w późnych latach pięćdziesiątych śpiewając z „The Cecil Williams Band” - „Bob Gibson Band” i „Bill Barrett's Band”.

Znany jako crooner, dołączył do „The Graduates” w latach 1959–1960 i następnie zaczął karierę solową.
Występował w większości programów telewizyjnych, w tym w „Six O’clock Rock” - „Youth Show” - „Teen Time” i nie tylko.

Tony zszedł ze sceny muzycznej w połowie lat sześćdziesiątych.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Angel in a red and white scarf	Tony Brady and The Coronets	01.1961	40[10]	-	Coronet KS 426	-
Big things are happening/Golden Boy	Tony Brady	11.1961	43[9]	-	Leedon LK 122	[written by Mickey Gentile, Mike Anthony]
Penny for your thoughts/I Have To Laugh	Tony Brady	03.1962	51[11]	-	Leedon LK 187	[written by Kipner, Devlin]
A promise of things to come/Whose Love	Tony Brady	09.1962	52[7]	-	Leedon LK 260	[written by Schroeder, Gold]
Surf Ridin'/Dining And Dancing	Tony Brady	04.1964	88[2]	-	RCA 101546	[written by P. Kaufman, M. Anthony]

 

Charles Boyer

Charles Boyer przyszedł na świat 28 sierpnia 1897 roku w Figeac. Nie planował kariery aktorskiej. Studiował filozofię na uniwersytecie w Sorbonie. Mimo to z powodzeniem sporóbował swoich sił w filmie. Charles zaczynał w filmach niemych, jednak w parę lat później można było usłyszeć jego sławny dźwięczny głos, którym wypowiadał deklaracje miłości Grecie Garbo, Marlenie Dietrich czy Ingrid Bergman.
 
Kilkukrotnie nominowany do Oscara, stauetkę dostał w 1943, ale nie w regularnym konkursie, ale jako nagrodę honorową. Co dziwne, miał tylko jedną żonę, aktorkę Pat Peterson, z którą miał syna (ur. 1944). Niestety, popełnił on samobójstwo mając zaledwie 21 lat. 24 sierpnia 1978 Pat zmarła na raka. Charles nie wyobrażał sobie życia bez niej i w wieku 81 lat, w dwa dni po jej śmierci, odebrał je sobie. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Where does love go	Charles Boyer	01.1966	20[13]	-	Stateside OSS 189	-

Tommy Boyce & Bobby Hart

Amerykański duet autorsko-kompozytorski Tommy Boyce [ur.1944r Charlottesville zm.23.11.1994 Nashville],Bobby Hart [ur.1944r Phoenix] występujący i nagrywający przez pewien czas jako Boyce & Hart.Najbardziej znani jako twórcy części repertuaru The Moonkes ["Last train to Clarksville","Valleri"],Showaddywaddy czy Jay & The Americans.
Zaczęli razem nagrywać w 1967 roku pogodne i melodyjne piosenki w tzw. nurcie "sunshine pop" obierając za swoją siedzibę Los Angeles.

Boyce ,starszy z duetu przed swoją współpracą z Monkees pisał hity dla Fatsa Domino "Be my guest" w 1959r.Z Hartem spotkał się w 1960 roku w Nowym Jorku i właśnie z nim i Wesem Farrellem napisali przebój dla Jay & The Americans "Come a little bit closer".
Już bez pomocy Harta pisze dla Freddy Cannona "Action"i Curtisa Lee "Pretty little angels".
Hart w tym czasie komponuje dla Little Anthony & The Imperials "Hurt so bad".
Pisząc temat muzyczny do TV show "The Monkees" stali się twórcami komercyjnego objawienia lat 60-tych grupy The Monkees pisząc minn. ich pierwsze hity "[I' m not your]Steppin' stone","Words" czy "Tomorrow' s gonna be another day".

Po rozpadzie duetu Boyce and Hart pod koniec lat 60-tych razem z ex członkami Monkees Micky Dolenzem i Davy' m Jonesem założyli ansambl Dolenz,Jones,Boyce and Hart.
Boyce w 1973 roku był członkiem grupy Christopher Cloud [LP. "Blowin' away" 1973],w 1976 organizuje występy Monkees w pięć lat po ich rozpapdzie.
Wyjeżdża do W.Brytanii gdzie produkuje nagrania nawiązującej do tradycji doo-wop grupy Darts.Współpracuje z Iggy Popem,Meat Loaf czy Robbie Neville' m.

Umiera w 1994 roku śmiercią samobójczą po długoletniej depresji.
Napisał sam i razem z Hartem przeszło 300 piosenek ,a płyty z ich piosenkami sprzedano w nakładzie 42 milionów kopii.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Along came Linda/You look so lonely	Tommy Boyce	01.1962	-	118[2]	RCA Victor 7975	[written by Tommy Boyce][produced by Ray Ellis]
I'll remember Carol/Too late for tears	Tommy Boyce	10.1962	-	80[3]	RCA Victor 8074	[written by Tommy Boyce][produced by Ray Ellis]
Sunday,the day before monday/Green grass [Is turning brown]	Tommy Boyce	09.1966	-	132[1]	A&M; 809	[written by Tommy Boyce & Bobby Hart][produced by Charlie Calello]
Out & about/My little Chickadee	Tommy Boyce & Bobby Hart	07.1967	-	39[7]	A&M; 858	[written by Tommy Boyce & Bobby Hart][produced by Tommy Boyce, Bobby Hart]
Sometimes she's a little girl/Love every day	Tommy Boyce & Bobby Hart	09.1967	-	110[3]	A&M; 874	[written by Tommy Boyce & Bobby Hart][produced by Tommy Boyce, Bobby Hart]
I wonder what she's doing tonite/The Ambushers	Tommy Boyce & Bobby Hart	12.1967	-	8[14]	A&M; 893	[written by Tommy Boyce & Bobby Hart][produced by Tommy Boyce, Bobby Hart]
Goodbye baby [I don't want to see you cry]/Where angels go,trouble follows	Tommy Boyce & Bobby Hart	04.1968	-	53[6]	A&M; 919	[written by Tommy Boyce & Bobby Hart][produced by Tommy Boyce, Bobby Hart]
Alice long [You're still my favourite girlfriend]/P.O. Box 9847	Tommy Boyce & Bobby Hart	07.1968	-	27[10]	A&M; 948	[written by Tommy Boyce & Bobby Hart][produced by Tommy Boyce, Bobby Hart]
We're all going to the same place/Six + six	Tommy Boyce & Bobby Hart	11.1968	-	123[1]	A&M; 993	[written by Tommy Boyce & Bobby Hart]
L.U.V. [Let Us Vote]/I wanna be free	Tommy Boyce & Bobby Hart	03.1969	-	111[3]	A&M; 1031	[written by Tommy Boyce & Bobby Hart]
Lovers for the night/You get smoke in your eyes	Bobby Hart	12.1980	-	110[1]	Ariola America 809	[written by Barry A. Richards, Bobby Hart][produced by Barry A. Richards, Bobby Hart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Test patterns	Tommy Boyce & Bobby Hart	09.1967	-	200[1]	A & M SP 4126
I wonder what she' s doing tonight?	Tommy Boyce & Bobby Hart	04.1968	-	109[5]	A & M SP 4143

Box Tops

The BOX TOPS, grupa amerykańska. Powstała w 1965 w Memphis w stanie Tennessee, utworzona przez kilku tamtejszych nastolatków.
Z początku przyjęła nazwę Ronnie And The Devilles, dopiero w 1967 przeobraziła się w The Box Tops.
Pierwszy skład:
Richard Malone -g,
John Evans[ur.18.06.1948r Memphis] -g, b, k,
Ronnie Jordan - k,
Russ Caccamisi - b,
Danny Smythe -[ur.25.08.1948 Memphis]- dr.

W 1966 odszedł Jordan. W marcu 1967 dołączył Alex Chilton (28.12.1950, Memphis, Tennessee) -voc, g, b, hca i mimo młodego wieku w krótkim czasie wysunął się w niej na pierwszy plan.
W kolejnych miesiącach nastąpiły dalsze zmiany: najpierw z formacją rozstał się Caccamisi, niedługo potem zatrudniono Billa Cunninghama (23.01.1950, Memphis, Tennessee) -b, g, k, w końcu zaś Malone'a zastąpił Gary Talley (17.08.1947, Memphis, Tennessee) -g, b, bnjo, sitar z The In Crowd, jesienią 1968 zamiast Evansa pojawił się Rick Alien (28.01.1946, Little Rock, Arkansas) - k, b, dr, znany z The Gentrys, a w końcu tego roku miejsce Smythe'a zajął
Thomas Boggs (16.07.1947, Wynn, Arkansas) - dr, były szef tras koncertowych zespołu Paul Revere And The Raiders.

Wiosną 1969 odszedł Alien, Talleya zastąpił Jerry Riley - g, a Boggsa - Bobby Guidiotti - dr.
W końcu tego roku odszedł Cunningham, a dołączyli Swain Scharfer - k i Harold Cloud - b.

Wiosną 1970 formacja przestała istnieć. W listopadzie 1989 reaktywowała się na jeden koncert w Nashville w składzie: Chilton, Evans, Talley, Cloud, Jay Spell -k, Gene Houston - dr, a we wrześniu 1996 na sesję nagraniową oraz trasę po Stanach w składzie: Chilton, Evans, Talley, Cunningham, Smythe.

Jej karierą pokierował znany w Memphis prezenter Roy Mack. Zadebiutowała w 1966, jeszcze jako Ronnie And The Devilles, nagraniami kilku przebojów, m.in. Last Date Floyda Cramera, dla małej firmy Youngstown, należącej do słynnego producenta Chipsa Momana.

Wiosną 1967, już jako The Box Tops i w składzie z Chiltonem, zarejestrowała w American Sound Studios w Memphis z Danem Pennem jako producentem efektowną stylizację soulową The Letter Wayne'a Carsona Thompsona. W lipcu tego roku piosenka ukazała się nakładem firmy Mala, podległej wytwórni Bell, na singlu (na stronie B kompozycja Happy Times). Zaśpiewana przez szesnastoletniego Chiltona z żarliwością charakterystyczną dla wokalistów murzyńskich, zrobiła furorę na amerykańskich listach przebojów (w późniejszych latach dwukrotnie wracała do zestawień - w wykonaniu kolejno The Arbors i Joe Cockera).

W następnych miesiącach grupa koncertowała w Stanach u boku m.in. The Beach Boys. Ugruntowała sukces kolejnymi płytami, często nagrywanymi przy pomocy muzyków sesyjnych, zawierającymi porywający repertuar z pogranicza soulu, bluesa, country, beatu i psychodelii.
Były to single: Neon Rainbow/She Knows How z listopada 1967, Cry Like A Baby/The Door You Closed On Me z marca 1968, Choo Choo Train/Fields Of Clover z maja, I Met Her in Church/People Gonna Talk z września i Sweet Cream Ladies - Forward March/Sandman z grudnia tego roku, I Shall Be Released (przeróbka ballady Boba Dylana)/ Must Be The Devil z marca 1969, Soul Deep/Happy Song z lipca i Turn On A Dream/Together z września tego roku oraz You Keep Tightening Up On Me/Come On Honey z marca 1970,

W 1970 podczas trasy po Wielkiej Brytanii doszło do zatargów z tamtejszym promotorem, Chilton zdecydował się odejść. Formacja dokończyła tournee bez niego, ale wkrótce potem zaniechała dalszej działalności.

Chilton założył później zespół Big Star, a gdy i on się rozsypał, działał jako solista.
Evans kontynuował karierę w formacji The Matters, następnie został kierownikiem sklepu muzycznego w West Memphis , a w końcu znalazł zatrudnienie na University of Memphis.
Talley pracował jako muzyk sesyjny i fotograf. Cunningham otworzył w Waszyngtonie sklep z importowaną odzieżą, a później znalazł pracę w Międzynarodowej Komisji Handlowej.
Allen po rozwiązaniu The Box Tops grał w grupie GTO's. Boggs prowadził w Memphis bar Huey's.
We wrześniu 1996 grupa się odrodziła i w Easley Studios-w Memphis nagrała płytę "Tear Off", wydaną wiosną następnego roku i zawierającą głównie przeróbki standardów rhythm'n'bluesowych.
18 kwietnia 1998 koncertem w House of Blues w Los Angeles rozpoczęła trasę po Stanach. Później drogi muzyków znowu się rozeszły.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK/US]	Komentarz
The letter/Happy Times	Box Tops	08.1967	1[4][16]	5[12]	Stateside SS 2044/Mala 565	[gold][Writer : Wayne Carson Thompson][Producer : Dan Penn][30[11].R&B; Chart]
Neon rainbow/Everything I Am	Box Tops	11.1967	-	24[9]	Stateside SS 2070/Mala 580	[Writer : Wayne Carson Thompson][Producer : Dan Penn]
Cry like a baby/The Door You Closed To Me	Box Tops	03.1968	15[12]	2[15]	Bell BLL 1001/Mala 593	[gold][Writers : Dan Penn, Spooner Oldham][Producer : Chips Moman]
Choo choo train/Fields Of Clover	Box Tops	06.1968	-	26[8]	Bell BLL 1017/Mala 12 005	[Written by: Fritts-Hinton][Produced by: Dan Penn]
I met her in church/People Gonna Talk	Box Tops	09.1968	-	37[6]	Bell BLL 1035/Mala 12 017	[Written by: Dan Penn,Linden "Spooner" Oldham][Produced by: Dan Penn,Tommy Cogbill]
Sweet cream ladies/I See Only Sunshine	Box Tops	12.1968	-	28[15]	Bell BLL 1045/Mala 12 035	[Written by: Jon Stroll, Bobby Weinstein][Produced by: Dan Penn,Tommy Cogbill]
I shall be released/I Must Be The Devil	Box Tops	04.1969	-	67[5]	Bell BLL 1063/Mala 12 038	[written by Bob Dylan][Produced by:Dan Penn,Tommy Cogbill]
Soul deep/The Happy Song	Box Tops	07.1969	22[9]	18[14]	Bell BLL 1068/Mala 12 040	[Writer : Wayne Carson Thompson][Producers : Dan Penn,Tommy Cogbill]
Turn on a dream/Together	Box Tops	10.1969	-	58[7]	Bell BLL 1084/Mala 12 042	[Written by: Mark James][Produced by: Dan Penn,Tommy Cogbill]
You keep tightening up on me/Come On Honey	Box Tops	03.1970	-	92[2]	Bell BLL 1001/Bell 865	[Written by: Lamont Dozier,Eddie Holland,Brian Holland][Produced by: Dan Penn,Tommy Cogbill]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The letter/Neon rainbow	Box Tops	11.1967	-	87[15]	Mala 6011-S	[ produced by Dan Penn]
Cry like a baby	Box Tops	04.1968	-	59[19]	Mala 6017-S
Non -stop	Box Tops	10.1968	-	-	Mala 6023	[ produced by Mike Leech]
Super hits	Box Tops	11.1968	-	45[26]	Mala 6025	[ produced by Tommy Cogbill and Chips Moman]
Dimensions	Box Tops	09.1969	-	77[11]	Mala 6032	[Produced by Tommy Cogbill, and Chips Moman]

David Box

David Box (ur. 11 sierpnia 1943 r. -zm.  23 października 1964 r.) był amerykańskim muzykiem rockowym na początku lat 60-tych. XX wieku. Na Boxa wpłynął kolega z Teksasu Buddy Holly , a nawet zajął jego miejsce jako wokalista swojej grupy, The Crickets , krótko po śmierci Holly'ego. Box współpracował także z Royem Orbisonem i odnosił lokalne sukcesy ze swoją grupą, The Ravens. 23 października 1964 r., według krewnych Billa Daniela, David Box i dwoje przyjaciół żartobliwie uprowadzili Billa Daniela, który był pilotem, gdy szedł na zajęcia w college'u i powiedział, żebyśmy odbyli lot samolotem. Samolot   później rozbił się na polu w okolicy Houston.

Harold David Box urodził się w   11 sierpnia 1943 r. w Sulphur Springs w Teksasie. Rodzina Boxa przeniosła się do Lubbock w Teksasie w 1946 roku. Na Boxa duży wpływ wywarł jego ojciec, samouk grający na skrzypcach Western Swing i zaczął śpiewać w wieku trzech lat, występując w tym czasie publicznie. Jego ojciec nauczył go grać na gitarze,którą dostał jako prezent na swoje ósme urodziny. Na jego styl wpłynęły wczesne występy Buddy Holly'ego w 1954 roku. W 1958 roku Box założył własny zespół, The Ravens, z Boxem jako wokalistą i gitarzystą, z kolegami z klasy Lynn Bailey'em na basie i Ernie Hallem na perkusji. Zespół nagrał swoje pierwsze dema w Mitchell Studio w Lubbock.

Jako bliski sąsiad rodziców Jerry'ego Allisona, Ernie Hall poinformował, że The Crickets potrzebują zastępcy gitarzysty i wokalisty Sonny'ego Curtisa, który został powołany do wojska. The Ravens przysłał  swoje dema i ostatecznie wygrywając rolę; Box i Hall pojechali do Los Angeles, aby nagrać następny singiel Crickets. Kompozycję Boxa i Halla „Don't Cha Know” użyto jako stronę A, a kompozycję Buddy Holly'ego, „Peggy Sue Got Married” użyto jako stronę A. Box grał na gitarze i śpiewał, Joe B. Mauldin grał na basie, Ernie Hall grał na perkusji w „Don't Cha Know”, podczas gdy Jerry Allison grał na perkusji w „Peggy Sue Got Married” i gitarze w „Peggy Sue Got Married”. To był ostatni singiel Crickets dla Coral Records. Przez następne trzy tygodnie Box i Hall wspierali Crickets w trasie, zanim wrócili do domu, aby ukończyć naukę.

Box zmarł 23 października 1964 r. w Cessnie 172 Skyhawk, który rozbił się  i przewrócił w Houston w Teksasie . Pozostałe trzy osoby na pokładzie samolotu również zginęły.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Little lonely summer girl	David Box	10.1964	88[7]	-	London HL 2208	[written by Box, Pike]

Brendan Bowyer

Brendan Bowyer (ur. 12 października 1938 r. W Waterford, Irlandia ) to irlandzki wokalista najbardziej znany jako frontmen Royal Showband i The Big Eight, które miały pięć hitów numer jeden w Irlandii. Jest również znany z tego, że The Beatles otwierali koncert    Royal Showband na n 2 kwietnia 1962 roku w Pavilion Theatre w Liverpoolu, około sześć miesięcy przed wydaniem pierwszego singla The Beatles Love Me Do w październiku 1962 roku. Brendan jest uważany za jednego pierwszych wcielających się w rolę odtwórców Elvisa . Sam Elvis Presley był wielkim fanem występów Brendana i często uczestniczył w koncertach Bowyera w Stardust Resort & Casino w Las Vegas w latach siedemdziesiątych.

Brendan Bowyer rozpoczął swoją karierę w Royal Showband w 1957 roku. Jego umiejętność dostosowania amerykańskiego rock and rolla do gustów irlandzkiej publiczności oraz  porywające występy na scenie sprawiły, że stał się popularnym wokalistą ery showbandu z lat 60-tych . 6 września 1963 r. Brendan Bowyer i Royal Showband stali się pierwszymi irlandzkimi artystami, którzy zajęli pierwsze miejsca na irlandzkich listach przebojów dzięki hitowi „Kiss Me Quick”, który pozostał na pierwszym miejscu przez siedem tygodni.

W tym samym roku powrócili na najwyższe pozycje z „No More” i powtórzyli ten wyczyn w 1964 roku z „Bless You”. Brendan wziął udział w Ogólnokrajowym Konkursie Piosenki Irlandzkiej w 1965 r., aby móc reprezentować Irlandię podczas Konkursu Piosenki Eurowizji w Neapolu piosenką „Suddenly in Love”, ale   zajął tylko 5. miejsce. Ich największy sukces miał miejsce w 1965 roku z „ The Hucklebuck ”, który spędził kolejne siedem tygodni na szczycie listy przebojów irlandzkich i był hitem w Australii , ale nie udało mu się to samo w Wielkiej Brytanii .  „Don't Lose Your Hucklebuck Shoes” przywrócił zespół na pierwsze miejsce w 1965 roku.

Latem 1971 roku Bowyer wraz z piosenkarzem Tomem Dunphym opuścił The Royal Showband i założył zespół Big Eight Showband. Zespół spędził lato grając na sali balowej w Irlandii, ale spędził również sześć miesięcy w roku w Las Vegas. W krótkim czasie Brendan i zespół podjęli decyzję o przeprowadzce na stałe do Vegas. Od tamtej pory mieszka w Las Vegas, choć często podróżuje z powrotem do Irlandii. W 1977 r. wrócił na krótki czas na irlandzkie listy przebojów, składając hołd utworem „Thank You Elvis”.

Po przejściu na emeryturę, Bowyer powrócił na światło dzienne, podróżując co roku do Irlandii, niektóre przez wiele miesięcy, ze swoją córką Aisling Bowyer i sześcioosobowym zespołem. Wykonują jego hity z czasów showbandu, numery taneczne, piosenki narodowe  i hity koncertowe.

W 2001 roku wydano Follow On , album z coverami, na którym Bowyer wykonuje niektóre z najpopularniejszych irlandzkich piosenek, takie jak „Summer in Dublin”, „ What's Another Year ”, „Past the Point of Rescue” i „ I Don't Like Mondays ”.

W 2005 roku Brendan i Aisling pojawili się na czele listy rozrywkowej festiwalu Tall Ships Festival w Waterford , występując na świeżym powietrzu przed szacunkową liczbą 12 000 osób.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Hucklebuck/I ran all the way home	Brendan Bowyer	05.1965	4[34]	-	HMV EA 4688	[written by Alfred, Gibson]
C'mon everybody/California sun	Brendan Bowyer	09.1965	64[7]	-	HMV EA 402	[written by Cochran, Capeheart]
[Don't lose your]Hucklebuck shoes	Brendan Bowyer	12.1965	99[1]	-	HMV EA 4714	[written by McKeon, Devine]

Jimmy Bowen

Jimmy Bowen -ur. 30.11.1937r w Santa Rita/Nowy Meksyk jest cenionym producentem i wykonawcą muzyki pop.Rozpoczął swoją karierę jako idol nastolatków w 1957r nagrywając "I'm Stickin' With You",oryginalnie nagrany przez Buddy Knoxa na stronie B jego przebojowego singla "Party doll".

Bowen odnosił neporównywalnie mniejsze sukcesy niż Knox,jego partner w Rhythm Orchids,by w końcu zaniechać kariery wokalisty i zacząć karierę w muzycznym showbiznesie.Na początku lat 60-tych ,gdy Bowen przebywał w Los Angeles,usłyszał o nim Frank Sinatra,jako o obiecującym producencie i wynajął go do pracy w Reprise Records.Tam pokazał swój lwi pazur produkując hity Sinatry,Deana Martina i Sammy Davisa JR.,wszystkie uważane do dziś za klasykę tego okresu.

Opuszczając Los Angeles na rzecz Nashville został szefem szeregu wytwórni płytowych,czyniąc każdą z nich znaczącą dla muzyki country.Jego filozofia sprowadzała się do tego ,by wyszukać potencjalną gwiazdę,wypromować ją ,aby uczyniła z wytwórni dobrze prosperujący interes.Historia jego sukcesów obejmuje Hanka Williamsa Jr,The Oak Ridge Boys, Steve Earle, Rebę McEntire, The Judds, George Straita, i w końcu Gartha Brooksa.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I'm stickin' with you/Ever lovin' fingers	Jimmy Bowen with The Rhythm Orchids	02.1957	-	14[17] side B:63[6]	Roulette 4001	[written by Buddy Knox, Jimmy Bowen][9[1].R&B Chart]
Warm up to me baby/I trusted you	Jimmy Bowen with The Rhythm Orchids	05.1957	-	57[7]	Roulette 4010	[written by Stallman, Kirshner]
By the light of the silvery moon/The two step	Jimmy Bowen with The Rhythm Orchids	07.1958	-	50[9]	Roulette 4083	[written by Madden, Edwards][#1 hit for Billy Murray & The Haydn Quartet in 1910]

Perry Botkin Jr

Perry Botkin, Jr - ur. w 1933r w Nowym Jorku,amerykański kompozytor, producent, aranżer i muzyk.Jego artystyczna kariera trwa przez cztery dekady.Jako aranżer współpracował z Bobby Darinem, Harry Nilssonem, The Lettermen, Edem Amesem i Harpers Bizarre.Jest też autorem muzyki do filmów.W 1990r wycofuje się biznesu muzycznego i zaczął samodzielnie produkcję płyt z muzyką elektroniczną.

Zaczynał od pracy z ojcem,który był gitarzystą i grał na banjo,nagrywający muzykę dla telewizji i filmów fabularnych w połowie lat 40-tych.Syn poszedł w jego ślady pracując w tym samym studio nagraniowym,uzyskując opinię wielkiego talentu.Jego sesje datują się od początku lat 60-tych,gdy pod pseudonimem Bunny Botkin,zajmuje się aranżacją wokalu dla grupy Cheers nagrywającej album "Bazoom, I Need your Lovin'" wyprodukowany przez Jerry Leibera i Mike Stollera.
Niezapomniane aranżacje stworzył też dla wokalnej grupy Cascades w przeboju "Rhythm of the Rain".Jego póżniejsi klienci to Lettermen, Harper's Bizarre, Bobbie Gentry, i Rod McKuen .

Podobnie interesujące są jego aranżacje dla Electric Prunes i psychodelicznej grupy Mojos.
Wspólpracował także z z kompozytorem i wokalistą Harrym Nilssonem.Jedną ze znaczących piosenek tej współpracy była "Paradise" ,której wersje nagrali też Bette Midler i Shonen Knife.W latach 90-tych odchodzi z rynku muzycznego skupiając się na tworzeniu eksperymentalnej muzyki elektronicznej.Owocuje to wydaniem kilku albumów nazwanych Combines, Combines 2, i Combines 3.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Nadia's Theme [The Young and The Restless]/Down the line	Barry De Vorzon and Perry Botkin Jr	08.1976	-	8[22]	A&M; 1856	[gold-US][written by Perry Botkin, Jr./Barry de Vorzon][produced by Barry De Vorzon, Perry Botkin Jr.][oryginalnie napisana dla filmu "Bless the beasts and children" jako "Cotton's dream"]
Bless the beasts and children/Down the line	Barry De Vorzon and Perry Botkin Jr	01.1977	-	82[5]	A&M; 1890	[written by Perry Botkin, Jr./Barry de Vorzon][produced by Barry De Vorzon, Perry Botkin Jr.][tytułowa piosenka z filmu]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Nadia's Theme [The Young and The Restless]	Barry De Vorzon and Perry Botkin Jr	11.1976	-	42[19]	A&M; 3412	-
Bless the beasts and children	Barry De Vorzon and Perry Botkin Jr	11.1976	-	133[12]	Arista 4104	[produced by Barry De Vorzon, Perry Botkin Jr.]

Kompozycje na listach przebojów

Kompozycje Perry Botkina Jr na listach przebojów [with Gil Garfield] 11/1963 Wonderful Summer Robin Ward 14.US 03/1964 Winter's Here Robin Ward 123.US 01/1965 I Want My Baby Back Jimmy Cross 92.US [with Barry De Vorzon ] 10/1970 Stop! I Don't Wanna' Hear It Anymore Melanie 112.US 11/1971 Bless the Beasts and Children The Carpenters 67.US 08/1976 Nadia's Theme (The Young & the Restless) Barry De Vorzon and Perry Botkin Jr. 8.US 01/1977 Bless the Beasts and Children Barry De Vorzon and Perry Botkin Jr. 82.US [with Jimmy Jam, Terry Lewis, Barry De Vorzon] 09/2001 No More Drama Mary J. Blige 15.US/9.UK

Filmografia

R. P. M. (1970) (with Barry DeVorzon)/ Bless the Beasts and Children (1971) (with Barry DeVorzon)/ Skyjacked (1972)/ They Only Kill Their Masters (1972)/ Lady Ice (1973)/ Your Three Minutes Are Up (1973)/ Goin' South (1978) (with Van Dyke Parks)/ Tarzan, the Ape Man (1981)/ Dance of the Dwarfs (1983)/ Silent Night, Deadly Night (1984)/ Weekend Warriors (1986)