John Fogerty

Ur. 28.05.1945 r. w Berkeley w stanie Kalifornia, USA. Współpracując z Creedence Clearwater Revival, jednym z najsłynniejszych zespołów lat 60-tych, Fogerty miał nadzieję odnosić podobne sukcesy, gdy w 1972 r. rozpoczynał karierę solową.
 
Jednak jego pierwszy album, Blue Ridge Rangers, był propozycją dość przeciętną, mającą na dodatek sugerować, iż jest dziełem zespołowym. Zamieszczono na nim utwory country i gospel, a dwa z nich: "Jambalaya (On The Bayou)" i "Hearts Of Stone" w 1973 r. stały się w USA prawdziwymi przebojami. Pomimo rezygnacji z utworów własnego autorstwa wpływ Fogerty'ego na całość dzieła - z jego charakterystycznym głosem i instrumentacją - był niezaprzeczalny.
 
Pierwszy poważny problem pojawił się w chwili, gdy wokalista oskarżył swoją wytwórnię, Fantasy Records, o niedostateczną promocję płyty. Domagał się rozwiązania umowy, lecz firma zgodnie z tym dokumentem rościła sobie prawo do wydania kolejnych ośmiu albumów artysty. Impas w negocjacjach trwał do czasu, gdy wytwórnia Asylum przejęła zobowiązania do wydawania płyt Fogerty'ego na terenie Ameryki Północnej, a Fantasy utrzymała prawa do ich dystrybucji w pozostałych krajach świata. Po zakończeniu sporów prawnych w 1975 r. na rynku pojawił się longplay John Fogerty, na którym znalazło się kilka doskonałych utworów, m.in. "Almost Saturday Night" i "Rockin' AU Over The World". Niebawem własną wersję tych kompozycji przedstawili odpowiednio Dave Edmunds i Status Quo, odnosząc wielki sukces. Fogerty tymczasem borykał się z dalszymi problemami prawnymi. Mimo że z kolejnego, trzeciego już albumu wokalisty, Heodoo, wydano singel "Comin' Down The Road", longplay nigdy nie ujrzał światła dziennego.
 
Sam Fogerty powrócił dopiero w 1985 r. wraz z doskonałym wydawnictwem Centerfield, które trafiło na szczyt amerykańskich zestawień albumowych i przyniosło międzynarodowy przebój w postaci "The Old Man Down The Road". Na płycie znalazły się również dwa świetne rockowe utwory: "Mr. Greed" i "Zanz Kan't Danz", w których właściciel wytwórni Fantasy — Saul Zaentz — dopatrywał się ataku na własną osobę. Wytoczył Fogerty'emu proces, domagając się 142 milionów dolarów odszkodowania za obrazę zawartą w tekstach z najnowszego albumu oraz zysków ze sprzedaży singla "The Old Man Down The Road". Utrzymywał bowiem, że jest on plagiatem utworu "Run The Jungle" z repertuaru Creedence Clearwater Revival.
 
Odpowiedzią Fogerty'ego był czwarty album, Eye Of The Zombie, który, mimo że nie sięgnął artystycznych wyżyn poprzednika, stał się źródłem doskonałego materiału na koncerty. Od tamtej pory kariera artysty rozwija się już mniej dynamicznie, lecz na szczęście udało mu się pokonać w sądzie wojowniczo nastawionego Zaentza. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Jambalaya (On The Bayou)/Workin' On A Building	The Blue Ridge Rangers	12.1972	-	16[16]	Fantasy 689	[written by Hank Williams][produced by John Fogerty]
Hearts Of Stone/Somewhere Listening (For My Name)	The Blue Ridge Rangers	03.1973	-	37[12]	Fantasy 700	[written by Randy Jackson/Eddy Ray][produced by John Fogerty]
Back In The Hills/You Don't Owe Me	The Blue Ridge Rangers	10.1973	-	107[1]	Fantasy 710	[written by J. C. Fogerty][produced by John Fogerty]
Rockin' All Over the World / The Wall	John Fogerty	09.1975	-	27[11]	Asylum 45274	[written by John Fogerty][produced by John Fogerty]
Almost Saturday Night/Sea Cruise	John Fogerty	12.1975	-	78[3]	Asylum 45291	[written by John Fogerty][produced by John Fogerty]
You Got The Magic/ Evil Thing	John Fogerty	05.1976	-	87[4]	Asylum 45309	[written by John Fogerty][produced by John Fogerty]
The Old Man Down the Road / Big Train (From Memphis)	John Fogerty	12.1984	90[4]	10[18]	Warner Bros 29 100	[written by John Fogerty][produced by John Fogerty]
Rock and Roll Girls / Centerfield	John Fogerty	03.1985	83[3]	A:20[12];B:44[13]	Warner Bros. 29053	[written by John Fogerty][produced by John Fogerty]
Eye of the Zombie / I Confess	John Fogerty	09.1986	-	81[4]	Warner Bros 28 657	[written by John Fogerty][produced by John Fogerty]
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Blue Ridge Rangers	The Blue Ridge Rangers	05.1973	-	47[15]	Fantasy 9515	[produced by John Fogerty]
John Fogerty	John Fogerty	10.1975	-	78[7]	Asylum 1046	[produced by John Fogerty]
Centerfield	John Fogerty	01.1985	48[11]	1[1][51]	Warner 25 203	[2x-platinum-US][produced by John Fogerty]
Eye of the Zombie	John Fogerty	10.1986	-	26[19]	Warner 25 449	[gold-US][produced by John Fogerty]
Blue Moon Swamp	John Fogerty	06.1997	182[1]	37[31]	Warner 45 426	[gold-US][produced by John Fogerty]
Premonition	John Fogerty	06.1998	172[1]	29[16]	Reprise 46 908	[gold-US][produced by John Fogerty/Elliot Scheiner]
Deja Vu All Over Again	John Fogerty	10.2004	-	23[5]	Geffen 003 257	[produced by John Fogerty]
The Long Road Home	John Fogerty	11.2005	32[8]	13[17]	Fantasy 9686	[gold-US][produced by John Fogerty/Elliot Scheiner]
Revival	John Fogerty	10.2007	80[2]	14[13]	Concord/Fantasy 88807230001 [UK]	[produced by John Fogerty]
The Blue Ridge Rangers Rides Again	John Fogerty	09.2009	98[1]	27[6]	UMTV 2714326 [UK]	[produced by John Fogerty]
Wrote A Song For Everyone	John Fogerty	06.2013	75[2]	3[15]	Columbia 88765487152 [UK]	[produced by John Fogerty/Keith Stegall/Mike E.Clark/Clay Cook/Matt Mangano/Zac Brown]

Foghat

Brytyjski zespół bluesowy, którego członkowie przenieśli się do USA, gdzie w latach 70-tych udało im się zdobyć sporą grupę wiernych fanów. W pierwszym składzie znaleźli się: "Lonesome" Dave Peverett (ur. 10.04.1950 r. w Londynie; gitara, śpiew), Tony Stevens (ur. 12.09.1949 r. w Londynie; bas), Roger Earl (ur. 16.05.1949 r. w Londynie; perkusja) i gitarzysta Rod Price (ur. 22.11.1947 r. w Londynie).
 
Peverett, Stevens i Earl byli wcześniej członkami bluesowej formacji Savoy Brown. Wraz z nowymi kolegami opuścili jednak rodzinny kraj, by osiedlić się w USA, gdzie Foghat podpisali kontrakt z wytwórnią Bearsville Records, której właścicielem był przedsiębiorczy menedżer Albert Grossman. Ich debiutancki album trafił do amerykańskich notowań, podobnie jak singel z nową wersją bluesowego standardu Williego Dixona, "I Just Want To Make Love To You" (wersja koncertowa tego utworu trafiła na listy przebojów w 1977 r.).
 
Muzycy wykorzystywali wypracowaną formułę na kilku następnych albumach nagrywanych także dla Bearsville, z których każdy trafiał na amerykańską listę przebojów. Największą popularnością cieszyła się płyta koncertowa wydana w 1977 r. W zespole doszło również do kilku zmian personalnych, dotyczących głównie basistów. Stevensa zastąpił Nick Jameson, a jego z kolei Craig McGregor (ur. 13.10.1949 r. w Milford w stanie Connecticut, USA).
 
W 1981 r. Price'a zastąpił Ted McDowell. Dodatkowo dokooptowano Erika Cartwrighta (instr. klawiszowe). W latach 80-tych proponowana przez grupę odmiana boogie straciła popularność, co stało się bezpośrednią przyczyną rozwiązania formacji. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Just Want To Make Love To You/A Hole To Hide In	Foghat	10.1972	-	83[7]	Bearsville 0008	[written by M. Dixon, W. Dixon][produced by Dave Edmunds]
What A Shame/Helping Hand	Foghat	04.1973	-	82[6]	Bearsville 0014	[written by Rod Price][produced by Tony Outeda, Dave Edmunds]
Slow Ride/Save Your Loving (For Me)	Foghat	12.1975	-	20[17]	Bearsville 0306	[written by Dave Peverett][produced by Nick Jameson]
Fool For The City/Take It Or Leave It	Foghat	06.1976	-	45[7]	Bearsville 0307	[written by Dave Peverett][produced by Nick Jameson ]
Drivin' Wheel/Night Shift	Foghat	11.1976	-	34[10]	Bearsville 0313	[written by Price, Peverett][produced by Dan Hartman]
I'll Be Standing By/Take Me To The River	Foghat	03.1977	-	67[3]	Bearsville 0315	[written by Price, Peverett][produced by Dan Hartman]
I Just Want To Make Love To You/Fool For The City	Foghat	09.1977	-	33[10]	Bearsville 0319	[written by M. Dixon, W. Dixon][produced by Nick Jameson]
Stone Blue/Chevrolet	Foghat	05.1978	-	36[10]	Bearsville 0325	[written by Peverett]
Third Time Lucky (First Time I Was A Fool)/Love In Motion	Foghat	11.1979	-	23[15]	Bearsville 49 125	[written by Dave Peverett][produced by Foghat, Tony Outeda]
Stranger In My Home Town/Be My Woman	Foghat	08.1980	-	81[3]	Bearsville 49 510	[written by Dave Peverett ][produced by Tony Outeda, Don Berman, Foghat ]
Live Now-Pay Later/Love Zone	Foghat	08.1981	-	102[6]	Bearsville 49 792	[written by Dave Peverett][produced by Nick Jameson]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Foghat	Foghat	07.1972	-	127[22]	Bearsville 2077	[produced by Dave Edmunds]
Rock and Roll	Foghat	03.1973	-	67[19]	Bearsville 2136	[gold-US][produced by Tom Dawes]
Energized	Foghat	02.1974	-	34[30]	Bearsville 6950	[gold-US][produced by Tom Dawes]
Rock and Roll Outlaws	Foghat	11.1974	-	40[19]	Bearsville 6956	[gold-US][produced by Nick Jameson]
Fool for the City	Foghat	10.1975	-	23[52]	Bearsville 6959	[platinum-US][produced by Nick Jameson]
Night Shift	Foghat	11.1976	-	36[21]	Bearsville 6962	[gold-US][produced by Dan Hartman]
Live	Foghat	09.1977	-	11[29]	Bearsville 6971	[2x-platinum-US][produced by Nick Jameson]
Stone Blue	Foghat	05.1978	-	25[23]	Bearsville 6977	[gold-US]
Boogie Motel	Foghat	10.1979	-	35[21]	Bearsville 6990	[produced by Foghat, Dave Outeda]
Tight Shoes	Foghat	06.1980	-	106[10]	Bearsville 6999	[produced by Tony Outeda, Don Berman, Foghat]
Girls to Chat & Boys to Bounce	Foghat	07.1981	-	92[9]	Bearsville 3578	[produced by Nick Jameson]
In the Mood for Something Rude	Foghat	11.1982	-	162[5]	Bearsville 23 747	[produced by Nick Jameson, Tony Outeda]
Zig-Zag Walk	Foghat	06.1983	-	192[2]	Bearsville 23 888	[produced by Nick Jameson]

Thomas Otten

Thomas Otten to francuski wokalista  w klasycznym stylu crossover .
Otten został klasycznie wyszkolony jako dziecko, uczył się gry na fortepianie i śpiewu w chórach kameralnych. Jego głos nie łamał się tak dokładnie jak zwykle po osiągnięciu wieku dojrzewania, utrzymując wysoki zakres kontraltów . Porzucając karierę jako biolog , Otten studiował   w Conservatoire National de Région (CNR) w Lille, a następnie kontynuował studia nad muzyką dawną w CNR w Paryżu.


 Podpisał kontrakt w filii Virgin , Virgin Music i wydał swój pierwszy album w 1999 roku, który został skomponowany przez Frédérica Momonta . Drugi w 2003 roku został  wydany także przez Virgin Music (obie płyty zostały wydane w USA w wytwórni Higher Octave).

 Płyta kompilacyjna została wydana przez Strathan Media Productions w 2007 roku, a następnie album duetu ze Stéphanie Arcadias wydany przez Strathan Music w 2011 roku. Najnowszy album, Transcend to Void, z Kyle Kamal Helou na , ukaże się na Magnatune.com ( Sierpień 2014).

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Close To Silence	Thomas Otten	07.1999	20[12]	-	Virgin 0 7243 8 477302 1	-

Overhead

Overhead to francuski zespół jazzowo-rockowy założony przez Nicolasa Leroux ( autor piosenek , wokalista ), Christophe Demaret ( perkusista ) i Jean-Claude Kebaili.
Ich pierwszy album , Silent Witness (wydany w październiku 2002 ), został pozytywnie przyjęty przez krytyków. Przedstawia brzmienie jazzy  przeplatany akcentami rocka podkreślonymi mocą i szerokim zakresem wokalnym Nicolasa Leroux.

Overhead zbliżył się do angielskiego pop-rockowego brzmienia dzięki albumowi No Time Between wydanemu w 2004 roku , zachowując przy tym melancholijny jazzowy akcent. Aby to zrobić, Nicolas Leroux zajmuje stanowisko perkusisty i oddziela się od Christophe'a Demaret i Jean-Claude'a Kebailiego, zbyt nastawionego na jazz, by dostosować się do zmiany kierunku muzycznego, którego szuka.

Dołączy do niego Chakib Chambi ( gitarzysta ), który zagra później w grupie In The Club i Richard Cousin ( basista ).

25 września 2012, wydali album  Death By Monkeys   .

Albums
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Silent Witness	Overhead	10.2002	112[2]	-	Naïve NV 43911	-
No Time Between	Overhead	05.2004	106[5]	-	Naïve 980 041-1	-

Ortal

Ortal Malka , urodzona w 1978 roku w Izraelu , jest francuską piosenkarką pochodzenia andaluzyjskiego i berberyjskiego .
Ortal jest dzieckiem z dużej rodziny, i była młodą fanką Henri Salvadora . Zaczęła śpiewać w wieku 16 lat, pracując w restauracjach, w tym w "The Barrio Latino".
Potem śpiewa w grupie Alabina . W 2000 r. Wyjechała do Hiszpanii i przez dwa lata koncertowała w kilku krajach z zespołem Gipsy Sound z afro-kubańskimi rytmami. W 2002 roku postanowiła wrócić do Francji, aby napisać własne piosenki, kontynuując śpiewanie w zespole Gipsy Sound.

Po dwóch i pół roku na polu ma możliwość podpisania pierwszego kontraktu z Warner . Dzięki kontaktom, jakie ma już w branży, udaje jej się występować w najbardziej znanych nocnych klubach Paryża, takich jak Les Bains Douches , Le Barfly i Le Milliardaire .

Po wypadku Ortal zostaje unieruchomiona na sześć miesięcy, ale nie rezygnuje z muzyki. Postanawia pójść bez kul na casting do konkursu Eurowizji 2005 .


W Kijowie , 21 maja 2005 roku, reprezentuje Francję na 50. Konkursie Piosenki Eurowizji z piosenką  Chacun pense à soi , w towarzystwie trzech tancerzy i dwóch tancerzy. Wychodzi na scenę na ostatnim miejscu, co nie zdarzyło się artyście reprezentującemu Francję od Niny Morato w Konkursie z 1994 roku . Pod koniec ostatecznego głosowania Ortal była przedostatnim miejscu, 23 z 24 krajów , zdobywając 11 punktów .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Chacun pense à soi	Ortal	05.2005	94[2]	-	Up Music 50467 8633	[written by Ortal,Saad Tabainet]

Oslo

Oslo to grupa którą tworzą Vincent  i Eugenie. Ta grupa została wylansowana przez Popstars,gdzie zajęła drugie miejsce w tym konkursie za The Mess. Grupa na początku składała się z trzech członków. Po odejściu trzeciej osoby nagrywają swój pierwszy singiel "Hold Me Down".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Hold Me Down	Oslo	07.2013	42[1]	-	-	-

Ummet Ozcan

Ummet Ozcan urodził się 16.08. 1982 roku w Holandii, pochodzi z Turcji. Pierwsze doświadczenia w tworzeniu muzyki zdobywał w wieku 14 lat w swoim małym domowym studiu. Karierę dj-a rozpoczął od grania muzyki house i techno. Obecnie jest jednym z najbardziej utalentowanych trancowych producentów z Holandii.

Wraz z wydaniem utworu ‘TimeWave Zero’ Ummet stał się jednym z tych didżejów/producentów, którzy byli mocno wspierani przez holenderskie rozgłośnie radiowe. Na początku 2009 roku ten nieoficjalny hymn Trance Energy był najlepiej sprzedającym się singlem na beatporcie i najczęściej pojawiającym się nagraniem w setach dj-ów trancowych. 24 lipca 2010 roku Ummet Ozcan pojawił się w Polsce na festiwalu Sunrise.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	Fra	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Revolution	Ummet Ozcan/ R3hab/NERVO	03.2014	37[2]	163[2]	Spinnin' Records SP746	[written by Miriam Nervo,Olivia Nervo,R3hab,Ummet Ozcan]
Raise Your Hands	Ummet Ozcan	06.2014	-	96[12]	Spinnin' Records SP809	[written by Ummet Ozcan]
The Hum	Dimitri Vegas & Like Mike vs. Ummet Ozcan	07.2015	-	60[21]	Smash The House 23 25002-2	[written by Dimitri Thivaios,Michael Thivaios,Ummet Ozcan]

O-Zone

O-Zone - mołdawski boys band muzyki dance, aktywny między 1998 a 2005 w Kiszyniowie. W skład zespołu wchodzili Dan Bălan, Radu Alexei Sârbu, Arsenie Todiraş. Grupa zyskała popularność na całym świecie dzięki utworowi „Dragostea Din Tei” i późniejszemu albumowi DiscO-Zone.

Zespół O-Zone został utworzony jako duet składający się z Dana Bălana i Petru Jelihovschiego w 1998 roku. Wydali swój pierwszy album „Dar, Unde Eşti ...” w 1999 roku. Jednak Jelihovschi nie zamierzał tworzyć muzyki w karierze, więc odłączył się od Bălana. Niezrażony, Bălan przeprowadził otwarte przesłuchania dla nowych członków zespołu. Podczas jednego z takich przesłuchań spotkał Arsenie „Arsenium” Todiraşa, który ostatecznie przekonał początkowo sceptycznego Bălana swoją wersją „Love Me Tender” Elvisa Presleya. Bălan i Arsenium grali jako duet, dopóki Bălan nie otrzymał zgłoszenia od Radu Sîrbu, który chciał mieć szansę na przesłuchanie. Pomimo braku przesłuchania za pierwszym razem, Bălan zgodził się i po udanym przesłuchaniu przez Sîrbu, O-Zone oficjalnie stało się trio.

W 2002 O-Zone przeprowadził się z Mołdawii do Bukaresztu w Rumunii, mając nadzieję na większe uznanie. Tam grupa stała się natychmiastowym hitem z ich optymistyczną piosenką „Despre Tine” („O tobie"), która zdobyła najwyższą pozycję na rumuńskiej liście Top 100 przez trzy tygodnie w lutym 2003 roku. Ich drugi hit, który przyniósł im uwagę na całym świecie, to „Dragostea Din Tei”, tłumaczone jako „Miłość pod lipą”. Piosenka stała się popularna w Rumunii, gdzie była na szczycie rankingu rumuńskich singli przez cztery tygodnie we wrześniu 2003 roku, ale straciła na popularności pod koniec 2003 roku. Jednak piosenka zyskała popularność we Włoszech, gdy mało znany duet Haiducii wydał cover „Dragostea din tei”, który znalazł się na szczycie włoskich list przebojów. Arsenie Todiraş powiedział później w czasie, gdy nie było to nielegalne, że przerobienie utworu grupy było jak zdrada, ponieważ Haiducii nie poprosił o pozwolenie na przeróbkę. Jednak sukces tej okładki spowodował ciekawość oryginalnego artysty i doprowadził do Time Records, włoskiej wytwórni muzycznej, oferującej O-Zone roczny kontrakt. Wkrótce po wydaniu tej piosenki we Włoszech, została wydana także w różnych innych krajach Europy w ramach Polydor Records i stała się hitem.

„Dragostea Din Tei” znalazło się na szczycie listy przebojów prawie tuzina krajów europejskich w 2004 roku. Doszedł do pierwszej dziesiątki w wielu innych krajach, w tym w Wielkiej Brytanii, gdzie osiągnął trzecie miejsce na liście singli. Ponowne wydanie „Despre Tine” w 2004 roku z tego samego albumu odniosło podobny sukces w całej Europie.

W przeciwieństwie do statusu multi-platynowego w Europie, O-Zone nigdy nie weszła na tabelę singli Billboard Hot 100 w Stanach Zjednoczonych, chociaż osiągnęła 14. pozycję na wykresie Hot Dance Airplay. Viralowe wideo Numa Numa pomogło zwiększyć świadomość o „Dragostea din tei” w Stanach Zjednoczonych, ale podczas gdy piosenka była grana w średnich i dużych stacjach, większość Amerykanów znała ją po prostu jako "Numa Numa Song" i nigdy nie znała nazwa oryginalnego utworu lub grupy, która go wykonała. „Dragostea din tei” został samplowany w utworze „Live Your Life” T.I. i Rihanna, która znalazł się na liście Billboard Hot 100 pod koniec 2008 roku.

13 stycznia 2005 mimo że zespół był nadal bardzo popularny, członkowie O-Zone zapowiadali ich rozpad, powołując się na osobiste powody. Ich ostatni europejski koncert odbył się podczas festiwalu muzycznego Golden Stag w 2005 roku w Rumunii.

Również w 2005 roku japońska wytwórnia muzyczna Avex Trax uzyskała prawa do dystrybucji muzyki O-Zone w Japonii i wydała album DiscO-Zone w sierpniu 2005 roku w tym kraju. Album, który zawiera utwór „Dragostea din teï”, odniósł ogromny sukces w Japonii. Na szczycie listy albumów Oricon, w samym tylko 2005 roku album osiągnął sprzedaż ponad 800 000 sztuk i stał się 12. najbardziej popularnym albumem w 2005. Częściowo dlatego, że album został ponownie wydany dwa razy przez Avex Trax, DiscO-Zone przez ponad rok był na liście tygodnika Oricon i sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy.

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

UK

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Wytwórnia

Komentarz

Dragostea Din Tei

O-Zone

04.2004

3[17][silver]

1[2][25][diamond]]

1[14][39][platinum]

1[31][2x-platinum]

1[1][25][gold]

1[11][36][2x-platinum]

1[13][41][platinum]

3[31][gold]

17[8]

Jive 82876618402

[written by Dan Balan,Utopia][produced by Dan Balan]

Despre tine

O-Zone

08.2004

-

1[2][13][gold]

9[16]

9[17]

4[12]

27[9]

4[19]

7[20]

8[6]

Time 82876 645552

[written by Dan Balan][produced by Paolo Sandrini,Dan Balan]

De Ce Plang Chitarele

O-Zone

12.2004

-

25][9]

-

-

-

-

-

-

-

Absolute Sound AS 192 988-6

[written by Dan Balan,Mihai Dolgan,Efim Crimer-Man][produced by Dan Balan]

Megamix

O-Zone

07.2005

-

49[10]

-

-

-

-

-

-

-

Absolute Sound AS 192 991 6

-

Albumy

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

DiscO-Zone

O-Zone

06.2004

15[36][gold]

7[22][gold]

16[16]

9[12]

41[7]

15[15]

39[3]

-

Polydor 986 700-9

[produced by O-Zone]

Ellen Foley

Ellen Foley (ur. 5 czerwca 1951r) to amerykańska piosenkarka i aktorka , która pojawiła się na Broadwayu i telewizji , gdzie zagrała w serialu Night Court . W muzyce, wydała trzy solowe płyty, ale jest najbardziej znana ze współpracy z wokalistą Meat Loafem .
 
Foley urodziła się w St Louis , Missouri ,jako córka Johna i Virginii B. Foley. Uczęszczała na Webster University . Zyskała publiczne uznanie śpiewając w duecie z Meat Loafem na przebojowym singlu "Paradise by the Dashboard Light" z albumu z 1977 roku , Bat out of Hell .Chociaż na teledysku występuje Karla DeVito , to wokal jest autorstwa Foley .
 
Jej debiutancki album Night Out został wydany w 1979 r.; singiel z albumu "What's A Matter Baby" był hitem, osiągając # 92 na listach amerykańskich . Sam album zadebiutował jako # 152 i został wyprodukowany przez Iana Huntera i Micka Ronsona . Foley zarejestrowała niezapomniany duet z Ianem Hunterem w 1980 roku, "We Gotta Get Outta Here". Jej twórczy związek z Hunterem doprowadził ją do śpiewania w chórkach na Iron City Houserockers z albumu Have a Good Time but Get out Alive!, wyprodukowanego przez Huntera, Ronsona i The E Street Band Stevena Van Zandta .
 
Można ją również usłyszeć na albumie The Clash Sandinista!, wydanego w 1980 roku, w utworach "Hitsville UK" oraz "Corner Soul", i na niewydanym utworze "Blonde Rock 'n' Roll". Wszyscy czterej członkowie The Clash pojawił się na jej drugim albumie The Spirit of St Louis w 1981 roku ,a Mick Jones i Joe Strummer byli współautorami wielu piosenek na płycie.Hit The Clash "Should I Stay or Should I Go", napisany i zaśpiewany przez Jonesa był o burzliwym związku, który dzielił z Foley w tym czasie.
 
Jej trzeci (i do tej pory, ostatni) solowy album Another Breath ukazał się w 1983 roku,ale nie odniósł sukcesu. W 1984 roku śpiewała chórki na albumie Joe Jacksona Body & Soul i miała dużą rolę w teledysku "Crybaby" Utopii .
Foley była jedną z czterech wokalistek zespołu Pandora's Box, utworzony przez Jima Steinmana w 1989 roku. Ich album Original Sin był pierwszym, który zawierał piosenkę " To All Coming Back to Me Now "(wokal Elaine Caswell ); zarówno Meat Loaf i Celine Dion odnieśli sukcesy na listach przebojach z tą piosenką, rok później.
 
Foley mieszka na Upper West Side na Manhattanie i nadal aktywnie kontynuje karierę muzyczną pojawiając się na Broadwayu w takich produkcjach, jak Me and My Girl czy wznowieniach Hair i off-Broadway'owskim , Beehive .Grała rolę Czarownicy w Into the Woods Stephena Sondheima w Old Globe Theater w San Diego, ale została zastąpiona przez Bernadette Peters przed występami w Nowym Jorku. W końcu wcielił się ponownie w tę rolę występując na Broadwayu sama.
 
Jej najbardziej znana z telewizyjnej roli jest rola Billie Young w Night Court w sezonach (1984-85), po czym został zastąpiona przez Markie Post . Miała role u Miloša Formana w 1979r w filmowej adaptacji musicalu Hair , a także filmach Cocktail ,Fatal Attraction i Married to the Mob.
 
Foley poślubiła pisarza Douga Bernsteina w 1990 roku. Mąż Foley jest współautorem Off-Broadway'owskiej rewii "Showing Off" i jest absolwentem Amherst College.Małżonkowie mieszkają na Manhattanie z dwójką swoich synów, Timothy'm i Henrym. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
What's a Matter Baby/Hideaway	Ellen Foley	11.1979	-	92[4]	Epic 50 770	[written by Joy Byers/Clyde Otis][produced by Ian Hunter/Mick Ronson]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Night Out	Ellen Foley	09.1979	68[1]	137[6]	Cleveland Int 36 052	[produced by Ian Hunter,Mick Ronson]
Spirit of St. Louis	Ellen Foley	04.1981	57[2]	152[4]	Cleveland Int 36 984	[produced by Mick Jones]

Jane Fonda

Jane Seymour Fonda (ur. 21 grudnia 1937r w Nowym Jorku) – amerykańska aktorka, producentka, pisarka oraz działaczka polityczna.Córka Henry'ego Fondy siostra Petera Fondy oraz ciotka Bridget Fondy. Imię zawdzięcza trzeciej żonie króla Henryka VIII - Jane Seymour.
 
Jako dziecko kilkakrotnie zmieniała szkołę. Jako nastolatka, po wyrzuceniu z kolejnej placówki - Vassar College, wyjechała do Paryża, by zgłębiać tajniki malarstwa. Po powrocie do Stanów Zjednoczonych przez jakiś czas pracowała jako modelka. Trafiła nawet na okładkę "Vogue". W 1954, zgodziła się zagrać obok Henry'ego w przedstawieniu charytatywnym "Dziewczyna z prowincji" na deskach Omaha Community Theatre. Zadania tego podjęła się jednak niechętnie, gdyż była wówczas poważnie skłócona z ojcem (od 12 roku życia obwiniała go o samobójczą śmierć matki, Frances Seymour Brokaw).
 
W 1958 roku zapisała się na kursy dramatyczne do Actors Studio Lee Strasberga i zagrała na Broadwayu w inscenizacji "Tall Story", a następnie przed kamerą w ekranizacji (1960) tegoż spektaklu w reżyserii Joshui Logana. Obraz, podobnie jak jej następne filmy: "A Walk on the Wild Side" (1962) Edwarda Dmytryka oraz "Sunday in New York" (1963) Petera Tewksbury, zauważyło jedynie wąskie grono widzów. Kolejny projekt: "In the Cool of the Day" (1963) Roberta Stevensa zakończył się natomiast fiaskiem i wręczeniem Fondzie przez gazetę "The Harvard Lampoon" statuetki dla najgorszej aktorki. Po tym filmie wyjechała do Paryża. Tam spotkała Rogera Vadima, za którego wyszła za mąż.
 
Pierwsze małżeństwo zaowocowało córką Vanessą oraz kilkoma filmami. W "La Ronde" (1964), "La curee" (1966) oraz "Barbarelli" (1968) i in. Jane nie tylko się rozbierała, ale i wskakiwała do maszyny do orgazmów. Rozstała się z mężem. Wróciła do Stanów Zjednoczonych i zaangażowała się w politykę. Razem z Donaldem Sutherlandem, założyła grupę Free The Army (FTA) - Uwolnić Armię, agitowała przeciwko wojnie wietnamskiej. Wyszła po raz drugi za mąż, tym razem za aktywistę i polityka Toma Haydena. W ciągu kilku lat stała się głównym celem ataków konserwatystów. Prasa przezwała ją Hanoi Jane, a ojciec mówił o niej: "moja rzekoma córka".
 
W 1970 po raz pierwszy nominowana do Oscara za rolę zubożałej Glorii, biorącej udział w wycieńczającym maratonie tańca w dramacie osadzonym w czasach Wielkiego Kryzysu - "Czyż nie dobija się koni?". Dwa lata później odebrała statuetkę za kreację prostytutki Bee w mrocznym kryminale "Klute". Akademia zauważyła ją także w "Julii" (1977), "Powrocie do domu" (dzięki temu filmowi Jane po raz drugi trzymała w dłoniach złotą statuetkę), "Nad złotym stawem" (1981), gdzie zagrała u boku swojego ojca (Henry Fonda zmarł niedługo po ukończeniu zdjęć) oraz "Nazajutrz" (1986) Sidneya Lumeta. Pomimo nagród (oprócz Oscarów niejednokrotnie wyróżniano ją Złotym Globem, Emmy, a także statuetką Brytyjskiej Akademii Filmowej) i zainteresowania publiczności powoli zaczęła wycofywać się z kina.
 
Przez niemal całą dekadę układała własne ćwiczenia aerobiku, wydawała książki (m.in. "Jane Fonda's Workout Book") oraz kasety video. Nie zrezygnowała z udziału w debatach społecznych. Od czasu zakończenia wojny w Wietnamie oraz odejścia Nixona od władzy walczyła o prawa Indian i przeciwko dyskryminacji czarnoskórych (jeszcze na początku lat 70. gorąco popierała Czarne Pantery). Popierała Solidarność i odwiedziła Polskę w 1987. W 1990 rozwiodła się z Haydenem. W 1991 roku po raz trzeci wyszła za mąż za potentata medialnego, twórcę CNN, Teda Turnera. Po premierze "Stanley i Iris" (1990) Martina Ritta, zdecydowała się na całkowite porzucenie kina.
 
Przez drugą połowę lat 90-tych zajmowała się propagowaniem świadomego rodzicielstwa, problemami Trzeciego Świata, ochroną zwierząt, jogą oraz wegetarianizmem, a także kręceniem interwencyjnych reportaży oraz dokumentów. Oficjalnie odcięła się od swoich występów przeciwko wojnie w Wietnamie (publicznie przepraszała żołnierzy, których jej młodzieńcze wypowiedzi mogły urazić), a także maniakalnego uprawiania aerobiku (w kolejnych wywiadach podkreślała, iż sprawia on, że kobieta staje się niewolnicą własnego ciała). W 2001 rozstała się z trzecim mężem. W 2005 ukazała się w USA jej autobiografia "My Life So Far" oraz zagrała w komedii "Sposób na teściową". W 2006 została twarzą koncernu kosmetycznego L'Oréal. 

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Jane Fonda's Workout Record	Jane Fonda	05.1982	7[47]	15[120]	Columbia 38 054	[2x-platinum-US]
Jane Fonda's Workout Record For Pregnancy, Birth And Recovery	Jane Fonda	05.1983	-	117[7]	Columbia 38 675	[produced by Lenny Coltun]
Jane Fonda's Workout Record New And Improved	Jane Fonda	08.1984	60[4]	135[10]	Columbia 39 287	[gold-US][produced by Jane Fonda]

Fools

The Fools to zespół rockowy z Massachusetts znany z atmosfery party swoich występów na żywo i oryginalnego języka swoich utworów,coverów i parodii .
 
Pochodzący z Ipswich , w stanie Massachusetts , zespół był wcześniej znany pod nazwą "The Rhythm A's", gdzie do byłych członków Nervous Eaters, Steve Cataldo, Robba Skeena i Jeffa Wilkinsona dołączył wokalista Mike Girard i gitarzysta Rich Bartlett. W 1975 roku Girard i Bartlett współpracowali z Stacey'em Pedrickiem (gitara), Dougiem Formanem (bas) i Chrisem Pedrickiem (perkusja), tworząc Fools.
 
W 1979 roku zespół wydał parodię "Psycho Killer",The Talking Heads, i odniósł natychmiastowy sukces stacji radiowych w Bostonie.Grupa następnie wydała "It's a Night for Beautiful Girls", który zadebiutował jako # 67 na liście Billboardu. EMI podpisała kontrakt z zespołem i wysłała go na amerykańskie tournee z The Knack .Niedługo potem nagrali swój debiutancki album, Sold Out.
 
W 1981 roku zespół wydał swój drugi album Heavy Mental,na którym wyróżnia się cover Roy'a Orbisona " Running Scared ", który dotarł do 50 miejsca na Billboard Hot 100. W tym roku, The Fools otwiera koncerty Van Halen na ich trasie Fair Warning.
Po odejściu z EMI , Chris Pedrick opuścił zespół i został zastąpiony przez perkusistę Leo Blacka. Wkrótce po tym,także Forman zdecydował się odejść, zastąpiony przez basistę Joe Holaday'a.
 
W 1985 roku The Fools wydał niezależnie Party Dance World . Cztery piosenki z płyty - "World Dance Party", "Life Sucks ... Then You Die", "She Makes Me Feel Big", i remake Manfreda Manna " Doo Wah Diddy "- były emitowane przez rozgłośnie radiowe w całej Nowej Anglii a teledysk do " Doo Wah Diddy " pokazywany był w MTV .
 
W 2003 roku, po siedmiu latach częściowej działalności, zespół powrócił na scenę muzyczną. Basista Lou Spagnola zastąpił Joe Holaday'a, który wtedy pracował z tribute band The Beatles, Beatlejuice . Holaday ma jednak nadal się sporadyczne występy z zespołem.
 
W 2010 roku Mike Girard wydał książkę "Psycho Chicken & Inne Foolish Tales" , przedstawiające się czasami zabawne historie zespołu. Zespół nadal koncertuje do dziś. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
It's A Night For Beautiful Girls/Sold Out	Fools	04.1980	-	67[4]	EMI America 8036	[written by D. Forman, M. Girard][produced by Pete Solley]
Running Scared/Alibi	Fools	03.1981	-	50[7]	EMI America 8072	[written by R. Orbison, J. Melson][produced by Vini Poncia, Bob Schaper]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sold Out	Fools	04.1980	-	151[8]	EMI America 17 024	[produced by Pete Solley]
Heavy Mental	Fools	03.1981	-	158[4]	EMI America 17 046	[produced by Vini Poncia]

Steve Forbert

Ur. w 1955 w Meriden w stanie Missisipi (USA). Początkowo Forbert grywał na gitarze i harmonijce w lokalnych zespołach rockowych. W 1976 przeprowadził się do Nowego Jorku. Tam grał za pieniądze na dworcu Grand Central.
Pierwszych nagrań dokonał w 1977 dla wytwórni Nemperor. Przez pewien czas mówiono o nim jako o "nowym [Bobie] Dylanie" ie względu na surową poetykę jego tekstów. Największym sukcesem komercyjnym Forberta było wprowadzenie w 1979 "Romeo's Tune" do Top 20 w USA.
 
Po wydaniu czterech albumów jego kontrakt nagraniowy wygasł. Przez większą część lat 80-tych Forbert mieszkał w Nashville, gdzie komponował i pisał teksty; poza tym oczywiście koncertował w miastach amerykańskiego Południa z zespołem towarzyszącym, w którego skład wchodzili Danny Counts (gitara basowa), Paul Errico (instrumenty klawiszowe) i Bobby Lloyd Hicks (perkusja).
 
Producentem albumu Forberta z 1988 (wydanego przez Geffen Records) był Garry Tallent z E Street Band Bruce'a Springsteena. Gościnnie zagrał na nim Nils Lofgren. Po czteroletniej przerwie Forbert powrócił z bardzo dobrze przyjętym albumem The American In Me, którego producentem był Pete Anderson. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Romeo's Tune/Make It All So Real	Steve Forbert	12.1979	-	11[19]	Nemperor 7525	[written by S. Forbert ][produced by John Simon]
Say Goodbye To Little Jo/ You're Darn Right	Steve Forbert	04.1980	-	85[3]	Nemperor 7529	[written by S. Forbert ][produced by John Simon]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Alive on Arrival	Steve Forbert	02.1979	-	82[15]	Nemperor 35 538	[produced by Steve Burgh]
Jackrabbit Slim	Steve Forbert	11.1979	-	20[26]	Nemperor 36 191	[produced by John Simon]
Little Stevie Orbit	Steve Forbert	10.1980	-	70[9]	Nemperor 36 595	[produced by Pete Solley]
Steve Forbert	Steve Forbert	07.1982	-	159[6]	Nemperor 37 434	-

Foo Fighters

FOO FIGHTERS, grupa amerykańska. Narodziła się w 1994r w Seattle w stanie Waszyngton z inicjatywy Dave'a Grohla (właśc. David Erie Grohl; 14.01.1969r, Warren, Ohio) - voc, g, b, dr, perc, perkusisty kolejno takich zespołów, jak Freak Baby, Mission Impossible, Dain Bramage i w końcu Nirvana, który uległ rozwiązaniu w kwietniu tego roku w następstwie samobójczej śmierci lidera, wokalisty i gitarzysty Kurta Cobaina.
 
Nazwę wzięła od tajemniczych świtlistych znaków czy obiektów zaobserwowanych na niebie przez pilotów amerykańskich nad Renem podczas drugiej wojny światowej. Z początku była projektem jednoosobowym, ale już po kilku miesiącach stała się zespołem z prawdziwego zdarzenia. W pierwszym składzie Grohlowi, przede wszystkim wokaliście i gitarzyście, towarzyszyli: Pat Smear (właśc. George Albert Ruthenberg; 5.08.1959r, Los Angeles, Kalifornia) - g, voc, jeszcze jeden były członek Nirvany, znany też m.in. z The Germs, oraz Nate Mendel (właśc. Nathan Gregor Mendel; 2.12.1968r, Waszyngton) - b i William Goldsmith (4.07.1972r, Seattle, Waszyngton) - dr, byli muzycy Sunny Day Real Estate.
Zaproszony przez lidera Krist Novoselic - b, kolejny były kompan z Nirvany, ostatecznie nie zgodził się na udział w przedsięwzięciu. W marcu 1997 Goldsmitha zastąpił Taylor Hawkins (właśc. Oliver Taylor Hawkins; 17.02.1972r, Fort Worth, Teksas) - dr z zespołu Alanis Morissette. We wrześniu 1997 odszedł Smear, a jego miejsce zajął Tranz Stahl - g, dawny towarzysz Grohla ze Scream, znany też z Wool, ale gdy w czerwcu 1999 i on zrezygnował, Foo Fighters zasilił w sierpniu tego roku Chris Schiflett (właśc. Chris Aubrey Schiflett; 6.05.1971r, Santa Barbara, Kalifornia) - g, b z No Use For A Name. Gdy 12 września 1999 formacja wystąpiła w Seattle bez chorego Mendla, wsparli ją gościnnie Novoselic i Justin Medal-Johnson - b z zespołu Becka.
 
Grohl od dawna tworzył piosenki, ale tylko niektóre trafiały do repertuaru zespołów, w których grał, np. Nirvana sięgnęła jedynie po Marigold (umieściła ją na stronie B singla Heart Shaped Box). Dlatego sam rejestrował swoje kompozycje, a owocem dwu sesji, w grudniu 1990 w Upland Studios w Arlington w Wirginii i w lipcu 1991 w WGNS Studios w tym samym mieście, pod okiem Barretta Jonesa jako producenta, była firmowana nazwą Late! niskonakładowa kaseta "Pocketwatch" (Simple Machines, 1992). Kiedy po śmierci Cobaina zastanawiał się nad następnym krokiem, miał już w zanadrzu sporo atrakcyjnych utworów, jak Winnebago i Alone+Easy Target z 1990 (wydane w pierwotnych wersjach, jako Steel Forces i Milk, na "Pocketwatch"), Floaty, Good Grief i Exhaustedz 1992 oraz Weenie Beenie i For All The Cows z 1993. Wybrał najlepsze i w kilka dni października 1994 nagrał w studiu Roberta "Mutta" Lange'a w Seattle przy pomocy starego znajomego, Jonesa, w roli współproducenta. Sam je zaśpiewał oraz zagrał na wszystkich instrumentach: gitarach, gitarze basowej i perkusji (jedyne wyjątki to partia gitary w X-Static, wykonana przez Grega Dullego z Afghan Whigs, i partia gitary basowej w Alone+Easy Target, wykonana anonimowo przez Krista Novoselica). A gotowa taśma, rodzaj demo, miała mu jedynie pomóc podpisać kontrakt fonograficzny.
 
Zainteresował swoją muzyką wiele firm, ale ostatecznie zdecydował się utworzyć własną, Roswell (nazwaną tak od miejscowości w stanie Nowy Meksyk, w której podobno w 1947r spadł niezidentyfikowany obiekt latający), powiązaną jedynie umową dystrybucyjną z gigantem - Capitolem. I choć w krótkim czasie zebrał pierwszy skład Foo Fighters - czwórka zadebiutowała przed publicznością 23 lutego 1995 w Jambalaya Club w kalifornijskiej miejscowości Arcata - uznał wersje demo nagrań za wystarczająco udane, by wydać je w czerwcu 1995 na płycie, będącej de facto - mimo zdjęć także Smeara, Mendla i Goldsmitha w książeczce - jego solowym dziełem.
 
Album "Foo Fighters" ukazał się w atmosferze skandalu, m.in. pojawiły się zarzuty, że ilustracja okładkowa, przedstawiająca pistolet zabawkę, jest cynicznym nawiązaniem do tragedii Cobaina, który odebrał sobie życie strzałem z karabinu, a teksty utworów, jak Weenie Beenie, w rzeczywistości napisany wcześniej, zawierają niesmaczne aluzje do tego zdarzenia. Nic wszakże nie wskazuje na to, by sukces zawdzięczała kontrowersjom, jakie narosły wokół niej, a nie samej zawartości. Wypełniła ją w każdym razie muzyka ujmująco melodyjna, ale i cudownie zgiełkliwa, przywołująca z jednej strony klimat przebojów The Beatles czy The Kinks, np. Big Me i Oh George (z partią gitary w stylu George'a Harrisona), z drugiej - Husker Du, Pixies, a także, co oczywiste, Nirvany, np. This Is ACall, I'll Stick Around, Alone+Easy Target, Floaty, For All The Cows. Dzieło po obu stronach Atlantyku zyskało wielką popularność, ale tylko w Europie także towarzyszące mu single zrobiły furorę na listach; w Wielkiej Brytanii były to: This Is A Call/Winnebago z czerwca 1995, I'll Stick Around/How I Miss You z września (w wersji maksi dodatkowo przeróbka Ozone zespołu Kiss) i For All The Cows/Wattershed (wersja koncertowa) z listopada tego roku oraz Big Me/Floaty (wersja z sesji dla radia BBC)/Cas Chamber (przeróbka utworu zespołu Angry Samoans, zarejestrowana podczas sesji dla radia BBC) z marca 1996.
 
W połowie 1996 grupa zaszyła się w Bear Creek Studios w Woodinville w stanie Waszyngton i przystąpiła z Gilem Nortonem, byłym współpracownikiem Pixies, jako producentem do pracy nad albumem "The Colour And The Shape". Ale sesja została niebawem przerwana, a konflikt między Grohlem a Goldsmithem zakończył się odejściem tego ostatniego. Nagrania wznowiono w Grand Masters Recorders w Hollywood w uszczuplonym składzie - obowiązki bębniarza przejął sam Grohl. Gotowa płyta, wydana w maju 1997, była już dziełem prawdziwie zespołowym (większość kompozycji sygnowała cała formacja) i zdecydowanie bardziej dojrzałym niż nieco amatorski debiut. Repertuar, zachowujący postgrunge'ową aurę, został urozmaicony pod względem dynamiki, tempa i nastroju, a pomiędzy utwory gwałtowne, pełne pędu, o potężnym uderzeniu, np. Monkey Wrench, Wind Up, My Hero, Enough Space czy New Way Home, wkradły się też kompozycje łagodniejsze, niekiedy o akustycznym brzmieniu, np. Doll, See You czy Walking After You. Niektórzy recenzenci co prawda sarkali, że muzyka Foo Fighters utraciła w tym czasie lekko hardcore'owy posmak, a zyskała niemal metalowy klimat. Wszyscy wszakże chwalili bardziej osobiste,poruszające i mroczne teksty Grohla,odzwierciedlajace jego stan ducha dwa lata po śmierci Cobaina i w obliczu rozstania z żoną.
 
Specjalne wydanie "The Colour And The Shape" zawierało dodatkowy dysk z przeróbkami, m.in. Requiem Killing Joke, Baker Street Gerry'ego Rafferty'ego oraz Down In The Park Gary'ego Numana; ta ostatnia ukazała się też na płycie "Songs In The Key Of X" (Warner Brothers, 1996) z muzyką z serialu telewizyjnego Z archiwum X. Album, tak jak poprzedni, spodobał się na całym świecie, ale i tym razem tylko w Europie towarzyszyły mu też przebojowe single: Monkey Wrench/The Colour And The Shape z kwietnia 1997 i Everlong/Drive Me Wild z sierpnia tego roku oraz My Hero/Dear Lover (utwór wydany wcześniej na soundtracku "Scream 2", Capitol, 1997) ze stycznia 1998 (w wersji maksi dodatkowo przeróbka Baker Street zarejestrowana podczas sesji dla radia BBC) oraz Walking After You (remiks, wydany też na soundtracku "The X-Files - Fight The Future", Elektra, 1998) z sierpnia tego roku, na stronie B zawierający nagranie zespołu Ween.
 
W dwa tygodnie maja 1999 grupa, w której byli już Hawkins i Stahl, nagrała w Studio 606 Grohla w Wirginii przy pomocy Adama Kaspara jako współproducenta płytę "There's Nothing Left To Lose", wydaną w listopadzie tego roku, jak zwykle nakładem Roswell, ale tym razem w ramach układu z wytwórnią RCA. Nie brakowało na niej beatlesowskich melodii i grunge'owego zgiełku, ale większa pewność siebie sprawiła, że z tych samych co zawsze składników udało się stworzyć rzecz świeższą i bardziej przebojową niż kiedykolwiek (np. Learn To Fly, Gimme Stitches, Live-In Skin, Next Year, Headwires, Ain't It The Life, M.I.A.). Kompozycje nabrały jeszcze bardziej zindywidualizowanego charakteru, pojawiło się wśród nich nawet coś tak zaskakującego jak efektowna rockowa samba Stacked Actors, a jednak nadal tworzyły, zapewne dzięki konsekwentnej koncepcji brzmieniowej, preferującej dźwięki ostre, cięższe nawet niż w przeszłości, zwartą całość. Pierwszy singel, Learn To Fly/Have A Ogar (utwór Pink Floyd, nagrany z gościnnym udziałem Briana Maya, gitarzysty Queen, zaśpiewany wyjątkowo przez Hawkinsa, wydany też na soundtracku "Mission Impossible 2", Hollywood, 2000) z października 1999, był już hitem po obu stronach Atlantyku. A w Wielkiej Brytanii na listy trafiły też następne małe płyty i czwórka "Generator" z marca 2000, wydana z dwoma różnymi zestawami utworów, oraz single Breakout/Stacked Actors z września 2000 (w wersji maksi wzbogacony przeróbką Iron And Stone zespołu The Obsessed) i Next Year/Big Me (wykonanie na żywo) z grudnia tego roku.
 
Album kolejny, "One By One", powstał w maju 2002, znowu w domowym studiu Grohla, przy pomocy Nicka Raskulinecza jako głównego producenta, ze Schiflettem na miejsce Stahla, z udziałem Maya. Ukazał się w październiku tego roku, promowany w Stanach singlem All My Life/Danny Says (przeróbka utworu The Ramones, zaśpiewana wyjątkowo przez Shifletta) z września 2002, a w Wielkiej Brytanii: All My Life/Sister Europe z października 2002, Times Like These/Life Oflllusion (przeróbka utworu Joe Walsha, zaśpiewana wyjątkowo przez Hawkinsa) ze stycznia 2003 (w wersji maksi dodatkowo m.in. koncertowe wykonanie Planet Claire The B-52's z gościnnym udziałem Freda Schneidera z tego zespołu w roli wokalisty) i Low/Never talking to you Again (wersja koncertowa) z czerwca tego roku. Dzieło wypełniła znowu zabójczo chwytliwa odmiana postgrunge'owego czadu, np. All My Life, Low, Times Like These, Disenchanted Lullaby, Halo, Lonely As You, Overdjive, Come Back. Ale choć recenzenci chwalili "One By One"*a wyniki sprzedaży świadczyły o tym, że płyta nie zawiodła oczekiwań fanów, sami muzycy uważali ją za świadectwo rutyny. Grohl przyznawał w późniejszych wywiadach, że myślał nawet o rozwiązaniu Foo Fighters. Ale kryzys udało się przezwyciężyć, o czym świadczył następny album.
 
Dwupłytowy zestaw "In Your Honour" z czerwca 2005 powstał w nowym studiu Grohla, Studio 606 West, na przedmieściu Los Angeles, znowu przy pomocy Raskulinecza. Pierwszy dysk zawierał przebojowe piosenki o beatlesowskim posmaku, ale zagrane i zaśpiewane - niekiedy wykrzyczane - z niesamowitą pasją, wręcz z furią, np. In Your Honor, No Way Back, Best Of You, The Last Song, Free Me i End Over End. Drugi miał inny charakter i przynosił nastrojowe, subtelnie i ze smakiem opracowane, zazwyczaj akustyczne ballady, nagrane z towarzyszeniem wielu znakomitych gości, jak John Paul Jones, były muzyk Led Zeppelin (fortepian w Miracle i mandolina w Another Round), Josh Homme, muzyk Queens Of The Stone Age (gitara w Razor) czy Norah Jones (fortepian i śpiew w Wirginia Moon). 
Nie brakowało wśród nich prawdziwych pereł, jak pochodząca z czasów Nirvany i bliska stylu Kurta Cobaina Friend For A Friend, przesycone beatlesowskim klimatem Another Round i Cold Day In The Sun (zaśpiewana wyjątkowo przez Hawkinsa), utrzymana w zeppelinowym duchu Razor, nieco pinkfloydowa Over And Out czy stylizowana na bossa novę Wirginia Moon. Albumowi towarzyszyły single Best Of You/Ffl/Kiss The Bottle z czerwca i DOA/Skin And Bones (nagranie koncertowe)/I Feel Free (przeróbka utworu Cream) z września 2005.
 
 17 czerwca 2006 Foo Fighters wystąpili w londyńskim Hyde Parku, był to ich największy niefestiwalowy koncert. Grupa była wspierana przez Juliette and the Licks, Angels & Airwaves, Queens of the Stone Age i Motörhead. Lemmy Kilmister z Motörhead wystąpił na scenie z Foo Fighters w piosence Shake Your Blood z albumu Probot Dave'a Grohla. Również zaskakującymi gośćmi byli Brian May i Roger Taylor z Queen występując z Foo Fighters w piosence We Will Rock You będącego wprowadzeniem do Tie Your Mother Down.

W dalszej promocji albumu In Your Honor grupa postanowiła zorganizować krótkie akustyczne tournée na lato 2006. W czasie tournée Pat Smear wystąpił jako dodatkowy gitarzysta, Petra Haden na skrzypcach i Rami Jaffee z The Wallflowers na klawiszach. Lista osób występujących była ukierunkowana na promocję akustycznego CD z albumu. Grupa grała także mniej znane piosenki tj. Ain't It The Life, Floaty i See You. Grali również Marigold Nirvany oryginalnie napisanej przez Grohla i zaśpiewanej na singlu Heart-Shaped Box.

W listopadzie 2006 grupa po raz pierwszy w swojej historii wydała album koncertowy Skin and Bones, zawierający 15 wystąpień 3 występów w Los Angeles. Dodatkowo 28 listopada 2006 wydano DVD ze ścieżkami które nie występowały na CD.

Po zakończeniu nagrywania In Your Honor, zespół zwrócił się do producenta Gila Nortona, o pomoc przy tworzeniu nowego materiału. Grupa znała już Nortona z wcześniejszej muliplatynowej  płyty The Colour and the Shape. Echoes, Silence, Patience & Grace, premierę miał 25 września 2007. Pierwszy singel z tej płyty, pt. "The Pretender", został puszczony w radiach pod koniec sierpnia. Drugi singel,"Long Road to Ruin", wydano 3 grudnia 2007. Reżyserem teledysku został Jesse Peretz.

3 listopada 2009 roku zespół wydał kompilację Greatest Hits, na której znalazły się również dwie nowe piosenki, "Word Forward" oraz singel "Wheels". Następnego dnia Dave Grohl poinformował jednak, że wydanie "Greatest Hits" jest końcem trudnego okresu i początkiem prawdziwej przerwy. Stwierdził, że "Greatest Hits jest swojego rodzaju zakończeniem pewnego etapu... Nadszedł czas, aby przejść do następnego rozdziału lub rozpocząć inną historię. Może będzie to zupełnie inna droga. Nie wiem. I to jest fajne, że nie wiem, co się dalej stanie. Chcemy jeszcze zagrać kilka koncertów w Europie, ale po tym, to nawet ja nie wiem, kiedy znowu się spotkamy".

W sierpniu 2010 r. grupa zaczęła nagrywać nowy, siódmy album w garażu Grohla, używając do tego tylko analogowego sprzętu. On sam skomentował to słowami: "Coś w tym jest, że zespół, który gra na Wembley, nagrywa płytę w garażu"Pierwszy singiel z płyty, zatytułowany "Rope", miał swoją premierę radiową w lutym 2011 r.Sam album został wydany 12 kwietnia i jako pierwszy w historii Foo Fighters dostał się na pierwsze miejsce listy Billboard 200.

Grohl jako solista nagrał przy pomocy m.in. Louise Post - voc, znanej z zespołu Veruca Salt, płytę "Touch" (Roswell, 1998) z nastrojowa muzyką do filmu Paula Schradera, a pod szyldem Probot i gościnnym udziałem wielu wybitnych artystów z metalowego kręgu w roli wokalistów, m.in. Lemmy'go z Motorhead, Snake'a z Voivod, Maxa Cavalery z Soulfly,Kinga Diamonda z Mercyful Fate,Cronosa z Venom,Mike'a Deana z Corrossion Of Conformity i Lee Dorriana z Cathedral,świetny album "Probot" 2003).
 

Gościnnie wspomagał w studiu, a czasem i na scenie - jako perkusista lub gitarzysta - takich wykonawców, jak Tony Iommi, David Bowie, Reeves Gabrels, Chan Marshall, Puff Daddy, Tenacious D, Queens Of The Stone Age, Killing Joke, Nine Inch Nails i Garbage. Został też zaproszony do supergrupy The Backbeat Band (wraz z takimi muzykami, jak Dulli, Thurston Moore z Sonic Youth i Mike Mills z R.E.M.), która nagrała piosenki do filmu Backbeat (Backbeat; 1994, reż. Iain Softley) o narodzinach The Beatles, wydane też na płycie "Backbeat" (Virgin, 1994). Mendel, nie rezygnując z grania w Foo Fighters, i Goldsmith założyli w 2001 zespół The Fire Theft. Mendel próbował też trudów aktorstwa: zagrał jedną z głównych ról w filmie Our Burden Is Light (2005, reż. Denise Coates), a dodatkowo zilustrował go własną muzyką. Shiflett w 2002 pojawił się w grupie Viva Death i nagrał z nią płytę "Viva Death" (Vagrant, 2002), a w 2003 stanął na czele formacji Jackson United. Hawkins utworzył w 2004 zespół Coattail Riders. 

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Foo Fighters	Foo Fighters	07.1995	3[48]	23[51]	Roswell CDEST 2266	[platinum-US][gold-UK][Producers: Foo Fighters , Barrett Jones]
The colour and the shape	Foo Fighters	05.1997	3[119]	10[74]	Roswell CDEST 2295	[platinum-US][platinum-UK][Producers: Gil Norton]
There is nothing left to lose	Foo Fighters	11.1999	10[141]	10[41]	RCA 74321716992	[platinum-US][platinum-UK][Producers: Adam Kasper , Foo Fighters]
One by one	Foo Fighters	11.2002	1[1][119]	3[49]	RCA 74321973482	[platinum-US][2x-platinum-UK][Producers: Nick Raskulinecz]
The colour and the shape	Foo Fighters	10.2003	76[9]	-	RCA 82876554952	[Producers: Gil Norton]
In your honor	Foo Fighters	06.2005	2[81]	2[33]	RCA 82876701932	[platinum-US][2x-platinum-UK][Producers: Foo Fighters , Nick Raskulinecz]
Skin And Bones	Foo Fighters	12.2006	35[51]	21[10]	RCA 82876888572	[gold-UK][Producers: Nick Raskulinecz]
Echoes, Silence, Patience And Grace	Foo Fighters	10.2007	1[1][73]	3[42]	RCA 88697155002	[platinum-US][2x-platinum-UK][Producers: Gil Norton]
Greatest Hits	Foo Fighters	11.2009	4[230]	11[69]	RCA 88697369212	[4x-platinum-UK][Producers: Barrett Jones/Gil Norton/Adam Kasper/Nick Raskulinecz/Butch Vig]
Wasting Light	Foo Fighters	04.2011	1[2][62]	1[1][58]	RCA 88697844932	[platinum-US][platinum-UK][Producers: Butch Vig]
Medium Rare	Foo Fighters	04.2011	164[1]	-	RCA	-
iTunes Festival: London 2011	Foo Fighters	08.2011	167[1]	-	RCA	-
Sonic Highways	Foo Fighters	11.2014	2[33]	2	RCA 88843090082	[platinum-UK][Producers: Butch Vig]
Saint Cecilia	Foo Fighters	03.2016	35[1]	117	RCA 88875184591	-
Concrete and Gold	Foo Fighters	09.2017	1[1][21]	1	Columbia 88985456012	[gold-UK][Producers:Greg Kurstin]

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
This is call/Winnebago	Foo Fighters	07.1995	5[9]	-	Roswell CDCL 753	[written by Dave Grohl][produced by Foo Fighters, Barrett Jones]
I'll Stick Around	Foo Fighters	09.1995	18[6]	-	Roswell CDCL 757	[written by Dave Grohl][produced by Foo Fighters, Barrett Jones]
For All the Cows	Foo Fighters	12.1995	28[8]	-	Roswell CDCL 762	[written by Dave Grohl][produced by Foo Fighters, Barrett Jones]
Big Me	Foo Fighters	04.1996	19[8]	-	Roswell CDCL 768	[written by Dave Grohl][produced by Foo Fighters, Barrett Jones]
Monkey wrench/The colour and the shape	Foo Fighters	05.1997	12[15]	-	Roswell CDCLS 788	[silver-UK][written by Dave Grohl/Foo Fighters][produced by Gil Norton]
Everlong /Drive me wild	Foo Fighters	08.1997	18[17]	-	Roswell CDCLS 792	[2x-platinum-US][gold-UK][written by Dave Grohl][produced by Gil Norton]
My Hero	Foo Fighters	01.1998	21[9]	-	Roswell CDCL 796	[silver-UK][written by Dave Grohl/Foo Fighters][produced by Gil Norton]
Walking after you/ Beacon Light	Foo Fighters / Ween	08.1998	20[7]	-	Elektra E 4100CD	[written by Dave Grohl/Ween][produced by Jerry Harrison/Greg Frey]
Learn to fly/Have a cigar	Foo Fighters	10.1999	21[23]	19[21]	RCA 74321706622	[platinum-US][silver-UK][Written by: Foo Fighters][produced by Adam Kasper,Foo Fighters]
Generator	Foo Fighters	03.2000	151[1]	-	Roswell	[Written by: Foo Fighters][produced by Adam Kasper,Foo Fighters]
Breakout	Foo Fighters	09.2000	29[11]	-	RCA 74321790102	[Written by: Foo Fighters][produced by Adam Kasper,Foo Fighters]
Next Year	Foo Fighters	12.2000	42[6]	-	RCA 74321809262	[Written by: Foo Fighters][produced by Adam Kasper,Foo Fighters]
The One	Foo Fighters	04.2002	77[10]	-	RCA 74321921822	[Written by:Dave Grohl, Taylor Hawkins, Nate Mendel, Chris Shiflett][produced by Foo Fighters, Adam Kasper]
All my life	Foo Fighters	10.2002	5[22]	43[20]	RCA 74321973152	[silver-UK][Written by: Dave Grohl][produced by Foo Fighters]
Times like these	Foo Fighters	02.2003	12[29]	65[20]	RCA 74321989552	[Written by: Dave Grohl/Taylor Hawkins/Nate Mendel/Chris Shiflett][produced by Foo Fighters/Nick Raskulinecz]
Low/Never Talking to You Again	Foo Fighters	07.2003	21[7]	-	RCA 82876522572	[Written by: Foo Fighters][produced by Foo Fighters,Nick Raskulinecz]
Have It All	Foo Fighters	10.2003	37[4]	-	RCA 82876563702	[Written by: Foo Fighters][produced by Foo Fighters,Nick Raskulinecz]
Best of you/I'm in Love with a German Film Star	Foo Fighters	06.2005	4[92]	18[21]	RCA 82876701012	[2x-platinum-US][platinum-UK][Written by: Foo Fighters][produced by Nick Raskulinecz, Foo Fighters]
DOA	Foo Fighters	09.2005	25[20]	68[12]	RCA 82876735392	[gold-US][Written by: Dave Grohl/Taylor Hawkins/Nate Mendel/Chris Shiflett][produced by Foo Fighters,Nick Raskulinecz]
Resolve	Foo Fighters	12.2005	32[12]	-	RCA 82876738902	[Written by: Foo Fighters][produced by Foo Fighters,Nick Raskulinecz]
No Way Back/Cold Day in the Sun	Foo Fighters	03.2006	64[3]	-	RCA 82876804732	[Written by: Foo Fighters][produced by Foo Fighters,Nick Raskulinecz]
The Pretender	Foo Fighters	08.2007	8[59]	37[20]	RCA 88697160702	[2x-platinum-US][platinum-UK][Written by: Foo Fighters][produced by Gil Norton]
Long road to ruin/Holiday In Cambodia	Foo Fighters	11.2007	35[20]	89[12]	RCA 88697190382	[Written by: Dave Grohl/Taylor Hawkins/Nate Mendel/Chris Shiflett][produced by Gil Norton]
Cheer Up, Boys (Your Make Up Is Running)	Foo Fighters	04.2008	194[1]	-	RCA	[Written by:Dave Grohl, Taylor Hawkins, Nate Mendel and Chris Shiflett][produced by Gil Norton]
Wheels	Foo Fighters	10.2009	22[9]	72[10]	RCA CATCO 154683718	[Written by:Dave Grohl/Nate Mendell/Taylor Hawkins/Chris Shiflett][produced by Butch Vig/Foo Fighters]
Word Forward	Foo Fighters	11.2009	109[1]	-	RCA	-
Rope	Foo Fighters	03.2011	22[13]	68[13]	RCA USALF 1100003	[Written by:Foo Fighters][produced by Butch Vig]
Walk	Foo Fighters	06.2011	57[13]	83[13]	RCA 0886443088429	[Written by: Dave Grohl][produced by Butch Vig]
Arlandria	Foo Fighters	09.2011	79[4]	-	RCA USRW 31100007	[Written by:Dave Grohl, Taylor Hawkins, Nate Mendel, Chris Shiflett, Pat Smear][produced by Butch Vig]
These Days	Foo Fighters	03.2012	169[2]	-	RCA	[Written by: Dave Grohl, Taylor Hawkins, Nate Mendel, Chris Shiflett, Pat Smear][produced by Butch Vig]
Something from Nothing	Foo Fighters	11.2014	73[3]	-	RCA USRW 31400002	[Written by: Foo Fighters][produced by Butch Vig]
Run	Foo Fighters	06.2017	64[2]	-	RCA USRW 31700013	[Written by: Dave Grohl,Taylor Hawkins,Nate Mendel,Pat Smear,Chris Shiflett][produced by Greg Kurstin]
The Sky Is a Neighborhood	Foo Fighters	09.2017	63[3]	-	Columbia USRW 31700018	[Written by: Dave Grohl,Taylor Hawkins,Nate Mendel,Pat Smear,Chris Shiflett][produced by Greg Kurstin]
T-Shirt	Foo Fighters	09.2017	94[1]	-	Columbia USRW 31700016	-

Fools Garden

Fool’s Garden - niemiecki zespół popowy założony w 1991 przez Petera Freudenthalera, Volkera Hinkela, Thomasa Mangolda, Rolanda Röhla oraz Ralfa Wochelea.
 
W 1991 zadebiutowali albumem zatytułowanym po prostu Fool’s Garden. Kolejna płyta, Once in a Blue Moon (1993), zawierała przeważnie odświeżone wersje piosenek z poprzedniego albumu. Dwa lata później (1995) wydali Dish of the Day oraz najsłynniejszy utwór tego zespołu Lemon Tree.
 
Po wydaniu albumu 25 Miles to Kissimmee (2003) skład grupy zmienił się drastycznie (odeszli Thomas, Roland i Ralf, a przyjęto Dirka Blümleina, Gabriela Holza i Clausa Müllera), w związku z tym zespół przybrał zmienioną nazwę - Fools Garden (bez apostrofu w środku). Pod nowym szyldem nagrali album Ready for the Real Life.
 
Podczas trasy koncertowej w 2008 roku (już bez Gabriela Holza) zespół nagrał EP-kę "Home" z czterema nowymi piosenkami. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Lemon Tree	Fool’s Garden	05.1996	26[5]	-	Encore CDCOR 014	[written by Peter Freudenthaler, Volker Hinkel][produced by Peter Freudenthaler, Volker Hinkel, Bernd Hasebrink, Thomas Mangold, Roland Röhl, Ralf Wochele]