Lady Antebellum

Lady Antebellum - amerykański zespół country, uformowany w Nashville, w 2006 roku. Trio składa się z Charlesa Kelleya (wokal), Dave'a Haywooda (poboczny wokal, gitara, fortepian i mandolina) oraz Hillary Scott (wokal).

Grupa zadebiutowała w 2007 roku, biorąc udział w nagraniu singla "Never Alone" z Jimem Brickmanem. Następnie zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Capitol Records Nashville i wydał swoją pierwszą piosenkę, "Love Don't Live Here". Utwór, który uplasował się na 3. pozycji Hot Country Songs w maju 2008 roku, okazał się być pierwszym singlem, pochodzącym z debiutanckiego albumu grupy, Lady Antebellum. Płyta uzyskała platynowy status w Stanach Zjednoczonych za sprzedaż powyżej miliona egzemplarzy. W połowie 2009 roku opublikowany został "Need You Now", pierwszy singel z drugiego albumu Lady Antebellum, Need You Now.

W 2008 roku Lady Antebellum otrzymał wyróżnienie dla najlepszego debiutu według Country Music Association. Rok później formacja wygrała nagrodę Academy of Country Music dla najlepszego nowego zespołu. W 2010 roku ta sama akademia przyznała grupie trzy wyróżnienia: dla najlepszego zespołu wokalnego, piosenki roku ("Need You Now") i singla roku ("Need You Now"). Utwór ten znalazł się na soundtrack'u do gry "The Sims 3 Kariera". Lady Antebellum był czterokrotnie nominowany do nagród Grammy, wygrywając jedną statuetkę, dla najlepszego wykonania country duetu lub grupy ("I Run to You") w 2010 roku.

Lady Antebellum został uformowany w 2006 roku, w Nashville przez Charlesa Kelleya, Dave'a Haywooda oraz Hillary Scott. Scott jest córką piosenkarki country Lindy Davis, natomiast bratem Kelleya jest wokalista Josh Kelley. W 2005 roku Charles przeprowadził się do Nashville z Winston-Salem w Północnej Kalifornii, gdzie pracował jako budowlaniec. Próbując sił w muzyce country, Kelley przekonał swojego przyjaciela ze szkolnych lat, Haywooda, do przyjazdu do Nashville. Krótko po tym, Scott spotkała Charlesa w klubie muzycznym, przypominając sobie, że widziała jego profil na MySpace. Między dwójką wywiązała się konwersacja, a Kelley zaproponował, by Hillary dołączyła do niego i Haywooda w nowym zespole, który zyskał nazwę Lady Antebellum. Trio zaczęło występować w lokalnych obiektach w Nashville, aż do lipca 2007 roku, kiedy zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Capitol Records. W wywiadzie dla Sirius Satellite Radio, Scott przyznała, że w przeszłości dwukrotnie próbowała dostać się do popularnego programu American Idol, jednak bez skutków.


Krótko po podpisaniu kontraktu z wytwórnią, Jim Brickman wybrał Lady Antebellum, aby zespół wziął udział w nagrywaniu jego singla "Never Alone". W 2007 roku grupa napisała również piosenkę do serialu MTV Wzgórza Hollywood.

Debiutancki singel zespołu, "Love Don't Live Here", ukazał się we wrześniu 2007 roku, a w grudniu premierę miał towarzyszący mu wideoklip. Piosenka była głównym singlem pierwszego albumu grupy, Lady Antebellum. Wydana 15 kwietnia 2008 roku, Lady Antebellum była pierwszą płytą nowego artysty w historii, która zadebiutowała na szczycie listy Billboard Top Country Albums.

Drugi singel z albumu, "Lookin' for a Good Time", został wydany w czerwcu 2008 roku i uplasował się na 11. pozycji Hot Country Songs. Jednocześnie zespół został supportem podczas trasy koncertowej Waking Up Laughing Tour Martiny McBride. W 2008 roku premierę miał album AT&T Team USA Soundtrack, wspierający reprezentantów Stanów Zjednoczonych na Letnich Igrzyskach Olimpijskich w Pekinie, na którym wydany został utwór "I Was There" Lady Antebellum. "I Run to You", trzeci oficjalny singel, był pierwszym utworem zespołu, który zajął 1. miejsce listy Hot Country Songs.

Album Lady Antebellum uzyskał status dwukrotnej platyny w Stanach Zjednoczonych za sprzedaż powyżej dwóch milionów kopii.

W sierpniu 2009 roku Lady Antebellum wydał czwarty singel, "Need You Now", pochodzący z albumu pod tym samym tytułem. Utwór zadebiutował na 50. miejscu Billboard Hot Country Songs, ostatecznie awansując na 1. pozycję. Dodatkowo piosenka uplasowała się na 2. miejscu Billboard Hot 100. Drugi singel, "American Honey", miał premierę w amerykańskich stacjach radiowych 11 stycznia 2010 roku.

Need You Now zadebiutował na szczycie Billboard 200 oraz Top Country Albums, rozchodząc się w pierwszym tygodniu w 480.922 egzemplarzy. Cztery tygodnie po premierze, album uzyskał platynowy status za sprzedaż powyżej miliona kopii.

28 kwietnia 2010 roku Lady Antebellum wykonał "Need You Now" w programie American Idol.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Love Don't Live Here	Lady Antebellum	10.2007	-	53[18]	Capitol Nashville	[gold-US][written by Hillary Scott,Charles Kelley,Dave Haywood][produced by Victoria Shaw,Paul Worley]
Lookin' for a Good Time	Lady Antebellum	06.2008	-	67[15]	Capitol Nashville	[gold-US][written by Hillary Scott,Charles Kelley,Dave Haywood,,Keith Follesé][produced by Victoria Shaw,Paul Worley]
I Was Here	Lady Antebellum	.2008	-	124	Capitol Nashville	-
Baby, It's Cold Outside	Lady Antebellum	.2008	-	103	Capitol Nashville	[written by Frank Loesser]
I Run to You	Lady Antebellum	01.2009	118[3]	27[6]	Capitol Nashville	[2x-platinum-US][written by Hillary Scott,Charles Kelley,Dave Haywood,Tom Douglas][produced by Victoria Shaw,Paul Worley]
Need You Now	Lady Antebellum	08.2009	21[21]	2[53]	Capitol Nashville	[6x-platinum-US][platinum-UK][written by Hillary Scott,Charles Kelley,Dave Haywood,Josh Kear][produced by Lady Antebellum,Paul Worley]
American Honey	Lady Antebellum	01.2010	-	25[8]	Capitol Nashville	[platinum-US][written by Cary Barlowe, Hillary Lindsey,Shane Steven][produced by Lady Antebellum,Paul Worley]
Ready to Love Again	Lady Antebellum	01.2010	-	72[1]	Capitol Nashville	-
Love This Pain	Lady Antebellum	01.2010	-	93[1]	Capitol Nashville	-
Our Kind of Love	Lady Antebellum	05.2010	-	51[10]	Capitol Nashville	[written by Hillary Scott,Charles Kelley,Dave Haywood,Mike Busbee][produced by Lady Antebellum,Paul Worley]
Hello World	Lady Antebellum	10.20010	-	58[20]	Capitol Nashville	[written by Tom Douglas,Tony Lane,David Lee][produced by Lady Antebellum,Paul Worley]
Just a Kiss/Bottle Up Lightning	Lady Antebellum	05.2011	78[10]	7[11]	Capitol Nashville	[2x-platinum-US][written by Hillary Scott,Charles Kelley,Dave Haywood,Dallas Davidson][produced by Lady Antebellum,Paul Worley]
We Owned the Night	Lady Antebellum	08.2011	-	31[12]	Capitol Nashville	[gold-US][written by Charles Kelley,Dave Haywood,Dallas Davidson][produced by Lady Antebellum,Paul Worley]
Dancin' Away with My Heart	Lady Antebellum	12.2011	-	46[19]	Capitol Nashville	[gold-US][written by Hillary Scott,Charles Kelley,Dave Haywood,Josh Kear][produced by Lady Antebellum,Paul Worley]
Wanted You More	Lady Antebellum	05.2012	-	34[2]	Capitol Nashville	[written by Hillary Scott,Charles Kelley,Dave Haywood,Matt Billingslea,Dennis Edwards,Jonathan Long,Jason "Slim" Gambill][produced by Lady Antebellum,Paul Worley]
Downtown	Lady Antebellum	01.2013	-	29[5]	Capitol Nashville	[platinum-US][written by Luke Laird,Shane McAnally,Natalie Hemby][produced by Lady Antebellum,Paul Worley]
Goodbye Town	Lady Antebellum	05.2013	-	80[11]	Capitol Nashville	[written by Hillary Scott,Charles Kelley,Dave Haywood,Josh Kear][produced by Lady Antebellum,Paul Worley]
Compass	Lady Antebellum	10.2013	-	46[7]	Capitol Nashville	[gold-US][written by Mikkel Eriksen, Tor Erik Hemransen, Ammar Malik, Ross Golan, Daniel Omelio, Emile Haynie][produced by Lady Antebellum,Nathan Chapman]
Bartender	Lady Antebellum	05.2014	-	31[20]	Capitol Nashville	[platinum-US][written by Hillary Scott,Charles Kelley,Dave Haywood,Rodney Clawson][produced by Lady Antebellum,Rodney Clawson]
Freestyle	Lady Antebellum	10.2014	-	101	Capitol Nashville	[written by Hillary Scott,Charles Kelley,Dave Haywood, Shane McAnally][produced by Lady Antebellum,Nathan Chapman]
Long Stretch of Love	Lady Antebellum	02.2015	-	106	Capitol Nashville	[written by Hillary Scott,Charles Kelley,Dave Haywood,Josh Kear][produced by Lady Antebellum,Nathan Chapman]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Lady Antebellum	Lady Antebellum	04.2008	-	4[123]	Capitol Records Nashville 509995-03206-1	[2x-platinum-US][produced by Victoria Shaw,Paul Worley]
Need You Now	Lady Antebellum	01.2010	8[35]	1[65]	Capitol Records Nashville 509996 97702 2 7	[4x-platinum-US][2x-platinum-UK][produced by Paul Worley, Lady Antebellum]
iTunes Sessions	Lady Antebellum	08.2010	-	17[1]	Capitol Records Nashville	-
A Merry Little Christmas EP.	Lady Antebellum	10.2010	-	12[13]	Capitol Records Nashville 509996 47670 2 4	[produced by Paul Worley, Lady Antebellum]
Own the Night	Lady Antebellum	09.2011	4[13]	1[37]	Capitol Records Nashville 509990 94431 2 9	[platinum-US][gold-UK][produced by Paul Worley & Lady Antebellum]
On This Winter's Night	Lady Antebellum	10.2012	56[1]	8[25]	Capitol Records Nashville 509994 04818 2 1	[gold-US][produced by Paul Worley]
Need You Now/Own the Night	Lady Antebellum	12.2012	80[1]	-	Capitol P7236542 [UK]	-
Golden	Lady Antebellum	05.2013	7[9]	1[8]	Capitol Records Nashville 791872B	[gold-US][produced by Paul Worley & Lady Antebellum]
747	Lady Antebellum	09.2014	12[6]	2[33]	Capitol Records Nashville B0021640-02	[produced by Nathan Chapman, Lady Antebellum, Eric Kinney, Dave Thomson, busbee]

Mother Love Bone

Mother Love Bone – amerykański zespół grunge'owy z Seattle aktywny od 1988 do 1990. Grupa Mother Love Bone zapisała się w dziejach muzyki głównie dzięki osobowości i kompozycjom lidera, Andrew Wooda. Przed wydaniem pierwszej płyty Wood zmarł z powodu przedawkowania heroiny.


- Zmywanie naczyń było piekłem, a często to robiłem - opowiadał Steve'owi Blushowi o oczekiwaniach wobec Mother Love Bone wokalista zespołu, Andrew Wood. - Dlatego już nigdy nie chciałbym szukać pracy. Mam nadzieję, że jesteśmy w stanie sprzedawać wiele płyt, poradzić sobie w tym biznesie i stać się samowystarczalni. Wszystko zależy od tego, czy ludzie są gotowi na przyjęcie naszej muzyki. Może jest ona zbyt nowoczesna jak na te czasy? Lecz w naszej muzyce jest przecież sporo dobrze przez wielu pamiętanego rocka lat siedemdziesiątych, dlatego mamy nadzieję i zamiar jechać tym pociągiem ku sławie i fortunie.

Niestety, pociąg Andy'ego się wykoleił, nim miał okazję przekonać się, czy Mother Love Bone odniesie sukces.

Aby poznać historię Mother Love Bone, trzeba cofnąć się do lat 80. i raczkującej wówczas rockowej sceny Seattle. - Gdzieś tam w górnym rogu mapy był taki kąt, w którym odbywało się totalne kazirodztwo i wszyscy ściągali od siebie pomysły - wyjaśniał w jednym z wywiadów Jonathan Poneman, współzałożyciel lokalnej, a później słynnej na cały świat wytwórni Sub Pop. - Wszyscy ci ludzie wzajemnie ściągali od siebie pomysły. To jest mała społeczność i gdy ktoś zaczął słuchać Scratch Acid, wszyscy słuchali Scratch Acid. Gdy ktoś słuchał Black Flag, wszyscy słuchali Black Flag.

Jak przekonywał Chris Cornell z Soundgarden, scena Seattle zaczęła się od 4 zespołów - Green River, Melvins, Malfunkshun i Soundgarden. W powstaniu Mother Love Bone kluczowe znaczenie miały grupy Green River i Malfunkshun. Pierwsza z nich powstała około 1983-1984 roku. W jej skład wchodzili m.in. wokalista Mark Arm, basista Jeff Ament oraz gitarzysta Stone Gossard. - EP-ka "Come on Down" (1985) Green River była pierwszym krążkiem wydanym przez kapelę z Seattle - wspominał Cornell na łamach magazynu "RIP". W 1987 roku zaczęły się jednak kłopoty. Ament chciał się związać z dużą wytwórnią, podczas gdy Arm absolutnie się na to nie zgadzał. Ponieważ nie udało się dojść do porozumienia, w Halloween Green River zakończyło działalność. Frontman założył Mudhoney, a basista z gitarzystą szukali nowego zajęcia.

Równolegle funkcjonowała grupa Malfunkshun. - Kapela ta zdobyła rozgłos głównie za sprawą ekscentrycznego wokalisty Andy'ego Wooda, osobnika przedstawiającego się jako L'Andrew Love Child lub Andrew Dog Wood - pisała w książce "Roślina" Małgorzata Taklińska. - Wood vel Love Child vel Dog Wood zwykle paradował w srebrnym garniturze, białym makijażu tudzież motocyklowych butach z dołączonymi doń platformami. Dla osób, które go znały, był najprawdziwszą gwiazdą, i to jeszcze wtedy, kiedy nikt nie wiedział o jego muzyce.

- Nie fascynował go punk, nie pociągało go również ciężkie granie w stylu Black Sabbath - pisał Robert Sankowski na stronach "Tylko Rocka". - Andrew czuł się na poły hippisem, na poły glamrockowcem. Jego pierwsza grupa, Malfunkshun, pozostawała pod wpływem Kiss. Na wzór muzyków z tego zespołu, przed każdym koncertem Andrew skrywał twarz pod starannym makijażem.

Sam Andy określał się jako hybrydę Queen (jak zapewniał jego ulubionej kapeli), Kiss i Eltona Johna.

Żywot Malfunkshun - podobnie jak Green River - również był krótki i za czasu swej działalności grupa nie doczekała się żadnego wydawnictwa (longplay "Return to Olympus" ukazał się dopiero w 1995 roku).

- Kiedy rozpadło się Green River, chcieliśmy ściągnąć Jeffa i Stoneya do Malfunkshun - opowiadał w rozmowie z "Full in Bloom" starszy brat Wooda, gitarzysta Kevin. - Wyszło jednak zupełnie inaczej i zostałem na boku.

Kevin został na boku, ponieważ Ament, Gossard i Andy Wood, po kilku piwach, postanowili powołać do życia Mother Love Bone. Skład uzupełnili gitarzysta Bruce Fairweather, perkusista Regan Hagar z Malfunkshun, którego wkrótce zastąpił Greg Gilmore (wcześniej Ten Minute Warning).

Grupa początkowo przyjęła nazwę The Lords of Wasteland, wkrótce zmieniła ją jednak na Mother Love Bone. Były to słowa z piosenki "Capricorn Sister", jednej z pierwszych, jakie napisali Wood i Gossard.

Jak to bywa w rockowym świecie, kariera zespołu zaczęła się od koncertów. Występy w lokalnych klubach szybko rozsławiły Mother Love Bone. Nadworny producent wytwórni Sub Pop, Jack Endino, uznał wokalistę za "jedynego frontmana-komika sceny Seattle". To jednak nie lokalna firma wydawnicza, ale znacznie większy gracz na rynku - PolyGram, a dokładniej jego odział Mercury Records - podpisał umowę z Mother Love Bone. Była to jedna z pierwszych kapel ze Seattle, której udało się zawrzeć kontrakt z dużą wytwórnią.

- To wszystko zdarzyło się tak szybko, a istniejemy dopiero piętnaście miesięcy - wspominał Wood w rozmowie ze Steve'em Blushem. - Wysłaliśmy nasze demo do Los Angeles, Geffen był nim przez chwilę zainteresowany, ale właśnie tylko przez chwilę... Potem spotkaliśmy Michaela Goldsteina z PolyGramu, który usunął wszelkie przeszkody. To niesamowite - wszystko poszło tak gładko. Naprawdę niesamowite... Tu w Seattle ludzie myślą, że jesteśmy milionerami, ale te pogłoski są zwariowane.

Rzeczywiście były to zwariowane pogłoski, kontrakt opiewał bowiem na ćwierć miliona dolarów.

Chociaż band jest uważany za prekursorów stylu grunge, nie wszyscy mieli taką opinię o zespole. - Guns N' Roses byli wtedy wielkimi gwiazdami i Mother Love Bone próbowali się ubierać tak jak oni i grać podobną muzykę, ale Andy zawsze był też oryginalny - wspominał jego starszy brat, Kevin. - Moim zdaniem, często próbował ich naśladować, ale w końcu wracał do tego, w czym był najlepszy - czyli bycia oryginalnym. Faktem jest jednak, że Mother Love Bone usiłowało być trochę jak Guns N' Roses i nigdy nie rozumiałem, czemu ich zaklasyfikowano jako grunge.

Pierwszym wydawnictwem formacji była EP-ka "Shine", która powstała 5 dni. Zestaw ukazał się w marcu 1989 roku. Materiał został dobrze przyjęty, co zachęciło zespół do dalszych prac.

Wood nie doczekał longplaya. Niedługo przed planowaną premierą zmarł na skutek kompilacji po przedawkowaniu heroiny. Była to pierwsza działka, jaką wziął po odwyku i po 116 dniach czystości.

Ówczesna dziewczyna muzyka, Xana LaFuente, znalazła go 16 marca 1990 roku około 10.30 nieprzytomnego na łóżku. Wokalista szybko został przetransportowany do szpitala. Przeżył, ale zapadł w śpiączkę. Kiedy lekarze podali mu leki, mające na celu wybudzenie, jego stan niespodziewanie się pogorszył, doprowadzając do śmierci. Reżyser filmu o artyście ("Malfunkshun: The Andrew Wood Story"), Scot Barbour, twierdzi, że śmierć Andy'ego była wynikiem reakcji alergicznej na jeden z leków. Po trzech dniach Wood został odłączony od aparatury podtrzymującej życie.

- Staliśmy tam i patrzyliśmy - wspominał Kevin Wood w rozmowie z "Full in Bloom". - Było jak w telewizji. Maszyna pokazywała pracę serca, która stawała się coraz wolniejsza i wolniejsza, aż pojawiła się płaska linią. I to był koniec.

Andrew Wood zmarł 19 marca 1990 roku. Miał 24 lata.

Longplay "Apple" ukazał się w późniejszym terminie, 19 lipca 1990 roku. W międzyczasie pozostali muzycy postanowili zakończyć działalność pod szyldem Mother Love Bone.

- Andy był istotą tego zespołu - wyjaśniał już po śmierci kolegi, ale jeszcze przed wydaniem płyty Gossard. - Wizerunek, teksty i barwny styl, tworzyły jedną całość. Uznaliśmy, że nie byłoby w porządku, kontynuować i po prostu znaleźć jakiegoś długowłosego rockmana, który by śpiewał.

Bezpośrednią reakcją na śmierć Wooda, było powołanie jednorazowego projektu Temple of The Dog, którzy stworzyli Ament, Gossard, a także dwóch członków ich nowego zespołu Pearl Jam - wokalista Eddie Vedder i gitarzysta Mike McCready oraz przyjaciel i współlokator Andy'ego, Chris Cornell oraz perkusista Soundgarden, Matt Cameron.

- Kiedy Andy umarł, poczułem się bardzo samotny - wyznał frontman Soundgarden na łamach magazynu "RIP". - Wcześniej próbowałem mu pomóc, jak umiałem. Długo nie wiedziałem, że zażywa narkotyki. Gdy wyszedł z detoxu, zaproponowałem mu wspólne mieszkanie. Potem miał zamiar przenieść się na wyspę do rodziców, gdzie się wychował. Pomyślałem jednak, że byłoby to zbyt trudne, zbyt ciężkie dla niego. Obserwowałem go jak walczy ze sobą przed wzięciem strzykawki, przed piciem. Nie widziałem wtedy jego wielkości, widziałem ból.

By jakoś poradzić sobie ze stratą, Cornell napisał utwory "Reach Down" i "Say Hello 2 Heaven". Materiał na całą płytę Temple of the Dog był gotowy w 1990 roku. Imienny longplay światło dzienne ujrzał nieco ponad rok po śmierci Wooda - 16 kwietnia 1991 roku.

We wrześniu 1992 roku ukazał się zestaw "Mother Love Bone" - kompilacja składająca się z EP-ki "Shine" oraz albumu "Apple", wzbogacona o niepublikowany wcześniej numer "Lady Godiva Blues".

Ament i Gossard kontynuowali muzyczną działalność z zespołem Pearl Jam i to oni odnieśli największy sukces. Fairweather związał się z kapelą Love Battery, a Gilmore grywał m.in. z Chubby Children.

14 kwietnia żyjący członkowie formacji połączyli siły po raz pierwszy od rozpadu, w ramach imprezy Brad and Friends w klubie Showbox w Seattle. Wykonali "Stardog Champion", "Holy Roller", "Gentle Groove" oraz cover "Hold Your Head Up".

Singles

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Shine EP.	Mother Love Bone	03.1989	-	-	Stardog 839 011-2	[produced by Shine]
This Is Shangrila	Mother Love Bone	.1990	-	-	PolyGram ‎PRO-900	[written by A. Wood, Mother Love Bone, Gossard][produced by Mother Love Bone,Terry Date]
Stardog Champion	Mother Love Bone	.1990	-	-	PolyGram CDP 244	[written by Mother Love Bone, Gossard][produced by Mother Love Bone,Terry Date]
Hold Your Head Up	Mother Love Bone	11.2014	-	-	Stardog B0022082-21	[written by C. White, R. Argent][produced by Terry Date]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mother Love Bone	Mother Love Bone	10.1992	-	77[12]	Stardog 512 884	[produced by Bruce Calder, Terry Date, Mark Dearnley, Mother Love Bone]

John Parr

Brytyjski wokalista, gitarzysta, kompozytor i producent, specjalizujący się w melodyjnym i komercyjnym rocku. Pracował głównie w USA dla wytwórni Atlantic i był porównywany z Rickiem Springfieldem i Eddie Moneyem. Parr skomponował m.in. tematy przewodnie do filmów American Anthem i St.Elmo's Fire. Muzyka do drugiego z nich dotarła w 1985 r. do pierwszej dziesiątki na brytyjskiej liście singli.
Nagrał dwa albumy solowe; w 1984 r. debiutancki longplay John Parr dotarł tylko do 60. miejsca na angielskiej liście albumów, a wydany w 1986 longplay Running The Endless Mile także nie zdobył powodzenia.
Największym osiągnięciem Parra pozostał wspomniany wcześniej żywiołowy utwór "St.Elmo's Fire".
Singles

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Naughty Naughty / Revenge	John Parr	12.1984	58[3][01.86]	23[20]	Atlantic 89 612	[written by John Parr][produced by John Parr]
Magical / Treat Me Like an Animal	John Parr	04.1985	-	73[5]	Atlantic 89 568	[written by Meat Loaf][produced by Pete Solley]
St. Elmo's Fire (Man in Motion)/ One love [David Foster]	John Parr	06.1985	6[13]	1[2][22]	Atlantic 89 541	[written by John Parr, David Foster][produced by David Foster][piosenka z filmu "St. Elmo's Fire"]
Love Grammar/Treat Me Like an Animal	John Parr	11.1985	-	89[2]	Atlantic 89 484	[written by John Parr][produced by John Parr]
Blame It on the Radio/Two Hearts [American anthem]	John Parr	12.1986	-	88[60]	Atlantic 89 333	[written by John Parr][produced by John Parr]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
John Parr	John Parr	12.1984	60[2]	48[26]	Atlantic 80 180	[produced by John Parr, Pete Solley]

Pentangle

Grupa brytyjska założona w 1967 r. przez muzyków folkowych Berta Janscha (ur. 3.11.1943 r. w Glasgow, Szkocja) i Johna Renbourna. Duet zadebiutował albumem Bert And John, a wkrótce potem pozyskał do współpracy wokalistkę Jacqui McShee, specjalizującą się w szkockim repertuarze ludowym, oraz Danny'ego Thompsona (ur. w 1939 r.; bas) i Terry'ego Coxa (perkusja), występujących wcześniej w Blues Incorporated Alexisa Kornera.
Nagrany w pięcioosobowym składzie longplay Pentangle łączył ciekawe elementy folku, bluesa i jazzu. Akustycznym gitarom Janscha i Renbourna towarzyszył dyskretny podkład sekcji rytmicznej i "anielska" wokaliza McShee. Oprócz tematów autorskich i tradycyjnych ("Let No Man Steal Your Thyme", "Brunton Town") na płycie znalazła się wersja przeboju The Staple Singers, "Hear My Call", zapowiadająca podejrzane skłonności Pentangle do muzycznego eklektyzmu.
Ich potwierdzeniem był drugi album. Sweet Child, zawierający m.in. dwie kompozycje jazzowego kontrabasisty Charlesa Mingusa: "Haitian Fight Song" i "Goodbye Pork Pie Hat".
Płyta Basket Of Light była sporym rynkowym sukcesem zespołu, częściowo dzięki tematowi "Light Flight" z telewizyjnego serialu "Take Three Girls". Późniejsze nagrania Pentangle, mimo stylowej różnorodności i zastosowania wytłumionych instrumentów elektrycznych, brzmiały sterylnie i sztucznie w zestawieniu z równoczesnymi dokonaniami dwójki gitarzystów.
W 1972 r. zespół rozwiązał się, a jego członkowie ruszyli własnymi drogami. Thompson podjął współpracę z wokalistą i kompozytorem Johnem Martynem. Cox działał jako muzyk studyjny, a później perkusista w zespole akompaniującym Charlesowi Aznavourowi. Jansch wybrał karierę solisty, a McShee występowała w latach 1974-1981 z zespołem Johna Redbourna.
W 1982 r. reaktywowana w oryginalnym składzie grupa odbyła europejskie tournee i nagrała album Open The Door, jednak indywidualne obowiązki muzyków spowodowały szybko personalne zmiany. Na płycie In The Round z 1988 r, Janschowi i McShee towarzyszyli Nigel Portman-Smith (bas) i Mike Piggott, a po odejściu drugiego z nich, w 1991 r. dokooptowano Petera Kirtly (gitara) i Gerry'ego Conwaya (perkusja).
Równocześnie, Jansch i McShee nie wykluczali możliwości powrotu do starego pięcioosobowego składu Pentangle.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Travelin' song/Mirage	Pentangle	05.1968	-	-	Transatlantic BIG 109	[written by Bert Jansch][produced by Shel Talmy]
Once i had a sweetheart/I saw an angel	Pentangle	05.1969	46[1]	-	Transatlantic BIG 124	[written by Trad. Arr. By Jansch, Renbourn, Thompson, Cox, McShee][produced by Shel Talmy]
Light flight [Theme from Take Three Girls]/Cold mountain	Pentangle	10.1969	43[3]	-	Transatlantic BIG 128	[written by Bert Jansch, John Renbourn, Danny Thompson, Terry Cox, Jacqui McShee][produced by Shel Talmy]
Take Three Girls (Light Flight)/Cold Mountain	Pentangle	02.1970	-	-	Transatlantic BIG 128	[written by Jansch, Renbourn, Thompson, Cox, McShee][produced by Shel Talmy]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Pentagle	Pentangle	06.1968	21[9]	192[3]	Transatlantic TRA 162	[produced by Shel Talmy]
Basket of light	Pentangle	11.1969	5[28]	200[2]	Transatlantic TRA 205	[produced by Shel Talmy]
Cruel sister	Pentangle	12.1970	51[2]	193[1]	Transatlantic TRA 228	[produced by Bill Leader]
Reflection	Pentangle	12.1971	-	183[3]	Reprise 6463 [US]	[produced by Bill Leader]
Solomon' s seal	Pentangle	10.1972	-	184[4]	Reprise 2100 [US]	[produced by Pentangle & John Wood]

Penthouse Players Clique

Penthouse Players Clique jest duetem raperów: Playa Hamm oraz Tweed Cadillac. Zespół w 1991 roku dołączyl do wytwórni Ruthless Records, wydali niestety tylko jeden krążek - Paid the Cost ( 1992 ), ktory okazal sie dużym sukcesem.
Za produkcje na nim odpowiadaja takie znakomistosci jak: Eazy-E,DJ Quik, Battlecat, ktorzy rowniez pojawili sie na niej jako goście w utworach. Płyta zdobyla status złota, co jednak nie obróciło się w dalszą kariere zespolu - bo rok póżniej zespół się rozpada.
 Dostępna jest również płyta solowa wydana przez Playa Hamm'a - Layin' Hands z 2001 roku, na której to możemy usłyszeć znów pracujący wspólnie duet, ale tylko na dwóch kawałkach, za produkcje utworów na płyte odpowiada Battlecat. Zespół jakis czas temu oglosil że znów nagrywa wspólnie i planuje wydać drugi album.
Singles

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
They Don't Know / Droppen Bombs	Penthouse Players Clique	.1990	-	-	Alias 3201	[written by C. Brown, W. Milo ][produced by PPC]]
Explanation Of A Playa / Trust No Bitch / P.S. Phuk U 2	Penthouse Players Clique	.1992	-	-	Ruthless PVL 7011	[produced by DJ Quik]
PS Play U 2 / PLF / X-IT	Penthouse Players Clique	.1992	-	-	Ruthless DPRO 6633	[produced by DJ Quik]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Paid The Cost	Penthouse Players Clique	05.1992	-	76[10]	Ruthless 57 181	[gold-US][produced by DJ Quik,DJ Battlecat,Eazy-E][28.R&B Chart]

People!

People! był  zespołem rockowym jednego przeboju , który powstał w San Jose , w Kalifornii w 1965 roku .Ich największy sukces na listach przebojów przyszedł z ich   hitem na lato    "I love you" . Utwór, napisany przez  basistę Zombies, Chrisa White ,został numerem jeden w Japonii (dwukrotnie), Izraelu, Australii, Włoszech, Południowej Afryce i na Filipinach, a zadebiutował jako nr 14 na liście Billboard Hot 100 w czerwcu 1968 r.
W różnych okresach,  zespół tworzyli Robb Levin, Geoff Levin, Albert Ribisi, John Riolo, David Anderson, Larry Norman , Gene Mason, Denny Fridkin, Tom Tucker, Bruce Thomas Eason (jako Scott Eason), John Tristão, Steve Boatwright, oraz Rob Thomas. W dniu 19 października 2007 roku,People został wprowadzony do San Jose Rocks Hall of Fame.
Po rozpadzie grupy, Larry Norman stał się jednym z pionierów chrześcijańskiej  muzyki rockowej .

 Singles

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Love You/Somebody Tell Me My Name	People!	04.1968	-	14[18]	Capitol 2078	[written by Chris White ][produced by Captain Mikey]
Apple Cider/Ashes Of Me	People!	09.1968	-	111[3]	Capitol 2251	[written by People ][produced by Captain Mikey]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Love You	People!	07.1968	-	128[8]	Capitol ST-2924	-

Ange

ANGE, grupa francuska. Powstała w 1969 w Belfort. Na jej czele stanęli bracia Christian Decamps - voc, k i Francis Decamps - k, voc. Z początku towarzyszyli im Jean-Michel Brezovar - g, fl, voc, Daniel Haas - b, g i Gerard Jelsch - dr. W 1975 Jelscha zastąpił Guenole Biger - dr, g, a wkrótce potem jego z kolei Jean-Pierre Guichard - dr. W 1977 miejsca Brezovara i Haasa zajęli Claude Lemet - g, b, fl i Gerald Renard - b, w 1980 zamiast nich pojawili się z kolei Roby Defer - g i Didier Visieux - b, a w 1982: Serge Cuenot -g, Laurent Sigrist -b; wtedy też Guicharda zastąpił Jean-Claude Potin -dr. W 1988 odbyła wielką trasę po kraju niemal w oryginalnym składzie: Christian i Francis Decamps, Brezovar, Haas, Guichard, Serge Cuenot - g.
Zwróciła na siebie uwagę wystawionym w styczniu 1970 w Belfort widowiskiem muzycznym o wymowie antywojennej - La fantastique epopee du generał Machin. Po zwycięstwie w 1971 w konkursie dla zespołów amatorskich podpisała kontrakt z wytwórnią Philips i rok później zadebiutowała płytą "Caricatures", którą promowała m.in. na wspólnych koncertach z Johnnym Hallydayem. Zaprezentowała się w ambitnym repertuarze artrockowym inspirowanym m.in. dokonaniami The Nice, Yes, Genesis i King Crimson, z poetyckimi tekstami, czerpiącymi z liryki średniowiecznej i starych legend. Koncertom nadała formę parateatralnych widowisk, opartych przede wszystkim na aktorskich umiejętnościach Christiana Decampsa.
Od 1973, gdy z powodzeniem wystąpiła obok m.in. zespołów Magma, PFM, Alquin, Greenslade i Genesis na festiwalu w Reading, wielokrotnie koncertowała w Wielkiej Brytanii. Za jej najbardziej wartościowe dzieło uważa się wydany w 1974 album "Audela du delire" z utworami podejmującymi trudny temat szaleństwa. Ale największe sukcesy komercyjne odnosiła w latach 1977-1978; odbyła w tym czasie spektakularną trasę po kraju oraz sprzedała blisko trzy miliony płyt. Później jej kariera straciła rozmach, chociaż i w latach osiemdziesiątych tworzyła interesującą muzykę, jak ta z wystawionego w 1982 i rok później udokumentowanego płytą spektaklu La gare de Jroie.
Christian Decamps z własnym zespołem Fils nagrał płytę "Le Mai d'Adam" (Philips, 1979), a jego brat Francis solo -"Histoirede Fou" (Philips, 1979). Brezovar sygnował album "Rue de Salbert" (Crypto, 1978).

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Ode A Emile	Ange	08.1975	54[9]	-	-	[written by Christian Décamps]
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Au-Dela` Du Délire	Ange	07.1974	11[28]	-	Philips 9101 004	-
Emile Jacotey	Ange	09.1975	12[16]	-	Philips 9101 012	[written by Christian Décamps]
Tome VI	Ange	12.1977	29[8]	-	-	-
Souffleurs De Vers	Ange	11.2007	183[1]	-	Artdisto 3128532	-

Cathialine Andria

Cathialine Andria urodziła się 24 sierpnia 1982r. Na jej zamiłowanie muzyką miała wpływ umuzykalniona rodzina, dzięki której od małego została wciągnięta w artystyczny świat. W ten sposób już w wieku 6 lat idzie w ślady ojca i sama zaczyna grać na pianinie.
 Niedługo później zostaje scenarzystką i kompozytorem. W 2000 roku współpracuje ze studiem Alice Dony gdzie szlifuje swoje zdolności artystyczne. Dwa lata później wciela się w rolę Róży w musicalu "Le Petit Prince" (Mały Książę). Cathialine użycza także głosu do filmu "Swimming Pool" Françoisa Ozona. 
Następnie poświęca się tworzeniu swojego albumu solowego, przy którym pomaga jej wielu kompozytorów. Jego wydanie zostaje jednak przesunięte, ponieważ Cathialine dostaje jedną z głównych ról w musicalu "Le Roi Soleil" (Król Słońce), gdzie gra guwernantkę dzieci królewskich spoza małżeństwa.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
La Vie Passe (Le Roi Soleil)	Cathialine Andria & Emmanuel Moire	01.2006	21[17]	-	Warner M.	[written by Lionel Florence,Patrice Guirao,Pierre Jaconelli,Olivier Schultheis][produced by Pierre Jaconelli]

Andrex

Andrex , urodzony jako André Jaubert 23 stycznia 1907r w Marsylii i zmarł10 lipca 1989r w Paryżu ,był francuskim aktorem i piosenkarzem.
André Jaubert urodził się w Marsylii , przy 105 de la rue Saint-Pierre. W szkole spotyka  Fernandela , z którym  zawarł przyjaźń, która nigdy nie umarła.

Wspomagany przez Maurice Chevaliera , zadebiutował jako wokalista w Alcazar w Marsylii, zanim "poszedł w górę" do Paryża i wystepował w sali koncertowej Mayol . Potem zwraca się ku teatrowi i operetce . W 1932 roku został zatrudniony przez Henri Varna w Casino de Paris , która otworzyła drzwi do największych sal koncertowych stolicy:   ABC , Bobino , Théâtre de l'Empire.

 W 1931 roku pojawił się w krótkim filmie Louisa Mercantona ,Une idée de génie . W 1933 roku zagrał po raz pierwszy ze swoim przyjacielem z dzieciństwa Fernandelem . W sumie będą razem występować  w 29 filmach . W ten sposób możemy ogladać go w 1934 roku w arcydziele Marcela Pagnola , Angele , i wszystkich innych popularnych hitów w tym czasie:  Ignace  w 1937 roku , Barnabe w 1938 lub Les Cinq Sous de Lavarède w 1939 roku . Grał również w Manon ( 1949 ) pod kierunkiem Henri-Georgesa Clouzota . Ale to wciąż i zawsze w filmach Fernandela : pamiętamy go w roli Rascasse w  Simplet ( 1942 ), podczas gdy w Honoré de Marseille ( 1956 ) gra Pastèque. Bierze także udział w filmie z udziałem Bourvila i Fernandela, La Cuisine au beurre ( 1963 ). Również w 1963 roku gra w Monsieur Jeana-Paula Le Chanoisa ,gdzie grał u boku Jeana Gabina , Antoine, naiwnego gangstera .

Andrex prowadził równolegle z karierą aktorską, karierę jako piosenkarz z piosenkami  takimi jak Comme de bien entendu, La Samba brésilienne , czy Chez Bébert:  Bierze udział w licznych galach organizowanych przez jego przyjaciela Jo Darlaysa.

Po śmierci w 1971 roku jego żony, aktorki Ginette Baudin (1921/71), jego występy są coraz rzadsze.

W 1973 roku brał udział z innymi artystami w nagraniu najlepszych francuskich piosenek dekady 1930, 1940 i 1950, a następnie pojawił się na dwóch   albumach  wytwórniiFestival (dystrybucja Musidisc-Europe).

Powraca do kina w 1979 roku w filmie Charles et Lucie  z Nelly Kaplan , przed powrotem po raz ostatni w 1983 roku w filmie Cap Canaille,Juliet Berto i Jeana-Henri Rogera .

Zmarł 10 lipca 1989 w Paryżu, w następstwie zawału serca.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Y'a Des Zazous	Andrex	03.1966	68[8]	-	-	[written by Henri Martinet - Raymond Vincy ]

Randy Jackson

Randall Darius " Randy " Jackson (ur. 23 czerwca 1956r), amerykański basista, wokalista, producent muzyczny, przedsiębiorca i osobowość telewizyjna. Najbardziej znany jest ze swojej poprzedniej pracy jako juror w American Idol i producent wykonawczy programu MTV ,America's Best Dance Crew. Jackson zdobył nagrodę Grammy jako producent.
Jackson urodził się 23 czerwca 1956 w Baton Rouge , Louisiana,jako syn  Julii, gospodyni  domowej, i Hermana Jacksona, ogrodnika. Jego pierwsze małżeństwo z Elizabeth Jackson, rozpadło się w 1990 roku; mieli jedną córkę Taylor. W 1995, Jackson poślubił Erikę Riker z którą ma dwoje dzieci, 14-letnią córkę Zoe i 12-letniego syna o imieniu Jordan. W 2003 roku Jackson stracił 114 funtów (52 kg) po operacji pomniejszania żołądka . Stwierdził on w lutym 2008 reklamie telewizyjnej, że ma cukrzycę typu 2 .


Na początku lat 80-tych grał na trzech albumach dla Jean-Luca Ponty'ego i zespołem rockowym Taxxi . Od 1986 do 1987r był muzykiem sesyjnym   grupy rockowej Journey . Jackson grał   albumie grupy Journey Raised on Radio z 1986r . Wyjechał do Włoch w latach  80-tych i grał na płycie   włoskiej gwiazdy,Zucchero . Płyta Zucchero and the Randy Jackson Band , została wyprodukowana przez Corrado Rustici, który grał na gitarze z Jacksonem na wielu albumach we wczesnych latach 80-tych. Grał również z Billy Cobhamem .

W 1985 roku, Keith Richards został poproszony o dostarczenie muzyki do komedii Whoopi Goldberg,   Jumpin 'Jack Flash . Richards zmontował  gwiazdorską załogę z Arethą Franklin na fortepianie i wokalu i Jacksonem na gitarze basowej. Ta piosenka była czwartym utworem na albumie z 1986 roku zatytułowanym Aretha .
Pod koniec lat 80-tych, Jackson wciąż robi sesje. Przede wszystkim pracuje nad pierwszym solowym albumem słynnego gitarzysty Steve Lukathera . Jackson wystąpił jako basista w pięciu piosenkach z   albumu "Silky Soul",Maze z 1989r. Występował też na kilku albumach Kenny G .

Jackson był gitarzystą basowym na debiutanckiej  płycie Divinyls z 1991r ,jak również można usłyszeć basistę na kilku ścieżkach płyty Tracy Chapman z 1992 r, Matters of the Heart . Występował na singlu "Bang Bang Bang", "Open Arms" i "Dreaming on a World". W tym samym roku, Jackson grał na basie w utworze Bruce'a Springsteena   " Human Touch ".

Jackson   nagrywał,   produkował lub koncertował z wieloma znanymi artystami i zespołami, od Mariah Carey (pracował z nią w całej jej karierze był jej dyrektorem muzycznym w wielu jej turnee;  stanowił część jej zespołu podczas licznych występów ) do 'N Sync , Whitney Houston , Dionne Farris ', Céline Dion , Fergie , Stryper , i Madonny.

Jackson grał wiele razy w zespole towarzyszącym Jean-Luc Ponty'emu . Jego dorobek jako   muzyka sesyjnego to występy z Aldo Nova , George Bensonem , Blue Oyster Cult , Jon Bon Jovi , Michaelem Boltonem , Clarence "Gatemouth" Brownem , Billy Cobhamem , Bobem Dylanem , Arethą Franklin , Herbie Hancockiem , Ernie Isley'em , Billy Joelem , Brentem Bourgeoisem , Journey , Richardem Marxem , George Michaelem , Stevie Nicks , Imogen Heap , Bruce Springsteenem i Rogerem Watersem  . Jego praca jako producenta i autora piosenek w San Francisco Bay Area z Naradą Michaelem Waldenem i Walterem Afanasieffem doprowadziła Jacksona   jako producenta do przedsionka sławy.

W dniu 11 marca 2008 roku, Jackson wydał album wyprodukowany w całości przez siebie, zatytułowany Randy Jackson Music Club, Vol. 1 . Wydanie albumu zostało poprzedzone singlem "Dance Like There's No Tomorrow" śpiewanym przez Paulę Abdul . W 2009 roku rozpoczął współpracę z Kimberley Locke dawną finalistką   , produkując jej 4-ty album. Pierwszy singiel, "Strobe Light", został wydany 16 marca 2010r.
 Jackson jest menadżerem Paper Tongues  ,zespołu z Charlotte . Dzięki Jacksonowi podpisali kontrakt z dużą wytwórnią, A & M / Octone Records . Pracował również jako dyrektor, spędzając osiem lat jako wiceprezes A & R ( A & R ) w Columbia Records , a cztery lata jako A & R w MCA Records .

Produkcje Randy Jacksona na listach przebojów:

Boyz II Men    Just My Imagination (Running Away With Me)  2007
Penny Ford    Daydreaming    1993  117.US

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Randy Jackson's Music Club, Vol. 1	Randy Jackson	03.2008	-	50	Dream Merchant 21	[produced by Randy Jackson]

Trina & Tamara

Trina & Tamara była amerykańską   grupą contemporary r&b  z Gary w stanie Indiana  , która była aktywna w latach 90-tych. Grupa składała się z sióstr Katriny "Trina" Powell (ur 18 kwietnia 1974r) i Tamara Powell. Były one młodszymi siostrami znanego wokalisty r&b, Jesse Powella.
W 1997r duet pojawił się w piosence "My Love Is the Shhh!" grupy  Somethin' for the People, która zadebiutowała jako # 4 na liście Billboard Hot 100 .  Ich jedyny album, tytułowy Trina & Tamara , został wydany w 1999 roku, i zadebiutował jako # 99 na Billboard R & B Chart. Singles

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
My Love Is The Shhh !	Somethin' For The People feat. Trina & Tamara	08.1997	-	4[26]	Warner 17 327	[gold-US][written by Curtis "Sauce" Wilson, Roshad Holiday, Jeff "Fuzzy" Young, Tamara Powell, James Baker, Melvin Young ][produced by Somethin' For The People][2[30].R&B Chart]
What'd You Come Here For?	Trina & Tamara	04.1999	-	56[12]	Columbia 79 127	[written by Angie Slates, Sauce, Trina Powell And Tamara Powell][produced by Sauce][14[20].R&B Chart][sample z "Car wash"-Rose Royce]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Trina & Tamara	Trina & Tamara	05.1999	-	-	C2Records CK 69034	[produced by Katrina Powell, Tamara Powell, Randy Jackson][99.R&B Chart]

Michael Stokes

Michael Stokes jest amerykańskim bardzo utalentowanym producentem i autorem tekstów,urodzonym 1 stycznia 1955r w Detroit ,Michigan.
Mieszkając w Los Angeles, Michael pracował  jako producent  poprzez lata 70-te i 80-te z takimi artystami jak Creative Source ( "Creative Source", 1973 i "'Pass The Feeling On", 1975), Morning, Noon And Night ( "Morning , Noon & Night ", 1977), Shirley Caesar (" From The Heart ", 1978), Keith Barrow ("Physical Attraction ", 1978, w tym " You Know You Want To Be Loved "), Ronn Matlock (" 'Love City " 1978), Nature's Divine ( "In The Beginning", 1979), Booker T. Jones ( "I Want You", 1981), Rose Royce ( "Love Me Right Now", 1984), Gerald Mallory ( "Lay It Down on Me ", 1982),  Active Force (" Give Me Your Love ", 1983), Sherrick (" Just call ", 1987) i Smokey Robinson .

Jego żona Linda Stokes, była członkinią grupy Magic Lady dla której Michael wyprodukował ich trzy albumy.

W późnych latach osiemdziesiątych, jego wysiłki   koncentrowały się poza obszarem komercyjnej muzyki.

Po odejściu z A & M kilka lat wcześniej (gdzie był A & R Director) Michael zaangażował się w kampanii antynarkotykowej Nancy Reagan i wziął rolę bardziej jawnie polityczna w charakterze dyrektora z ramienia USA Amnesty International.


Jego pierwszą pracą była produkcja nagrań Juggy Murray Jones dla Fury Records.

Następnie Michael opuścił dom rodzinny i przeniósł się z powrotem do Detroit, gdzie przez okres, do późnych lat sześćdziesiątych pracował dla EJK Records (Eddie James Kendricks) Eddie Kendricksa .

W 1970 roku,powrócił do Nowego Jorku.Michael przeniósł się do Roadshow Records, gdzie z Tash Howardem   miał większą kontrolę nad swoją twórczością.

Brass Construction, BT Express, Shirley Caesar, i Enchantment wkrótce zagościły na listach bestsellerów, przynosząc wymierne zyski w dolarach, a po kolejnych kilku latach wybitny sukces, Michael po raz kolejny przenosi się ,aby utworzyć wytwórnię Infinity Records, gdzie wylansował przeboje  Nature's Divine i Active Force.

Po Infinity, Michael objął stanowisko szefa A & R w A & M Records, gdzie, między innymi, podpisał kontrakt z Janet Jackson ,  produkował nagrania Herba Alperta, wylansował Atlantic Starr wraz z Jamesem Carmichaelem i ogólnie nadal odnosił sukcesy.

Siostra Michaela Stokesa, Patricia była żoną Eddie Kendricksa i mają syna imieniem Paris.

W 2004 roku Michael wydał nowy materiał   Smokey'a Robinsona i   Lindy Stokes , Deniece Williams i Enchantment .

Michael   dodatkowo pracował z Color Me Bad "(I Want To Sex You Up 'LP, Rickiem Jamesem , Brianem McKnightem, BBD, Keithem Sweatem , Vanessą Williams , Mavis Staples , (wszystkie te albumy zostały nagrane w Creative Source).

             Produkcje Michaela Stokesa na listach przebojów: 

Enchantment    Come On And Ride    1976  67.R&B Chart

Enchantment    Gloria   1976  25.US

Enchantment    Sunshine    1976  45.US

Enchantment    It's You That I Need    1977  33.US

Enchantment    If You're Ready (Here It Comes)    1977  14.R&B Chart

Enchantment    Anyway You Want It    1979  109.US

Enchantment    Where Do We Go From Here    1979 29.R&B Chart

Enchantment    Don't Fight The Feeling    1983 64.R&B Chart

Herb Alpert    Magic Man    1981 79.US

L.T.D.    Kickin' Back    1981 102.US

L.T.D.    April Love    1981 28.R&B Chart

Nature's Divine    I Just Can't Control Myself    1979 65.US

Creative Source    You Can't Hide Love    1973 114.US

Creative Source    You're Too Good To Be True    1973 108.US

Creative Source    Who Is He And What Is He To You 1973 69.US
Creative Source    Migration    1974  62.R&B Chart

Booker T.    I Want You    1981  35.R&B Chart

Jesse Powell

Jesse Powell  jest amerykańskim wokalistą r&b urodzonym w Gary,Indiana,nominowanym do nagrody Grammy. Dorastał śpiewając z członkami swojej rodziny w lokalnych konkursach młodych talentów.Jako nieopierzony talent spotkał na swej drodze producenta Carla Rolanda w Kansas City.
Razem rozpoczeli współpracę w Los Angeles.Przyśpieszeniem jego kariery stało się podpisanie kontraktu z Silas Records po tym jak jej szef Louis Silas, Jr. usłyszał jego śpiew.W nowej wytwórni nagrał kilka albumów,w tym,Jesse Powell [1996],'Bout It [1998] i JP. [2001].
Jest znany ze swojego hitu "You" ,który trafił do Top10 listy Hot 100 Bilboard Singles.Jest starszym bratem sióstr występujacych jako Trina & Tamara.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz	Inne listy przebojów
All i need	Jesse Powell	03.1996	-	113[8]	Silas/MCA 55 136	[written by Jesse Powell, Laney Stewart, Sam Salter][produced by Laney Stewart][32[20].R&B Chart]
Gloria/It's you that I need	Jesse Powell	08.1996	-	119[2]	Silas/MCA 55 208	[written by Emanuel "E.J." Johnson ,Michael Stokes][produced by Michael Stokes][51[14].R&B Chart]
I wasn't with it	Jesse Powell	08.1998	-	85[9]	Silas/MCA 55 457	[written by Eric Jackson ,Joey Elias][produced by Jon-John Robinson][25[18].R&B Chart]
You	Jesse Powell	02.1999	-	10[20]	Silas/MCA 55 500	[written by Jesse Powell, Carl Roland][produced by Carl Roland][2[32].R&B Chart]
If I	Jesse Powell	02.2001	-	-	Silas/MCA	[58[15].R&B Chart]
Something in the Past	Jesse Powell	08.2001	-	-	Silas/MCA	[written by Al Hudson, Al Perkins & Cuba Gregory][67[12].R&B Chart]
By the Way	Jesse Powell	10.2003	-	-	D3/Riviera 9922	[written by Gavin Rhone, Carl Roland & Charles Jordan][99[1].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
'Bout it	Jesse Powell	02.1999	-	63[21]	Silas 11 789	[gold-US][15.R&B Chart]
JP	Jesse Powell	04.2001	-	71[7]	Silas 11 2401	[produced by Tim & Bob, Fred "Uncle Freddie" Jerkins III, Curtis "Fitz" Williams, Randy Jackson, Shep Crawford, Curtis Williams, Armando Colon, Damon Thomas, Jesse Powell][18.R&B Chart]