Warner Mack

Warner Mack był popularnym wykonawcą country nagrywającym dla wytwórni Decca.Urodzony 2.04.1938r w Nashville [prawdziwe nazwisko Warner MacPherson],był synem prezbiteriańskiego duchownego wychowanym w Vicksburg w st.Mississippi,gdzie jako młody chłopiec uczył się gry na gitarze.Był też utalentowanym graczem futbolu amerykańskiego i baseballa;odrzucił minn. ofertę St. Louis Cardinals,chcąc poświęcić się muzyce.
 Zaczynał od występów w programie Louisiana Hayride radiostacji KWKH i w programie Reda Foley'a Ozark Jamboree,po których zdobył pewną popularność.Pod koniec lat 50-tych wraca do Nashville podpisując w 1957r kontrakt z wytwórnią Decca.Swój pseudonim zawdzięcza roztargnionej sekretarce,która pomyliła jego nazwisko.Jest autorem swego debiutanckiego singla "Is It Wrong (For Loving You)",który trafił do Top10 listy country ,stając się też niewielkim hitem na listach pop.W 1961r trafia do Kapp Records nagrywając dla niej kilka albumów.
Po występach w Grand Ole Opry wraca do współpracy z Decca,wydając przebojowy singiel "Sittin' in an All Nite Cafe".W 1964r bierze udział w wypadku samochodowym i spędza wiele miesięcy na rekonwalescencji.Rok póżniej nagrywa swój największy hit "Bridge Washed Out".Do 1973r nagrywa serię hitów country;"Sittin' on a Rock (Crying in a Creek)" "Talkin' to the Wall" , "Leave My Dreams Alone" ,by opuścić Decca Records po wieloletniej współpracy.

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Is It Wrong (For Lovin' You) / Baby Squeeze Me	Warner Mack	07.1957	-	61[5]	Decca 30 301	[written by Warner MacPherson][9[36].Country Chart]
Rock-A-Chicka / Since I Lost You	Warner Mack	01.1958	-	74[3]	Decca 30 471	[written by Warner MacPherson]
Surely/This Little Hurt	Warner Mack	01.1964	-	-	Decca 31 559	[written by Peggy Whittington][34[4].Country Chart]
Sittin' In An All Night Cafe / Blue Mood	Warner Mack	10.1964	-	-	Decca 31 684	[written by Jim Glaser][4[23].Country Chart]
Bridge Washed Out / Biggest Part Of Me	Warner Mack	04.1965	-	-	Decca 31 774	[written by Jimmy Louis, Sandra Smith, Mart Melshee][1[1][25].Country Chart]
Sittin' On A Rock (Crying In A Creek) / Way It Feels To Die	Warner Mack	10.1965	-	-	Decca 31 853	[written by Jimmie Louis, Mart Melshee][3[19].Country Chart]
Talkin' To The Wall / One More More	Warner Mack	02.1966	-	-	Decca 31 911	[written by Warner McPherson, Bill Montague][3[18].Country Chart]
It Takes A Lot Of Money/A Million Thoughts From My Mind	Warner Mack	09.1966	-	-	Decca 32 004	[written by Bob Morris][4[16].Country Chart]
Talkin' To The Wall / One More More	Warner Mack	02.1966	-	-	Decca 31 911	[written by Warner McPherson, Bill Montague][3[18].Country Chart]
Drifting Apart/When We're Alone At Night	Warner Mack	03.1967	-	-	Decca 32 082	[written by Hal Gurnee][8[14].Country Chart]
How Long Will It Take/ As Long As I Keep Wantin' (I'll Keep Wanting You)	Warner Mack	07.1967	-	-	Decca 32 142	[written by Warner McPherson][4[14].Country Chart]
I'd Give The World (To Be Back Loving You)/It's Been A Good Life Loving You	Warner Mack	12.1967	-	-	Decca 32 211	[written by Warner McPherson][11[11].Country Chart]
I'm Gonna Move On / Tell Me To Go (Tell Me To Stay)	Warner Mack	04.1968	-	-	Decca 32 308	[written by Warner McPherson][7[14].Country Chart]
Don't Wake Me I'm Dreaming/When The Walls Come Tumbling Down	Warner Mack	12.1968	-	-	Decca 32 3948	[23[14].Country Chart]
Leave My Dream Alone / You're Always Turnin' Up Again	Warner Mack	04.1969	-	-	Decca 32 473	[written by Warner McPherson][6[13].Country Chart]
I'll Still Be Missing You/Sunshine Bring Back My Sunshine	Warner Mack	10.1969	-	-	Decca 32 547	[written by Warner McPherson][8[11].Country Chart]
Love Hungry/Love Is Where The Heart Is	Warner Mack	04.1970	-	-	Decca 32 646	[written by Warner McPherson][19[7].Country Chart]
Live For The Good Times/Another Mountain To Climb	Warner Mack	10.1970	-	-	Decca 32 725	[written by Warner McPherson][16[8].Country Chart]
You Make Me Feel Like A Man/ Changin' Your Style	Warner Mack	03.1971	-	-	Decca 32 781	[written by Warner McPherson][34[6].Country Chart]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The bridge washed out	Warner Mack	.1965	-	14.Country Chart	Decca DL 74 692	-
The country touch	Warner Mack	.1966	-	4.Country Chart	Decca DL 74 766	-
Drifting apart	Warner Mack	.1967	-	21.Country Chart	Decca DL 74 883	-
The many country moods	Warner Mack	.1968	-	21.Country Chart	Decca DL 74 912	-
The country beat	Warner Mack	.1969	-	42.Country Chart	Decca DL 75 092	-
I'll still be missing you	Warner Mack	.1969	-	30.Country Chart	Decca DL 75 165	-

Wynton Marsalis

Ur. 18.10.1961 w Nowym Orleanie w stanie Luizjana (USA). "Wszyscy młodzi trębacze - rekomendował Miles Davis - kopiują najczęściej Clifforda Browna, Fatsa Navarro albo Gillespiego, ale Wynton Marsalis gra siebie". Autorytet jazzowej trąbki w ten sposób dystansował się do muzyki i gry błyskotliwego debiutanta, symbolicznego wręcz artysty jazzu lat 80-tych.
Wytwórnia Columbia Records zaniepokojona wieloletnim muzycznym milczeniem Milesa Davisa pomogła w wykreowaniu nowej gwiazdy. Wybór Wyntona Marsalisa nie był przypadkowy: w corocznej (1981) ankiecie miesięcznika "Down Beat" młody trębacz okrzyknięty został talentem zasługującym na szczególne uznanie. Basista Ron Carter nazwał wtedy Wyntona "autentycznym muzykiem jazzowym, który niezwykle szybko potrafi zjednać sobie wielu słuchaczy". Krytyk Leonard Feather nazywał go "wspaniałym solistą, symbolem nowej dekady jazzu", pismo "People" widziało w Marsalisie "najjaśniejszą perspektywę dla jazzu nadchodzących lat". Marsalis nie jest muzykiem, który pojawił się w świecie muzycznym nagle i niespodziewanie. Jego kariera ma co prawda błyskotliwy przebieg, jednak złożyły się na nią nie tylko sprzyjające układy, ale przede wszystkim intensywna i konsekwentna droga, jaką sobie wyznaczył.
Urodził się w Nowym Orleanie, mieście, które zaznaczyło swe muzyczne piętno nie tylko na Wyntonie, jako jednym z sześciu synów pianisty i kompozytora Ellisa Marsalisa. W Wyntonie oraz Branfordzie zaczął ojciec pokładać swe nie spełnione jazzowe ambicje. "Miałem szczęście - wspomina Wynton - być uczniem Johna Longo, Berta Branda oraz ojca, którzy stosowali taką dyscyplinę, że chcąc nie chcąc, musiałem iść do przodu. Słuchaliśmy wspólnie wielu płyt i to oni wyjaśniali mi masę spraw. Gdy słyszałem Parkera i Browna, zwracałem baczną uwagę na frazowanie, na zamysł improwizacji. Ojciec wskazywał mi elementy emocji. Był to dość spójny proces mojej muzycznej edukacji: proces śledzenia, rozgryzania, absorbowania, eliminowania, przyswajania i rozumienia muzyki".
Wynton podjął naukę gry na trąbce jako dziecko w wieku sześciu lat, a regularną naukę muzyki rozpoczął, zanim jeszcze wkroczył w drugą dekadę życia, rozwijając równocześnie swe zainteresowania jazzowe. Zakresem swych zainteresowań Marsalis obejmował zarówno granie w nowoorleańskich orkiestrach marszowych prowadzonych przez Danny'ego Barkera, jak i wykonywanie klasycznych koncertów na trąbkę z New Orleans Philharmonic Orchestra. Równocześnie pogłębiał swą wiedzę w dwóch najbardziej prestiżowych amerykańskich uczelniach: Berkshire Music Center w Tanglewood i Julliard School of Musie w Nowym Jorku. Mając 17 lat, Wynton Marsalis przenosi się do Nowego Jorku, gdzie podejmuje pracę w zespole towarzyszącym broadwayowskiemu musicalowi "Sweeny Todd".
"Grałem dziwne rzeczy - wspomina po latach - które nie bardzo czułem. Musiałem jednak konsekwentnie trzymać się partytury. Gdy, któregoś wieczoru dość swobodnie potraktowałem temat jednej piosenki, wiedziałem, że są to moje ostatnie chwile na Broadwayu. Wyrzucono mnie z teatru, a całe zajście obserwował Art Blakey. To było niezwykłe, powiedział, a ja tą muzyczną wpadką znalazłem się w kręgu zainteresowań tego wybitnego jazzmana". Po kilku miesiącach współpracy z Art Blakey's Jazz Messengers i nagraniu kilku płyt (z rewelacyjnie przyjętym koncertowym "Straight Ahead") Wynton Marsalis zajmuje miejsce Freddiego Hubbarda w rozpadającej się grupie VSOP Herbiego Hancocka. W nowym kwartecie (z perkusistą Tonym Williamsem i basistą Ronem Carterem) odbywa Marsalis trasę koncertową w USA i Japonii, by wrócić do Nowego Jorku w jazzowej glorii. Nagrany wkrótce dla CBS Records album Wynton Marsalis staje się wydarzeniem artystycznymj dużej miary. Wkrótce okrzyknięty zostaje jazzowym Albumem Roku.
Z taką przepustką Wynton Marsalis coraz odważniej wypływa na jazzowe wody. Albumem Quartet potwierdza opinie o jaśniejącej gwieżdzie. Obok coraz częściej rejestrowanych płyt jazzowych Marsalis realizuje także nagranie z klasycznym, poważnym repertuarem. Takie podejście do muzyki stawia go w ciekawej sytuacji: jazzman grający Mozarta jest jakby stylistycznym przekłamaniem, choć Wynton Marsalis tak z jednej, jak i drugiej roli wywiązuje się doskonale (nagrywał m.in. koncerty Haydna, Hummla i Leopolda Mozarta z London National Philharmonic Orchestra). Ten epizod z muzyką klasyczną przyniósł mu nie mające precedensu w historii jazzu, równoczesne Nagrody Grammy za album jazzowy i klasyczny. Błyskawicznie stał się gwiazdą jazzu.
W 1991, mając ledwie 30 lat, był już jedną z najbardziej znanych postaci na międzynarodowej scenie muzycznej. Jeśli wziąć pod uwagę dorobek Marsalisa na terenie klasyki, jest on najwyższej próby. Jego dokonania jazzowe, dzięki wysokiej sprawności technicznej, stawiają go także na najwyższym poziomie. Wirtuozowskie opanowanie instrumentu ani przez chwilę nie trąci technicznym efekciarstwem. Gra jest perfekcyjna, artykulacja dźwięku czysta i wyrazista. Równocześnie w muzyce Marsalisa jest dużo autentyzmu i komunikatywności, gra nowocześnie, swingowo i szuka odniesień bluesowych. Muzyka Marsalisa jest więc jakby perfekcyjnym systemem wtapiającym w brzmienie to wszystko, co najlepsze i najciekawsze w jazzie ostatnich lat. Dowodem uznania dla artysty było przyznanie Nagrody Pulitzera za album Blood On The Fields oraz prestiżowa funkcja dyrektora Lincoln Jazz Orchestra.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Wynton Marsalis	Wynton Marsalis	03.1982	-	165[5]	Columbia 37 574	[produced by Herbie Hancock]
Think of One	Wynton Marsalis	07.1983	-	102[27]	Columbia 38 641	[produced by Dr. George Butler,Wynton Marsalis]
Hot House Flowers	Wynton Marsalis	10.1984	-	90[39]	Columbia 39 530	[gold]
Black Codes (From the Underground)	Wynton Marsalis	10.1985	-	118[10]	Columbia 40 009	[produced by Steve Epstein]
J Mood	Wynton Marsalis	11.1986	-	185[4]	Columbia 40 308	-
Marsalis Standard Time, Vol. I	Wynton Marsalis	09.1987	-	153[5]	Columbia 40 461	[gold][produced by Steve Epstein]
Crescent City Christmas Card	Wynton Marsalis	12.1989	-	26[3].Christmas Chart	Columbia 45 287	[produced by Steve Epstein]
Standard Time, Vol. 3: The Resolution of Romance	Wynton Marsalis	07.1990	-	101[16]	Columbia 46 143	-
Standard Time, Vol. 2: Intimacy Calling	Wynton Marsalis	04.1991	-	112[6]	Columbia 47 346	-
Two men with the blues	Willie Nelson Wynton Marsalis	07.2008	-	20[7]	Blue Note 50999 5 04454 2 4	[produced by Delfeayo Marsalis]
Christmas Jazz Jam	Wynton Marsalis	01.2010	-	125[2]	Somerset 79023	[produced by Jeff Jones]
Play The Blues-Live from jazz at Lincoln Centre	Wynton Marsalis & Eric Clapton	09.2011	40[3]	31[3]	Rhino 8122 79759 1	[produced by Eric Clapton/Wynton Marsalis/James Pluta/Ashley Schiff Ramos ]

Robert Smith

Robert James Smith (ur. 21 kwietnia 1959r w Blackpool) – muzyk rockowy, założyciel i lider grupy The Cure.
W dzieciństwie wraz z rodzicami (Rita i Alex) oraz rodzeństwem (Richard -ur. 1946r, Margaret - ur. 1950r i Janet - ur. 1960r) przeniósł się do podlondyńskiego Crawley. Tam dorastał i stawiał pierwsze kroki w świecie muzyki. W szkole podstawowej St. Francis po raz pierwszy spotkał Lola Tolhursta. Obecnie mieszka w miejscowości Bognor Regis położonej na brytyjskim wybrzeżu kanału La Manche.

Przygoda Smitha z muzyką rozpoczęła się od gitary otrzymanej w prezencie gwiazdkowym od rodziców 1972 roku. W owym czasie przez pewien okres uczęszczał na lekcje nauki gry na tym instrumencie. W świat muzyki rockowej wprowadzał go także starszy brat, Richard. Wśród młodzieńczych fascynacji Smith wymienia Alexa Harveya (nieżyjącego już lidera nieco zapomnianego dziś zespołu The Sensational Alex Harvey Band), Davida Bowiego, Jimiego Hendriksa i muzyków z kręgu tzw. glam rocka, tj. T. Rex czy Slade.

W wieku 13 lat poznał na kółku teatralnym Mary Poole, która od tego czasu aż do dziś jest stałą towarzyszką życia Smitha. Wzięli ślub w 1988 roku, nie mają dzieci.

W wieku 15 lat Smith był skrzydłowym młodzieżowej drużyny piłki nożnej - Wasps (Three Bridges).

W okresie nastoletnim Smith bywał członkiem i założycielem kilku amatorskich formacji muzycznych grających niewydarzone formy folku i rocka czy skupionych na wykonywaniu coverów znanych gwiazd muzyki. Te „garażowe”, złożone z kolegów ze szkoły, zespoły to m.in. Malice, The Crawley Goat Band, The Obelisks oraz w końcu Easy Cure.

Ten ostatni projekt w 1978 roku przekształcił się w The Cure. Wtedy to Smith postanowił na poważnie zająć się muzyką. Od tego momentu jest niekwestionowanym liderem zespołu, wyłącznym wokalistą, autorem wszystkich tekstów i kompozytorem większości muzyki. Ponadto gra na gitarze, a w miarę potrzeb sięga po inne instrumenty. Na wydanym w 1984 roku albumie The Cure pt. „The Top” Smith zagrał na wszystkich instrumentach z wyjątkiem perkusji. Od 1980 roku jest też współproducentem wszystkich albumów The Cure. Charakterystyczny wygląd Smitha (długie, czarne natapirowane włosy i niedbały makijaż na twarzy) stał się jednym z głównych elementów wizualnego wizerunku The Cure.

Pomimo ciągłego zaangażowania w działalność The Cure, Robert Smith brał także udział w innych przedsięwzięciach. M.in. w latach 1983–1984 był gitarzystą znanej brytyjskiej grupy nowofalowej Siouxsie and the Banshees. Niejednokrotnie wspierał też mało znanych wykonawców z wytwórni fonograficznej Fiction Records, z którą The Cure związani byli przez cały okres istnienia przedsiębiorstwa, tj. pomiędzy 1978 a 2001 rokiem. W latach 90. Smith został współzałożycielem i udziałowcem niezależnej londyńskiej radiostacji rockowej XFM.

Miranda Sex Garden

Miranda Sex Garden, grupa brytyjska. Powstała w końcu lat osiemdziesiątych w Londynie. Zaczynała jako trio wokalne: Kelly McCusker, Katherine Blake, Jocelyn West. W 1992r przeobraziła się w formację wokalno-instrumentalną: McCusker - voc, viol, k, Blake - voc, viol, perc, Donna McKevitt - voc, via, Ben Golomstock - k, g, b, voc, Trevor Sharpe - dr, perc, b.Gościnnie w jej nagraniach uczestniczyli m.in. Oliver Kraus - clo, Andrew Blick- tp, Rupert Price - tb, Helen Sidey - cl, Sarah Cole-fl.
Grupę utworzyły trzy studentki londyńskiej Purcell School of Music, które najpierw dla własnej przyjemności w domowym zaciszu, a później dla paru groszy na ulicach Londynu śpiewały szesnaste- i siedemnastowieczne włoskie i głównie angielskie madrygały.
W 1991 przypadkiem usłyszał je na Portobello Road w Londynie Barry Adamson, basista znany z zespołów Magazine i The Bad Seeds Nicka Cave'a. Zaprosił trio do udziału w nagraniu muzyki, którą stworzył do filmu Delusion, wydanej przez Mute na płycie „Delusion" (1991).

 Wkrótce potem grupa podpisała kontrakt na nagrania, właśnie z firmą Mute. Zadebiutowała singlem ze śpiewanym a capella madrygałem Gush Forth My Tears Williama Holborne'a. Ponad dwadzieścia dalszych złożyło się na program płyty Madra, nagranej w Henry Wood Hall w Southwark pod nadzorem artystycznym producenta Tony'ego Faulknera. Więcej wspólnego z rockiem miał repertuar następnych płyt, minialbumu Iris i albumu Suspiria], nagranych w londyńskich studiach Worldwide i Blackwing, wyprodukowanych przez PK.
 Składał się głównie z własnych kompozycji. Ujawniał różne wpływy, od muzyki dawnej, dworskiej i ludowej, po rock i jazz. Było w nim miejsce i na łagodne, klasycyzujące frazy fortepianu (Distance), i na nerwowe pizzicato skrzypiec (Interno'); i na pełne słodyczy harmonie wokalne (Iris, In Heaven), i na rockowy atak gitar (Iris, Fear, Sunshine); i na subtelnie jazzujące wykonanie standardu (My Funny
Valentine; i na groteskowy,demoniczny katarynkowy walczyk (Willie Biddlle And His Waltzing Maggot).

Była to muzyka skłaniająca do zadumy, ale i pełna niepokoju. Miała w sobie coś z tajemniczego rytuału. Niektórzy recenzenci porównywali ją do dokonań takich zespołów, jak Dead Can Dance, The Sundays czy My Bloody Valentine, była wszakże propozycją całkowicie oryginalną. Z poetyckich tekstów, napisanych przez Katherine Blake, wyzierało marzenie o zatraceniu się w miłości (Feed, Bring Down The Sky, Open Eyes).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Gush Forth My Tears	Miranda Sex Garden	04.1991	-	-	Mute MUTE 123	[written by William Holborne][produced by PK]
Iris EP.	Miranda Sex Garden	.1992	-	-	Mute STUMM 97	[produced by PK]
Play	Miranda Sex Garden	01.1993	-	-	Mute MUTE 139	[written by Miranda Sex Garden][produced by PK]
Sunshine	Miranda Sex Garden	03.1993	-	-	Mute MUTE 154	[written by Miranda Sex Garden][produced by PK]
Peep Show	Miranda Sex Garden	04.1991	-	-	Mute MUTE 163	[produced by Hacke]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Madra	Miranda Sex Garden	08.1991	-	-	Mute STUMM 91	[produced by Tony Faulkner]
Suspiria	Miranda Sex Garden	03.1993	-	-	Mute STUMM 112	[produced by Paul Kendall]
Fairytales of Slavery	Miranda Sex Garden	06.1994	-	-	Mute STUMM 129	[produced by Alexander Hacke, Miranda Sex Garden]
Carnival of Souls	Miranda Sex Garden	07.2000	-	-	Cleopatra CLP 0884-2 [US]	-

Allan Felder

Piosenki   Allana Feldera ze stajni Philly  można znaleźć na niezliczonych nagraniach lat 60, 70 i  80-tych. Jego częstymi współpracownikami byli Norman Harris , Bunny Sigler ,i Ron Baker.

Urodzony jako Allan Wayne Felder w dniu 26 maja 1943 roku w Filadelfii,  był jednym z dziewięciorga dzieci   Sylvii i Harolda Felderów. Zaczął śpiewać w chórze w kościele Miller Memorial Baptist Church. Ukończył Simon Gratz High School, Felder dołączył do US Navy, służąc przez cztery lata. Po tym, pracował w Frank's Soda and Bottling Company i Westinghouse Electric Company.

Około 1968 roku, Felder napisał razem z sąsiadem Tommy Keithem piosenkę , która została nagrana przez  siostrę Feldera, Nadine i jej grupę, Honey and the Bees. Później zaprzyjaźnił z radiowym  DJ-em z rozgłośni WDAS,Jimmy Bishopem i aranżerem, gitarzystą, kompozytorem i producentem Normanem Harrisem . Felder i Harris rozpoczęli długą i owocną współpracę, która rozpoczęła się od "Walk Right Up to the Sun", który był hitem   Delfonics , zostając #13 na liście R&B jesienią 1971 r.


Harris i Allan Felder napisali debiutancki singiel  First Choice ,  "This Is the House Where Love Died" wydany przez Philly Groove Records. Następny "Armed and Extremely Dangerous" był ich pierwszym większym zostając numerem 11 na R & B   liście Billboardu na początku 1973 roku i był to hit Top 20 w Wielkiej Brytanii. Album The Armed and Extremely Dangerous ukazał się jesienią 1973 roku, podobnie jak inny utwór napisany   przez tą spółkę " Smarty Pants", przestroga o niechcianej ciąży osiągnęła liczbę 25 pozycję na liście R& B.  Najwyższą pozycję na liście R & B  miał singiel  "The Player-Part 1 ",który został  , oparty na popularnym temacie ówczesnych filmów (Shaft, Superfly, Mack); był numerem siedem  latem 1974r.

Gdy Harris utworzył Baker Harris Young Productions z członkami MFSB , basistą Ronem Bakerem i perkusistą Earlem Youngiem , piosenki Feldera   pojawiły się na niektórych wydawnictwach B.H.Y. Na pierwszym albumie filadelfijskiej grupy wokalnej Double Exposure wydanej przez Salsoul Records , Ten Percent - wydanym w sierpniu 1976r, znalazły się ogromne hity disco "Ten Percent", "Everyman (Has to Carry His Own Weight) /" Gonna Give My Love Away" i " My Love Is Free / " Just Can't Say Hello". Felder był współautorem zamykającej album ballady  " Pick Me ". W 1976r Felder , który miał córkę Allison Biancę i syna Troya, ożenił się z Evelyn Boyd.

Później, Norman Harris stworzył Gold Mind Records, który był dystrybuowany przez Salsoul. First Choice podpisał kontrakt z tą wytwórnią i ich pierwsze nagranie, ultra-chwytliwe "Doctor Love", doszedł do   23 pozycji na liście R & B   latem 1977r.

W 1985 Felder był współautorem "I'd Rather Be By Myself", klubowy hit Davida Ebo , wokalisty, który zastąpił Teddy Pendergrassa w Harold Melvin and The Blue Notes . W 1989 Felder śpiewał w męskim chórze Morris Chapel Baptist Church gdzie również wykładał w szkółce niedzielnej. Po długiej chorobie, Allan Felder zmarł w dniu 7 listopada 1999 roku w rodzinnej Filadelfii. W tym dniu stacja radiowa Philadelphia WDAS-FM poświęciła cały dzień w hołdzie temu   kompozytorowi.

Piosenki Allana Feldera na listach przebojów

[with Norman Harris] Walk Right Up to the Sun The Delfonics 10.1971 81.US I'm a Winner Now Executive Suite .1973 51.R&B Chart Armed and Extremely Dangerous First Choice 03.1973 28.US/16.UK Look Me Up Blue Magic 08.1973 51.UK Smarty Pants First Choice 08.1973 56.US/9.UK What More Can a Girl Ask For? The Whispers .1974 60.R&B Newsy Neighbors First Choice 03.1974 97.US The Player (Part 1) First Choice 09.1974 71.US/51.UK Love Freeze First Choice .1975 61.R&B Making Love Ain't No Fun (Without the One You Love) (Part 1) The Ebonys .1976 83.R&B We're on the Right Track South Shore Commission 01.1976 94.US Goin' Up in Smoke Eddie Kendricks 11.1976 30.R&B Newsy Neighbors Double Exposure 12.1978 107.US   [with Jimmy Grant] Stop to Start Blue Magic 12.1973 74.US   [with Bunny Sigler & Norman Harris] Bingo The Whispers .1974 40.R&B When the Fuel Runs Out Executive Suite .1974 48.R&B A Mother for My Children The Whispers 02.1974 92.US/54.UK Good Things Don't Last Forever Ecstasy, Passion & Pain 07.1974 93.US Hooked for Life The Trammps 12.1975 53.UK Touch & Go Ecstasy, Passion & Pain 06.1976 98.US   [with Bunny Sigler] Keep Smilin' Bunny Sigler .1974 46.R&B Your Love Is Paradise Executive Suite .1974 37.R&B Let Me Make Love to You The O'Jays 07.1975 75.US Everyman (Has to Carry His Own Weight) Double Exposure .1976 84.R&B Keep Smilin' Gabor Szabo .1976 77.R&B   [with Bunny Sigler & Ron Kersey] Don't Take Your Love from Me The Manhattans 01.1975 37.US   [with Ron Tyson, Bunny Sigler] I Could Dance All Night Archie Bell & the Drells 06.1975 51.UK   [with Ron Baker, Earl Young, Norman Harris] Hold Back the Night The Trammps 10.1975 35.US/5.UK Hold Back the Night Graham Parker 04.1977 58.US   [with T.G. Conway, Bruce Gray] He's a Friend Eddie Kendricks 02.1976 36.US   [with T.G. Conway] Ten Percent Double Exposure 06.1976 54.US My Love Is Free Double Exposure 02.1977 104.US [with Norman Harris, Ron Kersey & Ron Tyson] Betcha Never Been Loved (Like This Before) The Dells .1977 29.R&B   [with Ron Tyson, T.G. Conway] Cheaters Never Win Love Committee .1977 57.R&B Our Love The Dells .1977 20.R&B Love Is Finally Coming My Way True Example .1978 24.Dance Chart   [with Norman Harris & Ron Tyson] Hit and Run Loleatta Holloway .1977 56.R&B Dreamin' Loleatta Holloway 02.1977 72.US/59.UK Doctor Love First Choice 09.1977 41.US The Night the Lights Went Out The Trammps 12.1977 104.US Think for Yourself The Temptations .1978 58.R&B Doctor Love First Choice .1984 61.Dance Dr. Love Smokin Beats 09.1999 123.UK [with Norman Harris & Robert Curington] I Need Love The Persuaders .1977 34.R&B [with Bruce Gray] You're Only As Good As You Think You Are The Whispers .1977 91.R&B [with Leroy Green & T.G. Conway] Boogie Fund Solar Flare .1978 22.Dance Chart [with Nickolas Ashford, Valerie Simpson, Norman Harris & Ron Tyson] You're All I Need to Get By / Kidnapped Gloria Gaynor .1978 24.Dance Chart [with Gary Gilbert, T.G. Conway] Count the Days Al Wilson .1979 84.R&B [with Norman Harris, Bruce Gray, Ron Tyson] Love Insurance Policy / Teaser The Trammps .1979 75.Dance Chart [with Norman Harris & Chi Coltrane] Armed & Extremely Dangerous / Thunder & Lightning Abbe .1980 81.Dance Chart [with Keni Burke, Norma Jean Wright] Risin' to the Top Keni Burke 08.1982 63.R&B [with Jill Freeman & Leroy Schuler] I'd Rather Be by Myself Ebo .1986 37.R&B [with Keni Burke & Norma Jean] Rising to the Top Pieces of a Dream .1988 49.R&B [with Ron Baker, Earl Young, Allan Felder ] Hold Back the Night K.W.S. 12.1992 30.UK [with Jake Williams, Bunny Sigler & Norman Harris] Son of a Gun JX 04.1994 13.UK [with Pete Rock , CL Smooth , Keni Burke,Norma Jean Wright] Take You There Pete Rock & CL Smooth 02.1995 76.US [with Nickolas Ashford, Valerie Simpson, Aaron Gilbert, Norman Harris, Les Sharma , Bunny Sigler] On the Run Big Time Charlie 10.1999 22.UK [with Eric Smax, Thomas Gold, Bunny Sigler & Norman Harris] Touch Me Houzecrushers 03.2007 76.UK

Persuaders

 Persuaders byli nowojorską,r&b grupą wokalną najbardziej znany ze swojego złotego przeboju z 1970 roku, "Thin Line Between Love and Hate ". Sprzedano go w ponad milionie egzemplarzy, jako hit #1 na Billboard R & B, i otrzymał status złotej płyty  Recording Industry Association of America w dniu 29 października 1971 roku .
Oryginalni członkowie utworzyli grupę w Nowym Jorku w 1969 roku, po uprzednim śpiewaniu z innymi lokalnymi grupami. Podpisali kontrakt z Atlantic Records w 1971 roku w oryginalnym składzie Douglas "Smokey" Scott, Willie Holland, James Barnes, i Charles Stodghill.W 1973r, na ich drugim albumie, John Tobias i Thomas Lee Hill zastąpili Barnesa i Stodghilla.

Grupa nagrywała w Atco / Atlantic przez cztery lata i wylansowała szereg  hitów R & B i pop,  w tym trzy przeboje w  Top 10 na liście r&b. Brzmienie   Persuaders polegało na ścisłej harmonii , szorstki, ale emocjonalny wokal    Scotta i  ciężkie aranżacje soul i R & B ,było firmowym znakiem  braci Poindexter, Richarda i Bobby'ego, którzy wyprodukowali  większość ich hitów z lat 70-tych w swojej firmie Win Or Lose. Bobby Poindexter wyprodukował drugi album z żoną Jackie Members. Późniejsze nagrania grupy w Atco  zostały wyprodukowane przez Phila Hurtta, Tony Bella i Lebarona Taylora z Filadelfii.

W roku 1973, Persuaders,który tworzyli, Douglas "Smokey" Scott, Thomas Lee Hill, Joey Coleman i Richard Gant nagrali oryginalne wersje utworów soul później nagranych przez innych artystów, przede wszystkim: "Best Thing That Ever Happened to Me" (z   albumu o tym samym tytule), duży hit Gladys Knight & The Pips ; "Some Guys Have All The Luck ", nagrany przez Roberta Palmera , Roda Stewarta  oraz Maxi Priesta ; i "Thin Line Between Love and Hate ", nagrany przez H-Town , a później przez  grupę reggae Black Slate i brytyjski  zespół  rockowy,  The Pretenders.


Zespół nagrał płytę dla wytwórni Calla (rozprowadzany przez CBS Records ), w 1976 roku, ponownie w Filadelfii, ale tym razem z producentami :Robertem Curingtonem i Normanem Harrisem, zatytułowany It's All About Love . Jeden utwór, ballada "I Need Love" była   R & B. Później wydali jeden singiel dla Brunswick Records w 1981 roku, z Douglasem Scottem wciąż jako wokalistą. Grupa nagrała cztery albumy w latach 70-tych.

Gdy oryginalni członkowie opuszczali ,a nowi członkowie dołączali  , Persuaders'kontynuowali działalność w 21 wieku  w  nowym składzie Vincent (Vince) Ballard, Sylvester (Jay) Jones, Tmarvin Williams i Keith (Soul) Simmons.Ostatni  oryginalny członek  Persuaders, Willie Holland, zmarł w dniu 13 lutego 2016 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Thin Line Between Love And Hate/Thigh Spy	Persuaders	08.1971	-	15[12]	Atco 6822	[gold-US][written by Richard Poindexter, Robert Poindexter, Jackie Members][produced by The Poindexter Brothers][1[2][16].R&B Chart]
Love Gonna Pack Up (And Walk Out)/You Must Have Put Something In Your Love	Persuaders	12.1971	-	64[10]	Win Or Lose 220	[written by Richard Poindexter, Robert Poindexter, Jackie Members][produced by The Poindexter Brothers][8[12].R&B Chart]
If This Is What You Call Love (I Don't Want No Part Of It)/Thanks For Loving Me	Persuaders	04.1972	-	-	Win Or Lose 222	[written by Robert Pointdexter, Jackie Members, Stanley Pointdexter][produced by The Poindexter Brothers][27[3].R&B Chart]
Peace In The Valley Of Love/What Is The Definition Of Love	Persuaders	11.1972	-	104[3]	Win Or Lose 225	[written by R. Poindexter, B. Poindexter, J. Members][produced by R. Poindexter, B. Poindexter, J. Members][21[12].R&B Chart]
Bad, Bold And Beautiful Girl/Please Stay	Persuaders	05.1973	-	105[4]	Atco 6919	[written by B. Poindexter, R. Poindexter, J. Members, R. Holloman, A. Watkins, N. Daniels][produced by Bobby Poindexter][24[6].R&B Chart]
Some Guys Have All The Luck/Love Attack	Persuaders	09.1973	-	39[11]	Atco 6943	[written by J. Fortgang][produced by Taylor, Hurtt, Bell][7[15].R&B Chart]
Best Thing That Ever Happened To Me/That's The Way She Is	Persuaders	03.1974	-	85[6]	Atco 6956	[written by J. Weatherly][produced by The Young Professionals][29[11].R&B Chart]
All Strung Out On You/Once In A Lifetime Thing	Persuaders	07.1974	-	-	Atco 6964	[written by L. Butler, B. Patterson][produced by Taylor, Hurtt, Bell][32[12].R&B Chart]
I Need Love/ Sure Shot - A/k/a "Gamblin' On A Sure Shot"	Persuaders	06.1977	-	-	Calla 3006	[written by A. Felder, N. Harris, R. Curington][produced by Robert Curington, Norman Harris][34[12].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Thin Line Between Love and Hate	Persuaders	03.1972	-	141[7]	Win Or Lose 387	-
The Persuaders	Persuaders	04.1973	-	178[4]	Atco 7021	-

Jane

Jane, grupa niemiecka. Powstała w 1969r w Hanowerze. Założyli ją Klaus Hess - g, b, k, voc i Peter Panka (ur. 3.03. 1948r, Hanower - zm. 28.06.2007r, Wennigsen) - dr, perc, voc po odejściu z zespołu Justice Of Peace. Z początku towarzyszył im Luitjen „Harvey" Janssen - b, ale niebawem odszedł.
I w październiku 1970r składu dopełnili Werner Nadolny (ur. 3.04.1947r) - k, s, fl, jeszcze jeden były muzyk Justice Of Peace, i Charly "Der Chef" Maucher (ur. 6.05.1947r) - b, g, voc, wywodzący się z Coffinbeats. W kwietniu 1971r dołączył Bernd Pulst - voc, ale wytrwał w Jane zaledwie rok. W końcu 1972r choroba zmusiła Mauchera do przerwania kariery.
Wtedy przyjęto Wolfganga Krantza - b, g, k, kolejnego byłe go członka Justice Of Peace. Pozostał on w składzie (jako gitarzysta), mimo że wiosną 1973 wrócił Maucher. W tym samym czasie odszedł Nadolny. W sierpniu 1974 zrezygnowali Maurher i Krantz, a dołączyli Martin Hesse (ur.23.05.1949r) - b z Dullknife i nieco późnięj, w październiku tego roku, Gotfried Janko [ur.19.07.1946r-zm.09.2004r-voc,k z tego samego zespołu .W 1975r na miejsce Janko wrócił Nadolny,ale już na początku następnego roku znowu odszedł i przyjęto Manfreda Wieczorke - k, voc z Eloy. Wiosną 1979 zrezygnował
Wieczorke. W 1980 Jane wzmocnił na krótko Pedja - voc, muzyk z Ibizy, a na koncertach formację wsparł w tym czasie gościnnie Nadolny. Na początku 1981 Hesse'a zastąpił Anglik Ted Jones - b, a rok później jego z kolei Maucher.
W końcu 1982r drogi muzyków się rozeszły. W 1984 grupa się odrodziła, a w składzie znaleźli się: Panka, Nadolny, Kai Reuter - g z zespołu Viva i Bernd Kolbe (ur. 10.10.1951r)-b, k, voc z Epitaph. W 1985r odszedł Kolbe. W 1986r dołączył Klaus Henatsch - k, voc, który wcześniej akompaniował Jucie Weinhold. W 1988r Reutera zastąpił Klaus Walz (2.03.1951) - g, voc, jeszcze jeden były muzyk Epitaph.
W tym czasie zrezygnował też Henatsch. Ponadto formację wsparła Stephanie Shea - b. A na płycie „Jane Live '88" dodatkowo wystąpił drugi basista - Maucher, na następnej zaś, „Jane Live '89", Jane gościnnie wsparł wokalista i pianista - Janko.
 W 1992 reaktywował się skład z Hessem, Fanką i Nadolnym oraz Jensem „Jaye" Dettmerem - b, voc, ale po wspólnej trasie skłóceni z kolegami Hess i Dettmer odeszli.
W późniejszym okresie równolegle działały dwie różne wersje grupy: Peter Panka's Jane i Klaus Hess' Jane, znana też jako Klaus Hess'Mother Jane lub Motherjane. Peter Panka's Jane stworzyli Panka i Nadolny, których wsparli Walz i Kolbe.
Później Kolbe odszedł, a dołączyli Reuter i Marc Giebeler - b z Kasch.W 1996r Giebelera zastąpił chilijski muzyk Nelson Arriagada - b, ale już wiosną 1997 na jego miejsce wrócił Giebeler. W grudniu 1997r zrezygnował Reuter.
Od 1998r Panka i Nadolny działali w duecie jako Pano's Jane (krótko towarzyszyły im Gaby Neizel - g i Petra Muller-Gehring - b. Jednakże w 2002 odbudowali Peter Panka's Jane z Maucherem i Walzem. Klaus Hess' Jane, znaną też jako Klaus Hess' Mother Jane lub Mother Jane, założył Hess, który pozyskał do współpracy Dettmara - dr i Kaia Schieringa - b, voc, a w 1998 także Henatscha. W 2000 Dettmera zastąpił Hachy M. Hochmeister - dr.
Grupa Jane zwróciła na siebie uwagę występem w czerwcu 1971 na festiwalu Little Woodstock w Hanowerze i niebawem podpisała kontrakt z firmą Brain. W końcu roku nagrała w Star Studio w Hamburgu przy pomocy Guntera Kórbera jako producenta i Conny'ego Pianka jako realizatora, stałych współpracowników w następnym okresie, płytę „Together", wydaną w lutym 1972 wraz z singlem Daytime. Przedstawiła muzykę niezbyt oryginalną, wyrosłą z dokonań Vanilla Fudge, Spooky Tooth czy Uriah Heep, ale urzekającą hipnotyczną, psychodeliczną atmosferą i wspaniałym, ociężałym, gitarowo-organowym brzmieniem, np. trzy długie kompozycje pełne efektownych instrumentalnych pasaży - Spain, Hangman i Dayfime. Zrealizowany w Windrose Studios w Hamburgu album „Here We Are" z marca 1973, promowany singlem Here We Are, zaczynał się rozbudowanym utworem Redskin, przywołującym klimat debiutu, ale pozostałe, jak nieco pinkfloydowy Out In The Rain, ujawniały chęć stylistycznej odmiany. Świadectwem popularności, jaką formacja zdobyta już w tym czasie, byt chociażby wielki koncert we wrześniu 1973 w Krefeld - dla pięciu tysięcy słuchaczy.
Pewnym zaskoczeniem okazała się płyta "Jane III" wydana w maju tego roku. Rezygnacja z organowych
brzmień uczyniła muzykę jane cięższą i mocniejszą, a tym samym bliższą konwencjonalnego hard rocka o bluesowym odcieniu, np. Comin' Again czy fragment studyjnego jamu Jane Session. Krytykowana za hołdowanie anglosaskim wzorom grupa po raz pierwszy ożywiła swoje dzieło niemieckimi akcentami, np. ballada Early In The Morning oparta na motywach rodzimej piosenki ludowej, a w utworze King Of Thule nawiązała do pieśni Der Kónig in Thule z Fausta Goethego. Album ukazał się nie tylko w Niemczech, ale też m.in. w Stanach Zjednoczonych. Formacja miała pojechać za ocean na wspólną trasę z Grand Funk
Raiłroad, ale z powodów organizacyjnych do tego nie doszło i szansa amerykańskiej kariery została zmarnowana.
Z tego okresu, z 1974, pochodzi również dziwny singel, z dwoma żartobliwymi, niemieckojęzycznymi piosenkami Mauchera, Bambule-Rock i Feuer auf der Dragonia, sygnowany nie nazwą Jane, a pseudonimem kompozytora i głównego wykonawcy - Der Chef.
Świadectwem zagubienia wydawał się album „Lady", nagrany między listopadem 1974r a styczniem  następnego roku w studiu Pianka, wydany w marcu 1975r. W instrumentarium znowu pojawiły się organy, ale w programie dominowały kompozycje gładkie i nijakie, zaśpiewane przez Janko w sposób przydający im soulowego odcienia, np. Waiting For The Sunshine, Scratches On Your Back, Make Me Feel Better, Silver Knickers (But You Are All Right). Powrotem do dawnej formy była płyta „Fire, Water, Earth & Air", zrealizowana w listopadzie 1975r, jak zwykle u Pianka, po raz pierwszy bez pomocy producenta spoza własnego grona, wydana w styczniu 1976. Wypełniła ją muzyka pełna, dzięki użyciu brzmień syntezatorowych, niemal orkiestrowego rozmachu, układająca się w opowieść o czterech żywiołach, m.in. Fire (You Give Me Some Sweet Lovin'), Water (Keep On Rollin'), Earth (Angel) i Air (Let The Sunshine In).
Podsumowaniem pierwszego okresu działalności Jane był album „Jane At Home - Live", nagrany na żywo 13 sierpnia 1976r w Niedersachsenhalle w Hanowerze przed trzytysięczną publicznością, wydany dwa miesiące później, zawierający porywające wykonania takich utworów, jak Hangman, Out In The Rain, Lady czy Fire Water Earth & Air.
Na płycie „Between Heaven And Hell", zrealizowanej w lutym 1977r i wydanej wkrótce potem, na plan pierwszy wysunął się Wieczorke, były muzyk zespołu Eloy, zafascynowany twórczością Pink Floyd. Uwidoczniło się to zwłaszcza w rozbudowanej kompozycji tytułowej, choć w repertuarze znalazło się też coś z zupełnie innej półki, stereotypowy boogie rock - Your Circle. Dzieło odniosło wielki sukces komercyjny - w samych Niemczech rozeszło się w trzystu tysiącach egzemplarzy.
Dalszym krokiem w tym kierunku był album „Age Of Madness", nagrany w lutym 1978r, po raz pierwszy we własnym studiu, wydany w kwietniu 1978r promowany czwórką „Age Of Madness" i singlem Love
Song. Zdominowany przez instrumenty klawiszowe Wieczorkego, nie miał jednak mocy i dynamiki poprzedniego (m.in. Age Of Madness, Memory Symphony, Bad Game).

Artystycznymi porażkami okazały się następne płyty,zrealizowane już bez Wieczorkego i zawierające zablonowy repertuar rockowy: „Sign No. 9" z 1979r, „Jane" z 1980r i niemieckojęzyczna „Germania" z 1982r. Wkrótce po ukazaniu się ostatniej z nich grupa się rozpadła. W późniejszych latach odradzała się w różnych konfiguracjach, ale żaden z albumów powstałych w tym okresie nie dorównywał jej dokonaniom z przeszłości.
Dyskografię Jane uzupełniają m.in. dwa koncertowe nagrania z lutego 1977, Expectations i Out In The Kain, będące ozdobą kroniki imprezy „Brain Festival Essen" (Brain, 1977), a Mother Jane m.in. utwór Sbining na składance „Music From The Underground, Vol. 4" (Sysyphus, 1998).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [Ger]	Komentarz
Daytime/Hangman	Jane	.1973	-	-	Brain 508	-
Here We Are / Redskin	Jane	.1973	-	-	Brain 510	-
Love Song/Get This Power	Jane	.1978	-	-	Brain 0030.111	-
Age Of Madness EP.	Jane	.1978	-	-	Brain 2835 805	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Together	Jane	.1972	-	-	Brain 1002	-
Here We Are	Jane	.1973	-	-	Brain 1032	-
III	Jane	.1974	-	-	Brain 1048	-
Lady	Jane	.1975	-	-	Brain 1066	-
Fire, Water, Earth & Air	Jane	.1976	-	-	Brain 1084	-
Between Heaven and Hell	Jane	.1977	-	-	Brain 60.055	-
Age of Madness	Jane	.1978	-	-	Brain 0060.124	-
Sign No 9	Jane	.1979	-	-	Brain 0060.218	-
Jane	Jane	.1980	-	-	Brain 0060.354	-
Germania	Jane	.1982	-	-	Brain 0060.519	-
Beautiful Lady	Jane	.1986	-	-	Sky SKY CD 3042	-

Al Debbo

Al (Alec) Debbo (ur. 22 czerwca 1924r - zm.13 lipca 2011r) był południowoafrykańskim aktorem i piosenkarzem. Jako jeden z najbardziej znanych artystów swojego pokolenia wniósł ogromny wkład do afrykanerskiej muzyki i kultury.
Alec Debbo, syn libańskich rodziców, urodził się w Bloemfontein , RPA. Jako dziecko pomagał rodzicom w sklepie . Jego rodzice uczyli go języka libańskiego i angielskigo, ale on nauczył się Afrikaans w młodym wieku, ponieważ Afrikaans był językiem dominującym w Bloemfontein.
W koncertach szkolnych miał talent do rozśmieszania ludzi, ale nie widział się w komedii jako realnej kariery, więc pracował jako hydraulik. Śpiew i komedia pozostały jego hobby i występował przy różnych okazjach i weselach.
W 1947 roku wszystko się zmieniło po tym jak jego przyjaciele namówili go do udziału w konkursie talentów,  związanym z South African Industries Fair , który wygrał. W rezultacie dostał swoją pierwszą rolę w filmie Die Kaskenades van Dokter Kwak . Trwało to tylko trzy minuty, ale to wystarczyło, aby wygenerować krajowe uznanie.

Po jego sukcesach w filmach takich jak Alles sal regkom (1951) , Dis Lekker om te lewe (1957) oraz Fratse in die vloot (1958), zadebiutował jako producent w 1961r  filmu Boerboel de Wet . W 1969 roku wyprodukował film Stadig oor die klippe, natomiast zagrał główną rolę Boetie Flenters ( partackiego prywatnego detektywa,  - à la z Różowa Pantera ). Jednak Al zawsze uważał, że Donker Afrika (1957)  był jego najlepszym filmem. Wystąpił w ponad dwudziestu filmach, w karierze filmowej  trwającej ponad 60 lat. Jego ostatni występ miał miejsce w 2004r w filmie, Oh Schuks ... I'm Gatvol , który został wyreżyserowany przez Leona Schustera .
W 1968 roku Al odniósł niespodziewany sukces ze swoją interpretacją Hasie , piosenki skomponowanej przez Nico Carstensa i Antona de Waala. Po tym, nagrał 11 albumów muzycznych. W 1996 roku wydał swoją przedostatnią płytę (lub jego ostatnią z nowym materiałem),   Ek Lewe nog. Cztery lata później, w 2000 roku, ukazał się jego album "Greatest Hits", pod tytułem Pieringoog Potpourri - Al Debbo se dankie .

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	RPA	US	Wytwórnia [RPA]	Komentarz
Baas Jack	Al Debbo	06.1968	7[10]	-	-	[parodia hitu "Master Jack"-Four Jacks & A Jill]
Sonbrilletjies	Al Debbo	10.1968	7[7]	-	-	[parodia hitu "Sunglasses"-Hillary]
Die Tantes Van Nantes/Die Wange Van Die Bobbejaan	Al Debbo & Nico Carstens	05.1970	11[7]	-	Columbia DE 428	[written by Nico Carstens]

Siouxie and The Banshees

Nieważne, kto pierwszy z grupy przyjaciół z londyńskiego przedmieścia Bromley usłyszał o Sex Pistols - faktem jest, iż ten szczególny, wyróżniający się ekstrawaganckimi strojami i fryzurami tłumek stał się niebawem najwierniejszymi fanami zespołu Johnny'ego Rottena. Ich szokujący wygląd zewnętrzny i wyzywający sposób bycia zwróciły natychmiast uwagę prasy, coraz chętniej piszącej o nowej subkulturowej sensacji - punk rocku. W jednej z popularnych gazet pojawił się termin The Bromley Contingent i tak już zostało. Do niekonwencjonalnego wyglądu nie pasowały konwencjonalne imiona i nazwiska William Broad występował więc odtąd jako Billy Idol, Susan Dallion - jako Suzie, a potem Siouxsie, Steven Bailey -jako Spunka, później Two Tone Steve, wreszcie Steve Severin. W owym burzliwym 1976 roku każdy myślał o założeniu zespołu - na wzór Sex Pistols. Czy umiał grać, czy też nie. Billy Idol stanął wkrótce na czele Generation X, nierozłączni Siouxsie i Steve pojawili się we wrześniu na scenie 100 Club, pod czas pierwszego festiwalu punkrockowego pod nazwą Siouxsie And The Banshees - zaczerpniętą z tytułu filmu opartego na opowiadaniu Edgara Allana Poe Cry Of The Banshee.
Wykonali przeraźliwie monotonną, podobną zwierzęcemu skowytowi wersję The Lord's Prayer (Ojcze nasz) z wplecionymi w nią fragmentami tekstów Twist And Snout i Knockin' On Heaven's Door i mieli ją w założeniu grać tak długo, aż zirytowana publiczność przegna ich gradem butelek i innych ciężkich przedmiotów. Okazało się, że ta zabawa znudziła się jednak szybciej im samym: po dwudziestu minutach przerwali raptownie i zeszli ze sceny, pozostawiając po sobie tak negatywne wrażenie, iż żadna z szanujących się firm płytowych długo nie kwapiła się z propozycją podpisanie kontraktu. Dopiero w 1978 roku na warunki stawiane przez Siouxsie And The Banshees przystała wytwórnia Polydor.
W owym legendarnym pierwszym składzie, obok Siouxsie i Severina występowali gitarzysta Marco Pirroni (później - The Models, Beastly Cads, Rema Rema i Adam And The Ants) i perkusista Simon Beverley, czyli osławiony Sid Vicious (Flowers Of Romance, Sex Pistols, samobójstwo).
W chwili wejścia do studia nagraniowego niecałe dwa lata póżniej,po kilku zmianach personalnych,na gitarze grał już John McKay,na perkusji natomiast-Kenny Morris.Jedno wymaga tu zdecydowanego wyjaśnienia,by punkrockowe afilliacje kontyngentu z Bromley nie rzutowały na rzeczową ocenę działalności Siouxie and The Banshees.Otóż zespół ten stanowił swoiste ogniwo pośrednie między "glam-rockiem" (tzn. Markiem Bolanem i T- Rex, Roxy Music i Davidem Bowiem-Ziggy Stardustem) i dekadencją rodem z Kabaretu Boba Fosse'a i Nocnego portiera Uliany Cavani z jednej strony, a modną kliką spod znaku "new romantic" i Spandau Ballet - z drugiej. Do grona przyjaciół grupy zaliczał się zresztą nie kto inny, tylko Steve Strange i wiele nauczył się, zanim założył supermodny klub Blitz...
Subkultura punk stanowiła dla Siouxsie i Severina zaledwie punkt odbicia do działalności niewiele wspólnego mającej z jadowitym anarchizmem Sex Pistols, lewacką bojowością The Clash i powszechnie obowiązującym kultem ulicy. Siouxsie od samego początku była gwiazdą - wzorem do naśladowania przez inne dziewczęta, tajemniczą, dystansującą się od publiczności "Królową wojowników epoki lodowcowej", jak cokolwiek pretensjonalnie nazywała ją prasa w 1977 roku. Wykreowała postać, której nie spotyka się w codziennym życiu - która pochodzi z innego. psychodelicznego (tak, tak wymiaru. Kiedy Bromley Contingent wkroczył na scenę, bunt przekształcił się w styl.



Tytuł "The Scream" odnosi się do każdej piosenki na płycie,choć w różnym znaczeniu.Ale przecież każdy z nas inaczej woła o pomoc.
[Siouxsie Sioux,1978r]

Konsekwentnie- jak dowiodła płyta dtugogrająca The Scream - Siouxsie And The Banshees- nie byli zainteresowani tą stroną rzeczywistości, w której młodzi ludzie wystają w kolejkach po zasiłek dla bezrobotnych i domagają się pracy, wzywają do buntu przeciw establishmentowi i zwierzają się ze swych problemów okresu dojrzewania. Już singel Hong Kong Gardens z aluzjami do tragedii Hiroszimy i Nagasaki, do rozpaczliwej obrony Japończyków i Chińczyków przed tandetnością narzucanego im amerykańskiego stylu życia, pośrednio wyrażający również strach przed konsekwencjami postępującej amerykanizacji Anglii - zapowiał istotne zmiany w rockowym tekście w drugiej połowie lat siedemdziesiątych. Pizede wszystkim uwolnienie od punkrockowej żółci i dorażnej sloganowości.
The Scream przynosi zestaw krótkich-niekiedy drastycznych (Carcass) -studiów schizofrenii i dezintegracji osobowości pod presją krępującej niczym gorset, zrytualizowanej codzienności (Suburban Relapse,Jigsaw Feeling, Switch, Mirage, Overground). Na pytanie, co warunkuje ową codzienność, odpowiada utwór Metal Postcard (Mitageisen-poświecony pamięci Johna Heartfielda, niemieckiego artysty z lat trzydziestych, specjalizującego się w fotomontażach o antynazistowskiej wymowie.
Ta piosenka jest ostrzeżeniem -mówi Siouxsie. - Cała propaganda nazistów w tamtych czasach była o tyle niebezpieczna, że gładko wślizgiwała się do ludzkiej świadomości i nie chodzi mi tutaj o histerię wokół eksterminacji Żydów, czy czegoś w tym rodzaju. Ten mechanizm propagandowy doskonale pasuje do naszych czasów i boję się, iż pewnego dnia nie będziemy mogli uciec od rozkazów dnia. wydawanych przez wszechobecne megafony i kamer obserwujących nas bez przerwy na ulicy i w naszych domach.
Podobnie mroczna tematyka w muzyce rockowej tego pokolenia dotąd nie występowała. Emanująca ż tekstów duszna, klaustrotobiczna atmosfera, spotęgowana została przez zimne, metaliczne brzmienie gitary McKaya, który wydaje się być uczniem Pete'a Townshenda z The Who - kontynuatorem brutalnego, gęstego stylu gry akordami, nie stroniącego od atonalności w momentach kulminacyjnych.
Join Hands stanowi w zasadzie kontynuację i rozwinięcia The Scream, zwłaszcza utworu Mirage, kreślącego portret człowieka uwięzionego bez ratunku w pułapce pozorów i konwencji. Siouxsie stawia zdecydowany znak równości między życiem w iluzji a śmiercią (Placebo Effect, Regal Zone, Icons, Premature Burial)- cały świat jest; według niej, "zombieramą" - "paradą żywych trupów". Ten etap działalności Siouxsie And The Banshees zamyka album Kaleidoscope z 1980 roku. Nieco mniej pesymistyczny niż Join Hands, porusza się jednak w podobnym kręgu tematycznym. Hybrid jest wyraźną kontynuacją Overground; Tenant (zainspirowany prawdopodobnie filmem Romana Polańskiego Lokator) stanowi studium narastającej paranoi;Christine przywołuje autentyczny przypadek Amerykanki Christine Sizemal,w której zamieszkały 22 różne osobowości;Happy House to kolejny utwór o niebycie w zdradliwym,iluzorycznym świecie,kreowanym przez przyjemne,rodzinne filmy z Happy endem.Nic nowego , jeśli nie liczyć ekologicznych akcentów w Skin.
O ile wszystkie trzy pierwsze płyty prezentują bardzo zwarty światopogląd zespołu, muzycznie różnią się one od siebie w sposób zasadniczy. The Scream przynosi w gruncie rzeczy 40 minut tradycyjnego, gitarowego rocka z pewnymi naleciałościami punkrockowymi w warstwie wokalnej. Zmiana producenta wpłynęła natomiast radykalnie na modyfikację brzmienia Join Hands. Steve'a Lillywtiite'a zastąpił Mike Stavrou - duch opiekuńczy nagrań Marca Bolana i T. Rex (wybór ten podyktowany był chęcią zarejestrowania nowej wersji Twentieth Century Boy jako strony B singla Staircase (Mystery). Stavrou dokonał istotnych zmian w układzie planów dźwiękowych: przesunął gitarę głęboko w tło, wyeksponował warstwę perkusyjną i melodycznie grający bas. Notabene, na podobny pomysł wpadł równolegle Martin Hannett i nic dziwnego, że wydany w tym samym czasie Unknown Pleasures Joy Division zdradza spore stylistyczne powinowactwo z Join Hands.
Pesymistyczna wymowa utworów, ich szczątkowa melodyka (cennym wyjątkiem jest Playground Twist) i posępne, ciężkie brzmienie sprawiają, iż po frapującej swym nowatorstwem pierwszej stronie, płyta zaczyna nużyć - wreszcie, na koniec, wraz z długim, przeraźliwie monotonnymi i całkiem tu niepotrzebnym The Lord's prayer opada do poziomu muzyczno-semantycznego szumu. To, co miało posmak prowokacji "artystycznej" w 1976 roku, cztery lata później było po prostu nudne. The Lord's Prayer świadczył o dojściu Siouxsie And The Banshees - zespołu zdecydowanie rockowego - do końca ślepego zaułka. Dokonanie przewartościowań -zwrot ku głównemu nurtowi muzyki rockowej - było koniecznością. Mike'a Stavrou zmienił Nigel Gray opromieniony sukcesem Reggatta De Blanc The Police: brzmienie grupy uległo rozjaśnieniu, nabrało bardziej przestrzennego charakteru, w aranżacjach pojawiły się nowe instrumenty (gitary akustyczne, syntezatory, elektryczny sitar), w warstwie wokalnej zniknęta archaiczna punk-rockowa manieryczność. powróciły wyraziściej zarysowane linie melodyczne. Niby wszystko znalazło się na swoim miejscu, jednakże Kaleidoscope okazał się najmniej spójną - pozostaje chyba najsłabszą - propozycją w dyskografii Siouxsie And The Banshees. Jest typową pozycją okresu przejściowego, choć bardziej pasowałoby tu określenie -okresu kryzysowego. We wrześniu 1979 roku, podczas trasy po Szkocji,McKay i Morris bez uprzedzenia opuścili zespół i wyjechali do Londynu. Próby pozyskania do współpracy Steve'a Jonesa i Paula Cooka z Sex Pistols spełzły na niczym -aby dopełnić zobowiązań kontraktowych, błyskawicznie ściągnięto z Londynu perkusistę Budgiego (ex-Slits), wakujące miejsce gitarzysty zajął natomiast tymczasowo Robert Smith z towarzyszącej Banshees grupy The Cure.
W nagraniach Kaleidoscope udział wziął Steve Jones (trzy utwory) i John McGeoch [Magazine,Visage],który oficjalnym,czwartym członkiem zespołu stał się dopiero w styczniu 1981 roku.
Pomimo oczywistych skojarzeń z Patti Smith -w sumie bardzo powierzchownych-napprawdziwy dowód muzyki Siouxsie And The Banshees pośrednio wskazują trzy Beatlesowskie akcenty. Chrząkanie świń w Carcass przywołuje na myśl zakończenie Piggies George'a Harrisona, jedyną nieautorską kompozycją na The Scream jest natomiast Helter Skelter Lennona i McCartneya (oba utwory pochodzą z Białego Albumu z 1968 roku - oba te tytuły wymienił Chanie Manson, jako inspirujące go do zbrodni w willi Romana Polańskiego). Ponadto w The Lord's Prayer, który kończył wówczas koncerty Siouxsie, pojawia się fragment Twist And Shout -tą zaś piosenką swoje występy kończyli The Beatles. Dla kogoś, kto te trzy fakty uważał za przypadkowe, a nie zadał sobie trudu, by uważnie wsłuchać się w The Scream i Join Hands, Kaleidoscope musiał być małym szokiem. Pokrewieństwo z psychodelicznym rockiem lat 1967-1968 - zwłaszcza wczesnym Pink Floyd z Sydem Barrettem, Their Satanic Majesties Request The Rolling Stones i Białym Albumem - jest oczywiste, wystarczy posłuchać choćby Desert Kiesses, Trophy czy Paradise Place. O ile The Scream i Join Hands w dużej mierze pobudziły do życia najrozmaitszych proroków zagłady.Kaleidoscope zapowiada renesans psychodelii,która przeniknęła najpierw do tzw. pozytywnego punkrocka,wkrótce potem zaś uległa redukcji do poziomu dekoracji z trzeciorzędnych horrorów w londyńskim klubie Batcave. Naturalnie, poddana ona została stosownym zabiegom aktualizującym, dostosowano ją do epoki przemocy i wszechobecności elektronicznych środków przekazu i inwigilacji, sięgała do mroczniejszej i gwałtowniejszej metaforyki, szokowała. Istota tego nurtu pozostała jednak nie zmieniona: poprzez obrazowość, tworzenie określonej atmosfery, wyolbrzymianie opisywanych sytuacji i starannie przemyślaną dramaturgię koncertów ma on oddziaływać na zmysły odbiorców w sposób totalny.
Po prostu do mnie przemawiają tylko gwałtowne wizje i emanujące nadludzką, mocą symbole - zwierzała się Siouxsie w 1983 roku. -Być może, niebezpiecznie jest z nimi igrać, zwłaszcza ze nie zawracam sobie nigdy głowy zgłębieniem ich wszystkich znaczeń (...) Uwielbiam maski i dlatego zawsze nakładam na twarz mnóstwo kosmetyków. Chcę, aby ludzie patrzyli wyłącznie na moją twarz i nie zwracali uwagi na inne rzeczy.

Godzinny film Nocturne, nakręcony podczas koncertów w Royal Albert Hall 30 września i 1 października 1983 niedwuznacznie dowodzi, iż Siouxsie i jej zespół awansowali do grona gwiazd, zdolnych zapełnić nawet największe sale koncertowe. Kulminacyjnym punktem tej relacji jest niezwykle dramatyczne, oszałamiające efektami wizualnymi i emanującą ze sceny atmosferą niesamowitości wykonanie utworu Voodoo Dolly. Pochodzi on z wydanej w 1981 roku czwartej płyty długogrającej Ju Ju. Ju Ju, Voodoo, Halloween, tajemne rytuały i celebrująca je, niczym kapłanka, Siouxsie. Coś podobnego jeszcze dwa, trzy lata temu powitane zostałoby gromkim śmiechem i powszechną pogardą. Czasy się jednak zmieniły i po punk-rockowej siermiężności publiczność znowu zapragnęła spektakli, rockowych igrzysk. Tak jak w złotej epoce dinozaurów. Paradoksalnie, dla Banshees był to powrót do źródeł - do fascynacji okultyzmem i filmami grozy. Wszak sama nazwa zespołu zaczerpnięta została z irlandzkich i szkockich wierzeń, według których zawodzenie ducha zwanego banshee zapowiada śmierć w tym domu, gdzie zostało ono usłyszane.
Ju Ju przyniósł bardzo istotną zmianę w tekstach utworów. Dotyczyła ona nie tyle samej treści, ile lokalizacji źródła zła. Dotąd człowieka niszczyły potężne, anonimowe siły, znajdujące się na zewnątrz. Tutaj każdy staje się ofiarą własnej namiętności, chorych fascynacji (Sin In My Heart, Monitor, Night Shift), czy fanatyzmu religijnego (Arabian Knights - spokrewniony z nagranymi wcześniej The Lord's Prayer ) - a więc wad z pietyzmem kultywowanych od samego dzieciństwa (Spellbound, Halloween). Zamykający płytę Voodoo Dolly -kojarzący się z prymitywnym bluesem z głębokiego Południa, gdzieś z bagien Luizjany - zapowiada zarazem następny album, A Kiss In The Dreamhouse.
Tytuł zaczerpnięty został z telewizyjnego programu o "domu marzeń", istniejącym w Hollywood w latach trzydziestych, w którym można było spędzić upojną noc z sobowtórem ulubionej gwiazdy filmowej. Chociaż pojawiły się tu utwory o inności i nietolerancji (zainspirowane powieścią Jerzego Kosińskiego Painted Bird) i o błędnym kole życia (Circle), wyrażonym przez nieco przyciężkie porównanie go do okręźnej, oznaczonej żółtym kolorem linii metra Circle, wiodącym tema tem A Kiss In The Dreamhouse jest obsesyjna, paraliżująca zmysły i wolę, niszcząca miłość. Seks jako samobó|stwo (Cascade, Melt!, Slowdive, Green Fingers), niespełnienie jako tortura (Obsession, Cocoon).
Po niespójnym Kaleidoscope, Ju Ju wskazuje na konsolidację zespołu i umiejętność wyciągnięcia wniosków z popełnionych błędów. A Kiss In The Dreamhouse uznać natomiast trzeba za tour de force Siouxsie And The Banshees, świadectwo osiągniętej przez nich dojrzałości artystycznej. Wszystkie pomysły i rozwiązania pojawiły się co prawda już na Kaleidoscope - tzn. bogate aranżacje, złożone harmonie, sposób budowania napięć i duże zróżnicowanie brzmieniowe -dopiero teraz jednak osiągnęły one ostateczny, skończony kształt. Jedynym poważnym konkurentem tej płyty w kontekście nowego brytyjskiego rocka, mógł być wówczas tylko Pornography The Cure. Nic dziwnego, że oba te tytuły stały się w pewnym sensie dwiema księgami Biblii dla wstępującego pokolenia pozytywnych punków i reanimatorów psychodelicznego rocka. Nie chodzi tu o podobieństwa, choć można je dostrzec, ale o pokrewny sposób muzycznego myślenia. Logiczne więc wydaje się. że kiedy w grudniu 1982 roku odszedł McGeoch - jego miejsce zajął Robert Smith, który postanowił zrobić dłuższą przerwę w działalności swego zespołu.
Praca nad A Kiss In The Dreamhouse okazała się tak bardzo wyczerpująca, iż cały następny 1983 rok upłynął na przyjemniejszych, bardziej relaksowych zajęciach. Po sukcesie EP Wild Things, Siouxsie i Budgie wyruszyli w styczniu na Hawaje, by nagrać - jako Creatures -album Feast. W tym czasie Severin i Smith występowali w psychodelicznym repertuarze z tancerką-wokalistką Jeanette Landray pod szyldem The Glove (zapożyczonym z Żółtej łodzi podwodnej) i zarejestrowali w studiu materiał na płytę długogrającą, zatytułowaną Blue Sunshine. Po tej indywidualnej terapii cała czwórka zeszła się na nowo, czego efektem byt singel z Dear Prudence - następną po Helter Shelter piosenką z Białego Albumu The Beatles. Zwieńczeniem tego okresu stały się wspomniane już dwa wspaniałe wieczory w Royal Albert Hali, których fragmenty uwieczniono na dwupłytowym albumie i na godzinnym filmie video Nocturne.
Być zaakceptowanym, znaczy dla mnie to samo, co zostać pogrzebanym. Niezależnie od tego, jacy są Banshees, po dziewięciu lalach tolerowanie nas jest czymś nieuniknionym. Pogodzenie się z tym stanem rzeczy wyda/e ml się jednak przerażające. Pojawia się też coś w rodzaju szacunku - "przecież oni na to w pełni zasłużyli" -który narasta wraz z wiekiem zespołu, co doprowadza mnie z kolei-do mdłości. (Siouxsie Sioux, 1985 r.)

Czy to się podobało Siouxsie czy nie, koncerty w Royal Albert Hall ugruntowały jej status gwiazdy brytyjskiego rocka. Osoby godnej szacunku, mającej zagwarantowane miejsce w historii gatunku i w księdze Who Is Who. Pewnym paradoksem w biografii wokalistki jest jej szczególny stosunek do samego pojęcia "gwiazdorstwa": gardzi nim, jednak przez długie lata, od samego początku, robiła wszystko, by ono do niej pasowało. W latach siedemdziesiątych odżegnała się od związków z jakimkolwiek "undergroundem" - teraz wylewała krokodyle łzy, że nie ma już żadnego, że wszystko staje się własnością mediów, zanim się jeszcze wydarzy. Cóż, nawet w tym kapryszeniu można dopatrzeć się gwiazdorskiej pozy...
W 1984 roku'zespół przystąpit do pracy nad nowym albumem studyjnym, który ostatecznie ukazał się pod tytułem Hyena. Tak jak koncert Nocturne otwierało Święto wiosny Strawińskiego, tak Hyenę rozpoczynał fragment Madame Butterfly- jak gdyby sugerujący, iż cała płyta będzie podporządkowana tematyce nie tak bardzo odległej od A Kiss In The Dreamhouse. l rzeczywiście, w podobnym nastroju utrzymane są utwory We Hunger i Belladonna, jednak motywem przewodnim jest tutaj zderzenie iluzji szczęścia z brutalną rzeczywistością - jak gdyby wstrząsające odkrycie, iż było się aktorem w filmie pornograficznym a nie w romantycznej historii miłosnej. Hyena jest wszakże płytą znacznie bardziej złożoną niż mogłoby wynikać z tej oceny - stanowi przegląd wielu wątków, poruszanych przez Siouxsie And The Banshees w bliższej i dalszej przeszłości.
Według podobnej recepty powstał dwa lata później album Tinderbox, choć i na nim można dopatrzeć się łączących część utworów, wiodących tematów. Są nimi przemijanie i rozkład (The Sweetest Chill, Cities In Dust, Party's Fall) oraz paraliżujący upał, wyzwalający zbrodnicze lub irracjonalne postawy (92°, Cannons). Pod względem muzycznym. Hyena jest bez wątpienia najdoskonalszym, najbardziej perfekcyjnym osiągnięciem Banshees. Świetna produkcja Mike'a Hedgesa, prze- strzenne, krystaliczne brzmienie, wpływ różnych kultur muzycznych -motywy hispano-amerykańskie (Bring Me The, Head Of The Preacher Man), daleko- i bliskowschodnie (We Hunger, Blow The House Down), elementy stylistyki gospels (Take Me Back). Z drugiej strony jednak Hyena ze swymi piosenkami i złagodzoną ekspresyjnością zdaje się być najmniej rockową płytą w dyskografii zespołu.
Powrotem do gatunkowych konwencji jest natomiast Tinderbox i nie będzie przesadą przypuszczenie, iż dla Siouxsie była to jakby sentymentalna podróż w przeszłość - aż do The Scream. Wrażenie to potęguje gra nowego gitarzysty, Johna Carruthersa (ex-Clock DVA), przypominająca styl Johna McKaya. Naturalnie, odtworzenie atmosfery debiutu - jeśli w ogóle o to chodziło - okazało się niemożliwe. Przez osiem lat Banshees zbyt wiele się nauczyli, czyli stali się zbyt dobrymi muzykami - niemniej Tinderbox przynosi, mimo różnej jakości materiału, solidną porcję rocka. Problem w tym, że nie ma on już tej magnetycznej siły, co w okresie między The Scream a A Kiss In The Dreamhouse. Siouxsie And The Banshees stali się częścią muzycznego establishmentu, czy tego chcieli czy nie. Coś podobnego możemy zaobserwować, kiedy porównamy na przykład Pornography z Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me The Cure, War z The Joshua Tree U2 lub Remain In Light z Naked Talking Heads. W żadnym z tych przypadków nie mamy do czynienia z płytami gorszymi - lecz z bardziej wyważonymi, muzycznie wyrafinowanymi płytami wieku dojrzałego.
Ostatnim - jak dotąd - rozdziałem w historii Siouxsie And The Banshees jest nader interesujący album Through The Looking Glass, przynoszący zestaw opracowanych przez zespół cudzych kompozycji. Zestaw, trzeba tu dodać, co najmniej zaskakujący, jeśli znaleźć w nim można utwory z repertuaru tak różnych wykonawców, jak Billie Holiday (Strange Fruit), Julie Driscoll (This Wheel's On Fire), Roxy Music (Sea Breezes), Television (Little Johnny Jewel), Iggy Pop (The Passenger), The Doors (You're Lost Little Girl) oraz piosenkę z filmu Księga Dżungli (Trust In Me). W sumie, bardzo dobra płyta, przygotowana z wyobraźnią, pełna niespodzianek. l bardzo osobista.
W 1987 roku, tuż po nagraniu Through The Looking Glass nastąpiły kolejne zmiany w składzie zespołu. Odszedł John Carruthers, a jego miejsce zajął John Klein, dotąd grający w Skeletal Family. Piątym muzykiem został obsługujący instrumenty klawiszowe Martin McCarrick. Należy jednak pamiętać, że - jak powiedział Robert Smith -The Banshees to tylko nazwa - bardziej idea niż zespół.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Hong Kong Garden /Voices	Siouxsie and The Banshees	08.1978	7[10]	-	Polydor 2059 052	[written by John McKay/Kenny Morris/Siouxsie Sioux/Steve Severin][produced by Nils Stevenson/Steve Lillywhite]
The Staircase (Mystery)/20th Century Boy	Siouxsie and The Banshees	03.1979	24[8]	-	Polydor POSP 9	[written by John McKay/Kenny Morris/Siouxsie Sioux/Steve Severin][produced by Nils Stevenson]
Playground Twist /Pull to Bits	Siouxsie and The Banshees	07.1979	28[6]	-	Polydor POSP 59	[written by John McKay/Kenny Morris/Siouxsie Sioux/Steve Severin][produced by Nils Stevenson/Mike Stavrou]
Mittageisen /Love in a Void	Siouxsie and The Banshees	09.1979	47[3]	-	Polydor 2059 151	[written by John McKay/Siouxsie Sioux][produced by Nils Stevenson/Mike Stavrou]
Happy House /Drop Dead-Celebration	Siouxsie and The Banshees	03.1980	17[8]	-	Polydor POSP 117	[written by Siouxsie Sioux/Steve Severin][produced by Siouxsie And The Banshees/Nigel Gray]
Christine /Eve White, Eve Black	Siouxsie and The Banshees	05.1980	22[8]	-	Polydor 2059 249	[written by Siouxsie Sioux/Steve Severin][produced by Siouxsie And The Banshees/Nigel Gray]
Israel /Red Over White	Siouxsie and The Banshees	11.1980	41[8]	-	Polydor POSP 205	[written by Siouxsie Sioux/Steve Severin/John McGeoch/Peter Clarke][produced by Siouxsie And The Banshees/Nigel Gray]
Spellbound /Follow the Sun	Siouxsie and The Banshees	05.1981	22[8]	-	Polydor POSP 273	[written by Siouxsie And The Banshees][produced by Nigel Gray]
Arabian Knights /Supernatural Thing	Siouxsie and The Banshees	07.1981	32[7]	-	Polydor POSP 309	[written by Siouxsie And The Banshees][produced by Siouxsie And The Banshees/Nigel Gray]
Fireworks /Coal Mind	Siouxsie and The Banshees	05.1982	22[6]	-	Polydor POSP 450	[written by Siouxsie And The Banshees][produced by Siouxsie And The Banshees]
Slowdive /Cannibal Roses	Siouxsie and The Banshees	10.1982	41[4]	-	Polydor POSP 510	[written by Siouxsie And The Banshees][produced by Siouxsie And The Banshees]
Melt! /Il Est Ne Le Divin Enfant	Siouxsie and The Banshees	11.1982	49[5]	-	Polydor POSP 539	[written by Siouxsie And The Banshees][produced by Siouxsie And The Banshees]
Dear Prudence/Tattoo	Siouxsie and The Banshees	09.1983	3[8]	-	Wonderland-Polydor SHE 4	[written by John Lennon/Paul McCartney][produced by Siouxsie And The Banshees/Mike Hedges][gold-UK]
Swimming Horses/Let Go	Siouxsie and The Banshees	03.1984	28[4]	-	Wonderland-Polydor SHE 6	[written by Siouxsie And The Banshees][produced by Siouxsie And The Banshees/Mike Hedges]
Dazzle /I Promise	Siouxsie and The Banshees	05.1984	33[3]	-	Wonderland-Polydor SHE 7	[written by Siouxsie And The Banshees][produced by Siouxsie And The Banshees/Mike Hedges]
THE THORN EP.-Overground; Voices; Placebo Effect; Red Over White	Siouxsie and The Banshees	10.1984	47[3]	-	Wonderland-Polydor SHE 8	[written by Siouxsie And The Banshees][produced by Siouxsie And The Banshees/Mike Hedges]
Cities in Dust/An Execution	Siouxsie and The Banshees	10.1985	21[6]	-	Wonderland-Polydor SHE 9	[written by Siouxsie And The Banshees][produced by Siouxsie And The Banshees]
Candyman/Lullaby	Siouxsie and The Banshees	02.1986	34[5]	-	Wonderland-Polydor SHE 10	[written by Siouxsie And The Banshees][produced by Siouxsie And The Banshees]
This Wheel's on Fire/Shooting Sun	Siouxsie and The Banshees	01.1987	14[6]	-	Wonderland-Polydor SHE 11	[written by Bob Dylan/Rick Danko][produced by Siouxsie And The Banshees/Mike Hedges]
The Passenger /She's Cuckoo	Siouxsie and The Banshees	03.1987	41[6]	-	Wonderland-Polydor SHE 12	[written by Iggy Pop/Ricky Gardiner][produced by Siouxsie And The Banshees/Mike Hedges]
Song from the Edge of the World/The Whole Price of Blood	Siouxsie and The Banshees	07.1987	59[3]	-	Wonderland-Polydor SHE 13	[written by Siouxsie And The Banshees][produced by Mike Thorne]
Peek-a-Boo/False Face	Siouxsie and The Banshees	07.1988	16[6]	53[14]	Wonderland-Polydor SHE 14	[written by Steven Bailey/Peter Clarke/Susan Dallion][produced by Siouxsie And The Banshees/Mike Hedges]
The Killing Jar/Something Wicked	Siouxsie and The Banshees	09.1988	41[3]	-	Wonderland-Polydor SHE 15	[written by Siouxsie And The Banshees][produced by Siouxsie And The Banshees/Mike Hedges]
The Last Beat of My Heart/El Dia de Los Muertos	Siouxsie and The Banshees	12.1988	44[2]	-	Wonderland-Polydor SHE 16	[written by Siouxsie And The Banshees][produced by Siouxsie And The Banshees/Mike Hedges]
Kiss Them for Me /Staring Back	Siouxsie and The Banshees	05.1991	32[4]	23[13]	Wonderland-Polydor SHE 19	[written by Steven Bailey/Peter Clarke/Susan Dallion/Martin McCarrick][produced by Stephen Hague]
Shadowtime/Spiral Twist	Siouxsie and The Banshees	07.1991	57[1]	-	Wonderland-Polydor SHE 20	[written by Steven Bailey/Peter Clarke/Susan Dallion/Martin McCarrick][produced by Stephen Hague]
Face to Face/I Could Be Again	Siouxsie and The Banshees	07.1992	21[4]	-	Wonderland-Polydor SHE 21	[written by Danny Elfman/Siouxsie And The Banshees][produced by Stephen Hague]
Interlude	Morrisey & Siouxie	08.1994	25[3]	-	-	[written by De La Rue/Shaper][produced by Martin Boorer]
O Baby/B Side Ourselves	Siouxsie and The Banshees	12.1994	34[10]	125[1]	Wonderland-Polydor SHE 22	[written by Siouxsie And The Banshees][produced by Brian Eno]
Stargazer /Hang Me High	Siouxsie and The Banshees	02.1995	64[3]	-	Wonderland-Polydor SHE 23	[written by Siouxsie And The Banshees][produced by Siouxsie And The Banshees]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
THE SCREAM	Siouxie and The Banshees	10.1978	12[11]	-	Polydor POLD 5009	[silver-UK][produced by Steve Lillywhite/Siouxsie And The Banshees]
JOIN HANDS	Siouxie and The Banshees	08.1979	13[5]	-	Polydor POLD 5024	[silver-UK][produced by Miek Stavrou/Nils Stevenson]
KALEIDOSCOPE	Siouxie and The Banshees	08.1980	5[6]	-	Polydor 2442 177	[silver-UK][produced by Siouxsie And The Banshees/Nigel Gray]
JUJU	Siouxie and The Banshees	06.1981	7[17]	-	Polydor POLD 5155	[silver-UK][produced by Siouxsie And The Banshees/Nigel Gray]
ONCE UPON A TIME/THE SINGLES	Siouxie and The Banshees	11.1981	21[26]	-	Polydor POLS 1056	[gold-UK][produced by Siouxsie And The Banshees]
A KISS IN THE DREAMHOUSE	Siouxie and The Banshees	10.1982	11[11]	-	Polydor POLD 5064	[silver-UK][produced by Siouxsie And The Banshees]
NOCTURNE	Siouxie and The Banshees	11.1983	29[10]	-	Wonderland-Polydor SHAH 1	[silver-UK][produced by Siouxsie And The Banshees/Mike Hedges]
HYAENA	Siouxie and The Banshees	06.1984	15[6]	157[7]	Wonderland-Polydor SHEHP 1	[produced by Siouxsie And The Banshees/Mike Hedges]
TINDERBOX	Siouxie and The Banshees	04.1986	13[6]	88[15]	Wonderland-Polydor SHEHP 3	[produced by Siouxsie And The Banshees]
THROUGH THE LOOKING GLASS	Siouxie and The Banshees	03.1987	15[8]	188[3]	Wonderland-Polydor SHELP 4	[silver-UK][produced by Siouxsie And The Banshees/Mike Hedges]
PEEPSHOW	Siouxie and The Banshees	09.1988	20[5]	68[20]	Wonderland-Polydor SHELP 5	[silver-UK][produced by Siouxsie And The Banshees/Mike Hedges]
SUPERSTITION	Siouxie and The Banshees	06.1991	25[4]	65[21]	Wonderland 84773211	[produced by Stephen Hague]
TWICE UPON A TIME/THE SINGLES	Siouxie and The Banshees	10.1992	26[2]	-	Wonderland 517160	[produced by Mike Hedges/the Banshees/Stephen Hague/Charles Gray]
THE RAPTURE	Siouxie and The Banshees	01.1995	33[4]	127[2]	Wonderland 5237251	[produced by Charlie Gray/John Cale]
THE VERY BEST OF...	Siouxie and The Banshees	12.2002	132[2]	-	UM3/Universal-Island
AT THE BBC	Siouxie and The Banshees	06.2009	140[1]	-	Universal International