Z archiwum...rocka

sobota, 9 lipca 2016

Wiley

Urodzony 19 Stycznia 1979 r. Wiley , znany także pod pseudonimem Eskiboy, oraz jako Richard Kylea Cowie, jest brytyjskim rapperem i producentem z dzielnicy Bow we wschodnim Londynie (kod pocztowy E3). Zdaniem swoim i niektórych, ojciec chrzestny gatunku grime (który on sam określał też jako eskibeat) ma na swoim koncie szereg wydawnictw solowych. Jest także jednym z założycieli składu Roll Deep. Wcześniej - w późnych latach 90-tych - był także członkiem składu Pay As You Go.
Wiley odpowiedzialny jest także za niezliczoną ilość instrumentalnych singli wydawanych na płytach winylowych oraz wielu płyt mixtape. Między innymi, pod pseudonimem Eskiboy, cyklu wydawnictw Tunnel Vision.

Karierę solową rozpoczął w roku 2004 wydając krążek "Treddin' On Thin Ice". Dwa lata później nagrał album "Da 2nd Phaze", a w kolejnym roku światło dzienne ujrzało wydawnictwo "Playtime Is Over". Wielki komercyjny sukces przyniósł mu kawałek "Wearing my Rolex", który trafił na wydaną w 2008 roku płytę "Grime Wave". Singiel dotarł do drugiego miejsca brytyjskiej listy przebojów i był to wówczas najwyżej notowany utwór wykonawcy związanego ze sceną Grime. Artysta na swoim koncie ma mnóstwo instrumentalnych utworów wydanych m.in. na płytach winylowych.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Wot Do U Call It?	Wiley	04.2004	31[4]	-	XL Recordings XLT 179 X	[written by R. Cowie][produced by Wiley]
Pies/Take Chances	Wiley	08.2004	45[2]	-	XL Recordings XLT 188	[written by R. Cowie][produced by Wiley]
Wearing My Rolex	Wiley	05.2008	2[41]	-	Atlantic ASYLUM 1CD2	[written by Matt Wiley][produced by Blessed Beats]
Summertime	Wiley	10.2008	45[2]	-	Asylum ASYLUM 5T	[written by John Woolf/Jake Gosling/Thomas Bangalter/Guy-Manuel De Homem-Christo][produced by Jake Gosling]
Cash In My Pocket	Wiley featuring Daniel Merriweather	12.2008	18[12]	-	Asylum ASYLUM 7T	[written by Daniel Merriweather ,Mark Ronson , R. Cowie][produced by Mark Ronson]
Take That	Wiley featuring Chew Fu	12.2009	20[13]	-	Island 2729584	[written by Matt Wiley][produced by Wiley]
Sidetracked	JME Feat. Wiley	03.2010	147[1]	-	Boy Better Know	[written by J. Adenuga, R. Cowie][produced by D Solz]
Never Be Your Woman	Naughty Boy Presents Wiley Feat. Emeli	03.2010	8[12]	-	Virgin	[written by Shahid Khan/Wiley/Joyti Mishra/Bing Crosby/Irving Wallman/Max Wartell][produced by Naughty Boy]
Get Wild	Kano Feat. Aidonia & Wiley	07.2010	136[1]	-	-	-
Electric Boogaloo	Wiley Feat. Jodie Connor & J2k	07.2010	107[2]	-	Back Yard Recordings	[written by D. Spoon, J. Gosling, J. Black, J. Connor, J. Woolf, N. Halkes, R. K. Cowie]
Now or Never	Jodie Connor Feat. Wiley	01.2011	14[5]	-	Fascination GBUM 71027420	[written by David Dawood/Jodie Connor/Rass Alexander/Victoria Akintola/Richard Cowie][produced by David Dawood]
Boom Blast	Wiley	01.2012	104[3]	-	Big Dada	[written by Richard Cowie][produced by Most Wanted Mega]
Heatwave	Wiley Feat. Ms D	08.2012	1[2][29]	-	One More Tune/Warner Bros GBAHT 1200260	[written by Jamie Adenuga/Joseph Adenuga/Richard Cowie/Dayo Olatunji][produced by Rymez]
Banger	JME featuring Wiley	01.2013	126[1]	-	Boy Better Know	[written by Jamie Adenuga, Richard Cowie][produced by Jme]
Animal	Conor Maynard Feat. Wiley	01.2013	6[114]	-	Parlophone GBAYE 1201085	[written by Conor Maynard/The Invisible Men/Sophie Stern/Kurtis McKenzie/Joey Dyer/Jon Mills][produced by The Invisible Men]
Reload	Wiley Feat. Chip & Ms D	03.2013	9[10]	-	Warner Bros GBAHT 1300048	[written by Richard Cowie/Jahmaal Fyffe/Dayo Olatunji/Talay Ril][produced by Scribz]
First Class	Wiley Feat. Kano	04.2013	179[1]	-	-	-
They Got It Wrong	Lethal Bizzle Feat. Wiley	05.2013	74[1]	-	Stay Dench GBKP91300003	[written by Maxwell Ansah/Dominique Chambers/Raoul Chen/Richard Cowie][produced by Diztortion]
Lights On	Wiley Feat. Angel	06.2013	9[12]	-	One More Tune/Warner Bros GBAHT 1300067	[written by Richard Cowie/Sirach Charles/Kwasi Danquah][produced by Parallel/Angel]
Corn The Curb	Skepta Feat. Wiley & Chip	05.2016	73[1]	-	Boy Better Know GB7QY 1500546	+

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Treddin' on Thin Ice	Wiley	04.2004	45[4]	-	XL Recordings XLCD 178	[produced by Wiley/TNT/Danny Weed/Target/Cage]
Playtime Is Over	Wiley	06.2007	71[3]	-	Big Dada Recordings BD 104	[produced by Wiley/Maniac/Bless Beats/Skepta/Geeneus/DVA]
Grime Wave	Wiley	05.2008	176[1]	-	Eskibeat Recordings EBRCD 003	[produced by Wiley, Bless Beats, Maniac, D-Minus]
See Clear Now	Wiley	12.2008	139[2]	-	Asylum 5051865165026	[produced by Mark Ronson, Wiley DaVinChe, Bless Beatz, Jake Gosling, Mathias Wollo, P-Nut, Hot Chip, Arthur Baker, Peter Raeburn, Nick Foster and Adam Bushell]
Race Against Time	Wiley	06.2009	130[1]	-	Eskibeat EBRCD 004	[produced by Wiley, Balistig Beats, Nathan Retro, Danny Weed, Skream, Maniac, Skepta, Bless Beats, Decco Y.Wizz]
100% Publishing	Wiley	07.2011	76[2]	-	Big Dada BDDNL 180	[produced by Wiley]
Evolve or Be Extinct	Wiley	01.2012	86[3]	-	Big Dada BDDNL 187	[produced by Wiley, Nana Rogues, Mark Pritchard, Most Wanted Mega]
The Ascent	Wiley	04.2013	26[12]	-	One More Tune/Warner Bros 2564647123	[produced by Wiley/Rymez/Wize/Thomas Mellor/Sillkey/Kid D/Xaphoon Jones]
Snakes & Ladders	Wiley	11.2014	69[1]	-	Big Dada 5054429000412	[produced by Wiley, Skepta]

środa, 6 lipca 2016

Tricky

Tricky naprawdę nazywa się Adrian Thaws. Urodził sie w Bristolu 35 lat temu. Gdy miał 4 lata, chora na epilepsję: matka popełniła samobójstwo. Wychowywaniem małego Adriana zajęła sie babcia. Nie było to proste —Adrian wdawał sie w bójki, napady rabunkowe, kradł samochody. Parokrotnie go aresztowano. Warto wspomnieć, że Tricky od najmlodszych lat cierpiał na astmę (stąd jego niski i mocno zachrypnięty głos). Mówiąc o swoim traumatycznym dzieciństwie, Tricky przyznaje, że echem odbiło się ono w jego piosenkach i ponurej muzyce. Ważny dla Tricky'ego był rok 1994, kiedy w Wielkiej Brytanii nastąpiła prawdziwa eksplozja trip-hopu. Po sukcesie Blue Lines zespół Massive Attack wydał kolejny genialny krążek Protection. Wtedy Tricky zdecydował sie opuścić kolegow, bo jak twierdził -jego muzyczne wizje kolidowały z pomysłami 3D, Daddy G i Mushrooma.
Praca na własny rachunek okazała się trafnym posunięciem. Maxinquaye, debiutancki album Tricky'ego, ktory ukazał się rok pożniej, został okrzyknięty przez liczące się pisma muzyczne płytą 1995 r. Album mocno osadzony w nurcie trip-hopu był wyrażnie inspirowany Portishead, a także dotychczasowymi dokonaniami macierzystej grupy artysty. Tricky mógł w końcu pokazać swoje mroczne i perwersyjne oblicze. W sukces płyty znaczący wkład mieli zaproszeni goście - m.in. mistrz konsolety Howie B oraz wokalistka Martina Topley-Bird, która od tej pory pojawiała sie na każdej płycie (póżniej urodziła muzykowi córkę Maisey). Słuchając z perspektywy czasu dyskografii Tricky'ego, odnosi się wrażenie, że wszystko, co miał do przekazania, uczynił na Maxinquaye -krążku, który okazał się szczytem jego artystycznych możliwości. W pasmie dalszych artystycznych porażek stał się niemal przekleństwem.
Zachłyśnięty sukcesem Maxinquaye jeszcze w tym samym roku Tricky wydał Nearly God, nazywając siebie Niemal Bogiem. Na pomysł płyty wpadł Tricky, lecz projekt jest zbiorową pracą wielu muzyków. Pojawia się Terry Hall - członek The Specials, w których twórczosci Thaws zakochał się jako trzynastolatek.Jest także Bjork, Neneh Cherry oraz, rzecz jasna, Martina Topley-Bird.
Moda na trip-hop dawno mineła, a Tricky mocno się wyeksploatował. Nie przeszkodziło mu to jednak w nagraniu następnej płyty. Pre-Millennium Tension okazał się najbardziej narkotycznym i ociekającym tanim erotyzmem krążkiem. Bardzo także słabym i nie docenionym przez dziennikarzy. Muzyk znajdował się wtedy w kulminacyjnym stadium swoich eksperymentów z heroiną, grzybami i alkoholem. Ma to wyrażny oddżwięk na płycie. Miażdżące recenzje podziałały na Tricky'ego jak płachta na byka. Przekonany, iz w ojczyżnie niczego już nie dokona, zamienił Bristol na Nowy Jork, gdzie w skupieniu przygotowywał się do wydania Angels With Dirty Faces oraz Juxtapose. Pierwszy krążek jest równie słaby co Pre-Millennium Tension. Na Juxtapose bardziej niż kiedykolwiek Tricky zwrócił się w stronę hip-hopu i melodyjnych piosenek. Do pracy nad płytą zaprosił speców od gatunku - producenta DJ Muggsa (członka Cypress Hill) i Grease'a. Efekt był, niestety, żenujacy. Chcąc zjednać sobie amerykańskie media paradoksalnie zraził je do siebie. Kolejna porażka pozbawiła Tricky'ego kontraktu z wytwórnią i chęci do dalszego nagrywania.
Dopiero po dwuletniej przerwie muzyk powrócił z albumem BlowBack. Tym razem postawił na różnorodność stylów (od ragga po metal, pop, soul i rock) oraz na sławne nazwiska. Gościnnie pojawiają się m.in. Red Hot Chili Pepers, trochę odkurzona Cindy Lauper, Alanis Morissette, a także Ed Kowalczyk z zespołu Live. Ten ostatni śpiewa wspólnie z Trickym w promujacym płytę singlu Evolution Revolution Lore. Album nie powtórzył sukcesu legendarnego Maxinquaye, ale zdecydowanie dało się go słuchać. "Ludzie myślą, że umiem nagrywać tylko ponurą muzykę. Dlatego nadali mi przydomek Czarnego Księcia. Ja jednak się zmieniłem, czego wyrazem jest tytuł mojej najnowszej płyty- Vulnerable [czyli podatny na uszkodzenia]. Stałem się bardziej szczery i dojrzały". Może Tricky rzeczywiście tak to czuje. Ale z mojego punktu widzenia Tricky doszczętnie vwypalił się artystycznie. Jego ostatnia produkcja jest prawdziwym gwożdziem do trumny. Wieje nudą i monotonią. Ostra perwersje zamienił Tricky na bardziej ugrzecznioną. Etatowa wokalistkę Marine zastapił Włoszką, Constanzą Francavilla, której głos niestety jest jedynym walorem płyty. Na uwagę zasługują tylko trzy utwory - otwierający album Slay, balladowy Car Crash oraz mocnogitarowy How High. Jeśli nawet Tricky przeszedł wewnętrzną przemianę, dojrzał, wyzbył się, i nałogów, to czy chcemy słuchać nawróconego psychopaty?

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Aftermath EP.	Tricky	01.1994	69[2]	-	4th & Broad BRW 288	[written by Tricky][produced by Tricky/Kevin Petrie]
Ponderosa	Tricky	04.1994	77[3]	-	4th & Broad BRW 299	[written by Martina, Howie B., Tricky][produced by Howie B., Tricky]
Overcome/Abba on fat tracks	Tricky	01.1995	34[6]	-	4th & Broad BRW 304	[written by Tricky][produced by Tricky/Mark Saunders]
Black steel	Tricky	04.1995	28[7]	-	4th & Broad BRCA 320	[written by Eric Sadler/Hank Shocklee/Carlton Ridenhour][produced by Tricky/Mark Saunders]
The hell EP.	Tricky	07.1995	12[7]	-	4th & Broadway BRW 326	[written by Tricky][produced by Tricky]
Pumpkin/Moody broody budhist camp/New kingdom	Tricky	11.1995	26[7]	-	4th & Broadway BRCA 330	[written by Tricky/Alison Goldfrapp][produced by Tricky]
Christiansands/Flynn	Tricky	11.1996	36[5]	-	4th & Broadway BRW 340	[written by Tricky/Douglas Davis/Ricky Walters][produced by Tricky]
Milk	Garbage feat Tricky	11.1996	10[13]	-	Mushroom D 1494	[written by Garbage][produced by Garbage]
Tricky kid EP.	Tricky	01.1997	28[6]	-	4th & Broadway BRCDX 341	[written by Tricky/Ronald LaPraed/Lionel Richie][produced by Tricky]
Makes me wanna die	Tricky	04.1997	29[4]	-	4th & Broadway BRCDX 348	[written by Tricky/Eric Barrier/William Griffin][produced by Tricky]
Money greedy/Broken homes	Tricky feat PJ Harvey	05.1998	25[5]	-	Island CID 701	[written by Tricky][produced by Tricky]
For real	Tricky	08.1999	45[3]	-	Island CID 753	[written by Tricky/Larry Muggerud/Damon Blackmon/Rich Keller][produced by Grease/Rich Keller]
Antimatter	Tricky	07.2003	97[2]	-	Anti 11012	[written by Tricky][produced by Tricky]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Maxinquaye	Tricky	03.1995	3[73]	-	4th & Broad BR 610	[produced by Howie B/Kevin Petrie/Mark Saunders/Tricky]
Pre -Millenium tension	Tricky	11.1996	30[13]	140[6]	4th & Broad BR 623	[produced by Tricky]
Angels with dirty faces	Tricky	06.1998	23[6]	84[3]	Island CID 8071	[produced by Tricky]
Juxtapose	Tricky with DJ Muggs & Grease	08.1999	22[4]	182[1]	Island CID 8087	[produced by Grease]
Blowback	Tricky	07.2001	34[6]	138[3]	Anti 65962	[produced by Tricky]
Vulnerable	Tricky	05.2003	88[2]	-	Anti 66862	-
Knowle West Boy	Tricky	07.2008	63[2]	173[1]	Domino Recordings WIGCD 195	[produced by Tricky/Bernard Butler]
Mixed Race	Tricky	10.2010	118[1]	-	Domino Recordings WIGCD 256	[produced by Tricky]
False Idols	Tricky	06.2013	66[3]	149[1]	False Idols K7308CD	[produced by Tricky]

Dave Ball

Dave Ball (ur. 3.05,1959r, Blackpool, Lancashire, Wielka Brytania) - k, dr, voc; kompozytor, producent nagrań.
Podczas studiów na wydziale malarskim Leeds Polytechnic poznał Marca Almonda i od 1979 do 1984r występował z nim w duecie znanym jako Soft Cell. Z pomocą prostych syntezatorów tworzył do perwersyjnych tekstów partnera intrygującą muzykę łączącą elementy soulu, disco i nowofalowego rocka, jako Lance Rock współpracował też z innym zespołem Almonda - Marc And The Mambas.
Podejmował zarazem indywidualne wyzwania artystyczne, np. ze swoją żoną, Gini Hewes, skrzypaczką Marc And The Mambas, stworzył muzykę do sztuki Tennessee Williamsa Nagle ostatniego lata (1983r, reż. Anthony Holdsworth), a z Genesisem P. Orridge'em z Psychic TV do filmu Decoder (1983r, reż. Klaus Maeck).
W listopadzie 1983r dorobił się też solowego albumu „In Strict Tempo" z intrygującą muzyką elektroniczną (w dwóch nagraniach, Man In The Man i Sincerity, wystąpił jako wokalista Genesis P. Orridge). Od 1984r kierował zespołem The Other People (znanym z singla Have A Nice Day, Arcadia, 1984), a od 1986r innym - English Boy On The Love Ranch (znanym z singla The Man In Your Life, New Rose, 1988r).
W 1988r udzielał się w grupie Love Street, utworzonej ze Stephenem Mallinderem z Cabaret Voltaire (znanej z singla Galaxy, 1988r).
Wkrótce potem nawiązał współpracę z Richardem Norrisem, byłym wokalistą Jack The Tab, i utworzył z nim duet The Grid, który działał do 1995r. Z The Grid znowu odniósł sukces. Mieszanina elektronicznego disco, psychodelii, ambient, itp., zyskała uznanie bywalców klubów tanecznych w Wielkiej Brytanii. Kontynuował tworzenie ilustracji dźwiękowych do filmów, m.in. do Imagining Oktober (1985, reż. Derek Jarman), a razem z Ingo Vaukiem do dokumentalnego The Inwestigator (1998). Komponował
też melodie do reklam telewizyjnych, m.in. dla firmy Shell.
Jako producent i autor remiksów współpracował m.inn. z zespołami The Virgin Prunes,Jack The Tab i Art Of Noise.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
In Strict Tempo	Dave Ball	.1983	-	-	Some Bizzare BIZL5	[produced by Dave Ball]

wtorek, 5 lipca 2016

Aquila

Pozostała po nich tylko jedna płyta, która światło dzienne ujrzała prawie czterdzieści pięć lat temu. Krótko po jej wydaniu zespół rozpadł się, a o tworzących go muzykach świat artystyczny zapomniał. Gdyby nie pojawiające się co parę lat wznowienia tego krążka, prawdopodobnie dzisiaj o Walijczykach z Aquili nikt by już nie pamiętał.

Historia zespołu sięga 1967 roku i związana jest z zupełnie inną kapelą. Właśnie wtedy w portowym miasteczku Newport w południowo-wschodniej Walii powołano do życia psychodeliczną grupę Blonde on Blonde (która swą nazwę zawdzięczała opublikowanemu rok wcześniej albumowi Boba Dylana). Tworzyli ją: gitarzysta (grający także na sitarze i lutni) Gareth Johnson, basista i klawiszowiec Richard Hopkins oraz perkusista Les Hicks. Brakowało im tylko wokalisty, którego postanowili poszukać za pośrednictwem prasy. Dali więc odpowiedni anons w fachowym piśmie „Melody Maker” i cierpliwie czekali na jego efekt. Zgłosił się śpiewający gitarzysta Ralph Denyer, który po krótkim przesłuchaniu został zaangażowany jako czwarty członek kapeli.

W tym składzie w 1968 roku Blonde on Blonde wybrało się na koncerty do Londynu; spodobali się tam na tyle, że wytwórnia Pye Records zdecydowała się podpisać z nimi kontrakt płytowy. Jeszcze w tym samym roku ukazał się debiutancki singiel zespołu z piosenkami „All Day, All Night” i „Country Life”, w następnym natomiast dwie kolejne małe płytki - „I Need My Friend / Conversationally Making the Grade” oraz „Castles in the Sky / Circles” - oraz na dokładkę pełnometrażowy album „Contrasts”.

Po jego wydaniu jednak na rozstanie z kolegami zdecydowali się Denyer i Hopkins, których analogicznie zastąpili David Thomas (stary szkolny kolega Ralpha) i Graham Davies. Ten pierwszy nie pozostawał długo bezrobotny; wkrótce bowiem dołączył do wywodzącej się z tego samego miasta co Blonde on Blonde formacji Aquila (nazwa w językach łacińskim i włoskim oznacza orła). Poza nim tworzyli ją: basista i pianista Phil Childs, grający na instrumentach dętych George Lee, organista Martin Woodward oraz bębniarz James Smith. Ta piątka muzyków odpowiedzialna jest za zawartość jedynego krążka zespołu, który zatytułowany został po prostu „Aquila”, a światło dzienne ujrzał dzięki amerykańskiej wytwórni RCA Victor.

Na albumie znalazło się pięć kompozycji, w tym tytułowa suita, która zajęła całą drugą stronę winylu. Ale do niej jeszcze dojdziemy. Jeśli bowiem zaczniemy odsłuch płyty „po bożemu”, najpierw czeka nas przyjemność zapoznania się z czterema znacznie krótszymi, lecz nie mniej interesującymi utworami. Na otwarcie zespół zaproponował „Change Your Ways” - numer zaskakująco skoczny i radosny, któremu ton nadają grające od pierwszych sekund unisono dęciaki i -na drugim planie- organy Hammonda. Zwłaszcza wybijające się przed inne instrumenty saksofony nadają temu kawałkowi funkowy posmak; ale odpowiedniego groove’u przydają mu również sekcja rytmiczna (z pulsującym basem) i „czarny” wokal Denyera. „How Many More Times” ma już jednak zupełnie inny charakter. Po psychodelicznym, akustycznym wstępie - z gitarą unplugged, fletem i różnymi przeszkadzajkami - w dalszej części panowie z Aquili serwują motoryczny rytm i zapadającą w pamięć, przejmującą melodię, którą dodatkowo podchwytuje wokalista. Uwagę zwraca także solówka na organach, wcale zresztą nie ostatnia. Warto tutaj zaznaczyć, że chociaż Hammondy najczęściej obecne są w tle, to mimo wszystko słychać je przez większość czasu. Martin Woodward nie służy zatem kolegom jako kwiatek do kożuszka, lecz w bardzo istotny sposób wpływa na brzmienie całej kapeli.

Trzeci w kolejności „While You Were Sleeping” opiera się przede wszystkim na brzmieniu organów, które raz wspomaga orientalizująca gitara (co może być pozostałością po psychodelicznych „odjazdach” Denyera w Blonde on Blonde), to znów mocny, wyraźnie zahaczający o jazz saksofon George’a Lee. Ale to głównie Woodward nadaje tej kompozycji ton, wchodząc w dialogi z poszczególnymi instrumentalistami. Inaczej dzieje się w zamykającym stronę A albumu „We Can Make It If We Try”, który zaczyna się od potężnego uderzenia dęciaków. Nałożone na siebie ścieżki saksofonów wywołują wrażenie, jakbyśmy mieli do czynienia z prawdziwym jazzowym big bandem, który nawiązał współpracę z kapelą rockową. Może to przywodzić na myśl dokonania innej formacji z tamtych czasów, czyli czeskiego Modrego Efektu, choć raczej trudno podejrzewać Walijczyków, aby czerpali wzorce z zespołu zza „żelaznej kurtyny”, tym bardziej że albumy „Nova synteza” (1971) i „Nova synteza 2” (1974), które pod pewnymi względami wykazują największą stylistyczną zbieżność z „Aquilą”, wtedy jeszcze nie istniały. W każdym razie w tym właśnie kawałku kapela z Wysp Brytyjskich ponownie brzmi bardzo jazzowo, wręcz „czarno”.

Po przełożeniu krążka na stronę B czeka nas ponad dwudziestosześciominutowa przygoda pod hasłem „The Aquila Suite”. Dzieli się ona na trzy odrębne fragmenty, spośród których każdy jest jeszcze podzielony na części (te są już ze sobą ściśle powiązane). „First Movement” otwiera eteryczny, akustyczny wstęp na gitarze i flecie („Introduction”), który następnie przechodzi w rozbudowany folkowo-rockowy (z dużą domieszką psychodelii, słyszalną zwłaszcza w partiach Hammondów) kawałek w stylu wczesnego Jethro Tull („Flight of the Golden Bird”). Tu nie można mieć wątpliwości, że muzycy Aquili zasłuchani byli w płyty „This Was” i „Benefit”, o czym świadczy zarówno sposób gry na flecie Lee, jak i wokal Denyera (wypisz, wymaluj w stylu Iana Andersona). Ciekawostką jest natomiast solówka perkusyjna Jamesa Smitha, która bardziej niż z rockiem progresywnym kojarzy się z ethno jazzem, względnie z dopiero wtedy raczkującą world music. „Second Movement” ponownie otwiera fragment bardzo stonowany i nastrojowy („Cloud Circle”); tuż po nim następuje jednak mocniejsze uderzenie, znaczone big bandowymi dęciakami i motoryczną sekcją rytmiczną („The Hunter”); wieńczy zaś tę część wyważony dialog perkusisty z organistą, do którego z czasem dołącza gitarzysta („The Kill”).

Żródło: http://esensja.stopklatka.pl

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Aquila	Aquila	.1970	-	-	RCA Victor LSP 10307	-

Johnny & The Hurricanes

Amerykańska grupa instrumentalna założona w połowie lat pięćdziesiątych w Toledo w stanie Ohio przez saksofonistę tenorowego Johnny'ego Parisa (ur. w 1940 r. w Walbridge w stanie Ohio, USA). W latach 1957-1963 skład zespołu ulegał ciągłym zmianom. W 1959 r. grupa, jeszcze pod pierwotną nazwą The Orbits, w składzie: Paris (saksofon), Lionel "Butch" Mattice (bas) i Tony Kaye (perkusja), nagrała singel "Crossfire".
Jako Johnny And The Hurricanes zdobyła popularność beatową wersją standardu "Red River Rock". Zachrypnięty saksofon Parisa i wibrujące elektryczne organy Paula Tesluka miały stać się firmowym brzmieniem grupy. Wkrótce potem do składu dołączyli perkusiści Don Staczek i Little Bo Savitch, z którymi zespół wypromował w USA i Wielkiej Brytanii kolejne instrumentalne przeboje: "Reveille Rock", "Beatnik Fly", "Down Yonder", "Rocking Goose" i "Ja-Da".
W 1963 r. Paris odbył tournee po Wielkiej Brytanii z nowymi Hurricanes w składzie: Eddie Wagenfeald (organy), Billy Marsh (gitara), Bobby Cantrall (bas) i Jay Drake (perkusja). Brzmienie grupy zdążyło się już wtedy zestarzeć w porównaniu z nową falą amerykańskiego i brytyjskiego beatu i z czasem ograniczyła się ona do sporadycznych występów na żywo i prezentacji w karabaretach.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Crossfire/Lazy	Johnny & The Hurricanes	04.1959	-	24[15]	Warwick 502	[written by T. J. Fowler, T. King]
Red river rock/Buckeye	Johnny & The Hurricanes	08.1959	3[16]	5[17]	Warwick 509	[5[14].R&B Chart][written by Tom King/Ira Mack/Fred Mendelsohn]
Reveille rock/Time bomb	Johnny & The Hurricanes	11.1959	14[5]	25[13]	Warwick 513	[written by Tom King/Ira Mack/C. Conaster][produced by Morty Craft][17[6].R&B Chart]
Beatnik fly/Sand storm	Johnny & The Hurricanes	02.1960	8[19]	15[13]	Warwick 520	[written by Tom King/Ira Mack]
Down yonder/Sheba	Johnny & The Hurricanes	05.1960	8[11]	48[9]	Big Top 3036	[written by L. Wolfe Gilbert][oryginalnie nagrana przez Hare & Jones in 1921]
Rocking goose/Revival	Johnny & The Hurricanes	08.1960	3[20]	60[6] side B:97[1]	Big Top 3051	[silver-UK][written by Tom King/Ira Mack/T. J. Fowler][produced by T. King, I. Mack]
You are my sunshine/Molly-O	Johnny & The Hurricanes	12.1960	-	91[1]	Big Top 3056	[written by Jimmie Davis, Charles Mitchell][produced by King-Mack Productions][#1 country hit for Gene Autry in 1941]
Ja -Da/Mr. Lonely	Johnny & The Hurricanes	02.1961	14[9]	86[2]	Big Top 3063	[written by Bob Carleton][#4 hit for Arthur Fields in 1919]
Old smokie/High voltage	Johnny & The Hurricanes	07.1961	24[8]	116[2]	Big Top 3076	[written by T. King, I. Mack, M. Gittens]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Stormsville	Johnny & The Hurricanes	12.1960	18[1]	34[3]	London HAI 2269
Big sound of Johnny and The Hurricanes	Johnny & The Hurricanes	04.1961	14[4]	-	London HAK 2322

Sammy Turner

Sammy Turner (ur. Samuel Black , 2 czerwca 1932r, Paterson , New Jersey ) to amerykański wokalista , który był popularny pod koniec lat 50-tych.
Podpisał kontrakt z wytwórnią BigTop Records pod koniec lat 50-tych, a jego nagrania firmują jako producenci , Jerry Leiber i Mike Stoller .Miał kilka hitów na Billboard Hot 100 w 1959 i 1960 roku; największymi były " Lavender-Blue ", nr 3 na liście Billboard Hot 100, a pierwotnie przebój Sammy Kaye w 1949 roku i "Always", # 1 hit Vincenta Lopeza w 1926 roku .Póżniej w latach 60-tych Turner nagrywał dla Motown Records .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sweet Annie Laurie/Thunderbolt	Sammy Turner	03.1959	-	100[1]	Big Top 3007	[written by Rita Murphy][produced by Jerry Leiber, Mike Stoller][#8 hit for John McCormack in 1910]
Lavender-Blue/Wrapped Up In A Dream	Sammy Turner	06.1959	-	3[18]	Big Top 3016	[written by Larry Moray, Eliot Daniel][produced by Jerry Leiber, Mike Stoller][14[10].R&B Chart][#4 hit for Sammy Kaye in 1949]
Always/Symphony	Sammy Turner	11.1959	-	A:19[12];B:82[3]	Big Top 3029	[A:written by Irving Berlin][B:written by Alstone, Jack Lawrence][produced by Jerry Leiber, Mike Stoller][A:2[14].R&B Chart]
Paradise/I'd Be A Fool Again	Sammy Turner	02.1960	-	46[11]	Big Top 3032	[written by Herb Nacio Brown, Gordon Clifford][produced by Jerry Leiber, Mike Stoller][13[3].R&B Chart][#1 hit for Leo Reisman & Guy Lombardo in 1932]

Robert John

Robert John (ur. Robert John Pedrick Jr w 1946r) to amerykański wokalista i kompozytor chyba najbardziej znany z przebojowego singla " Sad Eyes " z 1979r, który osiągnął nr 1 na US Billboard Hot 100 .
John urodził się w Brooklynie , w Nowym Jorku . Pod pseudonimem Bobby Pedrick, Jr., po raz pierwszy trafił na listy przebojów w 1958 roku, gdy miał zaledwie 12 lat z "White Bucks and Saddle Shoes", napisanego przez Doc Pomusa i Morta Shumana . Jako wokalista Bobby& The Consoles, miał niewielki przebój w 1963r zatytułowany "My Jelly Bean" wydany przez Diamonds Records.
W 1965 roku zmienił swoje nazwisko i podpisał kontrakt z MGM nagrywając dwa nieudane single. W 1967 roku podpisał kontrakt z Columbia i nagrał szereg singli z pomocą partnera Mike Gately.

Po krótkiej kadencji od 1970-1971r z Herbem Alpertem w A & M Records , 1971 przyniósł mu kolejny hit, cover przeboju The Tokens z 1961r " The Lion Sleeps Tonight ", który wspiął się na 3 miejsce w 1972 roku, sprzedając się w ponad milionie kopii i odbierając złotą płytę przyznawaną przez Recording Industry Association of America w dniu 15 marca 1972 roku.

W latach 80-tych John nagrywa dla Arista Records ze współpracownikiem, gitarzystą Bobby'm Mancari i klawiszowcem Steve Butera. Nowo nagrana wersja "The Lion Sleeps Tonight" została wydana w 1992 roku na albumie "Greatest Hits".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
White Bucks And Saddle Shoes/Stranded	Bobby Pedrick, Jr.	11.1958	-	74[4]	Big Top 3004	[written by Doc Pomus, Mort Shuman]
If You Don't Want My Love/Don't [Robert John And Michael Gately]	Robert John	04.1968	42[5]	49[12]	Columbia 44 435	[written by M. Gately, R. Pedrick, L. David][produced by David Rubinson]
Don't Leave Me/Children	Robert John	10.1968	-	108[2]	Columbia 44 639	[written by Nilsson][produced by David Rubinson]
When The Party Is Over/Raindrops, Love And Sunshine	Robert John	11.1970	-	71[5]	A&M 1210	[written by Robert John, Michael Gately][produced by George Tobin]
The Lion Sleeps Tonight (Wimoweh) /Janet	Robert John	01.1972	-	3[17]	Atlantic 2846	[gold-US][written by Solomon Linda,Hugo Peretti,Luigi Creatore,George David Weiss,Albert Stanton][produced by Hank Medress, Dave Appell][#14 hit for The Weavers in 1952]
Hushabye/To Touch, To Feel	Robert John	06.1972	-	99[2]	Atlantic 2884	[written by Doc Pomus, Mort Shuman][produced by Hank Medress, Dave Appell]
Sad Eyes/Am I Ever Gonna Hold You Again	Robert John	05.1979	31[8]	1[1][27]	EMI America 8015	[gold-US][written by Robert John][produced by George Tobin]
Only Time/Stay A Little Longer	Robert John	11.1979	-	102[7]	EMI America 8023	[written by M. Piccirillo, G. Goetzman][produced by George Tobin, Michael Piccirillo]
Lonely Eyes/Dance The Night Away	Robert John	12.1979	-	41[11]	EMI America 8030	[written by Mike Piccirillo][produced by George Tobin]
Hey There Lonely Girl/You Could Have Told Me	Robert John	07.1980	-	31[13]	EMI America 8049	[written by E. Shuman, L. Carr][produced by George Tobin, Mike Piccirillo]
Sherry/On My Own	Robert John	10.1980	-	70[5]	EMI America 8061	[written by Bob Gaudio][produced by George Tobin]
Bread And Butter/If You Don't Want My Love	Robert John	02.1983	-	68[4]	Motown 1664	[written by M. Piccirillo, G. Goetzman][produced by George Tobin]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Robert John	Robert John	08.1979	-	68[14]	EMI America 17 007	-

poniedziałek, 4 lipca 2016

Alliance Ethnik

Alliance Ethnik, francuski zespół, który pojawił się połowie lat 90-tych, na fali popularności stylu hip hop.Grupa szybko zdobyła powodzenie w Niemczech i Skandynawii. Muzycy udowodnili, że można rapować w ojczystym języku, co przekonało artystów w innych krajach europejskich do naśladowania.W odróżnieniu od amerykańskiej czarnej muzyki rap, teksty piosenek zespołu były optymistyczne i „nie zabrudzone” wulgaryzmami.

Hip - Hop'owa formacja z Paryża ma w swoim dorobku dwa albumy "Simple et Funky" (Virgin 1995) i "Fat Come Back" (Virgin 1999).
Działają na scenie muzycznej od początku lat 90-tych i dali się poznać jako mistrzowie pomysłowego połączenia klimatów funky - hip hop - acid jazz. Pierwszy album Simple et Funky rozszedł się w nakładzie ponad 200 tys. egz. Zespół regularnie koncertował w całej Europie. Oprócz występów klubowych, brał udział w największych festiwalach rockowych, takich jak m.in. Roskilde w Danii.

W 1999 album Fat Come Back wydany przez wytwórnię Virgin rozszedł się w dniu premiery w nakładzie ponad 50 tys. kopii we Francji i 40 tys. w innych krajach Europy. Jesienią tego roku grupa odbyła udane tournee po Kanadzie, a na listach przebojów umieściła piosenkę No Limites. Obok wokalisty MC Solaara zespół nazywany był „towarem eksportowym francuskiego hip hopu”.
Współpracowali, m.in. z Bobem Poerem - producentem A Tribe Called Quest i De La Soul. Alliance to alians, czyli połączenie sił - w tym przypadku, brzmień czarnych i beatowych.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Respect	Alliance Ethnik	01.1995	2[33]	-	Virgin 7243 8 92774 2 5	[written by Kamel Houairi / Vinia Mojica / Mickaël Darmon / Nicolas Vadon][produced by Bob Power]
Simple Et Funky	Alliance Ethnik	06.1995	2[20]	-	Delabel 7243 8 92972 6 3	[produced by Bob Power]
Sincérité Et Jalousie	Alliance Ethnik	10.1995	5[19]	-	-	-
Honesty & Jalousie	Alliance Ethnik	11.1995	26[11]	-	Delabel 7243 8 93213 6 4	[written by Kamel Houairi / Mojica / Mickaël Darmon / Nicolas Vadon / Fabrice Henri ][produced by Bob Power]
Fat Come Back	Alliance Ethnik	01.1999	49[10]	-	Delabel 7243 8 95546 6 3	[produced by Alliance Ethnik ]
Cinq Heures Du Mat	Alliance Ethnik	04.1999	49[17]	-	Delabel 7243 8956946 9	-
No Limites	Alliance Ethnik	06.1999	7[28]	-	Virgin B 924301-01	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Simple Et Funky	Alliance Ethnik	02.1995	10[50]	-	Delabel 7243 8 41306 2 6	[produced by Bob Power ]
Fat Come Back	Alliance Ethnik	01.1999	25[5]	-	Delabel 7243 8 46703 1 3	-

Alliage

Alliage-francuski boys band działający w latach 1996-2000r w składzie Steven Gunnell,Roman Lata Ares ,Brian Torres,Quentin Elias.Odniósł komercyjny sukces we Francji obok podobnych grup jak Worlds Apart, 2Be3 i G-Squad.
Alliage tłumaczy się jako "mieszanka" i ma swoje uzasadnienie w postaci wielokulturowego pochodzenia jego członków;Korsykanina,Hiszpana,Amerykanina i Algierczyka.Swoje utwory wykonywali też w kilku językach jak chociażby "Baila" i "Lucy".
Przełomem w ich karierze był pierwszy singiel "Baila" ("Dance, I love you, your memory still follows me")sprzedany w 450.000 egzemplarzy .Ich debiutancki album Alliage wydany w 1997r znalazł pół miliona nabywców.W szczytowym okresie swojej popularności Alliage współpracował z irlandzkim boys bandem Boyzone podczas nagrania "Te garder pre`s de moi" i szwedzka grupą Ace Of Base na "Cruel Summer".Pod koniec lat 90-tych sprzedaż ich płyt zmalała podobnie jak popularność u publiczności.Pierwszy z grupy odszedł Elias w 1999r poświęcajac się karierze solowej.Osiadł w nowym Jorku,gdzie nagrywa płyty i zajmuje się wprowadzaniem młodych talentów do branży muzycznej.
Gunnel,też solo nagrywa muzykę chrześcijańską mogąc realizować swoje zainteresowania muzyką operową.Ares poświęcił się fotografii a Torres został modelem.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Baila	Alliage	12.1996	2[18]	-	Baxter 573 014-2	[written by Tristan Le Clainche,Laurent Blancon,Thierry Blancon][produced by Tristan Le Clainche]
Lucy	Alliage	03.1997	4[18]	-	Baxter	[written by J-T. Tosi / C. Cornu / M. Santangeli / L. Blancon ][produced by Laurent Blancon]
Le Temps Qui Court	Alliage	06.1997	16[24]	-	Private Life 210 586-7	[written by Barry Manilow,Adrienne Anderson,Jean-Michel Rivat][produced by Mark Taylor,Brian Rawling]
Je Sais	Alliage	03.1998	38[11]	-	Baxter 568 582-2	[written by Daniel Moyne,Alexandre Kordahi][produced by Sylvain Pauchard,Alexandre Kordahi]
Cruel Summer	Alliage & Ace Of Base	07.1998	40[14]	-	Baxter / Mercury 566 238-2	[written by S. Dallin - S. Jolley - T. Swain - S. Fahey - W. Wood ][produced by Steve Mac]
Je L'aime A Mourir	Alliage	11.1998	59[6]	-	-	[written by Francis Cabrel]
Te Garder Pre`s De Moi (Working My Way Back To You)	Alliage/Boyzone	10.1997	2[19]	-	Mercury 538 180-2	[written by S. Linzer / D. Randell / Adapt. : J.T. Tosi / D. Moyne ][produced by Steve Mac]
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Alliage	Alliage	04.1997	9[33]	-	Baxter 731453191328

Djamel Allam

Djamel Allam-urodzony w 1947r w Bejaia [Algieria],jest algierskim piosenkarzem.Uczył się muzyki w Konserwatorium Muzycznym Bejaia pod okiem szejka Sadeka Abdjaoui, a następnie wyjeżdża w 1970 r. do Marsylii i Paryża.W 1972r występuje w premierowym spektaklu Brigitte Fontaine-Areski a` Alger.
W 1974r pracuje w radio France Inter z Claude Villers.Jego pierwszy album "Arjouth" (Pozwól mi powiedzieć), wyprodukowany w 1974 roku przez Gille Bleives odniósł wielki sukces u publiczności.Swoimi koncertami wypełnia sale Francji i koncertuje w Europie i Stanach Zjednoczonych. Pomiędzy 1978 i 1985 rokiem wydaje trzy albumy Les re^ves du vent (78), Si Slimane (81) i Salimo (85),pisze muzykę do filmów i programów dokumentalnych, m.in.La gou^te d’or Daniela Duvala emitowanym w TF1.Skomponował też muzykę do kilku filmów (Prends dix mille balles et casse-toi, La plage des enfants perdus…).

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Gatlato	Djamel Allam	07.1981	62[10]	-	-	[written by Djamel Allam]

Ministry

Ministry, grupa amerykańska. Utworzona w 1981 w Chicago. Wyłoniła się z zespołu Blackouts, działającego w Seattle. Założył ją Alain Jourgensen (1959r, Kuba; przyjął nazwisko ojczyma, pochodzącego z Norwegii; niekiedy posługuje się pseudonimem artystycznym Hypo Luxa) - voc. g, k. Dorastał w domach dziecka, zakładach poprawczych, szpitalach psychiatrycznych.
W 1977 trafił na koncert The Ramones. Muzyka, którą usłyszał, zrobiła na nim tak duże wrażenie, że sam postanowił zająć się rockiem. Debiutował w punkrockowym zespole Special Effect.
W Ministry początkowo pomagał mu Stephen George - perc, ale ostatecznie, w 1986, trzon grupy ustanowił wraz z nim Paul Barker - a, k, voc, znany z The Blackouts. Formacja często rozrastała się na poszczególne sesje nagraniowe i trasy koncertowe nawet do dziesięciu osób, ale żaden z pozyskanych do współpracy instrumentalistów nie został jej pełnoprawnym członkiem (chodziło o uniknięcie zbyt dużych kosztów, a co za tym idzie - kompromisów artystycznych).
Podczas trasy po Stanach w latach 1989-1990, udokumentowanej płytą In Case You Didn't Feel Like Showing Up, Jourgensenowi i Barkerowi towarzyszyli np. Mike Scaccia - g z Rigor Mortis, Terry Roberts - g, William Tucker - g z My Life With The Thrill Kill Kult, Nivek Ogre - k, g, voc ze Skinny Puppy, Chris Connelly - k, voc z Finitribe, William Rieflin - dr z The Blackouts, Martin Atkins - dr z Killing Joke, Joe Kelly - voc, a także Jello Biafra - voc.
Natomiast w sesji, której owocem był album Psalm 69: The Way to Succeed and the Way to Suck Eggs, oprócz pary liderów wzięli udział Scaccia, Rieflin, Louis Svitek - g z Mindfunk, Michael Balch - k z Front Line Assembly, a także Gibby Haynes - voc z Butthole Surfers.

Jourgensen w jednym z wywiadów wyjaśnił, że otacza się muzykami, którzy mają podobny stosunek do
świata co on - są pełni niechęci do zastanej rzeczywistości i determinacji, by ją zmienić- natomiast niekoniecznie muszą legitymować się talentem muzycznym.

Zadebiutowała w marcu 1982r maksisinglem Cold Life, nagranym dla chicagowskiej firmy Wax Trax, której Jourgensen był współwłaścicielem (zrezygnował z udziałów w niej dopiero w 1991r). Wszystkie utwory zarejestrowane dla niej i ich remiksy zebrano później na płytach Twelve Inch Singles (1981–1984) i Halloween Remix EP, oprócz Cold Life m.in. Everyday is Halloween,The Nature Of Love i All Day.
Album With Sympathy, nagrany dla wytwórni Arista, jeszcze w składzie z George'em, przy pomocy Vince'a Elya z zespołu Psychedelic Furs jako współproducenta, zawierał dość błahą muzykę taneczną, opracowaną głównie na instrumenty elektroniczne, a porównywaną do dokonań Human League. Kilka piosenek zdobyło pewną popularność, np. Revenge i I Wanted To Tell Her, często prezentowane w MTV, oraz Work For Love, ceniona przez bywalców nowojorskich dyskotek (ona dała tytuł brytyjskiej edycji With Sympathy).

Po latach Jourgensen wyznał, że był podczas pracy nad debiutancką płytą Ministry skrępowany oczekiwaniami szefów Aristy - kontrakt z tą firmą nazwał „zaślubinami w piekle", a With Sympathy
uznał za największe nieporozumienie w swojej karierze.
W 1985 grupa podpisała umowę z wytwórnią Sire. Album Twitch powstał przy współudziale innego producenta -Adriana Sherwooda. Stosując jak poprzednio głównie instrumenty i środki elektroniczne Jourgensen, w tym czasie jedyny członek Ministry (George wziął udział tylko w nagraniu utworu All Day Remix), stworzył muzykę swobodniejszą formalnie, pełną przy tym zgiełku, mroczną w nastroju, w warstwie rytmicznej inspirowaną odgłosami-fabrycznymi, przywołującą pewne skojarzenia z dorobkiem Cabaret Voltaire, Einsturzende Neubauten, Tes Dept., np. Just Like You, We Believe, Where You At Now ?, Crash And Burn i Twitch. Tylko niektóre kompozycje miały w sobie coś ze stylu disco, np. All Day Remix i The Angel.
Pierwszym w pełni dojrzałym dziełem Ministry była płyta The Land of Rape and Honey, nagrana już z Barkerem na miejsce George'a. Nie zmienił się wyraz muzyki grupy - jak poprzednio hałaśliwej, gwałtownej, niepokojącej, zdaniem Jourgensena odzwierciedlającej wszystko co odrażające w ludzkim świecie, nazywanej przez niego „Chaosem przez duże C". Wzbogacony został jednak zakres stosowanych środków.
W niektórych nagraniach, zwłaszcza w The Missing, istotnego znaczenia nabrały partie gitar, oparte na ostro ciętych riffach, rodem jakby ze speed metalu bądź hardcore'u. Tu i ówdzie pojawiły się zdecydowanie rockowe rytmy, np. tło bębnów w Golden Dawn wzorowano na partii Johna ,,Bonzo" Bonhama z nagrania When The Levee Breaks zespołu Led Zeppelin.
Grupa bardziej pomyłowo niż dotychczas zaczęła tez stosować technikę samplingu, wzbogacając swoją muzykę intrygującymi głosami i dźwiękami [np. w Black wprowadzono przetworzone nagranie muzyki arabskiej), skłaniając się ku estetyce kolażu (np. Destruction). W tym kierunku zmierzała w okresie późniejszym na płytach The Mind Is a Terrible Thing to Taste i The Tapes Of Wrath oraz koncertowej In Case You Didn't Feel Like Showing Up stopniowo dodawała do swej muzyki coraz więcej elementów jednoznacznie rockowych o czym świadczyły takie utwory, jak Burning Inside, Thieves, Cannibal Song, Faith Colapsing czy So What. Kulminacją tych dążeń był kolejny album, uznany za jedno z arcydzieł początku lat dziewięćdziesiątych.
Praca nad Psalm 69: The Way to Succeed and the Way to Suck Eggs, głównie w studiu Trax Recorders w Chicago, ale też w Royal Recorders w Lake Geneva w stanie Wisconsin trwała blisko dwa lata. Muzyka grupy nabrała w tym czasie gwałtowności thrashu,speed metalu, hardcore'u, a wrażenie to potęgowały towarzyszące wrzaskom wokalisty oraz agresywnym riffom gitarowym niepokojące efekty dźwiękowe uzyskiwane techniką samplingu.
Recenzenci pisali, że grupa zbliżyła się do stylu Metalliki, z dodatkiem elementów estetyki The Orb i The Shamen. Najwięcej rockowej brutalności miały Just One Fix, TV II, Hero, Psalm 69.Ale zdecydowanie rockowy charakter otrzymała też np. najwolniejsza kompozycja na płycie Scarecrow, jakby kolejna w dorobku Ministry parafraza When The Levee Breaks Led Zeppelin. Poszczególne utwory wzbogacono
m.in. zdeformowanymi odgłosami fabrycznymi (Grace), powtórzonymi wielokrotnie słowami „New world order" z przemówienia George'a Busha (N.W.O.), wybrany sentencjami z kazania jakiegoś duchownego
i partią chóru kościelnego (Psalm 69).Całość miała demoniczną atmosferę - jeden z muzyków opowiadał później, że grupa otoczyła się podczas sesji, a dokładnie w trakcie nagrywania utworu Jesus Built My Hot Rod,totemami nieodzownymi w kulcie voodoo.

Wydany w 1988 album The Land of Rape and Honey, był wtedy wielkim przełomem dla grupy muzycznej. Jourgensen, już wraz z basistą Paulem Barkerem, który do niedawna był drugą stałą postacią w zespole, ruszył w kierunku metalu. W składzie pojawili się także: William Rieflin, Mike Scaccia, Kevin Ogilvie i Chris Conelly. Płytka osiągnęła wielki sukces na listach przebojów muzyki alternatywnej.

W 1989 ukazał się kolejny album zatytułowany The Mind is a Terrible Thing to Taste. Zespół kontynuował obrany wcześniej kierunek (Jourgensen współpracował w tym czasie z Jello Biafrą, tworząc projekt Lard).

W ciągu następnych kilku lat członkowie zespołu intensywnie zajęli się praca nad side-projektami. Jourgensen, prócz Biafry, współpracował też z Trentem Reznorem, tworząc projekt 1000 Homo DJs oraz Revolting Cocks – dodający do eklektycznej muzyki humorystyczne teksty. W tym czasie członkowie Ministry współpracowali wieloma zespołami, min: Pigface, Cabaret Voltaire, Skinny Puppy, KMFDM, Fugazi.

W 1991 Ministry wkroczyło na listy przebojów z kompozycją Jesus Built my Hot Rod z gościnnym występem Gibbyego Haynesa, wokalisty punkowego projektu muzyczno-happeningowego Butthole Surfers.

14 czerwca 1992 ukazał się album Psalm 69: The Way to Suceed and the Way to Suck Eggs. Podstawę dla niego przygotował singel z Jesus Built my Hotrod, ale także rosnąca popularność Nine Inch Nails. Album ten był najlepiej sprzedającym się krążkiem zespołu, pozwolił Ministry dostać się do mainstreamu i jest uważany za ich najlepsze dzieło. Znalazły się na nim choćby takie utwory jak powstały we współpracy z czołowym pisarzem Beat Generation Williamem Burroughsem ,Just One Fix poruszający temat narkotyków oraz N.W.O. (New World Order), będący protestem przeciw amerykańskiej interwencji w Iraku i w ogóle politykę prezydenta USA George’a Busha Seniora.

W następnych latach zespół napotkał na swojej drodze wiele problemów. Największym były narkotyki, przede wszystkim uzależnienie Jourgensena i Barkera od heroiny. Kolejny album ( Filth Pig ) ukazał się dopiero w 1996. Sample i elektronika ustąpiły miejsca hałaśliwym, dysonansowym partiom gitarowym a automat perkusyjny stanowiący podstawę sekcji rytmicznej na poprzednich albumach został zastąpiony żywą perkusją. Komercyjnie płyta poniosła porażkę, została źle oceniona przez większość krytyków i wzbudziła kontrowersje wśród fanów.

W 1999 roku wydany został album Dark Side of the Spoon, na którym pojawiły się elementy Ministry z lat wczesnej twórczości, czyli elektronika stylizowana na elektro. Płyta została zadedykowana Williamowi Tuckerowi, ex-gitarzyście Ministry, który popełnił samobójstwo.

W 2001 roku z powodu ukąszenia przez jadowitego pająka Jourgensen porzucił narkotyki, co było punktem zwrotnym dla zespołu. W 2003 roku wydany został album Animositisominia, który znacznie bardziej przypominał dokonania zespołu z przełomu lat 80. i 90-tych. W 2003 roku zespół opuścił Paul Barker z przyczyn osobistych.

W 2004 roku rozpoczął się nowy okres twórczości: razem z albumem Houses of the Mole rozpoczęła się trylogia skierowana przeciwko ówczesnemu prezydentowi USA, George W. Bushowi. Muzycznie były to najbardziej agresywne, przypominające thrash metal kompozycje Ministry. Kolejne części trylogii to Rio Grande Blood z 2006 roku oraz The Last Sucker z 2007 roku. W trakcie nagrywania Rio Grande Blood Jourgensen ogłosił, iż po wydaniu następnej płyty Ministry zakończy działalność.

Pod koniec września 2005 odbyła się premiera Rantology, albumu zawierającego remiksy wcześniej wydanych utworów, nowy utwór The Great Satan oraz Bloodlines, kawałek obecny wcześniej na soundtracku z gry Vampire: Bloodlines.

Ostatnie wydawnictwa zespołu to Cover Up zawierająca covery oraz DVD Adios... Puta Madres z nagraniami z pożegnalnej wówczas trasy koncertowej C-U-LaTour.

15 lipca 2008 w warszawskim klubie Stodoła Ministry zagrało swój pierwszy koncert w Polsce. Jeszcze tego samego roku grupa została rozwiązana.

W 2011 roku grupa wznowiła działalność , zaś w 2012 r. wydała kolejny album Relapse oraz dała szereg koncertów, w tym w Polsce na Przystanku Woodstock. W 2013 roku zespół wydał kolejny album From Beer to Eternity.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
N.W.O.	Ministry	08.1992	49[1]	-	Sire W 0125TE	[written by Al Jourgensen,Paul Barker][produced by Hypo Luxa,Hermes Pan]
The Fall	Ministry	01.1996	53[5]	-	Warner Bros W0328CD	[written by Al Jourgensen,Paul Barker,Bill Rieflin][produced by Hypo Luxa,Hermes Pan]
Lay Lady Lay	Ministry	03.1996	128[1]	-	Warner Bros WO 338	[written by Al Jourgensen,Paul Barker][produced by Hypo Luxa,Hermes Pan]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
With Sympathy	Ministry	06.1983	-	96[14]	Arista 6608	[produced by Vince Ely, Ian Taylor]
Twitch	Ministry	04.1986	-	194[3]	Sire 25 309	[produced by Adrian Sherwood, Alain Jourgensen]
The Land of Rape and Honey	Ministry	11.1988	-	164[4]	Sire 25 799	[gold-US][produced by Hypo Luxa, Hermes Pan, Eddie Echo]
The Mind Is a Terrible Thing to Taste	Ministry	12.1989	-	163[10]	Sire 26 004	[gold-US][produced by Hypo Luxa, Hermes Pan]
Psalm 69: The Way to Succeed and the Way to Suck Eggs	Ministry	08.1992	33[5]	27[36]	Sire 26 727	[platinum-US][produced by Hypo Luxa, Hermes Pan]
Filth Pig	Ministry	02.1996	43[2]	19[10]	Warner 45 838	[produced by Hypo Luxa, Hermes Pan]
Dark Side of the Spoon	Ministry	06.1999	85[2]	92[2]	Warner 47 311	[produced by Hypo Luxa, Hermes Pan]
Animositisomina	Ministry	02.2003	186[1]	157[1]	Sanctuary 84 568	[produced by Hypo Luxa, Hermes Pan]
Houses of the Molé	Ministry	06.2004	138[1]	-	Sanctuary 84678	[produced by Al Jourgensen]
Rio Grande Blood	Ministry	05.2006	-	134[1]	13th Planet 2028620832	[produced by Al Jourgensen]
The Last Sucker	Ministry	09.2007	-	130[1]	13th Planet 2028610812	[produced by Al Jourgensen, Dave Donnelly]
Relapse	Ministry	03.2012	-	193[1]	13th Planet	[produced by Al Jourgensen, Samuel D'Ambruoso]
From Beer to Eternity	Ministry	09.2013	-	140[1]	AFM 462	[produced by Al Jourgensen, Samuel D'Ambruoso]

niedziela, 3 lipca 2016

Complex

Complex były angielskm zespołem założonym w 1968 roku, składającym się z gitarzysty Briana Lee, wokalisty i perkusisty Tony Shakespeare'a, basisty Lance Fogga i gitarzysty Tony Fishera.
Po początkowych zmianach personalnych, na początku 1970 roku skład zespołu stanowił z Brian, Tony (Shakespeare) i Lance z dodatkiem Steve Coe na klawiszach.
Pochodził z Blackpool w północno-zachodniej Anglii. W listopadzie 1970 r nagrywają swój pierwszy album, zatytułowany po prostu "Complex".

Początkowo pomyślana jako płyta demonstracyjnym (demo) ,by zwrócić na siebie uwagę większych firm fonograficznych w celu uzyskania kontraktu płytowy, została nagrany w "Studio 107" w St. Annes ,wyprodukowana i zmiksowana przez Grahama Atkinsona. 99 (winylowych) kopii albumu zostało wytłoczonych w Craighall Studios w Szkocji. Powodem takiego ograniczonego nakladu było nałożenie podatku od ilości większej niż 99.

Album stał się dość znany w kręgach i ta bardzo rzadka płyta winylowa została opisana jako "jedna ze " Świętej Trójcy "wczesnej brytyjskiej psychodelii "Nieautoryzowany bootleg powstał w 1991 roku, ale jego jakość była słaba.

Z 1999 limitowana edycja reedycja została autoryzowana przez zespół w Wooden Hill (winylowa i CD wersja). To było o wiele lepszej jakości wydawnictwo i szybko wyprzedane. W 2012 roku, hiszpańska wytwórnia Guerssen wznowiła album na 180g winylu, z oryginalną grafiką.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Complex	Complex	05.1971	-	-	Not On Label ‎ CLPM 001	-
The Way We Feel	Complex	08.1971	-	-	Deroy DER 671 S	-

Chris Lowe

Christopher Sean Lowe (ur. 4 października 1959r w Blackpool) – angielski instrumentalista i klawiszowiec synthpopowego zespołu muzycznego Pet Shop Boys, który założył razem z Neilem Tennantem w 1981.

Christian Sean Lowe urodził się 4 października 1959 roku w Blackpool, w hrabstwie Lancashire, w Anglii. Jego dziadek był puzonistą, udzielał się w jazzowej trupie The Nitwits. To dzięki niemu Chris zainteresował się muzyką, nauczył się grać na puzonie i co ważniejsze, posiadł umiejętność gry na pianinie. Był spokojnym, grzecznym dzieckiem, absolutne przeciwieństwo Neila. Nie psocił, nie stawiał się rodzicom, lubił odrabiać lekcje, był pupilem nauczycieli i prymusem wśród swoich rówieśników. Jego jedynym zmartwieniem z lat młodzieńczych były pryszcze, ale te, po zastosowaniu odpowiednich antybiotyków, zniknęły równie szybko jak się pojawiły.

Przygodę z muzyką rozpoczął w grupie One Under the Eight, siedmioosobowym składzie wykonującym muzykę dance, w którym grał na puzonie. W swoim repertuarze mieli wyłącznie covery, m.in. przeróbki "Hello Dolly, "La Bamba", czy "Moon River". Chris studiował architekturę na uniwersytecie w Liverpoolu. W tym czasie przez przypadek poznał Neila.

Do spotkania doszło w 1981 roku w sklepie elektrycznym przy Kings Road w Chelsea. Wymienili ze sobą kilka zdań na temat muzyki, po czym stwierdzili, że nie mają ze sobą nic wspólnego. Neil lubił rocka, wykonawców typu David Bowie i Elvis Costello, a Chris nie znosił tego rodzaju muzyki i preferował głównie disco. To mało obiecujące spotkanie zaowocowało jednak powołaniem do życia Pet Shop Boys. Chłopcom udało się znaleźć wspólny język. Obaj byli wielkimi fanami bardzo popularnego w latach 80. producenta muzyki dance Bobby'ego Orlando.

W 1995 roku Lowe miał epizod w australijskiej telenoweli Neighbours. Jego występ został nakręcony podczas turnee Pet Shop Boys poa Australii .

W 1993 roku napisał i wyprodukował utwór "Do the Right Thing" dla piłkarza Iana Wrighta (Lowe jest fanem Arsenal ).W chórkach występuje towarzysząca przez długi czas Pet Shop Boys ,wokalistka Sylvia-James Mason , a remiksy singla są autorstwa Rollo .

W 2004 roku zaproponowano mu realizację muzyki do reklamy okularów przeciwsłonecznych marki Blockhead. Utwór znalazł się w zremiksowanej wersji na "Café Mambo" kompilacji chill-out.

Napisał również muzykę do piosenki "Streets of Berlin", biorącej udział w revivalu sztuki Bent w Trafalgar Studios w Whitehall w 2006 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Subculture	Stop Modernists Feat. Chris Lowe	.2011	-	-	Keys Of Life LIFE 12IN23 [Fin]	-

Antisocial

Ten kwartet z Blackpool został założony w 1981r pod nazwą Hate Of The City i w pierwszej wersji składał się z sześciu muzyków. Zmiana nazwy na Anti Social i rezygnacja z dwóch członków spowodowała redukcję do kwartetu: Daz (bas), SPIG (perkusja), Woz (gitara) oraz Sid (wokal).
Mieli kilka singli nagranych dla wytwórni Beat The System. We wczesnych latach 80-tych, a były to typowe dla tych wytwórni standart: w dużej mierze nieczytelny wokal , niedużo w sumie melodii i absolutnie żadnych inowacji.
Mieli więzi z Skrewdriver , a nawet koncertowali z nimi we wczesnych latach 80-tych, które mogą wyjaśnić utwory jak "Union Jack" i ich wersja "What Have We Got " grupy Sham 69 z nieco zmienionymi tekstami:.
Członkowie rozpoczęli z nowym zespołem "Skin Up", gdy Antisocial rozpadł się w 1984 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
To Many People/Let’s Have Some Fun!	Antisocial	.1982	-	-	Beat The System!! FIT 2	[produced by Baz Lights and Antisocial]
Made In England	Antisocial	.1982	-	-	Beat The System!! SOCIAL 1	[produced by Barry Lights and Antisocial]
Official Hooligan EP	Antisocial	.1983	-	-	Beat The System!!/Lightbeat BTS 2	[produced by Steve Jones & Antisocial ]

Muzyka w Blackpool

Zespół The Beatles miał długą i różnorodną współpracę z Blackpool, w tym,w ważnym wydarzeniu we wczesnym dzieciństwie Johna Lennona i wielu koncertach w mieście między 1963 i 1965r.

The Rockin' Vickers

Założony w 1963 roku w Blackpool, The Rockin Vickers 'był rock and rollowym combo z najbardziej wyróżniającym się członkiem Ianem "Lemmy" Kilmisteerem, wtedy znanym jako Ian Willis, później jako członek Hawkwind i bardziej znany jako gitarzysta Motörhead . Zespół nagrał cztery single przed rozpadem w 1967r.
Inny gitarzysta Rockin 'Vickers, Nick Gribbon, kontynuował występy w pubach w okolicach Blackpool jako Nick Unlimited ,korzystając z polityki otwartych drzwi, która dała szansę wielu utalentowanym młodym muzykom z Blackpool swoją pierwszą okazję grania na żywo.
Ważniejszym zespołem z Blackpool który nagrał kilka singli w latach 60-tych, w tym oryginalną wersję March of the Mods w 1964 r, który stał się hitem z Top 40 ,był Joe Loss and His Orchestra w tym samym roku. Melodia została napisana przez Tony Carra, ojca frontmana Roy'a Carra, który później stał się znanym dziennikarzem muzycznym w New Musical Express i autorem kilku książek na temat muzyki popularnej i redaktorem naczelnym magazynów muzycznych w tym New Musical Express, Melody Maker i Vox.
Basista Glenn Cornick został członkiem-założycielem Jethro Tull, później tworząc Wild Turkey. Tony Williams, gitarzysta , dołączył do Stealers Wheel wkrótce po jego powstaniu w 1967 roku, a także grał w Jethro Tull w 1978 roku.

Blackpool był miastem w którym bezterminowy zakaz występowania mieli Rolling Stones od 1964 roku po wybuchu zamieszek wśród publiczności, podczas koncertu w Empress Ballroom. Zakaz został zniesiony czterdzieści cztery lata później, w marcu 2008 roku .

Complex powstał w Blackpool w 1970 roku i nagrał własnym sumptem 2 albumy w 1971 roku. Wytłoczono tylko 99 egzemplarzy ich debiutanckiej płyty i ta bardzo rzadka płyta winylowa została opisana jako "jedna ze " Świętej Trójcy "wczesnej brytyjskiej psychodelii ". Zespół kontynuował występy do 1978 roku, gdy rozpadli się z początkiem ery punka. Limitowane zremasterowane wersje obu albumów Complex zostały wydane w 2012 roku przez Guersson .

Wiele zespołów z Blackpool osiągnęło sukces w erze punk i post-punka. Section 25 nagrywający dla Factory Records , powstał w 1977 roku w Poulton-le-Fylde, małym miasteczku na obrzeżach Blackpool, podobnie jak w latach 1976/79, wersja punkowa Skrewdriver, który nagrał kilka singli i album dla wytwórnii Chiswick . Oba zespoły podawały Blackpool jako ich miejsce pochodzenia.

Inny zespół z Blackpool,który podpisał kontrakt z Factory to TunnelVision,, który nagrał tylko jeden singiel dla wytwórni w 1981 roku.

Gdy Barry Lights przeniósł swoją wytwórnię płytową Lightbeat z Leeds do Blackpool w 1981 roku, pierwszym który podpisał z nią kontrakt był elektroniczny zespół rockowy Zoo Boutique. Po wydaniu debiutanckiego singla przez pochodzący z Fleetwood punkowy zespół One Way System,Lights zaczął specjalizować się w hardcore punku. Punkowy band,Fits był jednym z pierwszych jej beneficjentów, ostatecznie wydając cztery przeboje na listach indie w latach 1982-85. The Membranes z Johnem Robbem początkowo założył własną wytwórnię Vinyl Drip w 1981 roku przed osiągnięciem trzech hitów w Top20 na Indie Chart.
The Ceramic Hobs utworzony w 1985 roku i do tej pory "majacy ponad 30 wydawnictw na winylu, CD i kasetach dla różnych wytwórni płytowych na całym świecie".

Winter Garden

21 wiek dał muzyce z Blackpool m.inn., Karimę Francis, The Locals, którzy po raz pierwszy pojawili się w programie BBC Introducing , Goonies Never Say Die, Litterbug, Aidena Grimshawa, który wystąpił w dziewiątej serii X Factor, The Senton Bombs, UFX / Uncle Fester i Little Boots.

W 2005 roku kompilacja,wydana przez JSNTGM Records,Andy Higginsa ,Ugly Truth About Blackpool Volume One, chronologicznie dokumentuje najlepsze zespoły indie rocka Blackpool od 1977 do 2005 roku.Druga część, prezentująca najlepsze zespoły indie działających w latach 2005/6 został awydana w następnym roku. Inni nagrywający artyści z Blackpool w JSNTGM to m.in. Sick 56, Erase Today i Litterbug.
Każdego sierpnia od 2006 roku, Blackpool był miejscem największego festiwalu punk rocka na świecie, doroczny Rebellion Festival, odbywa się w Winter Gardens w ciągu czterech dni i oferuje ponad 200 zespołów punkowych