Grupa brytyjska. Postała w 1978 w Northampton z inicjatywy wychowanków średnich szkół artystycznych. Założył ją
Danny Ash (właśc. Daniel Caston Ash; 31.07.1957, Northampton) -g, s, voc. W piewszym składzie znaleźli się też
Peter Murphy (właśc. Peter John Murphy; 11.07.1957, Wellingborough, Northamptonshire) - voc,
Chris Barber - b oraz
Kevin Haskins (właśc. Kevin Michael Haskins; 19.07.1960, Northampton) - dr, k, z którym Ash miał już sposobność współpracować w zespołach
Jackplug And The Sockets i
The Craze.
W tym początkowym okresie posługiwała się kolejno różnymi nazwami, jak
The Drugz czy
Freez. Po kilku tygodniach Barbera zastąpił
David J. znany też jako
David Jay
(właśc. David John Haskins; 24.04.1957, Northampton) - b, voc, brat
Kevina, jeszcze jeden były muzyk Jackplug And The Sockets i The Craze.
Wkrótce potem zmieniła nazwę na
Bauhaus 1919, a następnie na
Bauhaus
(nazwa słynnej szkoły architektury i wzornictwa, utworzonej w 1919 w
Weimarze przez Waltera Cropiusa). W lipcu 1983 zakończyła działalność.
Równo piętnaście lat później, latem 1998, odrodziła się w oryginalnym
składzie.
Zaczęła w 1978 od prób w jednym z pomieszczeń Teacher Training College w
Northampton. W owej szkole sporadycznie też występowała, posługując się
przypadkowymi nazwami. Za właściwy jej debiut uważa się jednak pierwszy
koncert składu z Davidem J., już pod nazwą Bauhaus 1919, zorganizowany w
noc sylwestrową 1978 w Cromwell Pub w Wellingborough niedaleko
Northampton. Ponieważ miała jeszcze dość skromny repertuar, jeden z
utworów,
Raw Power Iggy'ego Popa, wykonała tej nocy
czterokrotnie. W następnych miesiącach kontynuowała występy w pubach i
klubach robotnicznych rodzinnego
miasta i okolic, jak Romany czy White Elephant. Znalazła już wówczas
menażera - tej roli podjął się zaprzyjaźniony z rodziną Ashów księgowy,
Graham Bentley.
W jego biurze przy Horsemarket Street pracowała nad repertuarem. Wzorów
szukała w dokonaniach Davida Bowiego, T. Rex, Roxy Music, Gary'ego
Glittera, Lou Reeda i Iggy'ego Popa, ale też w punk rocku oraz w
twórczości innych debiutantów tego okresu, jak Joy Division.
Już wtedy jednak, w pierwszych miesiącach działalności, nie była grupą
wtórną. Założyła sobie co prawda, że będzie grać muzykę prostą, surową,
nieugładzoną, ale nawet jej najwcześniejsze kompozycje zawierały
rozwiązania intrygujące, świeże, pomysłowe. Świadczył o tym zwłaszcza
utwór
Bela Lugosi Is Dead, który niebawem miał nadać szybszy bieg
jej karierze. Jego podstawę stanowił przetworzony i zagrany w
wolniejszym tempie riff wzięty przez Danny'ego z jednego z przebojów
Glittera. Był wszak jedynie punktem wyjścia do większej całości o
znamionach jamu raczej niż kompozycji, najeżonej niepokojącymi, jakby
rozmazanymi, często dysonansowymi dźwiękami gitary, intrygującej
motywami basu przypominającymi bicie dzwonu w cmentarnej kaplicy,
udziwnionej pulsem perkusji rodem jakby z bossa novy. Doskonale
współbrzmiał z tą muzyką napisany przez Dave'a, zaśpiewany przez Petera w
demoniczny sposób tekst na temat tragicznego losu Beli Lugosiego,
słynnego odtwórcy roli tytułowej w klasycznym horrorze
Książę Drakula (1931, reż. Ted Browning), który w życiu prywatnym utożsamiał się z postacią ekranowego wampira.
W tym czasie grupa postanowiła dokonać próbnych nagrań kilku swoich
kompozycji. Wynajęła więc na trzy godziny wyposażone w magnetofony
ośmiośladowe Beck Studios w Wellingborough i przeniosła na taśmę pięć
utworów:
Boys, Dark Entries, Some Faces i
Harry, przede wszystkim zaś dziewięciominutową wersję
Bela Lugosi Is Dead.
Zarejestrowała tę kompozycję w jednym podejściu, i właściwie sama
zmiksowała nagranie, wysuwając wzorem dubowych rejestracji reggae bas i
perkusję do przodu. Taśmę wysłała do małych firm płytowych, ale z żadnej
nie otrzymała zachęcającej odpowiedzi. A jednak jej wysiłek nie poszedł
na marne. 26 maja 1979 otwierała występ zespołu
Throbbing Gristle w Guildhall w rodzinnym mieście i wręczyła swoje nagrania promotorowi koncertu. On zaś zainteresował nimi
Pete'a Stennetta, właściciela małej londyńskiej firmy płytowej
Small Wonder. Stennett, zachwycony przesyconym tajemniczą aurą utworem o Beli Lugosim, postanowił wydać go na maksisinglu.
Płyta ukazała się w sierpniu 1979 z dwoma utworami na stronie B: nową wersją
Boys oraz
Dark Entries.
Okładkę ozdobiło ujęcie z klasycznego filmu niemego, mrocznego Gabinetu
doktora Caligari Roberta Wiene z 1920. Utwór zwrócił na grupę uwagę -
zrobił furorę na listach przebojów wytwórni niezależnych. Zaintrygowany
nim
John Peel, znany prezenter Radia BBC, udostępnił grupie
studio Maida Vaie na cały dzień. Zarejestrowała wtedy na potrzeby
rozgłośni kilka dalszych swoich kompozycji, jak
God In An Alcove i
A Spy In The Cab, a także przeróbkę
Telegram Sam zespołu
T. Rex.
Innym następstwem popularności płytki były coraz częstsze zaproszenia
na koncerty poza Northampton, zwłaszcza do Londynu, np. do Rock Garden i
Billy's Club.
Sukces Bauhaus przerósł Small Wonder. Firma nie była w stanie zająć się
karierą grupy. W końcu 1979 muzycy związali się więc z utworzoną wtedy
wytwórnią
Axis, niebawem przemianowaną na
4AD. Owocami tej współpracy były trzy single:
Dark Entries/Untitled ze stycznia 1980,
Terror Couple Kill Colonel/Scopes/Terror Couple Kill Colonel (Version) z czerwca i
Telegram Sam/Crowds z października, przede wszystkim zaś album
"In The Fiat Field"
z października tego roku. Powstał latem w londyńskich Southern Studios.
Chociaż muzykom brakowało jeszcze doświadczenia w pracy studyjnej, sami
zdecydowali się produkować nagrania. Okładkę ozdobiła fotografia Homage
To Purws De Chavannes Duane'a Michalsa. Płyta spotkała się z bardzo
krytycznym przyjęciem ze strony prasy muzycznej, ale publiczności się
spodobała - odniosła sukces na listach najlepiej sprzedawanych albumów
wytwórni niezależnych, a na moment pojawiła się nawet na ogólnych
listach bestsellerów.
Wypełniła ją muzyka surowa, pełna punkowej zadziorności, epatująca
zgrzytliwymi, rozedrganymi dźwiękami gitary Asha oraz zawodzeniami
Murphy'ego, przykuwająca uwagę atmosferą niepokoju i grozy (np.
Dark Entries, Double Dare, In The Flat Field, A God In An Alcove, Dive, St. Vitus Dance, Sigmata Martyr, Nerves).
Teksty dotyczyły często kontrowersyjnych tematów, np. Stigmata Martyr,
nakreślony jaskrawymi barwami portret stygmatyka (na żywo ilustrowała go
scena ukrzyżowania). Chociaż w późniejszych latach grupa nagrała płyty
bardziej dojrzałe, bogatsze, efektowniejsze, właśnie album "In The Fiat
Field", uważany za sztandarowe dokonanie rocka gotyckiego (sami muzycy
odżegnywali się od związków z tym nurtem), zasługuje na miano jej
arcydzieła. W 1980 dała ponad osiemdziesiąt koncertów w całym kraju
(m.in. 10 kwietnia wystąpiła w Lyceum w Londynie u boku jednego ze
swoich idoli - Gary'ego Glittera), a ponadto odbyła dwie krótkie trasy
po Europie oraz jedną po Stanach i Kanadzie (w Nowym Jorku poznała
Iggy'ego Popa).
Nie kryła, że zmierza ku sukcesom, co jednak nie bardzo podobało się Ivo
Wattsowi-Russellowi, szefowi 4AD, dbającemu o elitarny charakter firmy.
Przeszła więc do innej wytwórni, mieszczącej się w tym samym budynku i
aż do tej pory powiązanej z 4AD -
Beggars Banquet. Pierwszym owocem współpracy był singel
Kick In The Eye/Satori,
wydany w marcu 1981. Okazał się bardziej komercyjnym dokonaniem niż
wcześniejsze nagrania Bauhaus - utwór Kick In The Eye przypominał
dyskotekowe przeboje Davida Bowiego i został odnotowany na dalszych
pozycjach list przebojów. W tym czasie, w lutym i marcu, grupa odbyła
pierwszą dłuższą trasę po Stanach i Kanadzie (występy w klubach). W
czerwcu na rynek trafił kolejny singel,
The Passion Of Lovers. I
tym razem na stronie A znalazła się piosenka dość chwytliwa, mieszcząca
się jednak w ramach nowofalowej konwencji. Stronę B wypełniły natomiast
cztery nagrania dokonane przez muzyków osobno - coś pośredniego między
żartami muzycznymi a eksperymentami dźwiękowymi - połączone w
intrygującą całość. Grupa promowała płytkę na krótkiej trasie po kraju z
zespołem
The Birthday Party, ale z niewielkim sukcesem.
W październiku 1981 ukazał się drugi album formacji,
"Mask", nagrany głównie w londyńskich Playground Studios,
znowu wyprodukowany przez samych muzyków. Okładkę ozdobił rysunek
Danny'ego, wbrew jego intencjom interpretowany jako portret Bauhaus.
Płyta robiła wrażenie dzieła bardziej przemyślanego, staranniej
przygotowanego i dojrzalszego niż poprzednia, chociaż niektóre utwory
powstały w wyniku zespołowych improwizacji w studiu; najlepszy przykład
to
Of Lillies And Remains, stworzony na poczekaniu i nagrany w
jednym podejściu (nawet tekst Murphy'ego i J., oparty na zapisie snu
pierwszego z nich, narodził się podczas sesji). Na pewno była dokonaniem
bardziej urozmaiconym; utworom niezwykle ekspresyjnym (np.
Hair Of The Dog, Muscle In Plastic) towarzyszyły tym razem kompozycje urzekająco nastrojowe (np.
Hollow Hills).
Aby uczynić swoją muzykę bardziej chwytliwą, formacja znowu wprowadziła
w niektórych nagraniach dyskotekowe rytmy (np. Hair Of The Dog).
Wzbogaciła też brzmienie, sięgając np. po fortepian i syntezator, a w
nagraniu
In Fear Of Fear - saksofon. Większość utworów zachowała
mimo wszystko niepokojącą atmosferę wcześniejszych dokonań, głównie
dzięki coraz bardziej intrygującym pod względem brzmieniowym partiom
gitary Asha (na jego oryginalny sposób gry zwrócił w tym czasie uwagę
zespół Siouxsie And The Banshees i proponował mu nawet współpracę, ale
musiał się pogodzić z odmową). Grupa promowała album na dużych trasach
po Wielkiej Brytanii i innych krajach europejskich. Zrealizowała też
niezwykły teledysk do utworu Mask (potwierdzający fascynację niemieckim
ekspresjonizmem). A ponadto w lutym 1982 wydała singel z nową wersją
Kick In The Eye (na stronie B utwór
Larwax). Ale album nie
osiągnął spodziewanego sukcesu, chociaż rozszedł się lepiej niż
poprzedni (na listach bestsellerów dotarł do pozycji trzydziestej).
Kolejną przymiarką do list przebojów był singel
Spirit/Terror Couple Kill Colonel (wersja koncertowa) z czerwca 1982. Grupa zatrudniła tym razem producenta,
Hugh Jonesa,
aby nadał utworowi Spirit komercyjny kolor. Wynikiem było nagranie,
którego sama od początku nienawidziła (później przygotowała zupełnie
inną wersję Spirit i włączyła do programu płyty
"The Sky's Gone Out"),
a które w dodatku nie spodobało się publiczności. W tym czasie znowu
intensywnie koncertowała, m.in. we Włoszech i Stanach. A po powrocie do
kraju zaszyła się w studiu Rockfield w Monmouth w Walii i tam przy
pomocy Dereka Tompkinsa jako realizatora i anonimowego współproducenta
(wspomagał ją już podczas rejestracji Bela Lugosi Is Dead) zrealizowała
album
"The Sky's Gone Out". Wydany w październiku 1982, okazał się dziełem dość nierównym. Na stronie A znalazło się pięć kompozycji z różnych półek:
In The Night - wczesne dzieło, dla którego zabrakło miejsca na "In The Fiat Field", przywołujące klimat tej płyty,
Third Uncle - wzięta z sesji radiowej, a więc nagrana w studiu na żywo, porywająca wersja piosenki
Briana Eno, Spirit -nowe opracowanie utworu znanego już z singla,
Swing The Heartache - męcząca, kanciasta, dysonansowa muzyka zaimprowizowana w studiu, a wreszcie
Sevent Hedges -zgrabna ballada ukazująca bardziej komercyjne oblicze formacji.
Stronę B wypełniły utwory stworzone podczas sesji, zazwyczaj wymęczone, odarte z pomysłów, chaotyczne, jak
The Three Shadows w trzech częściach i kolażowy
Exquisite Corpse. Jedyną kompozycją wśród nich nie pozbawioną wdzięku była urokliwa piosenka
All We Ever Wanted Was Everything. Do pierwszych trzydziestu tysięcy egzemplarzy "The Sky's Gone Out" dodawano drugą płytę, później wydaną też osobno -
"Press The Eject And Give Me The Tape"
z nagraniami koncertowymi dokonanymi 31 października 1981 w Liverpoolu,
9 listopada tego roku w Londynie i 24 lutego 1982 również w Londynie
(m.in. kapitalna, monumentalna wersja Bela Lugosi Is Dead oraz świetne
wykonanie
Rose Garden Funeral Of Sores Johna Cale'a).
Grupa nie wierzyła, by któryś utwór ze "The Sky's Gone Out" mógł ją
wprowadzić na listy przebojów. Na promujący płytę singel wybrała więc
nagranie radiowe z tego okresu -porywającą przeróbkę piosenki
Ziggy Stardust Davida Bowiego (na stronie B powtórzyła
Third Uncle, a na maksisinglu dodała m.in. koncertową wersję
Waiting For The Man The Velvet Underground, nagraną z gościnnym udziałem
Nico,
później włączoną też do programu kompaktowego wydania "Press The Eject
And Give Me The Tape"). I był to strzał w dziesiątkę. Właśnie ta płytka
przyniosła Bauhaus upragnioną popularność. A jej sukces sprawił, że i
album "The Sky's Gone Out" zrobił furorę na listach bestsellerów.
Gwiazdorską pozycję formacji ugruntował zaś wampiryczny film
Hunger
(Zagadka nieśmiertelności; 1982, reż. Tony Ścott; w rolach głównych -
Catherine Denevue i David Bowie), rozpoczynający się nakręconą - w
londyńskim klubie Heaven sceną wykonania utworu Bela Lugosi Is Dead. Po
kolejnej trasie po kraju - w październiku z udziałem
Southern Death Cult - grupa odbyła najbardziej udane tournee po Stanach. A zaraz po powrocie do kraju nagrała utwory
Lagartija Nick i
Paranoia! Paranoia, wydane w styczniu 1983 na następnym singlu.
Sukces zniszczył Bauhaus. Media zaczęły wyróżniać Murphy'ego, z czym nie
bardzo mogli się pogodzić pozostali muzycy, to oni bowiem byli głównymi
twórcami repertuaru (nawet teksty pisał często J.). W formacji pojawiły
się niesnaski i już na początku 1983 rozważano jej rozwiązanie.
Ostatecznie jednak zdecydowano się nagrać - znowu w Rockfield i znowu z
Tompkinsem - jeszcze jedną płytę,
"Burning From The Inside".
Tymczasem Murphy zachorował na zapalenie płuc i trafił do szpitala.
Miał nadzieję, że grupa przełoży sesję. Ale Ash, J. i Haskins uznali, że
bez kolegi, z którym coraz trudniej się porozumiewali, stworzą muzykę
lepszą niż z nim, i zabrali się do pracy. Gdy Murphy zjawił się w
Rockfield, nie tylko zdążyli skomponować większość utworów, ale też do
prawie wszystkich nagrali podkłady, a do dwóch,
King Volcano i
Hope,
także partie wokalne (zaśpiewali Ash i J.). W tej sytuacji wokalista
włączył się w pracę nad albumem tylko w niewielkim zakresie. Wynikiem
była całość nieco zaskakująca. Mimo kilku utworów bliskich dawnego
stylu, np.
Antonin Artaud, nie ulegało wątpliwości, że Ash, J. i
Haskins postanowili zwrócić się ku innej muzyce, wysmakowanej,
subtelnej, niemal zupełnie pozbawionej demonicznej otoczki, np.
King Volcano, Slice Of Life, Kingdom's Corning, Hope.
Zapewne w tym kierunku grupa podążyłaby w późniejszym okresie.
Niestety, gdy w połowie lipca 1983 album trafił na rynek, przyjęty z
entuzjazmem zarówno przez prasę muzyczną, jak i przez fanów (wcześniej, w
kwietniu, ukazał się singel
She's In Parties/Departure), formacji już nie było.
Po długiej trasie, obejmującej Francję, Grecję, Izrael, Hongkong i
Japonię, pożegnała się z brytyjską publicznością koncertami 4 i 5 lipca w
londyńskim Hammersmith Palais. Gdy 5 lipca schodziła ze sceny, J.
powiedział do mikrofonu: "Niech spoczywa w spokoju", a słowa te stały
się w 1992 tytułem albumu dokumentującego jej ostatni występ -
"Rest In Peace - The Final Concert".
Bezpośrednio po jej rozwiązaniu, latem 1983, członkowie fan clubu
Bauhaus otrzymali singel z dwoma wcześniej nie publikowanymi utworami,
własnym
Sanity Assassin (później dodanym do kompaktowej wersji "Burning From The Inside") oraz przeróbką starego przeboju
Normana Greenbauma Spirit In The Sky.
Latem 1998, po piętnastu latach, grupa wznowiła działalność, ale
ograniczyła się wtedy niemal wyłącznie do koncertów. Zaczęła od Stanów
(wystartowała 10 lipca w Palladium Theater w Los Angeles), a jesienią
odbyła też trasę po Europie, obejmującą m.in. Wielką Brytanię, Francję,
Hiszpanię, Włochy, Belgię i Niemcy. Występ w Hammerstein Ballroom w
Nowym Jorku został w listopadzie 1999 udokumentowany albumem
"Gotham". Wypełniły go ekscytujące wersje utworów z całego okresu kariery Bauhaus, ale przede wszystkim z pierwszych lat, jak
Bela Lugosi Is Dead, Double Dare, In The Flat Field, A God In An Alcove i
Terror Couple Kill Colonel. W programie znalazło się też nowe nagranie studyjne - przeróbka
Severence zespołu
Dead Can Dance. Kolejne,
The Dog's A Vapour, trafiło na filmową płytę
"Heavy Metal - Fakk 2" (Restless, 2000).
W latach dziewięćdziesiątych formacja doczekała się hołdów w postaci albumów
"Tribute To Bauhaus" (Cleopatra, 1996) i
"Bela - A Tribute To Bauhaus" (Doppelganger, 1998) z jej utworami w różnych wykonaniach.
Murphy po rozwiązaniu Bauhaus utworzył napierw duet
Dali's Car z Mickiem Karnem z
Japan, a później działał jako solista. Ash i Haskins założyli zespół
Tones On Tail, a następnie z J. -
Love And Rockets. Ponadto Ash (jako Daniel Ash) i J. nagrywali indywidualnie.
|
Single |
| Tytuł |
Wykonawca | Data wydania |
UK |
US |
Wytwórnia
[UK] |
Komentarz |
| Bela Lugosi' s dead/Boys/Dark entries | Bauhaus | 08.1979 | - | - | Small Wonder TEENY 2 | [written by Bauhaus][produced by Bauhaus] |
| Dark entries/Untitled | Bauhaus | 01.1980 | - | - | Axis AXIS 3 | [written by Bauhaus][produced by Bauhaus] |
| Terror couple kill colonel/Scopes/Terror couple kill colonel II | Bauhaus | 06.1980 | - | - | 4.A.D. AD 7 | [written by Bauhaus][produced by Bauhaus] |
| Telegram Sam/Crowds | Bauhaus | 10.1980 | - | - | 4.A.D. AD 17 | [written by Marc Bolan][produced by Bauhaus] |
| Kick in the eye/Satori | Bauhaus | 03.1981 | 59[3] | - | Beggars Banquet BEG 54 | [written by Bauhaus][produced by Bauhaus] |
| The passion of lovers/1:2:3:4 | Bauhaus | 06.1981 | 56[2] | - | Beggars Banquet BEG 59 | [written by Marc Bolan][produced by Bauhaus] |
| Searching for Satori EP. | Bauhaus | 02.1982 | 45[4] | - | Beggars Banquet BEG 74 | [written by Bauhaus][produced by Bauhaus] |
| Spirit /Terror couple kill colonel [live] | Bauhaus | 06.1982 | 42[5] | - | Beggars Banquet BEG 79 | [written by Marc Bolan][produced by Hugh Jones] |
| Ziggy Stardust/Third uncle [live] | Bauhaus | 09.1982 | 15[7] | - | Beggars Banquet BEG 83 | [written by David Bowie][produced by Bauhaus] |
| Lagartija Nick/Paranoja! Paranoja! | Bauhaus | 01.1983 | 44[4] | - | Beggars Banquet BEG 88 | [written by Bauhaus][produced by Bauhaus] |
| She' s in parties/Departure | Bauhaus | 04.1983 | 26[6] | - | Beggars Banquet BEG 91 | [written by Bauhaus][produced by Bauhaus] |
| The Singles 1981-1983 EP. | Bauhaus | 10.1983 | 52[4] | - | Beggars Banquet BAD 312 | [produced by Bauhaus, Hugh Jones, John Sparrow] |
|
Albumy |
| Tytuł |
Wykonawca | Data wydania |
UK |
US |
Wytwórnia
[UK] |
Komentarz |
| In the flat field | Bauhaus | 11.1980 | 72[1] | - | 4 AD CAD 13 | [produced by Bauhaus] |
| Mask | Bauhaus | 10.1981 | 30[5] | - | Beggars Banquet BEGA 29 | [silver-UK][produced by Bauhaus] |
| The sky' s gone out | Bauhaus | 10.1982 | 4[6] | - | Beggars Banquet BEGA 42 | [silver-UK][produced by Bauhaus] |
| Burning from the inside | Bauhaus | 07.1983 | 13[10] | - | Beggars Banquet BEGA 45 | [produced by Bauhaus] |
| 1979-1983 | Bauhaus | 11.1985 | 36[2] | - | Beggars Banquet BEGA 64 | [silver-UK][produced by Bauhaus, Hugh Jones] |
| Swing the heartache-The BBC Session | Bauhaus | 08.1989 | - | 169[6] | Beggars Banquet 9804 | |
| Go Away White | Bauhaus | 03.2008 | - | 105 | Bauhaus Music BAULP 001 | [produced by Bauhaus] |
|
