Z archiwum...rocka : Wyniki wyszukiwania: Guess Who

Wszystkie posty spełniające kryteria zapytania Guess Who, posortowane według trafności. Sortuj według daty Pokaż wszystkie posty

niedziela, 4 marca 2018

Guess Who

Najpopularniejsza kanadyjska grupa rockowa lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych. Jej korzenie sięgają zespołu Chad Allan And The Reflections, założonego w Winnipeg w 1962 r. w wyniku fuzji dwóch innych grup Allan And The Silvertones i Velvetones. Pierwszy skład Chad Allan And The Reflections tworzyli Allan (właśc. Allan Kobel; gitara, śpiew), Jim Kale (bas), Randy Bachman (gitara), Bob Ashley (fortepian) i Garry Peterson (perkusja).
Ich debiutancki singel "Tribute To Buddy Holly" wydała w 1962 r. wytwórnia Canadian American. Kolejne sygnowały wytwórnie Quality i Reo.

W 1965 r. zespół zmienił nazwę na Chad Allan And The Expressions i nagrał popularny przebój formacji Johnny Kidd And The Pirates "Shakin All Over", wydany w Kanadzie przez Quality, a w USA przez Scepter Records. Singel dotarł na szczyt kanadyjskiej listy przebojów i na 22. miejsce w USA.
Po odejściu Ashleya do grupy dołączył Burton Cummings z kanadyjskiej grupy Deverons, który przez rok pełnił funkcję drugiego wokalisty. W roku 1966 ukazał się pierwszy album kwintetu, Shakin' All Over. Wytwórnia Quality pragnąc zasugerować potencjalnym nabywcom brytyjski rodowód zespołu, opatrzyła okładkę napisem "Guess Who" ("Zgadnij kto") i zapropono wała go jako stałą nazwę. W 1966 r. Allan opuścił kolegów. Na krótko zastąpił go Bruce Decker, również z Deverons. Po jego odejściu zespół grał jako kwartet z Cummingsem w roli głównego wokalisty.
Mimo trzyletniej nieobecności na amerykańskich listach przebojów. Guess Who wciąż cieszyli się popularnością w Kanadzie. W 1967 r. singel "His Girl" nagrany dla wytwórni King trafił też jako pierwszy na listy brytyjskie. Krótkie i kiepsko zorganizowane tournee po Wielkiej Brytanii pogrążyło zespół w długach.

Po powrocie do Kanady grupa ugruntowała jednak swą popularność na lokalnym rynku reklamówkami Coca Coli i występem w telewizyjnym programie "Let's Go". Kolejne single sygnowała w Kanadzie wytwórnia Quality, a w USA firmy Amy i Fontana. W 1968 r., dzięki finansowemu wsparciu producenta Jacka Richardsona, Guess Who nagrali w Nowym Jorku album Wheatfield Soul, wydany w Kanadzie przez prywatną wytwórnię Richardsona, Nimbus 9. Trzeci singel z albumowego materiału, kompozycja Cummingsa i Bachmana "These Eyes", zdobył szczyt kanadyjskiej listy przebojów, zapewniając grupie kontrakt z RCA.

Na listy bestsellerów trafił również drugi album grupy, Canned Wheat Packed By The Guess Who, a piosenki "Laughing" (druga strona "These Eyes") i "Undun" zajęły odpowiednio 10. i 22. miejsce na listach amerykańskich. Dopełnieniem owocnego dla Guess Who roku było piąte miejsce singla "No Time".

W marcu 1970 r. hardrockowy przebój "American Woman" wszedł jako jedyny w dziejach grupy na pierwsze miejsce listy amerykańskiej. Również druga strona tego singla, "No Sugar Tonight", cieszyła się sporą popularnością w radiu. Album American Woman trafił do pierwszej dziesiątki longplayów. W czerwcu 1970 r. Bachman opuścił Guess Who, nie mogąc pogodzić stylu życia zespołu z zasadami religii mormonów, której był wyznawcą. Powrócił do muzyki najpierw u boku Chada Allana w nowej grupie Brave Belt, a potem, już bez Allana, w Bachman Turner Overdrive skądinąd jednej z najpopularniejszych hardrockowych formacji lat siedemdziesiątych.
Nagrany jeszcze z Bachmanem kolejny album Guess Who nie ukazał się, a muzyka zastąpili w zespole gitarzyści Kurt Winter i Greg Leskiw. Rok 1970 przyniósł też kolejny singel "Share The Land" w pierwszej dziesiątce listy amerykańskiej.

Na początku lat siedemdziesiątych grupie nadal udawało się promować z powodzeniem single i albumy. "Albert Flasher" i "Rain Dance" były przebojami w 1971 r., a kompilacja Greatest Hits osiągnęła 12. pozycję na listach longplayów. W 1972 r. odeszli Leskiw i Kale, zastąpieni przez Dona McDougalla i Billa Wallace'a. W 1974 r. zespół opuścili Winter i McDougall. a w ich miejsce przyjęto Domenica Troiano, poprzedniego gi tarzystę James Gang. W tym samym roku singel "Clap For The Wolfman", z tytułową kompozycją amerykańskiego disc jockeya Wołfmana Jacka, osiągnął 6. miejsce w USA. Miał być ostatnim przebojem grupy.

W 1975 r. Cummings rozwiązał Guess Who i rozpoczął karierę solisty. W 1979 r. nowi Guess Who z Allanem, Kalem, McDougallem i trzema dokooptowanymi muzykami podjęli nagrania i koncerty, ale bez szczególnego powodzenia. Nie powiodły się też kolejne przegrupowania, za każdym razem bez Cummingsa. W 1983 r. następne wskrzeszenie Guess Who wywołało pewne zainteresowanie, owocując albumem i utrwalonym na kasecie wideo koncertem. Wspólne tournee Bachmana i Cummingsa w 1987 r. nie przyciągnęło jednak kompletów widzów. Od 1989 r. Guess Who występuje sporadycznie na różnych koncertach wspominkowych w składzie: Kale, Peterson, Ken Carter (śpiew), Dale Russel (śpiew, gitara) i Mike Hanford (klawisze).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US/UK]	Komentarz
Shakin' all over/ Till We Kissed	Guess Who	05.1965	-	22[11]	Scepter 1295/-	[written by Johnny Kidd][produced by Jack Richardson]
Hey Ho What You Do to Me / Goodnight Goodnight	Guess Who	09.1965	-	125[3]	Scepter 12 108/-	[written by Valerie Simpson, Nicholas Ashford, Joshie Armstead][produced by Bob Burns]
His Girl / It's My Pride	Guess Who	02.1967	45[1]	-	Amy 976/King KG 1044	[written by Johnny Cowell][produced by Jack Richardson]
These eyes/ Lightfoot	Guess Who	04.1969	-	6[14]	RCA 0102/RCA Victor 1832	[gold-US][written by Randy Bachman,Burton Cummings][produced by Jack Richardson]
Laughing/Undun	Guess Who	07.1969	-	10[11]side B:22[10]	RCA 0195/RCA Victor 1870	[gold-US][written by Randy Bachman,Burton Cummings][produced by Jack Richardson]
No time/ Proper Stranger	Guess Who	12.1969	-	5[14]	RCA 0300/RCA Victor 1925	[written by Randy Bachman,Burton Cummings][produced by Jack Richardson]
American woman/ No Sugar Tonight	Guess Who	03.1970	19[13]	1[3][15]	RCA 0325/RCA 1943	[gold-US][written by Randy Bachman,Burton Cummings,Dale Peters,Gerry Peterson,Jim Kale][produced by Jack Richardson]
Hand me down world/ Runnin' Down the Street	Guess Who	07.1970	-	17[11]	RCA 0367/RCA Victor 1994	[written by Kurt Winter][produced by Jack Richardson]
Share the land/ Bus Rider	Guess Who	10.1970	-	10[10]	RCA 0388/RCA Victor 2026	[written by Burton Cummings][produced by Jack Richardson]
Hang on to your life/ Do You Miss Me Darlin'	Guess Who	01.1971	-	43[7]	RCA 0414/RCA Victor 2065	[written by Burton Cummings,Kurt Winter][produced by Jack Richardson]
Albert Flasher / Broken	Guess Who	04.1971	-	29[13] side B:55[11]	RCA Victor 0458/RCA Victor 2100	[written by Burton Cummings][produced by Jack Richardson]
Rain dance/ One Divided	Guess Who	08.1971	-	19[12]	RCA 0522/-	[written by Burton Cummings,Kurt Winter][produced by Jack Richardson]
Sour suite/ Life in the Bloodstream	Guess Who	11.1971	-	50[9]	RCA Victor 0578/-	[written by Burton Cummings][produced by Jack Richardson]
Heartbroken bopper/ Arrivederci Girl	Guess Who	03.1972	-	47[7]	RCA 0659/-	[written by Burton Cummings,Kurt Winter][produced by Jack Richardson]
Guns ,guns,guns/ Heaven Only Moved Once Yesterday	Guess Who	05.1972	-	70[6]	RCA 0708/-	[written by Burton Cummings][produced by Jack Richardson]
Runnin' back to Saskatoon/ New Mother Nature	Guess Who	10.1972	-	96[3]	RCA 0803/-	[written by Burton Cummings/Kurt Winter][produced by Jack Richardson]
Follow your daughter home/ Bye Bye Babe	Guess Who	02.1973	-	61[7]	RCA 0880/RCA Victor 2361	[written by Burton Cummings/Don McDougall/Garry Peterson/Bill Wallace/Kurt Winter][produced by Jack Richardson]
Star baby/ Musicione	Guess Who	02.1974	-	39[19]	RCA Victor 0217/-	[written by Burton Cummings][produced by Jack Richardson]
Clap for the wolfman/ Road Food	Guess Who	07.1974	-	6[16]	RCA RCA Victor 0324/RCA Victor 2455	[written by Burton Cummings,La Treece Wallace,Kurt Winter][produced by Jack Richardson]
Dancin' fool/ Seems Like I Can't Live With You, But I Can't Live Without You	Guess Who	11.1974	-	28[11]	RCA 10075/RCA Victor 2502	[written by Burton Cummings,Domenic Troiano][produced by Jack Richardson]
Roseanne / Dreams	Guess Who	08.1975	-	105[1]	RCA Victor 10 360/-	[written by Burton Cummings,Domenic Troiano][produced by Jack Richardson]
When the Band Was Singin' 'Shakin' All Over' / Woman	Guess Who	11.1975	-	102[4]	RCA Victor 10 410/-	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Wheatfield soul	Guess Who	04.1969	-	45[19]	RCA Victor 4141	[produced by Jack Richardson]
Canned wheat packed by The Guess Who	Guess Who	10.1969	-	91[17]	RCA Victor 4157	[produced by Jack Richardson]
American woman	Guess Who	02.1970	-	9[55]	RCA Victor 4266	[gold-US][produced by Jack Richardson]
Share the land	Guess Who	10.1970	-	14[25]	RCA Victor 4359	[gold-US][produced by Jack Richardson]
The best of The Guess Who	Guess Who	04.1971	-	12[45]	RCA Victor 1004	[gold-US][produced by Jack Richardson]
So long,Bannatyne	Guess Who	08.1971	-	52[16]	RCA Victor 4574	[produced by Jack Richardson]
Rockin'	Guess Who	03.1972	-	79[10]	RCA Victor 4602	[produced by Jack Richardson]
Live at The Paramount [Seattle]	Guess Who	08.1972	-	39[21]	RCA Victor 4779	[produced by Jack Richardson]
Artificial paradise	Guess Who	01.1973	-	110[12]	RCA Victor 4830	[produced by Jack Richardson]
#10	Guess Who	07.1973	-	155[8]	RCA Victor 0130	[produced by Jack Richardson]
The best of The Guess Who ,Volume II	Guess Who	01.1974	-	186[4]	RCA Victor 0269
Road food	Guess Who	05.1974	-	60[26]	RCA Victor 0405	[produced by Jack Richardson]
Flavours	Guess Who	02.1975	-	48[9]	RCA Victor 0636	[produced by Jack Richardson]
Power in the music	Guess Who	07.1975	-	87[7]	RCA Victor 0995	[produced by Jack Richardson]
The greatest of The Guess Who	Guess Who	04.1977	-	173[4]	RCA Victor 2253

czwartek, 14 listopada 2019

Bachman-Turner Overdrive

Kanadyjska grupa hardrockowa założona w 1972 r. w Vancouver w prowincji Kolumbia Brytyjska w Kanadzie przez byłego członka zespołu Guess Who, Randy'ego Bachmana (ur. 27.09.1943 r. w Winnipeg w prowincji Manitoba w Kanadzie; gitara, śpiew).

Po odejściu z Guess Who, Bachman nagrał solowy album Axe; zły stan zdrowia uniemożliwił mu współpracę z Keithem Emersonem. Na rockową scenę powrócił w grupie Brave Belt, w której towarzyszyli mu brat Robbie Bachman (ur. 18.02.1953 r. w Winnipeg, w prowincji Manitoba, Kanada; perkusja), C.F. "Fred" Turner (ur. 16.10.1943 r., w Winnipeg; bas, śpiew) i Chad Allan (gitara, śpiew), występujący z Guess Who w ich wczesnym wcieleniu - Chad Allan And The Expressions. Grupa Brave Belt nagrała w latach 1971-1972 dla wytwórni Reprise dwa chybione albumy, po czym Allana zastąpi} kolejny z braci Bachmanów, Tim. Nazwę Bachman-Turner zespół przyjął w 1972 r., a człon Overdrive ("nadbieg") zapożyczono z tytułu czasopisma dla kierowców ciężarówek.

Podpisany w 1973 r. kontrakt z wytwórnią Mercury przyniósł album cieszący się umiarkowaną popularnością w USA i w Kanadzie. Wkrótce potem Tima Bachmana zastąpił Blair Thornton (ur. 23.07.1950 r. w Vancouver). Przełomem w karierze grupy było długie amerykańskie tournee i płyta Bachman-Turner Overdrive II (czwarte miejsce na liście albumów w USA). Pochodzący z niej singel "Takin' Care Of My Business" trafił na dwunaste miejsce tamtejszych list przebojów. Trzeci longplay; Not Fragile, z lata 1974 r. wszedł na szczyt w USA, a wykonywany przez Bachmana charakterystycznym łamiącym się głosem temat "You Ain't Seen Nothing Yet" dotarł do drugiego miejsca w Wielkiej Brytanii.

Płyta Four Wheel Drive z 1975 r. gościła jako ostatnia w dorobku grupy w bestsellerowych dziesiątkach. Mimo to zespół nagrywał single i albumy aż do końca dekady. W 1977 r. odszedł Randy Bachman, zakładając własny zespół Ironside i równocześnie debiutując jako solista. Na albumie Freeways zastąpił go Jim Clench. W rok później grupa skróciła nazwę do BTO, ale nie pomogło to w odzyskaniu wigoru. W 1984 r. Randy i Tim Bachmanowie wraz z Turnerem powrócili do starego szyldu. Nagrany dla Columbii longplay Bachman-Turner Overdrive przeszedł niezauważony.

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Wytwórnia

[US]

Komentarz

Blue collar/Hold back the water

Bachman-Turner Overdrive

11.1973

68[6]

Mercury 73 417

[written by C.F. Turner][produced by Randy Bachman]

Let it ride/Tramp

Bachman-Turner Overdrive

02.1974

23[15]

Mercury 73 457

[written by Randy Bachman/C.F. Turner][produced by Randy Bachman]

Takin' care of business/Stonegates

Bachman-Turner Overdrive

08.1974

12[20]

Mercury 73 487

[written by Randy Bachman][produced by Randy Bachman]

You ain' t seen nothing yet/Free wheelin'

Bachman-Turner Overdrive

10.1974

2[12]

1[1][17]

Mercury 73 622

[gold-US][written by Randy Bachman][produced by Randy Bachman]

Roll on down the highway/Sledgehammer

Bachman-Turner Overdrive

01.1975

22[6]

14[11]

Mercury 73 656

[written by Robbie Bachman/C.F. Turner][produced by Randy Bachman]

Hey you/Flat broke love

Bachman-Turner Overdrive

05.1975

21[12]

Mercury 73 683

[written by Randy Bachman][produced by Randy Bachman]

Down the line/She' s a devil

Bachman-Turner Overdrive

11.1975

43[7]

Mercury 73 724

[written by Randy Bachman][produced by Randy Bachman]

Take it like a man/Woncha take me for a while

Bachman-Turner Overdrive

02.1976

33[7]

Mercury 73 766

[written by Blair Thornton/C.F. Turner][produced by Randy Bachman]

Looking out for a #1/Find out about love

Bachman-Turner Overdrive

04.1976

65[6]

Mercury 73 784

[written by Randy Bachman][produced by Randy Bachman]

Gimme your money please/Four wheel drive

Bachman-Turner Overdrive

09.1976

70[5]

Mercury 73 843

[written by C.F. Turner][produced by Randy Bachman]

Heartaches /Heaven tonight

B.T.O.

03.1979

60[7]

Mercury 74 046

[written by C.F. Turner][produced by Jim Vallance]

You ain' t seen nothing yet

Bus Stop feat Randy Bachman

10.1998

22[2]

Ironhouse

Sweet Lui-Louise/Watch me fly

Ironhorse

03.1979

36[10]

Scotti Bros K 11 271

What' s your hurry darlin' /Try a little harder

Ironhorse

11.1980

89[6]

Scotti Bros K 11 497

Albumy

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Wytwórnia

[US]

Komentarz

Bachman-Turner Overdrive

08.1973

70[68]

Mercury 673

[gold-US][produced by Bachman–Turner Overdrive,Randy Bachman]

Bachman-Turner Overdrive II

Bachman-Turner Overdrive

01.1974

4[75]

Mercury 696

[gold-US][produced by Randy Bachman]

Not fragile

Bachman-Turner Overdrive

08.1974

12[13]

1[1][50]

Mercury 1004

[gold-US][produced by Randy Bachman]

Bachman-Turner-Bachman as Brave Belt

Bachman-Turner Overdrive

03.1975

180[3]

Reprise 2210

[produced by Randy Bachman]

Four wheel drive

Bachman-Turner Overdrive

05.1975

5[22]

Mercury 1027

[gold-US][produced by Randy Bachman]

Head on

Bachman-Turner Overdrive

01.1976

23[21]

Mercury 1067

[gold-US][produced by Randy Bachman]

Best of B.T.O. [So far]

Bachman-Turner Overdrive

08.1976

19[15]

Mercury 1104

[platinium-US][produced by Randy Bachman]

Freeways

Bachman-Turner Overdrive

03.1977

70[9]

Mercury 3700

[produced by Randy Bachman]

Street action

Bachman-Turner Overdrive

03.1978

130[4]

Mercury 3713

[produced by BTO]

Rock' n' roll nights

Bachman-Turner Overdrive

04.1979

165[4]

Mercury 3748

[produced by BTO, Jim Vallance]

Bachman Turner Overdrive

Bachman-Turner Overdrive

09.1984

191[2]

Compleat 1010

[produced by Randy Bachman,Bachman–Turner Overdrive]

Tal Bachman

Tal Bachman

08.1999

124[10]

Columbia 67 956

poniedziałek, 1 maja 2017

Burton Cummings

Burton Cummings- Ur. 31.12.1947 r. w Winnipeg w prowincji Manitoba, Kanada. W latach sześćdziesiątych pełnił rolę pierwszego wokalisty w większości nagrań popularnej grupy Guess Who. Karierę solisty podjął w połowie lat siedemdziesiątych, częściowo pod wpływem sukcesów eks-gitarzysty Guess Who, Randy'ego Bachmana z własną formacją, Bachman-Turner Overdrive. Pierwszy singel, "Stand Tall", nagrał dla wytwórni Portrait, filii koncernu CBS. Płyta trafiła do amerykańskiej Top 10 i okazała się największym przebojem wokalisty.
Trzy kolejne małe płyty przyjęto chłodniej i w 1978 r. wytwórnia zrezygnowała z usług Cummingsa. W USA przypomniał się tematem "You Saved My Soul", wydanym przez małą firmę Alfa, która w 1981 r. wydała reedycję jednego z trzech nagranych dla Portrait albumów muzyka, Sweet, Sweet. Mimo niepowodzenia płyty, Cummings cieszył się do końca lat 80-tych sporą renomą w kręgach kanadyjskich miłośników rocka. Wraz z Bachmanem reaktywował na krótko Guess Who, czego efektem była zarejestrowana na wideo trasa koncertowa.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Stand tall/Burch magic	Burton Cummings	10.1976	-	10[21]	Portrait 70001	[gold-US][written by Burton Cummings][produced by Richard Perry]
I' m scared/Sugartime flashback joys	Burton Cummings	02.1977	-	61[5]	Portrait 70002	[written by Burton Cummings][produced by Richard Perry]
My own way to rock/A song for him	Burton Cummings	09.1977	-	74[4]	Portrait 70007	[written by Burton Cummings][produced by Richard Perry]
Break it to them gently/Roll with the punches	Burton Cummings	07.1978	-	85[5]	Portrait 70016	[written by Burton Cummings][produced by Burton Cummings]
Takes A Fool To Love A Fool/I Will Play A Rhapsody	Burton Cummings	04.1979	-	-	Portrait 70024	[written by Burton Cummings][produced by Burton Cummings][33[3].Country Chart
You saved my soul/Real good	Burton Cummings	09.1981	-	37[11]	Alfa 7008	[written by Burton Cummings][produced by Burton Cummings, Bruce Robb]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Burton Cummings	Burton Cummings	11.1976	-	30[20]	Portrait 34 261	[produced by Richard Perry]
My own way to rock	Burton Cummings	07.1977	-	51[6]	Portrait 34 698	[produced by Richard Perry]

poniedziałek, 2 listopada 2020

Ivory Joe Hunter

Ur. 10.10.1914r w Weirgate w stanie Teksas (USA), zm. 8.11.1974r w Memphis w stanie Tennessee. Wokalista, pianista, kompozytor. Z pomocą babki, w wieku trzynastu lat nauczył się grać na pianinie. Wzorem dla niego stał są później Charles Brown. Najpierw śpiewał w kwartecie gospel, a jako pianista zaczynał występować w szkolnych orkiestrach.

Od 1932r grał zawodowo w klubach. Rok póżniej Hunter dokonał pierwszych nagrań dla Biblioteki kongresu, m.in. „Stagolee”. Od połowy lat 30-tych prowadził własny zespół, a następnie grał z lllinoisem Jacquettem i Amettem Cobbem. W 1942 wyjechał do Oakland w Kalifornii i tam występował z własnym kwintetem.

Trzy lata później dla swojej wytwórni Ivory nagrał z udziałem The Three Blazers pierwszego singla z utworem „Blues All Sunrise”, który wydany ponownie przez wytwórnię Exclusive stał się pierwszym przebojem Huntera. Następnymi były nagrane dla własnej wytwórni Pacific „Pretty Mama Blues” (1947) oraz King „Landlord Blues” 19947), „Don't Fall In Love With Me", „What Did You Do To Me”, „Waiting In Vain”, „Guess Who”, „I Quit My Pretty Kama” nagrany z big bandem Duke’a Ellingtona, „Jealous Heart”, „I Almost Lost My Mind” (1949), „I Need You So”( 1950), oraz dla wytwórni Atlantic „Since I Meet You Baby” (1956) i „Empty Arms” (1957).

Pod koniec lat 50. muzyka Huntera nie cieszyła się już większym powodzeniem,dlatego od 1958r zaczął wykonywać wyłącznie country, nagrywając od 1963 w Nashville w Tennessee. W 1970r wystąpił na festiwalu jazzowym w Montreux w Szwajcarii. Krótko przed jego śmiercią w Grand Opry w Nashville odbył się koncert celebrujący tego wykonawcę nie tylko rythm and bluesa, ale i country, śpiewającego aksamitnym głosem bluesowe ballady.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Blues At Sunrise/You Taught Me To Love (But Not To Forget)	"Ivory" Joe Hunter with Johnny Moore's 3 Blazers	12.1945	-	-	Exclusive 209	[written by "Ivory" Joe Hunter][3[2].R&B Chart]
Pretty Mamma Blues/I Don't Want No Cheese No More (Just Leave Me Out Of This Trap)	Ivory Joe Hunter	06.1948	-	-	Pacific 637	[written by "Ivory" Joe Hunter][1[3][25].R&B Chart]
Don't Fall In Love With Me/Siesta With Sonny	Ivory Joe Hunter	06.1948	-	-	King 4220	[written by "Ivory" Joe Hunter][8[13].R&B Chart]
What Did You Do To Me/The Code Song (I Love You)	Ivory Joe Hunter	10.1948	-	-	King 4232	[written by "Ivory" Joe Hunter][9[2].R&B Chart]
I Like It/No Money, No Luck Blues	Ivory Joe Hunter	12.1948	-	-	King 4255	[written by "Ivory" Joe Hunter][14[1].R&B Chart]
Waiting In Vain/That's The Gal For Me	Ivory Joe Hunter	09.1949	-	-	King 4291	[written by "Ivory" Joe Hunter][5[4].R&B Chart]
Blues At Midnight/I Love My Man	Ivory Joe Hunter	09.1949	-	-	4 Star 1283	[written by "Ivory" Joe Hunter][10[1].R&B Chart]
Guess Who/Landlord Blues	Ivory Joe Hunter	10.1949	-	-	King 4306	[A:written by "Ivory" Joe Hunter][B:written by Hunter, Sample][A:2[12].R&B Chart][B:6[5].R&B Chart]
Jealous Heart/All States Boogie	Ivory Joe Hunter	11.1949	-	-	King 4314	[written by Jennie Lou Carson][2[10].R&B Chart]
I Almost Lost My Mind/If I Give You My Love	Ivory Joe Hunter	01.1950	-	-	MGM 10578	[written by "Ivory" Joe Hunter][1[5][24].R&B Chart]
I Quit My Pretty Mama/It's You Just You	Ivory Joe Hunter	01.1950	-	-	King 4326	[written by Mann, Hunter][4[9].R&B Chart]
S. P. Blues/Why Fool Yourself	Ivory Joe Hunter	02.1950	-	-	MGM 10618	[written by "Ivory" Joe Hunter][9[3].R&B Chart]
I Need You So/Leave Her Alone	Ivory Joe Hunter	04.1950	-	-	MGM 10663	[written by "Ivory" Joe Hunter][1[2][21].R&B Chart]
It's A Sin/Don't You Believe Her	Ivory Joe Hunter	12.1950	-	-	MGM 10818	[written by Rose, Turner][10[1].R&B Chart]
It May Sound Silly/I Got To Learn To Do The Mambo	Ivory Joe Hunter and his Ivorytones	04.1955	-	-	Atlantic 1049	[written by "Ivory" Joe Hunter][14[1].R&B Chart]
A Tear Fell/I Need You By My Side	Ivory Joe Hunter	03.1956	-	-	Atlantic 1086	[written by Eugene Randolph, Dorian Burton][15[1].R&B Chart]
Since I Met You Baby/You Can't Stop This Rocking And Rolling	Ivory Joe Hunter	11.1956	-	12[22]	Atlantic 1111	[written by "Ivory" Joe Hunter][1[3][18].R&B Chart]
Empty Arms/Love's A Hurting Game	Ivory Joe Hunter	04.1957	-	43[16]	Atlantic 1128	[A:written by "Ivory" Joe Hunter][B:written by Ollie Jones, Ivory Joe Hunter][A:2[8].R&B Chart][A:7[5].R&B Chart]
Yes I Want You/ You Flip Me Baby	Ivory Joe Hunter	09.1958	-	94[1]	Atlantic 1191	[written by "Ivory" Joe Hunter][13[3].R&B Chart]
City Lights/Stolen Moments	Ivory Joe Hunter	03.1959	-	92[2]	Dot 15880	[written by B. Anderson]

środa, 4 maja 2016

A Certain Ratio

A CERTAIN RATIO- grupa brytyjska. Powstała w 1978 w Manchesterze. Nazwę wzięta z tekstu jednego z utworów Briana Eno z płyty "Taking Tiger Mountain (By Strategy)" (Island, 1974).
Pierwszy skład: Simon Topping - voc, tp, perc, Peter Terel - generatory dźwięku, efekty, fc, Martin Moscrop - g, perc, voc, Jeremy Kerr - b, voc. W 1979 dołączył Donald Johnson - dr. W 1980 w składzie znalazła się też Martha Tilson - voc, znana z zespołów Occult Chemistry i Twilight Zonerz, ale w 1982 zrezygnowała ze współpracy z A Certain Ratio.
Na początku 1983 Terrel wyjechał w długą podróż do Indii w poszukiwaniu sensu istnienia. A w kwietniu tego roku z formacją rozstał się też Topping, który postanowił udoskonalić swoją technikę gry na instrumentach perkusyjnych, a umiejętności te wykorzystał później w zespołach Quando Quango i T-Coy.
W grupie pojawili się w tym czasie Carol MacKenzie - voc i Andy Connell - k. W końcu lata 1984 na miejsce MacKenzie zaangażowano Tony'ego Quigleya - s z zaprzyjaźnionego z A Certain Ratio zespołu Kalima (Moscropowi i Kerrowi zdarzało się z nim grywać). A głównym wokalistą został Kerr. W 1987 odszedł Connell i wraz z Corinne Drewery -voc, która gościnnie uczestniczyła w nagraniach A Certain Ratio (współpracowała też z Working Week, a jako Teresa Del Fuego działała solo), założył zespół Swing Out Sister. W nagraniu albumu "Up In Downsville" z 1992 gościnnie wzięta udział Denise Johnson - voc, współpracowniczka Primal Scream.
Topping, Terel, Moscrop i Kerr, zafascynowani twórczością Kraftwerk, Briana Eno i Wire, punkiem oraz białym soulem, zaczęli muzykować dla własnej przyjemności - nie myśleli o karierze i nagrywaniu płyt. Menażer Joy Division, Rob Gretton, namówił ich jednak, by nawiązali współpracę z utworzoną w tym czasie małą manchesterską wytwórnią Factory, i w maju 1979 formacja zadebiutowała singlem All Night Party/The Thin Boys, zrealizowanym przy pomocy producenta Martina Hannetta. A w styczniu 1980 dorobiła się pierwszego albumu, "The Graveyard And The Ballroom", z początku wydanego tylko w postaci kasety, jedna strona zawierała nagrania dokonane w dwa dni września 1979 w maleńkim studiu Graveyard w Prestwich (znowu z Hannettem), druga dokumentowała występ w październiku tego roku w londyńskim Electric Ballroom (formacja zagrała tam u boku The Talking Heads), już wtedy zaczął się krystalizować jej styl - frapująca mieszanina punku, i jazzu, zwracająca uwagę wielką intensywnością i ostrością brzmienia.
W sierpniu 1980, z początku w Belgii (nakładem Factory Benelux), ukazał się singel, z przeróbką dyskotekowego przeboju Shack up zespołu Banbarra (na stronie B koncertowe nagranie And Then Again), i nieoczekiwanie przyniósł A Certain popularność w wielu krajach świata (został nawet notowany na liście hitów muzyki tanecznej amerykańskiego tygodnika "Billboard"). Grupa ugruntowała sukces następną małą płytką - Flight/And Then Again/Blown Away z pażdziernika 1980. A w grudniu tego roku wzięła z Throbbing Gristle i SPK udział w interesującej imprezie Psychic Youth Rally In Heaven. Tom Wilson, szef Factory próbował doprowadzić w tym czasie do współpracy A Certain Ratio z Grace Jones, ale powstało jedynie kilka wspólnych nagrań (zarejestrowano m.in. Houses In Motion z repertuaru The Talking Heads), które nie zostały wydane.
W maju 1981 ukazał się pierwszy właściwy album formacji, nagrany w Nowym Jorku "To Each...", ale był dla recenzentów rozczarowaniem, może dlatego, że zabrakło mu błogosławieństwa cenionego przez prasę muzyczną Hannetta - muzycy postanowili w tym czasie sami produkować swoje płyty. Zawierał wszakże sporo wspaniałej niekonwencjonalnej muzyki, jak łączące rock z funkiem utwory Forced Laugh i Felch czy długa, transowa, najeżona sprzężeniami kompozycja Winter Hill. W grudniu 1981 grupa wydała świetny singel Waterline/Funaezekea, a w styczniu 1982 pod nazwą zmienioną na tę jedną okazję Horatio i wyjątkowo w firmie Rock Steady instrumentalny Abracadubra/Sommadub. W tym samym czasie trafił na rynek album "Sextet". Uznany za największe osiągnięcie A Certain Ratio, odniósł też duży sukces - dotarł do pierwszego miejsca list bestsellerów wytwórni niezależnych. Formacja zdyskontowała sukces pojawiając się jako gwiazda m.in. w londyńskim Lyceum i manchesterskim Hacienda.
Świadectwem wyczerpywania się inwencji muzyków były następne płyty, single Guess Who/Guess Who? (Part 2) (wydany przez Factory Benelux) z lipca 1982 i Knife Slits Water/Tumba Rumba z września tego roku oraz "I'd Like To See You Again" z października. Po odejściu w 1983 Terrela i Toppinga kariera grupy się załamała. W następnym okresie ukazało się tylko kilka singli:we wrześniu 1983 I Need Someone Tonite/Don't You Worry 'Bout A Thing (przeróbka piosenki Steviego Wondera w grudniu 1984 Life's A Scream/There's Only This,w lutym 1985 Brazilia/Brazilia (nakładem Factory Benelux), a w czerwcu tego roku Wild Party/Sounds Like Something Dirty. Z 1985, dokładniej z grudnia, pochodzi też wydana własnym sumptem koncertowa kaseta "Live In America" z repertuarem silnie inspirowanym jazzem, zwłaszcza dokonaniami Ornette'a Colemana. Podsumowywująca dotychczasową działalność grupy składanka "The Old And The New" z marca 1986. Muzycy próbowali odbudować swoją karierę ostatnimi płytami dla Factory, m.in. singlem Mickey Way (The Candy Bar)/Inside/Si fermi ogrido z września 1986 i albumem "Force" z listopada tego roku, ale nie bardzo im się to udało i znowu zamilkli na jakiś czas.
W 1989 grupa związała się z wytwórnią A&M, ale płyty które dla niej nagrała, przepadły na rynku, mimo że w tym właśnie czasie wiele młodszych zespołów odniosło sukces muzyką wyrastającą z dawnych dokonań A Certain Ratio. Z tego okresu pochodzi kilka singli: The Big E (I Won't Stop Loving You)/Love Is The Way z czerwca, Backs To The Wall/Be What You Wanna Be z sierpnia i Your Blue Eyes/Thin Grey Libe z października 1989 oraz Good Together/Be What You Wanna Be z lutego, Won't Stop Loving You/The Big E z maja i Shack Up (Man) Shack Up (Machine) z września 1990, a także dwa albumy: "Good Together" z września 1989 i "ACR:MCR" z lipca 1990.
W 1991 grupa związała się znowu z małą firmą, Rob's Records, utworzoną przez Grettona, ale płyty, które dla niej nagrała, nie miały już świeżości i mocy jej dawnych dokonań. W tym czasie zwrócił na nią uwagę zbiór remiksów jej dawnych nagrań - "Looking For A Certain Ratio", przygotowany w sierpniu 1994 w dwóch zupełnie różnych wersjach przez wytwórnię Creation (autorami remiksów byli m.in. muzycy 808 State, Electronic, The Other Two i Sub Sub).
Dyskografię uzupełniają m.in. pojedyncze nagrania na składankach zawierających też muzykę innych artystów, np. koncertowa wersja Eelch na "From Brussels With Love" ( Le Disques Du Crepuscule, 1982) i radiowe nagranie Do The Du (Casse) na "Manchester - So Much To Answer For" Strange Fruit, 1990).
Quigley i Moscrop (jako perkusista) mieli udział w popwstaniu albumu wczesnego wcielenia grupy Kalima, występującej pod nazwą Swamp Children - "So Hot" (Factory, (l983). Connell w duecie Syncbeat z Martinem Jacksonem, obytym perkusistą Magazine, nagrał płytę "UK Electro" Street Sounds, 1984). A z zespołem Swing Out Sister, do którego także pozyskał Jacksona, zrealizował albumy "It's letter To Travel" (Mercury, 1987), "Kaleidoscope World" (Fontana, 1989), "Get In Touch Witch Yourself" (Fontana, 1992) i "The Living Return" (Mercury, 1994).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
All Night Party /The Thin Boys	A Certain Ratio	01.05.1979	-	-	Factory FAC 5	[produced by Martin Zero]
Shack Up/And Then Again (Live)	A Certain Ratio	07.1980	-	-	Factory FAC 135 [1986]
Flight /Blown Away	A Certain Ratio	10.1980	-	-	Factory FAC 22
Do the Du/The Fox	A Certain Ratio	01.1981	-	-	Factory US FACUS 4
Waterline /Funaezekea	A Certain Ratio	12.1981	-	-	Factory FAC 52
Knife Slits Water /Tumba Rumba	A Certain Ratio	09.1982	-	-	Factory FAC 62	[written by A Certain Ratio][produced by A Certain Ratio]
I Need Someone Tonight/Don't You Worry 'Bout a Thing	A Certain Ratio	07.1983	-	-	Factory FAC 72	[written by A Certain Ratio]
Life's A Scream /There's Only This	A Certain Ratio	12.1984	-	-	Factory FAC 112
Wild Party /Sounds Like Something Dirty	A Certain Ratio	06.1985	-	-	Factory FAC 128
Mickey Way (The Candy Bar)/Inside/Si Firmi O Grido	A Certain Ratio	09.1986	-	-	Factory FAC 168
Greetings Four EP	A Certain Ratio	09.1987	-	-	Materiali Sonori MASO 70 004 [Ita]
The Big E (I Won't Stop Loving You)/Love Is The Way	A Certain Ratio	06.1989	96[1]	-	A&M ACR 514	[written by A Certain Ratio][produced by Julian Mendelsohn]
Backs To The Wall /Be What You Wanna Be	A Certain Ratio	08.1989	-	-	A&M ACR 517	[written by A Certain Ratio][produced by Julian Mendelsohn]
Your Blue Eyes/Thin Grey Line	A Certain Ratio	10.1989	-	-	A&M ACR 534
Good Together/Be What You Wanna Be	A Certain Ratio	02.1990	-	-	A&M ACR 550	[written by A Certain Ratio][produced by A Certain Ratio]
Four for the Floor EP	A Certain Ratio	02.1990	-	-	A&M ACRY 550
Won' t stop loving you/The Big E	A Certain Ratio	06.1990	55[3]	-	A&M ACR 540	[written by A Certain Ratio][produced by Julian Mendelsohn]
Shack Up Man /Shack Up Machine	A Certain Ratio	09.1990	-	-	A&M ACR 590
Loosen Up Your Mind/The Planet	A Certain Ratio	07.1991	-	-	Robs 7ROB 2
Forever	A Certain Ratio	11.1991	-	-	Robs 7ROB 5
Mello	A Certain Ratio	10.1992	-	-	Robs 7ROB 6
Turn Me On	A Certain Ratio	02.1993	-	-	Robs 7ROB 11
Tekno	A Certain Ratio	11.1993	-	-	Robs 7ROB 18
Shack Up	A Certain Ratio	05.1994	-	-	Creation CRE 151T

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Graveyard and the Ballroom	A Certain Ratio	01.01.1980	-	-	Factory FACT 16	[produced by Martin Hannett]
To each...	A Certain Ratio	01.05.1981	-	-	Factory FACT 35	[produced by A Certain Ratio,Martin Hannett]
Sextet	A Certain Ratio	01.1982	53[3]	-	Factory FACT 55	[produced by A Certain Ratio]
I'd Like to See You Again	A Certain Ratio	10.1982	-	-	Factory FACT 65	[produced by A Certain Ratio]
The Old & The New	A Certain Ratio	01.1986	-	-	Factory FACT 135
Force	A Certain Ratio	11.1986	-	-	Factory FACT 166	[produced by A Certain Ratio,Stuart James]
Live In America	A Certain Ratio	02.1987	-	-	Castle Communications DOJOLP 47
Good Together	A Certain Ratio	09.1989	-	-	A&M AMA 9008	[produced by A Certain Ratio, Bob Kraushaar , Julian Mendelsohn]
MCR	A Certain Ratio	07.1990	-	-	A&M 397 057-1	[produced by A Certain Ratio]
Up In Downsville	A Certain Ratio	10.1992	-	-	Robs LROB 20	[produced by A Certain Ratio]
Looking For A Certain Ratio	A Certain Ratio	08.1994	-	-	Creation CRELP 159
Sampler	A Certain Ratio	11.1994	-	-	Creation CREVO 13
Change the Station	A Certain Ratio	01.1997	-	-	Robs CDROB 50	[produced by A Certain Ratio]
Early	A Certain Ratio	03.2002	-	-	Soul Jazz SJRLP 60
B-Sides, Sessions & Rarities	A Certain Ratio	06.2002	-	-	Soul Jazz SJR 65
Live In Groningen	A Certain Ratio	05.2005	-	-	LTM LTMCD 2443

wtorek, 9 czerwca 2026

Coney Hatch

Coney Hatch to kanadyjski zespół hardrockowy, który wydał trzy albumy w latach
80-tych XX wieku, a w 2013 roku ukazał się album „Four”, a w 2023 roku podwójny album koncertowy na winylu „Postcard From Germany”. Zespół ma siedzibę w Toronto w Ontario w Kanadzie. W jego skład wchodzili: wokalista i gitarzysta Carl Dixon, wokalista i basista Andy Curran, gitarzysta Steve Shelski oraz perkusista Dave „Thumper” Ketchum. Zespół znany był z głośnych koncertów.W 2023 roku zespół zagrał na festiwalu Sweden Rock Festival, zdobywając pozytywne recenzje. Zespół koncertuje w ograniczonym zakresie z trzema oryginalnymi członkami. Sean Kelly dołączył do składu w 2014 roku, zastępując Steve'a Shelskiego.

Zespół Coney Hatch powstał w 1981 roku i zaczął występować oraz tworzyć autorski materiał. Nazwa zespołu pochodzi od szpitala psychiatrycznego Colney Hatch (1851–1993) w Londynie. Pierwszy album zespołu został wyprodukowany przez Kima Mitchella z Max Webster i wydany w 1982 roku. Ketchum opuścił zespół w 1983 roku, a jego miejsce zajął Barry Connors, który wcześniej grał na perkusji w zespole Toronto.W 1983 roku Coney Hatch supportował Iron Maiden na czterdziestu koncertach w ramach trasy World Piece Tour.Zespół wystąpił w Hollywood Palladium w 1985 roku z Rough Cutt i Accept . W kwietniu 2008 roku Carl Dixon doznał poważnego urazu mózgu w wypadku samochodowym w Australii, w wyniku którego doznał urazu mózgu, wszczepiono mu rozległe implanty tytanowe i wykonano mu szklane oko. 5 sierpnia 2010 roku oryginalny skład Coney Hatch, w tym kontuzjowany Carl Dixon, zagrał koncert reaktywacyjny w Phoenix Concert Theatre w Toronto. Był to pierwszy występ oryginalnego składu od 1993 roku. Dwa dni później zagrali w Hamilton w Ontario na Festiwalu Przyjaciół. Byli przedostatnim zespołem na głównej scenie. Ostatnim występem wieczoru był Gord Downie. Kolejny koncert zaplanowano na 23 października 2011 roku na festiwalu rockowym Firefest w Nottingham w Anglii. Coney Hatch wystąpił na weekendowym wydarzeniu Rock n' Roar w sierpniu 2013 roku w Spanish w Ontario. Coney Hatch ponownie wystąpił na Firefest w Nottingham w październiku 2014 roku. W 2018 roku Coney Hatch ogłosił ośmiodniową trasę koncertową od października do grudnia, z Seanem Kellym na gitarze prowadzącej zamiast Steve'a Shelskiego. Coney Hatch koncertował w wypełnionych po brzegi salach z British Lion Steve'a Harrisa w Ontario i Quebecu. W listopadzie 2023 roku Coney Hatch wystąpił na festiwalu Firefest (10 Years After) w Wielkiej Brytanii w Manchester Academy w dniach 11–13 października 2024 roku. W piątkowy wieczór zespół wyprzedził Heavy Pettin, gwiazdę wieczoru.

Dixon później grał z April Wine i był wokalistą Guess Who przez osiem lat, aż do niemal śmiertelnego wypadku samochodowego w 2008 roku w Australii. Kolega z Coney Hatch, Curran, rozmawiał z Dixonem przez telefon, gdy Dixon był jeszcze w śpiączce. Curran powiedział Dixonowi, że musi przeżyć, ponieważ „Coney Hatch ma przed sobą jeszcze więcej rocka”. Dixon przeżył z licznymi urazami i latami rehabilitacji. Pełnoetatowo koncertuje jako muzyk w różnych wcieleniach: solo, w duecie (z kolegą z Coney Hatch, Seanem Kellym); z pięcioosobowym zespołem i Coney Hatch. Wydał siedem solowych albumów. W 2016 roku spełnił swoje ambicje po wypadku, wracając do The Guess Who na dwa wyprzedane koncerty w USA. W 2017 roku Dixon wydał swój debiutancki album country Whole 'Nother Thing. Dzięki przeżyciu wypadku samochodowego Dixon stał się inspirującym mówcą. Jest zarejestrowany w kanadyjskim Krajowym Biurze Mówców.W 2015 roku nakładem Dundurn Press ukazała się jego pierwsza książka zatytułowana A Strange Way to Live, która zawiera między innymi jego doświadczenia z występami w Coney Hatch.

Dixon komponował utwory instrumentalne do seriali telewizyjnych, takich jak „Tornado Hunters” (Netflix), a jego piosenki pojawiały się w takich produkcjach jak „Degrassi High”, „Słoneczny patrol” („Smak miłości” napisany wspólnie z Brettem Walkerem) oraz w serialu telewizyjnym „The Saddle Club”. Curran wydał także solowy album i dwa przebojowe single, był nominowany do dwóch nagród Juno i otrzymał nagrodę dla „Najbardziej obiecującego wokalisty” w 1991 roku.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Outa Hand	Coney Hatch	09.1983	-	186[2]	Mercury 812 869	[produced by Max Norman]

piątek, 13 września 2019

Ruby Winters

Ruby Winters (ur. Ruby Forehand ; 18 stycznia 1942 r. - zm. 7 sierpnia 2016 r.) była amerykańską wokalistką soulową : przede wszystkim nagrywała w Nashville . Winters miała kilka hitów R&B od 1967 do 1974 r., ale najbardziej znana jest ze swojej pierwszej dziesiątki w Wielkiej Brytanii w 1977 r. z hitem „ I Will ”.

Ruby Winters urodziła się w Louisville w stanie Kentucky ,jej rodzice to Charles Forehand Jr. i Lucille Inez Forehand. Od piątego roku życia, po śmierci matki, Winters została wychowana w Cincinnati w stanie Ohio przez babcię ze strony matki Jeanetty Bradshaw, która zachęciła Winters do śpiewania, po raz pierwszy wyrażoną w kościele w wieku czterech lat. W wieku szesnastu lat Winters - wtedy żona i matka - zaczęła śpiewać profesjonalnie, ostatecznie poszerzając swoją działalność koncertową poza okolice Louisville. W 1966 roku Winters śpiewała w zespole Charlie Danielsa , a ona i Daniels byli pod skrzydłami menadżera Billa Sizemore: Sizemore prowadził również wokalistę Ronnie Dove i był w stanie zainteresować wytwórnię Dove: Diamond Records , nagrywając Winters, której debiutancki singiel: „In the Middle of a Heartache” (kompozycja Charliego Danielsa), został nagrany w Sambo Studios w Louisville w lipcu 1966 r., osiągając pozycję Top 30 na paradzie hitów dla WAKY 790-Louisville .

Regionalne zainteresowanie debiutanckim singlem Winters doprowadziło do tego, że szef Diamond Records , Phil Kahl nadzorowali kolejną sesję nagraniową Winters, która odbyła się w Nashville na początku 1967 roku. Zanim Kahl opuścił Nowy Jork z zamiarem wyprodukowania sesji Nashville dla Winters i innego artysty Diamond Records: Johnny Thundera , prezes wytwórni Joe Kolsky zasugerował, aby Kahl nagrał Winters i Thundera jako duet, Kolsky zauważył niedawny sukces przeboju Peaches and Herb przeróbki tradycyjnego popowego standartu „ Let's Fall in Love ”, a także duet Marvin Gaye / Kim Weston z „ It Takes Two ”. W rezultacie Kahl nagrał Winters i Thundera jako duet przerabiający popowe przeboje z lat 50-tych „ Teach Me Tonight ” i „ Make Love to Me ”. „Make Love to Me” jako strona A singla została wydana w lutym 1967 roku, aby osiągnąć 13 miejsce na liście R&B w kwietniu 1967 r.

Po tym, jak Winters osiągnęła krajową listę przebojów R&B, wydając trzecią solową płytę „I Want Action”, jesienią 1967 r. Diamond Records zaprowadziło ją do Nowego Jorku, aby współpracować z Georgem Kerrem, który niedawno wyprodukował hity R&B dla O'Jays i Lindy Jones . Wraz ze swoim stałym współpracownikiem: aranżerem Richardem Tee , Kerr ponownie napisał dla Winters z Johnnym Thunderem „We Have Only One Life”, wydany w lutym 1968 roku, który nie wszedł na listy przebojów. Kerr nagrał także utwór Winters „Last Minute Miracle”, który w 1967 roku nagrał z Shirelles na potrzeby regionalnego singla, a także (jako „A Last Minute Miracle”) z Lindą Jones (wszystkie trzy wersje najwyraźniej mają wspólny podkład) ); jednak wersja Winters pozostaje niewydana, „We Have Only One Life” pozostało jej jedynym nagraniem w 1968 roku. Mimo to Winters powróciła w 1969 roku, z czterema hitami R&B, zaczynając od jej najlepszego amerykańskiego hitu solo, remake Winters z 1961 roku utworu Chucka Jacksona „I Don't Want to Cry”.Utwór osiągnął 15. miejsce na liście R&B w lutym 1969 r.i na 99. miejscu na Hot 100:dwa z trzech następnych singli Winters również były przeróbkami, a konkretnie „ Just a Dream ” i „ Guess Who ”(odpowiednio oryginały Jimmy Clantona i Jesse Belvina ).

W 1970 r. harmonogram nagrywania Winters ponownie nie przewidywał żadnych nagrań aż do stycznia 1971 r., kiedy to jej nagranie „ Great Speckled Bird ” zostało wydane przez Certron, która kupiła Diamond Records na początku 1970 r. Po zamknięciu Certron na początku 1971 r. ich taśmy zostały sprzedany firmie Cutlass Records, ale Winters nie miała żadnych widocznych wydawnictw, zanim Cutlass rozwiązała się do 1973 roku.

Winters miała swój pierwszy singiel od prawie trzech lat w październiku 1973 r., kiedy Polydor Records wydała wersję Winters „ I Will ” utworu Dicka Glassera , który pojawił się w latach 60-tych XX w. zarówno dla Vic Dana, jak i Deana Martina : okazując się być dla Winters, najbardziej znaczącym nagraniem, jej wersja „I Will” w oryginalnym wydaniu właśnie dotarła do pierwszej 40-ki listy R&B. Winters wydała jeszcze jeden singiel na Polydor: „Love Me Now” (napisany przez Paula Kelly ), który osiągnął # 1 na paradzie hitów WAKY 790-Louisville.Dwa wydawnictwa Winters Polydor zostały nagrane w Nashville ze Stanem Shulmanem i Deanem Mathisem , podobnie jak jednorazowe wydawnictwo Winters dla Playboy Records: wersja hitu nr 1 z 1972 roku „ Without You”, który osiągnął # 95 na liście R&B w grudniu 1975 r.

W połowie lat 70-tych Winters wycofała się z nagrań, przeprowadziła się w 1973 roku z Tennessee do hrabstwa Brevard (Floryda) i stała się najwyżej ocenianym wykonawcą klubu nocnego Space Coast . Jednak w 1977 r. londyńska niezależna wytwórnia Creole Records wydała nagranie „I Will” , które osiągnęło 4 miejsce na brytyjskiej liście singli w grudniu 1977 r. Po ponownym spotkaniu z producentem Stanem Shulmanem, Winters nagrała utwory - w Audio Media w Nashville, a także Muscle Shoals - aby ukończyć album I Will, z którego wydano kolejny singiel: „Come to Me”, który dotarł do 11 miejsca Wielkiej Brytanii: Millennium Records wybrało album I Will do wydania w USA z tytułową piosenką po raz ostatni na liście Billboard R&B (nr 97) (kontynuacja w postaci amerykańskiego singla „Treat Me Right”, nie trafiła na listy przebojów).

W Wielkiej Brytanii wydano dwa kolejne single z albumu „I Will”, z których pierwszy: „ I Won't Mention It Again ”, osiągnął 45. miejsce w Wielkiej Brytanii. Winters osiągnie brytyjską listę po raz czwarty i ostatni z „Baby Lay Down” (# 43 UK) z albumu Songbird z 1979 roku, który jest rozwinięciem albumu I Will o nowe utwory - w tym „ Baby Lay Down ”- nagrany w Nashville, wydany na płycie K-tel Records Stana Shulmana: kolejny z nowych utworów Songbird :„ Back to Love ”, w sierpniu 1979 r. stałby się ostatecznym wydawnictwem w karierze Wintersa.

Ruby Winters Jenkins, mieszkanka Missouri City w Teksasie , zmarła 7 sierpnia 2016 r. w wieku 74 lat. Jej śmierć poprzedzili jej mężowie, George Yates i William Jenkins. Przeżyło ją pięcioro dzieci.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Make Love To Me/Teach Me Tonight	Johnny Thunder and Ruby Winters	03.1967	-	96[1]	Diamond 218	[written by Bill Norvas, Alan Copeland, Leon Rappolo, Paul Mares, Ben Pollack, George Brunies, Mel Stitzel, Walter Melrose][produced by Buddy Killen, Phil Kahl][13[8].R&B Chart][#1 hit for Jo Stafford in 1954]
I Want Action/Better	Ruby Winters	11.1967	-	109[3]	Diamond 230	[written by Andy Badale, Al Elias][produced by Phil Kahl, Bill Justis][47[3].R&B Chart]
I Don't Want To Cry/Just Like A Yo Yo	Ruby Winters	02.1969	-	97[2]	Diamond 255	[written by Luther Dixon, Charles Jackson][produced by Papa Don][15[6].R&B Chart]
Just A Dream/I Don't Want To Hurt Nobody	Ruby Winters	05.1969	-	-	Diamond 258	[written by J. Clanton, C. Matassa][produced by Papa Donn][40[3].R&B Chart]
Always David/We're Living To Give (To Give To Each Other)	Ruby Winters	09.1969	-	121[3]	Diamond 265	[written by E. Hinton, D. Penn, W. Jackson][produced by Marlin Greene][23[6].R&B Chart]
Guess Who/Sweetheart Things	Ruby Winters	12.1969	-	99[2]	Diamond 269	[written by Jesse Beldin, Joann Beldin][produced by Marlin Greene][19[9].R&B Chart]
I Will/Something's Burning	Ruby Winters	12.1973	-	-	Polydor 14202	[written by Dick Glasser][produced by Dean Mathis, Stan Shulman][39[10].R&B Chart]
Without You/I'm A Loving Woman	Ruby Winters	11.1975	-	-	Playboy 6048	[written by Ham, Evans][produced by Dean Mathis, Stan Shulman][95[6].R&B Chart]
I Will/Lonely Heartaches	Ruby Winters	11.1977	4[13]	-	Millennium 612	[written by Dick Glasser][produced by S.J. Productions][97[3].R&B Chart]
Come To Me!/Treat Me Right	Ruby Winters	04.1978	11[12]	-	Creole CR 153 [UK]	[written by G. Price][produced by An S. J. Production]]
I Won't Mention It Again/I Can't Fake It Anymore	Ruby Winters	08.1978	45[5]	-	Creole CR 160	[written by Mullins][produced by An S. J. Production]
Baby Lay Down/Lovin' Me Is A Full Time Job	Ruby Winters	06.1979	43[5]	-	Creole CR 171	[written by S. Shulman, D. Thompson, M. Thompson][produced by Stan Shulman, David Thompson]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Ruby Winters	Ruby Winters	06.1978	27[7]	-	Creole CRLP 512	-
Songbird	Ruby Winters	06.1979	31[9]	-	K-Tel NE 1045	-

środa, 25 lutego 2026

Bravehearts

Bravehearts to amerykańska grupa hiphopowa z Nowego Jorku.
W jej pierwotnym składzie znaleźli się Jungle (urodzony jako Jabari Jones, syn trębacza jazzowego Olu Dary i młodszy brat gwiazdy hip-hopu Nasa), Wiz (urodzony jako Mike Epps) i Horse (urodzony jako E. Gray). Horse opuścił grupę w 2002 roku, a Jungle i Wiz kontynuowali działalność jako duet. Wiz został z kolei zastąpiony przez Nashawna, kuzyna Nasa.

Zespół Bravehearts, podpisany kontraktem z wytwórnią Columbia Records w ramach wytwórni Ill Will Records Nasa, powstał w 1998 roku, współpracując z Nasem, Nature i Trackmasters przy utworze „I Wanna Live”, który znalazł się na ścieżce dźwiękowej do filmu Hype'a Williamsa „Brzuch”. Stamtąd podopieczni Nasa przeszli do albumu kompilacyjnego Nas & Ill Will Records Presents QB's Finest, a ich utwór „Oochie Wally” uzyskał status złotej płyty.

Jungle i Wiz rozpoczęli pracę nad swoim debiutanckim albumem dla Columbia Records. W międzyczasie pojawili się na mixtape'owej kompilacji 50 Centa „Guess Who's Back?”, supportując 50 Centa i Nasa w utworze „Who U Rep With”. Debiutancki album grupy, „Bravehearted”, ukazał się w grudniu 2003 roku, a Jungle i Wiz stanowili trzon zespołu. Na albumie gościnnie wystąpili Nas, Nashawn, Lil Jon, Jully Black i Teedra Moses, a grupa zdobyła przebój singlem „Quick to Back Down”, wyprodukowanym przez Lil Jona. Możliwe, że w piątym utworze „Bravehearted” na ich albumie pojawiła się lekka krytyka 50 Centa, a Jungle próbuje również swoich sił z Jayem-Z. Jungle w swoim wersie stwierdza: „Jungle będzie żył według zasad ulicy, nie jak kapuś C.J. czy suka Jay-Z”.

Niedawno Jungle pojawił się w utworze „Gun On Me” z raperem Q-Buttą, który został zdissowany przez G-Unit i The Diplomats. W 2009 roku Nashawn pojawił się dwukrotnie na albumie rapera z Memphis, C-Rocka, „Tha Weight Is Over”. Wystąpił w utworze „Street Niggaz”, będącym dissem do Juelza Santany i Jima Jonesa, oraz w utworze „We Dons”.

W 2008 roku wydali swój ostatni album studyjny, „Bravehearted 2”, a Jungle i Nashawn stanowili trzon grupy. Przedsięwzięcia W 2019 roku Jungle założył własną wytwórnię płytową Street Dreams Records, idąc w ślady swoich braci Nasa i tworząc Mass Appeal Records. Pierwszym artystą, który podpisał kontrakt z wytwórnią był Kiing Shooter.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Oochie Wally	Nas And Bravehearts From QB Finest	03.2001	30[3]	26[20]	Columbia 79 586	[written by Nasir Jones,Lamont Porter,Jabari Jones,Eugene Gray,Michael Epps][produced by Ez Elpee][11[22].R&B; Chart]
Quick To Back Down	Bravehearts Featuring Nas & Lil Jon	11.2003	-	-	Ill Will 76 793	[written by Jabari Jones, Jonathan Smith, Michael Epps, Nasir Jones][produced by Lil Jon][48[20].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bravehearted	Bravehearts	01.2004	-	75[7]	Ill Will 86 712	[produced by Nas,Bastiany,Ez Elpee,Jungle,L.E.S.,Lil Jon,Midi Mafia,Neo Da Matrix,Paul Poli,Swizz Beatz]

wtorek, 2 marca 2021

Powder Blues

W 1978 członek zespołu Prism, Tom Lavin, opuścił grupę i założył Powder Blues. Lavin również nagrywał i był członkiem zespołu wspierającego Denise McCann. Powder Blues tworzyli Tom Lavin na gitarze i wokalu, Jack Lavin na basie, Mark Hasselbach na trąbce, Duris Maxwell na perkusji, Wayne Kozak, Gordon Bertram i David Woodward - wszyscy na saksofonie, Bill Hicks na perkusji i Will MacCalder na klawiszach i wokalu. Jack Lavin był członkiem Teen Angel. Willie MacCalder był wcześniej członkiem Willie and The Walkers. Duris Maxwell był byłym członkiem Skylark and Doucette. Gordie Bertram był członkiem Foreman Byrnes. Mark Hasselbach był w zespole jazzowym Airbrush. David Woodward, urodzony w Arlington w Wirginii, był członkiem Toronto's Downchild Blues Band od 1971 roku.

Urodzony w Chicago w 1950 roku Tom Lavin wychował się w muzycznej rodzinie. Jego ojciec grał na gitarze, harmonijce ustnej i śpiewał. Jego brat Jack (ur. 1952) grał na ukulele od szóstego roku życia, a na gitarze od ósmego roku życia. Matka i siostry śpiewały i grały na perkusji. Tom założył w Chicago zespół o nazwie The Deadly Nightshades, gdy był nastolatkiem. Powstali w Glenbrook South High School w Glenview, Illinois, na przedmieściach Chicago. To był nastoletni zespół, który grał w klubach dla nastolatków w okolicach Chicago, gdzie nie było alkoholu. Były to kluby weekendowe prowadzony przez zarząd parków. The Deadly Nightshades grali utwory Rolling Stones, The Kinks, Bo Diddley'a, Chucka Berry'ego, Little Richarda i kilka hitów Motown. Zespół zaczął grać tańce w liceum i założył fanklub. The Deadly Nightshades grał Peppers, legendarnym klubie bluesowym społeczności afroamerykańskiej na 43. piętrze Vicennes w południowej części Chicago. Występował tam Buddy Guy i inni wielcy bluesowi muzycy.

Podczas wojny w Wietnamie Tom Lavin przeniósł się do Vancouver w 1969 roku. Będąc w Kanadzie, Tom Lavin wkrótce zaczął pojawiać się na koncertach w centrum Vancouver. Lokalni muzycy byli pod wrażeniem Lavina, a on dostał pracę jako muzyk studyjny i autor piosenek. Dołączył do zespołu Prism w Vancouver w 1977 roku. Brat Jack Lavin pojawił się jako muzyk studyjny wraz z Tomem na debiutanckim albumie zespołu, który zawierał singiel „ It's Over ”. Jack Lavin przeprowadził się z Chicago na przedmieściach Glenview do San Francisco w wieku szesnastu lat w 1968 roku. Został roadie w zespole Cleveland Wrecking Crew z San Francisco. Podczas pobytu w San Francisco Jack Lavin spotkał Janis Joplin, Duane Allmana, The Grateful Dead, Steve Millera, Country Joe and the Fish i innych artystów nagraniowych, którzy przejeżdżali przez Bay Area. Jack Lavin podążył za swoim bratem, Tomem, aż do Vancouver i zaczął tu budować swoje korzenie na początku lat 70-tych. Duris Maxwell urodził się w East York w Ontario w 1946 roku. Jego rodzina przeniosła się do Vancouver w 1948 roku. W wieku 14 lat grał z Evanem Kampem i Trail Riders. W 1964 roku dołączył do Little Daddy and the Bachelors, gdzie poznał Bobby'ego Taylora. W 1965 roku dołączył do zespołu The Chessmen wraz z Terry Jacksem .

W tym samym roku został perkusistą Bobby'ego Taylora and Vancouvers . Po ich rozwiązaniu Maxwell zaczął grać w Jefferson Airplane, Skylark i Doucette . Willie MacCalder urodził się w Victorii w Kolumbii Brytyjskiej w 1946 roku. Dorastał w Edmonton w prowincji Alberta. W wieku dziewięciu lat pobierał lekcje gry na fortepianie. Jego rodzice nie pozwolili na granie rock and rolla w domu MacCaldera. Ale jego tata kupił mu saksofon altowy, a Willie zaangażował się w zespół The Tempests, który grał w Pleasantview Community Hall w Edmonton. Podczas brytyjskiej inwazji Willie nauczył się grać na klawiszach. W 1965 roku założył 19-letni zespół Willie and the Walkers. W 1967 roku podpisali kontrakt z Capitol Records, a Norman Petty, który wcześniej nagrywał Buddy'ego Holly'ego , nagrał zespół. W 1967 roku mieli trzy przeboje w pierwszej dziesiątce w Edmonton i Calgary, zatytułowane „In My Room”, „Diamonds And Gold” i „My Friend”. Doprowadziło to do koncertów z Dino, Desi i Billy, The Box Tops i The Guess Who . Willie & The Walkers rozstali się w 1972 roku. MacCalder przeniósł się z Edmonton w 1973 roku do Vancouver. Powder Blues wydał swój debiutancki album w grudniu 1980 roku, Uncut . Strona zespołu wspomina, że album „został zlekceważony przez duże wytwórnie, które powiedziały zespołowi, że„ nie ma rynku na blues ”. Niezrażony zespół sprzedawał go ze sceny i wysłał do rozgłośni radiowych, których tablice telefoniczne rozświetlały się telefonami z pytaniami „kto to?”. Po sprzedaży 30 000 kopii w ciągu kilku tygodni te same wytwórnie zaczęły konkurować o dystrybucję tego „niekomercyjnego” produktu ”.

Album był playlistą CFOX-FM z Vancouver. Album zawierał singiel „Doin 'It Right”, który wspiął się na 2. miejsce w Regina, 3. w Vancouver, 4. w Saskatoon, 5. w Ottawie i 20. w Fredericton, New Brunswick. Kolejny singiel z albumu „Boppin 'With The Blues” uplasował się na 15. miejscu Fredericton i 20. miejscu Regina. Uncut był nominowany do nagrody Juno w 1981 roku w kategorii „Album Roku”. Powder Blues był również nominowany do nagrody Juno Award za „Najbardziej Obiecującą Grupę Roku”, którą zdobyli. Jeden z singli, „What've I Been Drinking?”, Również był bardzo popularny i znalazł się na liście odtwarzania w CKLG, chociaż nie znalazł się w Top 20. Album wspiął się do Top Five w Vancouver, Reginie i Ottawie. Drugi album zespołu, Thirsty Ears , został wydany na początku 1981 roku. Album sprzedał się w ponad 50 000 egzemplarzy, zdobywając złotą płytę w Kanadzie. Tytułowy utwór - „Thirsty Ears” - znalazł się w pierwszej dwudziestce kanadyjskiej listy singli RPM. „Thirsty Ears” wspiął się na 6 miejsce w Ottawie, 7 w Toronto, 8 w Vancouver i Regina, 12 w Halifax i 18 w Montrealu.

Piosenkę napisał członek zespołu, Jack Lavin. W 1981 roku był nominowany do nagrody Juno dla autora piosenek roku . W 1982 Powder Blues wyruszył w światową trasę koncertową i wydał album Party Line . W 1983 roku wydali kolejny album studyjny zatytułowany Red Hot / True Blue . Wraz z nowymi nagraniami, pojawiały się zaproszenia na koncerty. Powder Blues wyruszył w trasę po Europie, w tym dał koncert na Montreaux Jazz Festival. Album koncertowy z koncertu został wydany w 1984 roku wraz z kompilacją „Best Of”. Jednak przed wydaniem Live At Montreaux Jack Lavin opuścił Powder Blues z powodu różnic artystycznych. W szczytowym okresie popularności Powder Blues zagrali 322 koncerty w roku. Przeszkodą w ich graniu w 365 jednodniowych okazały się lokalne kluby i puby, często zamykane w każdy poniedziałek. Otworzyli koncert The Who, a także wyruszyli w trasę po Teksasie z nieznanym wówczas krewnym Steviem Rayem Vaughanem. Chociaż Powder Blues wydali jeszcze dwa single w połowie lat 80-tych, ich sprzedaż ograniczała się do albumów.

Podczas gdy ich albumy nadal dobrze się sprzedawały, Powder Blues nie dorównało swoim sukcesom na liście singli z „Doin 'It Right” i „Thirsty Ears”. W ciągu czterech dekad wydali ponad dziesięć albumów. W 1993 roku Powder Blues wydał studyjny album jazz / swing, Let's Get Loose . W 1997 roku wydali With Lowell Fulson . Fulson był legendą bluesa, której pierwszym hitem R&B był „Three O'Clock Blues” w 1948 r. W 1950 r. Miał w USA przebój R&B zatytułowany „Blue Shadows”, a w 1955 r. hit nr 3 na liście Billboard R&B „Reconsider Baby”. Ta późniejsza została umieszczona przez Rock and Roll Hall of Fame w 1995 roku jako jedna z „500 piosenek, które ukształtowały rock and rolla”.

W 1995 roku Lowell Fulson był nominowany do nagrody Grammy w kategorii Najlepszy tradycyjny album bluesowy roku: Them Update Blues. Współpraca Powder Blues z Lowellem Fulsonem była muzycznym epizodem. I było to jedno z ostatnich nagrań Fulsona, kiedy zmarł w wieku 77 lat w 1999 roku po powikłaniach cukrzycy i czynności nerek. W 2003 roku Powder Blues wydał Swinging 'The Blues , album zawierający przeboje zespołu R&B, w tym „Good Rockin' Tonight” Roya Browna z 1947 roku; „Caldonia” hit numer 1 Louisa Jordana z 1945 roku; Bobby Blues Bland nr 1 przebój R&B z 1957 roku „Farther On Up The Road”, klasyk „Flip, Flop and Fly” Big Joe Turnera z 1954 roku oraz hit R&B nr 1 Tiny'ego Bradshawa z 1950 roku „Oh Well, Oh Well”. Wydanie Blues + Jazz = Blazz w 2004 roku zawierało piosenki spopularyzowane przez Glena Millera i innych. Przez lata Powder Blues pojawiał się na trasach koncertowych po Ameryce Północnej i Europie, podróżując z Jamesem Brownem, Albertem Collinsem, Jamesem Cottonem, Williem Dixonem, Johnem Lee Hookerem, BB Kingiem i Steviem Rayem Vaughnem.

Tom Lavin zdobył nagrody jako piosenkarz, autor tekstów i producent. Wyprodukował albumy April Wine , Long John Baldry , Powder Blues, Prism i innych. W 2019 roku Powder Blues świętował 41. rok działalności jako zespół. Zespół, nazywany Tom Lavin and the Legendary Powder Blues, niedawno wystąpił w Courtenay w Kolumbii Brytyjskiej w Filberg Theatre w lutym 2019 roku. Duris Maxwell grał z Irish Rovers, przez lata Powder Blues, a także pracował z Heart. Opuścił Powder Blues w 1987 roku, aby zdobyć tytuł prawnika. Wrócił na scenę w 2001 roku i przez ostatnie dwie dekady występował i nagrywał jako muzyk sesyjny i koncertując z zespołami nagraniowymi, które zatrudniają go do turnee.

W 1985 roku Jack Lavin został liderem zespołu w The Yale i zamienił stuletni pub w magnes dla muzyki bluesowej w Vancouver. Jack Lavin sprowadził Jimmy'ego Page'a, Jamesa Cottona, Otisa Rusha, Mitcha Kashmara z WAR i Lowella Fulsona do The Yale. W 1994 roku Jack Lavin przeniósł się do pubu Fairview, a w 2003 dołączył do grupy Kingpins. Jack Lavin wystąpił także na koncercie w Japonii. David Woodward został liderem zespołu jazzowego, zdobywając nagrodę Alcan National Jazz Award. Wyjątkowy muzyk i kompozytor nagrywający. Przez dziesięciolecia grał, pisał i aranżował sesje do niezliczonych reklam, muzyki filmowej i telewizyjnej oraz albumów.

W 1981 roku, kontynuując grę z Powder Blues, Gabriel Mark Hasselbach wydał swój pierwszy solowy album. Przez dziesięciolecia Hasselbach współtworzył setki reklam telewizyjnych i radiowych. Do jego klientów należą General Motors, Kentucky Fried Chicken, McDonalds, National Geographic, Pontiac i Sony. Ma na swoim koncie muzykę do wielu filmów, w tym do dramatu Paula Haggisa Crash , który zdobył nagrodę Akademii w 2006 roku dla najlepszego filmu; I film z 1999 roku Double Jeopardyz udziałem Tommy Lee Jones i Ashley Judd. Od 9 stycznia do 6 marca 2019 roku Mark Hasselbach zagrał czternaście koncertów w rejonie Greater Vancouver.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Uncut	Powder Blues	.1980	-	-	Liberty 1078	[produced by Tom Lavin]
Thirsty Ears	Powder Blues	.1981	-	-	Liberty 1105	[produced by Tom Lavin]
Party Line	Powder Blues	.1982	-	-	Liberty 51136	[produced by Tom Lavin]
Red Hot/True Blue	Powder Blues	.1983	-	-	Flying Fish 343	-
Powder Blues	Powder Blues	.1983	-	-	Liberty 51136	[produced by Tom Lavin]
Live At Montreux	Powder Blues	.1984	-	-	Blue Wave BWR 007 [Kan]	[produced by Tom Lavin]